muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/17867, Karar No: 2016/22085, Tarih: 13.12.2016

İlk sözleşme olan 11.05.2006 tarihli sözleşmenin son maddesinde, sözleşme şartlarının taraflarca 1 yıl sonra değerlendirileceği belirtilmesine karşın bu madde uyarınca primle ilgili yeni yapılan müstakil bir sözleşme dosyaya ibraz edilmemiştir. 13.06.2006 tarihli ikinci sözleşme ise genel bir iş sözleşmesi olup, prime ilişkin 7. maddesinde davacıya prim verileceği ve oranının işverence belirlenip değiştirileceğine ilişkin genel ifadeler dışında ayrıca ilk sözleşmenin tadil edildiğini ve ortadan kaldırdığını belirten bir ifadeye ve düzenlemeye yer verilmediği görülmüştür. Nitekim davacının çalıştığı ve ikinci sözleşmenin imzalandığı tarihten sonraki bir dönemde davacının da görev aldığı ...’daki... Projesinin tamamlandığı ve bu proje sebebiyle davacıya 621.000,00 ... prim ödendiğini gösteren 24.02.2010 tarihli belgenin davalı tarafça dosyaya ibraz edildiği görülmüştür. Bu belgenin incelenmesinden yapılan ödemenin ilk sözleşme ile belirlenen orana göre yapıldığı anlaşılmıştır. Bu durumda, taraflar arasındaki 11.05.2006 tarihli sözleşmedeki prim(kardan pay alma) düzenlenmesine ilişkin hükmün geçerliliğini koruduğu, ikinci sözleşmenin buna etkisinin olmadığı anlaşıldığından, Mahkemenin bu yöndeki değerlendirmesi isabetlidir.

İlk sözleşme hükmünün geçerli olması karşısında, çözülmesi gereken ikinci uyuşmazlık ise, davacının sözleşmeye göre talep ettiği prim alacağına hak kazanıp kazanmadığı hususunun açıklığa kavuşturulmasıdır.

11.05.2006 tarihli sözleşmenin 2 nci ve 3 üncü maddelerine göre, davacının davalı Şirket ile aynı gruba dahil Şirketler için hazırlayacağı inşaat projelerinden elde edeceği gerçek kârın %3’nü prim olarak alacağı kararlaştırılmış, 4 üncü maddesinde ise her bir projenin ayrı değerlendirilip proje sonunda prim hesabının yapılacağı düzenlenmiştir.

Sözleşmedeki bu hüküm, düzenleme, fesih ve dava tarihlerinde yürürlükte olan 818 sayılı Borçlar Kanunu’nun 323 ve yargılama sırasında yürürlüğe giren 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun 403. Maddelerinde düzenleme uyarınca ücretin eki niteliğinde olan kardan pay alma(işin sonucunda pay alma)dır. Yerel Mahkemece hukuki nitelendirmenin bu şekilde yapılması da yerindedir. Bu nedenle kardan pay alma kavramının açıklanması, unsurlarına ve hak kazanma koşullarına yer verilmesi gerekmektedir.

İşveren, işçinin verimini artırmak için ücrete ek olarak, elde ettiği kârdan pay verebilir. Genellikle, işletmenin üretim, yönetim ve satış bölümlerinde önemli görevlerde bulunan personele kâr dağıtımı yapılır. Kâra katılma, ekonomik anlamda işçinin ödüllendirilmesidir.

Kâr payı, sözleşmedeki esaslara göre hesaplanır. 818 sayılı Borçlar Yasası 323 ve 6098 sayılı TBK.’nun 403. maddesine göre, işçinin, kâr ve zararla ilgili bilgileri işverenden isteme hakkı bulunmaktadır. İşçinin alacağı kâr payının, safi kâr üzerinden hesaplanması gerekir.

Kâr payı, sözleşmedeki esaslara göre hesaplanır. 818 sayılı Borçlar Yasası 323 ve 6098 sayılı TBK.’nun 403. maddesine göre, işçinin, kâr ve zararla ilgili bilgileri işverenden isteme hakkı bulunmaktadır. İşçinin alacağı kâr payının, safi kâr üzerinden hesaplanması gerekir.

Fesih ve dava tarihinde yürürlükte olan 818 sayılı Borçlar Kanunu’nun 323 ve yargılama sırasında yürürlüğe giren 6098 sayılı Türk Borçlar Kanununun 403. maddesinde işin sonucundan pay alma biçiminde ortaya çıkan ücret düzenlenmiştir. Anılan maddenin 1. fıkrasına göre “Sözleşmeyle işçiye ücretle birlikte üretilenden, cirodan veya kardan belli bir pay verilmesi kararlaştırılmışa, hesap dönemi sonunda bu pay, yasal hükümler veya genellikle kabul edilmiş ticari esaslar göz önünde tutularak belirlenir”. Görüldüğü gibi, kanunda sadece kardan pay alma düzenlenmemekte, işin sonucundan pay alma ücretle birlikte üretilenden, cirodan veya kardan belli bir pay verilmesini içermektedir. Burada sözü edilen yasa hükümlerinden anlaşılması gereken, başta Türk Ticaret Kanunu olmak üzere defter tutma ve muhasebeye ilişkin diğer mevzuattır.

Somut uyuşmazlıkta taraflar arasında bu kardan prim olarak değerlendirilen alacağa hak kazanılması için, işin sonuçlanması (tamamlanması), bu sonuçlanma nedeni ile bir gerçek (safi) kar elde edilmesi, gerçek karında işverenin kayıtlarına göre ve özellikle kar ve zarar cetveline göre belirlenmesi gerekir.

Diğer taraftan işçi ayrıldığında proje veya iş tamamlanmamış, ancak dava tarihine göre tamamlanmış ve işveren bu işten dolayı kar etmiş ise, burada kardan pay almanın kıstelyevm esasına göre çalışılan süre ve çalışılmayan süreye oranlanarak belirlenmesi gerekir.

Sözleşme hükmüne, hukuki nitelendirme ve yukarda belirtilen ilkelere göre, davacının prim alacağına hak kazanabilmesi, başka bir ifade ile bu alacağın muaccel olması için primin dayanağı projelerin öncelikle tamamlanmış olması gerekir. Nitekim prim(kardan pay alma) miktarının belirlenmesine esas kriter olan “gerçek(safi) kârın” tespiti de bunu gerektirir.

Davacı görev yaptığı süre zarfında görev aldığı ...'da 5 adet, ...'da 1 adet olmak üzere toplam 6 adet inşaat projesi sebebi ile davalı şirketin projelerden elde ettiği kardan prim alacağının doğduğunu iddia ederek prim alacağı talebinde bulunmuştur.

11.05.2006 tarihli sözleşmenin 2 nci ve 3 üncü maddelerine göre talep konusu prim(kardan pay alma)in muaccel olmasının ön koşulu, 6 adet inşaat projesinin dava tarihi itibariyle tamamlanmasıdır. O halde öncelikle bu sözleşmeye konu inşaat projelerinin dava tarihi itibari ile tamamlanıp tamamlanmadığının, alacağın muacceliyeti açısından tespit edilmesi gerekir. Dosyada hükme esas bilirkişi raporu bu konuda açık olmadığı gibi Mahkemece de bu maddi ve hukuki olgu üzerinde durulmamıştır. Mahkemece dava tarihi itibari ile projelerin tamamlanıp tamamlanmadığı ve alacağın bu tarih itibari ile muaccel olup olmadığı araştırılmadan yazılı gerekçeyle sonuca gidilmesi yerinde değildir.

Sözleşmeye göre davacının prim(kardan pay alma) alacağına hak kazanması için projenin bitmesi de yetmemektedir. Davalı işverenin biten proje sonrası bu proje nedeni ile yapılan inşaat sonucu eserlerin satışından, kiralanmasından veya devrinden dolayı safi(gerçek) kar elde etmesi gerekir. Uyuşmazlığın çözümü için ele alınması gereken son bir husus ise, şayet dava tarihi itibariyle talep edilebilir (muaccel) bir prim alacağı varsa bunun nasıl hesaplanacağına ilişkindir.

Taraflar arasındaki 11.05.2006 tarihli sözleşmenin 2 nci ve 4 üncü maddelerine göre prim hesabının yapılabilmesi için her bir proje için ayrı ayrı gerçek karın hesaplanması gereklidir.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanun’un 33 üncü maddesi gereğince hukukî tasvip hakime aittir. 818 sayılı Borçlar Kanunu’nun 323 ve sonradan yürürlüğe giren 6098 sayılı Kanunun 406/3 maddesi uyarınca, asıl ücrete ek olarak üretilenden pay verilmesi öngörülen hallerde, ürün payı belirlenir belirlenmez, cirodan veya kardan pay verilmesi kararlaştırılan hallerde ise payın, hesap dönemini izleyen en geç üç ay içinde belirlenerek ödenmesi zorunludur.

İşçi ile işveren arasında ödenecek payın hesaplanması konusunda anlaşmazlık çıkmışsa, TBK.’un 403/2 maddesi gereğince işveren her şeyden önce işçiye, eğer işçiye bu olanağı tanımak istemiyorsa, onun yerine işçi ile birlikte kararlaştırdıkları kendisinin de güvenini kazanmış bir kişiye, ödenecek payın hesaplanması konusunda bilgi vermek ve bilginin dayanağını oluşturan işletmeyle ilgili muhasebe defterlerini ve belgeleri işçinin veya söz konusu kişinin incelemesine sunmak durumundadır. Bu süreç sonucunda anlaşmaya varılamamış ve bu süreçten geçerek veya geçmeksizin anlaşmazlık doğrudan yargıya intikal etmişse, işveren bu kez yargıç tarafından atanacak bu konuda yetkilendirilmiş bilirkişiye bilgi vermek ve anılan belgeleri incelemesine sunmak zorundadır. Aynı fıkraya göre, kardan bir pay verilmesi kararlaştırılmışsa, işveren işçiye, istemi üzerine ayrıca yılsonu kar ve zarar cetvelini vermek zorundadır.

Somut uyuşmazlıkta, Mahkemece ... ... Projesi bakımından hükme dayanak kabul ettiği 24.12.2014 tarihli bilirkişi raporunda “Bayındırlık fiyatları ve tapudaki arsa fiyatına göre”, “emsal karşılaştırma yoluyla 2014 yılı piyasasına göre” ve “Belediye e-devlet sitesinden alınan emsal olacak arsa değerlerine göre” olmak üzere 3 lü alternatif ile toplam maliyet tutarının hesaplandığı, ...’daki projeler bakımından kabul edilen 01.02.2015 tarihli ek bilirkişi raporunda ise Bayındırlık Bakanlığı, davacı ve davalı iddiasına göre olmak üzeri 3 seçenekli bir maliyet hesap tekniğine göre prim alacağının belirlendiği görülmüştür.

Yargılama safhasında alınan hesap raporlarının incelemesinden, davacının prim alacaklarının maliyet hesap kabullerine göre değişiklik gösterdiği, bu hesaplamanın davacının iş akdinin sona erdiği 28/02/2010 tarihi esas alınarak yapıldığı, projelerin tamamlanıp tamamlanmadığının belirtilmediği, kar ve zarar cetvelleri incelenmeden kar yapacağı varsayılarak alacağın belirlendiği, kısaca işveren kayıtlarından ziyade bir kısım varsayımsal verilere dayandığı görülmüştür.

Taraflar niteliği kardan pay alma olan, ancak sözleşmede prim olarak kararlaştırılan alacağın, hesap usulünde de uyuşmamaktadır. Bu durumda öncelikle dava tarihi itibari ile projelerin tamamlanıp tamamlanmadığı, muaccel bir alacak bulunup bulunmadığı yukarda belirtilen ilkelere göre belirlendikten sonra BK.nun 323 üncü (TBK 403.md.) maddesi gereğince davalı işverenin hesaplamaya esas bilgiyi vermesi ve dayanağı defter, belge ve gerekirse ilgili yılların kâr ve zarar cetvelini ibraz etmesi sağlanmalı, bilgi ve belgeleri sunması için 6098 sayılı Kanunu’nun 403 ve 6100 sayılı HMK.’un 220. Maddesi uyarınca usul işlemleri yapılması ve buna göre de her bir proje için ayrı ayrı gerçek karın tespitinin yapılarak prim alacağının hesaplanması gereklidir.

Eksik inceleme ve yetersiz bilirkişi raporu ile sonuca gidilmesi bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, davalı yararına takdir edilen 1.350.00 TL.duruşma avukatlık parasının karşı tarafa yükletilmesine, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 13/12/2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2685, Karar No: 2016/8045, Tarih: 24.11.2016

**14. Ceza Dairesi         2016/2685 E.  ,  2016/8045 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Cinsel taciz

HÜKÜM : Mahkûmiyet, temyiz isteminin reddi

İlk derece mahkemesince temyiz isteminin reddine dair verilen Ek karar temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Gerekçesi gösterilmek suretiyle temyiz isteminin reddine dair verilen Ek karar usul ve kanuna uygun olduğundan, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle Ek kararın ONANMASINA, 24.11.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2593, Karar No: 2021/1985, Tarih: 20.04.2021

**5. Ceza Dairesi         2017/2593 E.  ,  2021/1985 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi (Van 1. Ağır Ceza Mahkemesi)

SUÇ : İhaleye fesat karıştırma, suç işlemek amacıyla örgüt kurma ve yönetme, örgüte üye olma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanıklar hakkında ihaleye fesat karıştırma suçundan kamu davası açıldığı, 3628 sayılı Yasa'nın 17 ve 18. maddelerine göre Hazine ile ilgili kamu kurum veya kuruluşlarının bu suçun zarar göreni oldukları, bu sıfatlarının gereği olarak CMK'nin 234/1-b maddesi gereğince kovuşturma evresinde sahip oldukları davaya katılma ve öteki haklarını kullanabilmeleri için Maliye Bakanlığı Baş Hukuk Müşavirliği ve Muhakemat Genel Müdürlüğü ile İçişleri Bakanlığının dava ve duruşmalardan haberdar edilmeleri gerektiği, diğer yandan aynı Kanun'un 260/1. maddesine göre kamu davasından haberdar edilmemiş bulunup da katılan sıfatını alabilecek surette suçtan zarar görmüş olanların kanun yollarına başvurma haklarının bulunduğu gözetilerek hükmün bildirilmesinin gerektiği, ancak dosyada Hazinenin ve ilgili bakanlığın duruşmadan haberdar edildiklerine ilişkin bilgi ve belgelere rastlanmadığının anlaşılması karşısında; evvela Hazineye ve adı geçen bakanlığa davanın haber verildiğini ve hükmün tebliğ edildiğini gösteren bilgi ve belgeler var ise dosya içine konulmasından, aksi halde anılan tebligat noksanlıklarının giderilerek tebellüğ belgelerinin ve verildiği takdirde temyiz ve cevap dilekçelerinin eklenmesinden, hükmün temyiz edilmesi halinde ise bu konuda ek tebliğname düzenlenmesinden sonra iade edilmek üzere esası incelenmeyen dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİNE 20/04/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/20785, Karar No: 2014/2046, Tarih: 17.02.2014

**7. Ceza Dairesi         2013/20785 E.  ,  2014/2046 K.**

* ÖLÇÜLER VE AYAR KANUNUNA MUHALEFET

* DAMGASI KOPMUŞ BOZULMUŞ ÖLÇÜ ALETİ KULLANMAK

* PERİYODİK MUAYENE SÜRELERİ

* ÖLÇÜLER VE AYAR KANUNU (3516) Madde 15

* CEZA MUHAKEMESİ KANUNU (CMK) (5271) Madde 309

**"İçtihat Metni"**

Damgası kopmuş, bozulmuş, damga süresi dolmuş ölçü aletini kullanma eyleminden kabahatli M.. C.. hakkında 3516 sayılı Öçüler Ve Ayar Kanunu'nun 15/c maddesi gereğince Manisa Valiliği İl Bilim, Sanayii Ve Teknoloji Müdürlüğü'nün 20.11.2012 tarihli ve 189/2012 sayılı idari para cezası kararı ile verilen 32.592,00 Türk Lirası idari para cezasına yönelik başvurunun kabulü ile idari yaptırım kararının iptaline, kabahat fiili tek bir eylem olarak kabul edildiğinden kabahatlinin 1.358,00 Türk Lirası idari para cezası ile cezalandırılmasına dair, Manisa 4.Sulh Ceza Mahkemesinin 05.04.2013 tarihli ve 2012/286 değişik iş sayılı kararına karşı yapılan itirazın reddine ilişkin, MANİSA 2.Asliye Ceza Mahkemesinin 24.05.2013 tarihli ve 2013/249 değişik iş sayılı kararı aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığından verilen 30.09.2013 gün ve 59745 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 06.11.2013 gün ve KYB. 2013-343481 sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu.

Mezkür ihbarnamede;

Benzer bir olay sebebiyle Yargıtay 7.Ceza Dairesinin 06.02.2012 tarihli ve 2011/9722 esas, 2012/1910 karar sayılı kararında da belirtildiği üzere, dosya kapsamına göre 24.07.1994 tarihli ve 22000 sayılı Ölçü Aletleri Muayene Yönetmeliğinin periyodik muayene başlıklı 9.maddesindeki "ölçü ve ölçü aletlerinden;

a-Hassas kütle ölçüleri, 5 kg.'dan yukarı kütle ölçüleri, hassas mekanik tartı aletleri, okuma, çıktı verebilme veya başka elektronik cihazlarla bağımlı çalışabilme özelliğine sahip elektronik tartı aletleri, maksimum kapasitesi 2000 kg.'dan fazla olan tartı aletleri, hububat muayene aletleri, demir yolu yük ve sarnıçlı vagonları, taksimetre, naklimetre, akaryakıt ölçek ve sayaçları ile likit petrol gazı (LPG) sayaçlarının periyodik muayenelerinin iki yılda bir,

a-Hassas kütle ölçüleri, 5 kg.'dan yukarı kütle ölçüleri, hassas mekanik tartı aletleri, okuma, çıktı verebilme veya başka elektronik cihazlarla bağımlı çalışabilme özelliğine sahip elektronik tartı aletleri, maksimum kapasitesi 2000 kg.'dan fazla olan tartı aletleri, hububat muayene aletleri, demir yolu yük ve sarnıçlı vagonları, taksimetre, naklimetre, akaryakıt ölçek ve sayaçları ile likit petrol gazı (LPG) sayaçlarının periyodik muayenelerinin iki yılda bir,

b-Elektrik, su ve gaz sayaçlarının periyodik muayenelerinin on yılda bir yaptırılması zorunludur." hükmüne göre bir akaryakıt istasyonunda birden fazla sayacın bulunabileceği, bu sayaçların takılma tarihlerinin farklı olması durumunda, periyodik muayene sürelerinin değişiklik gösterebileceği, konu ile ilgili Sanayii Ve Ticaret Bakanlığı'nın "piyasa gözetimi ve denetimi faaliyetlerinde kanunların uygulanması" konulu 2008/8 sayılı genelgesinde de aynı tipte üretilen ölçü aletlerinde periyodik muayenenin yerine getirilmemesi durumunda kullanıcıya her bir ölçü aleti için ayrı ayrı ceza uygulanacağının belirtildiği, somut olayda kabahatliye ait 24 adet ölçüm cihazının periyodik muayenesinin yapılmamasından dolayı ayrı ayrı uygulanan idari para cezasının yerinde olduğu cihetle, itirazın kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmemiş ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozmaya atfen ihbar olunmuş bulunmakla Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname içeriği yerinde görüldüğünden Manisa 2.Asliye Ceza Mahkemesinin 24.05.2013 gün ve 2013/249 Değişik İş sayılı kararının CMK.nun 309/4 maddesi uyarınca aleyhe tesir etmemek üzere BOZULMASINA, 17.02.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/30107, Karar No: 2013/18034, Tarih: 13.06.2013

**8. Ceza Dairesi         2012/30107 E.  ,  2013/18034 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Suç tarihinin hukuki kesintinin gerçekleştiği iddianame tarihi olan 29.11.2009 olarak mahallinde düzeltilmesi mümkün görülmüş; teknik bilirkişi raporu içeriğinden kadastro çalışmalarında tescil harici bırakılan suça konu yerin, keşif sırasında dinlenilen tanık ... beyanına göre köy boşluğu olduğunun anlaşılması karşısında tebliğnamede yer alan (1) nolu bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, suçun oluşumuna ve niteliğine uygun kabul ve uygulamasına, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre sanığın, suçun sübut bulmadığına yönelik temyiz itirazı yerinde görülmediğinden reddiyle hükmün (ONANMASINA), 13.06.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/2266, Karar No: 2012/2790, Tarih: 08.03.2012

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/2266 E.  ,  2012/2790 K.**

**"İçtihat Metni"**

Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı suçundan sanık ...'ın yapılan yargılaması sonunda; çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan mahkûmiyetine dair Mersin 3. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 22.06.2006 gün ve 2006/37 Esas, 2006/303 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Mağdure ile sanığın, Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) aracılığıyla temin edilen nüfus kayıt örneğine göre, hükümden sonra 02.07.2009 tarihinde resmen evlendiklerinin anlaşılması ve mağdurenin aşamalarda şikâyetçi olmaması karşısında, 5237 sayılı TCK.nın yürürlük tarihi olan 01.06.2005 tarihi ile mağdurenin 15 yaşını bitirdiği 13.06.2005 tarihleri arasında basit veya nitelikli cinsel davranışlarda bulunup bulunmadıklarının taraflardan sorulup sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri ve sonucuna göre, 765 sayılı TCK.nın 434. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışılması lüzumu,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 08.03.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/5707, Karar No: 2010/8831, Tarih: 03.05.2010

2. Hukuk Dairesi 2009/5707 E., 2010/8831 K.

**2. Hukuk Dairesi 2009/5707 E., 2010/8831 K.**

**- GÖREVLİ MAHKEME

- MANEVİ TAZMİNAT

- SADAKAT YÜKÜMLÜLÜĞÜ**- 4721 S. TÜRK MEDENİ KANUNU [ Madde 174 ]

- 4721 S. TÜRK MEDENİ KANUNU [ Madde 185 ]

- 4721 S. TÜRK MEDENİ KANUNU [ Madde 25 ]

- 818 S. BORÇLAR KANUNU [ Madde 49 ]

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mah-kemece verilen hüküm manevi tazminat yönünden temyiz edilmekle evrak okunup, gereği görüşülüp düşünüldü.

Davacı; davalı eşinin 22.04.2008 tarihinde kesinleşen boşanma hükmünde kusursuz kabul edildiğini; ancak Türk Medeni Kanunu'nun 185. maddesinde mevcut sadakat yükümlülüğünün boşanma hükmünün kesinleşmesine kadar devam ettiği, davalının ise bu yükümlülüğe aykırı olarak kesinleşme tarihinden önce bir başka erkekle ilişkiye girerek, bu kişiden 25.08.2008 doğumlu bir çocuğunun olduğunu ileri sürerek, 27.05.2008 tarihinde açtığı dava ile manevi tazminat isteğinde bulunmuş; mahkeme davalı kadını 5.000 TL manevi tazminata hükmetmiştir. Davalı kadın verilen bu tazminatı temyiz etmiştir.

Türk Medeni Kanunu'nun 185. maddesinde düzenlenen sadakat yü-kümlülüğü; boşanma hükmünün kesinleşmesine kadar devam eder. Kural olarak sadakat yükümlülüğüne aykırılığın açılan boşanma davasında ileri sürülmesi ve buna bağlı olarak Türk Medeni Kanunu'nun 174/2. maddesi gereğince manevi tazminat istenmesi beklenir. Ancak manevi tazminat isteğinin boşanmanın kesinleşmesinden sonra Türk Medeni Kanunu'nun 178. maddesindeki 1 yıllık süre de gözetilerek istenmesi mümkündür (22.01.1988 tarihli 1986/5 esas, 1988/1 karar sayılı İçt. Bir. Kararı). Hükmün kesinleş-mesinden sonraki manevi tazminat isteği Türk Medeni Kanunu'nun 174/2. maddesinde açık olarak belirtildiği üzere "boşanmaya sebep olan olaylar" yüzünden olmalıdır. Bunun sonucu olarak; boşanma sebebi olarak göste-rilmemiş; ancak boşanmanın kesinleşmesine kadar gerçekleşmiş sadakat yükümlülüğüne aykırı bir davranışın varlığının anlaşılması durumunda; bu davranış aynı zamanda sadakatsizliğe uğrayan eşin kişilik haklarını zedeler nitelikte olduğundan; hakkı zedelenen kişinin Türk Medeni Kanunu'nun 25. ve Borçlar Kanunu'nun 49. maddesi gereğince genel hükümlere dayalı olarak genel görevli mahkemede manevi tazminat isteğinde bulunmasına da yasal bir engel yoktur. Bu husus, 22.01.1988 tarihli, 1986/5 esas, 1988/1 karar sayılı İçtihadı Birleştirme Kararının gerekçesinde de vurgulanmıştır. Davacının is-teğinin belirtilen bu genel hükümlere dayalı bir manevi tazminat isteği olduğu anlaşılmaktadır. Bu durumda davaya bakma görevi aile mahkemesine ait olmayıp, davadaki istem miktarına göre asliye hukuk mahkemesi görevlidir. Görev, davanın her aşamasında kendiliğinden gözetilir (HUMK m. 7). Mahkemece görevsizlik kararı verilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmamıştır.

Sonuç: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle görevsizlik kararı verilmek üzere (BOZULMASINA), bozma nedenine göre davalının diğer temyiz isteklerinin incelenmesine yer olmadığına, temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 03.05.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4154, Karar No: 2015/2245, Tarih: 05.02.2015

**8. Hukuk Dairesi         2014/4154 E.  ,  2015/2245 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davada, 4721 Sayılı TMK'nın "Miras Hukuku" (TMK.3.Kitap) hükümlerinden kaynaklanan ve diğer dairelerin görevine girmeyen davalar sonucu verilen hüküm ve kararların Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih 2015/8 sayılı Kararı ile hazırlanıp, 22.01.2015 Tarihli ve 29244 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Hukuk Daireleri'ne ilişkin iş bölümü uyarınca, hükme yöneltilen temyiz itirazlarının incelenmesi Yargıtay (14.) Hukuk Dairesi'nin görev alanına girmesi nedeniyle, dosyanın anılan Daire Başkanlığı'na GÖNDERİLMESİNE, 05/02/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.