muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/7678, Karar No: 2016/8181, Tarih: 18.05.2016

...

Emsal kayıtlar tapu müdürlüğünden getirtildikten sonra bunun imar parseli olup olmadığı da sorulup saptanmalıdır. İncelenen emsal imar parseli olup da dava konusu taşınmazın bu nitelikte olmaması halinde, dava konusu taşınmazın yapılacak karşılaştırmadan sonra bulunacak değerinden, İmar Yasası'nın 18.maddesinin 2. fıkrası gözetilerek, düzenleme ortaklık payına tekabül edecek oranda indirim yapılması gerektiği de dikkate alınmalıdır.

2942 sayılı Yasa'nın 4650 sayılı Yasa ile değişik 11. maddesinin birinci fıkrasının (d) bendi gereği emlak vergi değerlerinin de dava konusu taşınmazın emsalle karşılaştırılmasında gözönünde tutulması gerekir. Buna göre dava konusu taşınmaz ve emsallerin emlak vergisine esas tutulan asgari m² değerlerinin ilgili belediye başkanlığından 2014 yılı itibarıyla getirtilerek karşılaştırılması ve değerlendirmeye esas alınan oranlar fahiş ölçüde farklı olduğunda bu farklılık ve çelişkinin giderilmiş olması gerekir.

Dosyadaki bilgi ve belgelerin incelenmesinde, hükme esas alınan bilirkişi raporunda somut emsal alınarak incelenen Uçbağlar mahallesi 443 ada 729 parsel sayılı taşınmazın 12/05/2011 tarihli akit tablosundan satış işleminin hissedarlar arası satış olduğundan özel amaçlı satış izlenimi uyandırmaktadır.

Mahkemece taraflardan istenecek ve re'sen yapılacak araştırma sonucu bulunacak emsallere ait (emsallerin satış tarihi, satış bedeli ve satışın taraflarını gösteren) tapu kayıtları dosyaya getirtildikten sonra, bilirkişi kurulundan yukarıda açıklanan hususlar da dikkate alınmak suretiyle yeniden değerlendirme yapan ek rapor alınarak sonuca göre karar verilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

2-Taşınmazın üzerindeki ağaçların yaş ve cinsleri belirtilmek suretiyle 2014 yılı rayiç değerlerinin gıda, tarım ve hayvancılık ilçe müdürlüğünden getirtilip maktu ağaç bedellerinin hesaplanarak bedelin tespiti gerekirken, el koyma dosyasındaki ağaç bedelini esas alan bilirkişi kurulu raporuna göre hüküm kurulması,

3-2014 yılına ait ....yayımlanan yapı birim fiyat listesine göre dava konusu taşınmaz üzerinde bulunan 35 m2lik kömürlüğün 1. sınıf A grubu yapılara dahil edildiği dikkate alınarak değerlendirme yapılması gerekirken 3. sınıf A grubu yapı olarak değerlendirilerek fazla bedele hükmedilmesi,

4-Mahkemece tespit edilen fark bedelinin hükümle birlikte davalıya ödenmesine karar verildiğinden, dava tarihinden itibaren dört aylık sürenin bitiminden karar tarihine kadar faize hükmedilmesi gerekirken faizin bitiş tarihi gösterilmeyerek bu konuda hataya düşülmesi,

Doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harçlarının istek halinde temyiz edenlere iadesine, 18.05.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/7017, Karar No: 2011/7930, Tarih: 06.07.2011

**1. Hukuk Dairesi         2011/7017 E.  ,  2011/7930 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ARABAN ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 16/12/2009

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, kayden maliki olduğu 2045 parsel sayılı taşınmazda DSİ Genel Müdürlüğünce verilen 11/05/2009 tarihli "yeraltı suyu arama iznine " dayalı olarak su  kuyusu açmak isteğini, bu amaçla başlattığı çalışmaların davalı Araban Belediyesi tarafından engellendiğini ileri sürüp, mülkiyet hakkından kaynaklanan tasarruf yetkisini kısıtlamak ve  kuyunun kullanımına engel olmak suretiyle yaratılan muarazaanın giderilmesi isteğinde bulunmuştur.

Davalı, davanın reddini savunmuş, karşı davada ise sulama suyu temin amacıyla başlatılan çalışmaların belediye mücavir alanı içinde yapıldığını, İmar Kanunu 44. maddesi uyarınca belediye sınırları içinde yapılacak tesislerin Belediyeye bildirilmesinin zorunlu olduğunu, DSİ Genel Müdürlüğünce verilen arama izninin dava konusu taşınmaza ilişkin olmadığını belirterek sulama tesisinin niteliğinin tespiti, tesisinin kaldırılmasına karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece; asıl davanın kabulüne, karşı davanın ise reddine karar verilmiştir.

Karar, davalı Belediye  tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi  raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

Dava; mülkiyet hakkından kaynaklanan tasarruf yetkisini kısıtlamak, kuyunun kullanımına engel olmak suretiyle yaratılan muarazaanın giderilmesi, karşı dava ise sulama tesisinin niteliğinin tespiti ve tesisin kaldırılması isteğine ilişkindir.Mahkemece; asıl davanın kabulüne, karşı davanın ise reddine karar verilmiştir.

Tarafların tüm delilleri toplanıp, tetkik edildikten ve HUMK. nun 376. maddesine göre; son sözleri dinlenip duruşmanın bittiği bildirildikten sonra hakimin; aynı yasanın 388. maddesi uyarınca kararı gerekçesi ile birlikte (tam olarak) yazması ve hüküm sonucunu 389. maddede öngörülen biçimde tefhim etmesi asıldır.Ne varki, uygulamada söz konusu Yasanın 381. maddesinin son fıkrasının getirdiği ayrıcalığa dayanılarak bazı zorunlu nedenlerle sadece hükmün sonucu tutanağa geçirilip tefhim edilmekte, gerekçeli karar daha sonra yazılmaktadır.

İşte bu gibi hallerde HUMK.'nun 389. maddesine uygun olarak tarafların hak ve yükümlülüklerini açıkça gösteren tefhim ile aleniyet ve hukuki varlık kazanan kısa karara daha sonra yazılan gerekçeli kararın uygun olması zorunludur. Esasen kısa kararı yazıp, tefhim etmekle davadan elini çekmiş olan hâkimin artık bu kararını değiştirmesine yasal olanak yoktur.   Öte yandan, kısa kararla gerekçeli kararın çelişkili olması, yargılamanın aleniyeti, kararların alenen tefhim edilmesine ilişkin Anayasanın l4l. maddesi ile HUMK. nun yukarıda değinilen buyurucu nitelikteki maddelerine de aykırı bir durum yaratır. Ayrıca anılan husus kamu düzeni ile ilgili olup, gözetilmesi yasa ile hâkime yükletilmiş bir ödevdir. Aksine düşünce ve uygulama yargı, yargıç ve kararlarının her türlü düşünceden uzak, saygın ve güvenilir olması ilkesi ile de bağdaşmaz.

Değinilen ilke ve yasa hükümleri gözardı edilerek, gerekçeli kararda asıl davanın kabulüne, karşı davanın ise reddine karar verilirken, kısa kararda karşı dava yönünden bir karar verilmeyerek bu şekilde kısa karara çelişkili biçimde gerekçeli karar yazılması doğru değildir.

Davalı Belediyenin temyiz itirazının kabulüyle, hükmün l0.4.l992 gün, l992/7 Esas, l992/4 sayılı Yargıtay İçtihatları Birleştirme Kararı çerçevesinde bir karar verilmek üzere HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 06.07.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4750, Karar No: 2016/5086, Tarih: 15.06.2016

**6. Ceza Dairesi         2014/4750 E.  ,  2016/5086 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanık hakkında yağma ve 6136 sayılı Yasaya muhalefet suçlarından mahkumiyet kararı verildiği, sanık savunmanının her iki hükmü temyiz ettiği, 6136 sayılı Yasaya muhalefet suçundan verilen hükmün açıklanmasının geri bırakıldığı, bu hükmün temyiz kanun yoluna tabi olmayıp itiraz kanun yoluna tabi olduğu anlaşılmakla; yağma suçundan kurulan hüküm yönünden sınırlı yapılan temyiz incelenmesine gelince;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre, suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede, usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

T.C. Anayasası'nın 90. maddesinin son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6/3-c maddesi ışığında, 5271 sayılı CMK'nın 150, 234 ve 239. maddeleri ile 5320 sayılı Yasanın 13. maddesine dayanılarak hazırlanan, Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafi ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 8. maddesi gereğince, sanık için baro tarafından görevlendirilen zorunlu savunmanın ücretlerinin sanıktan alınmasına hükmedilemeyeceği, bu ücretlerin Adalet Bakanlığı bütçesinde bu amaçla ayrılan ödenekten karşılanacağı gözetilmeden, yazılı şekilde zorunlu savunman ücretinin sanıktan alınmasına hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından savunman ücretine ilişkin bölümün çıkartılması suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 15/06/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/9115, Karar No: 2010/13060, Tarih: 05.07.2010

**5. Hukuk Dairesi         2009/9115 E.  ,  2010/13060 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre değer biçilmesinde ve pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazı yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı kalan onama harcının alınmasına, peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 05.07.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/3258, Karar No: 2007/8770, Tarih: 08.10.2007

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2007/3258 E.  ,  2007/8770 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkilinin adına tarımsal abonelik bulunan tarlasını 13.03.2002 tarihinde ... Ltd. Şti.'ne sattığını, bu şirketin ... ve sahipleri olan davalılar ... ... ve ... ...'le müvekkilleri arasında düzenlenen protokolde, 2002 ve 2003 yılı faturalarının adı geçenlerce ödeneceğinin kararlaştırdığını, davalı kurumca müvekkili adına toplam 20.032.604.000 TL bedelli üç adet fatura tahakkuk ettirildiğini belirterek müvekkilinin bu fatura nedeniyle borçlu olmadığının tespitine ve faturalardan davalılar ... ... ve ... ...'in borçlu olduklarının tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı ... vekili, mevzuat gereği davacının abone olması nedeniyle borçtan sorumlu olduğunu bildirerek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Davalı ... ..., davayı kabul etmediğini, ortaklık sözleşmesi başlıklı belgedeki imzanın kendisine ait olduğunu savunmuştur.

Davalı ... ..., davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna göre davacının davalı ...'a borçlu olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Hükmün gerekçesinden ve sonuç bölümünden davalı ... hakkında hüküm kurulduğu, diğer davalılarla ilgili herhangi bir gerekçe ya da hükme rastlanmadığı görülmüştür.

Bu durumda mahkemece, ... dışındaki davalılar yönünden de hüküm oluşturulmak üzere kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı tarafın temyiz itirazlarının kabulüyle hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre öteki temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına ve peşin harcın istek halinde iadesine, 08.10.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/6818, Karar No: 2011/7838, Tarih: 15.06.2011

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2011/6818 E.  ,  2011/7838 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı mahal mahkemesinden verilen hüküm davalı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

\_K A R A R\_

Muris ...'ın anne baba ve kardeşlerini gösterir aile nüfus kaydının ilgili nüfus müdürlüğünden istenerek evrak arasına konulduktan sonra Daireye gönderilmesi için dosyanın MAHALLİNE İADESİNE, 15.06.2011 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3004, Karar No: 2018/5129, Tarih: 21.06.2018

**10. Ceza Dairesi         2016/3004 E.  ,  2018/5129 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

Bozmaya uyulduğu, yargılama sürecindeki işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanıklar tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç tipi ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından; sanıklar müdafilerinin yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun’un 106. maddesinin 4. fıkrasında, “Çocuklar hakkında hükmedilen adli para cezasının ödenmemesi halinde, bu ceza hapse çevrilmez. Bu takdirde onbirinci fıkra hükmü uygulanır.” hükmünün öngörülmüş olması karşısında; sanıkların ödenmeyen adli para cezalarının hapse çevrilmesinin olanaklı olmadığı ve sözü edilen maddenin 11. fıkrası uyarınca 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun'a göre tahsil edilmesi gerektiği gözetilmeden, “Yasal ihtarlara rağmen ödenmeyen adlî para cezasının HAPSE ÇEVRİLMESİNE,” karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanıklar müdafilerinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan CMUK'nın 321. maddesi gereğince hükümlerin BOZULMASINA; ancak bu aykırılıkların yeniden duruşma yapılmaksızın aynı Kanun'un 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan,

Hüküm fıkrasında sanıklar hakkında hükmolunan adli para cezasının taksitlendirilmesine ilişkin bölümlerden önce yer alan “Yasal ihtarlara rağmen ödenmeyen adlî para cezasının HAPSE ÇEVRİLMESİNE,” ibarelerinin çıkarılarak yerlerine ve adli para cezasının taksitlendirilmesine ilişkin bölümlerden sonra gelmek üzere "ödenmeyen adli para cezasının 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un 106. maddesinin 4 ve 11. fıkraları uyarınca 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun'a göre tahsil edileceğinin bildirilmesine” ibarelerinin yazılması suretiyle, hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 21/06/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/10808, Karar No: 2017/6733, Tarih: 30.03.2017

**22. Hukuk Dairesi         2017/10808 E.  ,  2017/6733 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi .... Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : İŞE İADE

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacının, davalı ... bünyesinde daimi işçi olarak işe alınması esnasında herhangi bir sınav uygulaması yapılıp yapılmadığının davalı ... Başkanlığından sorulması, yapılmış ise buna ilişkin evrak örneğinin getirtilip eklendikten sonra tekrar Dairemize gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 30.03.2017 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7926, Karar No: 2014/15061, Tarih: 02.07.2014

**7. Hukuk Dairesi         2014/7926 E.  ,  2014/15061 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Bursa 1. İş Mahkemesi

Tarihi : 17/02/2014

Numarası : 2012/365-2014/64

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı temyizi yönünden;

Davacı, davalı işyerinde 23.04.2000-13.01.2009 ve 01.07.2009-08.04.2012 tarihleri arasında en son genel müdür olarak çalıştığını, davalı tarafından tutuklandığı gerekçesi ile iş akdinin fesh edildiğini, haftada 7 gün 8.00-19.00 saatleri arasında çalıştığını bildirerek kıdem tazminatı ile fazla mesai, hafta tatili, ücret, yıllık izin ve genel tatil alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

Davalı zamanaşımı savunmasında bulunarak, iş akdinin davacının aynı işyerinde çalışan bir diğer işçinin silahla yaralanmasına neden olduğundan ve tutuklandığından dolayı 4857 sayılı İK 25/II-d ve 25/III maddeleri gereği fesh edildiğini, başka bir alacağının da bulunmadığını bildirerek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Taraflar arasında hakkaniyet indirimi konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma, hafta tatili ve ulusal bayram genel tatil alacaklarının uzun bir dönem için hesaplanması ve miktarın yüksek çıkması halinde Yargıtay’ca son yıllarda hakkaniyet indirimi yapılması gerektiği istikrarlı uygulama halini almıştır. Ancak fazla çalışmanın tanık anlatımları yerine yazılı belgelere ve işveren kayıtlarına dayanması durumunda böyle bir indirime gidilmemektedir. Yapılacak indirim, işçinin çalışma şekline ve işin düzenlenmesine ve hesaplanan fazla çalışma miktarına göre takdir edilmelidir. Hakkın özünü ortadan kaldıracak oranda bir indirime gidilmemelidir.

Somut olayda Mahkemece fazla çalışma ve ulusal bayram genel tatil alacaklarından 1/2, hafta tatili alacağından 3/2 oranında indirim yapılmıştır. Her ne kadar mahkemece takdiri delil niteliğindeki tanık beyanlarına dayanılarak hesaplanan fazla çalışma, hafta tatili ve ulusal bayram genel tatil alacaklarından hakkaniyet indirimi yapılmışsa da; takdiri indirim yapılması yerinde olmakla birlikte yapılan 1/2 ve 3/2 oranlarındaki indirimler hakkın özünü etkileyecek oranda fahiş miktardadır. Mahkemece hayatın olağan akışına uygun daha makul bir oranda indirim yapılmaması hatalı olup bozma nedenidir.

3-Davalı temyizi yönünden;

Taraflar arasında davacının yönetici olması nedeniyle davacı lehine fazla mesai ücreti hesaplanıp hesaplanmayacağı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

3-Davalı temyizi yönünden;

Taraflar arasında davacının yönetici olması nedeniyle davacı lehine fazla mesai ücreti hesaplanıp hesaplanmayacağı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İşyerinde üst düzey yönetici konumda çalışan işçi, görev ve sorumluluklarının gerektirdiği ücretinin ödenmesi durumunda, ayrıca fazla çalışma ücretine hak kazanamaz. Bununla birlikte üst düzey yönetici konumunda olan işçiye aynı yerde görev ve talimat veren bir başka yönetici ya da şirket ortağı bulunması halinde, işçinin çalışma gün ve saatlerini kendisinin belirlediğinden söz edilemeyeceğinden, yasal sınırlamaları aşan çalışmalar için fazla çalışma ücreti talep hakkı doğar. O halde üst düzey yönetici bakımından şirketin yöneticisi veya yönetim kurulu üyesi tarafından fazla çalışma yapması yönünde bir talimatın verilip verilmediğinin de araştırılması gerekir. İşyerinde yüksek ücret alarak görev yapan üst düzey yöneticiye işveren tarafından fazla çalışma yapması yönünde açık bir talimat verilmemişse, görevinin gereği gibi yerine getirilmesi noktasında kendisinin belirlediği çalışma saatleri sebebiyle fazla çalışma ücreti talep edemeyeceği kabul edilmelidir.

Somut olayda taraf tanık beyanlarından davacının genel müdür olarak çalıştığı sabittir. Fakat tanık beyanlarından davacının mesaisini kendisinin ayarlayıp ayarlamadığı veya üst düzey yönetici konumunda olan davacıya aynı yerde görev ve talimat veren bir başka yönetici ya da şirket ortağı bulunup bulunmadığı anlaşılamamaktadır. Mahkemece, davacı tanıkları yöntemince yeniden çağrılarak, tanıklardan davacının kendisine aynı yerde görev ve talimat veren bir başka yönetici ya da şirket ortağı bulunup bulunmadığı, şirketin yöneticisi veya yönetim kurulu üyesi tarafından davacıya fazla çalışma yapması yönünde bir talimatın verilip verilmediği sorularak netleştirilmeli, sonucuna göre ve az yukarıda belirtilen ilkeler dikkate alınarak bir karar verilmelidir. Bu hususlar gözetilmeden karar verilmiş olması hatalı olup bozma nedenidir.

SONUÇ:Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde taraflara iadesine, 02.07.2014 gününde oybirliği ile karar verildi