muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/766, Karar No: 2018/1492, Tarih: 23.10.2018

Kanunun 67'nci maddesinde, günlük çalışmanın başlama ve bitiş saatleri ile dinlenme saatlerinin iş yerlerinde işçilere duyurulacağı; 75'inci maddesinde ise işverene çalıştırdığı her işçi için işçinin kimlik bilgilerinin yanında, İş Kanunu'nun ve diğer kanunlar uyarınca düzenlemek zorunda olduğu her türlü belge ve kayıtları saklamak ve bunları istendiği zaman yetkili memur ve mercilere göstermek zorunda olduğu bir özlük dosyası düzenlemesi gerektiği yükümlülükleri getirilmiştir.

Söz konusu düzenlemelere bakıldığında işçi işveren arasındaki iş ilişkisinde belgeye bağlama görev ve yetkisinin işçide değil, işverende olduğu görülmektedir.

İş sözleşmesinde iş görme edimini yerine getiren, belge düzenleme yetkisi ve yükümlülüğü bulunmayan işçinin, alacaklarını belirleyebilmesi için işveren tarafından düzenlenen kanuna uygun belgelere ihtiyacı vardır. Diğer yandan iş ilişkisindeki alacak kalemlerinin hesaplanmasında çıplak ücret ya da giydirilmiş ücrete göre hesaplanan farklı alacak türleri bulunmaktadır. Örneğin kıdem tazminatı, giydirilmiş ücretten hesaplanırken, diğer işçilik alacakları (fazla çalışma, hafta tatili, yıllık ücretli izin alacakları gibi) çıplak ücretten hesaplanmaktadır.

Giydirilmiş ücrete, işçinin asıl ücretine ek olarak sağlanan para veya para ile ölçülebilen menfaatler de dâhil edilmektedir. Özellikle ücrete dâhil edilecek menfaatlerin iş yerinde süreklilik arz edip arz etmediği de çoğunlukla taraflar arasında tartışma konusu edilmektedir. Bu nedenle eğitim düzeyi ve sosyal durumları birbirinden farklı olan işçilerin alacağını tam ve kesin olarak belirleyebilmelerini beklemek mümkün değildir. Bunun için yukarıda bahsedilen iki kriter birlikte değerlendirilerek, dava konusu edilen işçilik alacağının belirli olup olmadığına karar verilmesi gerekmektedir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 17.12.2012 tarihli ve 2012/9-838 E., 2012/715 K. sayılı kararında belirtildiği üzere işçilik alacaklarının özelliği dikkate alınarak alacakların belirli olduğunu söylemek mutlak olarak doğru olmadığı gibi aksinin kabulü de doğru değildir. Aynı şekilde bu nedenle talep konusu işçilik alacaklarının belirli olup olmadığının somut olayın özelliğine göre değerlendirilmesi ve sonuca gidilmesi daha doğru olacaktır.

Nitekim Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 17.06.2015 tarihli 2015/22-1156 E., 2015/1598 K. sayılı, 22.06.2016 tarihli 2016/22-874 E., 2016/824 K. sayılı ve 17.01.2018 tarihli 2016/22-2181 E., 2018/24 K. sayılı kararlarında da aynı ilkeler kabul edilmiştir.

Nitekim Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 17.06.2015 tarihli 2015/22-1156 E., 2015/1598 K. sayılı, 22.06.2016 tarihli 2016/22-874 E., 2016/824 K. sayılı ve 17.01.2018 tarihli 2016/22-2181 E., 2018/24 K. sayılı kararlarında da aynı ilkeler kabul edilmiştir.

Öte yandan işçilik alacaklarının belirsiz alacak davasına konu olup olamayacağı konusunda Yargıtayın iş davalarının temyiz incelemesini yapan 7, 9 ve 22. Hukuk Daireleri ile Hukuk Genel Kurulu içtihatları arasında ortaya çıkan farklılığın giderilmesi için Yargıtay İçtihatları Birleştirme Büyük Genel Kurulunca yapılan değerlendirme sonucunda 15.12.2017 tarihli ve 2016/6 E., 2017/5 K. sayılı kararı ile "İşçilik alacaklarının çok çeşitli tür, nitelik ve kapsamda olması, somut olayın özelliklerine göre oldukça değişkenlik göstermesi, hatta aynı tür işçilik alacaklarında dahi somut olayın özellikleri itibariyle işçilik alacaklarının belirsiz alacak davasına konu olup olamayacağı konusunda soyut ve genel nitelikte, her bir olayda geçerli olacak ölçüde bir karar alınamayacağından içtihadı birleştirmeye gerek olup olmadığı ön sorun olarak tartışılmış ve sonuç olarak içtihadı birleştirmeye gerek olmadığı" yönünde karar verilmiştir.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde; davacı işçinin SGK kayıtlarında girdi-çıktı işlemine tabi tutulduğunu, TİS ile getirilen ücret zamlarından yararlandırılmadığı gibi almakta olduğu yevmiyesinden dahi mahrum bırakıldığını ve ücretinin iş yerine yeni girmiş bir işçi gibi asgari ücret seviyesine indirildiğini iddia ederek fark işçilik alacaklarının tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı iş yerinde sendikal örgütlenme olduğu, toplu iş sözleşmesi düzeni bulunduğu ve davacı işçinin sendika üyesi olarak toplu iş sözleşmesinden yararlandığı dosya içeriğinden anlaşılmaktadır.

Bu durumda davacının talep ettiği fark işçilik alacaklarının hesaplanabilmesi için, kanunda öngörülen kayıt ve belgeleri tutma ve işçinin bilgisine sunmakla yükümlü olan işverenin sunacağı bordrolara ihtiyaç duyulmaktadır. Çünkü fark işçilik alacaklarının belirlenebilmesi muhasebe işlemini gerektirmektedir. Zira davacının alacağı gerçek ücrete toplu iş sözleşmesi ile belirlenen zam oranları uygulanarak bulunacak miktardan işverence düzenlenen bordrolardaki ücret mahsup edilerek fark alacak bulunacaktır. Bunun için de açıklandığı üzere, iş yerinde kayıt tutma dolayısı ile belgeleme yükümlüsü olan işverenin sunacağı bordrolara ve kayıtlara ihtiyaç vardır.

O hâlde dava konusu edilen süreye ilişkin toplu iş sözleşmesi artışlarından kaynaklanan alacaklarını belirlemesi davacı işçinin eğitim ve sosyal durumu dikkate alındığında kendisinden beklenemeyeceği gibi, söz konusu alacakların belirlenebilmesi için işverende bulunan bilgi ve belgelerin verilmesi ve tahkikata ihtiyaç duyulduğundan, mahkemece davanın belirsiz alacak davası olarak görülmesi ve davanın kabulüne karar verilmesi yerindedir.

O hâlde dava konusu edilen süreye ilişkin toplu iş sözleşmesi artışlarından kaynaklanan alacaklarını belirlemesi davacı işçinin eğitim ve sosyal durumu dikkate alındığında kendisinden beklenemeyeceği gibi, söz konusu alacakların belirlenebilmesi için işverende bulunan bilgi ve belgelerin verilmesi ve tahkikata ihtiyaç duyulduğundan, mahkemece davanın belirsiz alacak davası olarak görülmesi ve davanın kabulüne karar verilmesi yerindedir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 28.02.2018 tarihli ve 2016/22-1262 E., 2018/391 K. sayılı kararında da aynı sonuca ulaşılmıştır.

Hâl böyle olunca mahkemenin direnme kararı yerindedir.

Ne var ki, Özel Dairece bozma nedenine göre davanın esasına yönelik diğer temyiz itirazları incelenmediğinden, bu yönde inceleme yapılmak üzere dosyanın Özel Daireye gönderilmesi gerekir.

S O N U Ç: Direnme uygun bulunduğundan davalı vekilinin işin esasına ilişkin diğer temyiz itirazlarının incelenmesi için dosyanın 22. HUKUK DAİRESİNE GÖNDERİLMESİNE, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere 23.10.2018 tarihinde oy birliği ile kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/4942, Karar No: 2024/8159, Tarih: 05.12.2024

**1. Ceza Dairesi         2024/4942 E.  ,  2024/8159 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2021/124 E., 2021/1420 K.

SUÇ : Nitelikli kasten öldürme

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet, istinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz başvurusunun esastan reddi ile hükmün onanması, bozma

İlk Derece Mahkemesince verilen hükümlere yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1.maddesi gereğince temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Sanık ... müdafiinin duruşmalı inceleme taleplerinin, 7079 sayılı Kanun’un 94. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun’un 299/1. maddesi gereği takdîren reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.İstanbul 19. Ağır Ceza Mahkemesinin, 19.11.2020 tarihli ve 2020/304 Esas, 2020/469 Karar sayılı kararı ile; sanıklar ... ve ... hakkında maktul ...'ya yönelik nitelikli kasten öldürme suçundan, ayrı ayrı 5271 sayılı Kanun'un 223/2-e maddesi uyarınca beraatlerine,

2. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 18.10.2021 tarihli ve 2021/124 Esas, 2021/1420 Karar sayılı kararı ile; İlk Derece Mahkemesince verilen hükümlere yönelik katılan Bakanlık vekilinin istinaf başvurusunun;

a.Sanık ... yönünden 5271 sayılı Kanun’un 280/1-a maddesi uyarınca esastan reddine,

b.Sanık ... yönünden katılan Bakanlık vekilinin istinaf başvurusunun kabulüne karar verilerek 5271 sayılı Kanun’un 280/1-g maddesi uyarınca duruşmalı yapılan inceleme neticesinde aynı Kanun’un 280/2.maddesi uyarınca İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılması ile; sanık ... hakkında maktul ...'ya yönelik nitelikli kasten öldürme suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 7/2. maddesi yollamasıyla 765 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 449/1, 31, 33, 40. maddeleri gereğince müebbet ağır hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1.Katılan ... Sosyal Hizmetler Bakanlığı vekilinin temyiz sebepleri özetle; sanıkların ikisinin de töre saiki ile tasarlayarak, canavarca hisle veya eziyet çekitirerek kasten öldürmeden cezalandırılmaları gerektiğine, ceza miktarına ve sanık ...'ın mahkumiyetine karar verilmesi gerektiğine ilişkindir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1.Katılan ... Sosyal Hizmetler Bakanlığı vekilinin temyiz sebepleri özetle; sanıkların ikisinin de töre saiki ile tasarlayarak, canavarca hisle veya eziyet çekitirerek kasten öldürmeden cezalandırılmaları gerektiğine, ceza miktarına ve sanık ...'ın mahkumiyetine karar verilmesi gerektiğine ilişkindir.

2.Cumhuriyet savcısının temyiz sebepleri özetle; 5252 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun’un 2 ve 6. maddeleri uyarınca, Kanunlarda öngörülen “ağır hapis cezalarının hapis cezasına” dönüştürüldüğü gözetilmeden, sanık ...’in müebbet hapis cezası yerine, müebbet ağır hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilerek kararda ve infazda karşıklığa neden olunmasının usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

3.Sanık ... müdafiinin temyiz sebepleri özetle; eksik inceleme ve hatalı değerlendirmeye, sanığın atılı suçu işlediğine dair kesin ve somut delil olmadığına, sanığın beraat etmesi gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

1.Sanık ... hakkında Bölge Adliye Mahkemesince dosya kapsamına göre delillerin değerlendirilerek mahkûmiyetine karar verilmesinde isabetsizlik görülmediğinden Tebliğname'nin bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

2.Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan ve dosya kapsamına göre yeterli olduğu anlaşılan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleminin sanık ... tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği, dosya kapsamında eksik incelemenin söz konusu olmadığı, alınan raporların yeterli ve hüküm kurmaya elverişli olduğu, incelenen dava dosyası içeriğine göre, sanık ...'ın üzerine atılı suçu işlediğine dair her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığından şüphe sanık ... lehine değerlendirilerek atılı suçtan beraat kararı verilmesinde bir isabetsizlik görülmediğinden, ileri sürülen temyiz sebeplerinin incelenmesinde sanık ... hakkındaki hüküm yönünden düzeltme nedeni dışında hükümlerde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

3.Sanık ... hakkında nitelikli kasten öldürme suçundan kurulan hükümde, 5252 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 2 ve 6. maddeleri uyarınca, Kanunlarda öngörülen "ağır hapis" cezalarının "hapis" cezasına dönüştürüldüğü gözetilmeden, sanık ... hakkında "müebbet hapis cezası" yerine, "müebbet ağır hapis cezası" ile cezalandırılmasına karar verilerek kararda ve infazda karışıklığa neden olacak şekilde yazılı şekilde hükmü kurulması hukuka aykırı bulunmuş ise de, söz konusu hukuka aykırılık Yargıtay tarafından giderilmiştir.

IV. KARAR

1.Sanık ... Hakkında Maktul ...'ya Karşı Nitelikli Kasten Öldürme Suçundan Verilen Hüküm Yönünden

IV. KARAR

1.Sanık ... Hakkında Maktul ...'ya Karşı Nitelikli Kasten Öldürme Suçundan Verilen Hüküm Yönünden

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 18.10.2021 tarihli ve 2021/124 Esas, 2021/1420 Karar sayılı kararında katılan Bakanlık vekilince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302/1.maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

2.Sanık ... Hakkında Maktul ...'ya Karşı Nitelikli Kasten Öldürme Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

Gerekçe bölümünde yer alan (3) numaralı paragrafta açıklanan nedenle katılan Bakanlık vekili, Cumhuriyet savcısı ve sanık ... müdafiinin temyiz istemleri yerinde görüldüğünden İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 18.10.2021 tarihli ve 2021/124 Esas, 2021/1420 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 303/1. maddesi gereği hüküm fıkrasının mahsus bölümüne "müebbet ağır hapis cezası" yerine, "müebbet hapis cezası" şeklinde yazılmak suretiyle, Tebliğname’ye kısmen uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca İstanbul 19. Ağır Ceza Mahkemesine Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

05.12.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2085, Karar No: 2014/9570, Tarih: 12.06.2014

**3. Hukuk Dairesi         2014/2085 E.  ,  2014/9570 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KONYA 5.ASLİYE TİCARET MAHKEMESİ

TARİHİ : 10/09/2013

NUMARASI : 2013/127-2013/255

Taraflar arasında görülen alacak davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili dava dilekçesi ile; müvekkili davacı şirketin endüstriyel özel ve tıbbî gazların üretimi, depolanması, taşınması, pazarlanması ve iç ve dış ticareti fâaliyetiyle uğraşmakta olduğunu, K.. yolu üzeri A.. Mahallesi Aksaray tesislerinde fâaliyetlerini sürdürmek amacıyla davalı şirketten ...... abone numarası ile elektrik alımı yaptığını, dava konusu iki adet faturada herhangi bir hizmet karşılığı olmadığı belli olan kayıp-kaçak bedeli adı altında toplam 4.175,58 TL bedelin müvekkili şirketten tahsil edildiğini, davalı şirket tarafından kayıp-kaçak bedelinin müvekkili şirketten tahsil edilmesinin hukuka aykırı olduğunu, davalı şirketin ihmal, kusur ve alt yapı eksikliklerinden kaynaklanan kayıp-kaçak bedelinin müvekkili şirketten tahsil edilmesinin yasaya aykırı olduğunu belirterek, kayıp-kaçak bedeli adı altında müvekkili tarafından ödenmiş olan 4.175,58 TL'nin davalıdan alınarak davacıya ödenmesine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesi ile; davalının müvekkili şirketin 11800067 numaralı sanayi tarifeli elektrik abonesi olduğunu, davacının faturalar için öngörülen yasal itiraz süresi içinde itiraz hakkını kullanmadığını, bu nedenle bedelini ödediği faturalara dayanarak alacak talebinde bulunmasının hukukî dayanağının olmadığını, Yargıtay 7.Hukuk Dairesinin aynı mahiyetteki iki farklı davada müvekkili şirket lehine onama kararı verdiğini, faturada belirtilen kayıp enerji bedelinin EPDK tarafından tahsil edildiğini, davacının taleplerinin muhatabının müvekkili şirket olmadığını, müvekkili şirketin kayıp enerji bedelini faturalandırmasının ve abonelerden talep etmesinin yürürlükteki mevzuat gereği olduğunu, dava konusu tahakkukların tümünün müvekkili şirket tarafından mevzuat gereğince faturalara yansıtıldığını ve tahsilinin mevzuat gereğince dağıtım şirketleri tarafından bir zorunluluk olduğunu belirterek, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahalli Mahkemece; taraflar arasındaki uyuşmazlığın, davalı tarafından davacıdan tahsil edilen kayıp-kaçak enerji bedelinin tahsil edilip edilemeyeceği hususunda olduğunu, Elektrik Tarifeleri Yönetmeliği, Enerji Piyasası Düzenleme Kurumu Tarifeler Dairesi Başkanlığının 03/07/2013 tarihli yazısı, Kayıp-Kaçak Bedeline İlişkin Açıklamalar, 26/06/2013 tarihli ve 4476 Sayılı Enerji Piyasası Düzenleme Kurulu kararı, Dağıtım Sistemi Gelirinin Düzenlenmesi Hakkındaki Tebliğ, Perakende Satış Hizmet Geliri ile Perakende Satış Fiyatlarının Düzenlenmesi Hakkındaki Tebliğe göre, elektrik abonelerinden alınan kayıp-kaçak bedelinin Enerji Piyasası Düzenleme Kurulu Kanunu kapsamında ve ilgili mevzuat hükümlerine göre Enerji Piyasası Düzenleme Kurulu Kararları ile belirlenen bir bedel olduğunu, kanunun 17.maddesi 1/son cümlesinde "İlgili tüzel kişiler kurul tarafından onaylanan tarifeleri uygulamakla yükümlüdür." hükmünün ve kanunun 17. maddesinin 4. fıkrasında ise "Kurul onaylı tarifelerin hüküm ve şartları, bu tarifelere tabi olan tüm gerçek ve tüzel kişileri bağlar." hükümlerinin yer aldığını, bu yasal hükümler çerçevesinde Enerji Piyasası Düzenleme Kurulu tarafından onaylanan fonsuz tarife tabloları içerisinde yer alan bedellerin dağıtım şirketlerince abonelerden tahsili ve söz konusu bedellerin ödenmesinin yasal bir zorunluluk olduğunu, bu nedenle bu bedellerin kurul tarafından belirlenmesi nedeniyle dağıtım şirketleri tarafından kaldırılması, azaltılması yahut artırılmasının söz konusu olmadığını, diğer yandan kayıp-kaçak bedelinin Elektrik Piyasası Perakende Satış Hizmet geliri ile Perakende Satış Fiyatlarının Düzenlenmesi Hakkındaki Tebliğin 4.maddesine göre belirlendiğini, düzenleyici işlem niteliğindeki bu tebliğe karşı Danıştay'da açılan davada yürütmeyi durdurma istemlerinin reddedildiğini, henüz düzenleyici nitelikteki dayanak oluşturan işlemle ilgili verilmiş bir ihtar kararı bulunmadığından gerek tahakkuk tarihi gerekse dava tarihi itibariyle kayıp kaçak bedeli alınmasının yasa ve mevzuat gereği olduğunu, gerek Yargıtay 13.Hukuk Dairesinin 19/04/2013 tarih 2012/29943 Esas 2013/10243 Karar sayılı ilamı, gerekse Yargıtay 3.Hukuk Dairesinin 2013/2775 Esas 2013/4217 Karar 13/03/2013 tarihli ilamlarına göre perakende satış lisansı sahibi dağıtım şirketlerinin kayıp-kaçak bedelini tahsil etmeme gibi bir davranışta bulunamayacağını, tarifelere uyma yükümlülüğünün bulunduğunu, böylece tarifelere uygun olarak tahakkuk ettirilen faturalarda yer alan kayıp-kaçak bedellerinin iadesinin istenemeyeceği görüş ve düşüncelerine yer verilmiş olmakla, gerek yasal mevzuat gerekse emsal nitelikte Yargıtay içtihatları gereğince faturalarda yer alan kayıp-kaçak bedelinin iadesi istenemeyeceğinden davanın reddine karar verilmiştir.

Dairenin önüne gelen uyuşmazlık; davalı kurum’un abonelerinden kayıp-kaçak bedeli isteyip isteyemeyeceği; buradan varılacak sonuca göre de davalının davacıdan tahsil ettiği kayıp-kaçak bedelinin iade edilip edilmeyeceği noktalarında toplanmaktadır.

Davacı ile davalı arasında elektrik enerjisi satışına ilişkin abonelik sözleşmesi düzenlendiği, bu sözleşmeye istinaden davalı tarafından davalıdan kayıp/kaçak bedeli olarak (davacının iddiasına göre) 4.175,58 TL tahakkuk ettirildiği hususunda tartışma bulunmamaktadır.

Kayıp-kaçak miktarı, dağıtım sistemine giren enerji ile dağıtım sisteminde tüketicilere tahakkuk ettirilen enerji miktarı arasındaki farkı göstermektedir. Kayıp-kaçak bedeli elektrik sisteminde ortaya çıkan teknik ve teknik olmayan kaybın maliyetinin kayıp-kaçak bedeli oranları ölçüsünde karşılanabilmesi amacıyla belirlenen bir bedeldir.

Davacı Kurum tarafından elektrik enerjisinin üretiminden, tüketicilere ulaştırılıncaya kadar oluşan elektrik eksikliği kayıp bedeli olarak; enerji nakil hatlarından çeşitli sebeplerle sayaçtan geçirilmeksizin, herhangi bir bedel ödemeden kullanılan elektrik bedeli de kaçak bedeli olarak diğer kullanıcı abonelere yansıtılmaktadır.

4628 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu’nun 4.maddesinin 1.fıkrasında, bu kanun ile verilen görevleri yerine getirmek üzere Enerji Piyasası Düzenleme Kurumu kurulduğu belirtilmiş, aynı maddenin 2.fıkrasında ise; “Kurum, tüzel kişilerin yetkili oldukları fâaliyetleri ve bu fâaliyetlerden kaynaklanan hak ve yükümlülüklerini tanımlayan Kurul onaylı lisansların verilmesinden, işletme hakkı devri kapsamındaki mevcut sözleşmelerin bu Kanun hükümlerine göre düzenlenmesinden, piyasa performansının izlenmesinden, performans standartlarının ve dağıtım ve müşteri hizmetleri yönetmeliklerinin oluşturulmasından, tadilinden ve uygulattırılmasından, denetlenmesinden, bu Kanunda yer alan fiyatlandırma esaslarını tespit etmekten, piyasa ihtiyaçlarını dikkate alarak serbest olmayan tüketicilere yapılan elektrik satışında uygulanacak fiyatlandırma esaslarını tespit etmekten ve bu fiyatlarda enflasyon nedeniyle ihtiyaç duyulacak ayarlamalara ilişkin formülleri uygulamaktan ve bunların denetlenmesinden ve piyasada bu Kanuna uygun şekilde davranılmasını sağlamaktan sorumludur…” hükümlerine yer verilmiştir.

Madde metninden de açıkça anlaşılacağı üzere, Enerji Piyasası Düzenleme Kurumu’na tüketicilere yapılacak elektrik satışlarında uygulanacak fiyatlandırmaya esas unsurları tespit etme görevi verilmiştir.

Bu maddede de anlatılmak istenilen hususun 1 kw elektrik enerjisinin tüketicilere ulaşıncaya kadarki maliyet ve kâr payı olup, yoksa Enerji Piyasası Düzenleme Kurumu’na sınırsız bir fiyatlandırma unsuru belirleme yetkisi ve görevi vermediği açıktır.