muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/1618, Karar No: 2023/5177, Tarih: 20.09.2023

**11. Hukuk Dairesi         2022/1618 E.  ,  2023/5177 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2020/560 Esas, 2021/1632 Karar

HÜKÜM : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 1. Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2015/248 E., 2017/446 K.

Taraflar arasındaki TPMK Yeniden İnceleme ve Değerlendirme Kurulu (YİDK) kararının iptali ve marka hükümsüzlüğü davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı TPMK vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince davalı TPMK vekilinin istinaf talebinin esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı TPMK vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin "TWIGY" ibareli tanınmış markları bulunduğunu, davalı Şirketin 2013/83911 sayılı "TWIKE" ibareli marka başvurusuna yaptıkları itirazlarının nihai olarak YİDK tarafından reddine karar verildiğini, oysa taraf markaları arasında 556 sayılı Markaların Korunması Hakkında Kanun Hükmünde Kararname'nin (556 sayılı KHK) 8 inci maddesinin birinci fıkrasında belirtilen iltibasa neden olacak düzeyde benzerlik bulunduğunu, müvekkilinin markaları tanınmış olduğundan somut olayda 556 sayılı Markaların Korunması Hakkında Kanun Hükmünde Kararname'nin 8 inci maddesinin dördüncü fıkrası koşullarının da oluştuğunu, dava konusu başvurunun kötü niyetli olduğunu ileri sürerek YİDK'in 2015-M-2216 sayılı kararının iptali ile dava konusu başvurunun tescili halinde hükümsüzlüğüne karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

1.Davalı TPMK vekili cevap dilekçesinde, taraf markaları arasında benzerlik bulunmadığını, benzer olmaması sebebiyle de tanınmışlıktan söz edilemeyeceğini, müvekkili Kurum kararının usul ve yasaya uygun bulunduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

II. CEVAP

1.Davalı TPMK vekili cevap dilekçesinde, taraf markaları arasında benzerlik bulunmadığını, benzer olmaması sebebiyle de tanınmışlıktan söz edilemeyeceğini, müvekkili Kurum kararının usul ve yasaya uygun bulunduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

2.Davalı şirket vekili cevap dilekçesinde; müvekkilinin ulaşım araçları için kullandığı TWİKE markasının WIPO nezdinde 680914 ve 1176804 işlem numaralarıyla uluslararası marka olarak, OHIM nezdinde ise 001629724 işlem numarasıyla topluluk markası olarak tescil ettirildiğini, dünyanın birçok ülkesinde müvekkili markasının tescillerle korunduğunu, markalar arasında görsel, işitsel ve kavramsal açıdan iltibas ihtimali ortaya çıkaracak düzeyde benzerlik bulunmadığını, TWİKE ibaresinin “TİVİKİ” olarak değil “TVAYK” şeklinde okunduğunu, markaların değerlendirilmesinde bütünsel yaklaşım ilkesinin aksine markaların hecelerine ayırarak karşılaştırmasının hukuken kabul edilemeyeceğini, tanınmış markalara tanınan “farklı mal ve hizmetler”i de kapsayacak şekilde geniş korumanın uygulanması için gerekli şartların somut olayda davacı yönünden gerçekleşmediğini, davacı markasının Türkiye genelinde ayak giysileri ve terlikler bakımından tanınmış olmasına rağmen müvekkilinin faaliyet gösterdiği sınıflarda kullanılmadığını, dava konusu TWIKE markasının kapsamında yer alan ürün ve hizmetler bakımından TWIGY markasının tanınmışlığından söz edilemeyeceğini, markaların müşteri ve hedef kitlelerinin birbirinden tamamen farklı olduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla;TWIGY ve TWIKE ibarelerinin herhangi bir anlamı olmamakla birlikte; her iki ibarenin de aynı kökten, TWI ibaresinden türetilmiş olduğu ve bu sebeple de aralarında kavramsal açıdan kısmi bir benzerlik bulunduğu, davalı markası “Tİ-VAYK”, davacı markası ise “Tİ-Vİ-Gİ” şeklinde telaffuz edildiğinden, markalar arasında işitsel yönden benzerlik bulunmadığı, ancak, İngilizce bilmeyen bazı tüketicilerin davalı markasını Tİ-Vİ-KE şeklinde okumaları mümkün olduğundan, bir kısım tüketici açısından işitsel bağlantı kurulabileceği, düz yazı karakteri ile benzer şekilde yazılmış olan, TWI şeklindeki aynı harf dizilimi ile başlayan ve sadece son iki harfte farklılaşan markalar arasında genel görünüm bakımından benzerlik bulunduğu, TWIGY markasının özellikle çekişme konusu 25. sınıf bakımından ayırt ediciliği yüksek bir marka işareti olduğu, markalar arasında dolaylı benzerlik bulunduğu, davalının TWIKE markasını, davacı markaları ile aynı/aynı tür ve benzer hizmetler üzerinde gören bir tüketicinin davalı malının, davacı markası ya da işletmesi ile ilişkili olduğu yanılgısına kapılmasının kuvvetle muhtemel olduğu, davacının ayak giyimi sektöründe tanınmış olduğu da nazara alındığında taraf markaları arasında 25. sınıf mallar yönünden 556 sayılı KHK'nın 8 inci maddesinin birinci fıkrasının b bendi anlamında iltibas koşulları oluştuğu, başvuru kapsamında farklı olarak yer alan 12. ve 39. sınıflardaki mal ve hizmetler yönünden 556 sayılı KHK'nın 8 inci maddesinin dördüncü fıkrası koşullarının oluşmayacağı, davalı şirketin kötü niyetli olmadığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile TPE YİDK'nın 07.04.2015 tarih 2015-M-2216 sayılı kararının 25. sınıf ürünler yönünden iptaline, YİDK iptaline yönelik fazlaya dair talebin reddine, dava konusu marka henüz tescil edilmediğinden hükümsüzlükle ilgili karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin kararına karşı süresi içinde davalı TPMK vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı TPMK vekili istinaf dilekçesinde özetle; dava konusu başvuru ile davacının itirazına mesnet markaları arasında karıştırılma ihtimali yaratacak seviyede benzerlik bulunmadığını, marka görselleri yönünden her ne kadar aynı harfler bulunuyorsa da genel izlenime etkili olmadığı, her iki markanın genel izlenim itibariyle farklı olduğunu, markaların bütün olarak değerlendirilmesi gerektiğini, taraf markalarının farklı çağrışımlar yarattığını, markaların görsel, işitsel ve anlamsal açıdan tamamen farklı bulunduklarını ileri sürerek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak davanın tümüyle reddine karar verilmesini istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; Mahkemenin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı,, "TWIKE"" ibareli başvuru ile davacının itirazına mesnet "TWIGY" asıl unsurlu markalar arasında, başvuru kapsamındaki 25. sınıf malların tamamı yönünden 556 sayılı KHK'nın 8 inci maddesinin birinci fıkrasının b bendi anlamında ortalama alıcılar nezdinde görsel ve işitsel olarak bıraktıkları genel izlenim itibariyle ilişkilendirilme ihtimalini de içerecek şekilde iltibas tehlikesinin bulunduğu, davacının itirazına mesnet markalarının ayak giyimi sektöründe tanınmış olmasının taraf markaları arasında, 25. sınıf mallar yönünden iltibas riskini arttırdığı, başvuruya yeterli ayırt ediciliğin katılmadığı gerekçesiyle davalı TPMK vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı TPMK vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı TPMK vekili temyiz dilekçesinde özetle; taraf markaları arasında 556 sayılı KHK'nın 8 inci maddesinin birinci fıkrasının b bendi koşullarının oluşmadığını belirtmiş istinaf dilekçesinde ileri sürülen sebeplerle ve re'sen tespit edilecek sebeplerle Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmesini istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, YİDK kararının iptali ve marka hükümsüzlüğü istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 556 sayılı KHK'nın 8 inci maddesinin birinci fıkrası.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı TPMK vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz eden davalı TPMK'ya yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

20.09.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/17562, Karar No: 2016/5951, Tarih: 17.05.2016

**14. Hukuk Dairesi         2015/17562 E.  ,  2016/5951 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacılar-karşı davalılar vekili tarafından, davalılar-karşı davacılar aleyhine 21.02.2011 gününde verilen dilekçe ile mirastan feragat sözleşmesinin geçersizliği; birleştirilen dava ile vasiyetnamenin iptali istenmesi üzerine yapılan muhakeme sonunda; asıl davanın reddine; birleştirilen davanın kısmen kabulüne dair verilen 17.12.2014 günlü hükmün Yargıtayca duruşmalı olarak incelenmesi davacı-karşı davalı ... ... vekili ile duruşmasız olarak kayyım tarafından istenilmekle tayin olunan 29.03.2016 günü için yapılan tebligat üzerine duruşmalı temyiz eden davacı-karşı davalı ... ... vekilleri Av. ... ... ve Av. ... ile karşı taraftan davalılar-karşı davacılar vekili Av. ... geldiler. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelenlerin sözlü açıklamaları dinlendi. Duruşmanın bittiği bildirildi. İş karara bırakıldı. Bilahare dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_ K A R A R \_

Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve dosya içeriğine göre mahkeme kararı ve dayandığı gerekçeler usul ve yasaya uygun bulunduğundan yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 1.350,00 TL Yargıtay duruşma vekâlet ücretinin davacı-karşı davalı ... ...'den alınarak davalılar-karşı davacılara verilmesine, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 17.05.2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/20761, Karar No: 2021/1079, Tarih: 26.01.2021

**2. Ceza Dairesi         2020/20761 E.  ,  2021/1079 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, işyeri dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

HÜKÜM: Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1-Sanığın işyeri dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme suçlarından kurulan hükümlerin yapılan incelemesinde;

Sanığın eyleminin 5237 sayılı TCK'nın 116/4 ve 152/1-a maddelerinde tanımlanan suçları oluşturduğu, bu suçlar için öngörülen cezanın üst sınırına göre, aynı Kanun'un 66/1-e ve 67/4. maddelerine göre hesaplanan 12 yıllık kesintili zamanaşımının, suç tarihi olan 17.01.2007 gününden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, sanık hakkında açılan kamu davalarının 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince DÜŞÜRÜLMESİNE,

2-Sanığın hırsızlık suçundan kurulan hükmün yapılan incelemesinde;

“Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 03/04/2018 tarih, 2014/851 Esas ve 2018/144 Karar sayılı kararı uyarınca aynı yargı çevresindeki ceza infaz kurumunda başka bir suçtan hükümlü olarak bulunan ve Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15/11/2018 tarih, 2018/339 Esas ve 2018/536 Karar sayılı kararı uyarınca farklı yargı çevresindeki ceza infaz kurumunda başka bir suçtan hükümlü olarak bulunan, asıl mahkemesince yapılan sorgusu sırasında duruşmadan bağışık tutulma isteğinde bulunmayan sanığın Cumhuriyet Savcısının esas hakkındaki görüşünü bildirdiği ve hükmün açıklandığı son oturumda hazır bulundurulmayıp yokluğunda yargılama yapılarak mâhkumiyetine karar verilmesi savunma hakkının sınırlandırılması niteliğinde olduğu” şeklindeki kararları uyarınca hüküm tarihinde, sanığın farklı yargı çevresinde bulunan Tekirdağ T Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda başka suçtan hükümlü olarak bulunduğu anlaşılmakla; sanığın duruşmada hazır bulunmaktan bağışık tutulma istemi bulunmadığı halde, yokluğunda yapılan yargılama ile mahkumiyetine karar verilmesi suretiyle 5271 sayılı CMK’nın 196. maddesine aykırı olarak savunma hakkının kısıtlanması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükmün açıklanan nedenle istem gibi BOZULMASINA, 26.01.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/15448, Karar No: 2018/6390, Tarih: 28.05.2018

**19. Ceza Dairesi         2016/15448 E.  ,  2018/6390 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜMLER : Beraat, Tazminat Talebinin Kabulü

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1- İİK’nın 338. maddesine aykırılık suçundan kurulan hükmün incelemesinde

1136 sayılı Avukatlık Kanunu’nun 35. maddesi uyarınca adli işlemleri vekaletle takip etmek yetkisinin avukatlar için tekel hakkı niteliğinde olması ve şikayet konusu haciz ihbarnamesine itirazın avukat olmayan vekalet verilen şahıs tarafından yapılması nedeniyle usulüne uygun yapılmış bir itiraz bulunmadığından sanığın beraatine karar verilmesi gerekirken haciz ihbarnamesine vekille itiraz edildiğinden sanığın beraatine karar verilmesi sonucu itibariyle doğru olduğundan şikayetçi vekilinin temyiz nedenleri yerinde görülmediğinden tebliğnameye kımen uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA,

2- Tazminat talebine yönelik kurulan hükmün incelemesinde,

1136 sayılı Avukatlık Kanunu’nun 35. maddesi uyarınca adli işlemleri vekaletle takip etmek yetkisinin avukatlar için tekel hakkı niteliğinde olması ve şikayet konusu haciz ihbarnamesine itirazın avukat olmayan vekalet verilen şahıs tarafından yapılması nedeniyle usulüne uygun yapılmış bir itiraz bulunmadığından tazminat talebinin reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde kabulüne karar verilmesi,

Kanuna aykırı ve şikayetçi vekili ve sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, tebliğnameye uygun olarak, HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 28/05/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/4520, Karar No: 2011/12977, Tarih: 12.07.2011

**5. Hukuk Dairesi         2011/4520 E.  ,  2011/12977 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasının kabulüne dair verilen yukarıda tarih ve numaraları yazılı hükmün Yargıtay’ca incelenmesi taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş, davalı idare vekilincede temyiz dilekçesinde duruşma isteminde bulunulmuş olmakla, duruşma için belirlenen 12.07.2011 günü temyiz eden taraf vekillerinin yüzlerine karşı, duruşmaya başlanarak temyiz isteminin süresinde olduğu görülüp, taraf vekillerinin sözlü açıklamaları dinlendikten sonra, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor ve yapılan inceleme hüküm kurmaya yeterli değildir. Şöyle ki;

1-Kamulaştırmasız el atma davalarında da Kamulaştırma Kanununun değer biçmeye ilişkin hükümleri kıyasen uygulanır.

2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 11/1-g maddesi uyarınca arsalara, değerlendirme tarihinden önceki özel amacı olmayan, yakın yerdeki, benzer yüzölçümlü ve yakın tarihli satışların emsal alınarak değer biçilmesi gerekir.

Bilirkişi kurulunca emsal olarak kabul edilen satış, farklı bir mahallede olduğu gibi, dava konusu taşınmazdan oldukça küçük yüzölçümlü bir taşınmaz olduğundan uygun emsal değildir.

Bu nedenle taraflara dava konusu taşınmazın bulunduğu yere yakın, benzer yüzölçümlü ve yakın tarihli satışları emsal olarak bildirmeleri için imkan tanınması, gerektiğinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi ve yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu eşliğinde keşif yapılarak rapor alınması, emsalin satışını gösterir tapu kayıt örnekleri ile dava konusu taşınmaz ve emsal kabul edilen taşınmazların Arsa Metrekare Rayiç Bedeli Takdir Komisyonunca belirlenen emlak vergi değerleri getirtilip, emsalin özel amaçlı satış olup olmadığı ve üstünlük oranları yönünden bilirkişi kurulu raporu denetlenerek sonucuna göre hüküm kurulması gerektiği düşünülmeden eksik inceleme bedel tesbiti,

2-Dava konusu taşınmazın 1/1000 ölçekli imar planında yol, park ve su deposu alanı içinde kaldığı anlaşılmıştır.

Her ne kadar dava konusu taşınmazın 20281 m²'lik kısmı İzmir Büyükşehir Belediye Başkanlığınca altıncı Beş Yıllık İmar Programı içerisine alınmışsa da henüz bir kamulaştırma yapılmadığı gibi rekreasyon alanı olarak el atma da söz konusu değildir.

Bu durumda Hukuk Genel Kurulunun 15.12.2010 gün 2010/5-662/651 sayılı kararı da gözetilerek dava konusu taşınmazın yol olarak fiilen el atılan 1379 m²'lik kısmı dışında kalan alanların imar planında ne olarak ayrıldığı hususunda fen bilirkişisinden krokili rapor alınıp, su deposu alanı dışında kalan kısmın bedeline hükmedilmesi gerektiği düşünülmeden, yazılı şekilde karar verilmesi,

Bu durumda Hukuk Genel Kurulunun 15.12.2010 gün 2010/5-662/651 sayılı kararı da gözetilerek dava konusu taşınmazın yol olarak fiilen el atılan 1379 m²'lik kısmı dışında kalan alanların imar planında ne olarak ayrıldığı hususunda fen bilirkişisinden krokili rapor alınıp, su deposu alanı dışında kalan kısmın bedeline hükmedilmesi gerektiği düşünülmeden, yazılı şekilde karar verilmesi,

3-Dava konusu taşınmazın fiilen el atılan ve yol haline getirilen bölümünün rekreasyonu alanı içinde kalan özel yollardan olup olmadığı araştırılarak, özel yol değil ise, hangi belediyenin bakım ve onarım sorumluluğunda olduğu tesbit edilip sonucuna göre karar verilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenle HUMK’nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, taraflara karşılıklı olarak Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi gereğince 825,00-YTL vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya, 825,00-YTL vekalet ücretinin de davacıdan alınarak davalıya verilmesine, temyiz edenlerden peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde ödeyenlere iadesine ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 12.07.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/18513, Karar No: 2014/1224, Tarih: 29.01.2014

**4. Hukuk Dairesi         2013/18513 E.  ,  2014/1224 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gaziantep 6. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 25/06/2013

NUMARASI : 2012/725-2013/401

Davacı F.. Y.. vekili Avukat B.. D. tarafından, davalı M.. H.. aleyhine 06/11/2012 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın reddine dair verilen 25/06/2013 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, haksız eylem nedeniyle manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Somut olayda, davacı 12 Eylül askeri darbesi nedeniyle haksız yere arandığını, bu sebeple kaçıp yurt dışında yaşamak zorunda kaldığını, ülkesi, ailesi ve sevdiklerinden uzaklaştığını belirterek manevi olarak zarara uğradığını iddia etmiştir. Davalı bu iddiası ile idari işlem ve hizmetin kusurlu ifası nedeniyle zarara uğradığını ileri sürmüştür. Görevin hiç veya gereği gibi yerine getirilmemesi hizmet kusuru niteliğindedir. İdare’nin hizmet kusurundan doğan zararlardan dolayı; İdari Yargılama Usulü Yasası’nın 2/1-b maddesi gereğince İdare’ye karşı idari yargı yerinde tam yargı davası açılması gerekir. Görev sorunu, açıkça veya hiç ileri sürülmese de kendiliğinden (re’sen) dikkate alınır. Mahkemece, yargı yolu bakımından görevsizlik kararı verilmesi yerine işin esasının çözümlenmesi usul ve yasaya mutlak aykırılık oluşturmaktır. Karar, açıklanan nedenle yerinde görülmemiş ve bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın, yukarıda gösterilen nedenle BOZULMASINA; bozma nedenine göre öteki temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 29/01/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.