muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/1245, Karar No: 2023/8148, Tarih: 02.10.2023

B. İstinaf Sebepleri

1.Davacı idare vekili istinaf dilekçesinde özetle; iade kararına uyulmaksızın ve aynı hatalar tekrar edilerek yüksek bedel belirlendiğini, hükme esas alınan bilirkişi raporunun kendi içinde ve diğer raporlarla çelişkili olduğunu, emsal seçimi ve değerlendirmesinin hatalı yapıldığını ileri sürmüştür.

2.Davalı vekili istinaf dilekçesinde özetle; bedelin düşük belirlendiğini ileri sürmüştür.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile arsa niteliğindeki taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesinin ve belirlenen bedelin bloke ettirilerek davalıya ödenmesine karar verilmesinin doğru olduğunu, bu hususta tarafların istinaf sebebi olarak ileri sürdüğü hususların yerinde görülmediğini, böylece mahkeme kararının usul ve esas yönünden hukuka uygun olduğu anlaşıldığından istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1. Davacı idare vekili temyiz dilekçesinde özetle; ilk karara ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kaldırma kararında belirtilen hususların yerine getirilmediğini, istinaf dilekçesinde ileri sürülen gerekçeler ile resen dikkate alınacak nedenlerle Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulmasını talep etmiştir.

2. Davalı vekili temyiz dilekçesinde özetle; dava konusu taşınmazın konum itibariyle çok daha değerli olduğunu, sahip olduğu özellikler, belediye hizmetlerinden yararlanması ve topoğrafik yapısı dikkate alındığında belirlenen kamulaştırma bedelinin çok düşük olduğunu, ödenecek faiz dikkate alınsa bile ödenecek bedel ile davalının tekrar mülk edinmesinin imkansız olduğunu ileri sürülerek temyiz isteminde bulunmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukukî Nitelendirme

Uyuşmazlık, temel olarak davacı idare ile davalı tapu maliki arasındaki kamulaştırma bedelinin tespiti istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 2942 sayılı Kanun'un 10 uncu maddesinin sekizinci fıkrası ile 11 inci maddesinin birinci ve ikinci fıkraları.

3. Değerlendirme

1. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Arsa niteliğindeki Tekirdağ ili, Kapaklı ilçesi, ... Mahallesi ... ada 16 parsel sayılı taşınmaza 2942 sayılı Kanun’un 11 inci maddesinin birinci fıkrasının (g) bendi uyarınca emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesi ve tespit edilen bedelin bloke ettirilerek hükmün kesinleşmesi beklenmeden davalı tarafa ödenmesine karar verilmesi yerindedir.

2.Arsa niteliğindeki Tekirdağ ili, Kapaklı ilçesi, ... Mahallesi ... ada 16 parsel sayılı taşınmaza 2942 sayılı Kanun’un 11 inci maddesinin birinci fıkrasının (g) bendi uyarınca emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesi ve tespit edilen bedelin bloke ettirilerek hükmün kesinleşmesi beklenmeden davalı tarafa ödenmesine karar verilmesi yerindedir.

3.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup temyiz dilekçelerinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Taraf vekillerinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Taraflardan peşin alınan temyiz harçlarının Hazineye irat kaydedilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

02.10.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/8492, Karar No: 2011/12322, Tarih: 06.12.2011

**1. Hukuk Dairesi         2011/8492 E.  ,  2011/12322 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL 16. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 11/03/2010

Taraflar arasında birleştirilerek görülen davalarda:

Davacılar, miras bırakanları C.’den intikal eden 74, 75 ve 76 parsel sayılı taşınmazların kendileri ketmedilmek suretiyle alınan veraset ilamı ile intikallerinin yaptırıldığını, hasımlı iptal davası ile veraset ilamının iptal edildiğini, 76 parselin kamulaştırıldığını ileri sürerek, tapu iptali, tescil ve tazminat isteklerinde bulunmuşlardır.

Bir kısım davalılar; davayı kabul etmişlerdir.

Davalı B. A., davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davacı M. yönünden taraf sıfatı bulunmadığından davanın reddine; davalı B.’ün 75 parsel sayılı taşınmazı iyiniyetli olarak satın aldığı gerekçesiyle 75 parsel yönünden davanın reddine, 74 parsel yönünden iptal tescil isteğinin 76 parsel yönünden de tazminat isteğinin kabulüne karar verilmiştir.

Karar, taraf vekillerince süresinde duruşma istekli temyiz edilmiş olmakla, duruşma günü olarak saptanan 06.12.2011 Salı günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davacılar M. A. vd. vekili Avukat ...ile temyiz edilen davalı asiller İ. A. Ö., N. E.geldiler, davetiye tebliğine rağmen temyiz eden asli müdahil vekili Avukat, diğer temyiz eden davalı vekili Avukat, temyiz edilen davalı vekili Avukat ve temyiz edilen davalı asiller gelmediler, yokluklarında duruşmaya başlandı, süresinde verildiği ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen vekil ve asilin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi, iş karara bırakıldı. Bilahare Tetkik Hakimi .....tarafından düzenlenen rapor okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

Davalar, ketmi verese hukuksal nedenine dayalı tapu iptali tescil veya tazminat isteğine ilişkindir.

Mahkemece davaların kabulüne karar verilmiştir.

Bilindiği üzere, tarafların tüm delilleri toplanıp, tetkik edildikten ve 6100 sayılı HMK. nun 186. (1086 sayılı HUMK. nun 376.) maddesine göre; son sözleri dinlenip duruşmanın bittiği bildirildikten sonra hâkimin; HMK.nun 297.(HUMK.nun 388.) maddesi uyarınca kararı gerekçesi ile birlikte (tam olarak) yazması ve hüküm sonucunu öngörülen biçimde tefhim etmesi asıldır.

Ne varki, uygulamada söz konusu HMK. nun 294/4.(HUMK. nun 38l/son) maddesinin getirdiği ayrıcalığa dayanılarak bazı zorunlu nedenlerle sadece hükmün sonucu tutanağa geçirilip tefhim edilmekte, gerekçeli karar daha sonra yazılmaktadır.

Ne varki, uygulamada söz konusu HMK. nun 294/4.(HUMK. nun 38l/son) maddesinin getirdiği ayrıcalığa dayanılarak bazı zorunlu nedenlerle sadece hükmün sonucu tutanağa geçirilip tefhim edilmekte, gerekçeli karar daha sonra yazılmaktadır.

İşte bu gibi hallerde HMK. nun 298/2 (HUMK. nun 389.) maddesine uygun olarak tarafların hak ve yükümlülüklerini açıkça gösteren tefhim ile aleniyet ve hukuki varlık kazanan kısa karara daha sonra yazılan gerekçeli kararın uygun olması zorunludur. Esasen kısa kararı yazıp, tefhim etmekle davadan elini çekmiş olan hâkimin artık bu kararını değiştirmesine yasal olanak yoktur. Öte yandan, kısa kararla gerekçeli kararın çelişkili olması, yargılamanın aleniyeti, kararların alenen tefhim edilmesine ilişkin Anayasanın l4l. Maddesi ile HMK. (HUMK.) nun yukarıda değinilen buyurucu nitelikteki maddelerine de aykırı bir durum yaratır. Ayrıca anılan husus kamu düzeni ile ilgili olup, gözetilmesi yasa ile hâkime yükletilmiş bir ödevdir. Aksine düşünce ve uygulama yargı, yargıç ve kararlarının her türlü düşünceden uzak, saygın ve güvenilir olması ilkesi ile de bağdaşmaz.

Değinilen ilke ve yasa hükümleri gözardı edilerek ‘kısa kararda davacı M.A.payı 192/24576 olarak, davacılar M. ve H.payları 128/24576 şar pay olarak gösterildiği halde gerekçeli kararda M.A.payı 128/24576 pay olarak, M. ve H.’a ise gerekçeli kararda yer vermemek suretiyle’ kısa karara çelişkili olarak gerekçeli karar yazılması doğru değildir. Diğer taraftan veraset belgesinin iptaline ilişkin Eyüp 2. S.H.M. 2006/818 Es. 1278 Kr. Sayılı ilamının da kesinleşme şerhi bulunmamaktadır.

Hal böyle olunca, bozma nedenine göre sair hususlar incelenmeksizin hükmün l0.4.l992 gün, l992/7 Esas, l992/4 sayılı Yargıtay İçtihatları Birleştirme Kararı çerçevesinde bir karar verilmek üzere (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK.'nın 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 03.12.2010 tarihinde yürürlüğe giren Avukatlık Ücret Tarifesinin 14. maddesi gereğince gelen temyiz eden taraflardan davacılar vekili için 825.00.-TL. duruşma avukatlık parasının karşı taraftan alınmasına, 06.12.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/13139, Karar No: 2010/9475, Tarih: 16.06.2010

**6. Ceza Dairesi         2009/13139 E.  ,  2010/9475 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Temyiz isteminin reddine

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Ayrıntıları Ceza Genel Kurulunun 23.12.2008 gün ve 2008/6-258-240 sayılı kararında açıklandığı üzere, sanık hakkında yapılan yargılama neticesinde kurulan hükmün sonuna “hükmün açıklanmasından veya tebliğden itibaren 7 gün içinde Yargıtay yolu açık olmak üzere karar verildi” dendiği, Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 40/2, 5271 sayılı CMK’nun 34/2, 40/2, 231/2 ve 232/6. maddelerine göre; mahkeme kararlarında ilgili kişilerin hangi kanun yolları ve mercilere başvuracağını, sürelerini ve şeklini kuşkuya yer vermeyecek şekilde açıkça gösterilmesi gerektiğinin açık ve buyurucu şekilde belirtildiği, ancak anılan Mahkemenin kararında, “sürenin tefhimden mi yoksa tebliğ tarihinden itibaren mi başlayacağı” hususunda duraksama ve kuşku yaratıldığı, kanun yollarına başvuru süresinin ne şekilde başlayacağının yöntemine uygun ve kuşku oluşturmayacak şekilde açıklanmadığı, sanığın iradesinin yanıltıldığı gibi sanığa gerekçeli kararın bu açıklamaları içerir biçimde tebliğ de edilmediği anlaşılmakla, sanığın 15.09.2008 günlü temyiz istemi süresinde kabul edildiğinden, esas hakkında düşünce bildiren ek tebliğname düzenlendikten sonra incelenmek üzere Dairemize iadesi için, dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına GÖNDERİLMESİNE, 16.06.2010 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2063, Karar No: 2017/2205, Tarih: 15.06.2017

**6. Ceza Dairesi         2015/2063 E.  ,  2017/2205 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

TCK'nın 53.maddesinin 24.11.2015 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 gün, 2014/140-2015/85 Esas ve Karar sayılı kararı ile iptal edilmiş olması karşısında, bu hususun infazda gözetilmesi olanaklı görülmüştür.

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hâkimler Kurulunun takdirine göre, suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve Yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

TC. Anayasa’sının 90. maddesinin son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin 6/3-c maddesi ışığında, 5271 sayılı CMK'nın 150, 234 ve 239. maddeleri ile 5320 sayılı Yasanın 13. maddesine dayanılarak hazırlanan, Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafi ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 8. maddesi gereğince, baro tarafından görevlendirilen zorunlu savunmanının ücretinin sanıktan alınmasına hükmedilemeyeceği, bu ücretlerin Adalet Bakanlığı bütçesinde bu amaçla ayrılan ödenekten karşılanacağı gözetilmeden, yazılı şekilde zorunlu savunman ücretinin sanıktan alınmasına hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'nin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hükmün yargılama giderleri ile ilgili fıkrasından “zorunlu müdafii ücreti 561,00.-TL'nin sanıktan tahsili ile hazineye irat kaydına” yazılı kısmının çıkartılması suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 15.06.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/16333, Karar No: 2017/5688, Tarih: 25.09.2017

**16. Hukuk Dairesi         2015/16333 E.  ,  2017/5688 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sonucu ...Mahallesi çalışma alanında bulunan 168 ada 10 parsel sayılı 39,67 metrekare yüzölçümündeki (...) taşınmaz 1976 yılında Belediye tarafından üzeri kapatılarak dükkan inşa edilmesi ve Belediye adına tescil edilmesi nedeniyle 1580 sayılı Yasa’nın 156 ve 160 maddeleri ila 2613 sayılı Yasa’nın m. (22D) ve (E) bentleri gereğince kargir dükkan vasfıyla ... Belediyesi adına tespit ve tescil edilmiş, satış ile 1/2 payı ..., satış ve intikal ile 1/8 payı ... ve 3/8 payı ... adlarına tescil edilmiştir. Davacı Hazine, devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yer niteliği taşıyan ... üzerine, beton atılmak suretiyle bina yapıldığını ileri sürerek, kadastro sonucu Belediye adına oluşan ve davalılara satılan taşınmaza ait tapu kaydının iptali ile paftasında dere olarak gösterilmesi, elatmanın önlenmesi, kal ve yıkım masraflarının tazmini istemiyle dava açmıştır. Yargılama sırasında ..., fer'i müdahil olarak davalı yanında davaya katılmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın kabulü ile 168 ada 10 parsel sayılı taşınmazın tapusunun iptali ile; taşınmazın tespit dışı bırakılmasına, paftasında ...olarak gösterilmesine, davalıların davaya konu taşınmaza vaki müdahalelerinin önlenmesine, taşınmaz üzerindeki kagir dükkan vasfındaki binanın ve taşınmazın bulunduğu alandaki ... üzerini kapatan beton zeminin kaline, davacı tarafın yıkım masraflarının tazmini talebi konusunda karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiş; hüküm, davalılar ... ve ..., dahili davalılar ... ve arkadaşları vekili ile fer'i müdahil ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı fazla yatırılan bakiye temyiz karar harcının temyiz eden müdahile iadesine, aşağıda yazılı bakiye nispi temyiz karar harcının temyiz eden davalılardan alınmasına, 25.09.2017 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/19090, Karar No: 2017/3987, Tarih: 15.05.2017

**21. Hukuk Dairesi         2016/19090 E.  ,  2017/3987 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı,ölüm aylığının kesilme işleminin iptali ile ölüm aylığının kesildiği 2010 Eylül ayından itibaren yeniden bağlanmasına karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme bozmaya uyarak ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine karar vermiştir.

Hükmün, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dosyadaki yazılara, hükmün uyulan önceki Yargıtay bozma ilamına uygun biçimde verilmiş olmasına, bozma ile kesinleşen ve karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin yeniden incelenmesine hukukça ve yasaca cevaz bulunmamasına göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz edene yükletilmesine,

15/05/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2387, Karar No: 2018/2253, Tarih: 15.03.2018

**11. Ceza Dairesi         2016/2387 E.  ,  2018/2253 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa Muhalefet

HÜKÜM : Beraat

1-)Ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 09.06.1998, 1998/11-154 E., 1998/213 K. ve Dairemizin, 02.02.2012, 2011/11383 E., 2012/950 K. sayılı kararlarında açıklandığı üzere, VUK'nın 139. maddesine göre; vergi incelemeleri, esas itibarıyla incelemeye tabi olanın iş yerinde yapılır. İş yerinin müsait olmaması, ölüm, işin terk edilmesi gibi zaruri sebeplerle incelemenin yerinde yapılması imkansız olur veya mükellef ve vergi sorumluları isterlerse inceleme dairede yapılabilir. İş yeri faal olan mükelleflere gönderilen, defter ve belgelerin vergi dairesine getirilmesi yönünden yapılan tebligatlar usulüne uygun olmadığından suçun unsurları oluşmayacaktır. Somut olaya gelince, vergi denetmeni tarafından defter ve belgelerini ibraz etmesi için çıkarılan tebligatın sanığın ikametine 10.11.2010 tarihinde yapıldığı, defter ve belgelerin incelenmek üzere ibrazı için denetmenlik adresine getirilmesinin istenerek sürecin mükellef aleyhine tersine çevrildiğinin anlaşılması karşısında; gerçeğin kuşkuya yer bırakmaksızın tespiti açısından; hesapların dairede incelenmesine imkan veren 213 sayılı Yasanın 139/2. maddesindeki istisnalardan birinin varlığının önceden belirlenip belirlenmediğinin, işyerinde faaliyetin devam edip etmediğinin incelemeyi yapan vergi denetmeninden sorulması, işyeri dışında inceleme yapılmasına ilişkin bir tespiti varsa belgesinin dosyaya ibrazının istenmesi, aksi takdirde yapılan tebligatın hukuki geçerliliği olmayacağı gözetilerek bu hususlar araştırıldıktan sonra sonucuna göre sanığın hukuki durumunu belirlenmesi gerekirken, ticaret sicili kaydına göre, şirketi müdür olarak 10 yıl temsile yetkili kılınan sanığın sorumlu olmadığından bahisle eksik araştırma ile beraatine karar verilmesi,

2-)26.11.2010 olan suç tarihinin gerekçeli karar başlığına eksik olarak yazılması,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin ve Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 15.03.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3910, Karar No: 2014/10838, Tarih: 02.07.2014

**3. Hukuk Dairesi         2014/3910 E.  ,  2014/10838 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BALIKESİR 1. AİLE MAHKEMESİ

TARİHİ : 14/11/2013

NUMARASI : 2013/21-2013/740

Taraflar arasında görülen yardım nafakası davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili dilekçesi ile; müvekkili ile davalının oğlunun gayrı resmi olarak 8 yıl birlikte yaşadıklarını, bu birliktelikten küçük Rumeysa'nın dünyaya geldiğini ancak davalının oğlu olan Ö.. Y..'nun 08.11.2012 tarihinde vefat ettiğini iddia ederek çocuğun ihtiyaçlarını karşılamak üzere davalıdan aylık 300TL yardım nafakası talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesi ile; müvekkilinin, oğlu ve davacı arasındaki ilişkiyi asla onaylamadığını, küçük Rumeysa'yı torunu olarak benimseyemediğini, oğlunun resmi nikahlı eşinden de iki çocuğu olduğunu, müvekkilinin 70 yaşında olduğu ve eşi nedeniyle aldığı emekli aylığınından oğlunun borçlarının kesildiğini savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece; tarafların gelir ve giderleri kıyaslandığında, davalının dul aylığından yapılan borç kesintilerden sonra davalının eline geçen para miktarı ile geçimini sağlamakta zorlandığı, davalının 71 yaşında olup çalışıp ek gelir elde edecek durumda da olmadığı, aleyhine nafakaya hükmedilmesinin davalıyı zarurete düşürüceğinden hakkaniyete uygun düşmeyeceği gerekçeleri ile davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

TMK'nun 364.maddesinde "Herkes yardım etmediği takdirde yoksulluğa düşecek olan üstsoyu ve alt soyu ile kardeşlerine nafaka vermekle yükümlüdür" hükmü düzenlenmiştir. Bu hüküm uyarınca davalı babaanenin de torunu olan küçük Rumeysa'nın bakım giderlerine katılma yükümlülüğü mevcuttur.

Somut olayda davalının 70 yaşında olup, vefat eden eşi nedeniyle kendisine dul aylığı bağlandığı, 01.07.2013 tarihi itibariyle 1.187,66TL maaş aldığı, eşi adına kayıtlı evde oturduğu, davacının ise dava tarihinde çalışmadığı ve gelirinin olmadığı, küçük Rumeysa'nın ise 5 yaşında olduğu anlaşılmaktadır.

Mahkemece; yukarıda anılan hüküm ve tarafların sosyal ve ekonomik durumları gözönünde bulundurularak, istemin yardım nafakası olmasına göre hakkaniyete uygun az dahi olsa bir miktar nafakaya hükmedilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile davanın tümüyle reddi doğru görülmemiş bozmayı gerektirmiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 02.07.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.