muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/7792, Karar No: 2022/8959, Tarih: 13.12.2022

Davalı vekili, davalının 1989 yılından beri faaliyet gösterdiğini ve tescilli 2007/42662 nolu kirmasti kervan + şekil markası bulunduğunu, markasını kullanımının ve alan adının davacının tescilli haklarını ihlal etmediğini belirterek, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece bozmaya uyularak yapılan yargılamaya, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; davalının haksız kullanımı nedeniyle davacının maddi ve manevi tazminat talep etme hakkı olduğu, davacının 556 sayılı KHK'nın 66/2-c maddesi uyarınca lisans bedeline göre maddi tazminat hesaplanmasını talep etmesinden dolayı taraflara ait ticari kayıtlar ve örnek lisans sözleşmelerinin incelendiği, davacının lisans verdiği işletmelerin elde ettiği cirodan pay almak suretiyle lisans bedeli aldığı, bu nedenle belirlenecek lisans bedelinde davalının cirosunun da dikkate alınması zorunlu olduğu, davacının markalarının tanınmış olması, faaliyet alanı, markaların tescilli oldukları süre ve davacının cirosuna göre, davalı tarafından kullanılan "KERVAN" markasının satışlara etkisinin yüksek olduğu ancak davalının işletmesinde başka markalara ait ev tekstili ve mutfak eşyası ürünlerinin de aralarında bulunduğu başka ürünlerin de satışını yaptığı, elde ettiği gelirleri hesaplanırken “KERVAN” markasını kullanmakla elde ettiği gelirin ayrıştırılamadığı, hesaplamanın tüm geliri üzerinden yapıldığı, "KERVAN" markası ile davacının markalarının tescili kapsamında kalan mal ve hizmetlerle ilgili elde ettiği gelirin kesin olarak hesaplanamadığı, bu nedenle maddi tazminatın TBK’nın 50. ve 51. maddelerine göre takdir edilmesi gerektiği, davacının ve davalının ciroları, davalının tecavüzün söz konusu olduğu 413 günlük döneme ait toplam net karı, davacının lisans bedeli olarak lisans verdiği işletmelerin cirolarından pay alıyor olması, davacının markasının tanınmışlığı nedeniyle satışlara etkisi de dikkate alınarak, 20.000,00 TL lisans bedelinin ve davalının markayı kullandığı süre, kusur derecesi, tarafların ticari hacimleri ve davalının markaya tecavüz niteliğindeki eylemlerine sonradan son vermiş olduğu hususu göz önünde bulundurularak, 2.000,00 TL manevi tazminatın hakkaniyete uygun olacağı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, davalı eyleminin markaya tecavüz ve haksız rekabet teşkil ettiğinin tespit ve men'ine, 20.000,00 TL maddi tazminatın ve 2.000,00 TL manevi tazminatın dava tarihinden itibaren ticari avans faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

1- Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

1- Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2- Karar tarihinde yürürlükte bulunan AAÜT'nin 13/3. maddesinde düzenlenen "Maddi tazminat istemli davanın kısmen reddi durumunda, karşı taraf vekili yararına bu tarifenin üçüncü kısmına göre hükmedilecek ücret, davacı vekili lehine belirlenen ücreti geçemez." hükmü uyarınca davada kendisini vekille temsil ettiren davalı lehine, davacı lehine hükmedilen vekalet ücretini aşacak şekilde vekalet ücretine hükmedilmesi hatalı ise de bu hatanın düzeltilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesi yollamasıyla HUMK 438/7. maddesi uyarınca kararın düzelterek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin (2) numaralı bent dışında kalan sair temyiz itirazlarının REDDİNE, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hüküm fıkrasında yer alan "Davalı vekiline maddi tazminatın reddedilen kısmı üzerinden Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi gereğince takdir olunan 11.200,00 TL" ibaresinin çıkarılarak yerine "Davalı vekiline maddi tazminatın reddedilen kısmı üzerinden Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi gereğince takdir olunan 5.900,00 TL" ibaresinin yazılmasına ve hükmün bu şekli ile DÜZELTİLEREK ONANMASINA, ödediği peşin temyiz harcının isteği halinde temyiz eden davacıya iadesine, 13.12.2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/15888, Karar No: 2010/2937, Tarih: 04.03.2010

**10. Hukuk Dairesi         2008/15888 E.  ,  2010/2937 K.**

**"İçtihat Metni"**

........

Dava, iş kazasında yaralanan sigortalıya yapılan toplam 536,21 TL‘lik sosyal sigorta yardımlarının rücuan tahsili istemine ilişkin olup, dava dilekçesinde 510,43 TL’nin tahsiline karar verilmesi talep edilmiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüyle toplam 375,34 TL’nin davalıdan tahsiline karar verilmiş; 26.12.2007 günlü karar davacı Kurum tarafından temyiz edilmiştir.

21.07.2004 gün ve 25529 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak, öngördüğü istisnalar dışındaki hükümleri yayım tarihinde yürürlüğe giren, 14.07.2004 tarih ve 5219 sayılı “Çeşitli Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun” ve ayrıca 5236 sayılı Kanun; katsayı artışı da uygulanmak suretiyle bu kanunların yürürlük tarihinden sonra yerel mahkemelerce verilen hükümler yönünden 2008 yılı için 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 427.maddesindeki temyiz (kesinlik) sınırını 1.250 TL olarak değiştirmiştir.

Alacağın bir kısmının dava edilmiş olması halinde temyiz (kesinlik) sınırının alacağın tamamı gözetilmesi; tamamı dava edilen bir alacağın kısmen kabulünde ise temyiz (kesinlik) sınırının belirlenmesinde kabul ve reddedilen miktarların esas alınması HUMK'nun 427. maddesi hükmü gereğidir.

Somut olayda yerel mahkemece reddedilen alacak tutarı, alacağın tamamı da gözetildiğinde, yukarıda değinilen temyiz (kesinlik) sınırının altında bulunduğundan, anılan karara karşı temyiz yoluna baş vurulması miktar itibariyle mümkün değildir.

Hal böyle olunca, davacı Kurum vekilinin temyiz dilekçesinin miktar itibariyle kesinliği nedeniyle reddi gerekir.

S O N U Ç : Yukarıda açıklanan nedenle davacı Kurum vekilinin temyiz dilekçesinin REDDİNE,04.3.2010 gününde oybirliği ile karar verildi .

......
Yargıtay — Esas No: 2017/152, Karar No: 2018/8362, Tarih: 02.07.2018

**2. Hukuk Dairesi         2017/152 E.  ,  2018/8362 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Karşılıklı Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı-karşı davacı erkek tarafından temyiz edilerek; temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması istenilmekle; duruşma için belirlenen 02.07.2018 günü temyiz eden davalı-karşı davacı ... vekili Av. ... ve karşı taraf davacı-karşı davalı ... vekili Av. ... geldiler. Gelenlerin konuşması dinlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Mahkemece 13.05.2015 tarihli ilk hükümde davalı-karşı davacı erkeğin davasının reddine, davacı-karşı davalı kadının davasının kabulü ile tarafların boşanmalarına ve boşanmanın fer'ilerine karar verilmiş, davalı-karşı davacı erkek tarafından temyiz edilen hüküm Dairemizin 25.04.2016 tarih E.2015/20555-K.2016/8336 sayılı ilamı ile kısa karar ile gerekçeli kararın hüküm fıkraları arasında çelişki bulunduğu gerekçesiyle tüm yönlerden bozulmuş, mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda verilen 26.09.2016 tarihli kararda "tarafların boşanmalarına ilişkin hükmün kesinleştiği" gerekçesiyle tarafların boşanma davaları hakkında "karar verilmesine yer olmadığına" kararı verilerek yalnızca boşanmanın fer'ileri yönünden hüküm kurulmuştur. Mahkemece verilen ilk hüküm temyiz sınırlaması olmaksızın kısa karar ile gerekçeli karar çelişkisi yönünden tüm yönleriyle bozulduğundan tamamen ortadan kalkmış olup, kesinleşen bir yönün varlığından söz edilemez. Bu sebeple mahkemece yapılacak iş, tarafların boşanma davaları ve boşanmanın fer'ileri konusunda ayrı ayrı olarak olumlu ya da olumsuz bir karar vermekten ibarettir. Mahkemece bu yön gözetilmeksizin yazılı şekilde karar verilmesi usul ve kanuna aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.

2-Kabule göre de; mahkemece 26.09.2016 tarihli kısa kararda velayetleri anneye bırakılan ortak çocuklar ile baba arasında kişisel ilişki düzenlemesi konusunda bir hüküm kurulmadığı halde, ilk kez gerekçeli kararın hüküm bölümünde kişisel ilişkiye yönelik hüküm düzenlenmek suretiyle kısa karar ile gerekçeli karar arasında yine çelişki oluşturulması da doğru değildir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma sebebine göre sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, duruşma için takdir olunan 1630 TL. vekalet ücretinin ...'den alınıp ...'a verilmesine, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 02.07.2018 (Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2012/9222, Karar No: 2014/6936, Tarih: 26.05.2014

**14. Ceza Dairesi         2012/9222 E.  ,  2014/6936 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli cinsel saldırı, konut dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiillerin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatları yapılmış bulunduğundan, sanık müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 26.05.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/15679, Karar No: 2010/113, Tarih: 11.01.2010

**5. Hukuk Dairesi         2009/15679 E.  ,  2010/113 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 19. maddesi uyarınca tapusuz taşınmaz üzerindeki bulunan muhtesatın kamulaştırma bedelinin tesbiti davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın reddine dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün duruşmalı olarak Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş ise de; dosyada davetiye gideri bulunmadığından duruşma isteminin reddi ile incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verilerek, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 19. maddesi uyarınca tapusuz taşınmaz üzerindeki bulunan muhtesatın kamulaştırma bedelinin tesbiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, Kamulaştırma Kanununun 7. ve 8. maddelerinde belirtilen ön koşulların yerine getirilmediğinden bahisle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Davaya konu muhtesatın malikinin mahkeme kararı ile belirleneceği, malik ile idarenin Kamulaştırma Kanununun 7. ve 8. maddeleri uyarınca anlaşmaya varması halinde, aynı Kanunun 19. maddesi gözönüne alındığında bu durum ileride başka ihtilaflara yol açabileceğinden, Kamulaştırma Kanununun 8. maddesindeki prosedürün uygulanma olanağı yoktur.

Bu nedenle, işin esasına girilerek Kamulaştırma Kanununun 19. maddesi uyarınca muhtesat malikinin belirlenerek itiraz olmaz ise belirlenen bedelin zilyedine ödenmesine, itiraz olursa, ileride belirlenecek hak sahibine ödenmek üzere üçer aylık vadeli hesaba yatırılmasına karar verilmesi gerektiği düşünülmeden, yazılı şekilde davanın reddine karar verilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, 11.01.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4348, Karar No: 2014/7114, Tarih: 12.03.2014

**12. Hukuk Dairesi         2014/4348 E.  ,  2014/7114 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Tekirdağ(Kapatılan) 2. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 20/06/2013

NUMARASI : 2013/127-2013/107

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Alacaklı tarafından borçlu H.. Gıda ve Tarım Ürn. Ev aletleri San Tic. Ltd. Şti. hakkında yapılan kambiyo senetlerine özgü haciz yolu ile icra takibinde, alacaklı, 3. kişi Ö.. A..'a İİK'nun 89/3 maddesi uyarınca haciz ihbarnamesi gönderilmesini talep etmiş, icra müdürlüğünün şikayete konu 10.06.2013 tarihli kararı ile “borçluya gönderilen ödeme emri tebliğ işleminin ve 3. kişiye gönderilen 89/1 ve 89/2 haciz ihbarnamesi tebliğ işlemlerinin usulüne uygun şekilde yapıldığının tespitine kadar alacaklının talebinin reddine” karar verilmiştir. Alacaklının icra mahkemesine başvurusu şikayete konu bu icra müdürü işleminin kaldırılması istemine ilişkin olup, mahkemece “borçluya yapılan ödeme emri tebligatının usulsüz olduğu, bu nedenle borçlu hakkında henüz takibin kesinleşmediği, takip kesinleşmeden 3. kişiye haciz ihbarnamesi gönderilemeyeceği” gerekçeleri ile şikayetin reddine karar verilmiştir.

02.07.2012 tarihli ve 6352 Sayılı Kanunun 16. maddesi ile değişik İİK'nun 82/son maddesinde icra memuruna tanınan takdir yetkisi, haczi talep edilen mal veya hakların haczinin caiz olup olmadığına yöneliktir. Ödeme emri tebliğ işleminin usulsüzlüğü ancak ilgilisi tarafından İİK'nun 16.maddesi uyarınca yasal sürede icra mahkemesinde şikayet yoluyla ileri sürülmesi halinde değerlendirilebilecek bir husus olup, icra müdürlüğünce kendiliğinden nazara alınıp tebligatın usulsüz olduğuna karar verilemeyeceği gibi, icra mahkemesince de re'sen inceleme konusu yapılamaz.

Somut olayda, borçluya ödeme emri tebliğ edildiği, ödeme süresinin geçmesinden sonra alacaklının talebi ile 3. kişi Ö.. A..'a İİK'nun 89. maddesi gereğince 89/1 ve 89/2 haciz ihbarnameleri tebliğ edildiği, 3. kişinin herhangi bir itirazının bulunmadığı görülmektedir. Kaldı ki takibe ihtiyati haciz kararı ile başlanmış olup 3. kişiye haciz ihbarnamesi gönderilebilmesi için ödeme emrinin tebliğine ve ödeme süresinin geçmesine de gerek yoktur. Bu durumda icra müdürlüğünce alacaklının talebi doğrultusunda 3. kişiye İİK'nun 89. maddesi uyarınca 3. haciz ihbarnamesi gönderilmesi gerekirken, tebliğ işleminin usulsüz olabileceği gerekçeleriyle talebin reddedilmesi bir hakkın yerine getirilmemesi niteliğinde olup, İİK'nun 16/2. maddesi uyarınca süresiz şikayete tabidir. O halde mahkemece; şikayetin kabulü yerine reddi isabetsizdir.

SONUÇ : Alacaklının temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 12.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/17556, Karar No: 2017/8966, Tarih: 01.06.2017

**3. Hukuk Dairesi         2016/17556 E.  ,  2017/8966 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, davalı dağıtım şirketinin, düzenlediği faturalar ile müvekkilinden hukuka aykırı olarak kayıp-kaçak bedeli başta olmak üzere bir çok haksız ve dayanaksız tahsilatlar yaptığını ileri sürerek; fazlaya ilişkin hakkı saklı kalmak üzere, şimdilik 1.000,00 TL’nin işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiş; 18.01.2016 tarihli dilekçesi ile de talebini ana para olarak 8.120TL’ye yükseltmiştir.

Davalı vekili, kayıp kaçak bedelinin tahsiline ilişkin düzenleme yapma, tarife belirleme yetki ve görevinin EPDK'ya ait olduğunu; ayrıca kayıp-kaçak bedelinin ilgili mevzuat çerçevesinde abonelere yansıtıldığını ve uygulanmasının yasal bir zorunluluk olduğunu savunarak, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece; davalı dağıtım şirketinin, kayıp-kaçak bedelini elektrik abonesi olan davacıdan tahsil etmesinin yasal dayanağı bulunmadığı gerekçe gösterilerek davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafça temyiz edilmiştir.

1-) Dava, elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp-kaçak bedelinin istirdatı istemine ilişkindir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 21.05.2014 tarih ve 2013/7-2454 Esas 2014/679 K. Sayılı kararı ve Dairemiz kararları ile Anayasanın Vergi ödevi Başlıklı 73. maddesindeki “... Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülükler kanunla konulur, değiştirilir veya kaldırılır..." şeklindeki düzenlemeye göre; kayıp-kaçak, sayaç okuma, dağıtım, perakende hizmet ve iletim bedeli uygulamasının EPDK Kararları ve tebliğleri çerçevesinde uygulama arz eden kanunlar ve ikincil mevzuat hükümleri çerçevesinde EPDK tarafından belirlenerek uygulandığı, bu tarihteki mevcut hukuki düzenlemenin EPDK'na sınırsız bir fiyatlandırma ve

./..

-2-

tarife unsuru belirleme hak ve yetkisi vermediği, özellikle kaçak (elektrik enerjisinin hırsızlanması) bedellerinin kurallara uyan abonelerden tahsili yoluna gitmenin hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaşmadığı, bu faturalara yansıtılan diğer kalemlere ilişkin bedel miktarlarının şeffaflık ilkesi ile denetlenebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne bedel ödendiğinin bilinmesininde şeffaf hukuk devletinin vazgeçilmez unsuru olduğu, EPDK kararları ile bu bedellerin mevcut mevzuat kapsamında tüketicilerden alınmasının hukuka uygun olmadığı kabul edilmiştir.

Ne var ki, uyuşmazlığın temyiz yolu ile Dairemize geldiği aşamada 17.06.2016 Tarih 29745 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren geçmişe de etkili 6719 sayılı kanunun 21. maddesi ile 6446 Sayılı kanunun 17. maddesinin birinci, üçüncü ve dördüncü fıkraları ile altıncı fıkrasının (a), (ç), (d) ve (f) bentleri değiştirilmiş ve aynı maddeye eklenen 10. bend ile; "Kurum tarafından gelir ve tarife düzenlemeleri kapsamında belirlenen bedellere ilişkin olarak yapılan başvurularda ve açılan davalarda; tüketici hakem heyetleri ile mahkemelerin yetkisi, bu bedellerin, Kurumun düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlıdır." hükmü getirilerek Tüketici Hakem Heyetlerinin ve Mahkemelerin bu konularda açılacak davalarda inceleme ve araştırma yetkileri geçmişe de etkili olarak sadece bu dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedellerinin Kurumun bu konulardaki düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlanmış, bu bedellerin alınmasında esas olan ilgili tarifelerin düzenlenmesinde EPDK.nun Kanundaki yetkileri genişletilerek yukarıda sözü edilen bedeller maliyet unsuru kapsamına dahil edilmiştir.

Yine, 6719 sayılı kanunun 26. maddesi ile 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'na eklenen;

Geçici madde 19; "Bu maddeyi ihdas eden Kanunla öngörülen düzenlemeler yürürlüğe konuluncaya kadar, Kurul tarafından yürürlüğe konulan mevcut yönetmelik, tebliğ ve Kurul kararlarının bu Kanuna aykırı olmayan hükümlerinin uygulanmasına devam olunur." hükmünü,

Geçici madde 20; "Kurul kararlarına uygun şekilde tahakkuk ettirilmiş dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedelleri ile ilgili olarak açılmış olan her türlü ilamsız icra takibi, dava ve başvurular hakkında 17 nci madde hükümleri uygulanır." hükmünü içermektedir.

Hal böyle olunca, karar tarihinden sonra yürürlüğe girmiş bulunan bu yasa değişikliklerinin, yürürlük tarihi öncesi dönemde geçerli olan EPDK kararlarına dayanılarak alınmış olan ve dava konusu yapılan kayıp-kaçak bedelleri ile ilgili olarak açılan ve halen devam eden davalarda da geçmişe etkili olacak şekilde (bu yasa değişikliği öncesinde açılan ve halen görülmekte olan davalar da) uygulanması gereken hükümler içerdiğinden, 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'nun 17., geçici 19. ile 20. maddelerinin, somut olaya etkisinin bulunup bulunmadığının yerel mahkemece tartışılıp değerlendirildikten sonra sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekmektedir.

2-) Bozma nedenlerine göre davalının diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

./..

-3-

2-) Bozma nedenlerine göre davalının diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

./..

-3-

SONUÇ: Yukarıda birinci bendde açıklanan nedenlerle hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince davalı yararına BOZULMASINA, ikinci bendde açıklanan nedenle davalı tarafın diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nun 440. maddesi gereğince karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 01.06.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.