muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/7563, Karar No: 2023/4688, Tarih: 21.09.2023

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 10.11.2021 tarihli ve 2020/120 Esas, 2021/350 Karar sayılı kararı ile; davacı ile davalının kardeş oldukları, davacının Tekkeköy Noterliğinin 22.04.2008 tarih ve 03481 yevmiye nolu vekaletname ile kardeşi ...'ya vekalet verdiği, ...'nın da vekaletnameye dayanarak 13.06.2008 tarihinde davaya konu taşınmazları davalı ...'a satış yolu ile devrettiğinin anlaşıldığı, davacının bu devir işleminden bilgisi olmadan devir yapıldığını iddia ettiği, ancak dosyadaki delillerden, davacının yüklü miktarda borçları olduğu, bu borçlarının kardeşleri tarafından kapatıldığı, davaya konu taşınmazların davacının borçlarının ödenmesi karşılığında davalıya devredildiği, davacının taşınmazların devri hususunda iradesinin bulunduğu, vekaletnamenin kötüye kullanılarak davacı iradesine aykırı işlem yapıldığı hususunun davacı tarafça ispat edilemediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

Davacı vekili istinaf yoluna başvurmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle: davacı müvekkilinin devirlerin yapıldığı dönemde icra takibine konu hiçbir borcu bulunmadığını, bu sebeple davalı tanıklarının iddialarının aksine dava konusu taşınmazları borçlarının ödenmesi karşılığında kardeşlerine devretmesi gibi bir durum söz konusu olmadığını, vekalet görevi davalı tarafından kötüye kullanılarak haksız menfaat temini sağlandığını, ileri sürerek mahkeme kararının kaldırılmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin 27/09/2022 tarihli ve 2022/2037 E., 2022/2195 K. sayılı belirtilen kararı ile davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili istinaf dilekçesinde belirttiği hususları tekrar ederek kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, vekalet görevinin kötüye kullanılması nedenine dayalı tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6098 sayılı ... Borçlar Kanunu'nun 504 inci ve 506 ncı maddeleri ile 4721 sayılı ... Medeni Kanunu'nun 2 nci ve 3 üncü maddeleri,

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacı vekilinin temyiz itirazının reddi ile Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Alınması gereken 189,15 TL onama harcının temyiz eden davacıdan alınmasına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

21.09.2023 tarihinde kesin olmak üzere oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/28378, Karar No: 2013/24750, Tarih: 06.11.2013

**12. Ceza Dairesi         2012/28378 E.  ,  2013/24750 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Trafik Güvenliğini Tehlikeye Sokmak

Hüküm : 1-TCK'nın 179/3, 62, 58/6. maddeleri gereğince mahkumiyet,

2-Temyiz talebinin reddine dair ek karar

Trafik Güvenliğini Tehlikeye Sokma suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü :

Sanık hakkında atılı suçtan dolayı ... 1. Sulh Ceza Mahkemesinin 22/10/2008 tarihli 2008/22-880 E-K. sayılı kararı ile 3 ay 10 gün hapis cezası verildiği, kararın sanığın yüzüne karşı tefhim edildiği ve kararın infazı sırasında sanık tarafından 14/03/2012 tarihinde temyiz dilekçesi verildiği, bu talebin mahkemece 04/05/2012 tarihli aynı esas-karar ek karar ile süre yönünden reddine karar verildiği ve ek kararın da ... D Tipi Kapalı Cezaevinde hükümlü olan sanığa usulüne uygun şekilde 29/05/2012 tarihinde tebliğ edildiği, bu tarihte cezaevinde bulunan sanığın ek karardan daha önce haberdar olmasının mümkün bulunmadığı ve sanık tarafından bu tarihten sonra verilmiş herhangi bir temyiz dilekçesi bulunmadığı, sanığın 11/05/2012 tarihli dilekçesinin ise 14/03/2012 tarihli ilk temyiz dilekçesiyle aynı içerikte ve onun devamı niteliğinde olup, ilk temyiz talebinin sonucunu öğrenme amaçlı yazıldığı ve bu nedenle sanığın 11/05/2012 tarihli dilekçesinin temyiz isteminin reddine ilişkin 04/05/2012 tarihli ek kararın temyizi niteliğinde kabul edilmesinin de mümkün bulunmadığı anlaşıldığından,

Mahalli mahkemenin temyiz talebinin reddine dair 04/05/2012 tarihli ek kararına yönelik herhangi bir temyiz talebi içermeyen dosyanın, incelenmeksizin mahkemesine iadesinin temini için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 06/11/2013 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/16267, Karar No: 2014/29918, Tarih: 15.12.2014

**5. Hukuk Dairesi         2014/16267 E.  ,  2014/29918 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kastamonu 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 22/01/2014

NUMARASI : 2013/296-2014/20

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor ve yapılan inceleme hüküm kurmaya elverişli değildir. Şöyle ki;

1-Kamulaştırma Kanununun 11/1-g maddesi uyarınca arsalara serbest alım satıma dayalı emsal satışlara göre değer biçilmesi, emsal ile dava konusu taşınmazın yakın bölgelerden ve benzer yüzölçümlü olması gerekir.

Bilirkişi kurulunca emsal alınan taşınmaz, dava konusu, taşınmaza göre daha küçük yüzölçümlü olup, atık parsel niteliğindedir. Bütün bunlar dikkate alındığında söz konusu satışın dava konusu taşınmaza emsal olacak nitelikte olmadığı ve gerçekçi olmayan yanıltıcı sonuçlara götüreceğinden rapor inandırıcı ve hüküm kurmaya elverişli değildir.

Bu nedenle, taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgeden, benzer yüzölçümlü ve yakın tarihli satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi ve yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu ile keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru olmadığı gibi,

2-2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine 6459 sayılı Yasanın 6. maddesi ile eklenen hüküm uyarınca, dava dört ay içinde sonuçlandırılamadığından, belirlenen kamulaştırma bedeline 1.10.2013 tarihinden karar tarihine kadar geçen süre için faiz yürütülmesi gerektiğinden,

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, taraflardan peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 15.12.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1133, Karar No: 2018/11124, Tarih: 22.11.2018

**17. Hukuk Dairesi         2016/1133 E.  ,  2018/11124 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı ... tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, 30.12.2004 tarihinde davalılardan ...'ın kullandığı ağır vasıta ile müvekilinin içerisinde bulunduğu ve ...'ün kullandığı araca çarpmak suretiyle trafik kazasına neden olduğunu, trafik kazası nedeniyle müvekkilinin çalışma gücünü belirli oranda kaybettiğini ileri sürerek 40.000,00 TL maddi tazminat ve 300.000,00 TL manevi tazminata hükmedilmesini talep etmiştir.

Davalı ..., davanın zamanaşımına uğradığını, davacıya ... şirketi tarafından ödeme yapıldığını, davanın haksız olduğunu ileri sürerek davanın reddini savunmuştur.

Davalı ... dava dilekçesine cevap vermemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, toplanan delillere ve benimsenen bilirkişi raporuna göre;davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı ... tarafından temyiz edilmiştir.

1-6100 sayılı HMK'nın 336/3. maddesi uyarınca temyiz başvurusu sırasında adli yardım talebinin incelenmesi görevi Dairemize ait olmakla, öncelikle davalı ...’ün adli yardım talebinin incelenmesi gerekmiştir. Hükmü temyiz eden davalı ... adli yardım talepli temyiz talebinde bulunmuş ise de; HMK'nın 336/2. maddesi gereğince mağduriyetini yeterince belgelendirmediğinden, adli yardım talebinin reddi gerekmiştir.

2-Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına; davalı ... ...'ün aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

3-Dava, trafik kazasından kaynaklanan cismani zarara dayalı tazminat ile manevi tazminat istemine ilişkindir.

Haksız fiil neticesinde zarar gören, bir işi ve kazancı yoksa, bedensel varlığıyla “yardım ve hizmet” ederek katkı sağlayacağı kabul olunarak, bu kişilerin çalışma gücü kaybına ilişkin zararları yasal asgari ücretler üzerinden hesaplanmalıdır.

3-Dava, trafik kazasından kaynaklanan cismani zarara dayalı tazminat ile manevi tazminat istemine ilişkindir.

Haksız fiil neticesinde zarar gören, bir işi ve kazancı yoksa, bedensel varlığıyla “yardım ve hizmet” ederek katkı sağlayacağı kabul olunarak, bu kişilerin çalışma gücü kaybına ilişkin zararları yasal asgari ücretler üzerinden hesaplanmalıdır.

Somut olayda davacının kaza tarihinde herhangi bir işte çalışmadığı, ev hanımı olduğu dosya kapsamı ile sabittir. Mahkemece hükme esas alınan ... raporunda davacının ev hanımı olduğu ve asgari ücret düzeyinde gelir elde edeceği kabul edilerek hesaplama yapılması yerindedir. Ancak anılan raporda ücretin netleştirilmesi sırasında asgari geçim indiriminin dikkate alınması hatalı olmuştur. Davacının zararının hesaplanması sırasında esas alınan asgari ücret, bir çalışmanın karşılığı değil ekonomik bir değer taşıyan yaşamsal faaliyetlerin sürdürülmesinin karşılığıdır. Hal böyle olunca da ücretle fiilen çalışanlara uygulanmak için getirilen asgari geçim indiriminin, ücretli bir çalışmanın söz konusu olmadığı ev hanımı davacının maluliyeti nedeni ile uğranılan zararın hesaplanması sırasında dikkate alınamayacağı açıktır.

Gerçekten 01.01.2008 tarihinden itibaren yürürlüğe giren 5615 Sayılı Yasa’nın 2. maddesiyle değişik 193 sayılı Gelir Vergisi Kanunu’nun asgari geçim indirimi başlıklı 32. maddesine göre “Ücretin gerçek usulde vergilendirilmesinde asgari geçim indirimi uygulanır. Asgari geçim indirimi; ücretin elde edildiği takvim yılı başında geçerli olan ve sanayi kesiminde çalışan 16 yaşından büyük işçiler için uygulanan asgari ücretin yıllık brüt tutarının; mükellefin kendisi için %50’si, çalışmayan ve herhangi bir geliri olmayan eşi için %10’u, çocukların her biri için ayrı ayrı olmak üzere; ilk iki çocuk için %7.5 diğer çocuklar için %5’idir. Gelirin kısmi döneme ait olması halinde, ay kesirleri tam ay sayılmak suretiyle bu süreye isabet eden indirim tutarları esas alınır. Asgari geçim indirimi, bu fıkraya göre belirlenen tutar ile 103. maddedeki Gelir Vergisi Tarifesi’nin birinci gelir dilimine uygulanan oranın çarpılmasıyla bulunan tutarın, hesaplanan vergiden mahsup edilmesi suretiyle uygulanır.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup ... bilirkişiden ek rapor alınarak zararın belirlenmesi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı ...’ün kanun yoluna ilişkin adli yardım talebinin, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle, davalı ...’ün sair temyiz itirazlarının REDDİNE; (3) nolu bentte açıklanan nedenlerle, davalı ...’ün temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalı ...'e geri verilmesine 22/11/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/3201, Karar No: 2010/5539, Tarih: 30.03.2010

4. Ceza Dairesi 2010/3201 E., 2010/5539 K.

**4. Ceza Dairesi 2010/3201 E., 2010/5539 K.**

**- KISA SÜRELİ HAPİS CEZASINA SEÇENEK YAPTIRIMLAR

- MÜKERRİRLERE ÖZGÜ İNFAZ REJİMİ VE DENETİMLİ SERBESTLİK TEDBİRİ**- 5275 S. CEZA VE GÜVENLİK TEDBİRLERİNİN İNFAZI HAKKINDA ... "KANUN NO" - "R.G.NO" - "YAYIM TARİHİ"

**"İçtihat Metni"**

Muhafaza görevini kötüye kullanmak suçundan sanık M. A. K..'nın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 289/1-son maddeleri uyarınca belirlenen 1 ay 15 gün hapis 2 gün adlî para cezasının, aynı Kanun'un 50/1-a, 52/2. maddeleri uyarınca 37 gün hapis ve 2 gün adlî para cezasına ve günlüğü 20 yeni Türk lirası üzerinden 740 yeni Türk lirası ve 20 yeni Türk lirası adli para cezasına çevrilmesine, 58. maddesi gereğince cezasını mükerrirlere özgü infaz rejimine göre yerine getirmesine ve cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbirine tâbi tutulmasına dair Mersin 2. Sulh Ceza Mahkemesinin 26.03.2009 tarihli ve 2008/851 esas, 2009/333 sayılı kararının Adalet Bakanlığınca 26.01.2010 gün ve 3757 sayılı yazı ile yasa yararına bozulmasının istenmesi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 03.02.2010 gün ve 19359 sayılı tebliğnamesiyle dava dosyası Daireye gönderilmekle incelendi:

Tebliğnamede "Dosya kapsamına göre,

1- Sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 289/1-son maddesi uyarınca belirlenen 1 ay 15 gün hapis ve 2 gün adli para cezasının aynı Kanun'un 51/a-son ve 52/2. maddeleri gereğince günlüğü 20 yeni Türk lirası üzerinden 900 yeni Türk lirası ve 40 yeni Türk lirası adli para cezasına çevrilmesi yerine, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 232/6. maddesinde yer alan "Hüküm fıkrasında, 223 üncü maddeye göre verilen kararın ne olduğunun, uygulanan kanun maddelerinin, verilen ceza miktarının, kanun yollarına başvurma ve tazminat isteme olanağının bulunup bulunmadığının, başvuru olanağı varsa süresi ve merciinin tereddüde yer vermeyecek şekilde açıkça gösterilmesi gerekir" hükmü uyarınca, sanık hakkında temel cezanın belirlenmesinden sonra indirim nedeni ve maddesi gösterilmeden 1 ay 15 gün hapis cezasının 37 gün kabul edilerek günlüğü 20 yeni Türk lirasından olmak üzere 740 yeni Türk lirası; 2 gün adli para cezası karşılığı 20 yeni Türk lirasına hükmedilmesinde,

2- 5237 sayılı Kanun'un 58, 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un 106 ve 108. maddeleri birlikte değerlendirildiğinde adlî para cezasına hükmedilen sanık hakkında hükmedilen cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ve cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbirine karar verilmesinin mümkün olmadığının gözetilmemesinde, İsabet görülmemiştir." denilmektedir.

Gereği görüşüldü;

5275 sayılı CİGTY'nın Adlî Para Cezasının İnfazı başlıklı 106. Maddesi "(1) Adlî para cezası, Türk Ceza Kanununun 52 nci maddesinin birinci fıkrasında belirtilen usule göre tayin olunacak bir miktar paranın Devlet Hazinesine ödenmesinden ibarettir.

Gereği görüşüldü;

5275 sayılı CİGTY'nın Adlî Para Cezasının İnfazı başlıklı 106. Maddesi "(1) Adlî para cezası, Türk Ceza Kanununun 52 nci maddesinin birinci fıkrasında belirtilen usule göre tayin olunacak bir miktar paranın Devlet Hazinesine ödenmesinden ibarettir.

(9) (Değişik fıkra: 01/03/2008 - 5739 S.K./5. md.) Adlî para cezasından çevrilen hapsin infazı ertelenemez ve bunun infazında koşullu salıverilme hükümleri uygulanmaz. Hapse çevrilmiş olmasına rağmen hak yoksunlukları bakımından esas alınacak olan adlî para cezasıdır." hükmünü öngörmektedir.

06.04.2006 tarih ve 26131 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Ceza İnfaz Kurumlarının Yönetimi ile Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Tüzük"ün adli para cezalarının infazını düzenleyen 56/9.maddesinde ise "(9) 5237 sayılı Kanunun 50 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi saklı kalmak üzere, adlî para cezasından çevrilen hapsin infazı ertelenemez ve bunun infazında koşullu salıverilme hükümleri uygulanamaz. Hapse çevrilmiş olmasına rağmen hak yoksunlukları bakımından esas alınacak olan adlî para cezasıdır" hükmü öngörülmektedir.

Aynı yasanın mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına ilişkin 108. maddesinde ise "(1) Tekerrür hâlinde işlenen suçtan dolayı mahkûm olunan;

a)

Ağırlaştırılmış müebbet hapis cezasının otuzdokuz yılının,

b)

Müebbet hapis cezasının otuzüç yılının,

c)

Süreli hapis cezasının dörtte üçünün,

İnfaz kurumunda iyi hâili olarak çekilmesi durumunda, koşullu salıverilmeden yararlanılabilir.

(2) Tekerrür nedeniyle koşullu salıverme süresine eklenecek miktar, tekerrüre esas alman cezanın en ağırından fazla olamaz.

....." hükmüne yer verilmiştir.

Bu durumda

1- 5275 sayılı Yasanın 108. Maddesinde "Tekerrür nedeniyle koşullu salıverme süresine eklenecek miktarın tekerrüre esas alman cezanın en ağırından fazla olamayacağının ve aynı Yasanın 106. Maddesinde adlî para cezasının infaz edilememesi nedeniyle çevrilen hapsin infazında koşullu salıverilme hükümleri uygulanmayacağının belirtilmesi karşısında; sanığın mahkum olduğu Mersin 2. Sulh Ceza Mahkemesinin 19.3.2008 tarih ve 2007/452, 2008/185 sayılı kararı ile 3167 sayılı Yasanın 16/1.maddesine aykırı davranmak suçundan verilen 2350 TL'lık doğrudan adli para cezasının sonradan işlenen suçta tekerrüre esas alınamayacağının gözetilmemesi, 2- Sanık hakkında muhafaza görevini kötüye kullanma suçuna ilişkin TCY'nın 289/1-son maddesi uyarınca verilen 1 ay 15 gün hapis ve 2 gün adli para cezasının aynı Yasanın 50. ve 52. maddeleri gereğince günlüğü 20 TL'den 900 TL ve 40 lira yerine, yalnızca 740 TL adli para cezasına çevrilerek eksik cezaya hükmolunması,

Hukuka aykırılık oluşturmaktadır.

Hukuka aykırılık oluşturmaktadır.

Açıklanan nedenlerle M.. 2. Sulh Ceza mahkemesinin 26.3.2009 tarih ve 2008/851 esas, 2009/333 karar sayılı kararının CYY'nın 309. maddesi uyarınca Yasa Yararına Bozulmasına, mükerrirlere özgü infaz rejiminin ve denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına ilişkin bölümün karardan çıkarılmasına diğer hususların sanık hakkında kazanılmış hak oluşturması, yasa yararına bozma kurumunun sanığın aleyhine hüküm doğuracak şekilde kullanılamayacağı gözetilerek olduğu gibi bırakılmasına ve infazın bozmadan önceki miktar üzerinden yapılmasına, 30.03.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/6837, Karar No: 2008/8962, Tarih: 23.06.2008

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2008/6837 E.  ,  2008/8962 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı ... tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında ... Köyü 101 ada 67 parsel sayılı 14929,47 m2 yüzölçümündeki taşınmaz, fındıklık niteliği ile belgesizden, kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle davalı adına tespit edilmiştir. Davacı ..., taşınmazın kesinleşmiş orman sınırları içinde kaldığı ve orman olduğu iddiasıyla dava açmıştır. Mahkemece davanın kısmen kabulüne, krokide (A)=250,12 m2'lik kısmın orman niteliği ile Hazine, (B)=14679,35 m2'lik kısmın tespit gibi davalı adına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm davacı ... tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, kadastro tespitine itiraza ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde 1744 Sayılı Yasa ile değişik 6831 Sayılı Yasaya göre orman kadastrosu ve 2. madde uygulaması yapılmış ve 08.05.1979 tarihinde ilan edilmiş, ekip çalışmalarına yapılan itirazlar komisyonca incelenip karara bağlanmadığı, daha sonra 3302 Sayılı Yasa ile değişik 6831 Sayılı Yasaya göre verilen yetkiye dayanılarak 1744 Sayılı Yasaya göre yapılan ekip çalışmalarına yapılan itirazların incelenerek karara bağlanması, aplikasyon ve 2/B uygulaması yapılmış, 24.11.1987 tarihinde ilan edilerek kesinleşmiştir.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye ve çekişmeli taşınmazın, uzman orman bilirkişi kurulu tarafından kesinleşmiş orman tahdit haritasına dayalı olarak yöntemine uygun biçimde yapılan uygulama ve araştırmada kısmen orman tahdit hattı dışında kalan yerlerden olduğu anlaşıldığına ve yazılı biçimde hüküm kurulmasında bir isabetsizlik bulunmadığına göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 23.06.2008 gününde oybirliği ile karar verildi.