muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/32732, Karar No: 2017/2565, Tarih: 20.02.2017

İşyerine geçici görevle gelen işçilere imkânlar ölçüsünde yatacak yer temin edilir. Geçici görev yolluğuna hak kazanan işçiler, yeni işyerlerinde günlük normal çalışma sürelerinin dışında ek çalışma yaptıkları takdirde, normal günlük çalışma süreleri aşan kısımlar için bu toplu iş sözleşmesi hükümlerine göre ayrıca fazla mesai alırlar" düzenlemesini içermektedir.

11.09.2014 tarihli ve 29116 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan 6552 sayılı “İş Kanunu ile Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılması ile Bazı Alacakların Yeniden Yapılandırılmasına Dair Kanun”un 89 uncu maddesi ile değiştirilen 6245 Sayılı Harcırah Kanununun 3/g maddesi ise;"Memuriyet mahalli: Memur ve hizmetlinin asıl görevli olduğu veya ikametgâhının bulunduğu şehir ve kasabaların belediye sınırları içinde bulunan mahaller ile bu mahallerin dışında kalmakla birlikte yerleşim özellikleri bakımından bu şehir ve kasabaların devamı niteliğinde bulunup belediye hizmetlerinin götürüldüğü, büyükşehir belediyelerinin olduğu illerde ise il mülki sınırları içinde kalmak kaydıyla memur ve hizmetlinin asıl görevli olduğu veya ikametgâhının bulunduğu ilçe belediye sınırları içinde kalan ve yerleşim özellikleri bakımından bütünlük arz eden yerler ile belediye sınırları dışında kalmakla birlikte yerleşim özellikleri bakımından bu yerlerin devamı niteliğindeki mahaller ve kurumlarınca sağlanan taşıt araçları ile gidilip gelinebilen yerleri ifade eder." hükmünü içermektedir.

6360 sayılı Kanun ile tüm büyükşehir belediyelerinde belediye sınırının il mülki sınırı haline getirilmesi ''memuriyet mahalli'' tanımının uygulanmasında tereddütlere yol açtığından, uygulamada birliğin sağlanması için ... Bakanlığı tarafından 27.11.2014 tarihli ve 29188 sayılı Resmi Gazete'de "Harcırah Kanunu Genel Tebliği" yayımlanmıştır. Buna göre;

"Yapılan düzenleme ile büyükşehir belediyeleri dışında kalan belediyelerde eski uygulamanın devamı sağlanmış, büyükşehir belediyelerinin olduğu illerde görev yapan memur ve hizmetliler için yeni bir memuriyet mahalli tanımı yapılmıştır.

Söz konusu düzenleme ile büyükşehir belediyelerinde il mülki sınırları içinde kalmak kaydıyla;

1-Memur ve hizmetlinin asıl görevli olduğu veya ikametgahının bulunduğu ilçe belediye sınırları içinde kalan ve yerleşim özellikleri bakımından bütünlük arz eden yerler,

2-İlçe belediye sınırları dışında kalmakla birlikte yerleşim özellikleri bakımından bu yerlerin devamı niteliğindeki mahaller,

3-Kurumlarınca sağlanan taşıt araçları ile gidilip gelinebilen yerler, memuriyet mahalli olarak belirlenmiştir.

1-Memur ve hizmetlinin asıl görevli olduğu veya ikametgahının bulunduğu ilçe belediye sınırları içinde kalan ve yerleşim özellikleri bakımından bütünlük arz eden yerler,

2-İlçe belediye sınırları dışında kalmakla birlikte yerleşim özellikleri bakımından bu yerlerin devamı niteliğindeki mahaller,

3-Kurumlarınca sağlanan taşıt araçları ile gidilip gelinebilen yerler, memuriyet mahalli olarak belirlenmiştir.

Böylece büyükşehir olan illerde; ilçe sınırları içinde ilçe belediye merkezi ile yerleşim özellikleri bakımından bütünlük arz eden yerler memuriyet mahalli olarak kabul edilmiş, aynı ilçe sınırları içinde belediye merkezi ile yerleşim özellikleri itibarıyla bütünlük arz etmeyen yerler ise memuriyet mahalli dışı kabul edilerek harcırah ödenmesi imkanı getirilmiş, ayrıca ilçe belediyelerinin yerleşim yerlerinin birbirlerine yakınlaşması hatta birbirleri ile sınır oluşturacak şekilde iç içe girmesi nedeniyle ilçe sınırları dışına çıkmakla birlikte birinci fıkrada belirtilen yerler ile bütünlük arz eden ve aralarında yerleşim özellikleri bakımından ayrım bulunmayan yerler de memuriyet mahalli olarak kabul edilmiştir.

Bu nedenle; 30.03.2014 tarihinden sonra yapılan görevlendirmelere ilişkin olarak, idarelerce yerleşim özellikleri bakımından bütünlük arz eden yerler ile bu yerlerin devamı niteliğinde olan yerlerin belirlenmesinde; yerleşim özellikleri bakımından konut, işyeri, meydan, okul, kamu binaları gibi resmi ve özel bütün yapıların topluca bulunduğu ve insanların yerleşmek amacıyla bir arada yaşadığı aralarında boşluk bulunmayan yerler ile bu bütünlüğün kesintisiz olarak devam ettiği yerlerin dikkate alınması ayrıca bu yerlerin dışında kalmakla birlikte kurumlarınca sağlanan servis araçları veya bu mahiyetteki taşıt araçları ile ulaşım sağlanan (her gün gidiş dönüş olmak üzere) yerlerin de memuriyet mahalli olarak belirlenmesi gerekmektedir." düzenlemesini içermektedir.

Somut Olayda, davacı 2014 yılı Nisan ve Aralık ayları arasında Seyyar Görevli olarak çalıştırıldığı halde Toplu İş Sözleşmesinin 35. maddesi gereğince ödenmesi gereken Seyyar Görev tazminatının ödenmediğini belirterek anılan alacağın hüküm altına alınmasını talep etmiştir. Mahkemece, Bakanlık tarafından seyyar görev puantaj cetvellerinin gönderildiği, ancak bu cetvellerde davacının hangi yerde görevlendirildiği ve görev yerinin memuriyet mahalli olup olmadığının yazmadığı, görevlendirmelerin seyyar görev tazminatına esas olabilecek nitelikte olmadığı belirtilerek talebin reddine karar verilmiştir. Ancak, dosya içeriğine göre, davacının talep konusu dönem içerisinde görevlendirildiği yerleri gösteren çizelgelerin gönderildiği ve davacının yaptığı görev un...ının 2014 yılı için seyyar görev tazminatı alabilecek işçiler arasında ... Bakanlığına vize ettirildiği anlaşılmaktadır. Davalı Bakanlık tarafından gönderilen yazıda, 6360 sayılı Kanun gereğince Büyükşehir Belediyesi sınırları il mülki sınırı sayıldığından, davacıya seyyar görev tazminatı ödemesi yapılmadığı belirtilmiştir.

Bu durumda, 6360 sayılı Kanun sonrası memuriyet mahallinin belirlenmesinde ayrı düzenlemeler getirildiği gözetilerek 6552 sayılı torba Kanun ile değiştirilen Harçlar Kanunu 3/g maddesi ve buna ilişkin çıkartılan genelgedeki düzenlemeler doğrultusunda ve gerekirse defterdarlıktan da sorularak davacının talep konusu dönem içerisinde görevlendirildiği yerlerin memuriyet mahalli olup olmadığı ayrı ayrı belirlenmelidir. Bu düzenleme ve görevlendirmeler sebebi ile seyyar görev tazminatına hak kazanıp kazanmadığı tereddüte yer vermeyecek şekilde belirlenerek sonuca gidilmelidir. Eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 20.02.2017 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1798, Karar No: 2013/16051, Tarih: 28.10.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/1798 E.  ,  2013/16051 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır.

Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Sanık ...’in, haklarında tefrik kararı verilen kişilerle birlikte şikâyetçi ...’ın işyerine giderek 100,00 TL’yi gösterdikten sonra alışveriş yaptığı, bu sırada işyerinin kalabalık olmasından da faydalanarak işyerinde bulunan şikâyetçi ile tanık ...’ı oyalayarak parayı vermeden şikâyetçinin vermiş olduğu para üstünü de alarak işyerinden ayrılmak suretiyle dolandırıcılık suçunu işlediğinin iddia edildiği olayda; sanığın suçlamaları kabul etmemesi, şikâyetçinin işyerinde bulunan ve alışverişin birebir muhatabı olan tanık ...’ın hiçbir aşamada sanığı teşhis edememesi, ayrıca tanığın, sanığa ait nüfus cüzdan fotokopisinde yer alan fotoğrafın bulanık olması nedeniyle sanığı teşhis edemediğini belirtirken, şikâyetçinin gözünün katarak olmasına rağmen tanığa gösterilen fotoğraftan sanığı teşhis etmesinin hayatın olağan akışına ters düşmesi, yine yargılama aşamasında yaptırılan yüzleştirmede sanığı teşhis edememeleri, aynı şekilde tanık ...’nun beyanlarından sağ ayağı aksak olduğu anlaşılan sanığın bu

özelliğinin şikâyetçi ile tanık Yasin tarafından belirtilmemesi hususları gözetilerek, sanığın üzerine atılı suçu işlediğine dair mahkûmiyetine yeterli, her türlü kuşkudan uzak kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı gözetilmeden, beraatı yerine yazılı şekilde mahkûmiyetine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu nedenlerle, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesine istinaden uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 28.10.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/7558, Karar No: 2019/159, Tarih: 09.01.2019

**14. Ceza Dairesi         2018/7558 E.  ,  2019/159 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Çocuğun basit cinsel istismarı (iki kez)

HÜKÜM : Sanığın atılı suçtan (iki kez) mahkumiyetine dair İstanbul Anadolu 8. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 30.01.2018 gün ve 2017/345 Esas, 2018/57 Karar sayılı hükümlere yönelik istinaf başvurusunun kabulü ile hükümlerin kaldırılarak müsnet suçtan (iki kez) mahkumiyetine

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık hakkında ilk derece mahkemesi tarafından yapılan yargılama sonucunda kurulan hükümlere yönelik istinaf incelemesi neticesinde İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 20. Ceza Dairesince vaki istinaf başvurusunun kabulü ile hükümlerin kaldırılarak sanığın müsnet suçtan (iki kez) mahkumiyetine dair verilen 02.07.2018 günlü gerekçeli hükümde karar duruşmasında hazır bulunan zabıt katibi Bilal Zor'un ıslak imzası ile Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) üzerinde yapılan kontrole göre elektronik imzasının bulunmadığı anlaşılmakla, söz konusu imza eksikliği usulüne göre tamamlandıktan sonra Dairemize iade edilmek üzere esası incelenmeyen dosyanın Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 09.01.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/2656, Karar No: 2011/3856, Tarih: 05.04.2011

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2011/2656 E.  ,  2011/3856 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tescil davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalılardan Hazine tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacılar, dava dilekçesinde sınırlarını bildirdiği ....Obası mevkisinde bulunan taşınmazın tapuda kayıtlı olmadığını, kazandırıcı zaman aşımı zilyetliği yoluyla taşınmaz edinme koşullarının yararlarına oluştuğunu iddia ederek Medeni Yasanın 713. maddesi hükmüne göre adlarına tescilini istemişlerdir. Mahkemece yapılan yargılama sonucunda davanın kabulüne; fen bilirkişi krokisinde sarı renk ile boyalı olarak gösterilen 464.38 m2 yüzölçümündeki taşınmazın davacı adına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm davalılardan Hazine tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, Medeni Yasanın 713. maddesi hükmü uyarınca tapusuz olan taşınmazın tesciline ilişkindir.

Taşınmazın bulunduğu yerde genel arazi kadastrosu işlemi 1960 yılında yapılmış, ve 10/01/1963 tarihinde kesinleşmiştir. Kesinleşme tarihi ile davanın açıldığı tarih arasında 20 yıllık süre geçmiştir.

Orman kadastrosu ise 6831 Sayılı Yasa hükümleri gereğince 2005 yılında yapılmış, sonuçları 27/02/2006 tarihinde ilan edilerek kesinleşmiştir.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye, uzman orman bilirkişi tarafından eski tarihli hava fotoğrafları ve memleket haritasına dayalı olarak yöntemine uygun biçimde yapılan Inceleme ve araştırmada çekişmeli taşınmazın orman sayılmayan yerlerden olduğu anlaşıldığına ve adına tescil kararı verilen davacı yararına 3402 Sayılı Yasanın 14. maddesinde yazılı kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği yoluyla taşınmaz edinme koşullarının oluştuğu belirlenerek yazılı biçimde hüküm kurulmasında bir isabetsizlik bulunmadığına göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, Harçlar Yasasının değişik 13/j maddesi gereğince harç alınmasına yer olmadığına 05.04.2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3557, Karar No: 2015/14087, Tarih: 17.06.2015

**5. Hukuk Dairesi         2015/3557 E.  ,  2015/14087 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kurtalan Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 19/07/2013

NUMARASI : 2012/145-2013/183

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre değer biçilmesinde ve irtifak hakkı karşılığının tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 17.06.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/7519, Karar No: 2024/318, Tarih: 10.01.2024

**2. Ceza Dairesi         2023/7519 E.  ,  2024/318 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

EK KARAR TARİHİ :

SAYISI : 2013/792 E., 2014/53 K.

ŞİKÂYETÇİ : ...

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜMLER : Mahkumiyet, eski hale getirme ve temyiz talebinin reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın eski hale getirme ve temyiz isteminin hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Yokluğunda verilen kararlar; her ne kadar sanığın doğrudan MERNİS adresine MERNİS şerhi ile Tebligat Kanunu'nun 21/1 maddesine aykırı olarak 04.03.2014 tarihinde tebliğ edilmiş olsa bile, fiziki dosyada ve UYAP'ta yapılan incelemede sanığın 11.05.2014 tarihli dilekçesinden karardan haberdar olduğunun anlaşıldığı, bu süre zarfında temyiz talebinde bulunmadığı, 06.01.2017 tarihli dilekçesi ile uzlaşma talebinde bulunduğu ancak bu isteminin Mahkemenin 09.01.2017 tarihli ek kararıyla reddedildiği, 07.09.2022 tarihli dilekçesi ile eski hale getirme ve temyiz talebinde bulunduğu, bu talep üzerine Mahkemenin 15.09.2022 tarihli ek kararı ile sanığın eski hale getirme ve temyiz talebinin reddine karar verildiği, bu ek kararın sanığa tebliği üzerine sanığın anılan ek kararı süresinde temyizi akabinde dosyanın Dairemize gönderildiği anlaşılmakla, eski hale getirme isteği hakkında karar verme yetkisinin 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 42/1. maddesi uyarınca Yargıtay'ın ilgili dairesine ait olduğu, bu sebeple Mahkemenin bu yöndeki 15.09.2022 tarihli ek kararının hukuki değerden yoksun olması nedeniyle yok hükmünde olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Yokluğunda verilen, ancak 11.05.2014 tarihinde öğrendiği hükmü 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 310/1 maddesinde öngörülen bir haftalık yasal süreden sonra 07.09.2022 tarihinde temyiz eden sanığın süresinde olmayan eski hale getirme ve temyiz isteminin aynı Kanun'un 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE, 10.01.2024 tarihinde oy birliğiyle kabul edilmiştir.
Yargıtay — Esas No: 2012/21, Karar No: 2012/16773, Tarih: 15.05.2012

**12. Hukuk Dairesi         2012/21 E.  ,  2012/16773 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Lüleburgaz İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 16/06/2011

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi  tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

Alacaklı tarafından borçlu aleyhine ilamlı takip yapılmış, takibin kesinleşmesi üzerine 51.842,80 TL. alacak için borçluya ait Tekirdağ ili Hayrabolu ilçesi, Buzağcı köyü, köy içi mevkii, 1021 parsel sayılı taşınmaza haciz konmuştur. Uyuşmazlık konusu miktar, 51.842,80 TL olup, İİK'nun 363. maddesinin 1. fıkrasının son cümlesine göre kesinlik sınırını geçtiği anlaşıldığından mahkeme kararının temyiz kabiliyeti vardır. Lüleburgaz İcra Hukuk Mahkemesinin 15.11.2011 tarih, 2011/114-196 sayılı temyiz talebinin reddine ilişkin kararının oybirliği ile kaldırılmasına karar verildi.

Borçlunun 31.10.2011 tarihli temyiz dilekçesinin incelenmesine geçildi.

İİK.nun 82/12.maddesinde borçlunun haline münasip evinin haczolunamayacağı belirtildikten sonra aynı maddede "evin kıymeti fazla ise bedelinden haline münasip bir yer alabilecek miktar borçluya bırakılmak üzere haczedilerek satılır". düzenlemesine yer verilmiştir.

Somut olayda; borçlunun taşınmazına daha önce Lüleburgaz icra müdürlüğünün 2009/5338 sayılı takip dasyasından 1.531,43 TL alacak için haciz konmuş, meskeniyet şikayeti üzerine Lüleburgaz İcra Hukuk Mahkemesinin 20.05.2011 tarih, 2010/59 E. 2011/168 K. Sayılı kararı ile haciz kaldırılmıştır. Aynı taşınmaza bu defa Lüleburgaz icra müdürlüğünün 2010/11881 sayılı dosyasından haciz konulmuştur. Borçlunun daha önce bir başka takip dosyasından konulan hacze yönelik olarak şikâyette bulunması, daha sonra farklı bir dosyadan konulan hacizler yönünden meskeniyet şikâyetinde bulunmasına engel olmaz. Bir başka anlatımla borçlu, birden fazla takibe uğraması durumunda her dosya için ayrı ayrı meskeniyet itirazında bulunabilir. Takip dosyalarındaki tarafların aynı olması sonucu değiştirmez. O halde mahkemece borçlunun meskeniyet şikayeti incelenerek oluşacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken aynı yerle ilgili davanın derdest olması ve ikinci kez dava açılamayacağı gerekçesiyle şikayetin reddi yönünde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ :Borçlunun temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK.'nun 366. ve HUMK.'nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 15/05/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/15345, Karar No: 2017/17899, Tarih: 10.07.2017

**15. Ceza Dairesi         2017/15345 E.  ,  2017/17899 K.**

**"İçtihat Metni"**

Nitelikli dolandırıcılık suçundan sanık ...’ın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 158/1-e, 52/2, 158/1-son, ve 62. maddeleri uyarınca 2 yıl 6 ay hapis ve 9.000,00 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına dair Kayseri 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 17/07/2012 tarihli ve 2010/396 esas, 2012/304 sayılı karar aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığınca verilen 25.01.2017 gün ve 94660652-105-38-8644-2012 sayılı kanun yararına bozma talebine dayanılarak dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 13/02/2017 gün ve 2017/9147 sayılı tebliğnamesiyle dairemize gönderilmekle okundu.

Kanun yararına bozma isteyen tebliğnamede;

Dosya kapsamına ve mahkemenin kabulüne göre, sanık ...’ın arazilere hiç bir ekim yapmadığı halde ekim yapmış gibi göstererek doğrudan gelir desteklemeleri ile gübre ve mazot desteği almak üzere usulsüz başvuruda bulunduğu, bu başvuruya istinaden hesabına 21.272,50 Türk lirası para yatırıldığı ve sanığın bu paranın 2.272,50 Türk liralık kısmını uhdesine alarak dolandırıcılık suçunu işlediğinin anlaşılması karşısında, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 158. maddesinin 1. fıkrasının “e” bendi uyarınca suçtan elde edilen haksız menfaatin 2.272,50 Türk lirası olarak kabulü ile verilecek cezanın suçtan elde olunan haksız menfaatin iki katından az olmayacak şekilde, asgari bu miktara yükseltilerek belirlenecek gün sayısı üzerinden artırma ve eksiltmeler yapıldıktan sonra ortaya çıkacak sonuç gün sayısı ile bir gün karşılığı aynı Kanun'un 52. maddesi uyarınca takdir olunacak miktarın çarpılması neticesinde belirlenmesi gerekirken, dosya kapsamına uymayacak şekilde suçtan elde edilen menfaatin 12.850,00 Türk lirası olarak kabul edilerek bu miktar üzerinden yapılan hesaplama sonucunda yazılı şekilde fazla ceza tayininde isabet görülmediğinden 5271 Sayılı CMK.nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

5237 sayılı Kanun’da gün para cezası sistemi benimsendiğinden, anılan kanunun 158/1-f-son maddesinin uygulanmasında, somut olayda olduğu gibi suçtan elde edilen haksız menfaat miktarı belli ise; temel gün para cezasının suçtan elde olunan haksız menfaatin iki katından az olmayacak şekilde asgari bu miktar üzerinden belirleneceği ve bu şekilde tayin olunan gün sayısı üzerinden artırım ve eksiltmeler yapıldıktan sonra ortaya çıkacak gün sayısı ile bir gün karşılığının aynı kanunun 52. maddesi uyarınca, 20,00-100,00 Türk Lirası arasında takdir olunacak miktarın çarpılması neticesinde sonuç adli para cezasına hükmolunması gerektiği gözetilmeden, temel cezanın 100 gün olarak belirlenip, indirimin bu miktar üzerinden yapılmasından sonra, belirlenen 2.000,00 TL adli para cezasının haksız menfaat miktarının altında kaldığından bahisle, bu kez sanık hakkında 12.850,00 TL adli para cezasına hükmolunması suretiyle ceza tayin edilmesi nedeniyle kanun yararına bozmaya atfen düzenlenen ihbarnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden, Kayseri 2. Ağır Ceza Mahkemesi’nce verilip kesinleşen 17.07.2012 tarih ve 2010/396-2012/304 sayılı hükmün 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309. maddesi gereğince BOZULMASINA, bozma nedenine göre ve aynı maddenin 4. fıkrasının (d) bendinin verdiği yetkiye dayanılarak, sanık hakkında dolandırıcılık suçundan kurulan hükümde yer alan “TCK’nın 158/1-e-son maddesinde adli para cezasının miktarı suçtan elde edilen menfaatin iki katından az olamayacağı belirtildiğinden, hüküm fıkrasının ikinci bendinin tamamen; üçüncü bendin ise “…ve 12.850 TL adli para” yazan kısmının çıkarılması ile adli para cezasına ilişkin sırasıyla “100 gün”, ve “9.000 TL” ibarelerinin çıkarılarak yerlerine sırasıyla “227 gün” ve “189 gün” adli para cezası terimlerinin eklenmesi ile 4. bentten sonra gelecek şekilde “Sanık hakkında verilen adli para cezasının beher günü TCK’nın 52/2 maddesi gereğince TCK’nın 52/2. maddesi gereğince takdiren 20,00 TL hesabıyla 3.780,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına” ibaresinin eklenmesi ile hükmün diğer bölümlerinin aynen korunmasına, 10.07.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/50174, Karar No: 2010/932, Tarih: 22.01.2010

**9. Hukuk Dairesi         2009/50174 E.  ,  2010/932 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Y A R G I T A Y K A R A R I

Yargıtay Başkanlar Kurulunun 31/01/2005 günlü kararı ile iş kazaları ve meslek hastalığından doğan maddi ve manevi tazminat davalarından kaynaklanan işveren ve işçi arasındaki rücu davalarına / iş kazaları ile meslek hastalığından dolayı istenilen maddi ve manevi tazminat taleplerinin yanında işçilik alacaklarına ilişkin hüküm ve kararların temyiz incelemesi Yargıtay 21.Hukuk Dairesine verilmiştir.

Taraflar arasındaki uyuşmazlığın niteliğine ve Yargıtay Başkanlar Kurulunun anılan kararına göre, dosyanın Yargıtay 21.Hukuk Dairesi'ne GÖNDERİLMESİNE, 22.1.2010 gününde oybirliği ile karar verildi.