muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/4119, Karar No: 2021/1247, Tarih: 10.03.2021

POS tefeciliği eylemlerinde olaya uygulanması söz konusu olan TCK'nın 241. maddesi ile korunan hukuki değerle, 5464 s. Yasa'nın 36. maddesi ile korunan hukuki değerin farklı olması, yine her iki suçun mağdurlarının farklılığı göz önüne alındığında, uyuşmazlığın görünüşte içtima ilkelerinden olan "özel normun önceliği" ilkesi ışığında çözümü olanaklı değildir.

Diğer yandan, TCK'nın "Fikri İçtima" başlıklı 44. maddesinde farklı neviden fikri içtima olarak ta kabul edilen hükmün uygulanabilmesi için, hukuksal anlamda tek fiille kanunun birden fazla farklı hükmü ihlal edilmeli, bu birden fazla farklı suçlardan en ağırından cezai sorumluluk yoluna gidilmelidir. POS tefeciliği olayında fail, finansman ihtiyacı için kendisine müracaat eden kart hamili ile faiz anlaşması yaparak, istenen ödünç para miktarı ile faiz tutarının toplamından oluşan bedeli kendi işyerinde kurulu POS cihazı üzerinden ve kart hamilinin kredi kartından çekmek suretiyle gerçeğe aykırı harcama belgesi düzenleyerek alacağını teminatlı hale getirdikten sonra ödünç para tutarını kart hamiline ödemekte olup, tefecilik amacı ile gerçekleştirdiği bu eylemler sırasında her ne kadar birden fazla hareket yapılmakta ise de, söz konusu birden fazla hareket, hukuksal anlamdaki "Tek bir fiili" oluşturmaktadır. POS tefeciliğinde fail, finansman ihtiyacı için kendisine müracaat eden kart hamili ile faiz anlaşması yaparak, istenen ödünç para miktarı ile faiz tutarının toplamından oluşan bedeli kendi işyerinde kurulu POS cihazı üzerinden ve kart hamilinin kredi kartından çekmek suretiyle gerçeğe aykırı harcama belgesi düzenleyerek alacağını teminatlı hale getirdikten sonra ödünç para tutarını kart hamiline ödemekle, hukuksal anlamda tek bir fiil ile farklı hukuki değerleri koruyan ve mağdurları farklı olan TCK 241. maddesi ile 5464 s. Yasa'nın 36. maddesini birlikte ihlal etmekte olup, olayda bu koşulun da gerçekleştiği anlaşılmaktadır.

POS tefeciliği olayında uygulanması söz konusu olan ve karşı karşıya gelen TCK'nın (suç tarihi itibariyle yürürlükte bulunan) 241. maddesi ile 5464 s. BKKKK m. 36'da aynı tür ve miktarda cezalar (İki yıldan beş yıla kadar hapis ve beşbin güne kadar adlî para cezası) öngörülmesi nedeniyle, bu aşamada hangi yasa ile uygulama yapılması gerektiği sorunu karşımıza çıkmaktadır. TCK'nın 241. maddesinde 15/04/2020 tarihli resmi gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 7242 s. Yasa'nın 14. maddesi ile yapılan değişiklikle, maddedeki adli para cezasının alt sınırı beşyüz gün, hürriyeti bağlayıcı cezanın üst sınırı ise 6 yıl olarak değiştirilmiş olup, bu tarihten sonra işlenen POS tefeciliği eylemlerinde TCK 44 maddesi uyarınca en ağır cezayı öngören TCK'nın 241. maddesi ile uygulama yapılması gerekeceği açıktır.

Somut olayda suç tarihi itibariyle yürürlükte bulunan TCK m. 241 ile 5464 s. BKKKK m. 36'da aynı tür ve miktarda cezalar öngörülmesi nedeniyle hangi yasa ile uygulama yapılması

Somut olayda suç tarihi itibariyle yürürlükte bulunan TCK m. 241 ile 5464 s. BKKKK m. 36'da aynı tür ve miktarda cezalar öngörülmesi nedeniyle hangi yasa ile uygulama yapılması

gerekeceği sorununa ilişkin olarak; POS tefeciliği olayında, her ne kadar görünürde bir satım akdi mevcut olsa ve suçun işlenmesinde kredi kartı araç olarak kullanılsa da, tarafların gerçek niyeti bir faiz anlaşması yapmaktan ibarettir. Üye işyeri sahibi olan fail, kart hamili ile yapmış olduğu faiz anlaşması üzerine işyerinde kurulu POS cihazı üzerinden kart hamilinin kartından -Faiz ve anlaşmaya konu ödünç para miktarının toplamından oluşan- bedeli çekerek alacağını teminat altına almakta, sonra çektiği tutardan daha azını (Anlaşmaya konu ödünç para miktarını) kart hamiline nakit olarak ödemektedir. Ödünç paranın verilmesi, görünürdeki muvazaalı bir satım akdine dayanmaktadır. Buradaki muvazaa, nispi muvazaa olup; TBK'nın 19. maddesi uyarınca nispi muvazaa hallerinde görünürdeki işlem, tarafların gerçek iradelerini yansıtmadığından geçersiz olacak, tarafların gerçek iradelerini yansıtan alttaki gizli işlem hukuki sonuç doğuracaktır. POS tefeciliğinde tarafların gerçek iradelerini (Kastlarını) yansıtmayan görünürdeki satım işlemi geçersiz olmakla birlikte temel de gerçekleştirilmek istedikleri gizli işlem (Karz akdi/ödünç sözleşmesi) varlığını muhafaza edecektir.

Bu açıklamalar ışığında olay değerlendirildiğinde; POS tefeciliğinde failin kastı, tefecilik suretiyle yarar sağlamaya dönük olup, amaç suç tefeciliktir. Fail, amaçladığı bu suçu işleme yolunda birden fazla hareket gerçekleştirmekte ve bu hareketlerden alacağını teminatlı hale getirmeye dönük bir kısım hareketlerle 5464 s. Yasa'nın 36. maddesinde tanımlanan suçu da işlemekte ise de; söz konusu birden fazla hareket, hukuksal anlamda "tek bir fiili" oluşturmaktadır. Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 06/07/2010 tarih ve 2010/8-51 E., 2010/162 K. sayılı kararında vurgulandığı üzere "TCK 44 maddesi ile kanun koyucu 'Erime sistemini' benimsemiş olup", POS tefeciliğinde failin suç yolunda gerçekleştirdiği bir kısım hareketlerle işlediği 5464 sayılı Yasa'nın 36. maddesine muhalefet suçu, kastının dönük olduğu tefecilik fiilindeki teklik nedeniyle, bu fiilin içinde erimektedir.

Bu halde sanık hakkında işlemeyi amaçladığı, diğer bir ifade ile kastının dönük olduğu tefecilik suçundan uygulama yapılmalıdır. Kaldı ki borçlar kanunu hükümleri de nazara alındığında maddi gerçeği hedefleyen ceza hukukunun, eylemin nitelendirilmesinde görünürdeki işleme değil, tarafların nihai olarak gerçekleştirmek istedikleri (Kast) gizli işleme (Ödünç sözleşmesi) göre sonuca gidilmelidir.

Bu halde sanık hakkında işlemeyi amaçladığı, diğer bir ifade ile kastının dönük olduğu tefecilik suçundan uygulama yapılmalıdır. Kaldı ki borçlar kanunu hükümleri de nazara alındığında maddi gerçeği hedefleyen ceza hukukunun, eylemin nitelendirilmesinde görünürdeki işleme değil, tarafların nihai olarak gerçekleştirmek istedikleri (Kast) gizli işleme (Ödünç sözleşmesi) göre sonuca gidilmelidir.

Aktarılan bu açıklama ve değerlendirmeler ışığında somut olayda sanığın tefecilik suretiyle kazanç sağlamaya yönelik kastı ve atılı suçlara ilişkin eylemlerin korudukları hukuki yararlar dikkate alındığında hukuksal anlamda fiilin sadece tefecilik suçuna vücut vereceği gözetilerek, 5464 s. Yasa m. 36'da düzenlenen suç yönünden ceza verilmesine yer olmadığına dair karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ve oluşa uygun düşmeyen gerekçelerle yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kabule göre de;

Anayasa Mahkemesinin 08/10/2015 tarihli ve 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal Kararının 24/11/2015 tarihli ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiş olması nedeniyle TCK'nın 53. maddesiyle ilgili olarak yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunması,

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden tebliğnamedeki bozma isteyen düşünceye iştirak edilmeden 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'nın 321 ve 326/son maddeleri uyarınca hükmün BOZULMASINA, 10/03/2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/10563, Karar No: 2018/5879, Tarih: 23.05.2018

**12. Ceza Dairesi         2016/10563 E.  ,  2018/5879 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK'nın 85/1, 62, 50, 52, 63. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Türk Ceza Kanunu'nun 52/4. maddesinde yer alan “Taksit süresi iki yılı geçemez ve taksit miktarı dörtten az olamaz” şeklindeki hükmüne aykırı olarak, sanık hakkında hükmolunan para cezasının 48 eşit taksitte tahsiline karar verilmesi aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin, kusur durumuna, eksik incelemeye, ceza miktarına, beraat kararı verilmesi gerektiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddine , ancak;

Sanık hakkında hükmolunan uzun süreli hapis cezalarının adli para cezasına çevrilmesine karar verilirken, uygulanan kanun maddelerinin “TCK'nın 50/4. maddesi delaletiyle 50/1-a maddesi” yerine “TCK’nın 50 ve 52 maddeleri” olarak gösterilmesi ve adli para cezalarının belirlenmesine esas tam gün sayısının gösterilmemesi suretiyle 5271 sayılı CMK'nın 232/6. maddesine ve TCK'nın 52/3. maddelerine aykırı davranılması,

Kanuna aykırı olup, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA; ancak, yeniden yargılama gerektirmeyen bu hususta aynı Kanun'un 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden; hükmün (1) numaralı fıkrasının üçüncü paragrafının, “Sanığa verilen hapis cezasının TCK'nın 50/4. maddesi delaletiyle TCK'nın 50/1-a maddesi gereğince adli para cezasına çevrilmesine, sanığa verilen adli para cezasının TCK'nın 52/3. maddesi gereğince 1215 tam gün karşılığı adli para cezası olarak belirlenmesine, TCK'nın 52/2. maddesi gereğince bir gün karşılığı adli para cezasının takdiren 20 TL olarak hesabıyla 24.300 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına,” şeklinde değiştirilmeleri suretiyle, sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 23.05.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/11008, Karar No: 2020/7200, Tarih: 30.11.2020

**3. Hukuk Dairesi         2020/11008 E.  ,  2020/7200 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı tarafından temyiz edilmesi üzerine; 26/08/2020 tarihli ek karar ile temyiz harcı yatırılmadığından temyiz talebinin reddine karar verilmiş, ek kararın davacı tarafından temyizi üzerine, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacının süresinde kararı temyiz ettiği ancak temyiz harç ve giderlerini yatırmadığı, adli yardım talebinde bulunduğu, dairemizin 26.06.2019 tarihli 2017/9192 E 2019/5801 K sayılı ilamı ile adli yardım talebinin reddine ve temyiz harcının tamamlanması için dosyanın geri çevrilmesine karar verildiği, davacının bu kez dairemizin adli yardım talebinin reddine dair karara itiraz etmesi üzerine Yargıtay 4. Hukuk Dairesinin 17.02.2020 tarihli 2019/3277 E 2020/598 K sayılı ilamı ile davacının itirazının kesin olarak reddine karar verildiği anlaşılmaktadır. Bunun üzerine temyiz harç ve giderlerinin tamamlanması için temyiz edene muhtıra tebliğ edildiği, ancak temyiz edenin verilen kesin süre için muhtıra gereğini yerine getirmediği mahkemece saptanmış ve 26/08/2020 tarihli ek karar ile temyiz talebinin reddine karar verilmiştir.

Yukarıda yapılan açıklamalar neticesinde, yasaya uygun bulunan temyiz talebinin reddine dair ek kararın ONANMASINA, 54,40 TL bakiye temyiz harcının mahallinde temyiz eden davacıdan alınmasına, 6100 sayılı HMK'nın geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nın 440.maddesi gereğince karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 30/11/2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/2590, Karar No: 2025/2305, Tarih: 19.03.2025

**8. Hukuk Dairesi         2024/2590 E.  ,  2025/2305 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2019/1389 E., 2020/679 K.

KARAR : Orman kadastrosuna itiraz

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonucunda İlk Derece Mahkemesince verilen hükmün temyizi üzerine Dairemizce hükmün onanmasına karar verilmiştir. Davalı ... İdaresi vekili tarafından süresinde kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Tekirdağ ili Çerkezköy ilçesi ... mahallesi çalışma alanında bulunan 1296 ada 4 parsel sayılı, 970 metrekare yüzölçümlü taşınmaz, arsa vasfıyla davacı adına tapuda kayıtlıdır. Tapu kaydında taşınmazın kısmen orman sınırları içerisinde kaldığına dair 31.10.2013 tarihli şerh bulunmaktadır.

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle, 1296 ada 4 parsel sayılı taşınmazın müvekkilinin mülkiyetinde olmasına rağmen, 59 nolu orman kadastro komisyonunca yapılan ve 19.11.2007 tarihinde ilan edilen çalışmalarda taşınmazın bir kısmının orman sınırları içerisine alındığını, taşınmazın kadim ziraat arazisi olduğunu belirterek, taşınmazın orman sınırı içine alınan kısmı ile ilgili tahdit çalışmalarının iptal edilmesini ve bu kısmın orman sınırları dışına çıkarılmasını talep ve dava etmiştir.

Mahkemenin verdiği önceki karar Yargıtay (Kapatılan) 20. Hukuk Dairesi tarafından bozulmuş olup, Yargıtay bozma ilamında özetle; “dava konusu taşınmazın Çerkezköy ilçesi, ... mahallesi 1296 ada 4 parsel sayılı taşınmaz olduğu ancak, mahkemece dava konusu olmayan ve dava konusu taşınmazla ilgisi bulunmayan ... mahallesi 206 ada 9 ve 62 parsel nolu taşınmazlara yönelik olarak karar verildiği, dava konusu 1296 ada 4 parsel hakkında olumlu ya da olumsuz bir karar verilmediği” gereğine değinilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yapılan yargılama sonunda, çekişmeli taşınmazın orman sayılmayan yerlerden olduğu gerekçesiyle davanın kabulü ile; dava konusu Tekirdağ ili Çerkezköy ilçesi ... 1296 ada 4 parsel nolu taşınmaza yönelik 59 nolu Orman Kadastro Komisyonunun işleminin iptaline ve taşınmazın orman tahdit sınırları dışarısına çıkartılmasına karar verilmiş; hüküm davalı ... İdaresi vekili tarafından temyiz edilmiş, Dairenin 30.01.2024 tarihli ve 2021/6554 Esas, 2024/380 Karar sayılı kararıyla hüküm onanmıştır.

Davalı ... İdaresi tarafından süresinde daire kararının düzeltilmesi istenilmiş olmakla dosyanın yeniden yapılan incelemesinde;

Davalı ... İdaresi tarafından süresinde daire kararının düzeltilmesi istenilmiş olmakla dosyanın yeniden yapılan incelemesinde;

Dava konusu taşınmazın bulunduğu yörede ilk orman kadastrosunun 29.05.1965 tarihinde ilan edilerek kesinleştiği, söz konusu çalışmalarda 2190, 2191, 2192, 2193 ve 2184 numaralı OS noktalarının ve orman sınırının ...tarlasını takip etmek suretiyle belirlendiği, yörede 19.11.2007 tarihinde yapılan aplikasyon çalışmalarında ise aynı orman sınır noktalarının yine ...tarlası takip edilmek suretiyle aplike ediliği belirlenmiş, ancak ilk tahditte ve aplikasyon çalışmalarında sınırı takip edilen ...tarlasının gerek ilk tahdit gerekse aplikasyon tarihinde gerekse yörede 1981 yılında yapılan arazi kadastro çalışmalarında tam olarak nereye isabet ettiğinin belirlenmediği ve bu suretle eksik araştırma ve incelemeye dayalı olarak hüküm kurulduğu anlaşılmıştır.

O halde İlk Derece Mahkemesince, 1296 ada 14 parsele ait kadastro tutanağı, varsa komisyon kararı ve eklerinin onaylı örneği temin edilmeli, yine taşınmazın bulunduğu yörede 1965 yılında yapıldığı anlaşılan orman tahdidine ve 2007 yılında yapılan aplikasyon çalışmalarına ilişkin işe başlama, çalışma, işi bitirme ve sonuçlarının askı ilan tutanakları ile taşınmazın bulunduğu yeri orman tahdit sınır noktalarıyla birlikte gösterir her iki çalışmaya ait onaylı orman tahdit harita örneği dosyaya getirtilerek dosya ikmal edildikten sonra mahallinde, önceki bilirkişiler dışında halen Tarım ve Orman Bakanlığı ile bağlı birimlerinde görev yapmayan bu konuda uzman orman mühendisleri arasından seçilecek üç orman mühendisi bilirkişisi ve bir fen elemanının katılımıyla yeniden keşif yapılmalıdır.

Keşifte, orman sınır noktaları tutanak ve haritalarda yazılı mevkii, yer, kişi isimleri (özellikle ...tarlası) ile açı ve mesafelere göre, orman kadastrosu tutanak ve haritalarının düzenlenmesinde kullanılan hava fotoğrafları ve memleket haritalarından yararlanılarak, değişik açı ve uzaklıklardaki en az 6-7 adet orman sınır noktası bulunup röperlenmeli, orman kadastrosu ile ilgili sınır noktaları aynı ölçeğe çevrilerek, çekişmeli taşınmazın orman kadastro haritasına göre konumu 1981 yılında yapılan ilk arazi kadastrosu ile imar sonucu oluşan güncel kadastro paftası üzerinde ve aynı ya da yakın orman sınır hatlarında dava konusu edilen parseller varsa, bunların tümü birleşik harita üzerinde gösterilerek taşınmazın ilk orman tahdidi, sonraki tarihli aplikasyon, genel arazi kadastro çalışmaları ve imar sonucu oluşan güncel kadastro paftasına göre konumu ayrı ayrı belirlenmeli, özellikle ilk tahdide ait tutanaklardaki anlatımlar değerlendirilmeli, tutanaklarla tahdit haritası arasında çelişki bulunup bulunmadığı tespit edilerek, çelişki bulunmakta ise, çekişmeli parsel yönünden tahdit tutanakları ile haritalar arasındaki çelişki tahdit tutanaklarına değer verilmek suretiyle giderilmeli, taşınmaza komşu 1296 ada 5 ve 6 parseller ile 1297 ada 4 ve 5 parsellere yönelik Orman İdaresince veya tapu maliklerinde dava açılıp açılmadığı araştırılmalı, bundan sonra aplikasyon çalışmalarının ilk orman kadastrosuna aykırı olamayacağı da dikkate alınmak suretiyle, bilirkişilerden müşterek imzalı, tereddüte mahal bırakmayacak, açıklamalı, krokili rapor alınarak, toplanacak tüm kanıtlar birlikte değerlendirilip, ulaşılacak sonuca göre bir hüküm kurulmalıdır.

Kabule göre de, 2007 yılındaki aplikasyon çalışmaları neticesinde taşınmazın (a) harfi ile gösterilen bölümünün orman sınırları içerisinde kaldığı ve davacı tarafından açılan orman kadastrosuna itiraz davasının bu bölüme ilişkin olduğu, taşınmazın (b) harfi ile gösterilen bölümünün ise aplikasyon çalışmalarında orman sınırı dışında bırakıldığı ve bu bölümün davaya konu edilmediğine dikkat edilmeksizin, mahkemece taşınmazın tamamının orman sınırları dışarısına çıkarılmasına dair hüküm kurulması da usul ve kanuna aykırıdır.

S O N U Ç : Açıklanan sebeplerle;

Davalı ... İdaresinin karar düzeltme isteminin kabulü ile Dairemizin 30.01.2024 tarihli ve 2021/6554 Esas, 2024/380 Karar sayılı onama kararının KALDIRILMASINA,

İlk Derece Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

7139 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesi uyarınca Orman İdaresinden harç alınmasına yer olmadığına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

19.03.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1413, Karar No: 2016/9411, Tarih: 10.05.2016

**5. Hukuk Dairesi         2016/1413 E.  ,  2016/9411 K.**

**"İçtihat Metni"**

Y A R G I T A Y İ L A M I

MAHKEMESİ : Kocaeli 5. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 16/05/2014

NUMARASI : 2013/389-2014/359

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Arsa niteliğindeki taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

Tespit edilen bedelin kayyıma ödenmesine karar verilmesi gerekirken, hak sahibinin kim olduğu tespit edilemediğinden bahisle üçer aylık hesapta bloke edilmesine karar verilmesi,

Doğru değilse de; bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden,

Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının 4. bendindeki (davalıya) kelimesinin hükümden çıkartılmasına, yerine (kararın kesinleşmesi beklenmeksizin kayyıma) ibaresinin yazılmasına, 5. bendinin tümü ile hükümden çıkartılmasına,

Hükmün böylece DÜZELTİLEREK ONANMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 10/05/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5114, Karar No: 2014/12409, Tarih: 04.06.2014

**7. Hukuk Dairesi         2014/5114 E.  ,  2014/12409 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Çorum 2. İş Mahkemesi

Tarihi : 06/02/2014

Numarası : 2013/192-2014/60

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı Sağlık Bakanlığı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalı Sağlık Bakanlığı'nın aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı, 15.10.2000-08.05.2012 tarihleri arasında davalı idarenin altişverenlerinde aralıksız olarak çalıştığını, 2010 yılına kadar 7 gün 8.00-17.00 saatleri arasında, 2010 yılından sonra vardiya usulü çalıştığını, iş akdinin kendisi tarafından bir kısım alacaklarının ödenmediği gerekçesi ile feshedildiğini bildirerek kıdem tazninatı ile fazla mesai, yıllık izin ve genel tati alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

Davalılar davanın reddini istemiştir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

Taraflar arasında davanın belirsiz alacak davası olup olmadığı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

HMK'nun 107.maddesinde davanın açıldığı tarihte alacağın miktarını yahut değerini tam ve kesin olarak belirleyebilmesinin kendisinden beklenemeyeceği veya bunun imkansız olduğu hallerde, alacaklının hukuki ilişkiyi ve asgari bir miktar ya da değeri belirtmek suretiyle belirsiz alacak davası açabileceği, karşı tarafın verdiği bilgi veya değerinin tam ve kesin olarak belirlenebilmesinin mümkün olduğu anda, davacının iddianın genişletilmesi yasağına tabi olmaksızın davanın başında belirtmiş olduğu talebini artırabileceği, ayrıca kısmi eda davasının açılabildiği hallerde, tespit davası da açılabileceği ve bu durumda hukuki yararın var olduğunun kabul

edileceği, 109.maddesinde ise talep konusunun niteliği itibariyle bölünebilir olduğu durumlarda sadece bir kısmının da dava yoluyla ileri sürülebileceği, talep konusunun miktarı, taraflar arasında tartışmasız veya açıkça belirli ise kısmi dava açılamayacağı, kısmi dava açılması halinde dava açılırken talep konusunun kalan kısmından açıkca feragat edilmiş olması hali dışında talep konusunun geri kalan kısmından feragat edildiği anlamına gelmeyeceği bildirilmiştir.

Görüldüğü gibi her iki dava çeşidinde de açılabilirlik şartı alacağın konusunun miktarının yahut değerinin tam ve kesin olarak belirlenebilmesinin mümkün olmamasıdır. Her iki dava çeşidinde de (alacak miktarının tespiti davası dışında) dava açan alacağın asgari bir miktar ve değerini belirterek talepte bulunmaktadır.