muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/7273, Karar No: 2013/23232, Tarih: 19.12.2013

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz isteminin REDDİNE, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalılar vekilinin tüm temyiz itirazlarının REDDİ ile hükmün ONANMASINA, takdir olunan 990,00 TL duruşma vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine, ödedikleri temyiz peşin harcın istekleri halinde temyiz eden davalılara iadesine, alınmadığı anlaşılan 103,50 TL temyiz başvuru ile 24,30 TL temyiz ilam harcının davacıdan alınmasına, 19.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/21063, Karar No: 2017/3516, Tarih: 03.04.2017

**17. Hukuk Dairesi         2014/21063 E.  ,  2017/3516 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki, trafik kazası sonucu oluşan cismani zarar nedeniyle maddi ve manevi tazminat davası üzerine yapılan yargılama sonunda, kararda yazılı nedenlerle, davanın kabulüne ilişkin verilen hüküm, davalı vekili tarafından süresi içinde temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, davalının işleten/sürücüsü olduğu aracın, davacının yolcu olarak bulunduğu araca çarpmasıyla oluşan kazada, davacının sağ ayak bileğinde parçalı kırık oluştuğunu, kaza anında alkollü olan davalının kazada tam kusurlu olduğunu, çiftçilik yapan davacının tedavisi süresince tarlalarını ekemediğini ve hayvanlarına bakamayıp maddi zarara uğradığını, tedavi amaçlı ticari araç kullanıp masraf yaptığını, manevi olarak da zarar gördüğünü belirterek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla ....500,00 TL. maddi ve ....000,00 TL. manevi tazminatın kaza tarihinden işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsilini talep etmiş; ....03.2013 tarihli ıslah dilekçesiyle, maddi tazminat taleplerini ....312,00 TL'ye yükseltmiştir.

Davalı, kaza anında servis yolundan çıkış yapan, davacının da bulunduğu araç sürücüsünün kazada kusurlu olduğunu, kendisinin kazada kusuru olmadığını, yol işaretlerindeki eksiklik nedeniyle ........ Müdürlüğü'nün davaya dahil edilmesi gerektiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma, yapılan yargılama ve toplanan delillere göre; davanın kabulü ile ....153,... TL. geçici işgöremezlik tazminatı, ....251,47 TL. kalıcı işgöremezlik tazminatı ve 907,75 TL. yol ve tedavi gideri olmak üzere toplam ....312,36 TL. maddi tazminatın ve ....000,00 TL. manevi tazminatın, kaza tarihinden işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde, dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına, özellikle, kazada yaralanan davacının yolcu olması nedeniyle kusurunun bulunmayışı ve davalının tam kusurlu olduğuna ilişkin oluşa uygun olarak düzenlenen uzman bilirkişi raporunda belirtilen kusur durumunun benimsenmesinde bir usulsüzlük bulunmamasına, ayrıca manevi tazminatın takdirinde TBK'nun 56 (eski BK 47) maddesindeki özel haller dikkate alınarak hak ve nesafet kuralları çerçevesinde hüküm kurulmuş olmasına göre; davalı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 886,95 TL kalan onama harcının temyiz eden davalıdan alınmasına 03/04/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/5383, Karar No: 2021/4339, Tarih: 24.05.2021

**11. Hukuk Dairesi         2020/5383 E.  ,  2021/4339 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Bakırköy 3. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 11.07.2019 tarih ve 2019/231- 2019/758 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı TMSF vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacılar vekili, TMSF tarafından yönetim ve denetimine el konulan Uzan Grubu şirketlerinden Gösterim Yayıncılık ve Reklamcılık A.Ş.'nin muhasebe kayıtları üzerinde yaptırılan incelemede kasa açığı miktarı tespit edildikten sonra, şirketin yeniden oluşturulan denetim kurulu tarafından şirket defter ve belgeleri üzerinde yapılan inceleme sonunda düzenlenen raporla açığın fiilen şirket kasasına ödenmemekle birlikte fiktif olarak ödenmiş gibi gösterilen APEL ödemelerinden kaynaklandığının, aynı zamanda şirket kayıtlarında görünmeyen belli bir grup tarafından şirket yönetiminin yürütüldüğünün, resmi kayıtlarda yer alan şirket ortaklarının göstermelik ve muvaazalı şekilde ortaklık sıfatını taşıdıklarının tespit edildiğini, tespit olunan kasa açığından şirket ortakları, yönetim ve denetim kurulu üyeleri ile şirket çalışanlarının müştereken ve müteselsilen sorumlu olduklarını ileri sürerek fazlaya ilişkin talep hakkı saklı kalmak kaydıyla 126.000,000 YTL zararın APEL ödemelerin ödenmesi gereken 29/03/2000, 30/04/2001, 12/04/2001 ve 24/01/2013 tarihlerinden itibaren işleyecek kademeli ticari faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep etmiş; ıslah dilekçesi ile tazminat talebini 500.000.000 YTL'ye çıkararak bu miktarın davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı asiller ve vekilleri, davanın reddini talep etmişlerdir.

Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda, bozmadan önce verilen karar bir kısım davalılar yönünden kesinleştiğinden bu davalılar hakkında açılan davada yeniden hüküm kurulmasına yer olmadığına, davalılar ..., ... ve ... hakkında açılan davanın HMK'nın 150/5 maddesi uyarınca açılmamış sayılmasına, davalılar ... ve ... mirasçıları ... ile ... aleyhine açılan davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı TMSF vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı TMSF vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı TMSF vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, davacı TMSF'den harç alınmasına yer olmadığına, 24.05.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/5122, Karar No: 2018/5088, Tarih: 27.02.2018

**22. Hukuk Dairesi         2017/5122 E.  ,  2018/5088 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

AVUKAT ...

AVUKAT ...

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkili işçinin davalıya ait işyerinde kayden alt işveren işçisi olarak çalıştığını, asıl işveren-alt işveren arasındaki ilişkinin muvazaaya dayalı olduğunu, davalının kendi işçilerine sağladığı mali haklardan müvekkilinin de yararlanması gerektiğini ileri sürerek, müvekkilinin gerçek işverenin baştan itibaren davalı olduğunun tespitiyle, ücret, ilave tediye, ikramiye, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçeyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında, davacıya ödenmesi gereken aylık ücret miktarının belirlenmesi noktasında uyuşmazlık vardır.

Somut olayda, asıl işveren-alt işveren ilişkisinin muvazaaya dayandığına ilişkin kabul, emsal dava dosyaları da nazara alındığında yerindedir. Bu durumda, davacıya ödenmesi gereken aylık ücret miktarının tespitinde, davalı işveren bünyesinde, davacıyla benzer veya aynı işi yapan emsal işçinin belirlenmesi gereklidir. Ancak, davacının, toplu iş sözleşmesinin tarafı sendikaya üye olmadığı ve dayanışma aidatı kesilmesi yönünde bir başvurusunun da bulunmadığı gözetildiğinde; davalı bünyesinde çalışan ve toplu iş sözleşmesine göre aylık ücret ile hakları belirlenen işçilerin, davacıyla benzer veya aynı işi yapsa dahi, emsal olarak kabul edilmesi mümkün değildir.

Davalı tarafça 22/03/2016 tarihli cevabi yazı ekinde gönderilen “Afşin Elbistan Linyitleri İşletme Müdürlüğü Garaj Amirliğinde çalışan Şoför Personel Bilgi Listesi” başlıklı belge içeriğinde, davacıyla aynı işi yapan davalı işçilerinin isim listesi ve yevmiyeleri bildirilmiş ise de, yazı ekinde yer alan söz konusu işçilerin bordrolarında, sendikal aidat kesintisi olduğu görülmektedir. Dolayısıyla, bu çalışanların toplu iş sözleşmesinden yararlandıkları anlaşılmakla, emsal kabul edilmeleri mümkün değildir. Kaldı ki, listede ismi yazılı işçilerin yirmi yılı aşkın çalışması bulunmakta olup, kıdem süreleri davacıya nazaran oldukça yüksektir. Diğer taraftan, bahsi geçen listenin alt kısmında yer olan notta “2003 yılından sonra başlayan işçi personellerin bugünki temel yevmiye katsayıları ise 73,22 TL’dir” ile “2003 yılından sonra şoför personel alımı olmamıştır” şeklindeki bilgilerin yazılı olduğu görülmektedir. Bir taraftan 2003 yılından sonra şoför alımı olmadığının belirtilmesine rağmen, diğer taraftan 2003 yılından sonra başlayan işçilerin temel yevmiye katsayılarının 73,22 TL olduğunun yazılması, söz konusu bilgilerin değerlendirilmesinde tereddüt uyandırmaktadır. Ayrıca, bahsi geçen 2003 yılından sonra işe başlayan davalı işçilerinin kimler oldukları, görevleri, toplu iş sözleşmesinden yararlanıp yararlanmadıkları, yazı içeriğinde belirtilen yevmiye katsayısının neye göre belirlendiği, toplu iş sözleşmesiyle bir alakasının olup olmadığı, bu katsayı oranından günlük yevmiye miktarına nasıl ulaşıldığı gibi hususlar hakkında açıklayıcı bir bilgi de bulunmamaktadır. Dolayısıyla, hükme esas alınan bilirkişi raporunda, sözü geçen listede yazılı bilgilerden hareketle sonuca gidilmesi yerinde değildir.

Öte yandan, dava konusu uyuşmazlıkla aynı nitelikteki emsal davalarda, Elbistan İş Mahkemesi’nce verilen kararlarda, davalının emsal işçisinin aylık ücretinin, kayden alt işveren bünyesinde çalıştırılan şoförlere fiilen ödenen ücretin “1,73 katı” olduğu kabul edilerek sonuca gidilmiştir. Söz konusu davalarda verilen kararların, Yargıtay 7. Hukuk Dairesi’nin temyiz incelemesinden geçtiği ve aylık ücret miktarına ilişkin hüküm kısmının bozmaya konu edilmediği anlaşılmaktadır (Örneğin; Yargıtay 7. Hukuk Dairesi’nin 22/10/2015 tarihli 2015/34814 esas ve 2015/20303 karar sayılı; 09/11/2015 tarihli 2014/21311 esas ve 2015/21810 karar sayılı kararları). Mahkemece ise, söz konusu kararlardan farklı bir kabulle sonuca gidilmiştir. Bu halde, emsal davalarda aylık ücret miktarı kabulüne nasıl ulaşıldığı hususunun incelenmemesi de hatalı olmuştur.

Anılan sebeplerle, davalı işverene yeniden yazı yazılarak, davacıyla benzer veya aynı işi yapan ve fakat toplu iş sözleşmesinden yararlanmayan emsal işçisinin olup olmadığı sorulmalı; varsa ücret bordrolarının gönderilmesi istenilmelidir. Ayrıca, 22/03/2016 tarihli cevabi yazı ekindeki “Afşin Elbistan Linyitleri İşletme Müdürlüğü Garaj Amirliğinde çalışan Şoför Personel Bilgi Listesi” başlıklı belgenin alt kısmında yer alan “2003 yılından sonra başlayan işçi personellerin bugünki temel yevmiye katsayıları ise 73,22 TL’dir” ile “2003 yılından sonra şöfor personel alımı olmamıştır” şeklindeki çelişkili notlara işaret edilerek; bahsi geçen 2003 yılından sonra işe başlayan davalı işçilerinin kimler oldukları, görevleri (şoför olup olmadıkları), toplu iş sözleşmesinden yararlanıp yararlanmadıkları, yazı içeriğindeki söz konusu yevmiye katsayısının neye göre belirlendiği ve toplu iş sözleşmesiyle bir alakasının olup olmadığı, bu katsayıdan günlük yevmiye miktarına nasıl ulaşıldığı gibi hususlar hakkında bilgi verilmesi de istenilmelidir. Yukarıda belirtilen, temyiz incelemesinden geçen emsal dava dosyaları da incelenerek aylık ücret miktarı kabulüne nasıl ulaşıldığı tespit edilmelidir. Bu yönlerden yapılacak araştırma ve inceleme neticelerine göre, davacıya ödenmesi gereken aylık ücret miktarı noktasındaki uyuşmazlık yeniden değerlendirilerek sonuca gidilmelidir. Eksik araştırma ve incelemeyle karar verilmesi hatalı olup, bozmayı gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 27/02/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

Ş.K.
Yargıtay — Esas No: 2012/31629, Karar No: 2014/1107, Tarih: 20.01.2014

**8. Ceza Dairesi         2012/31629 E.  ,  2014/1107 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2010/149648

MAHKEMESİ : Küçükçekmece 6. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 10/09/2009

NUMARASI : 2008/39 (E) ve 2009/1204 (K)

SUÇ : Mühürde sahtecilik

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanığın kimyasal madde ve kumaş ürünlerinin ithal ve ihracına ilişkin gümrük işlemlerini takip ettiğini savunması karşısında, suça konu İstanbul İl Sağlık Müdürlüğüne ait sahte mühürlerle şube müdürüne ait kaşenin sanığın takip ettiği işlerde kullanılıp kullanılmadığı ve sanığın ayrıca Sağlık Bakanlığı izni ile ithal veya ihraç edilen gıda veya boya gibi benzer ürünlerin ithal/ihracını yapıp yapmadığı, bu mühürleri içeren belge bulunup bulunmadığı araştırılarak sonucuna göre hukuki durumun tayini gerekirken eksik araştırmayla yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görül- müş olduğundan hükmün bu sebepden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASI- NA), 20.01.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2793, Karar No: 2014/23587, Tarih: 12.06.2014

**3. Ceza Dairesi         2014/2793 E.  ,  2014/23587 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2012/215665

MAHKEMESİ : Kuşadası 1. Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 17/05/2012

NUMARASI : 2011/619 (E) ve 2012/465 (K)

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Kısa kararda sanık hakkında 5271 sayılı CMK'nin 231. maddesinin uygulandığı belirtilmemesine karşın, hükmün gerekçe kısmında sanık hakkında 5271 sayılı CMK'nin 231. maddesinin uygulanmasına karar verildiği belirtilmesi suretiyle gerekçe ile kısa karar arasında çelişkiye düşülmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan diğer yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı yasanın 8/1 maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 12/06/2014 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/10005, Karar No: 2019/4450, Tarih: 03.04.2019

**13. Hukuk Dairesi         2017/10005 E.  ,  2019/4450 K.**

**"İçtihat Metni"**

....

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca, davalı-... tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalılardan ...'nun 18.08.2007 tarihinde yurtdışında lisansüstü öğrenim görmek üzere 2 yıllığına ..... gönderildiğini, ... Vergi Denetim Kurulu Başkanlığı'nda Vergi Başmüfettişi olarak görev yapan ...'nun yükümlü bulunduğu mecburi hizmeti tamamlamadan 21.02.2012 tarihinde istifa ederek görevinden ayrıldığını, davalının imzalamış olduğu 21.06.2007 tarihli yüklenme senedine göre taahhüdünü ihlal ettiği takdirde yapılan ödemeleri geri ödeyeceğini kabul ve taahhüt ettiğini, 31.901,83 ....... 21.02.2012 tarihinden itibaren, Devle......ile açılmış bir yıl vadeli döviz mevduat hesabına uyguladığı en yüksek faiz oranı üzerinden uygulanacak faizi ile birlikte tahsil tarihindeki .....tespit edilen efektif satış kuru üzerinden .. ..... olarak, 22.987,16 TL'nin 21.02.2012 tarihinden itibaren işleyecek değişen oranlarda yasal faizi ile davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalılar, davanın reddini dilemişlerdir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı ve davalı ... tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dava, zorunlu hizmet karşılığı olan kurum alacağının tahsili istemine ilişkindir. Daha önce mahmece verilen karar Yargıtay 18.Hukuk Dairesi' nin 12.11.2015 tarihli ilamıyla bozulmuş, bozma kararında, davalıların 6552 sayılı Yasadan yararlanmak için davacı idareye başvuruları bulunup bulunulmadığı araştırıldıktan sonra taraflar arasındaki uyuşmazlığın 11.09.2014 günlü Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6552 sayılı İş Kanunu İle Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılması İle Bazı Alacakların Yeniden Yapılandırılmasına Dair Kanunun Geçici 1. maddelerinin somut olayda değerlendirilip oluşacak sonuç doğrultusunda bir karar verilmesi gerektiği vurgulanmıştır. Mahkemece bozmaya uyularak karar verilmiş, çeşitli kurumlardan davalıların yasa kapsamında bir başvurusu olup olmadığı araştırılmış, başvuru olmadığından bahisle hüküm tesis edilmiştir. Ancak davalı tarafça temyiz dilekçesine ekli sunulan belgelerden de anlaşıldığı üzere yasa kapsamında başvuru yapıldığı ve ilgili kurumlardan da cevabi yazılar gönderildiği anlaşılmaktadır. O halde mahkemece, bozmanın gerekleri yerine getirilerek, sunulan delillerden de faydalanmak suretiyle 6552 sayılı yasadan faydalanmak için davalı tarafından yapılmış bir başvuru olup olmadığı, süresinde olup olmadığı hususları değerlendirilerek hasıl olacak sonuca uygun bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

2-Bozma nedenine göre davacı ve davalının sair temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle hükmün davalı yararına BOZULMASINA, 2. bentte açıklanan nedenlerle tarafların sair temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan 31,40 TL harcın davacıya, 1.403,06 TL harcın davalı-...'ya iadesine, HUMK’nun 440/I maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 03/04/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.

.......
Yargıtay — Esas No: 2015/9083, Karar No: 2016/5639, Tarih: 05.04.2016

**18. Hukuk Dairesi         2015/9083 E.  ,  2016/5639 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Aile Mahkemesi

Dava dilekçesinde, davalının küçük ... ve ...'in babası olduğunun tespitine karar verilmesi talep edilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

1-Dava Türk Medeni Kanunu'nun 301. ve devamı maddeleri uyarınca çocuk tarafından açılan babalığın tespitine ilişkindir. Mahkemece, davanın kamu düzenini ilgilendirmesi bakımından kuşku ve duraksamaya neden olmaksızın soybağının doğru olarak tespit edilmesi zorunludur. Somut olayda, salt taraf ve tanık beyanları ile yetinilmeyip, iddia ile ilgili olarak DNA incelemesi yaptırılması gerektiği hususu gözetilmeden davanın kabulüne karar verilmesi,

2-Türk Medeni Kanunu'nun 301. maddesinde; ''Çocuk ile baba arasındaki soybağının mahkemece belirlenmesini ana ve çocuk isteyebilirler. Dava babaya, baba ölmüşse mirasçılarına karşı açılır. Babalık davası, Cumhuriyet savcısına ve Hazineye; dava ana tarafından açılmışsa kayyıma; kayyım tarafından açılmışsa anaya ihbar edilir.'' hükmü yer almaktadır. Mahkemece davanın Cumhuriyet savcısı ve Hazineye ihbarı sağlanmadan yargılamanın sonuçlandırılması,

3-Soybağının düzeltilmesine ilişkin başvuru vekil eliyle yapılan durumlarda vekilin vekaletnamesinde bu konuda özel yetki verilmiş olması gerektiğinden, davacılar adına soybağının düzeltilmesi başvurusunda bulunan Avukat ...’ın vekaletnamesinde ise özel yetki bulunmadığından bu husustaki eksiklik giderilmeden davanın karara bağlanmış olması,

Doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, işbu kararın tebliğinden itibaren onbeş gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 05.04.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/3036, Karar No: 2011/5951, Tarih: 17.10.2011

Bu açıklamalardan anlaşılacağı üzere, İİK’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan eylem, yalnızca ticareti terk keyfiyetinin ticaret sicili memurluğuna bildirilmemesi değil, bununla birlikte İİK’nun 44. maddesine uygun olarak bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerinin bulunduğu bir mal beyanında bulunulmamasıdır. Bu durumda, Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan ticaret şirketlerinde ticaretin terki söz konusu olmayıp, ortaklık ilişkisinin sona erdirilmesi nedeniyle İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesi ile getirilen mal beyanında bulunma yükümlülüğünün, gerçek kişi tacirlere yönelik olduğu, yukarıda sayılan ticaret şirketlerini kapsamadığı, eş anlatımla ticaret şirketlerinin müdür veya yetkililerinin İcra ve İflas Kanunu’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan ticareti terk suçunu işlemeleri yasal olarak mümkün olmadığı kabul edilmelidir. Hal böyle olunca sanığın beraati yerine mahkumiyetine karar verilmesi,

Kabule göre de;

Borçlu şirketin ticareti terkettiği bildirilen adrese bu defa duruşma davetiyesi tebliğ edilerek sanığın yokluğunda yargılama yapılmış ise de, sanığın üzerine atılı ticareti terk suçunun özelliği dikkate alındığında, bu suçtan dolayı yapılan yargılamada duruşma davetiyesinin sanığın terk ettiği bildirilen adresine Tebligat Kanununun 35. maddesine göre tebliğinin usulüne uygun olduğundan söz edilemeyeceği, zira terk edilen adrese bu şekilde yapılan tebligatın zaten sanığın eline geçmeyeceğinin şikayetçi ve hatta mahkeme tarafından da öngörülmekte olduğu, Anayasa'nın 36. maddesi ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6. maddesinde belirtilen adil yargılanma hakkı gözönünde bulundurularak, ticareti terk suçlarında duruşma davetiyesinin ya da mahkeme kararının Tebligat Kanununun 35. maddesine göre terk ettiği ileri sürülen adresine yapılan tebligatın geçersiz olup, savunma hakkının kısıtlanması sonucunu doğuracağı,hal böyle olunca tespit edilecek adresine usulüne uygun olarak (Tebligat Kanununun 35. maddesi dışında) duruşma davetiyesinin tebliğini müteakip yargılamaya devam edilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

İsabetsiz, temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmekle hükmün istem gibi BOZULMASINA, 17.10.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.