muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/798, Karar No: 2018/1524, Tarih: 23.10.2018

Nitekim Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 17.06.2015 tarihli 2015/22-1156 E., 2015/1598 K. sayılı, 22.06.2016 tarihli 2016/22-874 E., 2016/824 K. sayılı ve 17.01.2018 tarihli 2016/22-2181 E., 2018/24 K. sayılı kararlarında da aynı ilkeler kabul edilmiştir.

Öte yandan işçilik alacaklarının belirsiz alacak davasına konu olup olamayacağı konusunda Yargıtayın iş davalarının temyiz incelemesini yapan 7, 9 ve 22. Hukuk Daireleri ile Hukuk Genel Kurulu içtihatları arasında ortaya çıkan farklılığın giderilmesi için Yargıtay İçtihatları Birleştirme Büyük Genel Kurulunca yapılan değerlendirme sonucunda 15.12.2017 tarihli ve 2016/6 E., 2017/5 K. sayılı kararı ile "İşçilik alacaklarının çok çeşitli tür, nitelik ve kapsamda olması, somut olayın özelliklerine göre oldukça değişkenlik göstermesi, hatta aynı tür işçilik alacaklarında dahi somut olayın özellikleri itibariyle işçilik alacaklarının belirsiz alacak davasına konu olup olamayacağı konusunda soyut ve genel nitelikte, her bir olayda geçerli olacak ölçüde bir karar alınamayacağından içtihadı birleştirmeye gerek olup olmadığı ön sorun olarak tartışılmış ve sonuç olarak içtihadı birleştirmeye gerek olmadığı" yönünde karar verilmiştir.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde; davacı işçinin SGK kayıtlarında girdi-çıktı işlemine tabi tutulduğunu, TİS ile getirilen ücret zamlarından yararlandırılmadığı gibi almakta olduğu yevmiyesinden dahi mahrum bırakıldığını ve ücretinin iş yerine yeni girmiş bir işçi gibi asgari ücret seviyesine indirildiğini iddia ederek fark işçilik alacaklarının tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı iş yerinde sendikal örgütlenme olduğu, toplu iş sözleşmesi düzeni bulunduğu ve davacı işçinin sendika üyesi olarak toplu iş sözleşmesinden yararlandığı dosya içeriğinden anlaşılmaktadır.

Bu durumda davacının talep ettiği fark işçilik alacaklarının hesaplanabilmesi için, kanunda öngörülen kayıt ve belgeleri tutma ve işçinin bilgisine sunmakla yükümlü olan işverenin sunacağı bordrolara ihtiyaç duyulmaktadır. Çünkü fark işçilik alacaklarının belirlenebilmesi muhasebe işlemini gerektirmektedir. Zira davacının alacağı gerçek ücrete toplu iş sözleşmesi ile belirlenen zam oranları uygulanarak bulunacak miktardan işverence düzenlenen bordrolardaki ücret mahsup edilerek fark alacak bulunacaktır. Bunun için de açıklandığı üzere, iş yerinde kayıt tutma dolayısı ile belgeleme yükümlüsü olan işverenin sunacağı bordrolara ve kayıtlara ihtiyaç vardır.

O hâlde dava konusu edilen süreye ilişkin toplu iş sözleşmesi artışlarından kaynaklanan alacaklarını belirlemesi davacı işçinin eğitim ve sosyal durumu dikkate alındığında kendisinden beklenemeyeceği gibi, söz konusu alacakların belirlenebilmesi için işverende bulunan bilgi ve belgelerin verilmesi ve tahkikata ihtiyaç duyulduğundan, mahkemece davanın belirsiz alacak davası olarak görülmesi ve davanın kabulüne karar verilmesi yerindedir.

O hâlde dava konusu edilen süreye ilişkin toplu iş sözleşmesi artışlarından kaynaklanan alacaklarını belirlemesi davacı işçinin eğitim ve sosyal durumu dikkate alındığında kendisinden beklenemeyeceği gibi, söz konusu alacakların belirlenebilmesi için işverende bulunan bilgi ve belgelerin verilmesi ve tahkikata ihtiyaç duyulduğundan, mahkemece davanın belirsiz alacak davası olarak görülmesi ve davanın kabulüne karar verilmesi yerindedir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 28.02.2018 tarihli ve 2016/22-1262 E., 2018/391 K. sayılı kararında da aynı sonuca ulaşılmıştır.

Hâl böyle olunca mahkemenin direnme kararı yerindedir.

Ne var ki, Özel Dairece bozma nedenine göre davanın esasına yönelik diğer temyiz itirazları incelenmediğinden, bu yönde inceleme yapılmak üzere dosyanın Özel Daireye gönderilmesi gerekir.

S O N U Ç: Direnme uygun bulunduğundan davalı vekilinin işin esasına ilişkin diğer temyiz itirazlarının incelenmesi için dosyanın 22. HUKUK DAİRESİNE GÖNDERİLMESİNE, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere 23.10.2018 tarihinde oy birliği ile kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/443, Karar No: 2010/1659, Tarih: 29.01.2010

**9. Hukuk Dairesi         2010/443 E.  ,  2010/1659 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Y A R G I T A Y K A R A R I

Yargıtay Başkanlar Kurulunun 31/01/2005 günlü kararı ile iş kazaları ve meslek hastalığından doğan maddi ve manevi tazminat davalarından kaynaklanan işveren ve işçi arasındaki rücu davalarına / iş kazaları ile meslek hastalığından dolayı istenilen maddi ve manevi tazminat taleplerinin yanında işçilik alacaklarına ilişkin hüküm ve kararların temyiz incelemesi Yargıtay 21.Hukuk Dairesine verilmiştir.

Taraflar arasındaki uyuşmazlığın niteliğine ve Yargıtay Başkanlar Kurulunun anılan kararına göre, dosyanın Yargıtay 21.Hukuk Dairesi'ne GÖNDERİLMESİNE, 29.01.2010 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/6567, Karar No: 2021/29378, Tarih: 15.12.2021

**4. Ceza Dairesi         2019/6567 E.  ,  2021/29378 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Tehdit, kasten yaralama

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1) Mağdur ...’in soruşturma ve kovuşturma aşamalarında oğlu olan sanığın ayağına taş attığına yönelik beyanı ve bu beyanı doğrulayan mağdur hakkında düzenlenmiş doktor raporu karşısında sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nin 86/3-a-e bentlerini ihlal ettiğinin ve iki ağırlaştırıcı neden bulunması gözetilerek 5237 sayılı TCK'nın 86/2. maddesi uyarınca temel ceza tayininde alt sınırdan uzaklaşılması gerektiğinin gözetilmemesi,

2) 17/10/2019 gün ve 7188 sayılı Kanunun 24. maddesiyle değişik CMK'nın 251. maddesinde Basit Yargılama Usulü düzenlenmiş olup, bu düzenlemenin uygulanmasıyla ilgili olarak, CMK'ya 7188 sayılı Kanunla eklenen geçici 5. maddenin birinci fıkrasının (d) bendinde yer alan “hükme bağlanmış” ibaresinin, Anayasa Mahkemesinin 14/01/2021 tarihli ve 2020/81 Esas, 2021/4 sayılı kararıyla "basit yargılama usulü" yönünden Anayasa'nın 38. maddesine aykırı görülerek iptaline karar verilmesi karşısında, temyiz incelemesi yapılan ve CMK'nın 251/1. maddesi kapsamına giren suçlar yönünden; Anayasa'nın 38. maddesi ile 5237 sayılı TCK'nın 7 ve CMK'nın 251 vd. maddeleri gereğince yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu,

3) TCK'nın 53/1-b maddesinde yer alan hak yoksunluğunun, Anayasa Mahkemesinin 08/10/2015 tarihli ve 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı doğrultusunda uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'in temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden tebliğnameye aykırı olarak HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yeniden hüküm kurulurken 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesi uyarınca cezayı aleyhe değiştirme yasağı ilkesinin gözetilmesine,yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine 15/12/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/13413, Karar No: 2014/16432, Tarih: 06.05.2014

**13. Ceza Dairesi         2013/13413 E.  ,  2014/16432 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2012/123617

MAHKEMESİ : Aksaray 2. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 06/12/2011

NUMARASI : 2009/108 (E) ve 2011/421 (K)

SUÇ : Hırsızlık

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanıklardan İ.. G..'in duruşmada bildirdiği adrese tebligat gönderilmeden mernis adresine Tebligat Kanunu'nun 21. maddesine göre yapılan tebligatın geçersiz olduğu ve temyiz talebinin süresinde olduğu kabul edilerek incelemede;

Sanıklardan İ.. G..'in tekerrüre esas eski hükümlülüğü bulunduğu ve koşulları oluştuğu halde, hakkında 58/6-7. maddelerinin uygulanmaması karşı temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

1-Sanıkların aşamalarda suçlamayı kabul etmemiş olmaları ve araç üzerinde yapılan incelemede sanıkların eylemi gerçekleştirdiklerine dair herhangi bir delil elde edilememiş olması karşısında;mahkumiyetlerine yeterli kesin, inandırıcı ve hukuka uygun kanıtlar karar yerinde gösterilip tartışılmadan yazılı şekilde hükümlülüklerine karar verilmesi,

2-Kabule göre de;

a-Sanıkların müştekiye ait kapıları kilitli vaziyette bulunan aracın kapılarını zorlayıp açarak çalmaya teşebbüs etmeleri şeklindeki eylemlerinin TCK'nın 142/1-b maddesinde düzenlenen suçu oluşturduğu gözetilmeden yazılı şekilde uygulama yapılmış olması

b-Eylem saatini tam olarak bilmeyen müştekinin bildirdiği zaman aralığında gündüz vaktine rastlayan zaman diliminin de yer aldığı gibi sanıkların da suçlamayı kabul etmeyerek ,suç zamanı konusunda bilgi vermemiş olmaları karşısında; suçun gece vakti işlendiği hususundaki delillerin neler olduğu ortaya koyulup tartışmadan suçun gece vakti işlendiğinden bahisle TCK 143. maddesi gereğince uygulama yapılmış olması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar S.. Y.. ve İ.. G..'in temyiz talepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 06/05/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/11989, Karar No: 2018/3756, Tarih: 02.04.2018

**12. Ceza Dairesi         2017/11989 E.  ,  2018/3756 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Dava : Koruma tedbirleri nedeni ile tazminat

Hüküm : Davanın kısmen kabulü ile 200,00 TL manevi tazminatın davalıdan alınarak davacıya verilmesine

Davacının tazminat talebinin kısmen kabulüne ilişkin hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Gerekçeli karar başlığında "koruma tedbirleri nedeniyle tazminat" yerine "tazminat" ibaresine yer verilmesi mahallinde düzeltilmesi mümkün yazım yanlışlığı, "24/03/2015" olan dava tarihinin gösterilmemesi mahallinde ilavesi mümkün yazım eksikliği olarak kabul edilmiştir.

Nesnel bir ölçüt olmamakla birlikte, davacının sosyal ve ekonomik durumu, üzerine atılı suçun niteliği, tutuklanmasına neden olan olayın cereyan tarzı, tutuklu kaldığı süre ve benzeri hususlar ile tazminat davasının kesinleşeceği tarihe kadar faizi ile birlikte elde edeceği parasal değer dikkate alınıp değerlendirildiğinde, hükmedilen manevi tazminatın hak ve nasafet ilkelerine uygun makul bir miktar olduğunun anlaşılması nedeniyle tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Yapılan incelemeye, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle hükmün, isteme aykırı olarak, ONANMASINA, 02/04/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/17064, Karar No: 2023/4287, Tarih: 07.06.2023

**8. Ceza Dairesi         2021/17064 E.  ,  2023/4287 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : İnfaz kurumuna veya tutukevine yasak eşya sokma

HÜKÜM : Beraat

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibariyle temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan usul hükümlerine göre temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu ve reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Kandıra Cumhuriyet Başsavcılığının 23.09.2014 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında infaz kurumuna veya tutukevine yasak eşya sokma suçundan cezalandırılması istemiyle dava açılmıştır.

2. Kandıra 11. Asliye Ceza Mahkemesinin, 04.02.2016 tarihli kararı ile sanık hakkında infaz kurumuna veya tutukevine yasak eşya sokma suçundan suçun sabit olmaması nedeniyle beraat ve uyuşturucu madde kullanma suçundan hükmün açılanmasının geri bırakılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Cumhuriyet savcısı hükümlünün kaldığı koğuşun çöpünden elde edilen tütün parçaları ve pet şişe üzerinde uyuşturucu madde artıklarının olduğunu, sanığın uyuşturucu kullanımı sonrası rahatsızlandığını, sanığın cezaevine uyuşturucu soktuğunu belirterek temyiz isteminde bulunmuştur.

III. OLAY VE OLGULAR

1. 19.07.2014 tarihinde Kocaeli Açık Ceza İnfaz Kurumunda 22.45 sıralarında banyoda bayılan başka bir hükümlüye müdahale sırasında, oradaki bir hükümlünün D7 no'lu koğuşu da kontrol etmeleri gerektiğini söylemesi üzerine, D7 no'lu odaya girildiği, kapının önündeki çöp kovasında bir buçuk litrelik pet şişesinin içinde tütün parçalarının olduğu, şişenin üstten delindiği, pet şişedeki düzeneğin uyuşturucu alımında kullanıldığı izlenimi uyandırdığı, ayrıca gazete parçalarının içinde de tütün parçalarının bulunduğu görülmüş, koğuştaki 3 kişi ve ... yataklarından kaldırılmış, ...'in ayakta durmakta güçlük çektiği, gözlerinin kıpkırmızı ve teninin bembeyaz olması nedeniyle neyi olduğu sorulduğunda, astım ilaçlarını çok aldığı için rahatsız olduğunu söylediği, 112 ekibinin ...'i muayene ederek hastaneye sevk edilmesi gerektiğini belirttiği, ancak hükümlünün hastaneye gitmek istememesi üzerine kendi beyanı ile hastaneye gönderilmediği, aynı tarihli tutanak içeriğinden anlaşılmıştır.

2. Hükümlüden 25.07.2014 tarihinde alınan idrar numunesinde, uyuşturucu madde olan "CANNABİNOİD" maddesine rastlanmıştır.

3. İstanbul Kriminal Polis Laboratuvarı Müdürlüğü tarafından çöpte bulunan gazetedeki bitki parçaları ve pet şişedeki bitki parçaları üzerinde yapılan incelemede bitki parçalarının uyuşturucu nitelikteki AB-FUBINACA (sentetik uyuşturucu) içerdiği belirtilmiştir.

4. Sanık savunmasında 20 gün önce izindeyken uyuşturucu madde aldığını, bu sebeple idrarında esrar maddesinin çıktığını, çöpte bulunan pet şişeyle ve diğer maddelerle alakasının olmadığını, burada bulunan maddenin farklı olduğunu belirtmiştir.

4. Sanık savunmasında 20 gün önce izindeyken uyuşturucu madde aldığını, bu sebeple idrarında esrar maddesinin çıktığını, çöpte bulunan pet şişeyle ve diğer maddelerle alakasının olmadığını, burada bulunan maddenin farklı olduğunu belirtmiştir.

5. Adli Tıp Şube Müdürlüğü tarafından tanzim edilen raporda, sanığın idrarında bulunan cannabinoit maddesinin bir ay önceki alımı müteakip pozitif değerde bulunabileceğini belirtilmiştir.

6. Mahkemece yapılan araştırmada sanığa verilmiş bir astım ilacına ilişkin reçeteye rastlanmamıştır.

IV. GEREKÇE

Mahkeme sanık hakkında uyuşturucu maddeyi sanığın cezaevine soktuğu yönünde delil bulunmadığından beraat kararı verilmiştir.

Sanığın idrar numunesinde bulunan uyuşturucu ile tütünler üzerinde bulunan uyuşturucunun farklı nitelikte olduğu, sanığın fiziksel durumunun uyuşturucu kullandığına delalet etmeyeceği, çöpte bulunan maddeleri sanığın oraya attığına dair kesin nitelikli bir delil de elde edilemediğinden mahkemenin delilleri taktir ve kabulünde bir isabetsizlik görülmediğinden tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak olunmamıştır. Aynı nedenlerle Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları da reddedilmiştir.

Olay ve olgular bölümünde belirtilen deliller ve tüm dosya kapsamına göre, yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, Cumhuriyet savcısının yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine ancak sanığın fiilini 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanunu) 191 inci maddesinde düzenlenen uyuşturucu kullanma suçunu oluşturduğunun kabulünde bir isabetsizlik bulunmamakta ise de sanığın fiili vasıf yönünden ikiye bölünerek yazılı şekilde , aynı eylem nedeniyle hem beraat hem de mahkumiyet hükümleri kurulması suretiyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 225 inci maddesinin birinci fıkrasına muhalefet edilmesi hukuka aykırı bulunmuş, ancak bu hususun 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 322 inci maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Kandıra 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 04.02.2016 tarihli kararına yönelik Cumhuriyet savcısının temyiz istemi yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi uyarınca BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesi gereği hüküm fıkrasında 1. Bendinin çıkarılarak yerine "Sanık hakkında İnfaz kurumuna veya tutukevine yasak eşya sokma suçundan cezalandırılması istemi ile kamu davası açılmış ise de, eylemin bir bütün olarak uyuşturucu madde kullanma suçunu oluşturduğu anlaşılmakla bu suçtan bir hüküm kurulmasına yer olmadığına" yazılması sureti ile hükmün, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 07.06.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/14530, Karar No: 2010/21758, Tarih: 16.12.2010

**5. Hukuk Dairesi         2010/14530 E.  ,  2010/21758 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Davaya konu teşkil eden kapama bağ niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre değer biçilmesinde ve pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazı yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 16.12.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/30868, Karar No: 2013/9985, Tarih: 28.03.2013

**8. Ceza Dairesi         2012/30868 E.  ,  2013/9985 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen kanıtlara, mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine göre sanığın suç işlemediğine, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yönelik yerinde görülmeyen itirazların reddine, ancak:

1- Sanık hakkında 5237 sayılı TCK.nun 154/2. maddesi ile 154/1. maddesi uygulanırken hapis cezası alt sınırdan tayin olunduğu halde, aynı gerekçe ile adli para cezasına esas alınan birim gün sayısının alt sınırdan uzaklaşılarak tayini suretiyle çelişkiye neden olunması,

2- 5237 sayılı TCK.nda cezaların içtimaının düzenlenmediği gözetilmeden, doğrudan tayin olunan adli para cezası ile hapisten çevrilen adli para cezasının toplanmasına karar verilmesi,

Yasaya aykırı ise de, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususların, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, sanık hakkında hapis cezası yanında hükmolunan adli para cezasına esas alınan 180 günün 5 güne, TCK.nun 62. madesi uygulanarak belirlenen 150 günün 4 güne, TCK.nun 52/2. maddesi uyarınca günlüğü 20 liradan hükmolunan 3000 TL adli para cezasının 80 TL'ye indirilmesi ve hükümden adli para cezalarının toplanmasına ilişkin bölümün çıkarılması suretiyle hükmün (DÜZELTİLEREK ONANMASINA), 28.03.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/799, Karar No: 2018/1525, Tarih: 23.10.2018

**Hukuk Genel Kurulu         2018/799 E.  ,  2018/1525 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi Sıfatıyla)

Av. Yalçın Önal

Taraflar arasındaki “işçilik alacağı” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda Develi 1. Asliye Hukuk Mahkemesince (İş Mahkemesi Sıfatıyla) davanın kabulüne dair verilen 16.12.2013 tarihli ve 2011/646 E., 2013/546 K. sayılı kararın temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmesi üzerine Yargıtay 22. Hukuk Dairesinin 23.09.2014 tarihli ve 2014/5404 E., 2014/25092 K. sayılı kararı ile;

".... Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davanın belirsiz alacak davası olduğunu belirterek, fark aylık ücret ve fark ikramiye alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının dava konusu alacaklara hak kazanmadığını, ayrıca davanın belirsiz alacak davası şeklinde açılamayacağını beyanla davanın reddini savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, gerek usul hukuku gerekse de maddi hukuk kurallarının uygulanması bakımından dava belirsiz alacak davası kabulüyle sonuçlandırılmış, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

Taraflar arasında öncelikle çözümlenmesi gereken uyuşmazlık, davanın belirsiz alacak davası türünde açılabilmesi için gerekli şartları taşıyıp taşımadığı noktasında toplanmaktadır.

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 107. maddesiyle, mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nda yer almayan yeni bir dava türü olarak belirsiz alacak ve tespit davası kabul edilmiştir.

6100 sayılı Kanunun 107. maddesine göre,

"(1) Davanın açıldığı tarihte alacağın miktarını yahut değerini tam ve kesin olarak belirleyebilmesinin kendisinden beklenemeyeceği veya bunun imkânsız olduğu hâllerde, alacaklı, hukuki ilişkiyi ve asgari bir miktar ya da değeri belirtmek suretiyle belirsiz alacak davası açabilir.

(2) Karşı tarafın verdiği bilgi veya tahkikat sonucu alacağın miktarı veya değerinin tam ve kesin olarak belirlenebilmesinin mümkün olduğu anda davacı, iddianın genişletilmesi yasağına tabi olmaksızın davanın başında belirtmiş olduğu talebini artırabilir.

(3) Ayrıca, kısmi eda davasının açılabildiği hâllerde, tespit davası da açılabilir ve bu durumda hukuki yararın var olduğu kabul edilir."

Hükümet tasarısında yer almayan bu madde, Türkiye Büyük Millet Meclisi Adalet Komisyonu tarafından, esasen baştan miktar veya değeri tam tespit edilemeyen bir alacakla ilgili hak arama durumunda olan kişinin, hukuk sisteminde karşılaştığı güçlüklerin bertaraf edilerek hak arama özgürlüğü çerçevesinde mümkün olduğunca en geniş şekilde korunmasının sağlanması gerekçesi üzerinde durularak ihdas edilmiş ve nihayetinde kanunlaşmıştır.