muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/1620, Karar No: 2022/2771, Tarih: 02.03.2022

Yabancılık unsuru taşıyan iş sözleşmelerinde taraflar uygulanacak hukuku seçmemişlerse veya yapmış oldukları hukuk seçimi anlaşması herhangi bir sebepten geçerli değilse, işçinin işini mutad olarak yaptığı işyeri hukuku uygulanır. İşçinin işini geçici olarak başka bir ülkede yapması hâlinde, bu işyeri mutad işyeri sayılmaz (MÖHUK m. 27(2)). İşin birden fazla ülkede ifa edilmesinde de, mutad işyerinin tespitine çalışılmalıdır. Bu hâlde mutad işyeri, Avrupa Birliği Adalet Divanı kararlarında ve doktrinde belirtildiği üzere, işçinin işini ifa faaliyetlerini veya ifa faaliyetlerinin çoğunluğunu gerçekleştirdiği yer, işçinin esas olarak işverene karşı yükümlülüklerini yerine getirdiği yer, işçinin işini ifa etmek üzere hangi ülkede daha çok zaman geçirdiği, işin organize edildiği yer, işin esas kısmının ve ağırlıklı bölümünün yapıldığı yer gibi kriterlerden hareket edilebilir (Yargıtay 22. HD, E. 2016/9339 K. 2019/16564, T. 18.09.2019; AYGÜL/ÇOBAN, 1822-1824). Ancak işçinin işini belirli bir ülkede mutad olarak yapmayıp devamlı olarak birden fazla ülkede yapması hâlinde iş sözleşmesi, işverenin esas işyerinin bulunduğu ülke hukukuna tâbidir (MÖHUK m. 27(3)). Esas işyeri ile kastedilen, işverenin işyeri merkezinin bulunduğu ülkedir. Örneğin açık denizlerde görev alan gemi adamları bakımından esas işyerinin bulunduğu ülke hukuku önem taşır. Ancak hâlin bütün şartlarına göre iş sözleşmesiyle daha sıkı ilişkili bir hukukun bulunması hâlinde sözleşmeye mutad işyeri hukuku ve işverenin esas işyerinin bulunduğu ülke hukuku yerine bu hukuk uygulanabilir (MÖHUK m. 27(4)). Daha sıkı ilişkili hukukun uygulanmasındaki en önemli unsur, işçinin menfaatidir (ELÇİN, s. 147). Örneğin, işçinin sosyal çevresinin Türkiye’de bulunması, Türkiye’nin sosyal güvence sistemi içinde yer alması, ücretinin Türkiye’de ve Türk Lirası üzerinden ödenmesi, işverenin Türk olması, iş sözleşmesinin Türk hukukuna özgü kurumlar gözetilerek düzenlenmesi, Türk hukukuna tâbi daha önceki bir iş sözleşmesine gönderme yapılması, iş sözleşmesinin Türkçe kaleme alınması gibi unsurların tamamının ya da önemli bir bölümünün varlığı hâlinde, iş sözleşmesinin Türk hukuku ile sıkı ilişki içinde olduğu sonucuna varılabilir (ELÇİN, 152).

Sözleşmenin belirli süreli olarak yapılıp yapılamayacağı, sözleşmenin sona ermesi nedeniyle işçinin hak kazanacağı tazminatlar, fazla çalışma, yıllık izin, işverence yapılan uygulama ve ödemelerin niteliği, zamanaşımı gibi hususlar MÖHUK m. 27 uyarınca tayin edilen hukuka göre değerlendirilmelidir. Hafta tatili, dinî ve millî bayram günleri ve ücretlerini düzenleyen hükümler, doğrudan uygulanan kuraldır; ancak uygulama alanına giren iş ilişkilerine uygulanır. Örneğin tamamen yurt dışında ifa edilen bir iş ilişkisinde, dinî ve millî bayram günleri Türk hukukuna göre belirlenemez (AYGÜL, s. 528; ERDOĞAN, Ersin/ERDOĞAN, Canan, “Türkiye’den Yurt Dışına Götürülen İşçiler Hakkında Yargıtay Kararının Değerlendirilmesi”, İş Hukuku ve Sosyal Güvenlik Hukuku Dergisi, 2016, C. 13, S. 50, s. 971-972).

Somut uyuşmazlıkta; davacı taraf davalının yurt dışı inşaat projelerinde çalıştığını, ücretinin ABD Doları olarak ödendiğini ileri sürerek ödenmeyen işçilik alacaklarının hüküm altına alınmasını istemiş, davalı işveren ise davacının davalı şirketin Rusya'da bulunan şantiyelerinde çalışması sebebiyle uyuşmazlığın Rusya Hukuku'na göre çözümlenmesi gerektiğini savunmuştur. İlk Derece Mahkemesince, davalı vekilinin bu savunmasına değer verilmeksizin, uyuşmazlığa Türk hukuku uygulanmak suretiyle yargılama sonuçlandırılmış ve istinaf kanun yolu incelemesinde de davalının bu yöndeki istinaf başvurusu; somut olayda taraflar arasında yabancı ülke hukukunun uygulanacağı konusunda bir sözleşme bulunmadığı gerekçe gösterilerek reddedilmiştir.

Dosya kapsamında göre davacı işçi davalının yurt dışı işyerlerinde 20.06.2002-05.06.2015 tarihleri arasında fasılalı olarak çalışmıştır. Davacının tüm çalışma döneminde yabancılık unsuru mevcut olmakla birlikte taraflar arasında hukuk seçimi anlaşması yapıldığına dair iş sözleşmesi bulunmayan dönemlerde Türk hukukunun ve 4857 sayılı Yasa hükümlerinin uygulanmasında bir isabetsizlik olmasa da Bölge Adliye Mahkemesi karar gerekçesinde belirtilenin aksine taraflar arasında 13.09.2012 tarihli belirsiz süreli yurt dışı (Rusya) iş sözleşmesinin imzalandığı, sözleşmede sözleşmenin işçinin işyerine gitmek üzere Türkiye’den hareket ettiği tarihte başlayacağının düzenlendiği, tarafların iş ilişkisindeki hak ve yükümlüklerine ilişkin çalışma süresi, fesih ve yıllık izin ücretine ilişkin maddelerinde çalışılan ülke mevzuatının uygulanacağının belirtildiği, yine sözleşmenin 16. maddesinde de anlaşmazlık halinde uygulanacak mevzuata ilişkin ihtilaf durumunda sözleşme maddelerinde çalışılan ülke mevzuatının geçerli olduğunun belirtildiği hususlardaki ihtilafların çözümünde öncelikle çalışılan ülke mevzuatının uygulanacağının ifade edildiği görülmüştür. Buna göre 11.09.2012-05.06.2015 tarihleri arasındaki çalışma dönemi için tarafların iş sözleşmesi ile bir hukuk seçimi anlaşması yaptıkları açıktır. Davacı, dava konusu alacakların ait olduğu söz konusu çalışma döneminde davalıya ait Rusya’da bulunan işyerinde çalışmış olup, bu durumda ilgili dönemde mutad işyerinin de işçinin işini fiilen yaptığı Rusya olduğu sabittir.

Tüm bu hususlar dikkate alındığında, MÖHUK’un 27/1. hükmü kapsamında davacının 11.09.2012-05.06.2015 tarihleri arasındaki çalışma dönemi yönünden bir hukuk seçimi anlaşması bulunduğundan, dava konusu alacakların ait olduğu söz konusu çalışma dönemi hakkında Rusya Hukuku’nun uygulanması gerekmektedir. Hal böyle olunca, gerekirse Rusya Hukuku’nda uzman bir bilirkişiden de rapor alınmak suretiyle, dava konusu uyuşmazlık bakımından değerlendirme yapılması ve dosya kapsamındaki delil durumu birlikte değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekmektedir. Bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ:

Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA, İlk Derece Mahkemesi kararının yukarıda yazılı sebepten dolayı sair yönler incelenmeksizin BOZULMASINA, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine, bozma kararının bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 02.03.2022 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/4385, Karar No: 2021/12194, Tarih: 27.10.2021

**5. Hukuk Dairesi         2021/4385 E.  ,  2021/12194 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Asıl davanın kabulüne, birleştirilen davanın reddine dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare ve bir kısım davalılar vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Asıl dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini, birleştirilen dava ise maddi hatanın düzeltilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece bozma ilamına uyularak asıl davanın kabulüne, birleştirilen davanın ise reddine karar verilmiş; hüküm, davacı idare ve bir kısım davalılar vekilince temyiz edilmiştir.

Arsa niteliğindeki Aksu Mahallesi 228 ada 6 parsel sayılı taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak; üzerinde bulunan ağaçlara ise yaş, cins ve verim durumuna göre maktuen değer biçilmesinde ve birleştirilen davanın reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

1-Bozma öncesi verilen karar, davacı idare ile davalılar ..., ..., ... ve ... vekillerince temyiz edildiği, ilk kararla hükmedilen bedelin ilk kararı temyiz etmeyen davalı ... yönünden kesinleştiği, ilk kararı davalılardan yalnızca ... temyiz etmediği halde, davalı ...’ün de ilk kararı temyiz etmediği kabul edilmek suretiyle aza hükmedilmesi,

2-Mahkemece tespit edilen kamulaştırma bedelinin ilk karar ile kesinleşmesi beklenmeksizin davalıya ödenmesine karar verildiğinden, infazı mümkün olmayacak şekilde kıymet takdir raporundaki bedelin ödenmesine, bakiye bedelin karar kesinleştiğinde ödenmek üzere üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılmasına karar verilmesi,

3- Doğru olmadığı gibi;

Anayasa Mahkemesi'nin 27/11/2020 gün 31317 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 16/07/2020 tarih 2018/104 Esas - 2020/39 Karar sayılı kararı ile 7139 sayılı Kanunla Değişik Kamulaştırma Kanunu'nun 10/8. fıkrasının dördüncü cümlesinin; “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit edilen bedelden az olması durumunda hâkim tarafından tespit edilen bedel, fazla olması durumunda idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedel, peşin ve nakit olarak hak sahibi adına, kalanı ise bedele ilişkin kararın kesinleşmesine kadar üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılmak ve kesinleşen karara göre hak sahibine verilmek üzere” bölümü ile yedinci cümlesinde yer alan “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedelden fazla olması halinde fazla olan tutarın bloke edildiğine” ibaresinin Anayasa’ya aykırı olduğu ve iptal edildiği nazara alınarak hüküm kurulması gerektiğinden,

Doğru görülmemiştir.

Doğru görülmemiştir.

Davacı idare ile bir kısım davalılar vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle HUMK'un 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, davalılardan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 27/10/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5527, Karar No: 2013/8823, Tarih: 21.05.2013

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2013/5527 E.  ,  2013/8823 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, kamulaştırmasız el atma nedenine dayalı olarak taşınmaz bedelinin faiz ve masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-02.11.2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 662 Sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin 58. maddesi ile “10/12/2003 tarihli ve 5018 sayılı Kamu Malî Yönetimi ve Kontrol Kanununun eki (I) sayılı cetvelin 48. ve 51. sıraları ile anılan Kanunun eki (II) sayılı cetvelin "B) Özel Bütçeli Diğer İdareler" bölümünün 19. sırası yürürlükten kaldırılmış, anılan Kanunun eki (II) sayılı cetvelin "B) Özel Bütçeli Diğer İdareler" bölümüne "42) ..." sırası eklenmiştir” hükmü getirilmiş olup yapılan bu düzenleme ile özel bütçeli idareler kapsamına alınan ...'nün 492 sayılı Harçlar Yasasının 13. maddesinin (J) fıkrasından kaynaklanan yargı harçlarından muafiyeti ortadan kalktığından, HUMK nun 2494 sayılı Kanun ile değiştirilen 434. maddesinin 3. fıkrası uyarınca gerekli tebligat yapılarak davalı taraftan alınması gereken temyiz harcının alınmasından,

2-Bilirkişi kurulunca münavebeye alınan buğday, taze fasulye, sanayi domatesi ve patlıcanın sulu-kuru şartlarda dekar başına ortalama verim miktarı ve üretim gideri ile kg başına toptan satış fiyatını gösterir 2008 yılına ait veri listesinin gıda tarım ve hayvancılık ilçe müdürlüğünden getirtilip dosyaya konulmasından,

Sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere iadesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 21.05.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11188, Karar No: 2019/3632, Tarih: 18.04.2019

**14. Hukuk Dairesi         2016/11188 E.  ,  2019/3632 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki geçit hakkı kurulması davasından dolayı mahal mahkemesinden verilen hüküm davalı ... tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

\_ K A R A R \_

Kadastro müdürlüğünün dosyada mevcut 14.08.2014 tarihli cevabi yazısına ekli pafta örneğinde, dava konusu 1396 parsel sayılı taşınmaz ile 1411 parsel sayılı taşınmaz arasında boşluk bulunmaktayken, fen bilirkişisinin hükme esas alınan 17.12.2015 tarihli raporuna ekli krokisinde aynı taşınmazlar sınırdaş gözükmektedir. Mahkemece, anılan pafta örneği ile krokinin kadastro müdürlüğüne gönderilmesi, çelişkinin nereden ileri geldiğinin sorulması, alınacak cevabi yazının evraka eklenmesi, ondan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere Dairemize gönderilmesi için dosyanın MAHALLİNE İADESİNE, 18.04.2019 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/7541, Karar No: 2009/9354, Tarih: 14.10.2009

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2009/7541 E.  ,  2009/9354 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki karşılıklı istirdat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı esas davanın kabulüne, karşı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı-davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, İSU Genel Müdürlüğü ile Karamürsel Belediyesi arasında imzalanan protokol gereği Karamürsel Belediyesi’ne ait TM10 ve TM11 Atıksu Terfi Pompa İstasyonları’nın elektrik aboneliklerinin İSU Genel Müdürlüğü’ne devredildiğini, İSU Genel Müdürlüğü’nün devir protokolünden sonra davalı taraftan TM11 Terfi İstasyonu’nun aboneliğinin kendilerine devrini talep ettiğini, verilen cevabi yazıda ilgili abonenin borçlarının ödenmesi halinde devir işlemlerinin yapılacağının bildirildiğini, gönderilen faturanın 24.01.2005 tarihinde ödendiğini, daha sonra kurumlarına aynı tarih ve numaradan ikinci bir fatura çıkarıldığını, kurumları tarafından sehven fatura borcunun gecikme zammı ile birlikte ödendiğini, aynı tarih ve numaralı faturadan dolayı iki kez ödeme yapıldığını fark eden kurumlarının, söz konusu ödemenin iadesini talep etmesine rağmen meblağın iade edilmediğini iddia ederek davalıya mükerrer ödenen 11.671.56.-YTL.nin 15.04.2005 tarihinden itibaren avans faizi ile istirdadına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili cevap ve karşı dava dilekçesinde, yetki itirazından sonra aboneliğe ait borçların, gecikme zammı hariç 22.02.2005 tarihi itibariyle 11.250.60.-YTL.ve 28.024.00.-YTL.lik iki fatura olup, 11.250.60.-YTL.lik ilk faturanın ödenip, 28.024.00.-YTL.lik faturanın ödenmediğini, İSU Genel Müdürlüğü tarafından mükerrer ödenen 11.671.56.-YTL.fatura bedelinin müessese hesabına yatırıldığını, yatırılan paranın müvekkili idarece 28.024.00.-YTL.lik mevcut fatura borcuna mahsubu için ilgili hesaplara kayıt düşüldüğünü savunarak davanın reddi ile 22.12.2004 tarihinde ödenmesi gereken TM-11 Atıksu Terfi Pompa İstasyonu Elektrik Aboneliği’nin 28.024.00.-YTL.lik borcun ödenmemesi nedeniyle müvekkili idarenin İSU Genel Müdürlüğü’nden olan gecikme zammı ve KDV dahil 33.733.21.-YTL.lik alacağı ile davacının mükerrer ödediği 11.671.56.-YTL.nin takas edilmesine ve bakiye 22.061.65.-YTL.alacaklarının avans faizi ile tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece iddia, savunma, toplanan delillere ve benimsenen 02.10.2006 tarihli bilirkişi kurulu raporuna göre, davacı-karşı davalı İSU ile dava dışı Karamürsel Belediyesi arasında imzalanan 30.11.2004 tarihinde yürürlüğe giren devir protokolünün 13. maddesinde su ve kanalizasyon hizmetleri ile ilgili mal varlığını devreden belediyenin 3. şahıslara

Mahkemece iddia, savunma, toplanan delillere ve benimsenen 02.10.2006 tarihli bilirkişi kurulu raporuna göre, davacı-karşı davalı İSU ile dava dışı Karamürsel Belediyesi arasında imzalanan 30.11.2004 tarihinde yürürlüğe giren devir protokolünün 13. maddesinde su ve kanalizasyon hizmetleri ile ilgili mal varlığını devreden belediyenin 3. şahıslara

herhangi bir borcunun bulunmadığını beyan edip, protokol öncesi ile ilgili her türlü borç ve ihtilaflardan sorumlu olduğunu kabul ettiği gibi devir protokolü ile sadece davacı kuruma aktiflerin devredildiği, pasiflerin devredilmediği ve bu borçların Karamürsel Belediyesi’nin uhdesinde ve sorumluluğunda kaldığı, Borçlar Kanunu’nun 179. maddesinde ise malvarlığının aktif ve pasifi ile devrinin şart koşulduğu, olayda B.K.nun 179.maddesinin uygulanamayacağı, bu itibarla sadece aktifleri devrolan davacı-karşı davalının Karamürsel Belediyesi’nin 3. şahıslara ve davalı-karşı davacı UEDAŞ’a olan borcundan dolayı sorumlu tutulamayacağı gerekçesi ile asıl davanın kabulüne, karşı davanın reddine karar verilmiş, hüküm davalı-karşı davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, dosyası yetkisizlik kararı üzerine bu mahkemeye gönderilmiştir. Dosyada davalı-karşı davacının tahrik dilekçesine rastlanılamamıştır. Oysa, HUMK.nun 193/2.maddesi uyarınca görevsizlik veya yetkisizlik kararı verilmesi üzerine davacının karşı tarafa görevli veya yetkili mahkemede tebligat yaptırması zorunludur. Aynı maddenin 3.fıkrasında her iki halde kararın kesinleşmesi tarihinden itibaren 10 gün içerisinde yeniden dilekçe verilmesi veya yeniden çağrı kağıdı tebliğ ettirilmesi gerektiği, 4. fıkrasında ise, aksi takdirde davanın açılmamış sayılmasına karar verileceği hükme bağlanmıştır. Bu durumda mahkemece belirtilen hususun dava şartlarından olması nedeniyle HUMK.nun 193/son maddesi uyarınca karşı dava yönünden davanın açılmamış sayılmasına karar verilmesi gerekirken bu yönün gözetilmemiş olması isabetsizdir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre öteki temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin harcın istek halinde iadesine, 14.10.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/6810, Karar No: 2010/14037, Tarih: 09.07.2010

**5. Hukuk Dairesi         2006/6810 E.  ,  2010/14037 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasının kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca BOZULMASI hakkında Daireden çıkan kararı kapsayan 10.10.2005 gün ve 2005/11469 Esas - 2005/10694 Karar sayılı ilama karşı davacılar vekili yönünden verilen dilekçe ile karar düzeltilmesi istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R –

Kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkin davada, davanın kabulüne dair verilen hüküm, davalı idare vekilinin temyizi üzerine Dairemizce bozulmuş, bu karara karşı davacılar vekilince karar düzeltme isteminde bulunulmuştur.

Yapılan incelemede; dava konusu 73 parsel sayılı taşınmaza E-90 karayolunun ... - ... yolu geliş yönündeki şerit 2000 yılında yapılmış olup, bu yol yapımı nedeni ile el konulan bölüm için bedel istendiği, 1960 yılında yapılmış olan yol için ise davanın atiye bırakıldığı anlaşılmıştır.

Davalı idare, dava konusu taşınmazdaki yol genişletilmesinin 1998 yılında yapıldığını bildirdiğinden, Kamulaştırma Kanununun 38. maddesinde belirtilen hak düşürücü sürenin söz konusu olamayacağı anlaşıldığından, davacılar vekilinin karar düzeltme isteminin kabulüne, Dairemizin 10.10.2005 gün 2005/11469-10694 sayılı Bozma kararının kaldırılmasına karar verildikten sonra işin esasının incelenmesinde;

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Mahallinde yapılan keşif sonucu taşınmazın dava tarihindeki değerinin biçilmesinde ve alınan rapor uyarınca bedelinin tahsiline ve taşınmazın yol olarak tapudan terkinine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, davalı idare harçtan bağışık olduğundan harç alınmamasına 09.07.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/1884, Karar No: 2010/3676, Tarih: 02.04.2010

**11. Hukuk Dairesi         2010/1884 E.  ,  2010/3676 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 2.Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 2.Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 29.11.2007 gün ve 2005/486-2007/298 sayılı kararı onayan Daire’nin 01.12.2009 gün ve 2008/2945-2009/12232 sayılı kararı aleyhinde davacılar vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacılar vekili, davalının (sonradan hükümsüzlüğüne karar verilen) 30.04.1999 tarih ve 6651 nolu "Mobilya Ayağı ve Ayarlı Köşebent" adlı çoklu tasarım tescil belgesi sahipliğine dayanarak başvurduğu hukuki ve cezai takibat yolları sonucu müvekkilinin maddi ve manevi zarara uğradıklarını, davalının ağır kusuru ve kötüniyeti nedeniyle bu zararlardan sorumlu olduğunu ileri sürerek, toplam (10.000) YTL maddi ve (20.000) YTL manevi tazminatın davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin tescilli endüstriyel tasarımından doğan haklarının ihlali nedeniyle yapılan arama ve el koyma işlemlerinin yasal olduğunu, tescilin hükümsüz kılınmasından önceki bu işlemlerin yasanın sağladığı himaye kapsamında kaldığığ, anayasal şikayet hakkının kullanılmasının sorumluluk gerektirmeyeceğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece davanın reddine ilişkin verilen karar, davacılar vekilinin temyizi üzerine Dairemizce onanmıştır.

Davacılar vekili, bu kez karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davacılar vekilinin HUMK’nun 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacılar vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK’nun 442. maddesi gereğince REDDİNE, alınması gereken 35,50 TL karar düzeltme harcı peşin ödenmiş olduğundan yeniden alınmasına yer olmadığına, 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nun 442/3. maddesi hükmü uyarınca, takdiren 172,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyenden alınarak Hazine’ye gelir kaydedilmesine, 02.04.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.