muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/3756, Karar No: 2014/4747, Tarih: 04.03.2014

6100 sayılı Kanunun 110. maddesinde düzenlenen, davacının aynı davalıya karşı birbirinden bağımsız birden fazla asli talebini aynı dava dilekçesinde ileri sürmesi olarak tanımlanan davaların yığılması (objektif dava birleşmesi) halinde, talep sayısı kadar dava bulunduğu kabul edildiğinden ve aynı Kanunun 297/2. maddesi uyarınca da her bir talep bakımından ayrı ayrı hüküm verilmesi gerektiğinden, bu durumda da dava dilekçesinde ileri sürülen taleplerin belirsiz alacak olup olmadığının her bir talep bakımından ayrı ayrı değerlendirilmesi gerekecektir.

Tüm bu açıklamalar sonucunda şunu belirtmek gerekir ki, iş hukukundan kaynaklanan alacaklar bakımından baştan belirli veya belirsiz alacak davası şeklinde belirleme yapmak kural olarak doğru ve mümkün değildir. Bu sebeple iş hukukunda da belirsiz alacak davasının açılabilmesi, bu davanın açılması için gerekli şartların varlığına bağlıdır. Eğer bu şartlar varsa, iş hukukunda da belirsiz alacak davası açılabilir, yoksa açılamaz (C. Simil, Belirsiz Alacak Davası, I. Bası, İstanbul 2013, s. 414). Keza aynı şey kısmi dava için de sözkonusudur.

Mahkemece, dava dilekçesinde davanın açıkça belirsiz alacak davası türünde açıldığının belirtilmemiş olması gerekçesiyle, açılan dava, kısmi dava türünde kabul edilerek sonuca gidilmiştir. Ne var ki, dava dilekçesinde yer alan açıklama ve talep sonucundan davanın belirsiz alacak davası olarak açıldığı anlaşılmaktadır. Kaldı ki, mahkemece de, tensip zaptında davanın belirsiz alacak davası olarak açıldığına ilişkin ara karar tesis edilmiştir. Davacı vekilince de, bilirkişi raporunun sunulmasının ardından, 6100 sayılı Kanun'un 107/2. maddesine dayanılarak, talep miktarı artırımına ilişkin dilekçe sunulmuş ve davanın belirsiz alacak davası olarak açıldığı tekrar belirtilmiştir. Hal böyleyken, davanın belirsiz alacak davası olarak açıldığı yönünde şüphe yoktur.

Somut olayın özellikleri dikkate alınarak, yukarıda belirtilen açıklamalar ışığında, davanın belirsiz alacak davası olarak açılabilmesi için gerekli şartların bulunup bulunmadığının değerlendirilmesine gelince;

Dava dilekçesinde, esasen çalışma süresinin kesintisiz olmasına rağmen işyeri kayıtlarında aralıklı gösterildiği, işverenin hileli işlemleriyle davacının aylık ücret miktarının ve ikramiye hakedişlerinin düşürüldüğü, toplu iş sözleşmesiyle getirilen ücret zamlarından yararlandırılmadığı vakıalarına dayanılmış, işverenin sözkonusu işlemleri nedeniyle doğan fark aylık ücret ve fark ikramiye alacaklarının tahsili talep edilmiştir.

Dava dilekçesinde, esasen çalışma süresinin kesintisiz olmasına rağmen işyeri kayıtlarında aralıklı gösterildiği, işverenin hileli işlemleriyle davacının aylık ücret miktarının ve ikramiye hakedişlerinin düşürüldüğü, toplu iş sözleşmesiyle getirilen ücret zamlarından yararlandırılmadığı vakıalarına dayanılmış, işverenin sözkonusu işlemleri nedeniyle doğan fark aylık ücret ve fark ikramiye alacaklarının tahsili talep edilmiştir.

Öncelikle, taraflar arasında çalışma süresi ve ücret miktarı tartışmalı ise de salt sözkonusu tartışmanın varlığı alacağı belirsiz hale getirmez. Keza davacı, çalışma süresini ve ücretini belirleyebilmektedir. Davacının ne zamandan beri çalıştığını veya ücretinin ne kadar olduğunu bilmemesi aynı zamanda hayatın olağan akışına da aykırıdır. Davacı işçinin kendisinin bilmediği çalışma süresini, tanıkların bildiğini veya bilirkişinin bileceğini farzetmek ispat kurallarına da hayatın olağan akışına da aykırıdır. Keza tarafın yeterli şekilde somutlaştırıp kendisinin bilgisinde dahi olmadığını belirttiği bir hususun mahkemece bilinmesini beklemek de mümkün değildir.

Diğer taraftan davacı, dava konusu alacakların miktarlarının belirlenmesinde, işverenin elinde bulunan bilgi ve belgelere dayanmamakta, aksine işverence tutulan kayıtların muvazaalı olduğu gerekçesiyle nazara alınamayacağını iddia etmektedir. İşverenin maddi hukuktan doğan yükümlülüklerini (belge ve bordro düzenleme gibi) yerine getirmemesi, tuttuğu belgelerin gerçeği yansıtmaması, davadan önce işçinin alacaklarını inkar etmesi ya da ikrar etmekle beraber yerine getirmemesi davacıya kural olarak belirsiz alacak davası açma imkanını vermez. İşçi bu durumlarda dahi, alacağının miktarını veya değerini belirleyebiliyorsa, belirsiz alacak davası açamaz (Simil, s. 412).Ayrıca, yukarıda da belirtildiği gibi, salt bilirkişi incelemesine gidilmesi belirsiz alacak davasının açılabilmesi için yeterli değildir.

Dava dilekçesinde, fark aylık ücret ve fark ikramiye alacakları hakkında, çalışma süresinin kesintisiz kabul edilmesiyle aylık ücret miktarının toplu iş sözleşmesi hükümlerine uygun şekilde esas alınarak yapılacak hesaplamayla, işverence öncesinde yapılan ödemelerin mahsup edilerek fark tutarların hüküm altına alınması talep edilmektedir. Yukarıda belirtildiği üzere davacı, çalışma süresini, kendisine ödenen aylık ücret miktarını, alması gerektiğini iddia ettiği aylık ücret miktarını ve kendisine işverence yapılan ödemeleri belirleyebilecek durumdadır. Bu haliyle, objektif dava birleşmesi şeklinde açılan eldeki davada, talep edilen işçilik alacakları belirsiz alacak değildir.

Dava konusu edilen alacakların gerçekte belirli bir alacak olduğu ve dolayısıyla belirsiz alacak davasına konu edilemeyecekleri anlaşılmakla, hukuki yarar yokluğundan davanın reddi gerekirken yazılı şekilde esasa girilerek karar verilmesi hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

Dava konusu edilen alacakların gerçekte belirli bir alacak olduğu ve dolayısıyla belirsiz alacak davasına konu edilemeyecekleri anlaşılmakla, hukuki yarar yokluğundan davanın reddi gerekirken yazılı şekilde esasa girilerek karar verilmesi hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ : Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 04.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/16071, Karar No: 2012/41453, Tarih: 17.09.2012

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2011/16071 E.  ,  2012/41453 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın daha önce kasıtlı bir suçtan mahkum olduğu anlaşıldığından, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilebilmesi için aranan, 5271 sayılı CMK un 231/6.maddesinin (a) bendinde yazılı “kasıtlı bir suçtan mahkum olmamış bulunma” nesnel koşulunun bulunmaması nedeniyle, sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilemeyeceği belirlenerek yapılan incelemede;

Sanığın adli sicil kaydına göre tekerrüre esas olabilecek ilamlar bulunması karşısında, ilamların kesinleşme ve infaz tarihlerini içerir şekilde onaylı suretlerinin dosya arasına getirtilip incelenerek tekerrüre esas olup olmadığının tartışılmaması aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır.

Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Somut olaya gelince,

Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Somut olaya gelince,

Sanık ...’ün, olay günü Simav İlçesi Sanayi Sitesinde dükkanı bulunan katılan ...’nun yanına geldiği, ona isminin ... olduğunu, ... İnşaat isimli firmadan geldiğini, yağ almak istediğini söylediği, katılanın sanığa 20 teneke değişik evsafta madeni yağ ve antifriz verdiği ve veresiye fişi kestiği, tanık ...'in, katılanın dükkanına gelerek malzemeleri yüklediği, sanığın tanık Birol’a yağları Gediz sanayisine götürmelerinin gerektiğini söylediği, tanığın burada bir dükkanın önünde malları indirdiği ve 1,5 saat kadar beklediği, beklediği sırada yakındaki benzinlikten kontör almak için aracın ve malların yanından ayrıldığı, bu esnada sanığın hızla malları Renault marka bir araca yükleyerek olay yerinden kaçtığı, sanığın, bu şekilde kendisini sahte bir isimle katılan ve tanığa tanıtarak ... İnşaat firmasından geldiğini söylediği, gerçekten de ... İnşaatın Gediz-Simav karayolu inşaatını yürüten firma olduğu, müdahilin büyük bir firma olduğunu ve yakın bir yerde yol inşaatı yaptığını bildiği firmanın ismine ve daha önce yaptığı alışverişlere de güvenerek malları veresiye fişiyle sanığa teslim ettiği, sanığın hileli davranışlarla katılanı aldattığı ve menfaat temin ettiği olayda dolandırıcılık suçunun oluştuğuna yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 17.09.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2086, Karar No: 2013/15397, Tarih: 10.10.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2012/2086 E.  ,  2013/15397 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Güveni kötüye kullanma suçunun oluşabilmesi için; failin bir malın zilyedi olması, malın iade edilmek veya belirli bir şekilde kullanmak üzere faile rızayla tevdi ve teslim edilmesi, failin kendisine verilen malı, veriliş gayesinin dışında, zilyedi olduğu malda malikmiş gibi satması, rehnetmesi tüketmesi, değiştirmesi veya bozması ve benzeri şekillerde tasarrufta bulunması ya da devir olgusunu inkar etmesi şeklinde, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Sanığın, ... Kılavuzluk A.Ş'nin 31.03.2006 tarihine kadar genel müdürlüğünü yaptığı, bu tarihte yapılan genel kurul toplantısında görevinden alındığı, sanığın görevinden alınmasına rağmen şirkete ait ve genel müdür olması nedeniyle kendisine verilen bir kısım dosya ve evrakları aldığı, ayrıca yine şirkete ait dizüstü bilgisayarı ve 4 adet cep telefonunu da kendisine ait olmamasına rağmen alarak zimmetine geçirdiği, çekilen noter ihtarına rağmen de iade etmediği böylece görevi dolayısıyla kendisine tevdi edilen şirkete ait bu eşyaları ve şirket evraklarını götürerek atılı suçu işlediğinin iddia edildiği olayda, sanık aşamalarda hizmet nedeniyle şirket işlerinde kullanması için katılanın genel müdürlüğünü yaptığı adı geçen şirket tarafından kendisine verilen iki adet cep telefonunu çaldırdığını, bu olayla ilgili olarak ... Cumhuriyet Başsavcılığına müracaatta bulunduğunu, ayrıca suça konu cep telefonlarının çalınması nedeniyle şirket defterlerinden de düşümünün yapıldığını beyan etmesi karşısında, gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek

şekilde belirlenmesi bakımından; sanığın ifadesinde belirttiği suça konu telefonların çalınması ile ilgili olarak adı geçen Cumhuriyet Başsavcılığında bir soruşturma bulunup bulunmadığının sorularak var ise onaylı bir suretinin dosya içine konulması, yine bahse konu iki adet cep telefonunun çalınması nedeniyle şirket kayıtlarından düşümünün yapılıp yapılmadığının araştırılması, buna göre sanığın suç işleme kastıyla hareket edip etmediğinin tespitinden sonra hukuki durumunun takdir ve tayini yerine dosya içeriğine uygun düşmeyen yetersiz gerekçe ve eksik incelemeyle yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 10.10.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11767, Karar No: 2017/14565, Tarih: 06.11.2017

**8. Hukuk Dairesi         2015/11767 E.  ,  2017/14565 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş olup hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

Borçlu vekili, müvekkili aleyhine başlatılan ilamlı takipte, ilamda ihbar tazminatından sorumlu tutulmadığı halde müvekkilinden ihbar tazminatı talep edildiğini, ayrıca müvekkilinin sınırlı sorumlu tutulduğu alacak kalemleri hakkında alacakların tamamı üzerinden takip yapıldığını ileri sürerek takibin iptalini ve alacaklı aleyhine %20'den aşağı olmamak üzere kötüniyet tazminatına hükmedilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, şikayetin kabulüne, icra emrinde davacının ihbar tazminatından sorumlu olmadığına, icra emrinin bu şekilde düzeltilmesine karar verilmesi üzerine; hüküm, borçlu vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-)Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, temyiz olunan kararda yazılı gerekçelere göre borçlu vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki sair temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2-) Borçlu vekilinin diğer temyiz itirazlarına gelince;

HMK'nun 297/2. maddesi, " Hükmün sonuç kısmında gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında; açık şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gerekir " hükmünü içermektedir.

Somut olayda, borçlu vekili, takip dayanağı ilama aykırı olarak müvekkilinden ihbar tazminatı istendiğini, ayrıca müvekkilinin sınırlı sorumlu tutulduğu alacak kalemleri hakkında alacakların tamamı üzerinden takip yapıldığı şikayetinde bulunmuştur. Mahkemece, hüküm fıkrasında şikayetin kabul edildiği belirtilerek ihbar tazminatı yönünden icra emrinin düzeltilmesine karar verilmiş, bu haliyle şikayet sebeplerinin tamamı hakkında açık hüküm oluşturulmamıştır. Bu durumda, Mahkemece, borçlu tarafın ileri sürdüğü tüm şikayet sebepleri hakkında Yargıtay denetimine elverişli, yukarıda açıklanan HMK'nun 297/2 maddesi uyarınca açık ve anlaşılır karar oluşturulmaması doğru olmamış, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle borçlu vekilinin temyiz itirazları kısmen yerinde görüldüğünden kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366. ve 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, borçlu vekilinin sair temyiz itirazlarının yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle REDDİNE, taraflarca İİK'nun 366/3. maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, peşin harcın istek halinde temyiz edene iadesine, 06.11.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/7086, Karar No: 2019/3693, Tarih: 18.03.2019

**12. Ceza Dairesi         2017/7086 E.  ,  2019/3693 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : TCK’nın 89/4, 62, 50/1-a, 52/2-4. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 23/01/2018 tarih, 2017/463 Esas, 2018/20 Karar sayılı ve 23/01/2018 tarih, 2015/962 Esas, 2018/16 Karar sayılı ilamlarında vurgulandığı üzere, sanık hakkında hükmolunan adli para cezasının ödenmemesi halinin infaz aşamasında değerlendirilmesi gerektiği dikkate alındığında, 5237 sayılı TCK'nın 52/4. maddesine yönelik uygulama bozma nedeni yapılmayarak, tebliğnamedeki düzeltilerek onama görüşüne iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın bir nedene dayanmayan temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanık hakkında hükmedilen kısa süreli hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesine karar verilirken adli para cezasının belirlenmesinde esas alınan tam gün sayısının gösterilmemesi suretiyle TCK'nın 52/3. maddesine aykırı hareket edilmesi,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konuda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden hükmün dördüncü bendinin hükümden çıkarılarak yerine “sanığın kişilik ve sosyal özellikleri nazara alınarak, sanığa verilen hapis cezasının TCK'nın 50/1-a maddesi gereğince adli para cezasına çevrilmesine, sanığa verilen adli para cezasının TCK'nın 52/3. maddesi gereğince 150 tam gün karşılığı adli para cezası olarak belirlenmesine, TCK'nın 52/2. maddesi gereğince sanığın ekonomik ve şahsi halleri göz önünde bulundurularak bir gün karşılığı adli para cezasının takdiren 20 TL olarak hesabıyla 3000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına” ibaresinin eklenmesi suretiyle sair yönleri usul ve Kanuna uygun bulunan hükmün isteme uygun olarak DÜZELTİLEREK ONANMASINA; 18.03.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2023, Karar No: 2018/5142, Tarih: 27.06.2018

**4. Hukuk Dairesi         2018/2023 E.  ,  2018/5142 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacılar ... ve diğerleri vekili Avukat ... tarafından, davalılar ... ve diğerleri aleyhine 12/10/2011 gününde verilen dilekçe ile trafik kazası nedeniyle maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulü ile, davalı ... ve ...Oto Pazarlama İnş. ve Dahili Tic. Ltd. Şti.'ye karşı davadan feragat edildiğinden davanın reddine, maddi tazminat talebi yönünden davalı ... mirasçılarına karşı yöneltilen davanın reddine, manevi tazminat yönünden davanın kısmen kabulüne dair verilen 10/06/2016 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalılar ..., ..., ..., ... ..., ... ..., ... ve ... tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, trafik kazasına neden olma eyleminden kaynaklanan maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, bir kısım davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

Davacılar vekili; bir kısım davalıların murisi olan ...’nin, sevk ve idaresindeki ... ile trafik kazası yaptığını, ... içerisinde bulunan davacıların desteği... ve N...’ın vefat ettiğini, olay nedeniyle davacıların zarar gördüğünü belirterek, maddi ve manevi tazminat isteminde bulunmuştur.

Davalılar, muris Cevat’ın kusuru bulunmadığından bahisle davanın reddi gerektiğini savunmuşlardır.

Mahkemece, davalılar ... ve ...Oto Pazarlama İnş. ve Dahili Tic. Ltd. Şti. yönünden davacıların feragatı nedeniyle davanın reddine, diğer davalılar yönünden ise dosyada mevcut bilirkişi raporuna göre, maddi tazminat talebinin reddi ile, manevi tazminat talebine ilişkin davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Dosya kapsamından; bir kısım davalıların murisi ...’nin, davacıların desteği ... ile nişanlı olduğu, olay tarihinde davacı ...’ı ziyaret etmek amacıyla, amcası diğer davalı ...’ye ait aracı aldığı, karayolunda seyir halindeki iken aşırı hız ve aldığı alkolün de etkisiyle direksiyon hakimiyetini kaybederek aynı istikamette kendi şeridinde seyreden davalılardan ...’ın sevk ve idaresindeki araca çarpmak suretiyle ölümlü trafik kazasına sebebiyet verdiği anlaşılmaktadır.

Olayın oluş şekli, taraflar arasındaki sosyal ilişki, hatır taşımacılığı hükümleri ve davalıların ekonomik ve sosyal durumu gözetildiğinde hükmedilecek manevi tazminat miktarından 818 sayılı BK. 43 ve 44. (6098 Sayılı TBK 51. ve 52 ) maddeleri gereğince uygun bir oranda hakkaniyet indirimi yapılarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, yapılmamış olması doğru bulunmamış ve kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen nedenlerle temyiz eden bir kısım davalılar yararına BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 27/06/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/3603, Karar No: 2011/4655, Tarih: 21.04.2011

**1. Hukuk Dairesi         2011/3603 E.  ,  2011/4655 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : GEBZE 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 21/01/2011

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, komşu  19 parsel sayılı taşınmaz üzerine inşaat yapan davalının, maliki olduğu 36 parsel sayılı taşınmazın bahçesine müdahale ederek  zarar verdiğini, yaptığı inşaatın  imara aykırı olup,  saçak payının da taşınmazına tecavüzlü olduğunu ileri sürerek, elatmanın önlenmesine karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davacının taşınmazına davalının zarar vermediği ve elatmasının bulunmadığı  gerekçesi ile  davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı tarafından  süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi . raporu okundu. Düşüncesi alındı. Dosya incelendi. Gereği görüşülüp, düşünüldü.

Dava, elatmanın önlenmesi isteğine ilişkin olup, mahkemece;  davacının taşınmazına herhangi bir müdahalenin bulunmadığı, yapılan inşaatın da davacının taşınmazına zarar vermediği gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

İddianın içeriğinden ve ileri sürülüş biçiminden; davacının davada hem doğrudan tecavüz, hem de dolaylı, bir başka ifadeyle davalının eyleminin komşuluk hukukuna aykırılık teşkil ettiği iddialarına dayanarak elatmanın önlenmesi isteğinde bulunduğu anlaşılmaktadır.

Davacının 36, davalının 19 parsel sayılı taşınmaz maliki oldukları, davalının kendi mülkiyet alanında inşaat çalışması başlattığı, taşınmazlar arasında kot farkı (davacı taşınmazı yüksekte, davalı taşınmazı alçakta) olması ve davacıya ait 3 katlı binanın yan bahçesindeki toprağın bir bölümünün de  alınması sebebi ile, davacının taşınmazının toprak düzleminin desteksiz olarak ayakta kalamayacağının,  göçük tehlikesinin  kuvvetle muhtemel olduğunun   ve bu durumun davacıya ait binada mal ve can emniyeti için tehlike oluşturacağının  yargılama sırasında alınan bilirkişi raporları ile saptandığı, ancak yine yargılama sırasında davalı tarafından, taşınmazlar arasına,  kendi taşınmazı içinde kalacak ve anılan tehlikeleri bertaraf edecek şekilde istinat duvarı yapmak suretiyle zararın izale edildiği toplanan deliller ve dosya kapsamı ile anlaşılmaktadır.

Bu durumda, dava açıldığı tarih itibariyle davacının davasında haklı olduğu, yargılama sırasında göçük tehlikesinin giderildiği, dolayısıyla davanın konusuz kaldığı  sabittir.

Hal böyle olunca; konusuz kaldığından karar verilmesine yerolmadığına karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile yazılı olduğu üzere karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Davacının, temyiz itirazları belirtilen sebeplerle yerindedir.  Kabulü ile hükmün açıklanan nedenlerden ötürü HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine,  21.4.2011  tarihinde oybirliğiyle karar  verildi.