muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/8235, Karar No: 2011/5880, Tarih: 17.10.2011

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2010/8235 E.  ,  2011/5880 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İCRA MAHKEMESİ

Ticareti usulüne aykırı terk etmek suçundan sanık ...'ın İİK'nun 337/a maddesi uyarınca üç ay hapis cezasıyla cezalandırılmasına karar verilmiş, hüküm yasal süresi içerisinde sanık vekili tarafından temyiz edildiğinden, Yargıtay C.Başsavcılığının bozma istemli tebliğnamesiyle dosya Daireye gönderilmiş olmakla, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Her ne kadar Antalya 1. İcra Ceza Mahkemesinin 09.09.2011 tarih ve 2008/1037 esas sayılı yazısı ekinde müşteki vekillerinin vekillikten çekildiklerine dair dilekçe ile birlikte asıl alacaklı olan müştekinin 19.08.2011 havale tarihli dilekçesi ve nüfus cüzdanı fotokopisi de Dairemize gönderilmiş ise de; söz konusu dilekçenin ve altındaki imzanın müştekiye ait olduğuna dair mahkeme hakimi ya da yazı işleri müdürü tarafından imzalanmış bir şerh bulunmadığından ve bu eksikliğin giderilmesinin ve içeriğinin doğruluğu halinde gereğinin mahkemesince de yerine getirilebileceğinden şikayetten vazgeçme istemini havi iş bu dilekçeye itibar edilmemiştir.

Mahkemesinin 02.07.2009 tarihli kararının Anayasa'nın 40/2, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 34/2, 231/2, 232/6. maddelerine aykırı olarak kanun yolu mercii ve süresi belirtilmediği, başvuru şekli ve süresinin başlangıcı konusunda, tebliğ ve tefhimden hangisinin esas alınacağı ve kanun yollarına başvurulmadığı takdirde hükmün kesinleşeceği hususlarının gösterilmediği gibi, bu hususları içeren tebligat da gönderilmeyerek, kararın Tebligat Kanunu'nun 35. maddesine göre tebliğ edildiği, bu sebeple gerekçeli kararın sanığa tebliğinin usulsüz olması nedeniyle sanığın 15.03.2010 havale tarihli yargılamanın yenilenmesi istemi temyiz talebi ve isteminin süresinde olduğu kabul edilerek, yapılan temyiz incelemesi sonunda;

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin 1. fıkrasında, “Ticareti terk eden bir tacir 15 gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret siciline bildirmeye ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaya mecburdur. Keyfiyet ticaret sicil memurluğunca ticaret sicili ilanlarının yayınlandığı gazetede ve alacaklıların bulunduğu yerlerde de mutat ve münasip vasıtalarla ilan olunur. İlan masraflarını ödemeyen tacir beyanda bulunmamış sayılır.” Hükmü ile ticareti terk eden tacirin yapması gereken yükümlülüğü belirlenmiş, aynı Yasa’nın 337/a maddesinin birinci fıkrasında ise 44. maddedeki yükümlülüğe aykırı davranılması da, “Ticareti terk edenlerin cezası” başlığı altında, “44 üncü maddeye göre mal beyanında bulunmayan veya beyanında mevcudunu eksik gösteren veya aktifinde yer almış malı veya yerine kaim olan değerini haciz veya iflas sırasında göstermeyen veya beyanından sonra bu malları üzerinde tasarruf eden borçlu, bundan zarar gören alacaklının şikayeti üzerine, üç aydan bir yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır. Birinci fıkradaki fiillerin işlenmesinden alacaklının zarar görmediğini ispat eden borçluya ceza verilmez.” şeklinde düzenleme ile yaptırıma bağlanmıştır. Maddeden anlaşılacağı üzere ticareti terk suçunun oluşabilmesi için, ticareti terk eden tacirin onbeş gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret sicil memurluğuna bildirmemesi ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaması gerekmektedir.

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesindeki mükellefiyet münhasıran tacirler için öngörülmüş olup, ticaret sicil memurluğuna kayıtlı gerçek kişilerin ve ticaret şirketlerinin tacir oldukları hususunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Uyuşmazlık, ticaret şirketlerinin ticareti terk edip edemeyeceklerine, eş anlatımla ticareti terk etmesi durumunda şirket yetkilisi/müdürünün İİK’nun 44. maddesindeki keyfiyeti kayıtlı olduğu ticaret sicili memurluğuna bildirme ve mal beyanında bulunma yükümlülüğü bulunup bulunmadığına yöneliktir.

6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde ticaret şirketlerinin nev’ilerinin; kolektif, komandit, anonim, limited ve kooperatif şirketlerinden ibaret olduğu belirtilmiştir. Yukarıda sayılan ticaret şirketleri yönünden Türk Ticaret Kanunu’ndaki düzenleme incelendiğinde, bunlar için ‘ticareti terk’ değil, bunun yerine infisah ve tasfiyelerinin öngörüldüğü, diğer bir anlatımla Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan şirketlerde ticareti terk değil, ortaklık ilişkisinin sona erdirildiği kabul edilmektedir.

Anılan şirketlerin her biri için infisah ve tasfiye yolu ayrı ayrı gösterilmiştir. ‘İnfisah’, ortaklıklar hukukunda iki manada kullanılmaktadır. Geniş manada; irade ve irade dışı fesih hallerini ve dar manada da; irade dışı yani kendiliğinden sona ermeyi ifade etmektedir. TTK'nun 439. maddesinde infisah eden şirketin tasfiyeye gireceği hükme bağlanmıştır. Tasfiye sürecinde ticaret şirketinin alacak ve borçları belirlenir, alacakları tahsil edilip, borçları ödendikten sonra varsa kalan mevcudu, esas mukavelede aksine bir hüküm olmadıkça, pay sahipleri arasında ödedikleri sermaye ve paylara bağlı olan imtiyaz hakları nispetinde dağıtılır, tasfiyenin sona ermesi üzerine şirkete ait ticaret unvanının sicilden terkini tasfiye memurları tarafından sicil memurluğundan talep olunur. İş bu talep üzerine terkin keyfiyeti tescil ve ilan olunmakla ticaret şirketinin tüzel kişiliği sona ermiş olur. Terkin işlemi için tasfiye bilançosu ile birlikte başvurulduğundan ve zaten tasfiye sonucu ticaret şirketinin herhangi bir mal varlığı da kalmadığından tasfiye memurunun ya da şirket yetkilisinin İİK’nun 44. maddesine göre mal beyanında da bulunması söz konusu olmayacaktır. Terkin işleminden sonra ticaret şirketinden alacağı bulunduğunu iddia eden bir alacaklı, bu alacağını ancak terkin edilen ticaret şirketini yasaya göre ihyasını sağlamak suretiyle tahsil edebilecektir.

Ticaret şirketlerinin vergi hukuku açısından mükellefiyetinin sona erdirilmesi de, Türk Ticaret Kanunu hükümlerine göre yapılması gereken işlemlere göre getirilen tasfiye ve iflasın sona erdiğinin tescil ve ilanına bağlıdır. Başka bir anlatımla, ticaret şirketinin işi bırakması ancak tüzel kişiliğinin ortadan kaldırılması ile mümkündür. Bu nedenle tüzel kişiliği sona erdirilmemiş bir ticaret şirketinin ticari işletmeyi kapattığından, dağıttığından (terk ettiğinden) söz edilemeyecektir. Nitekim Danıştay 4. Dairesinin 2004/602 -2021 sayılı kararında da tüzel kişiliği sona erdirilmemiş şirketin mükellefiyetinin sona erdirilemeyeceği belirtilmiştir.

Öte yandan, İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin ikinci fıkrası, mal beyanının ticaret sicili gazetesinde ilan tarihinden itibaren bir sene içinde, ticareti terk eden tacir hakkında iflas yolu ile takip yapılabileceğini içermektedir. Buradaki tacirden maksat, gerçek kişi olan tacirlerdir. Yani, tüzel kişi tacirler (ticaret şirketleri) hakkında 44 üncü maddenin 2. fıkrasının uygulama kabiliyeti yoktur. Ticaret şirketleri, ticareti terk edince tasfiyeye gireceklerinden ve tasfiye sonunda şirketin ticaret sicilindeki kaydının silinmesinden sonra tüzel kişiliği son bulacağından, artık, ticaret şirketlerini sicilden silindikten sonra iflas yolu ile takip etmeye imkan yoktur. Esasen, ticaret şirketleri bakımından buna lüzum da yoktur. Zira, tasfiyede şirketin bütün malları tasfiye edilmiştir. (Prof. Dr. ..., Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi Cilt XXVII, 1970, Sayı 1-2) Bu açıklama ile İİK’nun 44. maddesinin ikinci fıkrasındaki düzenlemenin, ticareti terk suçunun gerçek kişi tacirler için geçerli olduğunun, ticaret şirketleri yönünden geçerliliği bulunmadığının net olarak ifade edildiği anlaşılmaktadır.

Her ne kadar İİK'nun 44. maddesinin gerekçesinde, ticareti terk eden kötü niyetli borçluların işyerlerini terkederek ve ellerindeki mallarını başkalarına devrederek alacaklılarını zarara uğratmaları nedeniyle İİK'nun 337/a maddesindeki yaptırım düzenlendiği belirtilmekte ise de, ticaret şirketleri yönünden ticareti terk değil ortaklık ilişkisinin sona erdirilebileceğinden, buradaki borçlu ifadesiyle gerçek kişi tacirin kastedildiğinin kabulü zorunludur. Kaldı ki, Kanun’un 345. maddesi uyarınca sorumlu tutulması gereken ticaret şirketlerinin müdür/yetkilileri tarafından alacaklıları zarara uğratmaya yönelik eylemlerinin cezasız bırakılmadığı, nitekim Kanun’un 331, 333/a, 345/a maddelerinde gerekli yaptırımlar düzenlendiği gibi, unsurları bulunduğu takdirde 5237 sayılı Türk Ceza Kanununda müeyyideye bağlanan hileli iflas veya dolandırıcılık suçlarından da cezalandırılabilmeleri mümkün olduğundan, diğer bir deyişle ticaret şirketlerinin müdür/yetkililerinin alacaklıyı zarara uğratan bu tür davranışlarının yaptırımsız kaldığından söz edilemeyecektir.

Bu açıklamalardan anlaşılacağı üzere, İİK’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan eylem, yalnızca ticareti terk keyfiyetinin ticaret sicili memurluğuna bildirilmemesi değil, bununla birlikte İİK’nun 44. maddesine uygun olarak bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerinin bulunduğu bir mal beyanında bulunulmamasıdır. Bu durumda, Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan ticaret şirketlerinde ticaretin terki söz konusu olmayıp, ortaklık ilişkisinin sona erdirilmesi nedeniyle İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesi ile getirilen mal beyanında bulunma yükümlülüğünün, gerçek kişi tacirlere yönelik olduğu, yukarıda sayılan ticaret şirketlerini kapsamadığı, eş anlatımla ticaret şirketlerinin müdür veya yetkililerinin İcra ve İflas Kanunu’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan ticareti terk suçunu işlemeleri yasal olarak mümkün olmadığı kabul edilmelidir. Hal böyle olunca sanığın beraati yerine mahkumiyetine karar verilmesi,

Kabule göre de;

Sanığın nüfus kaydı dosya içine getirtilip konulmadan mahkumiyetine karar verilmesi,

İsabetsiz olup, temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün istem gibi BOZULMASINA, 17.10.2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/27736, Karar No: 2015/3069, Tarih: 06.02.2015

**8. Hukuk Dairesi         2014/27736 E.  ,  2015/3069 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davada, 4721 Sayılı TMK'nın "Miras Hukuku" (TMK.3.Kitap) hükümlerinden kaynaklanan ve diğer dairelerin görevine girmeyen davalar sonucu verilen hüküm ve kararların Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih 2015/8 sayılı Kararı ile hazırlanıp, 22.01.2015 Tarihli ve 29244 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Hukuk Daireleri'ne ilişkin iş bölümü uyarınca, hükme yöneltilen temyiz itirazlarının incelenmesi Yargıtay (14.) Hukuk Dairesi'nin görev alanına girmesi nedeniyle, dosyanın anılan Daire Başkanlığı'na GÖNDERİLMESİNE, 06/02/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/2172, Karar No: 2023/6478, Tarih: 02.10.2023

**3. Ceza Dairesi         2021/2172 E.  ,  2023/6478 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2019/727 E., 2019/2186 K.

SUÇ : Devletin Birliğini ve bütünlüğünü bozma, silahlı terör örgütüne bilerek veya isteyerek yardım etme, kişiyi yerine getirdiği kamu görevi nedeniyle tasarlayarak öldürme, kişiyi yerine getirdiği kamu görevi nedeniyle tasarlayarak öldürmeye yardım etme

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 ... maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 ... maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

Bir kısım sanıklar müdafilerinin duruşmalı inceleme talebinin, 7079 sayılı Kanun’un 94 üncü maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun’un 299 uncu maddesinin birinci fıkrası gereği takdiren reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü:

I. GEREKÇE

A.Sanık ... müdafiinin kişiyi yerine getirdiği kamu görevi nedeniyle tasarlayarak öldürmeye yardım etme suçu ve sanık ... müdafiinin silahlı terör örgütüne bilerek veya isteyerek yardım etme suçu yönünden temyiz taleplerinin incelenmesinde;

1. Sanık ...'ın kişiyi yerine getirdiği kamu görevi nedeniyle tasarlayarak öldürmeye yardım etme suçu yönünden Bingöl 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 2014/137 Esas 2017/154 sayılı kararında verilen mahkumiyet kararının sanık müdafii tarafından istinaf edilmesine rağmen Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin 03.07.2018 tarihli 2017/2095 Esas ve 2018/916 sayılı kararında inceleme ve karar verilmediği ancak diğer sanıklar yönünden inceleme yapılarak bazı hükümlerin bozulması ile yeniden İlk Derece Mahkemesine gönderildiği, Bingöl 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 2018/234 Esas 2019/18 sayılı kararında sanık hakkında ikinci kez aynı suçtan aynı deliller ile mahkumiyet hükmü kurulduğu ve Bölge Adliye Mahkemesince esasa ilişkin inceleme yapıldığı anlaşılmakla sanık müdafiinin temyiz talebinin reddine karar verilmeyerek yapılan incelemede;

Sanık ... yönünden dosya kapsamındaki eylem ve faaliyetleri ile 27.06.2013 tarihli duruşmadaki "o planın içinde ben de kendim vardım" şeklindeki savunması dikkate alınarak müşterek fail olduğu gözetilmeden hakkında kişiyi yerine getirdiği kamu görevi nedeniyle tasarlayarak öldürme suçundan yapılan uygulamada TCK'nın 37/1 maddesi yerine 39/2-b maddesinden hüküm kurulması aleyhe temyiz bulunmadığından, bozma nedeni yapılmamıştır.

Sanık ... yönünden dosya kapsamındaki eylem ve faaliyetleri ile 27.06.2013 tarihli duruşmadaki "o planın içinde ben de kendim vardım" şeklindeki savunması dikkate alınarak müşterek fail olduğu gözetilmeden hakkında kişiyi yerine getirdiği kamu görevi nedeniyle tasarlayarak öldürme suçundan yapılan uygulamada TCK'nın 37/1 maddesi yerine 39/2-b maddesinden hüküm kurulması aleyhe temyiz bulunmadığından, bozma nedeni yapılmamıştır.

Yargılama sürecindeki usuli işlemlerin kanuna uygun olarak eksiksiz yapıldığı, hükme esas alınan tüm delillerin hukuka uygun olarak elde edildiğinin belirlendiği aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde eksiksiz olarak sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı, eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve kanunda öngörülen suç tipine uyduğu, yaptırımların kanuni bağlamda şahsileştirilmek suretiyle uygulandığı anlaşılmakla; sanık müdafiinin yukarıda ilgili bölümde ileri sürdüğü temyiz sebepleri ve sair hususlar yerinde görülmemekle, sanık hakkında kurulan hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2.Sanık ... müdafiinin silahlı terör örgütüne bilerek veya isteyerek yardım etme suçu yönünden yargılama sürecindeki usuli işlemlerin kanuna uygun olarak eksiksiz yapıldığı, hükme esas alınan tüm delillerin hukuka uygun olarak elde edildiğinin belirlendiği aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde eksiksiz olarak sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı, eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve kanunda öngörülen suç tipine uyduğu, yaptırımların kanuni bağlamda şahsileştirilmek suretiyle uygulandığı anlaşılmakla; sanık müdafiinin yukarıda ilgili bölümde ileri sürdüğü temyiz sebepleri ve sair hususlar yerinde görülmemekle, sanık hakkında kurulan hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

B. a-) Sanıklar ... ve ... müdafilerinin Devletin birliğini ve bütünlüğünü bozma, kişiyi yerine getirdiği kamu görevi nedeniyle tasarlayarak öldürme suçları yönünden temyiz taleplerinin incelenmesinde;

1-Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin 03.07.2018 tarihli 2017/2095 Esas ve 2018/916 sayılı bozma ilamı ile mahkemece verilen hükmün sanıklar aleyhine bozulmuş olması karşısında, CMK'nın 307/2 nci maddesi son cümlesi gereğince sanıkların bozmaya karşı diyeceklerinin sorulması gerekirken sanıklar müdafiinin beyanlarının alınması ile yetinilerek yazılı şekilde karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

1-Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin 03.07.2018 tarihli 2017/2095 Esas ve 2018/916 sayılı bozma ilamı ile mahkemece verilen hükmün sanıklar aleyhine bozulmuş olması karşısında, CMK'nın 307/2 nci maddesi son cümlesi gereğince sanıkların bozmaya karşı diyeceklerinin sorulması gerekirken sanıklar müdafiinin beyanlarının alınması ile yetinilerek yazılı şekilde karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

2-07.09.2012 tarihli görüntü izleme ve okuma tutanağının gizli tanık ...'ın teşhisleri doğrultusunda düzenlendiği, 26.04.2017 tarihli bilirkişi raporunda ise kamera kayıtlarının çözünürlüğü nedeniyle müspet ya da menfi bir görüş beyanında bulunulamayacağının belirtilmiş olması karşısında görüntü kayıtlarının getirtilerek gizli tanık ... teşhisleri ve beyanları ile görüntü kayıtlarının birbiri ile uyumlu olup olmadığının kuşkuya yer bırakmayacak şekilde tespit edilmesi amacıyla olaya ilişkin görüntü kayıtlarının Adli Tıp, TÜBİTAK veya TRT gibi uzman kuruluşlardan birisine gönderilip görüntü iyileştirme ve analizleri de yaptırılarak bilirkişi raporu aldırılması ve eylemlerin sanıklarla ilişkilendirildikten sonra gerekçe yerinde tartışılması gerektiği gözetilmeksizin eksik araştırma ve yetersiz gerekçe ile yazılı şekilde hüküm kurulması hukuka aykırı bulunmuştur.

b-)Sanıklar ..., ... ve ... müdafilerinin silahlı terör örgütüne bilerek veya isteyerek yardım etme suçu yönünden temyiz taleplerinin incelenmesinde;

1.Sanık ... yönünden; UYAP’tan yapılan kontrol ve dosya kapsamında bulunan belgelerden, sanık hakkında Diyarbakır 7. Ağır Ceza Mahkemesinin 2012/213 Esas sayılı dosyasında silahlı terör örgütüne üye olma suçundan açılan suç tarihi 13.11.2011, iddianame tarihi 19.04.2012 olan kamu davasının mükerrer yargılamanın ve cezalandırılmanın önlenmesi bakımından yapılan değerlendirmede Diyarbakır 7. Ağır Ceza Mahkemesinin sanık hakkında silahlı terör örgütüne üye olma suçundan verilen mahkumiyet kararına ilişkin Yargıtay 9. Ceza Dairesinin 27.09.2013 tarihli ve 2013/9871 Esas 2013/11878 sayılı onama kararı ile aynı tarihte kesinleştiği, örgüte yardım suçunun failinin örgütün hiyerarşik yapısına girerek örgüt üyesi olmaması gerektiğinin TCK'nın 220 nci maddesinin yedinci fıkrasında düzenlendiği gözetilerek Devletin birliğini ve bütünlüğünü bozma suçundan kamu davası açılan ve silahlı terör örgütüne üye olmamakla birlikte bilerek ve isteyerek yardım etme kabul edilen sanığın eyleminin; Diyarbakır 7. Ağır Ceza Mahkemesi tarafından verilen silahlı terör örgütüne üye olma suçu ile aynı dönemde gerçekleşip gerçekleşmediğinin değerlendirilmesi bakımından silahlı terör örgütüne üye olma suçunun temadi eden suçlardan olması da nazara alınarak; anılan dava dosyası getirtilip incelenerek tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken eksik araştırma ile yazılı şekilde karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

2. Sanık ... yönünden; sanığın olay tarihinde Karlıova BDP ilçe başkanı olarak görev yaptığı, dosyada delil olarak gösterilen diğer gizli tanık anlatımları ve genel nitelikteki beyanların somut deliller ile desteklenmediği anlaşılmakla PKK/KCK terör örgütüne bilerek ve isteyerek yardım ettiğine dair her türlü kuşkudan uzak delil bulunmadığı gözetilmeden silahlı terör örgütüne

bilerek ve isteyerek yardım etme suçundan CMK'nın 223/2-e maddesi gereğince beraatine karar vermek gerekirken delillerin değerlendirilmesinde düşülen yanılgı sonucu yazılı şekilde mahkumiyet hükmü kurulması, hukuka aykırı bulunmuştur.

3.Sanık ... yönünden; Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin 03.07.2018 tarihli 2017/2095 Esas ve 2018/916 sayılı bozma ilamı ile mahkemece verilen hükmün sanık aleyhine bozulmuş olması karşısında, CMK'nın 307/2 nci maddesi son cümlesi gereğince sanığın bozmaya karşı diyeceklerinin sorulması gerekirken sanık müdafiinin beyanlarının alınması ile yetinilerek yazılı şekilde karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

A. Sanık ... ve ... Hakkında Kurulan Hükümlere Yönelik Temyiz İstemi

Gerekçe (A) bölümünde açıklanan nedenlerle Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin, 21.11.2019 tarihli ve 2019/727 Esas, 2019/2186 sayılı kararında sanıklar müdafilerince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

B. Sanık ..., ..., ..., ... ve ... Hakkında Kurulan Hükümlere Yönelik Temyiz İstemi

Gerekçe (B) bölümünde açıklanan nedenlerle sanıklar müdafilerinin temyiz istemleri yerinde görüldüğünden Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin, 21.11.2019 tarihli ve 2019/727 Esas, 2019/2186 sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca Bingöl 1. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

02.10.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/11223, Karar No: 2013/2698, Tarih: 18.02.2013

**9. Ceza Dairesi         2012/11223 E.  ,  2013/2698 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : İftira

Hüküm : TCK’nın 267/1, 53. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın, 15.10.2001 tarihli “Belgedir” başlıklı tutanağın sahte olarak düzenlendiğini, altındaki imzayı boş kağıda atmış olabileceğini, ancak üstündeki yazının mağdur tarafından bilgisi dışında yazıldığını savunması, Adli Tıp Kurumu Fizik İhtisas Dairesinin raporunda da buna uygun olarak belgenin ıslak imza içerir bölümleri dışında kalan tüm yüzeyinin kimyasal silintiye maruz kaldığının bildirilmesi, tanık ...’nın ise yeminli anlatımlarında; mağdur ...’in, sanığı kastederek “Bana bir şey yapamaz. Elimde imzalı boş kağıdı var. Üzerini dolduracağım.” sözünü duyduğunu beyan etmesi karşısında, mağdur hakkında ileri sürdüğü iddiaların suç işlemediğini bildiği kimseye suç atmak biçiminde olmayıp şikâyet hakkını kullanma niteliğinde bulunduğu, bu nedenle iftira suçunun yasal unsurlarının oluşmadığı gözetilmeden, beraati yerine yazılı şekilde mahkûmiyetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebepten dolayı BOZULMASINA, 18.02.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.