muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/816, Karar No: 2016/17511, Tarih: 05.05.2016

2-..... Sulh Ceza Mahkemesince, “söz konusu haberde iddiaların doğruluğu hakkında herhangi bir somut olgunun/kaynağının,dayanağının gösterilmediği ve ileri sürülen iddiaların kişilik haklarını ihlal eder nitelikte ve hukuka aykırı olduğu anlaşılmakla” şeklindeki gerekçe ile tekzip talebinin kabulüne karar verilmiş ise de, 5187 sayılı Basın Kanunu’nun 14. maddesi uyarınca kullanılan düzeltme ve cevap hakkının, kişilik haklarına saldırı ve gerçeğe aykırı yayın yapılmasına karşı düzenlenmiş bir hak olduğu, ancak bunun haber verme hakkının sınırlanmasına yol açacak yaygınlıkta kullanılamayacağı, ilgilinin gerçeğe aykırılık iddiasının objektif ölçülere dayanılarak değerlendirilmesi gerektiği, haber kaynağının gösterilme zorunluluğu bulunmadığı gibi haberin gerçekliğe uygun olması kavramından yayının görünürdeki gerçeğe uygunluğun anlaşılması gerektiği, diğer bir ifadeyle olayın, haberin verildiği andaki beliriş biçimine uygunluk olarak anlamak gerektiği nazara alındığında itirazın kabulü yerine yazılı şekilde karar verilmesinde,isabet görülmediği gerekçesiyle 5271 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309.maddesi uyarınca anılan kararın kanun yararına bozulması isteminde bulunulmakla gereği görüşülüp düşünüldü;

I- Kanun yararına bozma isteminin 1 nolu nedeni yönünden yapılan değerlendirmede;

I- Kanun yararına bozma isteminin 1 nolu nedeni yönünden yapılan değerlendirmede;

.... yayımlanan yazı ile ilgili olarak 5187 sayılı Kanun’un 14. maddesinin 1. fıkrasında yer alan “ Süreli yayınlarda kişilerin şeref ve haysiyetini ihlal edici veya kişilerle ilgili gerçeğe aykırı yayım yapılması halinde, bundan zarar gören kişinin yayım tarihinden itibaren iki ay içinde göndereceği suç unsuru içermeyen, üçüncü kişilerin hukuken korunan menfaatlerine aykırı olmayan düzeltme ve cevap yazısını; sorumlu müdür hiçbir düzeltme ve ekleme yapmaksızın, günlük süreli yayınlarda yazıyı aldığı tarihten itibaren en geç üç gün içinde, diğer süreli yayınlarda yazıyı aldığı tarihten itibaren üç günden sonraki ilk nüshada, ilgili yayının yer aldığı sayfa ve sütunlarda, aynı puntolarla ve aynı şekilde yayımlamak zorundadır.” Ve aynı maddenin 4. fıkrasında yer alan “   Düzeltme ve cevabın birinci fıkrada belirlenen süreler içinde yayımlanmaması halinde yayım için tanınan sürenin bitiminden itibaren, birinci fıkra hükümlerine aykırı şekilde yayımlanması halinde ise yayım tarihinden itibaren onbeş gün içinde cevap ve düzeltme talep eden kişi, bulunduğu yer sulh ceza hakiminden yayımın yapılmasına veya bu Kanun hükümlerine uygun olarak yapılmasına karar verilmesini isteyebilir. Sulh ceza hakimi bu istemi üç gün içerisinde, duruşma yapmaksızın, karara bağlar.” Şeklindeki düzenlemelere göre cevap ve düzeltme talep eden ilgilinin talebinin günlük süreli yayınlarda yazının sorumlu müdüre ulaştığı tarihten üç gün içinde cevap ve düzeltme yazısının yayımlanacağı, belirtilen süre içerisinde cevap ve düzeltme yazısının yayımlanmaması halinde sürenin bitiminden itibaren on beş gün içinde sulh ceza hakimine başvurarak cevap ve düzeltme yazısının yayımlanmasını isteyebileceğinin düzenlendiği, talep edenin sorumlu müdür ....gönderdiği cevap ve düzeltme yazısının 30/01/2014 tarihinde tebliğ edildiği ve üç günlük sürenin sonu olan 02/02/2014 tarihinden itibaren 15 gün içinde Sulh Ceza Mahkemesine başvurulmasının gerekmesine rağmen süre geçtikten sonra 18/02/2014 tarihinde başvurulduğu,

Anılan .... adlı internet sitesinde “....” başlığı altında yayımlanan yazıya ilişkin olarak ilgilisi ....5187 sayılı Kanun hükümleri uyarınca cevap ve düzeltme hakkını kullandığı anlaşılmış ise de, yayım ve ihtarname tarihinde yürürlükte bulunan 5651 sayılı İnternet Ortamında Yapılan Yayınların Düzenlenmesi Ve Bu Yayınlar Yoluyla İşlenen Suçlarla Mücadele Edilmesi Hakkında Kanun’un 9. maddesi uyarınca cevap ve düzeltme talebinde bulunulmasının gerektiği, anılan Kanun’un 06/02/2014 tarihli 6518 sayılı Kanunun 93. maddesi ile değiştirilen 9. maddesinde yer alan “1) İçerik nedeniyle hakları ihlâl edildiğini iddia eden kişi, içerik sağlayıcısına, buna ulaşamaması halinde yer sağlayıcısına başvurarak kendisine ilişkin içeriğin yayından çıkarılmasını ve yayındaki kapsamından fazla olmamak üzere hazırladığı cevabı bir hafta süreyle internet ortamında yayımlanmasını isteyebilir. İçerik veya yer sağlayıcı kendisine ulaştığı tarihten itibaren iki gün içinde, talebi yerine getirir. Bu süre zarfında talep yerine getirilmediği takdirde reddedilmiş sayılır.

(2) Talebin reddedilmiş sayılması halinde, kişi onbeş gün içinde yerleşim yeri sulh ceza mahkemesine başvurarak, içeriğin yayından çıkarılmasına ve yayındaki kapsamından fazla olmamak üzere hazırladığı cevabın bir hafta süreyle internet ortamında yayımlanmasına karar verilmesini isteyebilir. Sulh ceza hâkimi bu talebi üç gün içinde duruşma yapmaksızın karara bağlar. Sulh ceza hâkiminin kararına karşı Ceza Muhakemesi Kanunu hükümlerine göre itiraz yoluna gidilebilir.” hükmü uyarınca ilgilinin talebinin içerik veya yer sağlayıcısına ulaştığı tarihten iki gün içinde talebin yerine getirileceği, talep yerine getirilmez ise on beş gün içinde Sulh Ceza Mahkemesine başvurarak içeriğin yayından çıkarılmasına ve yayındaki kapsamından fazla olmamak üzere hazırladığı cevabın bir hafta süreyle internet ortamında yayımlanmasına karar verilmesini isteyebileceğinin düzenlendiği, talep edenin internet sitesinin sorumlusu olarak Şefik Çalık adına gönderdiği cevap ve düzeltme yazısının 30/01/2014 tarihinde tebliğ edildiği ve iki günlük sürenin sonu olan 01/02/2014 tarihinden itibaren 15 gün içinde Sulh Ceza Mahkemesine başvurulmasının gerekmesine rağmen süre geçtikten sonra 18/02/2014 tarihinde başvurulduğu cihetle;

Yukarıda açıklanan nedenlerle, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma istemi yerinde görüldüğünden, ... Asliye Ceza Mahkemesinin 03/04/2014 tarihli ve ....değişik iş sayılı kararının CMK’nın 309/4-d maddesi uyarınca BOZULMASINA, .... ile ....adlı internet sitesinde yayımlanmasına karar verilen cevap ve düzeltme yazılarının yayımlanmamasına,

II-Kanun yararına bozma isteminin 2 nolu nedeni yönünden yapılan değerlendirmede ise;

(I) nolu bozma nedenine göre kanun yararına bozma isteği konusuz kaldığından, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin REDDİNE, 05/05/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/15592, Karar No: 2010/719, Tarih: 18.01.2010

**5. Hukuk Dairesi         2009/15592 E.  ,  2010/719 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 19. maddesi uyarınca tapusuz taşınmaz üzerinde bulunan muhtesatın kamulaştırma bedelinin tespiti davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın reddine dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile duruşma istenilmiş ise de; dosyada davetiye gideri bulunmadığından duruşma isteminin reddi ile incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verilerek dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 19. maddesi uyarınca tapusuz taşınmaz üzerinde bulunan muhtesatın kamulaştırma bedelinin tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, Kamulaştırma Kanununun 7. ve 8. maddelerinde belirtilen ön koşulların yerine getirilmediğinden bahisle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Davaya konu muhtesatın malikinin mahkeme kararı ile belirleneceği, malik ile idarenin Kamulaştırma Kanununun 7. ve 8. maddeleri uyarınca anlaşmaya varması halinde, aynı Kanunun 19. maddesi gözönüne alındığında bu durum ileride başka ihtilaflara yol açabileceğinden, Kamulaştırma Kanununun 8. maddesindeki prosedürün uygulanma olanağı yoktur.

Bu nedenle, işin esasına girilerek Kamulaştırma Kanununun 19. maddesi uyarınca muhtesat malikinin belirlenerek itiraz olmaz ise belirlenen bedelin zilyedine ödenmesine, itiraz olursa, ileride belirlenecek hak sahibine ödenmek üzere üçer aylık vadeli hesaba yatırılmasına karar verilmesi gerektiği düşünülmeden, yazılı şekilde davanın reddine karar verilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, 18.01.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/12978, Karar No: 2012/9754, Tarih: 16.04.2012

**2. Hukuk Dairesi         2011/12978 E.  ,  2012/9754 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadıköy 2.Aile Mahkemesi

TARİHİ :15.02.2011
Yargıtay — Esas No: 2012/10497, Karar No: 2012/19742, Tarih: 19.10.2012

**10. Hukuk Dairesi         2012/10497 E.  ,  2012/19742 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

No :903-899

Dava alacak istemine ilişkin olup, dava dilekçesinde 1738,95 TL’nin tahsiline karar verilmesi talep edilmiştir.

Mahkemece davanın kısmen kabulüyle, 1436,04 TL’nin davalıdan tahsiline karar verilmiş; 21.12.2011 günlü karar davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmiştir.

21.07.2004 gün ve 25529 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak, öngördüğü istisnalar dışındaki hükümleri yayım tarihinde yürürlüğe giren, 14.07.2004 tarih ve 5219 sayılı “Çeşitli Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun” ve ayrıca 5236 sayılı Kanun; katsayı artışı da uygulanmak suretiyle bu kanunların yürürlük tarihinden sonra yerel mahkemelerce verilen hükümler yönünden 2011 yılı için, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun geçici 3. maddesi gözetilerek, 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 427.maddesindeki temyiz (kesinlik) sınırını 1540,00 TL olarak değiştirmiştir.

Alacağın bir kısmının dava edilmiş olması halinde  temyiz (kesinlik) sınırının alacağın tamamı gözetilmesi; tamamı dava edilen bir alacağın kısmen kabulünde ise temyiz (kesinlik) sınırının belirlenmesinde kabul ve reddedilen miktarların esas alınması HUMK'nun 427. maddesi hükmü gereğidir.

Somut olayda yerel mahkemece hüküm altına alınan 1436,04 TL alacak tutarı, yukarıda değinilen temyiz (kesinlik) sınırının altında bulunduğundan, anılan karara karşı temyiz yoluna baş vurulması hükmolunan miktar itibariyle mümkün değildir.

Hal böyle olunca davalı Kurum vekilinin temyiz dilekçesinin reddi gerekir.

S O N U Ç : Yukarıda açıklanan nedenle davalı Kurum vekilinin temyiz dilekçesinin REDDİNE, 19.10.2012 gününde oybirliği ile karar verildi .
Yargıtay — Esas No: 2018/7834, Karar No: 2021/144, Tarih: 14.01.2021

**8. Hukuk Dairesi         2018/7834 E.  ,  2021/144 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Ecrimisil

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kabulü ile dava konusu 1 parsel sayılı taşınmazın 13.10.2005-20.05.2010 tarihleri arası dönem için 7.200 TL ecrimisilin her dönem sonundan itibaren işleyecek yasal faiziyle davalılardan tahsiline karar verilmiş olup hükmün bir kısım davalılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

Davacılar vekili, dava konusu taşınmazla ilgili olarak, komşu parsel maliki davalıların taşkın inşaat yaparak tecavüzde bulunduklarından bahisle 13.10.2005-20.05.2010 tarihleri arası dönem için 7.250 TL ecrimisilin davalılardan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalılar vekilleri, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulü ile dava konusu 1 parsel sayılı taşınmazın 13.10.2005-20.05.2010 tarihleri arası dönem için 7.200 TL ecrimisilin her dönem sonundan itibaren işleyecek yasal faiziyle davalılardan tahsiline karar verilmiştir. Karar, bir kısım davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, ecrimisil istemine ilişkindir.

1.Dosya muhtevasına, dava evrakı ile yargılama tutanakları münderecatına, mevcut deliller Mahkemece takdir edilerek karar verildiğine ve takdirde bir isabetsizlik bulunmadığına göre, bir kısım davalılar vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2.Somut olayda; Mahkemece, davalıların paydaş olduğu 77 parsel sayılı taşınmaz maliki davalıların, ilgili taşınmazdaki payları oranında ecrimisilden sorumlu olmalarına karar verilmesi gerekirken hüküm kısmında : “ … 21/05/2015 tarihli bilirkişi ek raporunda hesaplanan 7.200,00 TL ecrimisil bedelinin her dönem için belirlenen miktarına dönem sonları (tahakkuk tarihleri) itibariyle işletilecek yasal faizi ile birlikte davalılardan alınarak davacılara verilmesine … ” şeklinde hüküm tesis edilmesi doğru değil ise de; hüküm sonucu itibarıyla doğru olduğundan ve bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, temyiz edilen hükmün HUMK'un 438/son maddesi uyarınca düzeltilerek onanması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (2) no’lu bentte açıklanan nedenlerle 1086 sayılı HUMK'un 438/son fıkrası gereğince hükmün (1) no’lu bendinin : “ … 21.05.2015 tarihli bilirkişi ek raporunda hesaplanan 7.200,00 TL ecrimisil bedelinin her dönem için belirlenen miktarına dönem sonları (tahakkuk tarihleri) itibariyle işletilecek yasal faizi ile birlikte davalılardan 77 parsel sayılı taşınmazdaki payları oranında alınarak davacılara verilmesine … ” şeklinde DÜZELTİLEREK ONANMASINA, bir kısım davalılar vekilinin sair temyiz itirazlarının yukarıda (1) no’lu bentte açıklanan sebeplerle reddine, HUMK'un 440/III-1, 2, 3 ve 4. bentleri gereğince ilama karşı karar düzeltme yolu kapalı bulunduğuna ve istek halinde peşin harcın temyiz edene iadesine, 14.01.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/14854, Karar No: 2017/2393, Tarih: 25.04.2017

**11. Hukuk Dairesi         2015/14854 E.  ,  2017/2393 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... 3.FİKRÎ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 3.Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 14/07/2015 tarih ve 2012/36-2015/163 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili şirkete ait “...” markasının Türkiye de dahil olmak üzere dünyanın birçok ülkesinde tescilli olduğunu, davalı adına 25. sınıfta tescilli, 2004/27449 no’lu “...” markası ile 2007/19842 no’lu “... ...ılması halinde, tüketici nezdinde ürünlerin müvekkili şirket tarafından üretildiği veya müvekkili ile davalı şirket arasında idari veya ekonomik bir işbirliği bulunduğu izlenimi yaratmasının kaçınılmaz olduğunu, müvekkili markasının tanınmışlık düzeyi ve ... nezdinde 1989 yılından itibaren tescilli olduğu göz önüne alındığında, davalının müvekkili markasını bilmemesinin mümkün olmadığından iyiniyetli olmadığını, müvekkilinin tanınmış markasının itibarından haksız kazanç sağladığını ve müvekkili markasının itibarına zarar verdiğini ileri sürerek, davalı adına tescilli 2004/27449 no’lu “...” ve 2007/19842 no’lu “...” markalarının hükümsüzlüğünü talep ve deve etmiştir.

Davalı vekili, davanın süresinde açılmadığını, müvekkili markasının farklı sınıfta tescilli olduğunu, bu itibarla iltibas yaratmasının söz konusu olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma, toplanılan deliller, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davacının “...” ibareli markasının 1995 yılında tanınmış marka olmamakla birlikte 2004 ve 2007 yıllarında yani hükümsüzlüğü talep edilen markaların tescili için başvuru tarihlerinde tanınmış marka olduğu, davalı markalarının tekstil alanında tescilli olup, bu mallarda markanın kullanımı halinde 556 sayılı KHK’nın 8/4 m. belirtilen durumların gerçekleşeceği konusunda bir kanaat oluşmadığı gibi, davacı tarafça bu hususta somut bir delil de sunulmadığı, davacı markası 1995 yılında tanınmış olmadığından davalının markasın tescil ettirdiği tarihte kötüniyetle hareket etmediğinin de açık olduğu gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 3,70 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 25/04/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/28526, Karar No: 2022/6298, Tarih: 17.10.2022

**3. Ceza Dairesi         2022/28526 E.  ,  2022/6298 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN;

Mahkemesi :Ceza Dairesi

Suç : Silahlı terör örgütüne yardım etme

Hüküm : 5271 sayılı CMK'nın 223/2-e maddesi uyarınca beraat

Bölge adliye mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebebine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede,

Ayrıntıları ve hukuki mahiyeti Yargıtay Ceza Genel Kurulu tarafından onanarak kesinleşen Dairemizin ilk derece mahkemesi sıfatıyla verdiği 24.04.2017 tarih, 2015/3 esas, 2017/3 karar sayılı ilamında açıklandığı üzere;

Örgüt üyesi, örgüt amacını benimseyen, örgütün hiyerarşik yapısına dahil olan ve bu suretle verilecek görevleri yerine getirmeye hazır olmak üzere kendi iradesini örgüt iradesine terk eden kişidir. Örgüt üyeliği, örgüte katılmayı, bağlanmayı, örgüte hakim olan hiyerarşik gücün emrine girmeyi ifade etmektedir. Örgüt üyesi örgütle organik bağ kurup faaliyetlerine katılmalıdır. Organik bağ, canlı, geçişken, etkin, faili emir ve talimat almaya açık tutan ve hiyerarşik konumunu tespit eden bağ olup, üyeliğin en önemli unsurudur. Örgüte yardımda veya örgüt adına suç işlemede de, örgüt yöneticileri veya diğer mensuplarının emir ya da talimatları vardır. Ancak örgüt üyeliğini belirlemede ayırt edici fark, örgüt üyesinin örgüt hiyerarşisi dahilinde verilen her türlü emir ve talimatı sorgulamaksızın tamamen teslimiyet duygusuyla yerine getirmeye hazır olması ve öylece ifa etmesidir.

Silahlı örgüte üyelik suçunun oluşabilmesi için örgütle organik bağ kurulması ve kural olarak süreklilik, çeşitlilik ve yoğunluk gerektiren eylem ve faaliyetlerin bulunması aranmaktadır. Ancak niteliği, işleniş biçimi, meydana gelen zarar ve tehlikenin ağırlığı, örgütün amacı ve menfaatlerine katkısı itibariyle süreklilik, çeşitlilik ve yoğunluk özelliği olmasa da ancak örgüt üyeleri tarafından işlenebilen suçların faillerinin de örgüt üyesi olduğunun kabulü gerekir. Örgüte sadece sempati duymak ya da örgütün amaçlarını, değerlerini, ideolojisini benimsemek, buna ilişkin yayınları okumak, bulundurmak, örgüt liderine saygı duymak gibi eylemler örgüt üyeliği için yeterli değildir (Evik, Cürüm İşlemek İçin Örgütlenme, S. 383 vd.).

Örgüt üyesinin, örgüte bilerek ve isteyerek katılması, katıldığı örgütün niteliğini ve amaçlarını bilmesi, onun bir parçası olmayı istemesi, katılma iradesinin devamlılık arz etmesi gerekir. Örgüte üye olan kimse, bir örgüte girerken örgütün kanunun suç saydığı fiilleri işlemek amacıyla kurulan bir örgüt olduğunu bilerek üye olmak kastı ve iradesiyle hareket etmelidir. Suç işlemek amacıyla kurulmuş örgüte üye olmak suçu için de saikin "suç işlemek amacı" olması aranır (... Özel Kısım s. 263-266, Alacakaptan Cürüm İşlemek İçin Örgüt s. 28, Özgenç Genel Hükümler s.280).

Suç örgütünün tanımlanıp yaptırıma bağlandığı 5237 sayılı TCK’nın 220. maddesinin 7. fıkrasında yardım fiiline yer verilmiştir. “Örgüt içindeki hiyerarşik yapıya dahil olmamakla birlikte, örgüte bilerek ve isteyerek yardım eden kişinin, örgüt üyesi olarak” cezalandırılacağı belirtilmiş, anılan normun konuluş amacı, gerekçesinde; “örgüte hakim olan hiyerarşik ilişki içinde olmamakla beraber, örgütün amacına bilerek ve isteyerek hizmet eden kişi, örgüt üyesi olarak kabul edilerek cezalandırılır.” şeklinde açıklanmış, 765 sayılı TCK’nın sistematiğinden tamamen farklı bir anlayışla düzenlenen maddede yardım etme fiilleri de örgüt üyeliği kapsamında değerlendirilerek, bağımsız bir şekilde örgüte yardım suçuna yer verilmemiştir.

Yardım fiilini işleyen failin örgütün hiyerarşik yapısına dahil olmaması, yardımda bulunduğu örgütün TCK’nın 314. maddesi kapsamında silahlı terör örgütü olduğunu bilmesi, yardımın örgütün amacına hizmet eder nitelikte bulunması yardım ettiği kişinin örgüt yöneticisi ya da üyesi olması gereklidir. Yardımdan fiilen yararlanmak zorunlu değildir. Örgütün istifadesine sunulmuş olması ve üzerinde tasarruf imkanının bulunması suçun tamamlanması için yeterlidir.

Yardım fiilleri örgüte silah sağlama ve terörün finansmanı dışında tahdidi olarak sayılmamıştır. Her ne surette olursa olsun örgütün hareketlerini kolaylaştıran ve yaşantısını sürdürmeye yönelik eylemler yardım kapsamında görülebilir (Yargıtay Ceza Genel Kurulu 11.11.1991 tarih, esas 9-242, karar 305). Yardım teşkil eden hareketin başlı başına suç teşkil etmesi gerekmez. Yardım bir kez olabileceği gibi birden çok şekilde de gerçekleşebilir. Ancak yardım teşkil eden faaliyetlerde devamlılık, çeşitlilik veya yoğunluk var ise örgüt üyesi olarak da kabul edilebilecektir.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

BDDK'nın 29.05.2015 tarihli kararı ile temüttü hariç ortaklık hakları ile yönetim ve denetimi Tasarruf Mevduatı Sigorta Fonuna devredilen ve 22 Temmuz 2016 tarihli kararı ile de 5411 sayılı Bankacılık Kanununun 107. maddesinin son fıkrası gereğince faaliyet izni kaldırılıncaya kadar yasal bankacılık faaliyetlerine devam eden, FETÖ/PDY silahlı terör örgütü ile iltisaklı ... Katılım Bankası A.Ş'de gerçekleştirilen mutad hesap hareketlerinin müsnet suç yönünden delil ya da örgütsel faaliyet kapsamında değerlendirilemeyeceği, örgüt liderinin talimatı üzerine örgütün amacına hizmet eden ve bankanın yararına yapılan ödeme ve sair işlemlerin, örgüte üye olmak suçu bakımından örgütsel faaliyet olarak kabul edilebileceği gözetilerek;

Bozma öncesi toplu dosya sanıkları ..., ....ve ...'ın gerek soruşturma gerek kovuşturma aşamasındaki beyanlarında okul müdürü Nurettin Karabulut'un kurumdaki öğretmenlerin tamamını toplayarak Bank ...'ya para yatırma talimatını verdiği yönündeki beyanlarını doğrular şekilde sanıkların büyük kısmının 29.01.2014 ve 30.01.2014'te kredi çekmiş olduğu,