muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/30758, Karar No: 2018/6463, Tarih: 13.03.2018

Bu noktada şu da açıklığa kavuşturulmalıdır ki, şartları bulunmadığı halde dava dilekçesinde davanın belirsiz alacak davası olarak açıldığı durumda davacıya herhangi bir süre verilmeden hukuki yarar yokluğundan davanın reddi yoluna gidilmelidir. Çünkü, alacağın belirlenebilmesi mümkün iken, böyle bir davanın açılmasına Kanun izin vermemiştir. Böyle bir durumda, belirsiz alacak davası açmakta hukuki yarar yokluğundan dava reddedilmeli, ek bir süre verilmemelidir. Zira, burada talep açıktır, bu sebeple 6100 sayılı Kanunun 119/1-ğ maddesinin uygulanarak süre verilmesi mümkün değildir. Aslında açılmaması gerektiği halde belirsiz alacak davası açılmış olduğundan, bu konudaki eksiklik de süre verilerek tamamlanamayacağından, dava hukuki yarar yokluğundan reddedilmelidir. Buradaki hukuki yarar, sonradan tamamlanacak nitelikte bir hukuki yarar değildir. Çünkü, dava açıldığında o sırada mevcut olmayan hukuki yarar, bunun da açıkça mahkemece bilindiği bir durumda, tamamlanacak bir hukuki yarar değildir. Aksinin kabulü, aslında açık olan talep sonucunun süre verilerek davacı tarafından değiştirilmesi ve bulunmayan hukuki yararın sağlanması için davacıya ek imkan sağlanması anlamına gelecektir ki, buna usûl bakımından imkan yoktur. Böyle bir durum taraflar arasındaki eşitlik ilkesine de aykırı olacaktır (H. Pekcanıtez/O. Atalay/M. Özekes, Medeni Usul Hukuku, 14. Bası, Ankara 2013, s. 454). Bunun yanında, şayet açılan davada asgari bir miktar gösterilmişse ve bunun alacağın bir bölümü olduğu anlaşılmakla birlikte, belirsiz alacak davası mı yoksa belirli alacak olmakla birlikte kısmi dava mı olduğu anlaşılamıyorsa, bu durumda 6100 sayılı Kanunun 119/1-ğ maddesinin aradığı şekilde açıkça talep sonucu belirtilmemiş olacaktır. Talep, talep türü ve davanın niteliği açıkça anlaşılamıyorsa, talep muğlaksa, aynı Kanunun 119/2 maddesi gereğince, davacıya bir haftalık kesin süre verilerek talebinin belirsiz alacak davası mı, yoksa kısmi dava mı olduğunun belirtilmesi istenmelidir. Verilen bu süreden sonra, davacının talebini açıklamasına göre bir yol izlenmelidir. Eğer talep, davacı tarafından belirsiz alacak davası şeklinde açıklanmış olmakla birlikte, gerçekte belirsiz alacak davası şartlarını taşımıyorsa, o zaman yukarıdaki şekilde hareket edilmeli, hukuki yarar yokluğundan dava reddedilmelidir. Açıklamadan sonra talep belirsiz alacak davası şartlarını taşıyorsa, bu davanın sonuçlarına göre, talep kısmi davanın şartlarını taşıyorsa da kısmi davanın sonuçlarına göre dava yürütülerek karar verilmelidir (Dairemizin 31.12.2012 tarih 2012/30463 esas 2012/30091 karar sayılı kararı).

6100 sayılı Kanunun 110. maddesinde düzenlenen, davacının aynı davalıya karşı birbirinden bağımsız birden fazla asli talebini aynı dava dilekçesinde ileri sürmesi olarak tanımlanan davaların yığılması (objektif dava birleşmesi) halinde, talep sayısı sayısı kadar dava bulunduğu kabul edildiğinden ve aynı Kanunun 297/2. maddesi uyarınca da her bir talep bakımından ayrı ayrı hüküm verilmesi gerektiğinden, bu durumda da dava dilekçesinde ileri sürülen taleplerin belirsiz alacak olup olmadığının her bir talep bakımından ayrı ayrı değerlendirilmesi gerekecektir.

Tüm bu açıklamalar sonucunda şunu belirtmek gerekir ki, iş hukukundan kaynaklanan alacaklar bakımından baştan belirli veya belirsiz alacak davası şeklinde belirleme yapmak kural olarak doğru ve mümkün değildir. Bu sebeple iş hukukunda da belirsiz alacak davasının açılabilmesi, bu davanın açılması için gerekli şartların varlığına bağlıdır. Eğer bu şartlar varsa, iş hukukunda da belirsiz alacak davası açılabilir, yoksa açılamaz (C. Simil, Belirsiz Alacak Davası, I. Bası, İstanbul 2013, s. 414). Keza aynı şey kısmi dava için de söz konusudur.

İş Hukukundan kaynaklanan davalarda sıkça karşılaşıldığı üzere, taraflar arasında çalışma süresi ve ücret miktarı yönlerinden uyuşmazlık bulunması, alacağı belirsiz hale getirmez. Keza, işçi çalışma süresini ve ücretini belirleyebilmektedir. İşçinin ne zamandan beri çalıştığını veya ücretinin ne kadar olduğunu bilmemesi hayatın olağan akışına da aykırıdır. İşçinin kendisinin bilmediği çalışma süresini, tanıkların bildiğini veya bilirkişinin bileceğini farzetmek ispat kurallarına da aykırıdır. Keza tarafın yeterli şekilde somutlaştırıp kendisinin bilgisinde dahi olmadığını belirttiği bir hususun mahkemece bilinmesini beklemek de mümkün değildir.

İşverenin maddi hukuktan doğan yükümlülüklerini (belge ve bordro düzenleme gibi) yerine getirmemesi, tuttuğu belgelerin gerçeği yansıtmaması, davadan önce işçinin alacaklarını inkar etmesi ya da ikrar etmekle beraber yerine getirmemesi davacıya kural olarak belirsiz alacak davası açma imkanını vermez. İşçi bu durumlarda dahi, alacağının miktarını veya değerini belirleyebiliyorsa, belirsiz alacak davası açamaz (Simil, s. 412).

İşverenin maddi hukuktan doğan yükümlülüklerini (belge ve bordro düzenleme gibi) yerine getirmemesi, tuttuğu belgelerin gerçeği yansıtmaması, davadan önce işçinin alacaklarını inkar etmesi ya da ikrar etmekle beraber yerine getirmemesi davacıya kural olarak belirsiz alacak davası açma imkanını vermez. İşçi bu durumlarda dahi, alacağının miktarını veya değerini belirleyebiliyorsa, belirsiz alacak davası açamaz (Simil, s. 412).

Somut uyuşmazlıkta, dava dilekçesinde açıkça, davanın belirsiz alacak davası türünde açıldığı belirtilmiştir. Bilirkişi raporunun düzenlenmesinin ardından sunulan 20/10/2015 havale tarihli dilekçede ise, fazla çalışma, hafta tatili ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacakları bakımından davaya belirsiz alacak davası olarak devam edildiği; kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ile yıllık izin ücreti alacakları bakımından ise, davanın türünün kısmi dava olarak ıslah edildiği ve ayrıca miktarların da ıslah yoluyla yükseltildiği ifade edilmiştir. Belirsiz alacak davası, niteliği gereği baştan itibaren tam eda davasıdır. Davacının bahsi geçen ıslah talebinin ise, 6100 sayılı Kanun’un 180. maddesinde düzenlenen şekilde davanın tamamen ıslahı olmadığı, keza yeni bir dava dilekçesi sunulmadığı anlaşılmaktadır. Dolayısıyla, davacı vekilinin davanın türüne yönelik gerçektirdiği kısmi ıslahı, hukuken geçersiz olup; eldeki dava tüm alacaklar yönünden belirsiz alacak davası olma özelliğini devam ettirmektedir. Bu halde, yukarıdaki paragraflarda yapılan açıklamalar ışığında, somut olayın özellikleri dikkate alınarak, dava dilekçesinde ileri sürülen taleplerin belirsiz alacak olup olmadığının değerlendirilmesi gereklidir.

Fazla çalışma, hafta tatili ile ulusal bayram ve genel ücreti alacaklarına yönelik talepler bakımından; dava dilekçesinde deliller arasında tanık anlatımlarına da dayanılmış olmasına göre, tanık anlatımlarına dayalı olarak kabul ihtimalinde takdir edilecek uygun oranda indirim yapılması gerekliliği söz konusu olacağından ve hakimin takdir yetkisine bağlı olarak yapılacak indirim oranı baştan belirli olmadığından, söz konusu alacaklar belirsizdir.

Kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ve yıllık izin ücreti alacakları bakımından ise; davacı, çalışma süresini, kendisine en son ödenen aylık ücret miktarını, tazminat hesaplamasına esas alınacak aylık ücrete ek varsa para veya parayla ölçülebilen sosyal menfaatleri, fesihten önce kendisine tanınması gereken kanuni ihbar süresini, hak kazandığı izin süresini ve çalışma süresi boyunca varsa kullanmadığı veya karşılığı ödenmeyen izin sürelerini belirleyebilecek durumdadır. Anılan sebeplerle, dava konusu edilen kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ve yıllık izin ücreti alacaklarının davacı tarafça belirlenebilir nitelikte olduğu ve dolayısıyla belirsiz alacak davasına konu edilemeyecekleri nazara alınarak, hukuki yarar yokluğundan anılan alacaklara yönelik taleplerin usulden reddi gerekirken, yazılı şekilde esasa girilerek karar verilmesi hatalıdır.

Yukarıda yazılı sebepten kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, davalılar yararına takdir edilen 1.630,00 TL duruşma vekalet ücretinin davacıya yükletilmesine, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine, 13/03/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3, Karar No: 2015/1580, Tarih: 03.02.2015

**2. Ceza Dairesi         2015/3 E.  ,  2015/1580 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : KD - 2013/390574

Suça sürüklenen çocuk .... hakkında hırsızlık suçundan yapılan yargılama sonunda; mahkûmiyetine dair, Düzce 2. Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 25.06.2013 tarih ve 2013/91 esas 2013/501 karar sayılı hükmün Dairemizin 25.11.2014 gün ve 2014/32270 esas, 2014/27951 karar sayılı ilamı ile onama kararına karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 05.01.2015 gün ve 2013/390574 sayılı itirazı üzerine dosya dairemize gönderilmekle, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 308. maddesinin, 6352 sayılı Yasa'nın 99. maddesi ile eklenen 3. fıkrası uyarınca yapılan incelemede;

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ;

Suça sürüklenen çocuk hakkında, yerel mahkeme tarafından hırsızlık suçundan sonuç olarak 10 ay hapis cezasının en az 2 yıl süreyle suça sürüklenen çocuğun bir meslek veya sanat edinmesi amacıyla gerektiğinde barınma imkanı da bulunan bir eğitim kurumuna devam etmesi şeklinde seçenek tedbirine çevrilmesine karar verildiği ve kısa süreli hürriyeti bağlayıcı cezası tedbire çevrilen suça sürüklenen çocuğun tedbirin gereklerine uymaması halinde kısa süreli hapis cezasının tamamen veya kısmen infaz edileceğinin suça sürüklenen ihtar edilmesine dair karar verilmesi yasaya aykırı olduğu yönündeki Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının KABULÜNE,

Dairemizin 25.11.2014 gün ve 2014/32270 esas, 2014/27951 karar sayılı ilamı ile suça sürüklenen çocuk hakkındaki onama kararının KALDIRILMASINA,

Dosya içeriğine göre sair temyiz itirazları yerinde görülmemiştir, Ancak;

5237 sayılı TCK’nın 50/3.maddesinde daha önce hapis cezası ile mahkum olmayan 18 yaşını doldurmamış çocukların mahkum edildiği bir yıl veya daha az süreli hapis cezalarının aynı maddenin birinci fıkrasında yazılı seçenek yaptırımlardan birine çevrileceği belirtilmiş, 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un 106/4. maddesinde "Çocuklar hakkında hükmedilen adli para cezasının ödenmemesi halinde bu ceza hapse çevrilemez, bu takdirde onbirinci fıkra hükmü uygulanır." şeklinde düzenleme yapılmıştır.

Her ne kadar 5237 sayılı TCK’nın 50/6. maddesinde seçenek tedbirin yerine getirilmemesi halinde tedbire çevrilen kısa süreli hapis cezasının tamamen veya kısmen infazına karar verileceği belirtilmiş ise de, yukarıda açıklanan düzenlemeler karşısında 5237 sayılı TCK’nın 50/6. maddesinin çocuklar yönünden uygulanamayacağı, hükmolunan seçenek tedbirin yerine getirilmemesi halinde diğer seçenek tedbirlerden birine veya adli para cezasına karar verilebileceği sonucuna varılmaktadır.

Bu itibarla kısa süreli hapis cezasından çevrilen seçenek tedbirin yerine getirilmemesi halinde hapis cezasının tamamen veya kısmen infaz edileceği ihtarı yapılamayacağı gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi,

Bu itibarla kısa süreli hapis cezasından çevrilen seçenek tedbirin yerine getirilmemesi halinde hapis cezasının tamamen veya kısmen infaz edileceği ihtarı yapılamayacağı gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın aynı Kanun'un 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün olduğundan, “Hüküm kesinleştikten sonra Cumhuriyet Başsavcılığınca yapılan tebligata rağmen 30 gün içinde seçenek tedbirinin gereklerinin yerine getirilmesine başlanmaması ve ya başlanıpta devam edilmemesi halinde hükmü veren mahkememizin kısa süreli hapis cezasının tamamen veya kısmen infazına karar vereceğinin ihtarına (suça sürüklenen çocuğun hazır olmadığından ihtarat yapılamadı)” ilişkin bölümün hüküm fıkrasından çıkartılmasına karar verilmek suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 03/02/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/18227, Karar No: 2008/17118, Tarih: 17.12.2008

**2. Hukuk Dairesi         2007/18227 E.  ,  2008/17118 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Küçükçekmece 2. Aile Mahkemesi

TARİHİ :30.07.2007

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle \*davacının altın ve eşya talebine ilişkin harcı verilerek açılmış bir davasının bulunmadığının anlaşılmasına göre yerinde bulunmayan temyiz isteğinin reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine peşin alınan harcın mahsubuna, iş bu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oyçokluğuyla karar verildi.17.12.2008 çar.

KARŞI OY YAZISI

Dava dilekçesi ve duruşma günü davalıya 17.02.2007 tarihinde tebliğ edilmiş, davalı vekili; süresinde davaya cevap vermiş ve aynı dilekçe ile karşılık boşanma davası açmıştır.Cevap ve karşılık davaya ilişkin bu dilekçe, hakim tarafından Yazı İşleri Müdürlüğüne “kaydı kaleme” şerhiyle 27.02.2007 tarihinde havale edilmiştir. Yazı İşleri Müdürlüğü tarafından, harç istendiği halde ilgilisince ödenmediğine dair bir tutanak da düzenlenmemiştir. Karşılık davalar, müstakil davalar gibi harca tabidir. (Harçlar Kanunu md. 6/1) Yargı harçları, harca konu işlemleri yapan mahkeme veya daire tarafından alınır (Harçlar K.md. 26/1) ve maktu harçlar ilgili bulunduğu işlemin yapılmasından önce peşin olarak ödenir. (Harçlar K. md.27/1) Yargı işlemlerinden alınacak harçlar ödenmedikçe müteakip işlemler yapılamaz. Ancak ilgilisi tarafından ödenmeyen harçları diğer taraf öderse, işleme devam olunur.(Harçlar K.md.32) Süresinde verilen ve hakim tarafından “kaydı kaleme” şerhiyle Yazı İşleri Müdürlüğüne havale edilen karşılık dava ile ilgili harcın, istendiği halde ilgilisi tarafından ödenmediğine ilişkin bir tutanak da düzenlenmediğine göre, mahkemece karşılık davaya ilişkin harcı yatırması için ilgilisine uygun mehil verilmek ve sonucuna göre hareket edilmesi gerekirken, açıklanan yönde işlem yapılmadan yazılı şekilde hüküm kurulması doğru bulunmamıştır.

Açıklanan sebeple sayın çoğunluğun onama yönündeki görüşüne katılmıyorum.

SONUÇ:Hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma sebebine göre davalı-karşılık davacının diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine,iş bu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.17.12.2008 çar.
Yargıtay — Esas No: 2015/114, Karar No: 2015/1164, Tarih: 04.05.2015

**23. Ceza Dairesi         2015/114 E.  ,  2015/1164 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın, şikayetçi...'den çalındığı tüm dosya kapsamı ile sabit olan ve Türkiye ... Şubesi nezdinde bulunan çek hesabından, 18/03/2007 keşide tarihli, keşide yeri... olan, 7.500 TL bedel içeren, hesap sahibinin bilgisi ve rızası dışında gerçeğe aykırı olarak düzenlediği tespit olunan söz konusu çeki, bir şekilde temin ettikten sonra bir ticari alışverişe istinaden aldığı mal karşılığında katılan ...a vererek haksız menfaat temin etmek suretiyle nitelikli dolandırıcılık suçunu işlediğinin iddia edildiği olayda;

Oluşa, sanığın savunmalarına, katılanın aşamalardaki beyanlarına, tanıkların anlatımlarına ve tüm dosya kapsamına göre; sanığın, söz konusu çeki bir ticari alışverişe istinaden aldığı mal karşılığında katılan ....'a verdiğini belirtmesi, katılanın çekin sahte olduğunu söylemesi üzerine de sahte çeki katılandan alarak bu sefer geçerli bir çek vermesi; ve ayrıca söz konusu çekin fotokopi olması nedeniyle çeki ciro eden kişiler ile ilgili imza incelemesi yapılmasının imkansız olması karşısında; sanığın üzerine atılı olan suçu işlediği hususunda mahkumiyetine yeterli her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delillerin elde edilemediği gözetilmeden, sanığın beraati yerine, delillerin takdir ve değerlendirilmesinde yanılgıya düşülmek suretiyle yazılı şekilde mahkumiyetine hükmolunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 04/05/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/14985, Karar No: 2015/13892, Tarih: 07.09.2015

**10. Hukuk Dairesi         2015/14985 E.  ,  2015/13892 K.**

**"İçtihat Metni"**

... adına Av. ..., ile 1-... Başkanlığı adına Av. ... ile 2-... adına Av. ... arasındaki dava hakkında ... As. Hukuk (İş Mah. Sıf.) Mahkemesinden verilen 07.01.2014 gün 2013/71 E., 2014/9 K. sayılı hükmün, Dairemizin 26.05.2014 gün, 2014/7162 E., 2014/12630 K. sayılı ilamı ile BOZULMASINA karar verilmiştir. Bozma sonrası, Mahkemenin verdiği 13.01.2015 gün ve 2014/295E., 2015/2K. sayılı karar ile önceki kararında 6100 sayılı HMK’nın 373/(5). Maddesi uyarınca direndiği anlaşılmış olmakla ve Direnme üzerine yapılacak işlemlerin neler olduğu 6100 sayılı HMK’nın 373’ncü maddesinin (5). fıkrasında; “İlk derece mahkemesi veya bölge adliye mahkemesi kararında direnirse, bu kararın temyiz edilmesi durumunda inceleme, Yargıtay Hukuk Genel Kurulunca yapılır. (6) fıkrasında da; “(6) Hukuk Genel Kurulunun verdiği karara uymak zorunludur.” şeklinde ifade edilmiş olmakla birlikte 5 Temmuz 2012 gün ve 28344 Sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 6352 sayılı Yargı Hizmetlerinin Etkinleştirilmesi Amacıyla Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılması Ve Basın Yayın Yoluyla İşlenen Suçlara İlişkin Dava Ve Cezaların Ertelenmesi Hakkında Kanunun 40. Maddesi ile 5521 sayılı Kanuna eklenen Geçici 2’nci maddedeki;“ Bölge adliye mahkemelerinin, 5235 sayılı Kanunun geçici 2 nci maddesi uyarınca Resmî Gazete’de ilan edilecek göreve başlama tarihine kadar, Yargıtayın bozma kararlarına karşı verilen direnme kararının temyizi halinde dava dosyası, önce kararı veren daireye gönderilir. Direnme kararları daireler tarafından öncelikle incelenir. Kararı veren daire, direnmeyi yerinde görürse kararı düzeltir; yerinde görmezse talebi on gün içinde Yargıtay Hukuk Genel Kuruluna iletir.” şeklindeki düzenleme karşısında, direnme kararının süresi içinde temyizen incelenmesi davacı avukatınca talep edilmesi üzerine Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

Dava, 506 sayılı Kanunun 79/10. maddesine dayalı hizmet tespiti istemine ilişkin olup, Mahkemece; davanın reddine dair verilen hükmün Dairemizce; “ … Yukarıdaki yasal düzenleme ve açıklamalar ışığında dava irdelendiğinde, anılan Kanun kapsamında malûllük, yaşlılık ve ölüm sigorta kolları bakımından 85. madde gereğince isteğe bağlı sigortalılık başvurusu bulunmayan davacının sunduğu yazılı belgeler karşısında uyuşmazlık konusu dönemde hizmet akdine tabi olarak çalıştırıldığı anlaşılmış bulunmakla, işverene bağlı olarak yerine getirdiği faaliyetin “el halıcılığı dokuma işi” niteliğinde olup olmadığı belirlendikten, söz konusu nitelikte değilse çekişme konusu dönemde çalıştığı süre, toplanacak deliller ışığında açıklıkla ortaya konulduktan sonra elde edilecek sonuca göre hüküm kurulmalı…”gerekçesiyle bozulduğu anlaşılmakla, bozma ilamı gerekçesindeki açıklamalar gözetildiğinde, Mahkemenin direnme kararı yerinde görülmediğinden talebin on gün içinde Yargıtay Hukuk Genel Kuruluna iletilmesi gerekmiştir.

SONUÇ : Yukarıda yazılı sebepten ötürü Yargıtay incelemesine konu olan karar, eski hükümde direnmeye ilişkin olup direnme Dairemizce yerinde görülmediğinden ve bu durumda kararın inceleme yeri Yargıtay Hukuk Genel Kurulu olduğundan dava dosyasının Yargıtay Hukuk Genel Kuruluna sunulmak üzere Yargıtay Birinci Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE, 07.09.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13209, Karar No: 2015/9333, Tarih: 15.10.2015

**20. Hukuk Dairesi         2015/13209 E.  ,  2015/9333 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Turhal Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 03/03/2015

NUMARASI : 2015/102-2015/109

Kısıtlı adayı hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada Turhal Sulh Hukuk ve Çatalca Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, 4721 sayılı TMK'nın 407. maddesi uyarınca hükümlüye vasi atanmasına ilişkindir.

Turhal Sulh Hukuk Mahkemesince, hükümlünün Silivri Ağır Ceza Mahkemesinin 26.01.2015 tarih ve 2015/96 D. İş sayılı kararında ikamet adresinin “F. Mah. Manisa Sok. No:25/4 Çatalca/İSTANBUL” olduğundan bahisle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Çatalca Sulh Hukuk Mahkemesince ise, hükümlünün ceza infaz kurumuna hitaben yazmış olduğu dilekçede ceza evine girmeden önce “Y. S.Mah. K. Sok. No:2 Daire:2 Turhal/TOKAT” adresinde ikamet ettiği ve mernis adresinin “S. Mah. Mezbahane Sok. No:42 Zile/TOKAT” olduğu anlaşıldığından mahkemenin yetkisizliğine karar verilmiştir.

Türk Medenî Kanununun 411. maddesine göre, "Vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir." 19/1. maddesi uyarınca “Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

Zile M Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğü kanalı ile Zile Cumhuriyet Başsavcılığına hitaben hükümlünün yazmış olduğu 23.02.2015 tarihli dilekçe ile hükümlünün cezaevine girmeden önceki son ikamet adresinin “Y. S. Mah. K. Sok. No:2 D:2 Turhal/TOKAT” olduğu anlaşıldığından uyuşmazlığın Turhal Sulh Hukuk Mahkemesinde çözümlenmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK'nın 21 ve 22. maddeleri gereğince; Turhal Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 15/10/2015 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.