muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/2045, Karar No: 2021/1154, Tarih: 05.10.2021

39. Hukuk Genel Kurulunda yapılan görüşmeler sırasında; TMK'nın 311/2. maddesinde, özen yükümlülüğünü yerine getirmemekten değil yeterince yerine getirmemekten söz edildiği, biyolojik annenin ailesinin desteğini sağladıktan sonra çocuğunu geri almak için fiili ve yasal girişimlerde bulunduğu, davalı baba ...'nün çocuğun kendisinin olduğunu yargılama sırasında öğrendiği ve çocuğu nüfusta tanımak suretiyle üzerine tescil ettirdiği, çocuğun bir başkası tarafından evlat edinilmesine rızasının bulunmadığı, davalı baba ile çocuk arasında duygusal bağ kurulmamasının özen yükümlülüğünün yeterince yerine getirilmediği olarak kabul edilemeyeceği, çocuğun evlat edinmek isteyenin yanında ve kurum gözetiminde olduğu, bu durumda davalı babanın küçüğe karşı özen yükümlülüğünün yeterince yerine getirilmediğinden söz edilemeyeceği, evlat edinmede çocuğun üstün yararı esas olup, çocuğun üstün yararları yaşadığı çevrenin kültürel değerlerine göre değişiklik gösterdiği, ülkemizin sosyal yapısı, çocuğun gelecekte toplumdaki yeri ve çıkarları göz önünde bulundurulduğunda çocuğun biyolojik anne, baba, dede ve anneanne gibi kişilerle bir arada yaşamasının çocuğun üstün yararına daha uygun olacağı, yerel mahkeme kararının Özel Daire kararında açıklanan nedenlerle bozulması gerektiği görüşü ileri sürülmüş ise de, bu görüş yukarıda açıklanan nedenlerle Kurul çoğunluğu tarafından benimsenmemiştir.

40. O hâlde, mahkemece davalı baba ...'nün küçüğe karşı özen yükümlülüğünü yeterince yerine getirmediği gözetilerek TMK'nın 311/2. maddesi gereğince rızasının aranmamasına, küçüğün davacı ... tarafından evlat edinilmesinde üstün yararı bulunduğundan asıl davanın kabulüne, birleşen davanın ise reddine dair verilen direnme kararı yerindedir.

41. Hâl böyle olunca, usul ve yasaya uygun bulunan direnme kararının onanmasına karar verilmiştir.

IV. SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

Davalı- birleşen davada davacı ... vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile direnme kararının ONANMASINA,

Harç peşin alındığından harç alınmasına yer olmadığına,

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesine göre uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 440. maddesi uyarınca kararın tebliğ tarihinden itibaren on beş gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 05.10.2021 tarihinde oy çokluğu ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/13837, Karar No: 2006/13141, Tarih: 23.11.2006

**21. Hukuk Dairesi         2006/13837 E.  ,  2006/13141 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Şişli 2. İcra Mahkemesi

TARİHİ : 28/09/2005

Yukarıda tarih ve numarası yazılı kararın temyizen tetkiki  davacı(3.kişi) vekili tarafından istenmiş, mahkemece ilamında belirtildiği şekilde isteğinreddine  karar vermiştir.Temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi  tarafından  düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

Davacı 3. kişi şirket, İ.İ.K.’nun 96 ve onu izleyen maddelerine dayalı olarak açtığı istihkak davasında, 29.07.2003 tarihinde haczedilen ve mülkiyetinin  kendisine ait olduğunu iddia ettiği eşyalar üzerine konulan haczin kaldırılmasını istemiştir.

Mahkemece, davacı 3.kişi şirketin 01.01.1999 tarihinde 24.06.1995/559 sayılı Kanun Hükmündeki Kararname gereğince olduğundan davacı şirketin tüzel kişilik sıfatının kalmadığı, bu şekilde davacı sıfatı bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

İstanbul Ticaret Sicili Memurluğu’nun 17.06.2005 tarihli cevabi yazısında, davacı 3. kişi As Kozmetik Sanayi ve Ticaret A.Ş.’nin 24.06.1995/559 sayılı Kanun Hükmünde Kararname ile 03.06.1998/4366 sayılı Yasa gereği 01.01.1999 tarihinde münfesih olduğu bildirilmiştir.

27.06.1995 tarih ve 22326 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 559 sayılı Kanun Hükmünde Kararname’nin 4. maddesi ile TTK’nun 207 ve 507. maddeleri değiştirilmiş ve anılan  Kanun Hükmünde Kararname öngörülen sürede sermayesini artırmayan şirketlerin münfesih sayılacağı hüküm altına alınmıştır. Bu durumda, anonim şirketin tüzel kişiliğinin sona erdiğinden söz edilmesi mümkün olmayıp, diğer infisah hallerinde (TTK’nun 434. maddesinde) olduğu gibi, tasfiye aşamasına girdiğinin kabulü gerekir. (TTK 439/1. md.).

Tasfiye aşamasındaki bir anonim şirketin tüzel kişiliği ise, tasfiye sonuna kadar sürer (TTK 439/2. md.). Bu durumda, anonim şirket hak ve fiil ehliyetini kaybetmez, ancak fiil ehliyeti, tasfiye sonuna kadar, tasfiye amacıyla sınırlı olarak devam eder (TTK 439/2, 450 ve 208. md.). Başka bir anlatımla, anonim şirket tasfiyenin sonuna dek bir hak süresi olarak kalır, hak ve yükümlülükler anonim şirket tüzel kişiliğine ait olur. Davacı şirketin münfesih olması, aktif dava ehliyetinin bulunmadığı sonucuna götürmez. Bu nedenle, mahkemece, davanın esasına girilerek gerekli araştırma ve inceleme yapılarak oluşacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacı 3. kişinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA,temyiz harcının istek halinde davacı(3.kişi)ya iadesine, 23.11.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/1791, Karar No: 2021/11807, Tarih: 21.10.2021

**5. Hukuk Dairesi         2021/1791 E.  ,  2021/11807 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini istemine ilişkindir.

Mahkemece, uyulan bozma kararı gereğince inceleme ve işlem yapılarak hüküm kurulmuş; karar, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Taraf vekillerinin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları bozma ile kesinleşen yönlere ilişkin olduğundan yerinde değildir. Şöyle ki;

1-) Davacı idare harçtan muaf olduğu ve mahkemece bu yönde karar verildiği halde, davalı tarafından ilk karara karşı yapılan temyiz başvurusu için yatırılan harcın davacı idareden alınarak davalıya verilmesine karar verilmesi,

Doğru olmadığı gibi,

2-) Anayasa Mahkemesinin 27/11/2020 gün 31317 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan 16/07/2020 tarih 2018/104 Esas 2020/39 Karar sayılı kararı ile 7139 sayılı Kanunla Değişik Kamulaştırma Kanunun 10/8. Fıkrasının dördüncü cümlesi; “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit edilen bedelden az olması durumunda hâkim tarafından tespit edilen bedel, fazla olması durumunda idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedel, peşin ve nakit olarak hak sahibi adına, kalanı ise bedele ilişkin kararın kesinleşmesine kadar üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılmak ve kesinleşen karara göre hak sahibine verilmek üzere” bölümü ile yedinci cümlesinde

yer alan “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedelden fazla olması halinde fazla olan tutarın bloke edildiğine” ibaresinin Anayasa’ya aykırı olduğu ve iptal edildiği nazara alınarak, bozma sonrası tespit edilen ve karar kesinleştiğinde hak sahibine ödenmesine karar verilen fark bedeline dava tarihinden dört ay sonrasından başlayarak Dairemiz karar tarihine kadar yasal faiz işletilmesi ve derhal ödenmesi gerektiğinden,

a-) Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının (9) numaralı bendinde yer alan (163,70 TL harç, 41,60 TL olmak üzere toplam 205,30 TL’nin) ibaresinin hükümden çıkartılmasına, yerine (41,60 TL yargılama giderinin) ibaresinin yazılmasına,

b-) Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının faize ilişkin (2) numaralı bendinde yer alan (son karar tarihi olan 13/10/2020 tarihine) ibaresinin hükümden çıkartılmasına, yerine (hak sahibine derhal ödeme yapılmasına ilişkin Yargıtay 5. Hukuk Dairesinin karar tarihi olan 21/10/2021 tarihine) ibaresinin eklenmesine,

b-) Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının faize ilişkin (2) numaralı bendinde yer alan (son karar tarihi olan 13/10/2020 tarihine) ibaresinin hükümden çıkartılmasına, yerine (hak sahibine derhal ödeme yapılmasına ilişkin Yargıtay 5. Hukuk Dairesinin karar tarihi olan 21/10/2021 tarihine) ibaresinin eklenmesine,

c-) Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının (2) numaralı bendinin (A) harfi ile gösterilen alt bendinde yer alan (karar kesinleştiğinde) ibaresinin hükümden çıkartılmasına, yerine (derhal) kelimesinin yazılmasına,

d-) Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının (3) numaralı bendinde yer alan (3’er aylık vadeli mevduat hesabında nemalandırılarak karar kesinleştiğinde) ibaresinin hükümden çıkartılmasına, yerine (üçer aylık vadeli hesapta biriken neması ile birlikte derhal) ibaresinin yazılmasına,

Hükmün böylece DÜZELTİLEREK ONANMASINA, davalıdan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 21/10/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/10004, Karar No: 2017/16583, Tarih: 20.06.2017

**5. Hukuk Dairesi         2016/10004 E.  ,  2017/16583 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10.maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasının kabulüne dair verilen yukarıda tarih ve numaraları yazılı hükmün Yargıtayca incelenmesi taraf vekillerince verilen dilekçelerle istenilmiş; davalılar vekili de temyiz dilekçesinde duruşma isteminde bulunmuş olmakla, duruşma için belirlenen 20/06/2017 günü temyiz eden davalılar vekilinin yüzüne karşı; usulüne göre çağrı kağıdı gönderilmesine rağmen gelmediğinden temyiz eden davacı idare vekilinin yokluğunda duruşmaya başlanarak davalılar vekilinin sözlü açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki kağıtlar okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10.maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı idare vekili ile davalılar vekilince temyiz edilmiştir.

Mahkemece bilirkişi incelemeleri yaptırılmıştır. Alınan rapor hüküm kurmaya yeterli değildir. Şöyle ki;

a)Kamulaştırma Kanununun 11/1-g maddesine göre arsa niteliğindeki taşınmazlara değer biçilirken dava konusu taşınmaz ile emsalin zaruret olmadıkça yakın bölgelerde, benzer yüzölçümlü olması ve değerlendirme tarihine yakın özel amacı olmayan emsal satışlara göre hesaplanması zorunludur.

Bu itibarla emsal satışların değerlendirme tarihindeki karşılıklarının fiyat artış endekslerinin uygulanması suretiyle tespiti, bundan sonra emsal ile dava konusu taşınmazın eksik ve üstün yönlerinin neler olduğu ve oranları açıklanmak suretiyle değer biçilmesi gerekir.

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda, ... Mahallesinden alınan emsalin dava konusu taşınmazdan gerekçesi açıklanmadan 11 kat daha değerli olduğu belirtilerek değer biçildiğinden bu rapora göre zemin bedeli açısından hüküm kurulması mümkün değildir.

b)Bilirkişi raporunda, taşınmaz üzerinde bulunan yapının kaloriferli olup olmadığı tespit edilmeden 3/A sınıfı olarak kabul edilerek eksik inceleme ile yapı değeri biçilmiştir.

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda, ... Mahallesinden alınan emsalin dava konusu taşınmazdan gerekçesi açıklanmadan 11 kat daha değerli olduğu belirtilerek değer biçildiğinden bu rapora göre zemin bedeli açısından hüküm kurulması mümkün değildir.

b)Bilirkişi raporunda, taşınmaz üzerinde bulunan yapının kaloriferli olup olmadığı tespit edilmeden 3/A sınıfı olarak kabul edilerek eksik inceleme ile yapı değeri biçilmiştir.

Bu durumda, taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde re'sen emsal celbi yoluna gidilmesi, taşınmazın değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmaz ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın imar planındaki konumu, emsallere ve değerini etkileyen merkezi yerlere olan uzaklıklarını da gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların re'sen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi ve binanın da niteliğinin belirlenip Bayındırlık Birim Fiyatları esas alınarak değerinin tespiti açısından, yeniden oluşturulacak bilirkişi eşliğinde mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenle HUMK’nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde iadesine, temyiz eden davalılar yararına yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca takdir olunan 1.480,00-TL. vekalet ücretinin karşı tarafa yükletilmesine, 20/06/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/312, Karar No: 2013/190, Tarih: 30.04.2013

**Ceza Genel Kurulu         2013/8-312 E.  ,  2013/190 K.**

**"İçtihat Metni"**

İtirazname : 2011/26075

Yargıtay Dairesi : 8. Ceza Dairesi

6136 sayılı Kanuna muhalefet suçundan sanık H. Y..ın aynı kanunun 13/1, 62, 53 ve 54. maddeleri uyarınca 10 ay  hapis ve 375 Lira adli para cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluğuna ve müsadereye ilişkin, Tekirdağ 2.Asliye Ceza Mahkemesince verilen 21.09.2010 gün ve 103-450 sayılı hükmün sanık müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 8. Ceza Dairesince 18.12.2012 gün ve 18603-38552 sayı ile;

“Tekerrüre esas sabıkası bulunan sanık hakkında TCK.nun 58. maddesinin uygulanmaması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır” eleştirisiyle onanmasına karar verilmiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 23.01.2013 gün ve 26075 sayı ile; Özel Dairece  onama kararının verildiği tarihten önce sanığın ölmesi nedeniyle hükmün bozulmasına, sanık hakkındaki kamu davasının düşmesine ve müsadereye karar verilmesi gerektiği görüşüyle itiraz kanun yoluna başvurmuştur.

CMK'nun 308. maddesi uyarınca inceleme yapan Özel Dairece 14.02.2013 gün ve 2512-5521 sayı ile; "sanığın 10.12.2012 tarihinde ölmesi nedeniyle yerel mahkeme hükmünün bozulmasına, davanın düşürülmesine ve müsadereye karar verilmediğinden dosyanın Ceza Genel Kuruluna gönderilmesine" karar verilmesi üzerine Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Özel Daire ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; çıkartılan nüfus kaydında sanığın temyiz aşamasında öldüğünün belirtilmesi halinde  yapılması gereken işlemin belirlenmesine ilişkindir.

İncelenen dosya içeriğinden;

Temyiz aşamasında Yargıtay C.Başsavcılığınca UYAP (Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi) kullanılarak çıkarılan nüfus kayıt örneğinde, sanığın yerel mahkeme hüküm tarihinden sonra 10.12.2012  tarihinde öldüğü bilgisinin yer aldığı anlaşılmaktadır.

5237 sayılı TCK’nun 64. maddesinde; sanığın ölümü durumunda kamu davasının düşürüleceği, sadece niteliği itibarıyla müsadereye tâbi olan eşya ve yararlar hakkında yargılamaya devam edileceği, hükümlünün ölümü halinde ise cezanın ortadan kaldırılmasına karar verilmekle birlikte, müsadere ve yargılama giderlerine ilişkin hükmün infaz edileceği belirtilmek suretiyle hükümlü ile sanığın ölümüne farklı sonuçlar yüklenmiştir.

5237 sayılı TCK’nun 64. maddesinde; sanığın ölümü durumunda kamu davasının düşürüleceği, sadece niteliği itibarıyla müsadereye tâbi olan eşya ve yararlar hakkında yargılamaya devam edileceği, hükümlünün ölümü halinde ise cezanın ortadan kaldırılmasına karar verilmekle birlikte, müsadere ve yargılama giderlerine ilişkin hükmün infaz edileceği belirtilmek suretiyle hükümlü ile sanığın ölümüne farklı sonuçlar yüklenmiştir.

Buna göre, kamu davası açılmadan önce şüphelinin ölmesi halinde kovuşturma imkanının bulunmaması nedeniyle kovuşturmaya yer olmadığı kararı, kamu davası açıldıktan sonra sanığın ölmesi halinde ise mahkemece düşme kararı verilecektir. Ölümün ceza ilişkisini sadece ölen kişi bakımından sona erdirdiğinden iştirak halinde işlenen suçlarda diğer sanıklar hakkında davaya devam edilecek, sanığın ölümü niteliği itibarıyla müsadereye tâbi eşya ve maddi menfaatler hakkında davaya devam olunarak müsadere kararı verilmesine engel olmayacaktır. Sanığın ölümü ceza ve infaz ilişkisini düşürürken, hakkındaki mahkûmiyet hükmü kesinleşmiş olan hükümlünün ölümü sadece hapis ve henüz infaz edilmemiş adli para cezalarının infaz ilişkisini ortadan kaldıracaktır. Buna bağlı olarak ölümden önce tahsil edilmiş bulunan para cezaları mirasçılarına iade edilmeyecek, buna karşın tahsil edilmemiş bulunan para cezaları da mirasçılardan istenmeyecek, bunun yanında müsadereye ve yargılama giderlerine ilişkin hükümler ölümden önce kesinleşmiş olmak kaydıyla infaz olunacaktır.

Görüldüğü gibi, suç teşkil eden bir fiilin işlenmesiyle fail ile devlet arasında doğan ceza ilişkisi, bu fiili işleyen sanığın ya da hükümlünün ölümüyle cezaların şahsiliği ilkesi nedeniyle başkası sorumlu tutulamayacağından, düşmektedir. Ölüm, bir vakıa olan suçu ortadan kaldırmayacak, suçtan sorumlu tutulacak kişi olmadığından, devletin suçla birlikte ortaya çıkan cezalandırma sorumluluk ve yetkisini sona erdirecektir.

Temyiz aşamasında sanığın öldüğüne ilişkin bir iddianın ortaya çıkması ya da UYAP (Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi) vasıtasıyla alınan nüfus kaydında öldüğü bilgisinin yer alması veya sanık adına tebliğnamenin tebliğ edilmesi için çıkarılan evrakın öldüğünden bahisle iade edilmesi gibi durumlarda, ölümün kamu davasının düşürülmesini gerektiren bir neden olduğu da göz önüne alınarak, ölüm nedeniyle düşme kararının temyiz merciince dosya üzerinde yapılan inceleme sırasında verilmesi yerine, ölüm bilgisi nedeniyle diğer yönleri incelenmeyen hükmün bozulmasına karar verilerek yerel mahkemelerce mahallinde yapılan araştırmada sanığın öldüğünün kesin olarak belirlenmesinden sonra düşme kararı verilmesinin sağlanması gerekmektedir. Nitekim Ceza Genel Kurulunun 05.03.2013 gün ve 1560-81, 05.03.2013 gün ve 131-75, 13.03.2012 gün ve 360-95, ile 06.05.2008 gün ve 97-101 sayılı kararları başta olmak üzere birçok kararında da aynı sonuca ulaşılmıştır.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazı üzerine Özel Dairece, UYAP (Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi) kullanılarak alınan nüfus kayıt örneğinde sanığın hükümden sonra 10.12.2012 tarihinde öldüğü bilgisi yer aldığından, gerekli araştırmanın yapılarak sonucuna göre TCK’nun 64 ile 5271 sayılı CMK'nun 223. maddeleri uyarınca müsaderesine hükmolunan eşyayı da kapsayacak şekilde gereken hükmün mahkemesince verilmesinin temini için itirazın kısmen kabulü ile hükmün bozulmasına karar verilmesinde  bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

Bu itibarla, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının ölüm nedeniyle düşme ve müsadere kararının Özel Dairece verilmesi gerektiğine ilişkin kısmının reddine karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının düşme ve müsadere kararının Özel Dairece verilmesi gerektiğine ilişkin kısmının REDDİNE,

2- Dosyanın, mahalline gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 30.04.2013 günü yapılan müzakerede oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/3441, Karar No: 2010/223, Tarih: 12.01.2010

**11. Hukuk Dairesi         2008/3441 E.  ,  2010/223 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Bursa Asliye 1.Ticaret Mahkemesi’nce verilen 14.11.2007 tarih ve 2004/231-2007/449 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi duruşmalı olarak davalı vekili tarafından istenmiş olmakla, duruşma için belirlenen 12.01.2010 gününde davalı vekili Av. ... ile davacı vekili Av.... gelip, temyiz dilekçesinin süresinde verildiği anlaşıldıktan ve duruşmada hazır bulunan taraf avukatları dinlenildikten sonra, duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakılmıştı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkiline ait 30.000 adet Bursa Çimento A.Ş. hisse senedinin 25.11.1994 tarihli sözleşme gereği davalıya ödünç verildiğini, sözleşme uyarınca 250.000.000 TL'lık çek ile bir adet boş bononun müvekkiline verildiğini, sözleşme süresinin bitmesine rağmen hisse senetlerinin ve bedelsiz dağıtılan hisse senetlerinin müvekkiline iade edilmediği gibi aylık 8.500.000 TL kullanma karşılığının ve temettü alacağının da ödenmediğini ileri sürerek, asıl ve birleşen dava ve ıslah dilekçesi ile 2.880.000 adet Bursa Çimento A.Ş. hisse senedinin aynen, olmadığı takdirde bedelinin tahsiline (yargılama sırasında talep hisse senedinin aynen iadesi olarak değiştirilmiştir.), 1994 ile 2002 yılları arası temettü tutarı olan toplam 1.977.000.000 TL'nın dağıtıldıkları tarihten itibaren en yüksek mevduat faiziyle birlikte tahsiline, 25.11.1994 tarihinden itibaren ödenmesi gereken 765.000.000 TL kullanma bedelinin dönemlerinden itibaren reeskont faiziyle birlikte tahsiline, davalının icra dosyasına ödediği 600.000.000 TL'nın infazda nazara alınmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, hisse senetlerinin rayiç değerinin 600.000.000 TL olarak kararlaştırıldığını ve bunun da davacıya ödendiğini, sözleşme uyarınca hisse senetlerinin değer kaybetmesi ve kazanmasından davacının etkilenmeyeceğini, sözleşme bitim tarihinde 30.000 hisse senedinin değerinin istenebileceğini savunarak, davanın reddini istemiştir.