muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/15753, Karar No: 2019/22725, Tarih: 09.12.2019

6100 sayılı Kanun'un 110. maddesinde düzenlenen, davacının aynı davalıya karşı birbirinden bağımsız birden fazla asli talebini aynı dava dilekçesinde ileri sürmesi olarak tanımlanan davaların yığılması (objektif dava birleşmesi) halinde, talep sayısı sayısı kadar dava bulunduğu kabul edildiğinden ve aynı Kanunun 297/2. maddesi uyarınca da her bir talep bakımından ayrı ayrı hüküm verilmesi gerektiğinden, bu durumda da dava dilekçesinde ileri sürülen taleplerin belirsiz alacak olup olmadığının her bir talep bakımından ayrı ayrı değerlendirilmesi gerekecektir.

Tüm bu açıklamalar sonucunda şunu belirtmek gerekir ki, iş hukukundan kaynaklanan alacaklar bakımından baştan belirli veya belirsiz alacak davası şeklinde belirleme yapmak kural olarak doğru ve mümkün değildir. Bu sebeple iş hukukunda da belirsiz alacak davasının açılabilmesi, bu davanın açılması için gerekli şartların varlığına bağlıdır. Eğer bu şartlar varsa, iş hukukunda da belirsiz alacak davası açılabilir, yoksa açılamaz (C. Simil, Belirsiz Alacak Davası, I. Bası, İstanbul 2013, s. 414). Keza aynı şey kısmî dava için söz konusudur.

İş Hukukundan kaynaklanan davalarda sıkça karşılaşıldığı üzere, taraflar arasında çalışma süresi ve ücret miktarı yönlerinden uyuşmazlık bulunması, alacağı belirsiz hale getirmez. Keza, işçi çalışma süresini ve ücretini belirleyebilmektedir. İşçinin ne zamandan beri çalıştığını veya ücretinin ne kadar olduğunu bilmemesi hayatın olağan akışına da aykırıdır. İşçinin kendisinin bilmediği çalışma süresini, tanıkların bildiğini veya bilirkişinin bileceğini farzetmek ispat kurallarına da aykırıdır. Keza tarafın yeterli şekilde somutlaştırıp kendisinin bilgisinde dahi olmadığını belirttiği bir hususun mahkemece bilinmesini beklemek de mümkün değildir.

İşverenin maddi hukuktan doğan yükümlülüklerini (belge ve bordro düzenleme gibi) yerine getirmemesi, tuttuğu belgelerin gerçeği yansıtmaması, davadan önce işçinin alacaklarını inkar etmesi ya da ikrar etmekle beraber yerine getirmemesi davacıya kural olarak belirsiz alacak davası açma imkanını vermez. İşçi bu durumlarda dahi, alacağının miktarını veya değerini belirleyebiliyorsa, belirsiz alacak davası açamaz (Simil, s. 412).

Somut uyuşmazlıkta; dava dilekçesinde açıkça, davanın belirsiz alacak davası türünde açıldığı belirtilmiştir. Mahkemece dava kısmi alacak davası olarak sonuçlandırılmıştır.

Bu halde, yukarıdaki paragraflarda yapılan açıklamalar ışığında, somut olayın özellikleri dikkate alınarak, dava dilekçesinde ileri sürülen taleplerin belirsiz alacak olup olmadığının değerlendirilmesi gereklidir.

Somut uyuşmazlıkta; dava dilekçesinde açıkça, davanın belirsiz alacak davası türünde açıldığı belirtilmiştir. Mahkemece dava kısmi alacak davası olarak sonuçlandırılmıştır.

Bu halde, yukarıdaki paragraflarda yapılan açıklamalar ışığında, somut olayın özellikleri dikkate alınarak, dava dilekçesinde ileri sürülen taleplerin belirsiz alacak olup olmadığının değerlendirilmesi gereklidir.

Kıdem tazminatı alacağı bakımından ;dava dilekçesinde, işyerinde davacı işçiye ayni olarak yemek ve barınma imkanı sağlandığı iddia edilmiştir.Kıdem tazminatı hesaplamasında, işçiye sağlanan ayni hakların parasal değeri ve son bir yıllık ortalaması esas alınmalıdır. Ayni menfaatlerin parasal değeri ise, işverene olan maliyetine göre belirlenmelidir. Bu maliyetin belirlenmesinde, sunulması halinde öncelikle işyeri kayıtları dikkate alınacaktır.İşçiye sağlanan ayni menfaatlerin işverene olan maliyetinin ve dolayısıyla giydirilmiş ücret miktarı ile kıdem tazminatının, tam ve kesin olarak belirlenebilmesi öncelikle karşı tarafın vereceği bilgilere bağlıdır. Bu itibarla, somut olayda dava konusu kıdem tazminatı alacağı belirsizdir. Mahkemece, bu alacak talebinin esastan değerlendirilerek yazılı miktarda hüküm altına alınması yerindedir.

İhbar tazminatı alacağı bakımından ; davacı, kendisine en son ödenen aylık ücret miktarını ve çalışma süresini belirleyebilecek durumdadır. Bu halde, dava konusu ihbar tazminatı alacağı gerçekte belirlenebilir alacak olduğu ve dolayısıyla belirsiz alacak davasına konu edilemeyeceği açıktır. Anılan sebeple,ihbar tazminatı alacağı talebi belirsiz alacak davasının konusunu oluşturmayacağından, mahkemece davacının talep arttırım dilekçesinin bu alacak kalemi yönünden ıslah dilekçesi olarak değerlendirilerek ihbar tazminatı alacağı yönünden davanın kısmi alacak davası olarak sonuca bağlanarak hüküm altına alınması yerindedir.

Hafta tatili, fazla çalışma ile ulusal bayram ve genel ücreti alacaklarına yönelik talepler bakımından, alacak iddiasının tanık anlatımlarına dayanması sebebiyle, kabul ihtimalinde hesaba esas alınan süre ve alacağın miktarı nazara alınarak takdir edilecek uygun oranda takdiri indirim yapılması gerekliliği söz konusu olduğundan ve hakimin takdir yetkisine bağlı olarak yapılacak indirim oranı baştan belirli olmadığından, söz konusu alacaklar belirsizdir. Açıklanan nedenle, mahkemece hafta tatili, fazla çalışma ile ulusal bayram ve genel ücreti alacaklarının belirsiz alacak davası türü ile istenebileceği, hüküm altına alınacak alacağın tamamına dava tarihinden itibaren faiz yürütülmesi gerektiği ve talep arttırım dilekçesine karşı zamanaşımı savunmasında bulunulamayacağı gözetilmelidir.

Ne var ki; Mahkemece, hafta tatili, fazla çalışma ile ulusal bayram ve genel ücreti alacaklarına dava ve talep arttırım tarihinden itibaren faiz yürütülmüş ve talep arttrım dilekçesine karşı zamanaşımı savunması dikkate alınmıştır. Mahkemece, talep arttırım dilekçesine karşı yapılan zamanaşımı savunmasının dikkate alınmaması ve hafta tatili, fazla çalışma ile ulusal bayram ve genel ücreti alacakların tamamına dava tarihinden itibaren faiz yürütülmesi gerekirken yazılı şekilde sonuca gidilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının isteği halinde ilgililere iadesine, 09.12.2019 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/18782, Karar No: 2019/8070, Tarih: 16.09.2019

**17. Hukuk Dairesi         2016/18782 E.  ,  2019/8070 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki rücu davası üzerine yapılan yargılama sonunda asıl davanın kabulüne, birleşen davanın kısmen kabulüne ilişkin verilen hüküm asıl ve birleşen davada davalı vekili tarafından süresi içinde temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Asıl davada davacı vekili, davacı şirkete sigortalı olan ...'ye ait sürücüsü ... olan .... plakalı aracın ... plakalı araca çarpması sonucu trafik kazası meydana geldiğini, karşı araç sürücü ve yolcusunun yaralandığını, sürücü ... 'in ehliyetsiz olduğunu, bu nedenle fazlaya ilişkin talep ve dava hakları saklı kalmak kaydıyla 8.867,95 TL tazminatın ödenme tarihi olan 24.11.2010 tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Birleşen davada davacı vekili, aynı kazaya ilişkin olarak 1.145,94 TL maddi tazminatın tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, toplanan deliller ve benimsenen bilirkişi raporuna göre;Asıl dava yönünden davanın kabulüne, 8.867,95 TL'nin 24/11/2010 tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile davalıdan alınarak davacıya verilmesine, birleşen dosya yönünden davanın kısmen kabul kısmen reddine, 431,37 TL'nin ödeme tarihi olan 22/10/2010 tarihinden, 339,65 TL'nin ödeme tarihi olan 29/12/2010 tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, bakiye talebin reddine, karar verilmiş; hüküm, asıl ve birleşen davada davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Asıl ve birleşen dava davalısı vekilinin birleşen dosyada hükmedilen maddi tazminata ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesinde; 6100 sayılı HMK'nın geçici

3/2. maddesi delaletiyle 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 427.maddesinde öngörülen kesinlik sınırı 01.01.2016 tarihinden itibaren 2.190,00 TL'na çıkartılmıştır.

Temyize konu birleşen dosya davacısı lehine hükmedilen 431,37 TL ve 339,65 TL maddi tazminata ilişkin karar anılan yasanın yürürlüğünden sonra verilmiş olup mahkemece hükmedilen tazminatlar davalı yönünden kesin niteliktedir. Kesin olan kararların temyiz istemleri hakkında mahkemece bir karar verilebileceği gibi, 01.06.1990 gün, 3/4 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca Yargıtayca da temyiz isteminin reddine karar verilebileceğinden asıl ve birleşen dava davalısı vekilinin temyiz isteminin reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Asıl ve birleşen dava davalısı vekilinin asıl davaya ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesinde; Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde, dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde, özellikle oluşa uygun olarak düzenlenen uzman bilirkişi raporunda belirtilen kusur oranının hükme esas alınmasında bir isabetsizlik bulunmamasına göre; asıl ve birleşen davada davalı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile asıl davadaki hükmün onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle ası ve birleşen davada davalı vekilinin temyiz dilekçesinin birleşen davadaki hükmün kesin olması nedeniyle REDDİNE, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle asıl ve birleşen davada davalı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddi ile asıl davadaki hükmün ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 576,56 TL kalan onama harcının temyiz eden asıl davada davalıdan alınmasına, 16/09/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/8463, Karar No: 2011/14648, Tarih: 15.12.2011

**6. Hukuk Dairesi         2011/8463 E.  ,  2011/14648 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Kiralananın tahliyesi

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı tahliye davasına dair karar, davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Uyuşmazlık, akde aykırılık nedeniyle akdin feshi ve tahliye istemine ilişkindir. Mahkemece akdin feshi ve tahliye isteminin kabulüne karar verilmesi üzerine hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili, dava dilekçesinde, davalının ... Alışveriş Merkezindeki “...in Türk Kahvesi” isimli işyerinde 11.07.2007 tarihli kira sözleşmesi gereğince kiracı olduğunu, kiracının ciro bilgilerini kendi lehine kullanmaması için sözleşmenin 10.5.maddesinde kira kaybına yol açacak her türlü belgesiz ve fişsiz satışlar yasaklandığı ve bu düzenlemeye aykırı davranışın akdin esaslı unsurlarına muhalefet halini oluşturacağının kararlaştırıldığı halde bir çok müşteriden fişsiz satış yapıldığının şikayeti gelmesi üzerine davalıya 11.03.2009 tarihli akde aykırılığın giderilmesi için ihtar gönderildiğini, davalının fişsiz ve faturasız satışa devam ettiğini belirterek akdin feshi ve akde aykırılık nedeniyle kiralananın tahliyesine karar verilmesini istemiştir. Davalı vekili, fişsiz ve faturasız satışın yapılmasının mümkün olmadığını, davacının davalıya gönderdiği ihtarda akde aykırılığın giderilmesi için bir gün süre verildiğini, bu sürenin makul bir süre olmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur. Mahkemece kira akdinin feshine ve kiralananın tahliyesine karar verilmiştir.

Taraflar arasında düzenlenen 11.07.2007 tarihli ve beş yıl süreli kira sözleşmesi hususunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Bu sözleşme ile davalıya kiralanan yer ... Alışveriş Merkezindeki “...in Türk Kahvesi” isimli işyeridir. Kira sözleşmesinin özel hükümler bölümünün 10.2.1.maddesinde; “...net satış hasılatının hasılat kirası yüzdesi oranında farkın kiralayana ödeneceği...” 10.5.maddesinde; “...kiracının kira kaybına neden olacak şekilde belgesiz hiçbir satış yapmamayı kabul ve taahhüt ettiği, kiracının belgesiz satış yaptığının tespiti halinde bu hususun müstakilen akdin esaslı unsurlarına muhalefet halini oluşturacağı, kiracının ayrıca o tarihteki 6 aylık asgari kira bedeli cezai tazminat ödeyeceğinin...” kararlaştırıldığı görülmüştür. Davacı kiralayanlar tarafından davalı kiracıya 11.03.2009 keşide tarihli ihtar ile “...kira sözleşmesinin 10.2.1 ve 10.5. maddelerine aykırı olarak fişsiz ve faturasız satış yapıldığının tespit edildiği belirtilerek akde aykırılığın giderilmesi için bir günlük süre verildiği ...” anlaşılmıştır.

Taraflar arasındaki uyuşmazlık,kira sözleşmesinin 10.2.1 ve 10.5. maddelerine aykırı olarak fişsiz ve faturasız satış yapılıp yapılmadığı ve fişsiz ve faturasız satış yapılmış ise bu durumun sözleşmeye aykırılık teşkil edip etmediği ve tahliye sebebi olup olmayacağına ilişkindir. Dosyada mevcut bilgi ve belgeler ile dinlenilen tanık beyanları karşısında davalı kiracının kiralananda zaman zaman fişsiz ve faturasız satış yaptığı, bu satışlar nedeniyle davacı kiralayana bazı müşterilerce şikayette bulunulduğu, ihtardan sonra dahi kiracı tarafından fişsiz ve faturasız satışlar yapıldığının tespit edildiği, kiracının fişsiz ve faturasız satış yapmasının kira sözleşmesinin 10.2.1 ve 10.5. maddelerine aykırılık teşkil ettiğinin kabulü gerekir. Ancak, akde aykırılık nedeniyle tahliyeye karar verilebilmesi için akde aykırılığın kiralananın doğrudan kullanımı ile ilgili olması gerekir. Kira sözleşmesinde kiracının kabul ettiği olgulardan birinin yerine getirilmemesi akde aykırılık nedeniyle tahliye sebebi olarak kabul edilemez. Davacının akde aykırılık olarak nitelendirdiği kiracının, sözleşmenin bir maddesine aykırı şekilde “fişsiz ve faturasız satış yapması” eylemi, kira sözleşmesinin 10.5.maddesinde kira sözleşmesinin esaslı bir unsuru olarak kabul edilmiş bile olsa Borçlar Kanunu’nun 256.maddesi anlamında akde aykırılık nedeniyle tahliye sebebi değildir. Bu husus olsa olsa akdin feshi sebebi olabilir. Mahkemece, akdin feshi isteminin kabulü ile akdin feshi kararı ile yetinilmesi gerekirken, yazılı gerekçe ile akde aykırılık nedeniyle tahliye isteminin de kabulüne karar verilmesi doğru olmadığından hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ; Yukarıda açıklanan nedenlerle davalının vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 15.12.2011 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9978, Karar No: 2017/2631, Tarih: 03.04.2017

**14. Hukuk Dairesi         2016/9978 E.  ,  2017/2631 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki mirasın hükmen reddi davasından dolayı mahal mahkemesinden verilen yukarıda gün ve sayısı yazılı hükmün; Dairemizin 03.03.2016 gün ve 2015/14446 Esas ve 2016/2715 Karar sayılı ilamıyla onanmasına karar verilmişti. Süresi içinde davalı vekili tarafından kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla dosya içerisindeki bütün evrak incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, terekenin borca batık olduğunun tespiti hukuksal nedenine dayalı olarak TMK'nun 605/2. maddesi gereğince açılan mirasın hükmen reddi davasıdır.

Davacılar vekili, müvekkillerinin miras bırakanı ...’ın 27.03.2011 tarihinde vefat ettiğini, terekesinin borca batık olduğunu, mirasın hükmen reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkeme, davanın kabulüne karar vermiştir.

Hükmü, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dairemizin 03.03.2016 gün ve 2015/14446 Esas ve 2016/2715 Karar sayılı ilamıyla hükmün, onanmasına karar verilmiştir.

Davalı vekili, kararın düzeltilmesini talep etmiştir.

1) Mahkemece yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve Dairemizce de davacılar ..., ... ve ... yönünden benimsenen mahkeme kararının gerekçesine göre hüküm usul ve yasaya uygun bulunmuş, temyiz istemi bu gerekçelerle karşılanarak onanmıştır. Dairemizin onama ilamında davacılar ..., ... ve ...’a ilişkin kısım yönünden düzeltilmesi gereken bir yön bulunmadığından, HUMK’nın 440.maddesindeki nedenlerden hiçbirisine uymayan karar düzeltme isteminin davacılar ..., ... ve ...’a ilişkin kısım yönünden reddi gerekmiştir.

2) Davacılardan ... ve ...’a ilişkin kısım yönünden ise;

Davacılar miras bırakanın ölüm tarihinde, terekesinin borca batık olduğunu belirtip bu sebeple terekenin borca batık olduğunun tespitine kararı verilmesini talep etmişlerdir (TMK. m. 605/2). Yasal mirasçılar, terekenin olağan yönetimi niteliğinde olmayan veya miras bırakanın işlerinin yürütülmesi için gerekli olanın dışında işleri yapmamış olmaları veya terekeyi sahiplenmemiş bulunmaları halinde terekenin ölüm tarihinde borca batık olduğu yönünde tespit kararı verilmesini isteyebilirler. Terekeyi sahiplenmiş olan veya sahiplenme anlamına gelen işleri yapan mirasçıların, bundan sonra terekenin borca batık olduğunu ileri sürmeleri Türk Medeni Kanununun 2. maddesindeki dürüstlük kuralına aykırı olur. Hakkın açıkça kötüye kullanılmasını da hukuk düzeni korumaz.

Somut olayda, davacılar ... ve ...’ın mirasbırakana ait ... ili ... ilçesi ... mahallesinde bulunan 521 ada 11 parsel sayılı taşınmazda ikamet ettikleri, 19.09.2014 tarihli keşif zaptı, UYAP’tan temin edilen nüfus kayıtlarındaki yasal yerleşim yeri bilgileri ve dosyada mevcut 28.04.2014 tarihli kolluk tespiti ile sabittir. Davacılar ... ve ...’ın terekeyi sahiplendikleri anlaşılmakla bu mirasçılar yönünden davanın reddine karar verilmesi gerekirken kabulüne karar verilmiş olması doğru görülmemiş ve bu mirasçılar yönünden karar düzeltme talebinin kabulü ile kararın bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacılar ..., ... ve ...’a ilişkin kısım yönünden HUMK’nun 440. maddesinde gösterilen nedenlerden hiçbirisine uymayan davalı vekilinin karar düzeltme isteminin REDDİNE, yukarıda (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacılar ... ve ...’a ilişkin kısım yönünden davalı vekilinin karar düzeltme isteminin kabulü ile Dairemizin 03.03.2016 tarihli 2015/14446 Esas, 2016/2715 Karar sayılı onama ilamının KALDIRILMASINA ve yerel Mahkeme kararının yukarıdaki gerekçeyle BOZULMASINA, 03.04.2017 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/3916, Karar No: 2022/2554, Tarih: 29.03.2022

V. TEMYİZ

1.Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Temyiz Nedenleri

Davacı vekili; dava devam ederken dava konusu taşınmazın bulunduğu yerde 6360 sayılı Yasa ile Büyükşehir kurulmuş olup, Muğla Büyükşehir Belediyesi davaya dahil edilmeden davaya devam edilmesinin usuli eksiklik olduğunu, tanık ve mahalli bilirkişilerin ortak beyanları ile dava konusu taşınmazın 1947 yılından itibaren susam ve dari ekilerek ... ... tarafından kullanıldığının, derenin ıslah edilmemesi nedeni ile ekilen ürünün zaman zaman taşkın alanında kaldığının, taşınmazın 1960'lı yıllarda ... ...'ten ... ...'in kullanımına geçtiğinin, ondan ... Karbacak'a adı geçenden de 2006 yılında ...'a ve en son 2013 yılında da davacının kullanımında olduğunun sabit olduğunu, 1976 yılında taşınmaza ağaç dikildiğini, bu olmayınca susam ve darı ekerek kullandıklarını, 1980 yılındaki dere ıslahından sonra ise taşınmazı doldurarak kullandıklarını, Mahkemece binanın yapıldığı yıl itibarıyla zilyeliğin ıslahtan itibaren 29 yıl geçtiğini gözden kaçırarak sanki 1980 yılında bina yapılmış gibi davanın reddedildiğini, fen raporunda taşınmazın 1975 yılında dere yatağında olduğu, 1987 yılında çay tarafından yol geçtiği ve dere ile taşınmaz arasında kot farkı olduğu içerisinde dikilen küçük ağaçların bulunduğu, taşınmazın 374 ada 18 parsel ile bütünlük arzettiği, 1992 yılında davaya konu taşınmaz ile çay arasında yol bulunduğu ve kot farkı olduğu, 374 ada 18 parsel ile bütünlük arzettiği ve 1995 yılında benzer olduğu, 2009 yılında binaların yapıldığının belirtildiğini, dava konusu taşınmaz ile kenarından geçen çay arasında 7-8 metrelik kot farkının bulunduğunu, bu kot farkının davacının öncesindeki zilyetler tarafından doldurulduğunu, taşınmaz içerisinde 1987 yılından bu yana ağaç bulunduğunu, 1987 yılı itibarıyla imar ihyanın tamamlandığını, ihdas parselinin oluştuğu 2014 yılına kadar 27 yıl geçtiğini, dava konusu taşınmazın tarım alanı olarak kullanılmaya başlandığını, ziraat raporunda taşınmazın bahçe ve restoran işletmesi olarak kullanıldığı tespitinin hükme esas alınmasının doğru olmadığını, ziraat raporunda toprağın derinliği ve tarımsal açıdan değerlendirme yapılmadığını, iddianın ispatlandığını belirterek, hükmün bozulmasını istemiştir.

3. Gerekçe

3.1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, kadastro öncesi nedene dayalı tapu iptali ve tescili isteğine ilişkindir.

3.2. İlgili Hukuk

3.2.1. 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun 713/1. maddesi, “Tapu kütüğünde kayıtlı olmayan bir taşınmazı davasız ve aralıksız olarak yirmi yıl süreyle ve malik sıfatıyla zilyetliğinde bulunduran kişi, o taşınmazın tamamı, bir parçası veya bir payı üzerindeki mülkiyet hakkının tapu kütüğüne tesciline karar verilmesini isteyebilir.”
Yargıtay — Esas No: 2022/12500, Karar No: 2025/5805, Tarih: 26.03.2025

**4. Ceza Dairesi         2022/12500 E.  ,  2025/5805 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2020/720 E., 2020/1106 K.

SUÇ : Cumhurbaşkanına hakaret

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Yapılan ön inceleme neticesinde Bölge Adliye Mahkemesinin, yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu kararının sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine gereği düşünüldü:

Sanığın, Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi’nden temin olunan güncel nüfus kayıt örneğine göre hüküm tarihinden sonra 03.04.2024 tarihinde vefat ettiğinin anlaşılması karşısında, bu durumun Mahkemece araştırılarak 5237 sayılı Kanun'un 64/1. maddesi uyarınca sanık hakkında açılan kamu davasının düşmesine karar verilip verilmeyeceğinin değerlendirilmesinde zorunluluk bulunduğu anlaşıldığından, sanığın temyiz istemi yerinde görüldüğünden Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesi kararının 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304. maddesi uyarınca Pervari Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilamının bir örneğinin ise Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,26.03.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3375, Karar No: 2017/6808, Tarih: 06.11.2017

**4. Hukuk Dairesi         2016/3375 E.  ,  2017/6808 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... tarafından, davalı ... aleyhine 17/04/2015 gününde adli yardım talepli olarak verilen dilekçe ile tazminat istenmesi üzerine adli yardım talebi kabul edilerek mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 03/12/2015 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA ve aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 06/11/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.