muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/17418, Karar No: 2017/6816, Tarih: 18.04.2017

B) Davalı Vekilinin Cevabının Özeti:

Davalı vekili; Osmanlı Bankası Türkiye Personeli Emekli ve Yardım Sandığı Vakfı'nın müvekkil vakıf ile 20.11.2002 yılında birleştiğini, bu tarihten sonra davacının T.Garanti Bankası A.Ş. de çalışmaya başlaması üzerine 01/01/2004-31/01/2014 tarihine kadar da tüm sigorta kollarına ait primlerini müvekkil vakfa yatırıldığını, 30/04/1999 ile 01/01/2004 tarihleri arası dönemde davacının ne Osmanlı Bankası Türkiye Personeli Emekli ve Yardım Sandığı Vakfı'na, ne de müvekkil vakfa bağlı bir işyerinde çalıştığını, iş bu döneme ilişkin çalışmasının SGK'ya bağlı olduğunu, davacının emeklilik ikramiyesi hak kazanmasının mümkün olmadığını, davacının fiilen çalıştığı dönem içinde ek prim ödemesinin sadece T.Garanti Bankası A.Ş. nezdinde çalıştığı dönem için söz konusu olduğunu, Osmanlı Bankası nezdinde çalıştığı süreçte böyle bir ek prim ödemesinin bulunmadığını, bu kapsamda davacının sadece T.Garanti Bankası A.Ş. nezdinde çalıştığı süre için ek prim ödemesi ile emeklilik ikramiyesine hak kazandığını ve prim ödeme dönemi karşılığı ikramiyenin de 10/02/2014 tarihli vakıf kararı ile davacıya ödendiğini, hal böyle iken davacının emeklilik ikramiyesine hak kazanmasının mümkün olmadığını savunarak; davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Karar süresinde davalı vekilince temyiz edilmiştir.

E) Gerekçe:

Taraflar arasında davacının, dava dışı Osmanlı Bankası ve Garanti Bankası nezdinde tespit edilen hizmet süresi ve buna bağlı olarak emekli ikramiyesine hak kazanıp kazanamadığı konusunda uyuşmazlık söz konusudur.

Davacının, Osmanlı Bankası nezdindeki çalışması sırasında sandık için prim kesilip kesilmediği dosya muhtevasından anlaşılamamaktadır.

Mahkemece; davacının Osmanlı Bankası nezdindeki çalışması sırasında Sosyal Güvenlik primi yatırılıp yatırılmadığının tespiti için Osmanlı Bankası Türkiye Personeli Emekli ve Yardım Sandığı Vakfı ile davalı Türkiye Garanti Bankası A.Ş. Memur ve Müstahdemleri Emekli ve Yardım Sandığı Vakfı'ndan davacı için sandığa ek prim yatırılıp yatırılmadığı araştırılıp, yatırılmış ise bu süreler de emeklilik ikramiyesine esas hizmet süresinin hesabında dikkate alınmalı ve davacının alacağı olup olmadığı buna göre değerlendirilerek sonucuna göre karar verilmelidir. Eksik inceme ile hüküm kurulması hatalıdır.

F) SONUÇ:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, davalı yararına takdir edilen 1.480.00 TL. duruşma avukatlık parasının karşı tarafa yükletilmesine, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 18.04.2017 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/16362, Karar No: 2013/18356, Tarih: 25.12.2013

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2012/16362 E.  ,  2013/18356 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen kararının süresi içinde davalı ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, davalıların sürücüsü, maliki ve trafik sigortacısı olan araçta yolcu olarak bulunan desteklerinin vefat ettiğini belirterek tüm davacılar için ayrı ayrı 1000,00'er TL maddi tazminatın ve davacı anne ve baba için ayrı ayrı 20.000,00'er TL, davacı ... için 10.000,00 TL, davalı ... için 5000,00 TL. manevi tazminatın dava tarihinden itibaren yasal faiziyle tahsilini talep etmiş, ıslah dilekçesi ile davacı anne ve baba için maddi tazminat taleplerini yükseltmişlerdir.

Davalı ... vekili ve davalı ... vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece toplanan delillere göre; davacı ...'in 15.752,00 TL davacı ...'in 16.224,00 TL maddi tazminat olmak üzere (bu meblağların 1.000,00 TL'sine dava tarihinden itibaren, bakiyesine ise ıslah tarihi olan 18.07.2012 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte) tüm davalılardan davacı ... ve ... için 10.000,00'er TL, davacılar ... ... için 3.000,00 TL, İlknur için 5.000,00 TL manevi tazminatın dava tarihinden

işleyecek yasal faizleri ile birlikte davalılar ... ve ...'ten müştereken ve müteselsilen alınarak davacılara verilmesine, fazlaya dair isteminin reddine karar verilmiş; hüküm, davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde, dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre davalı ... vekilinin yerinde göülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA aşağıda dökümü yazılı 1.293,28 TL kalan onama harcının temyiz eden davalı ...'den alınmasına 25.12.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/35667, Karar No: 2015/11350, Tarih: 31.03.2015

**3. Ceza Dairesi         2014/35667 E.  ,  2015/11350 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Sulh Ceza Mahkemesi

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanık hakkında hükmolunan adli para cezasının taksitlerinden birinin zamanında ödenmemesi halinde 5237 sayılı TCK'nin 52/4. maddesi uyarınca ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceği hususunun kararda gösterilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeple 5320 sayılı Kanunun 8/1 maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden CMUK'un 322. maddesi gereğince, hüküm fıkrasının hükmolunan adli para cezasının taksitlendirilmesine ilişkin kısmının sonuna "Hükmolunan adli para cezasının taksitlerinden birinin zamanında ödenmemesi halinde 5237 sayılı TCK'nin 52/4. maddesi uyarınca ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceğinin sanığa ihtarına" ibaresinin eklenmesi suretiyle, hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 31.03.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/8228, Karar No: 2010/12804, Tarih: 06.07.2010

**6. Ceza Dairesi         2008/8228 E.  ,  2010/12804 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Suçun niteliği, cezanın türü ve süresine göre, hüküm tarihinden sonra 8.2.2008 tarih ve 26781 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 5728 sayılı Kanunun Geçici madde; 1/1. fıkrası yollamasıyla aynı Kanunun 562. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK.nun 231/5-14. madde ve fıkraları gereği hükümlünün hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesi zorunluluğu,

2-Uyarlama yapılıp yeniden hüküm kurulmakla önceki kararın ortadan kalktığı gözetilmeden, kefalet parası ve yargılama gideri konusunda karar verilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, hükümlü ... savunmanının temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 06/07/2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/17059, Karar No: 2015/24206, Tarih: 14.12.2015

**5. Hukuk Dairesi         2015/17059 E.  ,  2015/24206 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Baykan Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 17/12/2014

NUMARASI : 2014/97-2014/213

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik Kamulaştırma Kanununun 10.maddesi uyarınca kamulaştırma bedelinin mahkemece tespiti ve taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik Kamulaştırma Kanununun 10.maddesi uyarınca kamulaştırma bedelinin mahkemece tespiti ve taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Taşınmazın arsa olarak kabulünde yöntem itibariyle bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

Dava konusu taşınmaz ile somut emsal olarak alınan taşınmazın Arsa Metrekare Rayiç Bedeli Takdir Komisyonu tarafından belirlenen emlak vergisine esas olan m2 değerlerinin karşılaştırılmasında; dava konusu taşınmazın emsal taşınmazla eş değerde ve yakın bölgede olduğu anlaşılmasına rağmen, bilirkişi kurulunca dava konusu taşınmazın emsal taşınmazdan 5 kat değerli kabul edilerek inandırıcı olmayan rapora göre hüküm kurulması doğru değildir.

Bu durumda; taraflara dava konusu taşınmaza yakın mahalden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde re'sen emsal celbi yoluna gidilmesi, dava konusu taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere olan mesafesini de gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların re'sen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu

getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu ile mahallinde keşif yapılarak, alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 14/12/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/7672, Karar No: 2025/2798, Tarih: 10.04.2025

**1. Ceza Dairesi         2024/7672 E.  ,  2025/2798 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/195 E., 2019/339 K.

SUÇLAR : Kasten öldürme, kasten öldürmeye teşebbüs, kasten yaralamaya teşebbüs

HÜKÜMLER : Mahkumiyet, beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Tebliğnamede görüş bildirilmiş ise de 6136 sayılı Kanun'a aykırılık suçu yönünden verilen hükümlere yönelik temyiz istemi bulunmadığı belirlenmiştir.

Sanıklar hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. İskenderun 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 14.06.2013 tarihli ve 2010/147 Esas, 2013/149 Karar sayılı kararının katılanlar vekilleri ve sanıklar müdafiileri tarafından temyizi üzerine, Yargıtay 1. Ceza Dairesinin 31.03.2015 tarihli ve 2014/4970 Esas, 2015/1934 Karar sayılı ilâmı ile eksik araştırma nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

B. Bozma ilamı üzerine İskenderun 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 08.10.2019 tarihli ve 2015/195 Esas, 2019/339 Karar sayılı kararı ile;

1. Sanık ... hakkında maktul ...'a yönelik kasten öldürmeye azmettirme suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 38, 81, 62, 53. maddeleri uyarınca 25 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluğuna,

2. Sanık ... hakkında katılan ...'a yönelik kasten öldürmeye teşebbüs suçuna azmettirme suçundan 5237 sayılı Kanun'un 38, 81, 35, 62, 53. maddeleri uyarınca 7 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluğuna,

3. Sanık ... hakkında katılanlar ... ve ...'a yönelik kasten yaralamaya teşebbüs suçundan 5271 sayılı Kanun'un 223/2-e maddesi uyarınca beraatine,

4. Sanıklar ..., ..., ..., ..., ... hakkında maktule yönelik kasten öldürme suçundan 5237 sayılı Kanun'un 37, 81, 62, 53. maddeleri uyarınca 25 yıl hapis cezası ile cezalandırılmalarına ve hak yoksunluklarına,

5. Sanıklar ..., ..., ..., ..., ... hakkında katılanlar ... ve ...'a yönelik kasten öldürmeye teşebbüs suçundan 5237 sayılı Kanun'un 81, 35, 62, 53. maddeleri uyarınca ayrı ayrı iki kez 7 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmalarına ve hak yoksunluklarına,

6. Sanıklar ..., ..., ..., ..., ... hakkında katılanlar ... ve ...'a yönelik kasten yaralamaya teşebbüs suçundan 5271 sayılı Kanun'un 223/2-e maddesi uyarınca beraatlerine,

5. Sanıklar ..., ..., ..., ..., ... hakkında katılanlar ... ve ...'a yönelik kasten öldürmeye teşebbüs suçundan 5237 sayılı Kanun'un 81, 35, 62, 53. maddeleri uyarınca ayrı ayrı iki kez 7 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmalarına ve hak yoksunluklarına,

6. Sanıklar ..., ..., ..., ..., ... hakkında katılanlar ... ve ...'a yönelik kasten yaralamaya teşebbüs suçundan 5271 sayılı Kanun'un 223/2-e maddesi uyarınca beraatlerine,

7. Sanıklar ..., ... ve ... hakkında katılanlar ... ve ...'a yönelik kasten yaralamaya teşebbüs suçundan 5271 sayılı Kanun'un 223/2-e maddesi uyarınca beraatlerine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Katılan ... vekilinin temyiz istemi özetle; beraat eden sanıkların kasten öldürme ve yaralama suçlarından cezalandırılmaları gerektiğine,

B. Katılan ... vekilinin temyiz istemi özetle; beraat eden sanıkların kasten öldürme ve yaralama suçlarından cezalandırılmaları gerektiğine, sanıklara tayin edilen ceza miktarına,

C. Katılan ... vekilinin temyiz istemi özetle; beraat eden sanıkların kasten öldürme ve yaralama suçlarından cezalandırılmaları gerektiğine, suç vasıflarının töre saikiyle ve tasarlanarak işlendiğine, sanıklara tayin edilen ceza miktarına,

D. Sanık ... ... müdafinin temyiz istemi özetle; mahkumiyete yeter delil bulunmadığına, çelişkili beyanlara itibar edildiğine,

E. Sanık ... müdafinin temyiz istemi özetle; mahkumiyete yeter delil bulunmadığına, maktulle husumetinin bulunmadığına,

F. Sanık ... müdafinin temyiz istemi özetle; sanığın savunma hakkının kısıtlandığına, mahkumiyete yeter delil bulunmadığına,

G. Sanık ... müdafinin temyiz istemi özetle; kararın hukuka aykırı olduğuna ilişkindir.

H. Sanıklar ..., ..., ..., ..., ..., Aziz Görçek müdafinin temyiz istemi; sanıklar hakkında kurulan hükümleri temyiz etme iradesinden ibarettir.

III. GEREKÇE

1.Suç tarihinden önce ...'ın, sanıklardan ...’in kızı ...’i evlenmek için kaçırdığı, bu nedenle ... ve ... aileleri arasında husumet başladığı, sanıklar ... ve ...'in defalarca ... ve ...'a haber göndererek kaçan kızın karşılığında aileden bir kız ve 50.000 TL para istedikleri, ... ailesinin ise bu duruma yanaşmadığı ve husumetin giderek büyüdüğü, 24.02.2010 günü saat 01:00 sıralarında ...’ın evine dışarıdan ateş edilmeye başlandığı, olay sırasında dışarıdan ateş edilmesi nedeniyle evde bulunan sanıklar ...’ın ele geçirilemeyen tabanca ile, ...’in tüfekle pencereden dışarıya ateş ettikleri, ... ve ...'ın da av tüfeği ile dışarıya ateş etmeye çalıştığı, bu sırada dışarıdan sıkılan bir adet merminin evin içerisindeki maktul ...’ın başına isabet etmesi sonucu ...’ın yaralandığı ve akabinde kaldırıldığı hastanede öldüğü anlaşılmıştır.

2. Yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, dava dosyası tekemmül ettirilerek karar verildiği, eksik incelemenin bulunmadığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, sanıkların savunma haklarına riayet edilerek adil bir biçimde yargılandıklarının anlaşıldığı, alınan raporların yeterli ve hüküm kurmaya elverişli olduğu, sanıkların öldürme kararını ne zaman aldığının ve belli bir hazırlıkla eylemlerini gerçekleştirdiklerinin kesin olarak saptanamadığı, oluşan şüpheli durumun sanıklar aleyhine yorumlanamayacağı, bu itibarla tasarlamanın koşullarının bulunmadığı, eylemlerin töre saikiyle gerçekleştirildiğine dair bir delilin bulunmadığı, haksız tahrik koşullarının bulunmadığı, takdiri indirimin Mahkemenin takdir yetkisi kapsamında, yasal, yerinde ve yeterli gerekçelerle uygulanmasına karar verildiği, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, sanıklar Mehmet ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... ve ... hakkında katılanlar ... ve ...'a yönelik üzerlerine atılı suçları işlediğine dair her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığından şüphe sanıklar lehine değerlendirilerek atılı suçlardan beraat kararı verilmesinde bir isabetsizlik görülmediği anlaşıldığından temyiz sebeplerinin incelenmesinde hükümlerde bozma nedeni dışında hukuka aykırılık bulunmamıştır.

3. Tüm dosya kapsamına ve HTS kayıtlarıyla ilgili düzenlenen bilirkişi raporuna göre; olay yerinde ..., ..., ..., ... ve ...'in bulundukları, maktulün bulunduğu eve üç ayrı tabanca ile ateş edildiği, ancak silahların ele geçirilemediği, ateş edenleri veya elinde silah olanları gören tanıkların bulunmadığı, bu anlamda kim veya kimler tarafından ateş edildiğinin ve kimlerin elinde silah bulunduğunun net olarak ortaya konulamaması karşısında bu sanıklardan her birinin silahla ateş etmeme olasılıkları bulunduğu gibi ateş etme olasılıklarının da bulunduğu, ancak olayda üç kişinin silahla ateş ettiğinin sabit olduğu, bu nedenle "şüpheden sanık yararlanır ilkesi" gereğince

faillerden her birinin yardım eden olarak sorumlu tutulmaları gerektiği gerekirken tüm sanıklar hakkında 5237 sayılı Kanun'un 37. maddesi kapsamında mahkumiyet hükümleri kurulması hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR

A. Sanık ... ... hakkında maktul ... ...'a yönelik kasten öldürmeye azmettirme, katılan ...'a yönelik kasten öldürmeye teşebbüs suçuna azmettirme suçlarından kurulan mahkumiyet hükümleri ile sanıklar Mehmet ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., , ... ve ... hakkında katılanlar ... ve ...'a yönelik eylemlerden dolayı verilen beraat hükümleri yönünden;

IV. KARAR

A. Sanık ... ... hakkında maktul ... ...'a yönelik kasten öldürmeye azmettirme, katılan ...'a yönelik kasten öldürmeye teşebbüs suçuna azmettirme suçlarından kurulan mahkumiyet hükümleri ile sanıklar Mehmet ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., , ... ve ... hakkında katılanlar ... ve ...'a yönelik eylemlerden dolayı verilen beraat hükümleri yönünden;

Gerekçe bölümünde yer alan (2) numaralı paragrafta açıklanan nedenlerle İskenderun 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 08.10.2019 tarihli ve 2015/195 Esas, 2019/339 Karar sayılı kararında katılanlar vekilleri ve sanık ... ... müdafilerince öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılanlar vekilleri ve sanık müdafilerinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

B. Sanıklar ..., ..., ..., ..., ... hakkında maktule yönelik kasten öldürme ve katılanlar ... ve ...'a yönelik kasten öldürmeye teşebbüs suçlarından kurulan hükümler yönünden;

Gerekçe bölümünde yer alan (3) numaralı paragrafta açıklanan nedenle sanıklar müdafiilerinin temyiz istemleri suça iştirak dereceleri yönünden yerinde görüldüğünden İskenderun 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 08.10.2019 tarihli ve 2015/195 Esas, 2019/339 Karar sayılı kararının, 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, sayın Üye ...'in sanık ... yönünden hükümlerin onanması, diğer sanıkların beraat etmeleri gerektiği yönündeki karşı oyu, sayın Üye ...'ın karara yönelik temyiz taleplerinin reddi ve hükümlerin onanması gerektiğine yönelik karşı oyu ve oy çokluğuyla BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

10.04.2025 tarihinde karar verildi.

KARŞI OY

Dosyanın her iki tarafı Şanlıurfalı olup tarım işçisi olmaları nedeniyle olayın meydana geldiği İskenderun da yaşamaktadırlar bu nedenle sanıklardan Abdulkadir dışındakilerin telefon hatlarının olay

mahallinden HTS sinyali alması kasten adam öldürme suçunu işlediklerinin maddi ve en önemli delili kabul edilemez. Sanıklarda olayın meydana geldiği bölgede yaşadıklarını inkar etmemiş, evlerinde olduklarını söylemişlerdir.

Sanık ... ise savunmasında olay tarihinde Şanlıurfa Siverek'de olduğunu söylemesine rağmen olay mahallinden cep telefonu HTS sinyali alınmıştır.

İki aile arasında geçen ve 11 sanığı bulunan dosyada sanıklarca 3 tabanca kullanılmıştır. Bu 3 kişinin belirlenmesinde yerel mahkeme dahi katılanların beyanlarına yanlı olduğu için itibar etmemektedir.

Sanık ... ise savunmasında olay tarihinde Şanlıurfa Siverek'de olduğunu söylemesine rağmen olay mahallinden cep telefonu HTS sinyali alınmıştır.

İki aile arasında geçen ve 11 sanığı bulunan dosyada sanıklarca 3 tabanca kullanılmıştır. Bu 3 kişinin belirlenmesinde yerel mahkeme dahi katılanların beyanlarına yanlı olduğu için itibar etmemektedir.

Yerel mahkemenin tüm sanıkların olay yerinde olduğuna dair HTS kayıtlarını delil kabul ederek her birinin asli fail oldukları şeklindeki kabulü yanlıştır ve yine dairemiz çoğunluğun sanıkların her birinin ayrı ayrı olay yerinde olduklarını HTS kayıtlarına dayanarak kabul edip TCK 39. maddesinden yardım eden olarak sorumlu tutulmaları gerektiği görüşüne de sanık ...'in Urfa'daydım savunmasının aksine olay sırasında olay mahallinde olduğu HTS kayıtlarıyla sabit olduğundan müsnet suçlardan ayrı ayrı cezalandırılmasına, diğer sanıkların olay mahallinde evlerinde olduğu ve tarım işçisi olarak o bölgede yaşadıklarından savunmaları da bu doğrultuda olduğu ve gerçekten de sanıkların olayın meydana geldiği bölgede yaşadıklarının sabit olduğu dikkate alınarak maktul taraf ile aralarında husumet olduğu için müsnet suçları işlediklerine dair şüphe olsa da bu şüpheyi yerecek aleyhe yeterli delil bulunmadığından müsnet suçlardan ayrı ayrı beraatlerine karar vermek gerektiği kanaati ile çoğunluk görüşüne muhalifim.