muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/11897, Karar No: 2019/10623, Tarih: 14.05.2019

3-Çözümlenmesi gereken bir diğer uyuşmazlık, fazla çalışma ücreti alacağının hesaplanmasına esas fazla çalışma süresi noktasındadır.

Somut uyuşmazlıkta, Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporu doğrultusunda, davacının, kurulum dönemlerinde haftanın yedi günü 08:30-01:00 saatleri arasında; yılın diğer aylarında ise haftanın beş günü 08:30-19:00 saatleri arasında çalıştığı kabul edilmiştir.

Öncelikle, dosyaya bir kısım e-posta yazışmaları sunulmuş ise de, bu yazışmalar, e-posta yoluyla haberleşmenin yapıldığı saate kadar davacının mesaisinin sürdüğünü kanıtlamaya elverişli değildir. Keza, bu e-postaları, işçinin işyerinde iken gönderdiğini gösterir bir delil yoktur. Diğer taraftan, davalı şirketin çoğunlukla resmi kurumlara yazılım kurulum ve bakım hizmeti verdiği dikkate alındığında, davacının 01:00 gibi geç saatlere kadar çalıştığının kabul edilmesi işin niteliğine de uygun düşmemektedir. Dosyaya sunulmuş iki sayfadan ibaret servis formundan hareketle ise genel bir değerlendirme yapılması mümkün değildir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği, hizmet verilen sektör de nazara alınarak, tüm dosya kapsamının birlikte değerlendirilmesinden; davacının çalışma saatlerinin tüm aylar için 08:30-19:00 olduğunun kabul edilmesi daha uygun düşecektir. Anılan sebeple, çalışma saatlerinin belirtilen doğrultuda olduğu kabul edilerek fazla çalışma ücreti yeniden hesaplanmalıdır.

Yukarıda yazılı sebeplerden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, davalı yararına takdir edilen 2.037,00 TL duruşma vekalet ücretinin karşı tarafa yükletilmesine, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine, 14/05/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/6609, Karar No: 2013/7115, Tarih: 09.04.2013

**10. Hukuk Dairesi         2013/6609 E.  ,  2013/7115 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, Kurum zararının rücuen tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilâmında belirtildiği şekilde, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. Hükmün, davacı kurum avukatınca temyiz edilmesi üzerine, Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki belgeler okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi. 21.07.2004 gün ve 25529 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak, öngördüğü istisnalar dışındaki hükümleri yayım tarihinde yürürlüğe giren, 14.07.2004 tarih ve 5219 sayılı “Çeşitli Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun” ve ayrıca 5236 sayılı Kanun; katsayı artışı da uygulanmak suretiyle bu kanunların yürürlük tarihinden sonra yerel mahkemelerce verilen hükümler yönünden 2011 yılı için, (6100 sayılı HMK'nın geçici 3. maddesi gereğince) 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 427.maddesindeki temyiz (kesinlik) sınırını 1.540,00-TL olarak değiştirmiştir. Alacağın bir kısmının dava edilmiş olması halinde  temyiz (kesinlik) sınırının tespitinde alacağın tamamı gözetilmesi; tamamı dava edilen bir alacağın kısmen kabulünde ise temyiz (kesinlik) sınırının belirlenmesinde kabul ve reddedilen miktarların esas alınması HUMK'nun 427. maddesi hükmü gereğidir. Somut olayda, yerel mahkeme kararı incelendiğinde , bakiye Kurum alacağı olan 509,14-TL'lik miktar gözetildiğinde, yukarıda değinilen temyiz (kesinlik) sınırının altında bulunduğundan, anılan karara karşı temyiz yoluna baş vurulması miktar itibariyle mümkün değildir. Hal böyle olunca, davacı Kurum vekilinin temyiz dilekçesinin miktar itibariyle kesinliği nedeniyle reddi gerekir.

SO N U Ç : Yukarıda açıklanan nedenle, davacı Kurum vekilinin temyiz dilekçesinin REDDİNE, 09.04.2013 gününde oybirliği ile karar verildi .
Yargıtay — Esas No: 2009/15507, Karar No: 2010/146, Tarih: 11.01.2010

**5. Hukuk Dairesi         2009/15507 E.  ,  2010/146 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 19. maddesi uyarınca tapusuz taşınmaz üzerindeki bulunan muhtesatın kamulaştırma bedelinin tesbiti davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın reddine dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün duruşmalı olarak Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş ise de; dosyada davetiye gideri bulunmadığından duruşma isteminin reddi ile incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verilerek, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 19. maddesi uyarınca tapusuz taşınmaz üzerindeki bulunan muhtesatın kamulaştırma bedelinin tesbiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, Kamulaştırma Kanununun 7. ve 8. maddelerinde belirtilen ön koşulların yerine getirilmediğinden bahisle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Davaya konu muhtesatın malikinin mahkeme kararı ile belirleneceği, malik ile idarenin Kamulaştırma Kanununun 7. ve 8. maddeleri uyarınca anlaşmaya varması halinde, aynı Kanunun 19. maddesi gözönüne alındığında bu durum ileride başka ihtilaflara yol açabileceğinden, Kamulaştırma Kanununun 8. maddesindeki prosedürün uygulanma olanağı yoktur.

Bu nedenle, işin esasına girilerek Kamulaştırma Kanununun 19. maddesi uyarınca muhtesat malikinin belirlenerek itiraz olmaz ise belirlenen bedelin zilyedine ödenmesine, itiraz olursa, ileride belirlenecek hak sahibine ödenmek üzere üçer aylık vadeli hesaba yatırılmasına karar verilmesi gerektiği düşünülmeden, yazılı şekilde davanın reddine karar verilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, 11.01.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/20554, Karar No: 2012/2680, Tarih: 20.02.2012

**5. Hukuk Dairesi         2011/20554 E.  ,  2012/2680 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmazların tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Mahkemece, uyulan bozma kararı gereğince inceleme ve işlem yapılarak hüküm kurulmuş, karar davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

1-Bilirkişi incelemeleri yaptırılmıştır. Alınan raporlar geçersizdir. Şöyle ki;

Kamulaştırma Kanununun 11/1-g maddesine göre arsa niteliğindeki taşınmazlara değer biçilirken dava konusu taşınmaz ile emsalin zaruret olmadıkça yakın bölgelerde ve benzer yüzölçümlü olması ve değerlendirme tarihine yakın satışların emsal alınması gerekir.

Bilirkişi raporlarında somut emsal kabul edilen taşınmaz il merkezine uzak, imar ve yapılaşma durumu itibariyle dava konusu taşınmaza göre daha az gelişmiş bir bölgede olup, aynı zamanda dava tarihi sonrasında mahkeme kararıyla bedeli tesbit edilmiş olduğundan, emsal alınamaz. Öte yandan her iki bilirkişi raporunda aynı emsal alınarak aynı değerlendirme tarihi itibariyle değerlendirme yapıldığı halde büyük oranda farklılık oluşturacak şekilde m² birim fiyat tesbit edilmesi nedeniyle bu raporlar inandırıcı nitelikte değildir.

Bu durumda dava konusu taşınmazın bulunduğu bölgede benzer özelliklere sahip emsal taşınmaz bulunması mümkün olup, taraflara emsallerini sunmaları için süre verilmeli, gerektiğinde resen emsal de getirtilerek yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu eşliğinde keşif yapılıp, alınacak rapora göre hüküm kurulması gerekirken, geçersiz rapora dayanılarak bedel tesbit edilmesi,

2) Dava konusu taşınmaza dere ıslah çalışması nedeniyle kısmen el atıldığı dikkate alınarak, geri kalan bölümünde değer artışı olacağı muhakkaktır. Bu hususta bilirkişi kurulundan rapor alınmadan eksik inceleme ile hüküm kurulması,

3)Dava konusu taşınmazın kamulaştırmasız el atılarak yol durumuna dönüştürülen bölümünün servis yolu niteliğinde özel yol olduğu dikkate alınarak Hazine adına tescili gerekirken terkin kararı verilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, 20.02.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/8586, Karar No: 2018/578, Tarih: 24.01.2018

**3. Hukuk Dairesi         2017/8586 E.  ,  2018/578 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki itirazın iptali ve kiralananın tahliyesi davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacılar; davalının davacılara ait mecurda 01/06/2012 başlangıç tarihli 2.741,50-TL aylık kira bedelli kira sözleşmesi ile kiracı olduğunu, kira sözleşmesinin hususi şartlar bölümünün 11. Maddesine göre kira bedellerinin yıllık olarak ödenmesi gerektiğini, ancak davalı tarafından 01/06/2014-31/05/2015 dönemine ait kira bedellerinin ödenmediğini, muaccel hale gelen kira bedellerinin tahsili için ... 4. İcra Müdürlüğünün 2014/10124 Esas sayılı dosyası ile icra takibi yapıldığını ancak borçlu davalının yapmış olduğu haksız itiraz nedeniyle takibin durduğunu, belirterek davalının haksız ve mesnetsiz itirazının iptali ile takibin devamına, davalının temerrüt nedeniyle mecurdan tahliyesine, %20 den az olmamak üzere icra inkar tazminatına ve haksız olarak imzaya itiraz ettiğinden para cezasına mahkumiyetine karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkeme tarafından, davanın kabulüne, itirazın iptaline, %20 icra inkar tazminatına hükmedilmiş, hükmün 6. bendinde “Davalının 2.880,00-TL tutarında para cezasına mahkumiyetine” karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece, hükmün 6. bendinde “Davalının 2.880,00-TL tutarında para cezasına mahkumiyetine” karar verildiği halde kısa kararda davalı aleyhine bu konuda hiçbir yükümlülük getirilmemiş olup kısa karar ile gerekçeli kararın hüküm fıkraları arasında çelişki ortaya çıkmıştır.

1-Kısa karar ile gerekçeli kararın hüküm fıkraları arasında çelişki bulunmaktadır.

10.04.1992 gün ve 1991/7 Esas-1992/4 Karar sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca kısa karar ile gerekçeli kararın çelişkili olması bozma nedeni oluşturmaktadır.

Bu durumda mahkemece yapılacak iş önceki kararla bağlı olmaksızın çelişkiyi kaldırmak kaydıyla yeni bir karar vermekten ibarettir.

2- Bozma nedenine göre, diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, ikinci bentte açıklanan nedenle davalının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK.nun 440. maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 24.01.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/5834, Karar No: 2013/4965, Tarih: 04.04.2013

**17. Hukuk Dairesi         2012/5834 E.  ,  2013/4965 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı ... şirketi vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacılar vekili, davalı ... şirketi nezdinde Zorunlu Mali Sorumluluk Sigorta Poliçesi ile sigortalı bulunan aracın, 08.04.2009 tarihinde neden olduğu trafik kazası sonucunda müvekkillerinin desteğinin yaşamını yitirdiğini, davalı ... şirketi tarafından müvekkillerine 23.07.2009 tarihinde toplam 70.825,00 TL tazminat ödendiğini, ancak davacıların destekten yoksun kalma zararının daha fazla olduğunu belirterek toplam 80.000,00 TL destekten yoksun kalma tazminatının 23.07.2009 tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı ... şirketi vekili ise, müvekkili sigorta şirketi tarafından söz konusu kaza nedeniyle yapılan başvuru üzerine davacılara 23.07.2009 tarihinde toplam 70.825,00 TL tazminat ödendiğini ve böylece davacıların tüm zararının karşılandığını, bu nedenle de davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma ve toplanan kanıtlara göre; "...davanın kısmen kabulü ile davacı eş ... için 49.525,80 TL, davacı ... için 16.809,70 TL, davacı ... için 12.839,50 TL olmak üzere toplam 79.175,00 TL tazminatın 23.07.2009 tarihinden itibaren işleyecek avans faiziyle birlikte davalıdan tahsiline..." karar verilmiştir. Karar, davalı Sompo japan Sigorta AS vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde, özellikle, davalı ... şirketine sigortalı aracın, ticari nitelikte olmasına ve bu nedenle de avans faizine hükmedilmesinde bir usulsüzlük bulunmamasına göre, davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan ve yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine karar verilmesi gerekmiştir.

2-Davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarına gelince; dava, trafik kazasından kaynaklanan destekten yoksun kalma tazminatı talebine ilişkindir.

Mahkemece hükme esas alınan, avukat tarafından tanzim edilen 01.12.2012 tarihli bilirkişi raporunda, davalı tarafından davacılara ödenen 70.825,00 TL destekten yoksun kalma tazminatı, güncelleme yapılmadan hesaplanan tazminattan mahsup edilmiştir.

Sigorta şirketi tarafından yapılan ödemeyi destekten yoksun kalma tazminatı hesabı yapılmadan önce alan davacılar, hesap tarihine kadar geçen süre nedeni ile aldıkları paranın yasal faizi kadar kazanım elde etmişlerdir. Destekten yoksun kalma tazminatı bu hesaplamanın yapıldığı gündeki verilere göre hesaplanmalıdır.

Sigorta şirketi tarafından yapılan ödemeyi destekten yoksun kalma tazminatı hesabı yapılmadan önce alan davacılar, hesap tarihine kadar geçen süre nedeni ile aldıkları paranın yasal faizi kadar kazanım elde etmişlerdir. Destekten yoksun kalma tazminatı bu hesaplamanın yapıldığı gündeki verilere göre hesaplanmalıdır.

Bu durumda, öncelikle ödemenin yapıldığı tarih itibariyle zarar tesbit edilip, ödemenin, KTK.nun 111/2 maddesi gereği yeterli olup olmadığının değerlendirilmesi, yeterli olmadığının anlaşılması halinde zarar ve yararın denkleştirilmesi ilkesi gereğince, davacılara yapılan sigorta ödemesinin, ödeme günü ile destekten yoksun kalma tazminatının hesaplandığı güne kadar geçen süredeki işlemiş yasal faizi de hesaplanarak, ödeme tutarı ile birlikte, hesaplanan destekten yoksun kalma tazminatından indirilmesi gerekir. Yerel mahkemece açıklanan yönler gözetilerek bu konularda bilirkişiden ek rapor alınması gerekirken, eksik inceleme ile yazılı olduğu üzere karar verilmiş olması isabetli değildir.

3-Böyle bir davada gerçek zararın belirlenmesi için, öncelikle, desteğin, kaza tarihinde çalıştığı işin ve elde ettiği gelirin daha net kriterlerile ortaya konulması gerekmektedir.

Somut olayda; dava dilekçesinde, davacıların desteğinin oto boya ustası olduğu ileri sürülerek tazminat istenmiş ve desteğin oto boyacılık kalfalık belgesi dosyaya sunulmuştur.

Mahkemece, desteğin olay tarihi itibariyle geliri, Ankara Oto Sanatkarları Esnaf Odasına sorulmuş ve gelen müzekkere cevabında; bir ustanın olay tarihi itibariyle aylık gelirinin 1.000,00 TL olabileceği bildirilmiştir. Mahkemece, hükme esas alınan tazminat bilirkişi raporunda da; Esnaf Odası tarafından bildirilen gelire göre, net asgari ücretin 1.89 katı üzerinden hesaplama yapılmıştır. Oysa ki davalı ... şirketi nezdinde açılan dosyada; davacıların desteğinin, kazadan önce Star Ege Otomotiv Nakliyat Limited unvanlı bir şirkette net asgari ücretle çalıştığı ve ücret bordrolarının bulunduğu, sigorta şirketi tarafından, bu ücret bordrolarına göre hesaplama yapılarak belirlenen tazminatın davacılara ödendiği anlaşılmaktadır. Şu durumda, mahkemece, desteğin çalıştığı işyerinden, kazancına ilişkin geriye doğru ücret bordroları istenip, muhtemel geliri tespit edilerek bu miktara göre tazminatın belirlenmesi ve kazanılmış haklar da dikkate alınarak varılacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmiş olması da doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda, (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, (2) ve (3) numaralı bentlerde açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalı ... şirketine geri verilmesine 4.4.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4880, Karar No: 2015/6337, Tarih: 02.11.2015

**22. Ceza Dairesi         2015/4880 E.  ,  2015/6337 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2011/149284

MAHKEMESİ : Edirne Çocuk Mahkemesi

TARİHİ : 26/01/2011

NUMARASI : 2009/170 (E) ve 2011/35 (K)

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlali

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, kararların nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

1) Suça sürüklenen çocuk S.. S.. hakkında hırsızlık suçundan verilen hükmün temyiz incelemesinde;

Suça sürüklenen çocuğun, diğer suça sürüklenen çocuklarla birlikte müştekinin konutunun kapısının kilidini zorlayarak içerden ev eşyaları ve şarap çalarak kaçtığı olayda; eylemlerinin 5237 sayılı TCK’nın 142/1-b maddesi kapsamında tanımlanan hırsızlık suçuna uyduğu ve bu suç için öngörülen cezanın üst sınırına göre, aynı Kanun'un 66 ve 67. maddelerinde öngörülen; 4 yıllık zamanaşımının hüküm tarihinden inceleme tarihine kadar geçmiş olduğu anlaşılmakla, suça sürüklenen çocuk S.. S.. müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden diğer yönleri incelenmeyen hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan açılan kamu davasının zamanaşımı nedeniyle DÜŞÜRÜLMESİNE,

2) Suça sürüklenen çocuklar A.. K.. ve .. hakkında hırsızlık suçundan verilen hükümlerin temyiz incelenmesinde;

Suça sürüklenen çocuk A.. K.. hakkında aynı katılana karşı aynı suç işleme kararının icrası kapsamında birden fazla kez hırsızlık suçunu işlediğinin anlaşılması karşısında; hırsızlık suçu nedeniyle yapılan uygulamada TCK'nın 43. maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi, karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre suça sürüklenen çocuklar A.. K.. ve müdafiinin temyiz itirazları

yerinde olmadığından reddiyle, eleştiri dışında usul ve yasaya uygun bulunan hükümlerin istem gibi ONANMASINA,

3) Suça sürüklenen çocuk hakkında konut dokunulmazlığının ihlali suçundan verilen hükmün temyiz incelenmesine gelince;

Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre suça sürüklenen çocuklar A.. K.. ve müdafiinin temyiz itirazları

yerinde olmadığından reddiyle, eleştiri dışında usul ve yasaya uygun bulunan hükümlerin istem gibi ONANMASINA,

3) Suça sürüklenen çocuk hakkında konut dokunulmazlığının ihlali suçundan verilen hükmün temyiz incelenmesine gelince;

Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Suça sürüklenen çocuğun suç tarihinde sabıkasız olduğu, konut dokunulmazlığını ihlal etme suçunda niteliği gereği giderilmesi gerekli somut (maddi) bir zararın bulunmadığı, 5271 sayılı CMK'nın 231. maddesinin 6 fıkrasının (b) bendinde yer alan ölçütün değerlendirilmek suretiyle sanığın tekrar suç işlemeyeceği yolunda kanaate ulaşılarak konut dokunulmazlığını ihlal suçundan tayin edilen cezanın ertelendiği, erteleme müessesesinden daha lehe olan ve koşulları bulunduğu takdirde öncelikle uygulanması gereken hükmün açıklanmasının geri bırakılması koşullarının da anılan nedenlerle oluştuğu gözetilmeden, “müştekinin zararı karşılanmadığından” şeklindeki yasal olmayan gerekçe ile hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 02.11.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9619, Karar No: 2016/12913, Tarih: 17.11.2016

**3. Hukuk Dairesi         2016/9619 E.  ,  2016/12913 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : .... ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki Kayıp Kaçak Bedelinin İadesi Davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne , yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili dilekçesinde ;müvekkilinin 10012007860 tesisat numarasıyla elektrik abonesi olduğunu, abonelik sözleşmesine aykırı olarak dava tarihinden itibaren abonelik tarihi ile sınırlı kalmak kaydıyla 10 yıl geriye dönük olarak müvekkilinden kayıp kaçak bedeli altında tahsil edilen tutardan fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 1.000,00 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiş; ıslah dilekçesiyle istemini 28.491,31 TL'ye yükseltmiştir.

Davalı vekili dilekçesinde ; husumetin taraflarına ait olmayıp EPDK'ya ait olduğunu, 30/10/2009 tarihine kadar ki süreç için husumetin Tedaş'a yöneltilmesi gerektiğini, ayrıca elektrik dağıtım işiyle sorumlu olan kurumun.... olduğunu, kayıp kaçak bedeli olarak alınan ücretin zorunlu olarak alınmasından dolayı iadesinin istenilemeyeceğini ve kısmi dava açılamayacağını belirterek davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece; davalı dağıtım şirketinin, kayıp-kaçak bedelini elektrik abonesi olan davacı şirketten tahsil etmesinin yasal dayanağı bulunmadığı gerekçe gösterilerek davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı vekilince temyiz edilmiştir.

1-) Dava, elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp-kaçak bedelinin istirdatı istemine ilişkindir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 21.05.2014 tarih ve 2013/7-2454 Esas 2014/679 K. Sayılı kararı ve Dairemiz kararları ile Anayasanın Vergi ödevi Başlıklı 73. maddesindeki “... Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülükler kanunla konulur, değiştirilir veya kaldırılır..." şeklindeki düzenlemeye göre; kayıp-kaçak, sayaç okuma, dağıtım, perakende hizmet ve iletim bedeli uygulamasının EPDK Kararları ve tebliğleri çerçevesinde uygulama arz eden kanunlar ve ikincil mevzuat hükümleri çerçevesinde EPDK tarafından belirlenerek uygulandığı, bu tarihteki mevcut hukuki düzenlemenin EPDK'na sınırsız bir fiyatlandırma ve tarife unsuru belirleme hak ve yetkisi vermediği, özellikle kaçak (elektrik enerjisinin hırsızlanması) bedellerinin kurallara uyan abonelerden tahsili yoluna gitmenin hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaşmadığı, bu faturalara yansıtılan diğer kalemlere ilişkin bedel miktarlarının şeffaflık ilkesi ile denetlenebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne bedel ödendiğinin bilinmesininde şeffaf hukuk devletinin vazgeçilmez unsuru olduğu, EPDK kararları ile bu bedellerin mevcut mevzuat kapsamında tüketicilerden alınmasının hukuka uygun olmadığı kabul edilmiştir.