muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/25649, Karar No: 2023/11395, Tarih: 26.12.2023

Bölge adliye mahkemesi Cumhuriyet savcısının temyiz sebepleri özetle;

Sanık ...'ün örgüte bilerek ve isteyerek yardım etmek suçunu oluşturur Manisa 2. Ağır Ceza Mahkemesinin kararındaki delil değerlendirilmesine uygun eylem varlığı ve eylem ile eylem faili irtibatı mevcut olduğundan, İstinaf Mahkemesi tarafından hakkında silahlı terör örgütüne yardım etme suçundan beraatine karar verilmesinin hukuka aykırı olduğuna ve sair hususlara ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince sanığın eyleminin silahlı terör örgütüne bilerek isteyerek yardım etme suçunu oluşturduğunun kabulü ile sanık hakkında mahkûmiyet kararı verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesinin kararı duruşma açılmaksızın kaldırılarak sanık hakkında 5271 ... CMK'nın 223/2-e maddesi gereğince beraatine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

1.Sanık hakkında Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesinin, 5271 ... Kanun'un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi gereğince duruşma açıp sonucuna göre aynı Kanun maddesinin ikinci fıkrası gereğince İlk Derece Mahkemesi hükmünü kaldırarak yeniden hüküm kurması gerekirken, kanun maddesine yanlış anlam yüklenerek duruşma açmaksızın evrak üzerinden İlk Derece Mahkemesince verilen kararın kaldırılması ile sanığın beraatine dair karar verilmesi,

2. İstinaf aşamasında geldiği anlaşılan ve sanık hakkında beyanda bulunan ... U.'nun teşhis ve ifade tutanaklarının CMK’nın 217 nci maddesi uyarınca duruşmada okunup tartışılması, tanık sıfatıyla dinlenmesinden sonra sanığın hukuki durumunun tayin ve taktiri gerekirken eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Bölge adliye mahkemesi Cumhuriyet savcısının temyiz istemi yerinde görüldüğünden İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin, 10.02.2021 tarihli ve 2020/335 Esas, 2021/129 ... kararının 5271 ... Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 ... Kanun’un 304 üncü maddesi uyarınca İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

26.12.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/720, Karar No: 2016/8040, Tarih: 24.11.2016

**14. Ceza Dairesi         2016/720 E.  ,  2016/8040 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Cinsel taciz

HÜKÜM : Mahkûmiyet, temyiz isteminin reddi

İlk derece mahkemesince temyiz isteminin reddine dair verilen Ek karar temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Gerekçesi gösterilmek suretiyle temyiz isteminin reddine dair verilen Ek karar usul ve kanuna uygun olduğundan, sanık müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle Ek kararın ONANMASINA, 24.11.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6322, Karar No: 2015/2253, Tarih: 05.02.2015

**8. Hukuk Dairesi         2014/6322 E.  ,  2015/2253 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davada, 4721 Sayılı TMK'nın "Miras Hukuku" (TMK.3.Kitap) hükümlerinden kaynaklanan ve diğer dairelerin görevine girmeyen davalar sonucu verilen hüküm ve kararların Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih 2015/8 sayılı Kararı ile hazırlanıp, 22.01.2015 Tarihli ve 29244 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Hukuk Daireleri'ne ilişkin iş bölümü uyarınca, hükme yöneltilen temyiz itirazlarının incelenmesi Yargıtay (14.) Hukuk Dairesi'nin görev alanına girmesi nedeniyle, dosyanın anılan Daire Başkanlığı'na GÖNDERİLMESİNE, 05/02/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1020, Karar No: 2021/7277, Tarih: 20.05.2021

**5. Hukuk Dairesi         2020/1020 E.  ,  2021/7277 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 39. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; İlk Derece Mahkemesince (Kocaali Asliye Hukuk Mahkemesi 2016/323 Esas–2017/541 Karar) davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı, taraf vekilleri tarafından yapılan istinaf başvurusunun İstanbul Bölge Adliye Mahkemesinin 39. Hukuk Dairesince HMK’nun 353/1-b-1 maddesi uyarınca esastan reddine dair hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı idare ve davalı ... vd. vekillerince verilen dilekçelerle istenilmiş; davalı ... vd. vekili de temyiz dilekçesinde duruşma isteminde bulunmuş olmakla, duruşma için belirlenen 20/05/2021 günü temyiz eden bir kısım davalılar vekilinin yüzüne karşı; usulüne göre çağrı kağıdı gönderilmesine rağmen gelmediklerinden temyiz eden davacı idare vekili ile aleyhine temyiz olunan diğer davalılar vekilinin yokluklarında duruşmaya başlanarak bir kısım davalılar vekilinin sözlü açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki kağıtlar okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Mahkemece dava konusu taşınmazın Kocaali Asliye Hukuk Mahkemesinin 2015/65 Esas sayılı dosyasında davalı olduğundan ve dava konusu taşınmaza ilişkin mülkiyet ihtilafı bulunduğundan tespit edilen bedelin ileride belirlenecek hak sahibine ödenmek üzere üçer aylık vadeli hesapta bloke edildiği anlaşılmıştır.

Bu itibarla, dava konusu taşınmazın mülkiyetinin ihtilafına dair olan Kocaali Asliye Hukuk Mahkemesinin 2015/65 Esas sayılı dosyanın onaylı örneği dosya arasına alındıktan sonra,

birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 20/05/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/16228, Karar No: 2011/21361, Tarih: 02.11.2011

**11. Ceza Dairesi         2008/16228 E.  ,  2011/21361 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 213 sayılı yasaya muhalefet

HÜKÜM : 213 sayılı VUK 359/a-2, 5237 sayılı TCY.nın 62. maddeleri uyarınca 6.000 YTL adli para cezası

1999 yılına ait defter ve belgelerini tebligata rağmen ibraz etmeyen sanığın defter ve belgeleri çaldırdığını ileri sürerek ibrazdan kaçınmış olması karşısında 213 sayılı Kanunun 139/1. madde ve fıkrasındaki incelemenin işyerinde yapılması zorunluluğu bulunmadığı gibi, defter ve belgelerinin 28.02.2001 tarihinde işyerine giren hırsız tarafından çalındığını beyan ederek Hilvan Asliye Ceza Mahkemesinin 11.04.2002 gün, 2001/214 esas ve 2002/109 sayılı kararını ibraz etmiş ise de; hırsızların yararlanamayacağı şeyleri çalmalarının hayatın olağan akışına uygun düşmediği, müracaat tutanağı, iddianame ve mahkeme kararında da defter ve belgelerin çalındığı hususundan bahsedilmediği, bu durumun mücbir sebep ya da irade dışı kaybolmayı kanıtlayıcı kuvvet ve nitelikte bulunmadığı ve bu nedenlerle savunmanın geçerli sayılamayacağı cihetle, tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiş, kendisini vekil ile temsil ettiren katılan idare yararına hüküm tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca vekâlet ücreti yerine dilekçe yazım ücretine hükmolunması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Bozma üzerine yapılan duruşmaya toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma neticelerine uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine ancak:

Ayrıntıları Ceza Genel Kurulunun 19.02.2008 gün ve 346-25 ve 03.02.2009 gün ve 250-13 sayılı kararlarında açıklandığı üzere; 5271 sayılı CMK’nun 231. maddesinde düzenlenen hükmün açıklanmasının geri bırakılması müessesesinin uygulanabilmesi için diğer şartların yanında, suçun işlenmesiyle mağdurun veya kamunun uğradığı zararın, aynen iade, suçtan önceki hale getirme veya tamamen giderilmesi de gerekmektedir. Burada, uğranılan zararlardan kast edilen maddi zararlar olup, manevi zararlar bu kapsamda değerlendirilmemelidir. Maddi zararın bizzat sanık tarafından yerine getirilmesi gerekmeyip, sanık adına onun bilgisi ve rızası tahtında üçüncü kişiler tarafından da tazmin, aynen iade veya eski hale getirme suretiyle giderilmesi de olanaklıdır. Ancak, herhangi bir zararın doğmadığı veya zarar doğurmaya elverişli bulunmayan suçlar yönünden bu koşul aranmayacaktır. Zararın belirlenmesinde hâkim, ceza yargılamasında şahsi hak davasına yer verilmediği gerçeğini de gözönünde bulundurmak koşuluyla, kanaat verici basit bir araştırma

yapmalı, hukuk hâkimi gibi gerçek zararı tam anlamıyla saptamaya çalışmamalıdır. Zira 5271 sayılı CMK’nun 231. maddesindeki düzenleme, kişinin ileride hukuk mahkemesinde şahsi hak davası açmasına ve giderilmediğini düşündüğü gerçek zararının saptanarak kalan kısmına da hükmedilmesini isteme yönünden bir engel oluşturmamaktadır. Öte yandan yine ayrıntıları Ceza Genel Kurulunun 22.05.2001 gün ve 99/104 sayılı kararında açıklandığı üzere; defter ve belgelerin gizlenmesi halinde, sağlıklı bir vergi incelemesi yapılamayacağı açıktır. Vergi denetimi olanağını kaldıran bu halde artık somut bir vergi ziyaının tespiti olanağı da ortadan kalkmaktadır. O halde, mükellefin sorumluluğunu kaldıracak olan ve 213 sayılı Yasanın 13. maddesinde düzenlenen durumlarda veya kastı ortadan kaldıran diğer hallerin kanıtlanması dışında, vergi ziyaının varlığının kabulü de zorunludur. Bir başka anlatımla yukarıda değinilen haller dışında mefruz (soyut) vergi ziyaı bulunduğu kabul edilmeli, müspet (somut) vergi ziyaının varlığı aranmamalıdır. Kaldı ki, 29.07.1998 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren 4369 sayılı Yasa ile 213 sayılı Yasada yapılan değişiklikler ile vergi kaçakçılığı suçlarında “vergi ziyaının varlığı” suçun unsuru olmaktan çıkarılmış ve defter ve belgeleri gizleme halinde, suçun oluştuğu hükme bağlanmıştır.

İncelenen dosya içeriğine göre; 1999 takvim yılına ilişkin defter ve belgelerini vergi incelemesine esas olmak üzere vaki istem üzerine merciine teslim etmediğinden bahisle eylemine uyan 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 359/a-2. maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılan sanık hakkında düzenlenen vergi inceleme raporlarında somut bir zarara yer verilmediği, ancak defter ve belgelerin incelemeye ibraz edilmemesinden dolayı, geçmiş dönemlere ilişkin gelir vergisi ile katma değer vergisi beyanları yeniden hesaplanmak suretiyle, bu vergiler tarh edilerek, bunlara bağlı bir kısım cezalara hükmedildiği, bir başka ifade ile tarh edilen bu vergi ve cezaların eylemden doğan zarar niteliğinde bulunmadıkları anlaşılmaktadır. Şu halde sanığın vaki eylemi nedeniyle CMK'nun 231. maddesinde düzenlenen hükmün açıklanmasının geri bırakılması müessesesinin uygulanmasına engel oluşturabilecek somut bir zararın meydana geldiğinin kanıtlanamadığı gözetilmeden ve CMK.nun 231. maddesinde sayılan diğer koşulların gerçekleşip gerçekleşmediğide değerlendirilmeksizin, sanığın halen vergi borcunu ödememesi nedeniyle koşulları bulunmadığından bahisle yetersiz gerekçeyle yazılı şekilde CMK’nun 231. maddesinin uygulanmaması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 02.11.2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/5470, Karar No: 2018/5945, Tarih: 20.09.2018

**5. Ceza Dairesi         2017/5470 E.  ,  2018/5945 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Zimmet, 1163 sayılı Kanuna muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet, beraat

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanıklar hakkında zimmet suçundan kamu davası açıldığı anlaşılmakla; 3628 sayılı Yasanın 17 ve 18. maddelerine göre Hazinenin bu suçun zarar göreni olduğu, 1163 sayılı Kooperatifler Kanununun Ek 2/son maddesi gereğince de ilgili Bakanlığın kooperatifler ve üst kuruluşlarının yönetim ve denetim kurulu üyeleri ile memurları hakkında görevlerine ilişkin olarak işledikleri suçlardan dolayı açılan kamu davalarına katılma talebinde bulunma hakkına sahip olduğu, bu itibarla CMK'nın 234/1-b maddesi gereğince kovuşturma evresinde sahip oldukları davaya katılma ve öteki haklarını kullanabilmeleri için Maliye Bakanlığı Baş Hukuk Müşavirliği ve Muhakemat Genel Müdürlüğü ile Çevre ve Şehircilik Bakanlığının duruşmadan haberdar edilmesi gerektiği, diğer yandan aynı Kanunun 260/1. maddesine göre de kamu davasından haberdar edilmemiş bulunup da katılan sıfatını alabilecek surette suçtan zarar görmüş olanların kanun yollarına başvurma haklarının bulunduğu gözetilerek hükmün bildirilmesinin gerektiği, ancak dosyada adı geçen Bakanlık ile Hazinenin dava ve duruşmalardan haberdar edildiklerine ilişkin bilgi ve belgeye rastlanmadığının anlaşılması karşısında; evvela davanın ve hükmün ilgili Bakanlık ile Hazineye bildirildiğini gösteren bilgi ve belgeler var ise dosya içine konulması, aksi halde anılan tebligat noksanlıklarının giderilmesi ile tebellüğ belgelerinin ve verildiği takdirde temyiz ve cevap dilekçelerinin eklenmesinden, hükmün temyiz edilmesi halinde ise bu konuda ek tebliğname düzenlenmesinden sonra iade edilmek üzere esası incelenmeyen dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİİNE, 20/09/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2482, Karar No: 2015/2306, Tarih: 14.04.2015

**1. Ceza Dairesi         2014/2482 E.  ,  2015/2306 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 1 - 2013/373776

MAHKEMESİ : İzmir 11. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ VE NO : 09/10/2013, 2013/364 (E) ve 2013/264 (K)

SUÇ : Kasten öldürmeye teşebbüs, 6136 sayılı Yasaya muhalefet

1- Tayin edilen ceza miktarı itibariyle sanık müdafiinin duruşmalı inceleme istemin reddine karar verilmiştir.

2- Olay tarihinde sanık İ kendine ait araçla alkollü bir şekilde seyir halinde iken, aşırı hız yapması ve alkollü olması nedeniyle mağdur aracına çarparak yan aynasını kırdığı, akabinde durmayarak yola devam ettiği, mağdurunda bu nedenle sanığı araçla takip ederek önünde durduğu ve aralarında bu nedenle tartışma yaşandığı, sanığın tabanca ile aracına binen mağdura 2 el ateş ederek sırtından sol üst bölgesinden sıyrık oluşacak ve basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde yaralayarak öldürmeye teşebbüs ettiği olayda,

a) İlk haksız hareketin mağdurun arabasına çarparak aynasının kırılmasına neden olan sanıktan kaynaklandığı, mağdurun gösterdiği tepkide aşırıya kaçmaması nedeniyle tahrikte dengenin sanık lehine bozulmadığı anlaşıldığı halde, sanık hakkında TCK'nun 29. maddesiyle indirim yapılması suretiyle;

b) Sanığın, tabanca ile 2 el ateş ederek mağduru sırt sol üst bölgede basit tıbbi müdahele ile giderilebilecek nitelikte yaraladığı anlaşılmakla, teşebbüs nedeniyle 9 yıldan 15 yıla kadar hapis cezası öngeren TCK.nun 35. maddesi uygulanırken, meydana gelen zarar ve tehlikenin ağırlığı da dikkate alınarak, cezanın alt sınırdan uzaklaşılarak belirlenmesi yerine, mağdurun hiç isabet almaması halinde uygulanabilecek olan alt sınırdan ceza belirlenerek,Eksik ceza tayini, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Toplanan deliller, karar yerinde incelenip, sanık mağdur yönelik olarak kasten öldürmeye teşebbüs ve 6136 sayılı Kanuna muhalefet suçlarının sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç vasıfları tayin, kusurluluğu etkileyen sebeplerden haksız tahrikin nitelik ve derecesi ile takdiri indirim sebebi takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde eleştiri ve düzeltme nedenleri dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafıinin eksik incelemeye, vasfa, tahrikin derecesine, takdire yönelen ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,Ancak;

a) Sanığa ait araçta ele geçirilen, ancak olayda kullanılmayan ve 6136 sayılı Kanun kapsamında yasak nitelikte olmayan ve bizatihi suç teşkil etmeyen bıçağın sanığa iadesi yerine, kemere takılmasına yarayan mandalı ile beraber müsaderesine karar verilmesi yasaya aykırı ise de, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden; hüküm fıkrasının müsadere ile ilgili kısmında yer alan, "Emanetin 2013/14833 sırasında kayıtlı sol yan yüzeyinde KODEL NO 71 ibareleri bulunan 6.6 cm uzunluğunda tek ağızlı sivri uçlu sırt kısmı meyilli düz ve küt namlusu sapı içerisinde el yardımı ile açılıp kapatılabilen bir adet bıçak (söz konusu bıçağın sapında kemere takmaya yarayan bir adet mandal mevcuttur) TCK.nun 54. maddesi gereğince müsaderesine" ibaresinin çıkartılarak yerine "Emanetin 2013/14833 sırasında kayıtlı sol yan yüzeyinde KODEL NO 71 ibareleri bulunan 6.6 cm uzunluğunda tek ağızlı sivri uçlu sırt kısmı meyilli düz ve küt namlusu sapı içerisinde el yardımı ile açılıp kapatılabilen bir adet bıçak ve kemere takmaya yarayan bir adet mandalın sanığa iadesine" ibaresinin eklenmesine;

b) Yargılama giderinin 6183 sayılı Kanunun 106. maddesinde belirlenen miktardan az olması nedeniyle 5271 sayılı CMK'nun 324/4 maddesine 6352 sayılı Kanunla eklenen cümle gereğince hazine üzerinde bırakılması yerine, sanıktan tahsiline karar verilmesi yasaya aykırı ise de, bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 1412 sayılı CMUK’nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasında yer alan 8 TL yargılama giderinin 5271 sayılı CMK’nun 324/4 maddesine 6352 sayılı Kanunla eklenen cümle gereğince Hazine üzerinde bırakılmasına karar verilmek suretiyle DÜZELTİLEN hükümlerin, tebliğnamedeki düşünceye uygun olarak (ONANMASINA), 14/04/2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/5222, Karar No: 2014/2682, Tarih: 04.03.2014

**14. Ceza Dairesi         2012/5222 E.  ,  2014/2682 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Basit cinsel saldırı

HÜKÜM : Çocuğun basit cinsel istismarı suçundan mahkûmiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanık müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 04.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/14518, Karar No: 2011/406, Tarih: 20.01.2011

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2010/14518 E.  ,  2011/406 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacılar vekili tarafından, davalılar aleyhine 06.07.2005 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve tescil istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 25.07.2008 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacılar vekili ve bir kısım davalılar vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

1-Bir kısım davalıların temyiz dilekçeleri temyiz defterine kaydedilmediğinden ve harçta yatırılmadığından temyiz taleplerinin REDDİNE,

2-Davacının temyiz itirazlarına gelince;

Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve dosya içeriğine göre, yerel mahkeme kararı ve dayandığı gerekçeler usul ve yasaya uygun bulunduğundan yerinde olmayan temyiz itirazlarının Reddiyle hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz eden davacılara yükletilmesine, 20.01.2011 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/14249, Karar No: 2022/502, Tarih: 20.01.2022

**9. Ceza Dairesi         2021/14249 E.  ,  2022/502 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Çocuğun nitelikli cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Sanığın atılı suçlardan mahkumiyetine dair Tekirdağ 1. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 13.12.2019 gün ve 2018/138 Esas, 2019/496 Karar sayılı hükümlere yönelik istinaf başvurusunun esastan reddi

TEMYİZ EDENLER : Katılan Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı vekili, sanık müdafisi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle başvurunun muhtevası nazara alınıp, 5271 sayılı CMK'nın 299/1. maddesi uyarınca takdiren duruşmasız yapılan incelemede dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Sanık hakkında çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

5271 sayılı CMK'nın 288 ve 294. maddelerinde yer alan düzenlemeler nazara alınıp, aynı Kanunun 289. maddesinde sayılan kesin hukuka aykırılık halleri ve sanık müdafisi ile katılan Bakanlık vekilinin temyiz dilekçelerinde belirttikleri nedenler de gözetilerek yapılan değerlendirmede, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından gerçekleştirilen inceleme neticesinde vaki istinaf başvurusunun esastan reddine dair kurulan hükme yönelik temyiz sebepleri yerinde görülmediğinden, sanık müdafisi ile katılan Bakanlık vekilinin temyiz istemlerinin 5271 sayılı CMK'nın 302/1. madde ve fıkrası gereğince esastan reddiyle hükmün ONANMASINA,

Sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesine gelince;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, ilk derece mahkemesinin soruşturma ile kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdiriyle anılan hükme ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararı nazara alındığında yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Mağdurun aşamalardaki beyanları, olay yakalama tutanağı ve tüm dosya içeriği nazara alındığında, ilk derece mahkemesince sanığın olay günü on beş yaşından küçük mağdura yönelik alıkoyma eyleminde hile unsuru gerçekleşmediği gibi cebir veya tehditle suçun işlendiğine dair her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delilde bulunmayıp, mevcut haliyle mağdurun yaşı itibarıyla hukuken geçersiz rızasına istinaden gerçekleştirilen fiilin 5237 sayılı TCK'nın 109/1, 3-f, 5. maddesinde düzenlenen kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu oluşturduğu gözetilerek hüküm kurulması gerekirken suç vasfının tayininde yanılgıya düşülerek yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi karşısında, söz konusu hükme yönelik istinaf başvurunun kabulü yerine esastan reddedilmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafisi ile katılan Bakanlık vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 25. Ceza Dairesinin 27.02.2020 gün ve 2020/384 Esas, 2020/379 Karar sayılı vaki istinaf başvurusunun esastan reddine yönelik hükmünün 5271 sayılı CMK'nın 302/2-4. madde ve fıkrası gereğince BOZULMASINA, dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 25. Ceza Dairesine gönderilmesine, 20.01.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.