muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/7425, Karar No: 2024/13509, Tarih: 04.11.2024

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince sanığın eyleminin silahlı terör örgütüne üye olma suçunu oluşturduğunun kabulü ile sanık hakkında mahkûmiyet kararı verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan inceleme sonunda;

Ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 08.04.2008 tarih ve 9-18-78 sayılı kararında açıklandığı üzere; etkin pişmanlık hükümlerinin amacı, bir yandan terör ve örgütlü suçlarla mücadele bakımından stratejik önemi nedeniyle en etkili bilgi edinme ve mücadele araçlarından olan örgütün kendi mensuplarını kullanmak, diğer taraftan da suç işlemeyi önlemek, mensup olduğu yasa dışı örgütün amaçladığı suçun işlenmesine engel olanları ve işlediği suçtan pişmanlık duyanları cezalandırmayarak ya da cezalarında belli oranlarda indirim yaparak yeniden topluma kazandırmaktır.

5237 sayılı Kanun'un 221 inci maddesinin dördüncü fıkrasının birinci cümlesinin tatbiki için, "suç işlemek amacıyla örgüt kuran, yöneten veya örgüte üye olan ya da üye olmamakla birlikte örgüt adına suç işleyen veya örgüte bilerek ve isteyerek yardım eden kişinin, gönüllü olarak teslim olup örgütün yapısı ve faaliyeti çerçevesinde işlenen suçlarla ilgili bilgi vermesi" gerektiğinden, hakkında ceza soruşturması bulunan şüphelinin yakalanmadan önce yetkili merciilere gönüllü olarak teslim olsa/kendiliğinden gelse bile bu aşamada örgütün yapısı ve faaliyeti çerçevesinde işlenen suçlarla ilgili bilgi vermemesi halinde anılan normun uygulanma imkanı bulunmayacağı ve fakat şartları oluşmuş ise cezada indirim öngören şahsi sebep olarak düzenlenen ikinci cümlenin tatbik edilebileceği gözetilmelidir.

5237 sayılı Kanun'un 221 inci maddesinin dördüncü fıkrasının ikinci cümlesinden yararlanabilmek için; failin yakalandıktan sonra bilgisi ölçüsünde örgüt içerisindeki konumuyla uyumlu şekilde kendisinin ve diğer örgüt üyelerinin eylemlerini, örgütün yapısı ve faaliyetleriyle ilgili yeterli ve samimi bilgi vererek suçtan pişmanlığını söz ve davranışlarıyla göstermesi gerekmektedir. Bu bilgi maddenin üçüncü fıkrasında aranan, örgütü çökertecek nitelikteki bilgi değildir. Verilen bilginin önemi cezanın belirlenmesinde dikkate alınmalıdır (Dairemizin 12.05.2015 tarih, 2015/1426 E. 2015/1292 K, 26.10.2015 tarih, 2015/1565-3464 K.).

5237 sayılı Kanun'un 221 inci maddesinin dördüncü fıkrasının ikinci cümlesi kapsamında etkin pişmanlıkta bulunduğunun kabulü halinde bu suçtan dolayı verilecek cezada 1/3'ten 3/4'e kadar bir indirim yapılacağı öngörülmektedir. Buna göre belirlenen cezadan en az 1/3, en fazla 1/4 oranında bir indirim yapılacaktır. Bu iki sınır arasında yapılacak indirim, verilen bilginin niteliği, örgütün yapısı ve faaliyetleri çerçevesinde işlenen suçlarla ya da diğer örgüt mensuplarının tespitiyle ilgili olmak üzere elverişlilik derecesi, ceza soruşturması ya da kovuşturmasının hangi aşamasında etkin pişmanlıkta bulunulduğu gibi kıstaslar nazara alınarak mahkeme tarafından takdir ve tayin edilecektir.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde:

Sanığın hükümden sonra gönderdiği 30.06.2020 ve 13.07.2020 tarihli dilekçelerinde, etkin pişmanlıktan yararlanmak ve tekrar ifade vermek istediğini beyan ettiği görülmekle, sanığın duruşmada hazır edilerek ayrıntılı beyanlarının alınması, gerekirse kollukta teşhis işlemi de yaptırılmak suretiyle verdiği bilgilerin örgütte geçirdiği süre, konum ve faaliyetleri itibariyle yeterli ve faydalı olup olmadığı ilgili birimlerden de sorularak sonucuna göre, hukuki durumunun ve hakkında 5237 sayılı Kanun'un 221 inci maddesi kapsamında etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışılmasında zorunluluk bulunması bozmayı gerektirmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle sanık müdafinin temyiz istemleri yerinde görüldüğünden İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin, 15.09.2020 tarihli ve 2019/1016 Esas, 2020/664 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca Tekirdağ 2. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

04.11.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/13610, Karar No: 2021/6410, Tarih: 27.04.2021

**5. Hukuk Dairesi         2019/13610 E.  ,  2021/6410 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; İlk Derece Mahkemesince (Gebze 1. Asliye Hukuk Mahkemesi 2018/69 Esas–2019/10 Karar) davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı, davalı ... vekili tarafından yapılan istinaf başvurusunun Sakarya Bölge Adliye Mahkemesinin 4. Hukuk Dairesince vekalet ücreti yönünden kabulü ile HMK nın 353/1-b-2 maddesi gereğince ilk derece mahkemesinin kararının düzeltilerek yeniden esas hakkında karar verilmesine dair hükmün duruşmalı olarak Yargıtayca incelenmesi davalı ... vekili tarafından verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, duruşma için belirlenen 27/04/2021 günü temyiz eden davalı ... ile aleyhine temyiz olunan davacı idare vekillerinin yüzlerine karşı; usulüne göre çağrı kağıdı gönderilmesine rağmen gelmediğinden diğer davalılar vekilinin yokluğunda duruşmaya başlanarak vekilinin sözlü açıklamalar da dinlendikten ve dosyadaki kağıtlar okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı davalı ... vekilince yapılan istinaf başvurusunun Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesince vekalet ücreti yönünden kabulü ile HMK nın 353/1-b-2 maddesi gereğince ilk derece mahkemesinin kararının düzeltilerek yeniden esas hakkında karar verilmiş, hüküm, davalı ... vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre; arsa niteliğindeki Darıca ilçesi, ... mahallesi 681 ada 17 parsel sayılı taşınmazın zeminine 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 11/1-g maddesi uyarınca emsalin üstün ve eksik yönleri belirlenip kıyaslaması yapılarak; üzerindeki yapıya ise aynı kanunun 11/1-h maddesi uyarınca resmi birim fiyatları esas alınıp yıpranma payı düşülerek değer biçilmesine ilişkin ilk derece mahkemesinden verilen karara karşı yapılan istinaf başvurusunun kısmen kabulü ile 6100 sayılı HMK'nun 353/1-b-2 maddesi uyarınca davacı lehine hükmolunan vekalet ücreti çıkartılmak suretiyle yeniden esas hakkında hüküm kurulmasında bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

Üçer aylık vadeli mevduatta nemalandırılmasına karar verilen fark bedel 121.688,82 TL davalılara karar tarihi itibariyle ödenemeyeceğinden, 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10/9. fıkrası uyarınca işletilecek yasal faizin bitiş tarihinin kararın kesinleşme tarihi olması gerektiği düşünülmeden tespit edilen kamulaştırma bedelinin tamamına karar tarihine kadar yasal faiz işletilmesine karar verilmesi,

Doğru değilse de; bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden,

Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının 4. bendinin tamamen çıkartılmasına, yerine ( Mahkememizce tespit edilen 2.517.572,80-TL kamulaştırma bedelinin ödenmesine karar verilen 2.395.883,98 TL lik kısmına 6459 sayılı yasa ile değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10/9. fıkrası uyarınca, davanın açılma tarihinden dört ay sonraki günden (31/05/2018 tarihinden) itibaren başlamak ve 09/01/2019 karar tarihine kadar geçerli olmak üzere üzere yasal faiz uygulanmasına, üçer aylık vadeli hesaba yatırılan 121.688,82 TL lik kısmına ise 31.05.2018 tarihinden kararın kesinleşme tarihine kadar yasal faiz uygulanmasına) bendinin yazılmasına,

Hükmün böylece HMK'nun 370/2. maddesi uyarınca DÜZELTİLEREK ONANMASINA, HMK'nun 373/1. maddesi uyarınca kararın bir örneğinin Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi'ne GÖNDERİLMESİNE, davalı ...'den peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, temyiz eden davalı ... yararına yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca takdir olunan 3.050,00-TL. vekalet ücretinin karşı tarafa yükletilmesine, 27/04/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/4849, Karar No: 2013/22141, Tarih: 01.10.2013

**12. Ceza Dairesi         2013/4849 E.  ,  2013/22141 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : 2863 sayılı Kanuna aykırılık

Hüküm : 1) Sanık ...'in 2863 sayılı Kanunun 74/1, 5237 sayılı TCK'nın 62, 53, 54 maddeleri uyarınca mahkumiyetine,

2) Sanık ...'ın 2863 sayılı Kanunun 74/1, 5237 sayılı TCK'nın 39, 62, 51, 53 maddeleri uyarınca mahkumiyetine ve cezanın ertelenmesine

2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan sanıkların mahkumiyetlerine ilişkin hükümler, sanık ... müdafii ile sanık ... tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dosya kapsamında bulunan 28/03/2011 tarihli keşif tutanağının ikinci sayfasında hakim imzasının bulunmaması, mahallinde tamamlanabilir eksiklik olarak değerlendirilmiştir.

Suç tarihinde, sanıkların izinsiz kazı yapmak için fikir ve eylem birliği içerisinde bir araya geldikleri, temyize gelmeyen sanık ...'ın aracın yanında, sanık ...'ın ise tepenin üzerinde gözcülük yaptıkları, sanık ...'in ise Kırklareli İli, Vize İlçesi, ... ... Mahallesi, Asmakayalar Mevkiinde yer alan, Edirne Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kurulunun 10/07/1991 tarih ve 942 sayılı kararıyla, Asmaköyü Höyüğü, 1. derece arkeolojik sit alanı olarak belirlenen sınırlar içerisinde bulunan dava konusu taşınmazda, üzerinde haç işareti mevcut panonun alt kısmında, 35 x 35 cm boyutlarında ve 15 cm derinliğinde kazı yaptığı, tarafsız arkeolog bilirkişi raporu ile sanıkların eylemleri neticesinde ortaçağa ait bir belge değeri taşıyan dava konusu panoya kalıcı şekilde zarar verildiğinin saptandığı, sanıkların yargılama aşamasında alınan savunmalarında, üzerinde haç işareti bulunan kayanın altında define olabileceğini düşündüklerini ve bu nedenle taşı kırmaya karar verdiklerini, sanıklardan ... ve ...'ın gözcülük yaptıklarını, ...'in ise murç ve çekiç ile taşı kırmaya çalıştığını beyan ettikleri, tüm dosya kapsamı itibarıyla sanıkların üzerlerine atılı izinsiz olarak kazı yapma suçunu işlediklerinin sübuta erdiği anlaşılmakla,

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık ... müdafii ile sanık ...'in bir nedene dayanmayan ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- Sanıklar tarafından gerçekleştirilen kazının ülkemizde tarımsal amaçlı faaliyet için öngörülen 40 cm'lik derinliği aşmaması karşısında eylemin teşebbüs aşamasında kaldığının nazara alınmaması,

2- 5237 sayılı TCK'nın 53/1-c maddesinde belirtilen velayet, vesayet ve kayyımlığa ait hizmette bulunmaktan yoksun bırakılma güvenlik tedbirinin, aynı maddenin 3. fıkrası uyarınca sanık ... hakkında sadece kendi alt soyu üzerindeki yetkileri bakımından koşullu salıverme tarihine kadar, diğer kişiler yönünden hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

2- 5237 sayılı TCK'nın 53/1-c maddesinde belirtilen velayet, vesayet ve kayyımlığa ait hizmette bulunmaktan yoksun bırakılma güvenlik tedbirinin, aynı maddenin 3. fıkrası uyarınca sanık ... hakkında sadece kendi alt soyu üzerindeki yetkileri bakımından koşullu salıverme tarihine kadar, diğer kişiler yönünden hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı olup, sanık ... müdafii ile sanık ...'in temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 01/10/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/19707, Karar No: 2014/20703, Tarih: 27.10.2014

**10. Hukuk Dairesi         2014/19707 E.  ,  2014/20703 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Kozan 1. Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Tarihi : 09.07.2014

No : 2011/313-2014/558

Dava, aksine kurum işleminin iptali ile 28.10.1993 tarihinden itibaren malullük aylığı tahsisi ve ödenmeyen maluliyet aylıklarının yasal faizi ile birlikte tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne; davacının mevcut hastalık ve arızalarına göre çalışma gücünün 2/3'ünü kaybetmesi nedeniyle malül sayılmasına ve maluliyet başlangıcının 06.06.1994 tarihi olduğuna, 506 sayılı yasanın 53, 54 maddeleri gereğince malulen emekli olmaya hak kazandığının tespitine, karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi .. tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

İlk kez, 30.05.1994 tarihinde maluliyet aylığı bağlanması için Kuruma başvuran davacı hakkında alınan Adana Devlet hastanesinin 06.06.1994 tarihli raporunda; 1982 yılında MS teşhisi konulduğu ve halihazırda %60 özürlü ve çalışamaz ibarelerinin bulunduğu, kurumca alınan 26.07.1994 tarihli ünite kararı ile de, davacının sigortalılığın başladığı 25.04.1988 tarihinde malûl sayılacak derecede hastalık veya arızası bulunduğu gerekçesi ile tahsis başvurusu reddedilen davacının, 16.11.2007 tarihinde, yeniden Kuruma başvurduğu, 21.02.2008 tarihli Kurum ünite kararı ile aynı nedenlerle başvurusunun reddi üzerine, eldeki davayı açtığı anlaşılmakta olup; mahkemece, prosedür kapsamında, Yüksek Sağlık Kurulundan rapor alınmaksızın ve ayrıca aylığın başlangıcına dair herhangi bir hüküm kurulmaksızın verilen kararın, eksik araştırma ve yanılgılı değerlendirmeye dayalı olduğu anlaşılmaktadır.

5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun Geçici 1. maddesi uyarınca davanın yasal dayanağı olan 506 sayılı yasanın 53. ve devamı maddelerine göre, malûl sayılmayı gerektirecek hastalık veya arızanın bulunup bulunmadığının tespitinde izlenecek yol, 506 sayılı Yasanın 109. (5510 sayılı Yas 95.) maddesinde hükme bağlanmıştır. Buna göre kurum sağlık tesislerince düzenlenen

raporlara dayanılarak verilen kararlara karşı Sosyal Sigorta Yüksek Sağlık Kurulundan rapor alınmalı, söz konusu kurul raporlarının Kurumu bağlayacağı, ancak, diğer ilgilileri bağlamayacağı dikkate alınarak, itiraz halinde, Adli Tıp Kurumundan alınacak rapora göre karar verilmeli; Yüksek Sağlık Kurulu Raporu ile Adli Tıp Kurumu raporu arasında çelişki bulunması halinde ise, Adli Tıp Genel Kurulundan alınacak raporla, bu çelişki giderilip, varılacak sonuca göre karar verilmelidir.

raporlara dayanılarak verilen kararlara karşı Sosyal Sigorta Yüksek Sağlık Kurulundan rapor alınmalı, söz konusu kurul raporlarının Kurumu bağlayacağı, ancak, diğer ilgilileri bağlamayacağı dikkate alınarak, itiraz halinde, Adli Tıp Kurumundan alınacak rapora göre karar verilmeli; Yüksek Sağlık Kurulu Raporu ile Adli Tıp Kurumu raporu arasında çelişki bulunması halinde ise, Adli Tıp Genel Kurulundan alınacak raporla, bu çelişki giderilip, varılacak sonuca göre karar verilmelidir.

01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Yasanın 25.maddesi “Sigortalının veya işverenin talebi üzerine, Kurumca yetkilendirilen sağlık hizmeti sunucularının sağlık kurullarınca usûlüne uygun düzenlenecek raporlar ve dayanağı tıbbî belgelerin incelenmesi sonucu, 4 üncü Maddenin birinci fıkrasının (a) ve (b) bentleri kapsamındaki sigortalılar için çalışma gücünün veya iş kazası veya meslek hastalığı sonucu meslekte kazanma gücünün en az % 60'ını, (c) bendi kapsamındaki sigortalılar için çalışma gücünün en az % 60’ını veya vazifelerini yapamayacak şekilde meslekte kazanma gücünü kaybettiği Kurum Sağlık Kurulunca tespit edilen sigortalı, malûl sayılır.” Hükmünü içermekte olup, malul sayılma için 506 sayılı Yasada öngörülen çalışma gücünün en az 2/3’sini yitirmiş olma hali, 01.10.2008 tarihi itibarıyla yürürlüğe giren 5510 sayılı Yasanın 25.maddesindeki yasal düzenlemede “çalışma gücünün en az % 60’ını kaybetme” olarak öngörülmüştür.

Diğer taraftan, davacının sonraki tahsis talebinde bulunduğu 16.11.2007 tarihinde yürürlükte bulunan 506 sayılı Yasanın “Zamanaşımı ve hakkın düşmesi” başlığını taşıyan 99’uncu maddesinin “Bu Kanunda aksine hüküm bulunmayan hallerde, iş kazalarıyla meslek hastalıkları ve ölüm sigortalarından hak kazanılan gelir ve aylıklar, hakkı doğuran olay tarihinden itibaren beş yıl içinde istenmezse zamanaşımına uğrar. Bu durumda olanların gelir ve aylıkları, yazılı istek tarihini takibeden aybaşından itibaren başlar.” Hükmünün dikkate alınmadığı anlaşılmakla, yazılı istek tarihi dikkate alınmak yerine,yazılı şekilde hüküm tesisi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedendir.

Bu durumda, mahkemece yapılacak iş; 506 Sayılı Yasanın 109 ve 5510 sayılı Yasanın 95’inci maddeleri gereğince öncelikle Sosyal Sigorta Yüksek Sağlık Kurulundan rapor aldırılmalı, çelişki vaki olursa usulünce giderilmeli, ayrıca, %60 maluliyet oranının varlığı halinde 506 Sayılı Yasanın 99’uncu maddesi hükümleri dikkate alınmak suretiyle aylık başlangıcı yazılı istek tarihine göre belirlenmeli, tahsis talep tarihinde sigortalılık süresi ve prim gün sayısına ilişkin şartların varlığı da ayrıca irdelenmelidir.

2-Kabule göre de; davacının aylık başlangıç tarihini 28.10.1993 olarak talep ettiği, mahkemece, kabul edilen tarihin ise 06.06.1994 olduğu dikkate alındığında, talebin bir kısmının reddedildiği ve verilen kararın kısmen kabul olduğu dikkate alınmaksızın, yazılı şekilde hüküm tesisi

2-Kabule göre de; davacının aylık başlangıç tarihini 28.10.1993 olarak talep ettiği, mahkemece, kabul edilen tarihin ise 06.06.1994 olduğu dikkate alındığında, talebin bir kısmının reddedildiği ve verilen kararın kısmen kabul olduğu dikkate alınmaksızın, yazılı şekilde hüküm tesisi

Mahkemece, açıklanan maddi ve hukuki ilkeler gözetilmeksizin, yanılgılı değerlendirme ve eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması, usûl ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 27.10.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/1310, Karar No: 2011/3786, Tarih: 31.03.2011

**1. Hukuk Dairesi         2011/1310 E.  ,  2011/3786 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : SAKARYA 3. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 19/01/2010

Taraflar arasında birleştirilerek  görülen davada;

Davacı, kayden maliki olduğu 141 ada 58 parsel sayılı taşınmazda imar uygulama işlemi yapılarak oluşturulan 1346 ada 1 ve 2 parsel sayılı taşınmazlarda davalıların paydaş kılındığını, sicilin oluşumuna dayanak  imar  uygulamasının idari yargı yerinde iptal edildiğini ileri sürüp, tapu kayıtlarının iptali ile imar  öncesindeki gibi 58 parsel olarak adına tesciline karar  verilmesini istemiştir.

Davalılar S. ve E., dava konusu taşınmazlar bakımından yapılan imar uygulaması hakkında idari yargıda açılmış bir  dava olmadığını, imar  işleminin kesinleştiğini belirtip, davanın reddini savunmuşlardır. Diğer davalılar, yargılamaya katılmadıkları gibi davaya cevap da vermemişlerdir.

Mahkemece, çekişme konusu taşınmazların tesciline dayanak imar  işleminin idari yargı yerinde iptal  edilip kararın kesinleştiği, sicilin yolsuz hale geldiği gerekçesiyle davanın kabulüne karar  verilmiştir.

Karar, davalılar S. ve E. tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi  . raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

Dava ve birleşen dava, kadastral parselin ihyası nedenine dayalı tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriğinden, toplanan delillerden; çekişme konusu 141 ada 58 parsel sayılı taşınmazın imar uygulama işleminin idari yargı yerinde iptal edildiği, böylece sicilin dayanağının iptali ile tescilin yolsuz hale geldiği belirlenerek dayanağı kalmayan sicil kaydının iptaline karar verilmesi kural olarak doğrudur.

Ancak, dava konusu imar parsellerinden bir bölümünün iptali ile kadastral parselin ihya edilmesi, 2 nolu imar parselinin ayakta bırakılması bunun sonucu olarak, 58 sayılı kadastral parseldeki yerin bir bölümünün imar alanı içinde kalması dolu pafta sistemi ve doğru sicil oluşturma ilkelerine aykırıdır.

Hakim, doğru sicil oluşturmakla yükümlü olup, bu hususlar kamu düzenindendir.

Esasen, birleşen dava da 2 sayılı imar parselinin iptali ve bu nedenle 58 parselin ihyası istenmiştir.

Hal böyle olunca; birleşen davanın da kabulüne karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı olduğu üzere hüküm tesisi isabetsizdir.

Davalılar S.ve E.’in, temyiz itirazları yerindedir. Kabulüyle hükmün HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine,   31.03.2011  tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/726, Karar No: 2009/6942, Tarih: 20.05.2009

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2009/726 E.  ,  2009/6942 K.**

**"İçtihat Metni"**

... vekili avukat ... ile 1-..., 2- ... Hizm. Dan. Plan. Proje Gel. Kimyasal Ür. Tic. Ltd. Şti vekili avukat ... aralarındaki dava hakkında ... 1. Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 21.10.2008 gün ve 250-249 sayılı hükmün davalı ... avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşuldu.

K A R A R

Temyiz eden davalı ...'nın temyizden feragate ilişkin beyanı alındıktan sonra gönderilmesi için dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 20.5.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.