muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/16486, Karar No: 2023/3746, Tarih: 01.06.2023

Gerekçenin (B) bölümünde açıklanan nedenle sanık müdafii, katılan Bakanlık vekili, katılan ... ve ... \*\*\* vekilinin temyiz istemleri yerinde görüldüğünden Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesinin, 03.09.2021 tarihli ve 2021/1552 Esas, 2021/2083 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (d) bendi uyarınca Elbistan Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

01.06.2023 tarihinde karar verildi.

Hükme iştirak eden üye ...'un karar yazımından önce 28.07.2023 tarihinde vefat etmesi nedeniyle imza eksikliğinin giderilemediğine dair 5271 sayılı CMK'nın 232/5. maddesine istinaden düşülen iş bu şerhin altı imzalanmıştır.
Yargıtay — Esas No: 2014/9205, Karar No: 2014/11455, Tarih: 21.10.2014

**14. Hukuk Dairesi         2014/9205 E.  ,  2014/11455 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Çorlu 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 15/11/2013

NUMARASI : 2012/624-2013/544

Davacılar vekili tarafından, davalılar aleyhine 16.11.2012 gününde verilen dilekçe ile Türk Medeni Kanununun 724. maddesine dayalı tapu iptali ve tescil ikinci kademede tazminat istenmesi üzerine yapılan muhakeme sonunda; davanın reddine dair verilen 15.11.2013 günlü hükmün Yargıtayca, duruşmalı olarak incelenmesi davacılar vekili tarafından istenilmekle, tayin olunan 21.10.2014 günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davacılar vekili Av. M.. H.. ile karşı taraf davalılar vekili Av. K.. D.. ve ihbar olunan Hazine vekili Av. D.. G.. geldi. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelenlerin sözlü açıklamaları dinlendi. Duruşmanın bittiği bildirildi. İş karara bırakıldı. Bilahare dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, Türk Medeni Kanununun 724. maddesi uyarınca dava konusu 113 ada 12 parselin temliken tescili, ikinci kademede taşınmazın yapı değeri ve Çorlu 1. Noterliğinin 14.10.1975 tarihli satış vaadi sözleşmesi ile davalılar Sena Kırmacı ve Suna Cantaş murisi Melek Alnıtemiz’e ödenen bedelin tahsili istemlerine ilişkindir.

Davalılar S.. K..ve S.. C.. vekili davanın reddini savunmuştur.

İhbar olunan Hazine vekili, davanın ihbarını gerektirir bir durumun söz konusu olmadığını, dava konusu taşınmazın tapu kaydında iştirakli maliklerden dava dışı Mişon Küçük'ün kayıp ve yitik kişi olmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmü, davacılar vekili temyiz etmiştir.

Temliken tescil istemli davada dava konusu taşınmazın tüm tapu maliklerinin davalı olarak davada yer almaları gerekir.

Dosya içerisinde bulunan 113 ada 2 parsel sayılı taşınmazın tapu kaydından, 18.02.2009 tarih ve 3737 yevmiye numaralı intikale dayanak resmi senette iştirakli tapu maliklerden "Ç.. İ.. evladı M..K..’ün Tekirdağ-Çorlu-C..Mahallesi nüfusuna kayıtlı olduğu anlaşılmaktadır. Adı geçen kişi aleyhine, vefat etmiş olması halinde ise mirasçıları tespit edilerek mirasçıları aleyhine dava açarak bu dava ile birleştirmeleri için davacı tarafa süre verilmeden ya da davacı tarafın iddia ettiği gibi M.. K..’ün gaip kişilerden olduğunun belirlenmesi halinde ise 3561 sayılı Kanun gereğince mahkemece kayyım tayini suretiyle taraf teşkili sağlanmadan yazılı şekilde eksik taraf teşkiliyle hüküm kurulmuş olması doğru olmadığından kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle usul ve yasaya aykırı hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin yatırılan temyiz harcının istek halinde yatırana iadesine, 1.100 TL Yargıtay duruşma vekalet ücretinin davalılardan alınarak davacılara verilmesine, 21.10.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/21425, Karar No: 2015/23540, Tarih: 22.12.2015

**7. Ceza Dairesi         2014/21425 E.  ,  2015/23540 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 7 - 2013/111340

MAHKEMESİ : Malatya 1. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 15/01/2013

NUMARASI : 2012/673 (E) ve 2013/16 (K)

SUÇ : 5015 sayılı Yasa'ya Muhalefet

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

I-Katılan EPDK vekilinin sanıklar S.. K.. ve A.. G..'in mahkumiyetlerine ilişkin hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

1-CMK'nun 231. maddesinde düzenlenen hükmün açıklanmasının geri bırakılması müessesine engel hali bulunmayan sanıkların savunmalarında, hükmün açıklanmasının geri bırakılması müessesinden yararlanmak istediklerini beyan ettikleri halde, dosya içerisinde kaçak eşyaya mahsus tespit varakası bulunmadığı gibi sanıklara zarar miktarının da bildirilmediği nazara alınarak, eşyanın ithalinde öngörülen gümrük vergileri ve diğer eş etkili vergiler ile mali yükler toplamının kamu zararı olduğunun sanıklara bildirilmesi ve sonucuna göre gerektiğinde Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231/9.madde fıkrası da gözetilerek bir karar verilmesi gerekirken, kamu zararının sanıklar tarafından giderilmediğinden bahisle ve başka bir gerekçe de gösterilmeden hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,

2-24.11.2015 günlü 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarih ve 2014/140 esas, 2015/85 karar sayılı iptal kararı ile 5237 sayılı TCK'nun 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptal edilmesi nedeniyle, anılan maddenin yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

TCK'nun 53. maddesinin 3.fıkrası uyarınca, mahkum olduğu kısa süreli olmayan hapis cezası ertelenen sanık hakkında anılan maddenin l. fıkrasının (c) bendinde yazılı hak yoksunluğunun, sanığın sadece kendi altsoyu üzerindeki velayet, vesayet veya kayyımlık yetkileri açısından uygulanmasına yer olmadığına, altsoyu dışında kalanlarla ilgili bu hak ve yetkilerden ise cezanın infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm tesisi,

Yasaya aykırı, katılan EPDK vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı yasanın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321.maddesi uyarınca BOZULMASINA,

II-Katılan EPDK vekilinin sanıklar M.. S.. ve A.. A..'ın beraatlerine ilişkin hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Dosya kapsamına göre sanık M.. S..'nın işletme müdürü, sanık A.. A..'ın da depo sorumlusu olarak çalıştığı ..... Turizm isimli şirkete ait ticari mahiyetteki yolcu otobüslerinde suça konu madeni yağın yakıt olarak kullanılması suçuna sanıklar M.. S.. ve A.. A..'ın iştirak ettikler dikkate alındığında, mahkumiyetleri yerine yazılı şekilde beraatlerine karar verilmesi,

II-Katılan EPDK vekilinin sanıklar M.. S.. ve A.. A..'ın beraatlerine ilişkin hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Dosya kapsamına göre sanık M.. S..'nın işletme müdürü, sanık A.. A..'ın da depo sorumlusu olarak çalıştığı ..... Turizm isimli şirkete ait ticari mahiyetteki yolcu otobüslerinde suça konu madeni yağın yakıt olarak kullanılması suçuna sanıklar M.. S.. ve A.. A..'ın iştirak ettikler dikkate alındığında, mahkumiyetleri yerine yazılı şekilde beraatlerine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan EPDK vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden 5320 sayılı Yasa'nın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte olan 1412 sayılı CMUK'nun 321.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, 22.12.2015 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/27189, Karar No: 2022/2527, Tarih: 21.03.2022

**9. Ceza Dairesi         2021/27189 E.  ,  2022/2527 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Nitelikli cinsel saldırı

HÜKÜM : Sanığın atılı suçtan mahkumiyetine dair Aydın 1. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 11.05.2017 gün ve 2014/192 Esas, 2017/247 Karar sayılı hükme yönelik istinaf başvurusunun esastan reddi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle başvurunun muhtevası nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Sanığın hükümden sonra 20.06.2020 tarihinde öldüğünün Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) aracılığıyla temin edilen nüfus kaydından anlaşılması karşısında, mahkemece bu hususta mahallinde araştırma yapıldıktan sonra 5237 sayılı TCK'nın 64/1 ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri gereğince karar verilmesi lüzumu,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafisinin temyiz istemi bu itibarla yerinde görüldüğünden, İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 15. Ceza Dairesinin 01.10.2018 gün ve 2017/2818 Esas, 2018/1570 Karar sayılı vaki istinaf başvurusunun esastan reddine yönelik hükmünün 5271 sayılı CMK'nın 302/2-4. maddeleri gereğince BOZULMASINA, dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 15. Ceza Dairesine gönderilmesine, 21.03.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3510, Karar No: 2015/7989, Tarih: 09.12.2015

**23. Hukuk Dairesi         2015/3510 E.  ,  2015/7989 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, davalının müvekkili kooperatifin üyesi olduğunu, davalının söz konusu üyelik nedeniyle müvekkili kooperatife 8.950,00 TL aidat borcu bulunduğunu, borcun davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı, E Blok 20 numaralı konutu .... .... isimli şahıstan eşi ile birlikte ortak olarak satın aldıklarını, konutu alırken bankadan konut kredisi kullandığını, kendisinin kooperatif ile hiçbir ilişkisinin ve üyeliğinin bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma, bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre; davalının daireyi dava dışı kooperatif üyesi ... ..... ... satın aldığı, bir kimsenin kooperatif üyesi olması için yönetim kurulunun ortaklığa kabul kararı alması, kişiye ait bir cari hesabın bulunması gerektiği, kooperatifin defter, kayıt ve belgelerinde bu hususta kayıt bulunmadığı, kooperatifin son iki genel kurulunun hazurun cetvellerinde davalının adının bulunduğu ancak davalının hazurun cetvellerini imzalamadığı, davalının, davacı kooperatifin ortağı olmadığı anlaşılmakla davaya konu aidat borcundan sorumlu tutulamayacağından davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, davalının üye olduğu iddiasına dayalı aidat alacağı istemine ilişkindir. Davacı kooperetif davalı N.. Ü..’ın üye olduğunu iddia etmiş davalı da üye olmadığını savunarak davanın reddini istemiştir. Dosyadaki delil ve belgelerden davacının dava konusu bağımsız bölümü kooperatif üyesi ... .... ’den tapuda satış yoluyla devraldığı uyuşmazlık konusu değildir. Uyuşmazlık, devirle birlikte üyeliğin davalı N.. Ü..’a geçip geçmediği noktasında toplanmaktadır. Davalının, kooperatifin 2011 yılında yapılan genel kurul toplantısı ile ilgili hazirun cetvelinde ismi bulunduğu gibi, 15.04.2012 yılı genel kurul toplantısı hazirun listesinde ismi ile birlikte E blok 20 no'lu bağımsız bölüm sahibi ve üyesi olduğuna dair imza mevcuttur. Davalı bu toplantıdaki imzanın kendisine ait olmadığı hususunda bir iddia da ileri sürmemiştir. Bu durumda davalının önceki üye .... ..... ’den tapu ile birlikte üyeliği de devraldığının kabulü gerekir. Bunun sonucu olarak, bilirkişiden kooperatif defter, kayıt ve belgeleri varsa banka kayıtları üzerinde inceleme yapılarak ve alınan genel kurul kararları da birlikte değerlendirilerek taleple ilgili olarak açıklamalı gerekçeli ve denetime elverişli ek rapor alınıp oluşacak uygun sonuç dairesinde bir karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile eksik incelemeye dayalı yazılı şekilde hüküm kurulmasında isabet görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün, davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 09.12.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/6517, Karar No: 2007/5645, Tarih: 16.07.2007

**8. Ceza Dairesi         2006/6517 E.  ,  2007/5645 K.**

**"İçtihat Metni"**

6136 sayılı Kanuna aykırılık suçundan sanık ...'in yapılan yargılaması sonunda; 5237 sayılı TCK.nun 145. maddesi gereğince ceza tertibine yer olmadığına dair (ORTACA) Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 2.2.2006 ... ve 408 esas, 16 karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtay’ca incelenmesi Yerel C.Savcısı tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı C.Başsavcılığından tebliğname ile 3.7.2006 günü daireye gönderilmekle incelendi:

TÜRK MİLLETİ ADINA

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Adli Tıp Kurumu raporunda “sustalı bıçak” olduğu ifade edilen dava konusu bıçağın, dosya ve rapor içeriğinden düğmesine basılınca kesici kısmını birden ve kendiliğinden ortaya çıkaran ve sabitleştiren susta tertibatının bulunmadığı ve bu nedenle de sustalı bıçak olmadığı, belirlenen özellikleri itibariyle kelebek bıçak niteliğinde bulunduğunun anlaşılması karşısında, İçişleri Bakanlığının 2.8.1995 ... ve 177533 sayılı yazılarında belirtilen kelebek bıçakların 6136 sayılı Yasa kapsamına girmeyen 2521 sayılı Kanunun 3. maddesine göre ithal ve imaline izin verilen av bıçağı niteliğinde bıçaklardan olduğu yolundaki açıklamaları ile bu bıçakların serbestçe alınıp satılmaları ve 5237 sayılı TCK.nun 21. maddesinde “suçun oluşması kastın varlığına bağlıdır” hükmü de göz önüne alınarak 6136 sayılı Yasaya aykırılık suçundan sanığın beraatı yerine yazılı şekilde 5237 sayılı TCK.nun 145. maddesi uyarınca ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş yerel Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepden dolayı istem gibi (BOZULMASINA), 16.7.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/5132, Karar No: 2018/5098, Tarih: 27.02.2018

**22. Hukuk Dairesi         2017/5132 E.  ,  2018/5098 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

AVUKAT ...

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkili işçinin davalıya ait işyerinde kayden alt işveren işçisi olarak çalıştığını, asıl işveren-alt işveren arasındaki ilişkinin muvazaaya dayalı olduğunu, davalının kendi işçilerine sağladığı mali haklardan müvekkilinin de yararlanması gerektiğini ileri sürerek, müvekkilinin gerçek işverenin baştan itibaren davalı olduğunun tespitiyle, ücret, ilave tediye, ikramiye, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçeyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında, davacıya ödenmesi gereken aylık ücret miktarının belirlenmesi noktasında uyuşmazlık vardır.

Somut olayda, asıl işveren-alt işveren ilişkisinin muvazaaya dayandığına ilişkin kabul, emsal dava dosyaları da nazara alındığında yerindedir. Bu durumda, davacıya ödenmesi gereken aylık ücret miktarının tespitinde, davalı işveren bünyesinde, davacıyla benzer veya aynı işi yapan emsal işçinin belirlenmesi gereklidir. Ancak, davacının, toplu iş sözleşmesinin tarafı sendikaya üye olmadığı ve dayanışma aidatı kesilmesi yönünde bir başvurusunun da bulunmadığı gözetildiğinde; davalı bünyesinde çalışan ve toplu iş sözleşmesine göre aylık ücret ile hakları belirlenen işçilerin, davacıyla benzer veya aynı işi yapsa dahi, emsal olarak kabul edilmesi mümkün değildir.

Davalı tarafça 22/03/2016 tarihli cevabi yazı ekinde gönderilen “Afşin Elbistan Linyitleri İşletme Müdürlüğü Garaj Amirliğinde çalışan Şoför Personel Bilgi Listesi” başlıklı belge içeriğinde, davacıyla aynı işi yapan davalı işçilerinin isim listesi ve yevmiyeleri bildirilmiş ise de, yazı ekinde yer alan söz konusu işçilerin bordrolarında, sendikal aidat kesintisi olduğu görülmektedir. Dolayısıyla, bu çalışanların toplu iş sözleşmesinden yararlandıkları anlaşılmakla, emsal kabul edilmeleri mümkün değildir. Kaldı ki, listede ismi yazılı işçilerin yirmi yılı aşkın çalışması bulunmakta olup, kıdem süreleri davacıya nazaran oldukça yüksektir. Diğer taraftan, bahsi geçen listenin alt kısmında yer olan notta “2003 yılından sonra başlayan işçi personellerin bugünki temel yevmiye katsayıları ise 73,22 TL’dir” ile “2003 yılından sonra şoför personel alımı olmamıştır” şeklindeki bilgilerin yazılı olduğu görülmektedir. Bir taraftan 2003 yılından sonra şoför alımı olmadığının belirtilmesine rağmen, diğer taraftan 2003 yılından sonra başlayan işçilerin temel yevmiye katsayılarının 73,22 TL olduğunun yazılması, söz konusu bilgilerin değerlendirilmesinde tereddüt uyandırmaktadır. Ayrıca, bahsi geçen 2003 yılından sonra işe başlayan davalı işçilerinin kimler oldukları, görevleri, toplu iş sözleşmesinden yararlanıp yararlanmadıkları, yazı içeriğinde belirtilen yevmiye katsayısının neye göre belirlendiği, toplu iş sözleşmesiyle bir alakasının olup olmadığı, bu katsayı oranından günlük yevmiye miktarına nasıl ulaşıldığı gibi hususlar hakkında açıklayıcı bir bilgi de bulunmamaktadır. Dolayısıyla, hükme esas alınan bilirkişi raporunda, sözü geçen listede yazılı bilgilerden hareketle sonuca gidilmesi yerinde değildir.

Öte yandan, dava konusu uyuşmazlıkla aynı nitelikteki emsal davalarda, Elbistan İş Mahkemesi’nce verilen kararlarda, davalının emsal işçisinin aylık ücretinin, kayden alt işveren bünyesinde çalıştırılan şoförlere fiilen ödenen ücretin “1,73 katı” olduğu kabul edilerek sonuca gidilmiştir. Söz konusu davalarda verilen kararların, Yargıtay 7. Hukuk Dairesi’nin temyiz incelemesinden geçtiği ve aylık ücret miktarına ilişkin hüküm kısmının bozmaya konu edilmediği anlaşılmaktadır (Örneğin; Yargıtay 7. Hukuk Dairesi’nin 22/10/2015 tarihli 2015/34814 esas ve 2015/20303 karar sayılı; 09/11/2015 tarihli 2014/21311 esas ve 2015/21810 karar sayılı kararları). Mahkemece ise, söz konusu kararlardan farklı bir kabulle sonuca gidilmiştir. Bu halde, emsal davalarda aylık ücret miktarı kabulüne nasıl ulaşıldığı hususunun incelenmemesi de hatalı olmuştur.

Anılan sebeplerle, davalı işverene yeniden yazı yazılarak, davacıyla benzer veya aynı işi yapan ve fakat toplu iş sözleşmesinden yararlanmayan emsal işçisinin olup olmadığı sorulmalı; varsa ücret bordrolarının gönderilmesi istenilmelidir. Ayrıca, 22/03/2016 tarihli cevabi yazı ekindeki “Afşin Elbistan Linyitleri İşletme Müdürlüğü Garaj Amirliğinde çalışan Şoför Personel Bilgi Listesi” başlıklı belgenin alt kısmında yer alan “2003 yılından sonra başlayan işçi personellerin bugünki temel yevmiye katsayıları ise 73,22 TL’dir” ile “2003 yılından sonra şöfor personel alımı olmamıştır” şeklindeki çelişkili notlara işaret edilerek; bahsi geçen 2003 yılından sonra işe başlayan davalı işçilerinin kimler oldukları, görevleri (şoför olup olmadıkları), toplu iş sözleşmesinden yararlanıp yararlanmadıkları, yazı içeriğindeki söz konusu yevmiye katsayısının neye göre belirlendiği ve toplu iş sözleşmesiyle bir alakasının olup olmadığı, bu katsayıdan günlük yevmiye miktarına nasıl ulaşıldığı gibi hususlar hakkında bilgi verilmesi de istenilmelidir. Yukarıda belirtilen, temyiz incelemesinden geçen emsal dava dosyaları da incelenerek aylık ücret miktarı kabulüne nasıl ulaşıldığı tespit edilmelidir. Bu yönlerden yapılacak araştırma ve inceleme neticelerine göre, davacıya ödenmesi gereken aylık ücret miktarı noktasındaki uyuşmazlık yeniden değerlendirilerek sonuca gidilmelidir. Eksik araştırma ve incelemeyle karar verilmesi hatalı olup, bozmayı gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 27/02/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

Ş.K.
Yargıtay — Esas No: 2015/19312, Karar No: 2015/19978, Tarih: 06.11.2015

**8. Hukuk Dairesi         2015/19312 E.  ,  2015/19978 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tescil

Taraflar arasındaki uyuşmazlık kadastro sırasında boşluk olarak tespit dışı bırakılan yerin tescili isteğine ilişkindir. Yargıtay Kanunu 14. maddesi uyarınca Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih 2015/8 sayılı Kararı ile hazırlanıp, 22.01.2015 tarihli ve 29244 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren hukuk dairelerine ilişkin iş bölümü uyarınca, hükme yöneltilen temyiz itirazlarının incelenmesi Yargıtay (16.) Hukuk Dairesi'nin görevine girmektedir. 11 Nisan 2015 tarihi itibariyle Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6644 sayılı Kanun'un 2. maddesi ile değişik 2797 sayılı Kanun'un 60. maddesinin 1. ve 3. fıkraları uyarınca dosyanın görevli daireyi belirlemek üzere HUKUK İŞBÖLÜMÜ İNCELEME KURULU'NA GÖNDERİLMESİNE, 06.11.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.