muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/26903, Karar No: 2020/1748, Tarih: 06.02.2020

6100 sayılı Kanun'un 110. maddesinde düzenlenen, davacının aynı davalıya karşı birbirinden bağımsız birden fazla asli talebini aynı dava dilekçesinde ileri sürmesi olarak tanımlanan davaların yığılması (objektif dava birleşmesi) halinde, talep sayısı sayısı kadar dava bulunduğu kabul edildiğinden ve aynı Kanun'un 297/2. maddesi uyarınca da her bir talep bakımından ayrı ayrı hüküm verilmesi gerektiğinden, bu durumda da dava dilekçesinde ileri sürülen taleplerin belirsiz alacak olup olmadığının her bir talep bakımından ayrı ayrı değerlendirilmesi gerekecektir.

Tüm bu açıklamalar sonucunda şunu belirtmek gerekir ki, iş hukukundan kaynaklanan alacaklar bakımından baştan belirli veya belirsiz alacak davası şeklinde belirleme yapmak kural olarak doğru ve mümkün değildir. Bu sebeple iş hukukunda da belirsiz alacak davasının açılabilmesi, bu davanın açılması için gerekli şartların varlığına bağlıdır. Eğer bu şartlar varsa, iş hukukunda da belirsiz alacak davası açılabilir, yoksa açılamaz (C. Simil, Belirsiz Alacak Davası, I. Bası, İstanbul 2013, s. 414). Keza aynı şey kısmi dava için de söz konusudur.

İş Hukukundan kaynaklanan davalarda sıkça karşılaşıldığı üzere, taraflar arasında çalışma süresi ve ücret miktarı yönlerinden uyuşmazlık bulunması, alacağı belirsiz hale getirmez. Keza, işçi çalışma süresini ve ücretini belirleyebilmektedir. İşçinin ne zamandan beri çalıştığını veya ücretinin ne kadar olduğunu bilmemesi hayatın olağan akışına da aykırıdır. İşçinin kendisinin bilmediği çalışma süresini, tanıkların bildiğini veya bilirkişinin bileceğini farzetmek ispat kurallarına da aykırıdır. Keza tarafın yeterli şekilde somutlaştırıp kendisinin bilgisinde dahi olmadığını belirttiği bir hususun mahkemece bilinmesini beklemek de mümkün değildir.

İşverenin maddi hukuktan doğan yükümlülüklerini (belge ve bordro düzenleme gibi) yerine getirmemesi, tuttuğu belgelerin gerçeği yansıtmaması, davadan önce işçinin alacaklarını inkar etmesi ya da ikrar etmekle beraber yerine getirmemesi davacıya kural olarak belirsiz alacak davası açma imkanını vermez. İşçi bu durumlarda dahi, alacağının miktarını veya değerini belirleyebiliyorsa, belirsiz alacak davası açamaz(Simil, s. 412).

Somut uyuşmazlıkta, dava belirsiz alacak davası türünde açılmıştır. Mahkemece dava belirsiz alacak davası olarak görülmüştür. Açıklanan nedenle talep edilen alacakların belirsiz alacak davası olarak açılıp açılamayacağının irdelenmesi gerekmektedir.

Somut uyuşmazlıkta, dava belirsiz alacak davası türünde açılmıştır. Mahkemece dava belirsiz alacak davası olarak görülmüştür. Açıklanan nedenle talep edilen alacakların belirsiz alacak davası olarak açılıp açılamayacağının irdelenmesi gerekmektedir.

İşçinin işe iade sonrasında başvurusuna rağmen işe başlatılmaması halinde, işe başlatılmayacağının sözlü ya da eylemli olarak açıklandığı tarihte veya bir aylık başlatma süresinin sonunda iş sözleşmesi işverence feshedilmiş sayılır. İşçinin işe başlatılmaması fesih niteliğinde olmakla, işverence gerçekleşen bu feshe bağlı olarak ihbar tazminatı ile süre yönünden şartları mevcutsa kıdem tazminatı ve yıllık izin ücreti ödenmelidir. Hesaplamalar işe başlatmama yoluyla gerçekleşen fesih tarihindeki ücret ve kıdem tazminatı tavanı gözetilerek yapılmalıdır. İşçiye geçersiz sayılan fesih sırasında kıdem ve ihbar tazminatı ile izin ücreti ödenmişse, dört aylık boşta geçen süre ilavesiyle son ücrete göre yeniden hesaplama yapılmalı ve daha önce ödenenler mahsup edilerek sonuca gidilmelidir. İşe başlatmama yolu ile gerçekleşen fesih tarihindeki ücretin, davacı yanca bilinmesi mümkün bulunmadığından kıdem, ihbar ve yıllık ücretli izin alacağının belirsiz alacak davası olarak açılması mümkündür.

Boşta geçen süre ücreti ve diğer alacaklar için yapılacak hesaplama geçersiz fesih tarihini takip eden 4 aylık dönem ücretidir. İşçinin bu ücreti bilmesi mümkündür. Hal böyle olunca, boşta geçen süre ücreti ve diğer alacaklara ilişkin talebin belirsiz alacak davası olarak açılması mümkün değildir. Açıklanan nedenler ile boşta geçen süre ücreti ve diğer alacaklara ilişkin talebin belirsiz açılamayacağı kabul edilerek bu alacak kalemi hakkında davanın usulden reddine karar verilmesi gerekirken işin esasına girilmesi doğru bulunmamıştır.

3-Taraflar arasında kıdem tazminatına yürütülen faizin başlangıç tarihi konusunda da uyuşmazlık bulunmaktadır.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 26. maddesi “Hâkim, tarafların talep sonuçlarıyla bağlıdır; ondan fazlasına veya başka bir şeye karar veremez. Duruma göre, talep sonucundan daha azına karar verebilir.” hükmü uyarınca taleple bağlılık kuralına aykırı olarak talepten fazlasına karar verilmesi usule aykırıdır.

Somut uyuşmazlıkta, dava dilekçesinde kıdem tazminatına 03/11/2014 tarihinden faiz yürütülmesi talep edilmesine karşın bu alacak kalemine 08/10/2014 tarihinden itibaren faiz yürütülmesi talep aşımı mahiyetinde olduğundan bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 06/02/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11338, Karar No: 2015/2441, Tarih: 05.02.2015

**8. Hukuk Dairesi         2014/11338 E.  ,  2015/2441 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davada, 4721 Sayılı TMK'nın "Miras Hukuku" (TMK.3.Kitap) hükümlerinden kaynaklanan ve diğer dairelerin görevine girmeyen davalar sonucu verilen hüküm ve kararların Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih 2015/8 sayılı Kararı ile hazırlanıp, 22.01.2015 Tarihli ve 29244 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Hukuk Daireleri'ne ilişkin iş bölümü uyarınca, hükme yöneltilen temyiz itirazlarının incelenmesi Yargıtay (14.) Hukuk Dairesi'nin görev alanına girmesi nedeniyle, dosyanın anılan Daire Başkanlığı'na GÖNDERİLMESİNE, 05/02/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10354, Karar No: 2015/22133, Tarih: 26.11.2015

**5. Hukuk Dairesi         2015/10354 E.  ,  2015/22133 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Siirt 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 30/06/2014

NUMARASI : 2013/996-2014/565

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. ve 18. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. ve 18. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metodu esas alınarak değer biçilmesinde ve tespit edilen bedelin mülkiyet ihtilafına ilişkin dava sonunda hak sahibi olduğunu ispat edene ödenmek üzere bankada üçer aylık vadeli hesaba yatırılmasında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları doğru olmadığından hükmün ONANMASINA, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 26/11/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/10147, Karar No: 2013/13201, Tarih: 02.10.2013

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2013/10147 E.  ,  2013/13201 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkili şirkete kasko sigortalı aracın park halinde olduğu esnada davalıya ait işyerinde çıkan yangının sirayet etmesi sonucu pert olduğunu, sigortalı araçta meydana gelen 12.150,00 TL hasar bedelinin müvekkili şirket tarafından sigortalısına ödendiğini, araçta meydana gelen zarardan işyeri maliki ve kiracısı olan davalıların sorumlu olduğunu belirterek, TTK.'nun 1301. maddesi gereğince hasar bedelinin ödeme tarihinden itibaren işleyecek reeskont faizi ile birlikte davalılardan müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı ... San. Tic. Ltd. Şti. ile ... vekili, aynı olay nedeniyle başka mahkemelerden alınan raporlar ile itfaiye ve tespit raporlarına göre kusurlu olmadıklarını belirterek davanın reddini istemiştir.

İşyeri maliki olan diğer davalılar vekili, yangının meydana gelmesinde müvekkillerine atfedilecek kusur bulunmadığını ileri sürerek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, yangın nedeniyle açılan tespit dosyası, ceza mahkemesi dosyası, İstanbul 12. Asliye Ticaret ile Kadıköy 5. Asliye Hukuk Mahkemesinde görülen dava dosyalarındaki bilirkişi raporlarına göre davalılara izafe edilecek kusur bulunmadığı ve kamyonetin hangi haklı sebep ile ardiye içerisinde bulunduğunun ispat edilemediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, 6762 sayılı TTK.’nun 1301. maddesinden (6102 sayılı TTK.'nun 1472. maddesi) kaynaklanan rücuan tazminat istemine ilişkindir.

2872 Sayılı Çevre Kanunu'nun Tanımlar başlıklı 2. maddesinde, Tehlikeli Kimyasalların; fiziksel, kimyasal veya biyolojik yönden olumsuz etki yaparak ekolojik denge ile insan ve diğer canlıların doğal yapılarının bozulmasına neden olan her türlü kimyasal madde ve ürünler olduğu,

Tehlikeli Kimyasallar ve Atıklar başlıklı yasanın 13/1 maddesinde, tehlikeli kimyasalların belirlenmesi, sınıflandırılması, depolanması, risk değerlendirilmesine ilişkin usul ve esasların yönetmelikte belirleneceği, Yasanın 13/6 maddesinde tehlikeli kimyasalların üretimi, satışı, depolanması kullanılması ve taşınması faaliyetlerinde bulunanların kanunla getirilen yükümlülükler açısından müteselsilen sorumlu oldukları,

Kirletenin Sorumluluğu başlıklı yasanın 28.maddesinde çevreyi kirletenler ve çevreye zarar verenlerin sebep oldukları kirlenme ve bozulmadan doğan zararlardan dolayı kusur şartı aranmaksızın sorumlu olacakları, kirletenin meydana gelen zararlardan ötürü genel hükümlere göre de tazminat sorumluluğunun saklı olduğu öngörülmüş,

Kirletenin Sorumluluğu başlıklı yasanın 28.maddesinde çevreyi kirletenler ve çevreye zarar verenlerin sebep oldukları kirlenme ve bozulmadan doğan zararlardan dolayı kusur şartı aranmaksızın sorumlu olacakları, kirletenin meydana gelen zararlardan ötürü genel hükümlere göre de tazminat sorumluluğunun saklı olduğu öngörülmüş,

Yasanın 13/1 maddesinde öngörülen Tehlikeli Kimyasallar Yönetmeliği'nde ilgili Bakanlıkça çıkarılarak yürürlüğe konmuştur.

Yargılama sırasında yürürlüğe giren ve 2872 Sayılı Yasanın 28. maddesine paralel düzenlemeler içeren 6098 Sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 71. maddesi ile de önemli ölçüde tehlike arz eden bir işletme faaliyetinde zarar doğması halinde, bu zarardan işletme sahibinin ve varsa işletenin sorumlu oldukları düzenlenmiş, sorumluluğun kapsamı da tehlike sorumluluğu olarak belirtilmiştir.

Somut uyuşmazlıkta davacıya sigortalı araç, davalıların işletmecisi ve maliki olduğu, yanıcı ve parlayıcı kimyasal maddelerin depolandığı işyeri içerisine park edilmiş, işyerinde meydana gelen yangının sigortalı araca sirayet etmesi sonucu araç hasarlanmıştır. Davalıların meydana gelen olay nedeniyle kusurunun belirlenmesi yönünden alınan ve hükme dayanak yapılan bilirkişi raporunda, davalıların meydana gelen olayda kusurunun bulunmadığı belirtilmiş ise de, hükme dayanak yapılan bu rapor, dosya kapsamına uygun olmadığı gibi hüküm kurmaya da elverişli değildir.

Açıklanan yasal düzenlemelere göre, zarar nedeniyle davalıların tehlike sorumluluğu kapsamında meydana gelen zarardan kusursuz sorumluluk ilkesine göre sorumlu bulundukları halde, somut olaydaki sorumluluğunun kusura dayalı sorumluluk şeklinde kabulü ve yetersiz bilirkişi raporu nazara alınarak yazılı şekilde hüküm tesisi doğru görülmemiş, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine 02.10.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/1899, Karar No: 2008/2952, Tarih: 26.02.2008

**21. Hukuk Dairesi         2008/1899 E.  ,  2008/2952 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Zonguldak 3. İş Mahkemesi

TARİHİ : 29/11/2007

Davacı, meslek hastalığı sonucu malüliyetinden doğan  manevi tazminatın ödetilmesine   karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen   kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı  vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan  ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

Dava, davacının meslek hastalığı sonucu oluşan sürekli iş göremezlik oranında  % 2,80 artış nedeniyle manevi tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, Sosyal Sigortalar Kurumu Z.U.M.Göğüs Hastalıkları Hastanesi’nin 06.09.2007gün ve 2008 sayılı raporuna göre dava kabul edilmişse de eksik inceleme ile sonuca gidilmesi doğru görülmemiştir.

Davalı yanca, sürekli iş göremezlik oranını belirleyen adı geçen hastane raporuna itiraz edildiğine göre, 23.03.1998 tarihinde % 23,20 olarak belirlenen iş göremezlik oranının % 26,00 oranına ulaşmasının tıbben olanaklı olup olmadığı konusunda,  öncelikle 506 sayılı Yasanın 109. maddesinde öngörülen prosedür uyarınca Kurum Yüksek Sağlık Kurulundan rapor alınması zorunludur. Ancak, bu rapora karşı somut verilere dayanan bir itiraz olursa Adli Tıp Kurulundan rapor alınarak sonuca gidilir. Yasal prosedür işletilmeden yukarıda yazılı hastane raporu ile yetinerek yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

O halde,  davalının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, bozmanın niteliğine göre sair temyiz itirazlarının ileride incelenmesine, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 26.02.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/5323, Karar No: 2019/1857, Tarih: 06.03.2019

**11. Hukuk Dairesi         2017/5323 E.  ,  2019/1857 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada Şarkikaraağaç Asliye Hukuk Mahkemesince verilen 20/04/2017 tarih ve 2016/42-2017/85 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesinin ek kararın davalı vekili tarafından istenildiği ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Çiftlik hayvanları sigortaları poliçesinden kaynaklanan tazminat davasında mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. Davalı vekilice karar temyiz edilmiştir.

Mahkemece ek karar ile, davalı vekilinin temyiz isteminin süresinde olmadığı gerekçesi ile temyiz isteminin reddine karar verilmiştir.

Ek kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, ek karar ile davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, ek kararı ile davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, alınmadığı anlaşılan 356,85 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, 06/03/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4828, Karar No: 2016/13393, Tarih: 06.06.2016

**9. Hukuk Dairesi         2016/4828 E.  ,  2016/13393 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, bakım tazminatı, iş güçlüğü tazminatı ile elektrik yardım alacağı, ikramiye, ilave tediye, sosyal yardım, Cumartesi çalışma zammı alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine, 06/06/2016 gününde oybirliği ile karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2012/24819, Karar No: 2012/19328, Tarih: 13.11.2012

**11. Ceza Dairesi         2012/24819 E.  ,  2012/19328 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi( Şişli 8. As. C. M.)

SUÇ : Sahte fatura düzenlemek

HÜKÜM : Beraat

Sanık ... Kösemver hakkında 20.01.2008 tarihli iddianameye konu 2001, 2002 ve 2003 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek suçundan açılan kamu davası ile ilgili mahallinde bir karar verilmesi mümkün görülmüştür.

I- Sanık ... hakkında 2004 ve 2005 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek suçundan kurulan hükme yönelen temyiz itirazlarının incelenmesinde:

5278 sayılı Yasa ile değişik 5271 sayılı CMK'nun 231. maddesi uyarınca verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararların aynı Kanunun 231/12. maddesi uyarınca temyiz yeteneği bulunmayıp itiraza tabi olduğu ve sanık hakkında sahte fatura düzenlemek suçundan hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin karara karşı katılan vekilinin yaptığı temyiz itirazının mercii İstanbul 4. Ağır Ceza Mahkemesinin 04.02.2011 gün ve 2011/93 D. İş sayılı kararı ile reddedildiği ve kararın 5271 sayılı CMK'nun 271/4. maddesi gereğince kesin olduğu anlaşılmakla, katılan vekilinin temyiz isteminin 5320 sayılı Yasanın 8/1. madde ve fıkrası uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi gereğince isteme aykırı olarak REDDİNE,

II-Sanıklar ... ve ... hakkında sahte fatura düzenlemek suçlarından kurulan hükme yönelen temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5349 sayılı Kanunla değişik 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanıklara yüklenen "2002 takvim yılında sahte fatura düzenlemek" suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve sanık lehine olan 765 sayılı TCK'nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, en aleyhe kabulle suçun işlendiği 31.12.2002 tarihinden 24.12.2010 olan hüküm tarihine kadar gerçekleştiği gözetilmeksizin yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması yasaya aykırı; sanıklara yüklenen “2003, 2004 ve 2005 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek” suçlarının tabi olduğu TCK’nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, en aleyhe kabulle suçların işlendiği 31.12.2003, 31.12.2004 ve 31.01.2005 tarihlerinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleşmesi bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeksizin hükümlerin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden aynı Yasanın 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak sanıklar hakkında açılan kamu davalarının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK'nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK'nun 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE, 13.11.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/14813, Karar No: 2025/6162, Tarih: 16.04.2025

**10. Hukuk Dairesi         2024/14813 E.  ,  2025/6162 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

SAYISI : 2024/68 E., 2024/685 K.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak verilen karar, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davacının 29.07.2008 tarihinde Bağ-Kur emeklisi olarak maaş almaya başladığını, davalı Kurumun yapmış olduğu 15.01.2016 tarih, 1 sayılı soruşturma raporu doğrultusunda usulsüz aktarılan 14 adet prim ve tevkifat ödemesinin müvekkilinin hesabından çıkartıldığını, müvekkilinin sigortalılığının durdurularak yaşlılık aylığının iptal edildiğini, yapılan işlemin hukuka aykırı olduğunu beyan etmiş, müvekkilinin kesilen aylıklarının yeniden bağlanmasını, kesinti yapılan aylıkların ödenmesini, ödenen aylıkların geri istenmesi işleminin iptalini, müvekkilinin borçlu olmadığının tespitini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı Kurum vekili cevap dilekçesinde; Kurum müfettişi ... ... tarafından yürütülen soruşturma neticesinde davacının hesabına 4 adet prim ve 10 adet tevkifatın usulsüz olarak yapıldığını, usulsüz olarak yapılan ödemelerin sigortalının hesabından çıkartıldığını, bu nedenle sigortalının prim hesabında prim borcu gözüktüğünü, bu nedenle bağlanan aylığın kesildiğini, ödenen sigorta ve sağlık yardımlarının geri istendiğini beyanla davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 22.02.2021 tarihli kararı ile davacının emekliliğe hak kazanması için ödemesi gereken prim ve tevkifat miktarının 171.428,88 TL olduğu, davacının davalı Kurumdan 5628 günlük priminin silindiği, Bağ-Kur primlerinin ödenmesine ilişkin usul ve esasların yönetmelikle belirlendiği, Kurum memurlarının karşılıksız olarak prim ve tevkifatları şahısların hesaplarına yatırmasının söz konusu olamayacağı, davacının Kurumun yönetmelik esaslarına uygun bir şekilde prim ve tevkifat ödemesi yapmaması nedeniyle 5510 sayılı Kanun'un 96. maddesi uyarınca, iyi niyet esaslarına uygun bir şekilde davranmadığı kabul görmüş, Eskişehir Sosyal Güvenlik Kurumu tarafından verilen müzekkere cevabında, müfettiş raporunda usulsüz olarak çıkartılan prim ve tevkifatların sigortalı hesabına yüklenmemesi halinde de davacının emekliliğe hak kazanamadığı anlaşılmakla davacının davasının reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF