muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/9323, Karar No: 2018/4029, Tarih: 05.07.2018

sözleşmelerinden kastın; ticari ve mesleki olmayan amaçlarla, salt kişisel ihtiyaçları için kullanma ve tüketme amacıyla gerçek ve tüzel kişi ile tüketici arasında yapılan eser sözleşmeleri olduğu anlaşılmaktadır. Arsa payı karışlığı inşaat sözleşmeleri 818 sayılı B.K.'nun 3155 vd. Maddelerinde düzenlenen eser sözleşmelerinin kendine özgü bir türüdür. Bu sözleşmelerin bir tarafı arsa sahibi diğer tarafı yüklenicidir. Bu tür sözleşmelerde arsa sahibinin tüketici kanununda 3/k maddesindeki tüketici tanımına uymadığı anlaşılmaktadır.

Arsa payı karşılığı inşaat sözleşmelerinde arsa sahibi açısından güdülen amaç kullanmak için konut edinmek değil arsasını değerlendirmektir. Bu nedenle arsa sahibinin arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi imzalarken güttüğü saikin 6502 sayılı Yasada tanımlanan tüketicinin saikinden farklı olduğu gözden kaçırılmamalıdır. Arsa payı karşılığı inşaat sözleşmelerine konu işin üst düzey teknolojiyi gerektirmesi, sözleşme kapsamında taşınmaz satış vaadi ve inşaat sözleşmelerinin de bulunduğu nazara alındığında 6502 sayılı Kanunda kanun koyucunun salt kullanma ve tüketme amacına yönelik mutfak, dolap yaptırmak araç tamiri yapmak gibi dar kapsamlı eser sözleşmelerini kastettiği, arsa karşılığı inşaat sözleşmelerinin ise bu kapsamda olmadığının kabulü gerekir. Açıklanan nedenlerle somut uyuşmazlığın çözümünde görevli mahkeme Asliye Hukuk Mahkemesidir

Bu durumda, mahkemece, HMK'nın 114/1-c ve 115/2. maddeleri doğrultusunda asliye hukuk mahkemesinin görevli olması nedeniyle mahkemenin görevine ilişkin dava şartı yokluğu nedeniyle davanın usulden reddine karar verilmesi gerekirken, işin esasına girilerek yazılı şekilde hüküm kurulması doğru olmamıştır.

2-Bozma nedenine göre, davalı .... vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, hükmün re'sen BOZULMASINA, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, bozma nedenine göre davalı .... vekilinin temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde temyiz edene iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 05.07.2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/5372, Karar No: 2021/3388, Tarih: 23.03.2021

**19. Ceza Dairesi         2020/5372 E.  ,  2021/3388 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5187 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; başkaca temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Gerekçeli karar başlığında suç tarihinin 18/07/2015 yerine 11/07/2015 olarak gösterilmesi,

2-... 2. Sulh Ceza Hâkimliği’nin 22/06/2015 tarih 2015/3116 D. İş sayılı düzeltme ve cevap metninin yayımlanmasına dair kararının tebliğinin tebliğ tarihi itibarıyla sorumlu müdür olan sanık ...’e yapılması gerekirken ... muhatap gösterilerek tebliğe çıkarıldığı ve tebligatın muhatabın tebliğ anında adreste bulunmama sebebi gösterilmeksizin daimi çalışan işçiye yapıldığı anlaşılmakla, tebligatın usulsüz ve bu nedenle geçersiz olması karşısında sanığa yüklenen fiilin sanık tarafından işlenmediğinin sabit olduğu gerekçesiyle 5271 sayılı CMK’nin 223/2-b maddesi gereğince beraat karar verilmesi gerekirken, yüklenen fiilin kanunda suç olarak tanımlanmamış olduğundan bahisle CMK 223/2-a madde gereğince beraat kararı verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş ve katılan vekillerinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN bozulmasına, bu aykırılıklar yeniden yargılama yapılmasına gerek olmaksızın düzeltilebilir nitelikte olduğundan, 5320 sayılı kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 322. maddesi uyarınca, gerekçeli karar başlığındaki suç tarihi 18/07/2015 olarak düzeltilmek ve hükmün birinci paragrafındaki “yüklenen eylemin kanunda suç olarak tanımlanmamış olması nedeni ile CMK 223/2-a madde” ibaresi karardan çıkartılarak yerine “yüklenen suçun sanık tarafından işlenmediğinin sabit olması nedeni ile 5271 sayılı CMK’nin 223/2-b maddesi” ibaresi yazılmak suretiyle, başkaca yönleri kanuna uygun bulunan HÜKMÜN, tebliğnameye aykırı olarak, DÜZELTİLEREK ONANMASINA 23/03/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3190, Karar No: 2014/3859, Tarih: 27.03.2014

**6. Hukuk Dairesi         2014/3190 E.  ,  2014/3859 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kayseri 4. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 23/01/2014

NUMARASI : 2013/434-2014/28

İcra mahkemesince verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı karar,davalı-karşı davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Asıl dava itirazın kaldırılması ve kiralananın tahliyesine, birleşen dava ise tahliye emrinin iptali istemine ilişkindir. Mahkemece itirazın kaldırılmasına, kiralananı tahliyesine, birleşen davanın reddine karar verilmiş, karar davalı ve karşı davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı tarafından yazılı taahhütnameye dayalı olarak başlatılan 06/11/2013 günlü icra takibi üzerine, icra müdürlüğünce düzenlenen tahliye emri, davalıya 14/11/2013 tarihinde tebliğ edilmiş, icra takibine davalı 20/11/2013 tarihinde, vekili vasıtasıyla itiraz etmişdir. İtirazın kaldırılması ve tahliye isteğini içeren dava dilekçesi ekli duruşma gününü bildirir tebligat, davalı vekiline gönderilmemiş, davalı asile yapılan tebliğ ile yargılamaya devam olunmuştur. Vekil ile takip edilen işlerde tebligatın mutlaka vekile yapılacağı, Tebligat Kanununun 11, Tebligat Tüzüğünün 15/1 maddesinde hükme bağlandığından, mahkemece bu husus üzerinde durulmadan ve taraf teşkili sağlanmadan işin esasının incelenerek karar verilmesi doğru değildir.

Karar bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428 ve İİK.nın 366.maddesi uyarınca kararın BOZULMASINA, bozma nedenine göre sair temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 27/03/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/3541, Karar No: 2008/5143, Tarih: 10.04.2008

**2. Hukuk Dairesi         2008/3541 E.  ,  2008/5143 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tekirdağ 1.Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

TARİHİ :21.7.2006
Yargıtay — Esas No: 2017/1356, Karar No: 2017/17802, Tarih: 19.12.2017

**3. Hukuk Dairesi         2017/1356 E.  ,  2017/17802 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, duruşmalı olarak incelenmesi davacı tarafından istenilmekle; daha önceden belirlenen, 19.12.2017 tarihli duruşma günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davacı vekili Av... geldi. Karşı taraf davalı vekili Av.... geldi. Açık duruşmaya başlandı ve hazır bulunan vekillerin sözlü açıklamaları dinlenildikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için saat 14.00'e bırakılması uygun görüldüğünden, belli saatte dosyadaki bütün kağıtlar okunarak, Tetkik Hakiminin açıklamaları dinlenip, gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 1.480 TL Yargıtay duruşması vekalet ücretinin davacıdan alınıp davalı tarafa verilmesine, 2.20 TL bakiye temyiz harcının temyiz edene yükletilmesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nun 440.maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 19.12.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/17327, Karar No: 2014/2377, Tarih: 18.02.2014

**3. Hukuk Dairesi         2013/17327 E.  ,  2014/2377 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : AFYONKARAHİSAR 2. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 10/05/2013

NUMARASI : 2012/235-2013/230

Taraflar arasında görülen alacak davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili dava dilekçesinde; abone olan davacıdan fatura ile kayıp-kaçak bedeli tahsil edildiğini, hizmet bedeli olmayan 31.833,98 TL kayıp kaçak bedelinin davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı ...... vekili cevabında; faturalardaki düzenlemenin yasal olduğunu beyan etmiştir.

Mahkemece; davacının kaçak elektrik kullanmadığını, başkasının kaçak kullanımından sorumlu olmadığını belirterek, davanın kabulü ile 31.833.98 TL'nin davalıdan tahsiline karar verilmiş, hükmü davalı vekili temyiz etmiştir.

Taraflar arasındaki uyuşmazlık, elektrik faturalarına yansıtılan kayıp kaçak bedelinin kullanıcıdan alınıp alınamayacağı hususundadır. Kayıp-kaçak miktarı, dağıtım sistemine giren enerji ile dağıtım sisteminde tüketicilere tahakkuk ettirilen enerji miktarı arasındaki farkı göstermektedir. Başka bir deyişle, kayıp-kaçak bedeli elektrik sisteminde ortaya çıkan teknik ve teknik olmayan kaybın maliyetinin kayıp-kaçak oranları ölçüsünde karşılanabilmesi amacıyla belirlenen bir bedeldir. 4628 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'nun 4'üncü maddesinin 2'nci fıkrasında Kurum'un "...bu Kanunda yer alan fiyatlandırma esaslarını tespit etmekten" sorumlu olduğu belirtilmektedir.

Buna göre, Enerji Piyasası Düzenleme Kurulu elektrik faturalarında bulunacak ve ücretlendirilecek tarife unsurlarını belirleme yetkisine sahiptir. Kayıp-kaçak bedeli, Kurumun Kanunun kendisine verdiği yetki çerçevesinde ve Kanunun temel amaçlarına uygun şekilde belirlediği bir bedeldir. Söz konusu bedeli belirlemek üzere alınan Kurul Kararı Kurumun bir düzenleyici işlemi olarak tüm tüzel ve gerçek kişileri bağlayıcı niteliğe haizdir.

Tarifelerin uygulanması, lisans sahibi şirketler bakımından yasal bir zorunluluktur. Lisans sahibi şirketler, tarifeyi değiştiremeyeceği gibi, tarifede yer almayan bir bedeli de tahsil edemez veya düzenlenen tarifeler kapsamında belirlenmiş bir bedeli de tahsil etmeme gibi bir davranışta bulunamazlar.

Bu nedenle, perakende satış lisansı sahibi dağıtım şirketlerinin tarifeleri uygulayıp uygulamama ve kayıp-kaçak bedelini tahsil edip etmeme gibi bir insiyatifi bulunmamaktadır. Tarifelere uyma yükümlülüğünün bir gereği olarak kayıp-kaçak bedeli, perakende satış tarifesinin bir unsuru olarak faturalarda yer almaktadır.

Bu durumda, dağıtım şirketlerinin söz konusu karara aykırılık teşkil edecek bir işlemde bulunmaları mümkün olmadığından, mahkemece; davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.

Bu durumda, dağıtım şirketlerinin söz konusu karara aykırılık teşkil edecek bir işlemde bulunmaları mümkün olmadığından, mahkemece; davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 18.02.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/23503, Karar No: 2013/24000, Tarih: 24.12.2013

**5. Hukuk Dairesi         2013/23503 E.  ,  2013/24000 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Dava konusu taşınmazın ... ... ... Yönetmeliği uyarınca dere mutlak koruma alanında kaldığı ancak; mahallinde yapılan keşif sonrası alınan bilirkişi raporlarına göre, taşınmaza davalı idarece fiilen el atılmadığı anlaşılmıştır.

....06.2013 tarihinde yürürlüğe giren 6487 sayılı Yasanın .... maddesi ile Kamulaştırma Kanununun geçici .... maddesinde yapılan değişiklik ile; “Uygulama imar planlarında umumi hizmetlere ve resmî kurumlara ayrılmak suretiyle veya ilgili kanunların uygulamasıyla tasarrufu kısıtlanan taşınmazlar hakkında, .../.../1985 tarihli ve 3194 sayılı İmar Kanununda öngörülen idari başvuru ve işlemler tamamlandıktan sonra idari yargıda dava açılabilir. Bu madde hükümleri karara bağlanmamış veya kararı kesinleşmemiş tüm davalara uygulanır.” hükmü getirilmiştir.

Öte yandan Anayasa Mahkemesi’nin 25.09.2013 gün 2013/93 Esas, 2013/101 Karar sayılı ilamında da; “Kamulaştırmasız el atmadan söz edilebilmesi için taşınmaz zilyetliğinin idareye geçmesi ve taşınmazın fiilen kamu hizmetine tahsis edilmiş olması gerektiği; imar kısıtlamalarında taşınmazın zilyetliğinin malikte kalmaya devam etmekte olup, yalnızca malikin tasarruf yetkisinin, ilgili mevzuattan kaynaklanan bazı kısıtlamalara maruz kaldığı, bu nedenle imar kısıtlamalarından kaynaklanan tazminat davalarının idari yargıda açılabileceği” kabul edilmiştir.

Yukarıda açıklanan nedenlerle, davanın idari yargıda görülmesi gerektiğinden, dava dilekçesinin görev yönünden reddi yerine, yazılı şekilde hüküm kurulması,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.’nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 24.....2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/20590, Karar No: 2017/655, Tarih: 31.01.2017

**19. Hukuk Dairesi         2016/20590 E.  ,  2017/655 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Mahkemece verilen direnme kararının 6763 Sayılı Yasanın 45. md. ile 6100 Sayılı HMK'ya eklenen geçici 4. madde çerçevesinde Dairemizce yeniden yapılan incelemesi sonucunda dosya incelendi, gereği görüşüldü.

- K A R A R -

Dairemizin 31/03/2015 tarih 2014/17667 Esas 2015/4531 Karar sayılı bozma ilamına karşı mahkemece direnilmesi üzerine verilen direnme kararı davalı vekili tarafından süresi içinde temyiz edilmiştir.

6100 sayılı HMK’ya 6763 Sayılı Kanun’un 45. maddesi ile eklenen Geçici 4. madde hükmü gereğince Dairemizce yeniden yapılan inceleme sonucunda Dairemizin bozma kararının usul ve kanuna uygun olduğu anlaşıldığından direnme kararına ilişkin dosyanın temyiz incelemesi için Yargıtay Hukuk Genel Kuruluna gönderilmesine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle dosyanın Hukuk Genel Kurulu'na gönderilmek üzere Yüksek Birinci Başkanlığa sunulmasına, 31/01/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/11885, Karar No: 2022/3698, Tarih: 07.03.2022

**5. Hukuk Dairesi         2021/11885 E.  ,  2022/3698 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne ilişkin verilen ilk derece mahkemesinin kararına karşı, davacı idare vekilinin istinaf başvurusu üzerine Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi'nin istinaf isteminin esastan reddi ile HMK'nın 353/1-b-2 maddesi uyarınca ilk derece mahkemesi kararı kaldırılarak esas hakkında yeniden karar verilmesine dair yukarıda gün ve sayıları yazılı kararının Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı davacı vekilince yapılan istinaf başvurusunun Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi'nce esastan reddi ile HMK'nın 355.maddesi gereğince re'sen düzeltilerek yeniden esas hakkında karar verilmesine ilişkin verilen hüküm, davacı idare tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre; Kapama zeytin bahçesi niteliğindeki Bursa İli, Karacabey İlçesi, Canbaz Mahallesi, 3048 parsel ve kısmen kapama zeytin kısmen arazi niteliğindeki Bursa İli, Karacabey İlçesi, Canbaz Mahallesi, 104 parsel ve arazi niteliğindeki Bursa İli, Karacabey İlçesi, İsmetpaşa Mahallesi, 3046 parsel sayılı taşınmazlara 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 11/1-f maddesi uyarınca net geliri esas alınarak değer biçilmesinde ve tespit edilen bedelin davalı tarafa ödenmesine, dava konusu taşınmazın davalı adına olan tapu kaydının iptali ile yol olarak terkinine ilişkin ilk derece mahkemesinden verilen karara karşı davacı idare vekilince yapılan istinaf başvurusunun esastan reddi ile HMK'nın 355.maddesi gereğince re'sen fark bedelin derhal ödenmesi yönünden hükmün düzeltilerek 6100 sayılı HMK'nın 353/1-b-2 maddesi uyarınca yeniden esas hakkında karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davacı idarenin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün HMK’nın 370. maddesi gereğince ONANMASINA, davacı idare harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, 07/03/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/8017, Karar No: 2022/8920, Tarih: 08.11.2022

**8. Hukuk Dairesi         2021/8017 E.  ,  2022/8920 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : Kullanım Kadastrosuna İtiraz

İLK DERECE MAHKEMESİ : ... Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hükmün davacı Hazine vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesince, istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş olup, bu kez davacı Hazine vekili tarafından Bölge Adliye Mahkemesi kararı temyiz edilmiş olmakla; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

... İli ... İlçesi ....,Mahallesi çalışma alanında 3303 sayılı Kanun'un Ek-1. maddesi kapsamında yapılan kullanım kadastrosu çalışmaları sırasında, 30 ada 295 parsel sayılı 179,63 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz, beyanlar hanesine, ''3303 sayılı Kanun'un 3. maddesi gereğince idarenin ve ruhsat sahiplerinin maden arama ve işletme faaliyetlerine müdahale edilemeyeceği ve bundan doğacak zararlarda mülkiyet hakkına dayanılarak bir hak ve tazminat iddiasında bulunulamayacağı, kamu yararı ve ülke güvenliği açısından yabancı uyruklu gerçek kişiler ile kendi ülkelerinin kanunlarına göre kurulan tüzel kişiliğe sahip yabancı ticari şirketlerince iktisap ve sınırlı ayni hak tesis edilemeyeceği ve taşınmazın 14.11.1999 tarihinden önce olmak üzere Asım oğlu ...'nın kullanımında olduğu'' şerhi yazılarak, bahçe vasfıyla davalı Hazine adına tespit edilmiştir.

Davacı Hazine, taşınmaz üzerinde 1999 tarihi itibariyle şerh sahibinin kullanımının bulunmadığını ileri sürerek, davalıların murisi adına olan şerhin kaldırılması istemiyle dava açmıştır.

Mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın reddine, çekişmeli 30 ada 295 parsel sayılı taşınmazın kadastro tutanağında belirtilen vasıf ve yüz ölçümü ile tespit gibi Hazine adına tapuya kayıt ve tesciline, kadastro tutanağının beyanlar hanesindeki şerhlerin devamına karar verilmiş, hükmün davacı Hazine vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince, istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş ve iş bu karar, davacı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, yapılan yargılama ve uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları ile temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararında yazılı gerekçelere, hukuki ilişkinin nitelendirilmesine göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı HMK'nin 370. maddesi uyarınca ONANMASINA, harçtan muaf olduğundan Hazineden harç alınmasına yer olmadığına, 08.11.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/2798, Karar No: 2008/2291, Tarih: 08.04.2008

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2007/2798 E.  ,  2008/2291 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Hakimliği

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-Dava, yanlar arasında yapılan ve ... 1. Noterliği’nce doğrudan düzenlenen 15.11.1994 tarih ve 33215 yevmiye numaralı, “Düzenleme Şeklinde Kat Karşılığı Satış Vaadi ve İnşaat Sözleşmesi” başlıklı sözleşmeye dayalı olarak açılmış olup; inşaatın yasal hale getirilmesi için davalıya süre verilmesine, olmadığı takdirde masrafı davalıya ait olmak üzere inşaatın yasal hale getirilmesi işlemlerinin yapılması için davacılara yetki verilmesine ve ayrıca inşaatın teslimi gereken 15.09.1996 tarihinden dava tarihine kadar ki süre için fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere; 2.000,00 YTL kira tazminatının tahsiline ve yine ıslah yoluyla artırılan kira tazminatının 23.412,00 YTL olarak kabulüne ve davalıdan tahsiline karar verilmesi istemlerine ilişkindir.

Davalı vekili, sözleşme gereğince davacı tarafa teslimi gereken bağımsız bölümlerin 5 yıl önce teslim edildiğini, kira tazminatının istenemeyeceğini, kaldı ki davanın zamanaşımına uğramış olduğunu savunarak reddini istemiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile 23.412,00 YTL tazminatın dava tarihinden itibaren yasal faiziyle davalıdan alınarak davacılara verilmesine ve fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiş ve verilen karar davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Dosya kapsamındaki 15.11.1994 tarihli ve zorunlu şekil koşuluna uygun olarak düzenlenen arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesini, davacıların mirasbırakanı ... müşterek mülkiyet şeklindeki arsa paydaşı; davalı ... işi yüklenici sıfatlarıyla imzalamışlardır. Sözleşmenin yapıldığı zamandaki diğer müşterek paydaşın ise, 04.11.1994 tarihli tapu kaydına göre dava dışı ...’ın sözleşme konusu taşınmazın 1/2 oranında müşterek paydaşı olduğu anlaşıldığı gibi; ... 11. Noterliği’nce imzaları onanmış, 01.09.1996 tarih ve 49651 yevmiye numaralı “muvafakatname” başlıklı belge ile de ...’ün az yukarıda sayısı belirtilen kat karşılığı inşaat sözleşmesine onay vermiş olduğu tespit olunmuştur. Buna göre, Türk Medeni Kanunu’nun 692. maddesi hükmü gereğince, davaya dayanak alınan ve yüklenici davalı ile davacıların mirasbırakanı arasında imzalanan sözleşme, tüm paydaşları ve yükleniciyi bağlayıcı nitelik kazanmıştır.