muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/10133, Karar No: 2022/1923, Tarih: 12.04.2022

3-Silahlı terör örgütüne yardım etme suçu mütemadi olmayıp yakalanma ile temadi kesilmeyeceğinden gerekçeli karar başlığında suç tarihinin sanığın yardım mahiyetindeki son eylem tarihi yerine yakalanma tarihinin yazılması,

4-İlk Derece Mahkemesi ve Bölge Adliye Mahkemesi gerekçeli karar başlığında suç adının, “Silahlı terör örgütüne üye olmamakla birlikte bilerek ve isteyerek yardım etme” yerine “Silahlı terör örgütüne üye olma” olarak yazılması,

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılması gerektirmeyen bu hususların 5271 sayılı CMK'nın 303/1-c. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan; İlk Derece Mahkemesi ve Bölge Adliye Mahkemesi karar başlıklarındaki suç tarihi olarak gösterilen "09/03/2017" çıkarılıp yerine "01/12/2016" yazılması, İlk Derece Mahkemesi ve Bölge Adliye Mahkemesi karar başlığındaki suç adı olarak gösterilen "Silahlı terör örgütüne üye olma" çıkarılıp yerine “Silahlı terör örgütüne üye olmamakla birlikte bilerek ve isteyerek yardım etme” yazılması, hükmün 3. fıkrasındaki "5. maddesi” ibaresinin çıkarılması ve yerine "5/1. maddesi" ibaresinin eklenmesi, hükmün 4. fıkrasında yer alan "2 yıl 1 ay" ibaresinin çıkartılarak yerine "1 yıl 13 ay" ibaresinin yazılması, suretiyle sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 28.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren 20.02.2019 tarih ve 7165 sayılı Kanunun 8. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanunun 304. maddesi uyarınca dosyanın İstanbul 23. Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin bilgi için İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE 12.04.2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/15140, Karar No: 2013/8717, Tarih: 16.05.2013

**(Kapatılan) 6. Hukuk Dairesi         2012/15140 E.  ,  2013/8717 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Alacak

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı alacak davasına dair karar, davacı mirasçıları tarafından süresi içinde duruşmalı olarak temyiz edilmiş, ancak duruşma tebliğ pulu bulunmaması sebebi ile talebinin reddine karar verildikten sonra, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, kiracı tarafından ödenmesi gerekirken ödenmeyen vergi ve cezalarının davacı tarafından ödenmesi nedeniyle 169.191,00 TL nin istirdadına ilişkindir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili dava dilekçesinde; davalının 01.10.1997 tarihli sözleşme ile kiracı olduğunu, sözleşmeye göre davalı kiracının, kiralayanın vergi levhası altında kiraya konu mecuru işleteceğini, sözleşmede, vergi vb giderlerin davalı kiracı tarafından ödeneceğinin kararlaştırıldığını, ancak davalının vergileri ödemediğini, bu nedenle mağduriyetine neden olduğunu belirterek 169.191,00 TL nin tahsiline karar verilmesini talep etmiş, davalı kiracı ise davanın reddini savunmuştur. Mahkemece, “her ne kadar iki sözleşmede de vergi ve cezaların davalı kiracı tarafından ödeneceği kararlaştırılmış ise de, defter ve belgelerin tutulması, tahakkuk işlemlerinin yapılması ve benzeri hususlarda davalının sorumluluğunu gerektirir bir sözleşme hükmü olmadığından, davalı bu hususlarda temerrüde de düşürülmediğinden” bahisle davanın reddine karar verilmiştir.

Taraflar arasında 1.10.1997 başlangıç tarihli ve 2 yıl süreli yazılı kira sözleşmesi konusunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Sözleşmenin özel şartlar 2.maddesinde, “..kiracının, kiralayan adına olan vergi levhası ve ruhsat dahilinde faaliyet göstereceği..”, 3.maddesinde ise, “…Kira bedeli net olup, bundan doğacak stopaj, elektrik ve su giderleri…telefon masrafları, kira müddeti boyunca kiralayan adına tahakkuk edecek tüm vergiler, işçi çalıştırılması halinde SSK ya ödenmesi gereken tüm vergiler, masraflar.. kiracı tarafından ödenecektir. İş bu vergilerden herhangi birisinin aksatılması akde muhalefet teşkil eder ve kiralayana sözleşmeyi fesih yetkisi verir. Kira müddeti boyunca kiralananın kullanımı kiracıya bırakıldığından herhangi bir kurumdan ceza tahakkuk ettirilmesi halinde bu masraflar dahi kiracıya aittir" düzenlemelerine yer verilmiştir. Taraflar arasındaki 01.10.1999 başlangıç tarihli sözleşmede de ilk sözleşme hükümlerinin geçerli olduğu kararlaştırılmıştır. Bu şartlar geçerli olup, tarafları bağlar. Taraflar arasındaki sözleşmenin 2.

ve 3.maddeleri uyarınca kiracının kiralananı işlettiği 1.10.1997 tarihinden 31.12.2004 tarihine kadarki döneme ilişkin işletmeden kaynaklanan vergi, ceza ve masrafların davalı kiracı tarafından ödeneceği kararlaştırılmış olup, kiracının ödememesi üzerine kiralayan tarafından ödenmiş olan vergilerin davalı kiracıdan istenilmesinde bir usulsüzlük bulunmamaktadır. Sözleşmede işletmenin defter ve belgelerinin tutulması, tahakkuk işlemlerinin yapılması ve benzeri hususlarda hükmün bulunmaması, davalının çalıştırdığı ve gelir elde ettiği işletmenin, sözleşme ile üstlendiği vergi borcuna ilişkin sorumluluğunu kaldırmaz. Bu nedenle mahkemece sözleşme hükümlerine göre işin esası incelenerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, yazılı gerekçe ile davanın reddine karar verilmesi doğru değildir.

Hüküm bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nun 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 16.05.2013 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

Dosya kapsamına, toplanan delillere, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verilmiş olmasına ve takdirde de bir isabetsizlik bulunmamasına ve özellikle sözleşmenin 3. maddesi uyarınca kiracının sorumlu tutulabilmesi için sözleşme ile birlikte kiracıya kiralayan adına vergi beyannamesi verilmesi, kiralayan tarafından yerine getirilmesi gereken defterlerin tutulması ve benzeri yükümlülüklerin ifası için verilmiş özel bir vekaletnamenin bulunmaması, kiralayan adına tahakkuk edecek vergilerin kiracı tarafından ödeneceğine ilişkin sözleşme hükümlerinin kiralayanın vergi dairesine karşı olan sorumluluğunu ortadan kaldırmayacağına göre davacının temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün onanmasını düşündüğümden sayın çoğunluğun bozma kararına katılmıyorum. 16.05.2013
Yargıtay — Esas No: 2008/13331, Karar No: 2009/12870, Tarih: 15.10.2009

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2008/13331 E.  ,  2009/12870 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı,davalı işveren nezdinde 9.6.2005 tarihinden itibaren bir yıl çalıştığının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine karar vermiştir.

Hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Davacı, 22.09.2004-05.08.2005 tarihleri arasında davalıya ait inşaat işyerinde aralıksız gece bekçisi olarak çalıştığının tesbitini istemiştir.

Mahkemece, davanın reddine karar vermiştir.

Hizmet tesbitine yönelik davaların kamu düzenini ilgilendirdiği ve bu nedenle özel bir duyarlılıkla yürütülmesi gerektiği Yargıtay’ın ve Dairemizin içtihatları gereğidir.

Çalışma olgusu her türlü delille ispatlanabilirse de, çalışmanın konusu, sürekliliği, başlangıç ve bitiş tarihleri konusunda tanıklarını sözleri değerlendirilirken bunların inandırıcılığı üzerinde durulmalı, verdikleri bilgilere nasıl vakıf oldukları işverenle, işçiyle ve işyeriyle ilişkileri dikkate alınmalı, işin ve işyerinin niteliği ile bu beyanlar kontrol edilmeli, işyerinin bordrolarından yer alan çalışanları ile komşu ve yakın işyerlerinin kayıtlarıyla ya da araştırma ile belirlenmiş kimselerin beyanlarına başvurulmalı, tanık beyanlarının sağlığı denetlenmeli, çalışma olgusu hiçbir kuşku ve duraksamaya yer bırakmayacak şekilde açıkça belirlenmelidir.

Mahkemece, davalıya ait işyerinde sıvacı olarak çalışan ve dolayısıyla çalışmaları günün gündüz kısmına tekabül eden iki kısmi bordro tanığının dinlendiği, çalışmaları günün gece kısmına tekabül eden davalıya ait işyeri çalışanları, komşu ve yakın işyeri sahipleri ile çalışanlarının (taksici, gece bekçisi, polis vs.) beyanları alınmadan sonuca gidildiği, davacının tanıklarla ilgili itiraz dilekçelerinin değerlendirilmediği, itiraz edilen konularda araştırma yapılmadığı ve soruşturmanın genişletilmediği, ilgili mahalle muhtarlığından konu ile ilgili olarak bilgisinin sorulmadığı, Kurumdan bilgi alınarak veya Emniyet yoluyla yaptırılacak araştırma sonucu gece çalışması yapan komşu veya yakın işyerlerinden belirlenen çalışanların ve işyeri sahiplerinin beyanlarına başvurulmadığı anlaşılmaktadır.

Yapılacak iş, yukarıda açıklanan şekilde inceleme ve araştırma yapılarak çıkacak sonuca göre bir karar vermektir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA,temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine 15.10.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/24185, Karar No: 2017/11635, Tarih: 26.12.2017

**19. Ceza Dairesi         2015/24185 E.  ,  2017/11635 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Şikayet Hakkının Düşürülmesi

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Şikayetçi vekilinin 18/03/2014 tarihli duruşma için duruşma gününden önce UYAP üzerinden mazeret dilekçesi gönderdiği anlaşılmasına rağmen, CMK’nın 38/A maddesindeki “her türlü ceza mahkemesi işlemlerinde Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi kullanılır” hükmü gözetilmeksizin, masraf verilmediği gerekçesiyle mazeretin reddine ve şikayet hakkının düşürülmesine karar verilmesi,

Kanuna aykırı ve şikayetçi vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden tebliğnameye uygun olarak, HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 26/12/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/20472, Karar No: 2017/709, Tarih: 01.02.2017

**19. Hukuk Dairesi         2016/20472 E.  ,  2017/709 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Mahkemece verilen direnme kararının 6763 Sayılı Yasanın 45. md. ile 6100 Sayılı HMK'ya eklenen geçici 4. madde çerçevesinde Dairemizce yeniden yapılan incelemesi sonucunda dosya incelendi, gereği görüşüldü.

- K A R A R -

Dairemizin 22.05.2014 tarih 2014/6700 Esas 2014/9688 Karar sayılı bozma ilamına karşı mahkemece direnilmesi üzerine verilen direnme kararı davalı vekili tarafından süresi içinde temyiz edilmiştir.

6100 sayılı HMK’ya 6763 Sayılı Kanun’un 45. maddesi ile eklenen Geçici 4. madde hükmü gereğince Dairemizce yeniden yapılan inceleme sonucunda Dairemizin bozma kararının usul ve kanuna uygun olduğu anlaşıldığından direnme kararına ilişkin dosyanın temyiz incelemesi için Yargıtay Hukuk Genel Kuruluna gönderilmesine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle dosyanın Hukuk Genel Kurulu'na gönderilmek üzere Yüksek Birinci Başkanlığa sunulmasına, 01/02/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/4853, Karar No: 2006/8428, Tarih: 29.12.2006

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2006/4853 E.  ,  2006/8428 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Manyas İcra Mahkemesi

Yedieminlik görevini suistimal suçundan sanık ...’nin 765 sayılı TCK’nun 276/2, 72, 647 sayılı Cezaların İnfazı Hakkındaki Kanun’un 4. maddeleri gereğince 175.580.000 Türk Lirası ağır para cezası ile cezalandırılmasına dair, Manyas İcra Mahkemesinin 10.2.2004 tarihli ve 2003/228 esas, 2004/31 sayılı kararının infazı sırasında 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK’nun lehe hükümlerinin uygulanması talebi üzerine sanığın 5358 sayılı Kanun’la değişik İcra ve İflas Kanunu’nun 340 ve 5237 sayılı TCK’nun 52. maddeleri gereğince 600 YTL. İdari para cezası ile cezalandırılmasına ilişkin aynı mahkemenin 14.6.2005 tarihli ve 2005/139 sayılı müteferrik kararını kapsayan dosya incelendi,

Dosya kapsamına göre, sanık hakkında yedieminliği suistimal suçundan açılan kamu davasının yapılan yargılaması sonucunda eylemi sabit görülerek 765 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 276/2. maddesi gereğince 7 gün hapis ve 142.365.000 Türk Lirası ağır para cezasıyla cezalandırılması verilen hapis cezasının 647 sayılı Cezaların İnfazı Hakkındaki Kanun’un 4. maddesi gereğince ağır para cezasına çevrilerek sanığın neticeten 175.580.000 Türk Lirası ağır para cezası ile cezalandırılmasına, Manyas İcra Mahkemesince 10.2.2004 tarihli ve 2003/228 Esas, 2004/31 sayı ile karar verilmesine karşın 1.6.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun lehe hükümlerinin uygulanması amacıyla Manyas Cumhuriyet Başsavcılığınca yapılan talep üzerine yedieminliği suistimal eyleminden farklı olarak sanığın eyleminin taahhüdü ihlal, sanığın ise kabahatli olarak kabul edilip sanki önceki ceza 1 ay hafif hapis cezası şeklinde değerlendirilerek adı geçenin taahhüdü ihlal etmesi sebebiyle, 2004 sayılı İcra İflas Kanunu'nun 340 ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 52. maddeleri gereğince 600 yeni Türk Lirası idari para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmesinde isabet görülmemekle kararın 5271 sayılı CMK’nun 309. maddesi uyarınca bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü’nün 5.6.2006 gün ve 23680 sayılı Yazılı Emirlerine atfen Yargıtay C.Başsavcılığının 19.6.2006 gün ve Y.E.2006/130605 sayılı tebliğnamesiyle istenilmiş olmakla,

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

Sanığın üzerine atılı bulunan yedieminlik görevini suistimal suçu, fiilin işlendiği tarih itibariyle 765 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 276/2. maddesinde düzenlenmiş olup, buna göre eylemin müeyyidesi bir seneye kadar hapis ve on liradan yüz elli liraya kadar ağır para cezası iken, anılan suç 17.07.2003 tarihinde yürürlüğe giren 4949 sayılı Kanun’un 93. maddesiyle 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu’na eklenen 336/a maddesinde, “…alacaklının şikayeti üzerine icra mahkemesince iki aydan altı aya kadar hafif hapis” cezası ile yaptırım altına alınmıştır. Öte yandan 1 Haziran 2005 tarihinde yürürlüğe giren 5349 sayılı Yasa ile değişik 5252 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun’un 7. maddesinin 1. fıkrasına göre, “Kanunlarda hafif hapis veya hafif para cezası olarak öngörülen yaptırımlar idari para cezasına dönüştürülmüştür.” Hükmü getirilmiştir.

5252 sayılı Kanun’un 9/3. maddesinde de açıklandığı üzere, lehe olan hüküm önceki ve sonraki kanunların ilgili bütün hükümleri olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle belirlenecektir. Bu çerçevede sanık hakkında ilk hükümde uygulanan 765 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 276/2. maddesinin mi, yoksa 4949 sayılı Kanun’la 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu’na eklenen 336/a maddesinin mi lehe olduğunun tespiti gerekir. İlk hükümde 765 sayılı TCK’nun 276/2. maddesi tatbik edilirken cezanın alt sınırı esas alınarak yedi gün hapis ve 142.365.000.TL. ağır para cezası verilmiş, hapis cezası da 647 sayılı Cezaların İnfazı Hakkında Kanun'un 4. maddesi uyarınca paraya çevrilerek sonuç olarak 175.580.000.TL. ağır para cezasına hükmedilmiştir. 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu’nun 336/a maddesinde öngörülen cezanın alt sınırı da iki ay hafif hapis cezasıdır.

1 Haziran 2005 tarihinde yürürlüğe giren 5252 sayılı Kanun’un 5/1. maddesi ile, “…kanunlarda öngörülen “ağır para” cezaları “adli para” cezasına, 5349 sayılı Yasa ile değişik 5252 sayılı Kanun’un 7. maddesinin 1. fıkrası ile de, kanunlarda hafif hapis veya hafif para cezası olarak öngörülen yaptırımlar idari para cezasına dönüştürülmüştür.

Diğer taraftan Adli Sicil Kanunu'nun 4/c-1 maddesine göre adli para cezasının adli sicile kaydedilmesi gerekmesine karşın, aynı kanun'un 5/1-c maddesi uyarınca da idari para cezaları adli sicile işlenmeyecektir.

Diğer taraftan Adli Sicil Kanunu'nun 4/c-1 maddesine göre adli para cezasının adli sicile kaydedilmesi gerekmesine karşın, aynı kanun'un 5/1-c maddesi uyarınca da idari para cezaları adli sicile işlenmeyecektir.

Açıklamalar doğrultusunda, sanığın eylemi yedieminlik görevini suistimal olmasına, 5252 sayılı Kanun’un 9/3. maddesi gereğince lehe olan hükmün belirlenmesi sırasında, sanık hakkında ilk hükümde fiiline uygulanan 765 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 276/2. maddesi ile 4949 sayılı Kanun’un 93. maddesiyle 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu’na eklenmek suretiyle anılan suça karşılık teşkil eden 336/a maddesi kıyaslanmak ve 1 Haziran 2005 tarihinde yürürlüğe giren 5349 sayılı Yasa ile değişik 5252 sayılı Kanun’un 7. maddesinin 1. fıkrası da gözetilmek suretiyle sanığın lehine olan İİK’nun 336/a maddesi yerine, sanığın eyleminin taahhüdü ihlal, sanığın da kabahatli olarak kabul edilip önceki ceza da bir ay hafif hapis cezası şeklinde değerlendirilerek lehine kazanılmış hak teşkil eden hüküm de göz ardı edilerek 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu’nun 340 ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 52. maddesi gereğince 600.00.YTL. idari para cezasına karar verilmesi isabetsizdir. Bu karar yok hükmündedir.

Bu nedenle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının düzenlediği tebliğname yerinde görülmekle ve kanuna aykırılığın başkaca çözümü bulunmamakla Manyas İcra Mahkemesinin 14.6.2005 tarihli ve 2005/ 139 Müt. Sayılı kararın BOZULMASINA,

Mahkemece verilen karar yok hükmünde olduğundan ve bu konuda mahkemesince yeniden bir karar verilmesi gerektiğinden dosyanın gereğinin ifası için mahalline gönderilmek üzere Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİİNE, 29.12.2006 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/7929, Karar No: 2019/10059, Tarih: 26.06.2019

**19. Ceza Dairesi         2018/7929 E.  ,  2019/10059 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mülga Jandarma Genel Komutanlığı Askerî Mahkemesinin 02 Nisan 2015 tarihli ve 2013/1540 Esas, 2015/136 Karar sayılı kararı aleyhine Milli Savunma Bakanlığının 02/02/2017 tarihli, MÜS. YRD.: 51393309-9010-927-17/As. Adlt. ve Kan. Gn. Md. As. Adlt. Czev. ve Müt. D. Rap. Tet. ve İşl. Ş. (31-34-16) sayılı “Kanun Yararına Bozma istemi” konulu yazısı ekindeki dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 13/11/2018 gün ve 2018/23871 sayılı ihbarnamesi ile Dairemize gönderilmekle okundu.

Anılan ihbarnamede;

"1.Mülga Jandarma Genel Komutanlığı Askerî Mahkemesinin izin tecavüzü suçundan hükümlü Jandarma Er ... hakkındaki 2013/1540 Esas sayılı dava dosyası incelenmiştir.

2.Mülga Jandarma Genel Komutanlığı Askerî Mahkemesinin 02 Nisan 2015 tarihli ve 2013/1540 Esas, 2015/136 Karar sayılı hükmü ile; 25.03.2008 tarihli ve 2008/349-133 Esas ve Karar sayılı mahkumiyet hükmünün açıklanmasının geri bırakılmasına dair karar açıklanmak suretiyle hükümlünün, 11.02.2006-11.08.2007 tarihleri arasında işlediği izin tecavüzü suçundan mahkumiyetine karar verildiği; temyiz yasa yoluna tâbi durumdaki karar taraflarca temyiz edilmeyerek 06.10.2015 tarihinde kesinleştiği anlaşılmıştır.

3.Mülga Jandarma Genel Komutanlığı Askeri Mahkemesinin 19 Şubat 2016 tarihli ve 2013/1540-240341 sayılı yazısıyla özetle; hükümlü hakkında Askeri Mahkemenin 25.03.2008 tarihli ve 2008/349-133 Esas ve Karar sayılı kararıyla izin tecavüzü suçundan mahkumiyetine ve hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği; bu kararın itiraz edilmemek suretiyle 13.05.2008 tarihinde kesinleştiği; ardından Askeri Mahkemenin 09.09.2009 tarihli ve 2009/1450-878 Esas ve Karar sayılı kararıyla 10.07.2008-10.06.2009 tarihleri arasında işlemiş olduğu bir başka izin tecavüzü suçundan ötürü sanığın mahkumiyetine karar verildiği ve bu kararın Askeri Yargıtay 1. Dairesinin 21.11.2010 tarihli ve 2010/2185-2176 Esas ve Karar sayılı ilamı ile düzeltilerek onanmak suretiyle kesinleştiği; böylelikle hükümlü hakkında verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı sonrasında sanığın yeniden suç işlemesi nedeniyle ilk suçtan ötürü verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kovuşturma dosyasının Askeri Mahkemenin 2013/1540 Esasına kayden yargılamaya devam olunduğu; işbu yargılama sürerken Askeri Mahkemenin 2009/1450-878 Esas ve Karar sayılı kararı üzerinden verilen mahkûmiyet hükmünün infazının, Anayasa Mahkemesinin iptal kararı neticesinde durdurulmak suretiyle uyarlamaya tâbi tutularak, netice itibariyle bu mahkumiyet hükmünün açıklanmasının geri bırakılmasına 26.02.2015 tarihli ve 2013/701 Esas ve 2015/62 Karar sayılı kararla karar verildiği ve bu kararın itiraz edilmeyerek 06.10.2015 tarihinde kesinleştiği; bu durumda hükümlü hakkında, denetim süresi içinde yeni bir suç işlediğinden bahisle 23.05.2008 tarihli ve 2008/349-133 Esas ve Karar sayılı mahkumiyet hükmünün açıklanması yasal olarak mümkün olmamasına rağmen, Askeri Mahkemenin 02.04.2015 tarihli ve 2013/1540 Esas ve 2015/136 Karar sayılı kararla, mahkumiyet hükmünün açıklanmasının hükümlü aleyhine olacak şekilde hukuka aykırılık oluşturduğu düşüncesiyle 353 sayılı Kanun'un 243. maddesi kapsamında kanun yararına bozma hususunda değerlendirme yapılabilmesini teminen kovuşturma dosyası yazı EK’inde Milli Savunma Bakanlığına gönderilmiştir.

4. Dosyanın incelenmesi neticesinde; hükümlü hakkında evvelce 25.03.2008 tarihli ve 2008/349-133 Esas ve Karar sayılı kararla tesis olunan mahkumiyet hükmünün Açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararın 13.05.2008 tarihinde kesinleşmesini müteakiben Askeri Mahkemenin 10.07.2008-10.06.2009 tarihleri arasında işlemiş olduğu bir başka izin tecavüzü suçundan ötürü sanığın mahkumiyetine hükmolunan 09.09.2009 tarihli ve 2009/1450-878 Esas ve Karar sayılı kararının infazının, Anayasa Mahkemesinin iptal kararı neticesinde durdurulmak suretiyle uyarlamaya tâbi tutularak, netice itibariyle bu mahkumiyet hükmünün açıklanmasının geri bırakılmasına 26.02.2015 tarihli ve 2013/701 Esas ve 2015/62 Karar sayılı kararla karar verildiği ve bu kararın itiraz edilmeyerek 06.10.2015 tarihinde kesinleştiği görüldüğünden; hükümlü hakkında verilen 25.03.2008 tarihli ve 2008/349-133 Esas ve Karar sayılı hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı sonrasında yeniden suç işlemesi nedeniyle verilen hükmün açıklanmasına dair karar, esasen hükmün açıklanmasını gerektirecek bir mahkumiyet hükmünün bulunmaması nedeniyle, hükümlü aleyhine olacak şekilde hukuka aykırı görülmüştür.

5. Bu nedenle, kovuşturma dosyası EK-A'da gönderilmiş olup mülga Jandarma Genel Komutanlığı Askerî Mahkemesinin 02.04.2015 tarihli ve 2013/1540 Esas ve 2015/136 Karar sayılı mahkumiyet hükmünün açıklanması kararının kanun yararına bozulması için, 353 sayılı Kanun’un 243’üncü maddesi gereğince Askeri Yargıtay Başkanlığına başvurulması ...” istenilmekle;

Yukarıda sözü edilen kanuni düzenlemeler karşısında Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname içeriği yerinde görüldüğünden, Mülga Jandarma Genel Komutanlığı Askerî Mahkemesinin 02 Nisan 2015 tarihli ve 2013/1540 Esas, 2015/136 Karar sayılı kararının CMK’nin 309/4-d maddesi uyarınca BOZULMASINA, Mülga Jandarma Genel Komutanlığı Askerî Mahkemesinin 02 Nisan 2015 tarihli ve 2013/1540 Esas, 2015/136 Karar sayılı hükmün açıklanmasına dair kararın kaldırılmasına, 26/06/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.