muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/3779, Karar No: 2014/4770, Tarih: 04.03.2014

Alacağın miktarının belirlenebilmesinin, tahkikat aşamasında yapılacak delillerin incelenmesi, bilirkişi incelemesi veya keşif gibi sair işlemlerin yapılmasına bağlı olduğu durumlarda da belirsiz alacak davası açılabileceği kabul edilmelidir. Ne var ki, bir davada bilirkişi incelemesine gidilmesi belirsiz alacak davasının açılabilmesi için yeterli değildir. Bir davada bilirkişiye başvurulmasına rağmen davacı dava açarken alacak miktarını belirleyebiliyorsa, belirsiz alacak davası açılamaz (C. Simil, Belirsiz Alacak Davası, I. Bası, İstanbul 2013, s. 225).

Kategorik olarak, belirli bir tür davanın veya belirli kişilerin açtığı davaların baştan belirli veya belirsiz alacak davası olduğundan da söz edilemez. Her bir davaya konu alacak bakımından, belirsiz alacak davasına ilişkin ölçütlerin somut olaya uygulanarak, belirleme yapılması gereklidir.

Hakime alacak miktarının tayin ve tespitinde takdir yetkisi tanındığı hallerde (Örn: 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu md 50, 51,56), hakimin kullanacağı takdir yetkisi sonucu alacak belirli hale gelebileceğinden, davacının davanın açıldığı tarih itibariyle alacağın miktarını yahut değerini tam ve kesin olarak belirleyebilmesinin imkansız olduğu kabul edilmelidir. Örneğin, iş hukuku uygulamasında, Yargıtayca fazla çalışma, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının yazılı belgelere ve işyeri kayıtlarına dayanmayıp, tanık anlatımlarına dayanması halinde, hesaba esas alınan süre ve alacağın miktarı nazara alınarak takdir edilecek uygun oranda hakkaniyet indirimi yapılması gerekliliği kabul edilmektedir. Bu halde, tanık anlatımlarına dayanılarak hesaplanan alacak miktarından hakimin takdir yetkisine bağlı olarak yapılacak indirim oranı baştan belirli olmadığından, alacak belirsiz kabul edilmelidir.

6100 sayılı Kanun ile birlikte, yukarıda belirtilen çerçevede belirsiz alacak davası açma imkanı tanınarak, belirsiz alacaklar bakımından hak arama özgürlüğü genişletilmiş; bununla bağlantılı olarak da hukuki yarar bulunmadan kısmi dava açma imkanı sınırlandırılmakla birlikte, tamamen kaldırılmamıştır.

Zaman zaman, 6100 sayılı Kanun ile birlikte kabul edilen belirsiz alacak davası ile kısmi davaya ilişkin yeni düzenlemedeki sınırın tam olarak tespit edilemediği, birinin diğeri yerine kullanıldığı görülmektedir. Oysa bu iki davanın amacı ve niteliği ayrıdır. Alacak, belirli veya belirlenebilir ise, belirsiz alacak davası açılamaz; ancak şartları varsa kısmi dava açılması mümkündür.

Zaman zaman, 6100 sayılı Kanun ile birlikte kabul edilen belirsiz alacak davası ile kısmi davaya ilişkin yeni düzenlemedeki sınırın tam olarak tespit edilemediği, birinin diğeri yerine kullanıldığı görülmektedir. Oysa bu iki davanın amacı ve niteliği ayrıdır. Alacak, belirli veya belirlenebilir ise, belirsiz alacak davası açılamaz; ancak şartları varsa kısmi dava açılması mümkündür.

Kanunun kısmi dava açma imkanını sınırlamakla birlikte tamamen ortadan kaldırmadığı da gözetildiğinde, belirli alacaklar için, belirsiz alacak davası açılamasa da, şartları oluştuğunda ve hukuki yarar bulunduğunda kısmi dava açılması mümkündür. Aksi halde, sadece ya belirsiz alacak davası açma veya belirli tam alacak davası açma şeklinde iki imkandan söz edilebilir ki, o zaman da kısmi davaya ilişkin 6100 sayılı Kanunun 109. maddesindeki hükmün fiilen uygulanması söz konusu olamayacaktır. Çünkü, belirsiz alacak davasında zaten belirsiz alacak davasının sağladığı imkanlardan yararlanarak dava açılabilecek; şayet alacak belirli ise de, o zaman sadece tam eda davası açılabilecektir. Oysa kanun koyucunun abesle iştigal etmeyeceği prensibi gereği, anılan maddeyle kısmi davaya ilişkin düzenleme yapıldığı düşünülerek ve Kanundaki sınırlamalara dikkat edilerek kısmi dava açılabilecektir.

Bu noktada şu da açıklığa kavuşturulmalıdır ki, şartları bulunmadığı halde dava dilekçesinde davanın belirsiz alacak davası olarak açıldığı durumda davacıya herhangi bir süre verilmeden hukuki yarar yokluğundan davanın reddi yoluna gidilmelidir. Çünkü, alacağın belirlenebilmesi mümkün iken, böyle bir davanın açılmasına Kanun izin vermemiştir. Böyle bir durumda, belirsiz alacak davası açmakta hukuki yarar yokluğundan dava reddedilmeli, ek bir süre verilmemelidir. Zira, burada talep açıktır, bu sebeple 6100 sayılı Kanunun 119/1-ğ. maddesinin uygulanarak süre verilmesi mümkün değildir; aslında açılmaması gerektiği halde belirsiz alacak davası açılmış olduğundan, bu konudaki eksiklik de süre verilerek tamamlanamayacağından, dava hukuki yarar yokluğundan reddedilmelidir. Buradaki hukuki yarar, sonradan tamamlanacak nitelikte bir hukuki yarar değildir. Çünkü, dava açıldığında o sırada mevcut olmayan hukuki yarar, bunun da açıkça mahkemece bilindiği bir durumda, tamamlanacak bir hukuki yarar değildir. Aksinin kabulü, aslında açık olan talep sonucunun süre verilerek davacı tarafından değiştirilmesi ve bulunmayan hukuki yararın sağlanması için davacıya ek imkan sağlanması anlamına gelecektir ki, buna usûl bakımından imkan yoktur, böyle bir durum taraflar arasındaki eşitlik ilkesine de aykırı olacaktır (H. Pekcanıtez/O. Atalay/M. Özekes, Medeni Usul Hukuku, 14. Bası, Ankara 2013, s. 454). Bunun yanında, şayet açılan davada asgari bir miktar gösterilmişse ve bunun alacağın bir bölümü olduğu anlaşılmakla birlikte, belirsiz alacak davası mı yoksa belirli alacak olmakla birlikte kısmi dava mı olduğu anlaşılamıyorsa, bu durumda 6100 sayılı Kanunun 119/1-ğ. maddesinin aradığı şekilde açıkça talep sonucu belirtilmemiş olacaktır. Talep, talep türü ve davanın niteliği açıkça anlaşılamıyorsa, talep muğlaksa, aynı Kanunun 119/2. maddesi gereğince, davacıya bir haftalık kesin süre verilerek talebinin belirsiz alacak davası mı, yoksa kısmi dava mı olduğunun belirtilmesi istenmelidir. Verilen bu süreden sonra, davacının talebini açıklamasına göre bir yol izlenmelidir. Eğer talep, davacı tarafından belirsiz alacak davası şeklinde açıklanmış olmakla birlikte, gerçekte belirsiz alacak davası şartlarını taşımıyorsa, o zaman yukarıdaki şekilde hareket edilmeli, hukuki yarar yokluğundan dava reddedilmelidir. Açıklamadan sonra talep belirsiz alacak davası şartlarını taşıyorsa, bu davanın sonuçlarına göre, talep kısmi davanın şartlarını taşıyorsa da kısmi davanın sonuçlarına göre dava yürütülerek karar verilmelidir (Dairemizin 31.12.2012 tarih 2012/30463 esas 2012/30091 karar sayılı kararı).

6100 sayılı Kanunun 110. maddesinde düzenlenen, davacının aynı davalıya karşı birbirinden bağımsız birden fazla asli talebini aynı dava dilekçesinde ileri sürmesi olarak tanımlanan davaların yığılması (objektif dava birleşmesi) halinde, talep sayısı kadar dava bulunduğu kabul edildiğinden ve aynı Kanunun 297/2. maddesi uyarınca da her bir talep bakımından ayrı ayrı hüküm verilmesi gerektiğinden, bu durumda da dava dilekçesinde ileri sürülen taleplerin belirsiz alacak olup olmadığının her bir talep bakımından ayrı ayrı değerlendirilmesi gerekecektir.

Tüm bu açıklamalar sonucunda şunu belirtmek gerekir ki, iş hukukundan kaynaklanan alacaklar bakımından baştan belirli veya belirsiz alacak davası şeklinde belirleme yapmak kural olarak doğru ve mümkün değildir. Bu sebeple iş hukukunda da belirsiz alacak davasının açılabilmesi, bu davanın açılması için gerekli şartların varlığına bağlıdır. Eğer bu şartlar varsa, iş hukukunda da belirsiz alacak davası açılabilir, yoksa açılamaz (C. Simil, Belirsiz Alacak Davası, I. Bası, İstanbul 2013, s. 414). Keza aynı şey kısmi dava için de sözkonusudur.

Mahkemece, dava dilekçesinde davanın açıkça belirsiz alacak davası türünde açıldığının belirtilmemiş olması gerekçesiyle, açılan dava, kısmi dava türünde kabul edilerek sonuca gidilmiştir. Ne var ki, dava dilekçesinde yer alan açıklama ve talep sonucundan davanın belirsiz alacak davası olarak açıldığı anlaşılmaktadır. Kaldı ki, mahkemece de, tensip zaptında davanın belirsiz alacak davası olarak açıldığına ilişkin ara karar tesis edilmiştir. Davacı vekilince de, bilirkişi raporunun sunulmasının ardından, 6100 sayılı Kanun'un 107/2. maddesine dayanılarak, talep miktarı artırımına ilişkin dilekçe sunulmuş ve davanın belirsiz alacak davası olarak açıldığı tekrar belirtilmiştir. Hal böyleyken, davanın belirsiz alacak davası olarak açıldığı yönünde şüphe yoktur.

Somut olayın özellikleri dikkate alınarak, yukarıda belirtilen açıklamalar ışığında, davanın belirsiz alacak davası olarak açılabilmesi için gerekli şartların bulunup bulunmadığının değerlendirilmesine gelince;

Dava dilekçesinde, esasen çalışma süresinin kesintisiz olmasına rağmen işyeri kayıtlarında aralıklı gösterildiği, işverenin hileli işlemleriyle davacının aylık ücret miktarının ve ikramiye hakedişlerinin düşürüldüğü, toplu iş sözleşmesiyle getirilen ücret zamlarından yararlandırılmadığı vakıalarına dayanılmış, işverenin sözkonusu işlemleri nedeniyle doğan fark aylık ücret ve fark ikramiye alacaklarının tahsili talep edilmiştir.

Dava dilekçesinde, esasen çalışma süresinin kesintisiz olmasına rağmen işyeri kayıtlarında aralıklı gösterildiği, işverenin hileli işlemleriyle davacının aylık ücret miktarının ve ikramiye hakedişlerinin düşürüldüğü, toplu iş sözleşmesiyle getirilen ücret zamlarından yararlandırılmadığı vakıalarına dayanılmış, işverenin sözkonusu işlemleri nedeniyle doğan fark aylık ücret ve fark ikramiye alacaklarının tahsili talep edilmiştir.

Öncelikle, taraflar arasında çalışma süresi ve ücret miktarı tartışmalı ise de salt sözkonusu tartışmanın varlığı alacağı belirsiz hale getirmez. Keza davacı, çalışma süresini ve ücretini belirleyebilmektedir. Davacının ne zamandan beri çalıştığını veya ücretinin ne kadar olduğunu bilmemesi aynı zamanda hayatın olağan akışına da aykırıdır. Davacı işçinin kendisinin bilmediği çalışma süresini, tanıkların bildiğini veya bilirkişinin bileceğini farzetmek ispat kurallarına da hayatın olağan akışına da aykırıdır. Keza tarafın yeterli şekilde somutlaştırıp kendisinin bilgisinde dahi olmadığını belirttiği bir hususun mahkemece bilinmesini beklemek de mümkün değildir.

Diğer taraftan davacı, dava konusu alacakların miktarlarının belirlenmesinde, işverenin elinde bulunan bilgi ve belgelere dayanmamakta, aksine işverence tutulan kayıtların muvazaalı olduğu gerekçesiyle nazara alınamayacağını iddia etmektedir. İşverenin maddi hukuktan doğan yükümlülüklerini (belge ve bordro düzenleme gibi) yerine getirmemesi, tuttuğu belgelerin gerçeği yansıtmaması, davadan önce işçinin alacaklarını inkar etmesi ya da ikrar etmekle beraber yerine getirmemesi davacıya kural olarak belirsiz alacak davası açma imkanını vermez. İşçi bu durumlarda dahi, alacağının miktarını veya değerini belirleyebiliyorsa, belirsiz alacak davası açamaz (Simil, s. 412).

Ayrıca, yukarıda da belirtildiği gibi, salt bilirkişi incelemesine gidilmesi belirsiz alacak davasının açılabilmesi için yeterli değildir.

Dava dilekçesinde, fark aylık ücret ve fark ikramiye alacakları hakkında, çalışma süresinin kesintisiz kabul edilmesiyle aylık ücret miktarının toplu iş sözleşmesi hükümlerine uygun şekilde esas alınarak yapılacak hesaplamayla, işverence öncesinde yapılan ödemelerin mahsup edilerek fark tutarların hüküm altına alınması talep edilmektedir. Yukarıda belirtildiği üzere davacı, çalışma süresini, kendisine ödenen aylık ücret miktarını, alması gerektiğini iddia ettiği aylık ücret miktarını ve kendisine işverence yapılan ödemeleri belirleyebilecek durumdadır. Bu haliyle, objektif dava birleşmesi şeklinde açılan eldeki davada, talep edilen işçilik alacakları belirsiz alacak değildir.

Dava konusu edilen alacakların gerçekte belirli bir alacak olduğu ve dolayısıyla belirsiz alacak davasına konu edilemeyecekleri anlaşılmakla, hukuki yarar yokluğundan davanın reddi gerekirken yazılı şekilde esasa girilerek karar verilmesi hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

Dava konusu edilen alacakların gerçekte belirli bir alacak olduğu ve dolayısıyla belirsiz alacak davasına konu edilemeyecekleri anlaşılmakla, hukuki yarar yokluğundan davanın reddi gerekirken yazılı şekilde esasa girilerek karar verilmesi hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ : Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 04.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/9211, Karar No: 2020/1144, Tarih: 02.03.2020

**20. Hukuk Dairesi         2017/9211 E.  ,  2020/1144 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacılar ... ve arkadaşları vekili ile dahili davalı Hazine vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında ... ili, ... ilçesi, ... mahallesi, 891 parsel sayılı 249,67 m2 yüzölçümündeki taşınmaz 1997 yılında yapılan ve 1998 yılında ilan edilen kadastro çalışmalarında 6831 sayılı Kanunun 3302 sayılı Kanun ile deşik 2/B maddesi gereğince sınırlaması yapılan taşınmazın arsa vasfı ile Hazine adına tespitine, beyanlar hanesine ise ''... ve ... ve ... ve ... işgalinde olup üzerindeki ev işgal sahiplerine aittir şerhi konulmuştur. 6292 sayılı kanun ile taşınmazın satışı yapılmış ve 891 nolu parsel 6242/24967 eşit paylarla davacılar Mevlüt, Necati, Hüseyin ve davalı ... adına tapuya tescil edilmiş, beyanlar hanesinde ''üçüncü kişilere satılması halinde borcun kalan tutarından davacılar sorumludur'' ve ''nüfus kayıtlarına göre soyadları ...'' şerhleri mevcuttur.

Davacılar vekilinin kadastro mahkemesine sunduğu 17.05.2012 tarihli dava dilekçesi ile; ... ili, ... ilçesi, ... Merkez mahallesi, ... caddesi, kapı no: 90, 891 parsel, 249,67 metresi, 2009-2010 yılında ... adına kayıta geçmiş olup, kendilerinin de işgalci olarak gösterildiğini, bu tespitin nasıl ve ne amaçla yapıldığını bilmediklerini, taraflarına hiçbir tebligat ya da ihbar gönderilmediğini, söz konusu yerde üç kardeşin davacıların 1988 yılında satın alıp üzerinde bina inşa ettiklerini, 1988 yılından bu yana alın teri ile çalışıp kazandıkları para ile kendilerine satılan arsa üzerine inşa ettikleri binada ikamet ettiklerini, mucir yere ilişkin bütün vergileri ilgili kurumlara kendi adları ile yatırdıklarını, 16/05/2012 tarihinde tapu kayıtlarının çıkması için ... Tapu Kadastro Müdürlüğüne para yatırmak için gittiklerini, fakat kayıtlarda davalının işgalci olarak kayıt edildiğinin farkına vardıklarını, bu işlemlerin ne zaman yapıldığını sorduklarında ise 2009-2010 yılında yapıldığının söylendiğini, kendilerine ait arsanın kardeşleri ... adına yazıldığını öğrendiklerini, kayıtlarda bile kardeşleri ... soy isminin ... olarak yanlış yazıldığını, kardeşlerinin hiçbir zaman İstanbul'a gelmediğini, ikamet etmediğini, mülk almadığını, yapılan hatanın düzeltilmesi için başvuruda bulunduklarında kendilerine dava açılması gerektiğinin söylendiğini, arsa ve üzerindeki binanın 3 kardeşin ortak mülkü olduğundan davalı adına yapılan tespite itirazının kabulünü talep ve dava etmişler, kadastro mahkemesince görevsizlik kararı neticesinde dava dosyası görevli asliye hukuk mahkemesine gönderilmiştir.

Birleştirilen dava dosyasında davacılar vekilinin asliye hukuk mahkemesine sunduğu 03.09.2015 tarihli dava dilekçesi ile; İstanbul 24. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2014/222 Esas sayılı davası devam ederken 5831 sayılı Kanun ve 6292 sayılı Kanun gereği ön görülen süre dolayısıyla arazi işgalcilerine göre ilk yapılan kadastro tespitinde öngörülen bedel davalı tarafından yatırıldığı için davalıya 1/4 hisse tapusu verildiğinden davacılar tarafından açılan kadastro tespitine itiraz davasının konusuz kaldığını; 5831 sayılı Kanun gereği yapılan kadastro çalışmalarında ... ilçesi, ... köyü, Merkez mahallesi, 891 parselin 2009-2010 yılında ... ve kardeşleri adına kayda geçmiş olup tarafların birlikte işgalci olarak gösterildiğini ancak davacı üç kardeşin 1988 yılında arsayı satın alıp üzerine bina inşa ettiklerini ve o günden bu yana burada ikamet ettiklerini, tüm vergiler ile ecrimisil ihbarnamelerinin davacılar tarafından yatırıldığını; kadastro tespitinde ve kayıtlarda bir de davalının soyadının "..." olarak yanlış yazılmış olmasının da iddialarını desteklediğini, davalının orta okul tahsili itibariyle İstanbul'dan ayrılarak memuriyet görevi nedeniyle tespitin yapıldığı bölgeye gelmediği gibi asla burada ikamet etmediğini ileri sürerek 891 parseldeki davalı adına kayıtlı 1/4 hissenin tapusunun iptali ile davacılar adına tesciline karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece 2014/222 Esas sayılı davanın esası hakkında bir karar verilmesine yer olmadığına, birleştirilen İstanbul 17. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2015/380 Esas sayılı davanın ise reddine karar verilmiş; hüküm davacılar ... ve arkadaşları vekili ile dahili davalı Hazine vekili tarafından ise vekalet ücreti yönünden temyiz edilmiştir.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının davacıya yükletilmesine, Harçlar Kanununun değişik 13/j maddesi gereğince Hazineden harç alınmasına yer olmadığına 02/03/2020

gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2693, Karar No: 2012/3359, Tarih: 08.03.2012

**14. Hukuk Dairesi         2012/2693 E.  ,  2012/3359 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı mahal mahkemesinden verilen hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

İncelenmesine gerek görülen 1960 doğumlu ...'a ait anne, baba ve kardeşlerini gösterir nüfus kaydı temin edilerek evrak arasına konulduktan sonra dairemize gönderilmesi için dosyanın MAHALLİNE GERİ ÇEVRİLMESİNE, 08.03.2012 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/20111, Karar No: 2022/15536, Tarih: 08.11.2022

**6. Ceza Dairesi         2021/20111 E.  ,  2022/15536 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

EK KARAR TARİHİ : 11/06/2020

SUÇLAR : Nitelikli hırsızlık ve mala zarar verme

HÜKÜMLER : Temyiz isteminin reddine dair ek karar

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Hükmolunan cezaların miktarları ve türü gözetildiğinde, 5271 sayılı CMK'nın 286/2-b maddesi uyarınca, ilk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezalarını arttırmayan bölge adliye mahkemesi kararlarının temyizleri mümkün olmadığından, Bölge Adliye mahkemesince verilen temyiz isteminin reddine ilişkin 11/06/2020 tarihli, 2018/1118 Esas ve 2020/234 Karar sayılı ek kararda bir isabetsizlik görülmediğinden, bu karara yönelik sanık müdafiinin temyiz itirazının reddiyle, temyiz istemlerinin reddine dair ek kararın ONANMASINA, dosyanın mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına iadesine, 08.11.2022 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/9416, Karar No: 2021/1919, Tarih: 23.02.2021

**12. Hukuk Dairesi         2020/9416 E.  ,  2021/1919 K.**

**"İçtihat Metni"**

Alacaklıyı zarara uğratmak amacıyla mevcudu eksiltmek suçundan sanık ...'in, 2004 sayılı İcra ve İflâs Kanunu'nun 331/1 ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 62 ve 52/2. maddeleri uyarınca 3.600,00 ve 100,00 Türk lirası adli para cezaları ile cezalandırılmasına dair ... 5. İcra Ceza Mahkemesinin 31/10/2019 tarihli ve 2018/96 esas, 2019/1075 sayılı kararı aleyhine ... Bakanlığı'nın 17/09/2020 gün ve 94660652-105-07-8934-2020-Kyb sayılı kanun yararına bozma istemini içeren yazısı ekindeki dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 02/10/2020 gün ve KYB- 2020/83266 sayılı ihbarnamesi ile Dairemize gönderilmekle okundu.

Anılan ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre, Sanık hakkında, 2004 sayılı İcra ve İflâs Kanunu'nun 331/1 ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 62. maddeleri uyarınca belirlenen 5 ay hapis ve 4 gün adli para cezasının, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nu 52. maddesi uyarınca bir gün karşılığı olarak belirlenen 20,00 Türk lirası ile çarpılması neticesinde 3.000,00 ve 80,00 Türk lirası adli para cezalarına hükmedilmesi yerine, hesap hatası yapılmak suretiyle 3.600,00 ve 100,00 Türk lirası adli para cezasına hükmedilmek suretiyle fazla ceza tayininde isabet görülmediği gerekçesiyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın kanun yararına bozulması isteminde bulunulmakla gereği görüşülüp düşünüldü;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname içeriği yerinde görüldüğünden ... 5. İcra Ceza Mahkemesinin 31/10/2019 tarihli ve 2018/96 esas, 2019/1075 sayılı kararının CMK’nın 309/4 maddesi uyarınca BOZULMASINA, ... hakkındaki hükmün 4 nolu bendinde yer alan "Sanığın SONUÇ OLARAK 3.600 TL ADLİ PARA CEZASI VE 100 TL ADLİ PARA CEZASI İLE CEZALANDIRILMASINA" ibaresinin karar metninden çıkartılmasına, yerine "Sanığın sonuç olarak 3.000 TL Adli Para Cezası ve 80 TL Adli Para Cezası ile cezalandırılmasına" ibaresinin yazılmasına, yeniden yargılama yapılmasına gerek olmaksızın kararın bu şekilde DÜZELTİLMESİNE 23/02/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/19680, Karar No: 2018/179, Tarih: 29.01.2018

**5. Hukuk Dairesi         2016/19680 E.  ,  2018/179 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak üzerine ... dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazların, ... yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılarak üzerine ... dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazların, ... yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki ... ilçesi, ... mahallesi, 2110 ve 1377 parsel sayılı taşınmazlara gelir metoduna göre değer biçilmesinde ve ... yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazı yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı kalan harcın alınmasına ve peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 29/01/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.