muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2008/3067, Karar No: 2008/3437, Tarih: 23.06.2008

8. Hukuk Dairesi 2008/3067 E., 2008/3437 K.

**8. Hukuk Dairesi 2008/3067 E., 2008/3437 K.**

**- MİRAS PAYI ÜZERİNDE SÖZLEŞME

- MİRASIN AÇILMASINDAN ÖNCE YAPILAN SÖZLEŞMELER

- PAYLAŞMA BİÇİMİ

- TAPU İPTALİ VE TESCİL**- 4721 S. TÜRK MEDENİ KANUNU [ Madde 677 ]

- 4721 S. TÜRK MEDENİ KANUNU [ Madde 678 ]

- 4721 S. TÜRK MEDENİ KANUNU [ Madde 699 ]

- 6570 S. GAYRİMENKUL KİRALARI HAKKINDA KANUN [ Geçici Madde 7 ]

**"İçtihat Metni"**

A.. K.. ile F.. K.. aralarındaki tapu iptali ve tescil davasının reddine dair Ünye 1.Asliye Hukuk Hâkimliğinden verilen 16.03.2006 gün ve 359/82 sayılı hükmün Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresinde istenilmiş olmakla, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı vekili, davalının tarafların babası M.. adına kayıtlı bulunan 581 parseldeki miras payının 1996 yılında kayıt maliki M..’nın katılımıyla vekil edenine satıldığını, davalının bu paya ait kaydı vermekten kaçındığını ileri sürerek tapu kaydının iptali ile vekil edeni adına tapuya tesciline karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili, davacının dayandığı sözleşmenin TMK.nun 678. maddesine uygun olarak düzenlenmediğini belirterek davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmesi üzerine; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, miras bırakan M..’nın sağlığındaki miras payının devri nedeniyle iptal ve tescil isteğine ilişkindir.

Dava konusu payı kapsayan 581 parsel kadastro yoluyla 1.11.1952 tarihinde paylı olarak tarafların babası M..K.. ile davada taraf durumunu almayan 3. kişiler adına tapuda kayıtlı bulunmaktadır. TMK.nun 677. maddesi hükmü uyarınca yazılı olmak koşuluyla bir mirasçının diğer mirasçıya miras payının devri hukuken mümkün ve geçerlidir. Ancak, mirasın açılmasından önce yapılan pay devirleri bakımından durum farklıdır. Mirasın açılmasından önceki miras payının devri müessesesi TMK.nun 678. maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükme göre, ancak miras bırakanın katılımıyla böyle bir sözleşme geçerli olabilir.

Görülmekte olan davada, davacı vekilinin ileri sürmüş olduğu tarihsiz “

“Satış Senedi”

” başlıklı belgede kayıt maliki M..’nın miras payının devrine ilişkin sözleşmeye katıldığı hususu anlaşılmamaktadır. Diğer yönden geçerli olarak düzenlenmiş bir sözleşmeye dayanılarak ifanın istenmesi için mirasın açılmış olması gerekir. TMK.nun 699. maddesi hükmüne göre, ölüm ile miras açılır. Kayıt maliki tarafların babası M..’nın ölü veya sağ olup olmadığı da anlaşılmamaktadır. Bu yön eksik ise de az yukarıda açıklandığı üzere miras bırakan miras payının devrine ilişkin sözleşmeye katılmadığı için böyle bir sözleşme hukuken geçerli bir sonuç doğurmaz. Katılımın tanık veya benzeri delillerle kanıtlanması mümkün değildir. Tüm bu açıklamalar gözönünde tutularak yazılı şekilde davanın reddine karar verilmiş olmasında herhangi bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 14,00 YTL peşin harcın onama harcına mahsubuna 23.06.2008 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/2790, Karar No: 2010/3826, Tarih: 25.05.2010

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2010/2790 E.  ,  2010/3826 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İZMİR 5. İCRA MAHKEMESİ

Gerçeğe aykırı beyanda bulunmak suçundan sanık .... Oto Kimyasal Amb.San.Tic.Ltd.Şti. hakkında açılan davada borçlu şirketi temsile yetkili gerçek kişinin açık kimliğinin şikayet dilekçesinde gösterilmemiş olması nedeniyle İİK'nun 345.maddesi gereğince davanın reddine karar verilmiş,hüküm yasal süresi içerisinde şikayetçi vekili tarafından temyiz edildiğinden,Yargıtay C.Başsavcılığının onama istemli tebliğnamesiyle dosya Daireye gönderilmiş olmakla, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak,

GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Dosya içeriğine, toplanan delillere, kararda yazılı gerektirici nedenlere, yapılan yargılama ve uygulamada isabetsizlik bulunmadığına göre yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün İİK.’nun 366. maddesi uyarınca istem gibi ONANMASINA, 25.05.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/631, Karar No: 2023/1156, Tarih: 14.02.2023

**10. Hukuk Dairesi         2023/631 E.  ,  2023/1156 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 34. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/460 E., 2022/2183 K.

DAVA TARİHİ : 16.10.2019

KARAR : Esastan Ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Tekirdağ 2. İş Mahkemesi

SAYISI : 2019/571 E., 2020/224 K.

Taraflar arasındaki Kurum işleminin iptali istemi davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı Kurum vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili, dava dilekçesinde; davacı vefat eden annesinden 2008 yılından beri yetim aylığı aldığını, eşini ... 'u 2007 yılında kaybettiğini, eşinden de dul aylığı aldığını, engelli kızınında babasından yetim aylığı aldığını, kızına kendisinin baktığını, vasisi olduğunu, bundan dolayı bakım maaşı aldığını, 14.10.2016 yılında Sosyal Güvenlik Kurumundan 190,80 TL borcu olduğu için aylığından kesinti yapıldığını, 28.06.2018 tarihinde Sosyal Güvenlik Kurumu Tekirdağ İl Müdürlüğünden tarafına borç kağıdı geldiğini, şuan maaşından kesinti yapıldığını, borca itiraz ettiğini, başka bir geliri olmadığını, Sosyal Güvenlik Kurumu maaşlardan kesinti yaptığı için çok zor durumda olduğunu beyanla, yapılan bu haksız kesintilerin düzeltilmesini ve bugüne kadar yapılan kesintilerin kendisine ödenmesini talep ile dava etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı Kurum vekili cevap dilekçesinde; davacının kurum sicil dosyasında yapılan incelemede davacının Esenler Güvenlik Merkezi Sosyal Güvenlik Denetmenliği'nin 07.05.2018 tarih, 83 sayılı denetim raporunda 01.08.2011 tarihinden itibaren gelirinin brüt asgari ücretin üzerinde olduğunun tespit edildiğini, müvekkil kurumun iş bu nedenle usul ve kanunu uygun olarak 2011 Ağustos ayı itibariyle gelirden çıkarma uyguladığını, sigortalı ...'ın ölüm tarihi 23.11.1995 olduğundan davacı için geçimini sağlayacak başka geliri olmamak şartı arandığını, davacının rapor tarihi itibariyle SGK'ya tabi olarak çalışmadığı, adına verilmiş işe giriş bildirgesi bulunmadığı, adına tapuda kayıtlı taşınmazlarının beyanı doğrultusunda gelir getirmediği tespit edilmiş ise de müteveffa eşinden dolayı almakta olduğu ölüm aylığı ve Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığından engelli kızından dolayı almakta olduğu evde bakım parasının dönemler itibariyle ilgili dönem asgari ücreti aştığı tespit edildiğini, kurum işleminin usul ve yasalara uygun olup iptali gerektirecek bir husus bulunmadığını beyanla, esasa ilişkin cevaplar doğrultusunda davanın reddi ile yargılama giderleri ve vekalet ücretinin davacıya yükletilmesi gerektiğini savunduğu görülmüştür.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile 02.09.1972 gün 1479 sayılı Kanun'un eş ve çocuklar ile ana ve babaya tahsis yapılmasına dair Kanun'un 45/2-c bendinde, geçimini sağlayacak başka bir geliri olmamak şartı getirilmiş iken 24.08.2000 tarihinde 619 sayılı KHK ile 45/2-c bendi değişikliğe uğrayarak geçimini sağlayacak başka bir geliri olmamak şartı, SGK kapsamında bir gelirinin olmaması veya aylık almama şartı olarak değiştirilmiştir. 04.10.2000 tarihli 619 sayılı KHK'nın Anayasa Mahkemesinde iptali üzerine 08.08.2003 tarihinde 4956 sayılı Kanun ile 1479 sayılı Kanun'un 45/c fıkrasında değişiklik yapılarak aylık bağlanma şartı, sosyal güvenlik yasaları kapsamında çalışmayan bu çalışmaları kapsamında gelir ve aylık almayan, şeklinde değiştirilmiştir. Bu yapılan değişiklikler neticesinde SGK 01.10.1972-03.10.2000 ve 08.08.2001-01.08.2003 dönemleri içerisinde ölen sigortalılar yönünden sigortalının geçimini sağlayacak bir geliri bulunmama koşulu ile aylık bağlanacağını kabul etmiş iken 04.10.2000-07.08.2001 ve 08.08.2003-01.01.2008 döneminde ölen sigortalılar bakımından da 1479 sayılı Kanun ve diğıer sosyal güvenlik kanunları kapsamında çalışmayan ve bu çalışmalarından dolayı gelir ve aylık almayan kız çocuklarına aylık bağlanacağı belirlenerek 4 dönem için farklı uygulamaya gidilmiştir. Yargıtay 21.Hukuk Dairesi 2017/2283 esas 2017/8325 karar sayılı ilamında da vurgulandığı üzere, sigortalılık hakkı veya sigortalılıktan kaynaklanan yaşlılık aylığı hakkı veya ölüm aylığı hakkı tamamen hak düşürücü süreye tabi olmadığı gibi zamanaşımına da uğramaz, Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 10.maddesine göre; herkes kanun önünde eşittir, devlet organları ve idare makamları bütün işlemlerinde kanun önünde eşitlik ilkesine uygun hareket etmek zorundadır. 1479 sayılı Kanun'un 4956 sayılı Kanun ile değişik 45/c maddesinde yer alan yaşları ne olursa olsun evli olmakla beraber sonradan boşanan veya dul kalan ve bu yasa ile diğer sosyal güvenlik yasaları kapsamında çalışmayan, bu yasalar kapsamındaki çalışmalarından dolayı gelir ve aylık almayan kız çocuklarının her birine %25 i oranında aylık bağlanır hükmü yasanın yürürlülük tarihinden önce ölen sigortalıların kız çocukları içinde uygulanmalıdır. Çeşitli yasal değişiklikler nedeni ile hak sahipleri açısından ölüm tarihlerine göre 4 ayrı dönemin ikince maaş bağlanıp iki dönem yönünden aylık bağlanmaması açıkca Anayasanın eşitlik kuralına aykırı olacağı vurgulanmıştır. Bu anlatılanlar kapsamında davacının kendi çalışması nedeni ile SGK kapsamında bir aylığının bulunmaması nedeni ile annesinden aldığı aylığın kesilmesi işlemi usul ve yasaya uygun olmadığından davanın kabulüne, davacı ...'a (TC Kimlik No: ...) yersiz ödeme altında talep edilen borcuniptaline, almakta olduğu maaştaki kesintinin durdurulmasına, aylıklarından kesilen miktarların iadesine, aksi yöndeki kurum kararının iptaline, karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Kurum vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı Kurum vekili; davacının Esenler Sosyal Güvenlik Merkezi Sosyal güvenlik Denetmenliği’nin 07.05.2018 tarih, 83 sayılı denetim raporunda 01.08.2011 tarihinden itibaren gelirinin brüt asgari ücretin üzerinde olduğu tespit edildiğini, müvekkili kurumun işbu nedenle usul ve kanuna uygun olarak 2011 Ağustos ayı itibariyle gelirden çıkarma işlemi uyguladığını, Kurumun 22.06.2013 tarihli 2013/26 sayılı genelge de “8.3 Ölüm sigortasında 4/1-(b) Sigortalıları ve Hak Sahiplerine İlişkin Koşullar kısmında, Ölüm sigortasında gerek sigortalılar gerekse hak sahipleri yönünden sigortalının ölüm tarihinde geçerli olan mevzuat uygulanır hükmüne göre ölüm tarihi itibüariyle 1/1(b) kapsamındaki sigortalılar ile bunların hak sahiplerinde aranan koşullar tablo ile denetmen raporunda gösterildiğini, Sigortalı Yaşariye Yıldız’ın ölüm tarihi 23.11.1995 olduğundan, davacı için – Geçimini sağlayacak başka bir geliri olmamak- şartı aranacağını, Kurum Yönetim Kurulunun 18.08.2016 tarihli ve 2016/285 sayılı Kararı doğrultusunda davacının Sosyal Güvenlik Kurumuna tabi çalışması olmaması şartı arandığını, davacının rapor tarihi itibariyle Sosyal Güvenlik Kurumuna tabi olarak çalışmadığı, adına verilmiş işe giriş bildirgesi bulunmadığı, adına tapuda kayıtlı taşınmazlarının beyanı doğrultusunda gelir getirmediği tespit edilmiş ise de müteveffa eşinden dolayı almakta olduğu ölüm aylığı ve Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığı’ndan engelli kızından dolayı almakta olduğu evde bakım parasının dönemler itibariyle ilgili dönem asgari ücreti aştığı tespit edildiğini, kurum işleminin yerinde olduğunu, kararın kaldırılarak davacının davasının reddine karar verilmesini, talep ederek istinaf kanun yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile İlk Derece Mahkemesi kararının usul ve yasaya uygun olduğu anlaşılmakla, davalı Kurum vekilinin istinaf başvurusunun oy birliği ile esastan reddine karar verilmesi gerektiği sonuç ve kanaatine varılarak Tekirdağ 2. İş Mahkemesinin 08.12.2020 tarihli, 2019/571 Esas - 2020/224 Karar sayılı kararı usul ve esas yönünden hukuka uygun bulunduğundan davalı Kurum vekilinin istinaf başvurusunun 6100 sayılı Kanun'un 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin 1 numaralı alt bendi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Kurum vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı Kurum vekili istinaf gerekçeleri ile kararı temyiz etmiş ve usul ve yasaya aykırı kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, Kurum işleminin iptali istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Kurum vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı Kurum vekili istinaf gerekçeleri ile kararı temyiz etmiş ve usul ve yasaya aykırı kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, Kurum işleminin iptali istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri ile 1479 sayılı Kanun'un 4926 sayılı Kanun'un 24. maddesi ile değiştirilen 46/2, 45/c maddesi hükümleridir.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2- Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı Kurum vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler ve özellikle davanın yasal dayanağı olan 1479 sayılı Kanun'un 4926 sayılı Kanun'un 24 üncü maddesi ile değiştirilen 46 ıncı maddesinin 2 inci fıkrasının “Sigortalının kız çocuklarına bağlanan aylıklar, bu Kanun ile diğer sosyal güvenlik kanunları kapsamında çalışmaya başladıkları veya evlendikleri tarihi takip eden aylık ödeme tarihinden itibaren kesilir. Aylığın kesilmesine yol açan nedenlerin ortadan kalkması halinde, bu Kanunun 45 inci maddesinin ikinci fıkrasının ( c ) bendi hükmü saklı kalmak şartıyla, bu tarihi takip eden aylık ödeme tarihinden başlanarak yeniden aylık bağlanır. Ancak evliliğin son bulması ile kocasından da aylık almaya hak kazanan kız çocuklarına bu aylıklardan fazla olanı ödenir.” hükmü ile yine 1479 sayılı Kanun'un 4926 sayılı Kanun'un 23 üncü maddesi ile değiştirilen 45/c maddesinin “on sekiz yaşını, orta öğrenim yapması halinde yirmi yaşını, yüksek öğrenim yapması halinde yirmi beş yaşını doldurmayan ve (18 yaşını doldurmayanlar hariç) bu Kanun ile diğer sosyal güvenlik kanunları kapsamında çalışmayan, bu kanunlar kapsamındaki çalışmalarından dolayı gelir veya aylık almayan veya yaşları ne olursa olsun çalışamayacak durumda malul olan çocuklarla, yaşları ne olursa olsun evli olmayan, evli olmakla beraber sonradan boşanan veya dul kalan ve bu Kanun ile diğer sosyal güvenlik kanunları kapsamında çalışmayan, bu kanunlar kapsamındaki çalışmalarından dolayı gelir veya aylık almayan kız çocuklarının her birine % 25'i,” hükümlerine amir olmasına göre, dosyada yer alan tüm bilgi ve belgelerin incelenmesinde kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

14.02.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2011/4442, Karar No: 2012/7434, Tarih: 30.04.2012

**10. Hukuk Dairesi         2011/4442 E.  ,  2012/7434 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, davacıya ait işyerinin prim borcu nedeniyle gönderilen toplam 21,93 TL’lik ödeme emrinin iptali istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı Kurum avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

21.07.2004 gün ve 25529 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak, öngördüğü istisnalar dışındaki hükümleri yayım tarihinde yürürlüğe giren, 14.07.2004 tarih ve 5219 sayılı “Çeşitli Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun” ve ayrıca 5236 sayılı Kanun; katsayı artışı da uygulanmak suretiyle bu kanunların yürürlük tarihinden sonra yerel mahkemelerce verilen hükümler yönünden 2011 yılı için 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 427.maddesindeki temyiz (kesinlik) sınırını 1.540,00TL olarak değiştirmiştir.

Alacağın bir kısmının dava edilmiş olması halinde  temyiz (kesinlik) sınırının tespitinde alacağın tamamı gözetilmesi; tamamı dava edilen bir alacağın kısmen kabulünde ise temyiz (kesinlik) sınırının belirlenmesinde kabul ve reddedilen miktarların esas alınması HUMK'nun 427. maddesi hükmü gereğidir.

Somut olayda, yerel mahkemece, davanın kabulü ile iptaline karar verilen ödeme emrindeki 21,93 TL alacak tutarları, yukarıda değinilen temyiz (kesinlik) sınırının altında bulunduğundan, anılan karara karşı temyiz yoluna baş vurulması hükmolunan miktar itibariyle mümkün değildir.

Hal böyle olunca, davalı Kurum avukatının temyiz dilekçesinin reddi gerekir.

S O N U Ç : Yukarıda açıklanan nedenle davalı avukatının temyiz dilekçesinin REDDİNE, 30.04.2012 gününde oybirliği ile karar verildi .
Yargıtay — Esas No: 2012/17793, Karar No: 2013/419, Tarih: 09.01.2013

**12. Ceza Dairesi         2012/17793 E.  ,  2013/419 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : 2863 sayılı Kanuna aykırılık

Hüküm : 1- Sanık ... hakkında; 2863 sayılı Kanunun 74/1-1. cümle, 5237 sayılı TCK'nın 62/1, 53/1,54/1, 63/1 maddeleri gereğince mahkumiyet

2- Sanık ... hakkında; 2863 sayılı Kanunun 74/1-1. cümle, 5237 sayılı TCK'nın 62/1, 51/1-3, 54/1, 63/1maddeleri gereğince mahkumiyet, erteleme

3- Sanık ... hakkında; 2863 sayılı Kanunun74/1-1. cümle, 5237 sayılı TCK'nın 39/1-c, 62/1, 51/-3,54/1, 63/1 maddeleri gereğince mahkumiyet, erteleme

2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan sanıklar ... ve ...'nın mahkumiyetlerine ilişkin hükümler, sanıklar müdafii ve müşteki vekili tarafından, sanık ...'ın mahkumiyetine ilişkin hüküm, müşteki vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Suçtan zarar gören ... adına hazine vekilinin temyiz istemi davaya katılma talebi olarak değerlendirilmiş olup, tebliğnamedeki bozma görüşüne iştirak edilmeyerek, müşteki kurumun 5271 sayılı CMK'nın 237/2 maddesi uyarınca kamu davasına katılan olarak kabulüne karar verilmek suretiyle yapılan incelemede;

Söz konusu yerde, üniversitelerin arkeoloji ve sanat tarihi kürsülerine mensup öğretim üyelerinden oluşan tarafsız bilirkişi kurulu ile keşif yapılarak, suça konu yerin 2863 sayılı Kanun kapsamında korunması gerekli taşınır kültür varlıkları olan yerlerden olup olmadığının tespit edilmesi gerekirken, dosyanın tarafı konumundaki Afyonkarahisar Müzesi Uzmanı ile keşif yapılıp, bu uzman tarafından düzenlenen rapor hükme esas alınmış ise de, söz konusu yerin, Konya Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kurulu’nun 06.04.1994 gün ve 1937 sayılı kararı ile 1.derece Arkeolojik sit alanı olarak tescil edilmiş ve koruma altına alınmış yerlerden olması karşısında bu husus, bozma sebebi yapılmamıştır.

Jandarmaya, Kayıhan Kasabası, Göynüş vadisi, Boncuk inleri mevkiinde kaçak kazı yapıldığının ihbar edilmesi üzerine, suç tarihinde saat 19:25 sıralarında jandarma ekiplerinin söz konusu yere intikal ettikleri, olay yerinde, sanıklar ... ile ...'ı, çekiç, balyoz, murç, demir, inşaat demiri, el feneri, ip, eldiven gibi suç aletleri ile kazı yaparlarkensuçüstü yakaladıkları, daha sonra yapılan tespitte, sanık ...'ın, sanıklar ... ve ...'yı, suça konu yere kendi kullandığı araçla bıraktığının belirlendiği, dosya içerisinde mevcut olay yeri inceleme raporuna göre, sanıkların suçüstü yakalandıkları yerde 7 cm çapında ve 120 cm derinliğinde patlayıcı madde yerleştirme deliğinin bulunduğu ve kazı yapılan yerin 3 metre kuzey batısında 110x150x135 cm ebatlarında açılmış çukur olduğunun belirtildiği anlaşılmakla;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanıklar müdafinin, sanıkların suçu işlemediğine ve lehe olan hükümlerin uygulanmadığına ilişkin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanıklar müdafinin, sanıkların suçu işlemediğine ve lehe olan hükümlerin uygulanmadığına ilişkin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak;

5237 sayılı TCK’nın 53/3 maddesi uyarınca sanık ...'ın kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet veya kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan yoksun bırakılmalarına karar verilirken, hak yoksunluğu süresinin koşullu salıverilme tarihine kadar olması gerektiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı olup, sanık müdafii ile katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, bu hususun yeniden yargılama yapılmaksızın aynı Kanunun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasının, sanık ...'a ilişkin (A) bendinin, hak yoksunluğu uygulamasına ilişkin 5. paragrafının hüküm fıkrasından çıkartılarak, yerine “5237 sayılı TCK'nın 53/3 maddesi uyarınca, aynı Kanunun 53/1-c maddesinde belirtilen kişisel hak yoksunluğunun, sadece kendi alt soyları üzerindeki yetkileri bakımından koşullu salıverilme tarihine kadar uygulanmasına, diğer bentlerde belirtilen hak yoksunluklarının ise mahkum oldukları hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar uygulanmasına” cümlesinin eklenmesi ile hükümdeki usul ve kanuna uygun bulunan sair hususların aynen bırakılmasına karar verilmek suretiyle, sanıklar ... ve ... hakkında hüküm isteme aykırı olarak doğrudan, sanık ... hakkında hükmün isteme aykırı olarak DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 09.01.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.