muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/3510, Karar No: 2013/1381, Tarih: 26.02.2013

**5. Ceza Dairesi         2012/3510 E.  ,  2013/1381 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Görevi yaptırmamak için direnme

HÜKÜM : Mahkümiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma, duruşma gözönünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan yerinde görülmeyen sanığın temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 26/02/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/5040, Karar No: 2021/1079, Tarih: 08.02.2021

**5. Hukuk Dairesi         2020/5040 E.  ,  2021/1079 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10.maddesine dayanan Kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne ilişkin ilk derece mahkemesinin kararına karşı davacı idare vekilinin istinaf başvurusu üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesinin 5. Hukuk Dairesinin istinaf isteminin esastan reddine dair kararı ile birlikte ... Asliye Hukuk Mahkemesinin 2017/42 E. - 2017/653 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10.maddesine dayanan Kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı, davacı idare vekili tarafından yapılan istinaf başvurusunun ... Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesince HMK'nun 353/1-b-1 maddesi uyarınca esastan reddine ilişkin hüküm, davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Aşağıda açıklanan gerekçelerle ... Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesinin istinaf başvurusunun esastan ret kararı kaldırıldıktan sonra ... Asliye Hukuk Mahkemesinin 2017/42 E.- 2017/653 K. sayılı kararının incelenmesinde,

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre; kapama fındıklık niteliğindeki ... ilçesi, ... köyü, 105 ada 43 parsel sayılı taşınmaza 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 11/1-f maddesi uyarınca olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net geliri üzerinden bilimsel yolla değerinin tespit edilmesine, üzerinde bulunan tel çite ise niteliğine göre değer biçilmesinde yöntem itibariyle bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

1-Dava konusu taşınmazın mülkiyeti ... Asliye Hukuk Mahkemesinde devam eden davada ihtilaflı olduğu anlaşıldığından 4650 sayılı Yasa ile değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 18/3. maddesi uyarınca taşınmazın mülkiyeti üzerinde ihtilaf olması halinde, ilgili dava dosyası getirtilip, ihtilafın tarafları ile bu davanın davalıları aynı kişiler olup, olmadığı tespit edilerek, farklı kişilerse, taşınmaz hakkındaki mülkiyet ihtilafı ile ilgili davanın taraflarına aynı Kanunun 10. maddesi uyarınca tebligat yapıldıktan sonra, tespit edilecek kamulaştırma bedelinin, ilerde hak sahipliğini ispat edecek kişiye ödenmek üzere bankaya üçer aylık vadeli hesaba yatırılarak, hüküm kurulması gerektiği düşünülmeden yazılı şekilde karar verilmesi,

Doğru olmadığı gibi;

Doğru olmadığı gibi;

2-Anayasa Mahkemesinin 27/11/2020 gün 31317 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan 16/07/2020 tarih 2018/104 Esas 2020/39 Karar sayılı kararı ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 7139 sayılı Kanunla Değişik 10. maddesinin 8. Fıkrasının dördüncü cümlesinin; “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit edilen bedelden az olması durumunda hâkim tarafından tespit edilen bedel, fazla olması durumunda idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedel, peşin ve nakit olarak hak sahibi adına, kalanı ise bedele ilişkin kararın kesinleşmesine kadar üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılmak ve kesinleşen karara göre hak sahibine verilmek üzere” bölümü ile yedinci cümlesinde yer alan “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedelden fazla olması halinde fazla olan tutarın bloke edildiğine” ibaresinin Anayasa’ya aykırı olduğu ve iptal edildiği nazara alınarak karar verilmesi gerektiğinden,

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan bozmanın niteliğine göre sair hususlar incelenmeksizin hükmün açıklanan nedenlerle HMK'nun 371. maddesi uyarınca BOZULMASINA, HMK’nun 373/1. maddesi uyarınca kararın bir örneğinin ... Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi'ne GÖNDERİLMESİNE, 08/02/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/13243, Karar No: 2013/9187, Tarih: 03.06.2013

**11. Ceza Dairesi         2011/13243 E.  ,  2013/9187 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa Muhalefet

HÜKÜM : VUK nun 359/a-2 , 5237 sayılı TCK nun 62 , 50/1-a ve 52 . maddelerinin uygulanması ile 7.500.00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına dair.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma neticelerine uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine incelenen dosya içeriğine göre sanık müdafiinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine; ancak:

Ayrıntıları Ceza Genel Kurulunun 19.02.2008 gün ve 346-25 ve 03.02.2009 gün ve 250-13 sayılı kararlarında açıklandığı üzere; 5271 sayılı CMK’nun 231. maddesinde düzenlenen hükmün açıklanmasının geri bırakılması müessesesinin uygulanabilmesi için diğer şartların yanında, suçun işlenmesiyle mağdurun veya kamunun uğradığı zararın, aynen iade, suçtan önceki hale getirme veya tamamen giderilmesi de gerekmektedir. Burada, uğranılan zararlardan kast edilen maddi zararlar olup, manevi zararlar bu kapsamda değerlendirilmemelidir. Maddi zararın bizzat sanık tarafından yerine getirilmesi gerekmeyip, sanık adına onun bilgisi ve rızası tahtında üçüncü kişiler tarafından da tazmin, aynen iade veya eski hale getirme suretiyle giderilmesi de olanaklıdır. Ancak, herhangi bir zararın doğmadığı veya zarar doğurmaya elverişli bulunmayan suçlar yönünden bu koşul aranmayacaktır. Zararın belirlenmesinde hâkim, ceza yargılamasında şahsi hak davasına yer verilmediği gerçeğini de göz önünde bulundurmak koşuluyla, kanaat verici basit bir araştırma yapmalı, hukuk hakimi gibi gerçek zararı tam anlamıyla saptamaya çalışmamalıdır. Zira 5271 sayılı CMK’nun 231. maddesindeki düzenleme, kişinin ileride hukuk mahkemesinde şahsi hak davası açmasına ve giderilmediğini düşündüğü gerçek zararının saptanarak kalan kısmına da hükmedilmesini isteme yönünden bir engel oluşturmamaktadır. Öte yandan yine ayrıntıları Ceza Genel Kurulunun 22.05.2001 gün ve 99/104 sayılı kararında açıklandığı üzere; defter ve belgelerin gizlenmesi halinde, sağlıklı bir vergi incelemesi yapılamayacağı açıktır. Vergi denetimi olanağını kaldıran bu halde artık somut bir vergi ziyaının tespiti olanağı da ortadan kalkmaktadır. O halde, mükellefin sorumluluğunu kaldıracak olan ve 213 sayılı Yasanın 13. maddesinde düzenlenen durumlarda veya kastı ortadan kaldıran diğer hallerin kanıtlanması dışında, vergi ziyaının varlığının kabulü de zorunludur. Bir başka anlatımla yukarıda değinilen haller dışında mefruz (soyut) vergi ziyaı bulunduğu kabul edilmeli, müspet (somut) vergi ziyaının varlığı aranmamalıdır. Kaldı ki, 29.07.1998 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren 4369 sayılı Yasa ile 213 sayılı Yasada yapılan değişiklikler ile vergi kaçakçılığı suçlarında “vergi ziyaının varlığı” suçun unsuru olmaktan çıkarılmış, defter ve belgeleri gizleme halinde, suçun oluştuğu hükme bağlanmıştır.

İncelenen dosya içeriğine göre; 2003-2004 takvim yıllarına ilişkin defter ve belgelerin vergi incelemesine esas olmak üzere vaki istem üzerine merciine teslim etmeyen sanık hakkında düzenlenen vergi inceleme raporlarında somut bir zarara yer verilmediği, ancak defter ve belgelerin incelemeye ibraz edilmemesinden dolayı, katma değer vergisi beyanları yeniden hesaplanmak suretiyle, bu vergiler tarh edilerek, bunlara bağlı bir kısım cezalara hükmedildiği, bir başka ifade ile tarh edilen bu vergi ve cezaların eylemden doğan zarar niteliğinde bulunmadıkları anlaşılmaktadır. Şu halde sanığın vaki eylemi nedeniyle CMK'nun 231. maddesinde düzenlenen hükmün açıklanmasının geri bırakılması müessesesinin uygulanmasına engel oluşturabilecek somut bir zararın meydana geldiğinin kanıtlanamadığı gözetilmeden, sanığın kamu zararını karşılamadığı şeklindeki yerinde olmayan gerekçeyle yazılı şekilde CMK’nun 231. maddesinin ve erteleme hükümlerinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 03.06.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/6980, Karar No: 2009/13332, Tarih: 16.11.2009

13. Hukuk Dairesi 2009/6980 E., 2009/13332 K.

**13. Hukuk Dairesi 2009/6980 E., 2009/13332 K.**

**- DEVİR

- İŞ MAKİNASI

- RESMİ ŞEKİL**- 2918 S. KARAYOLLARI TRAFİK KANUNU [ Madde 20 ]

- 2918 S. KARAYOLLARI TRAFİK KANUNU [ Madde 22 ]

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı ve müdahil Rıza avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

Davacı, Ziraat Odasına 590...247 plaka ile kayıtlı Loverda marka biçerdöveri, 2005 yılı Kasım ayında davalıdan satın aldığını, karşılığında her biri 12.000 Euro bedelli dört adet bono verdiğini, sözleşmenin yasanın öngördüğü şekil şartına uygun olmadığı için geçersiz olduğunu, biçerdöveri iadeye hazır olduğunu belirterek, bonolardan dolayı borçlu olmadığının tespiti ile haksız icra takibinde bulunan davalıdan %40 tazminatın tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davacı yanında müdahil olan ve dava konusu senetlerde kefil sıfatı bulunan Rıza da, sözleşmenin geçersizliği nedeniyle iptal talebinde bulunmuştur.

Davalı, davacının biçerdöveri iki buçuk yıl kullandığını, tarım makinasının devrini vermeye hazır olduğunu, davacının iyiniyetli olmadığını savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, senetlerin satış sözleşmesinin avans olarak verildiği, yapılan icra takibine davacının itirazının olmadığı, bononun illetten mücerret olduğu gerekçesiyle davanın reddine dair verdiği karar, davacı ve müdahil davacı tarafından temyiz edilmiştir.

M... Ziraat Odası'na 110.../A seri no ile Kamil ve Rıfat adına tescilli Loverda marka biçerdöverin Kasım 2005 tarihinde davalı tarafça davacıya resmi olmayan şekilde satılıp zilyetliğin davacıya teslim edildiği, karşılığında keşidecisi M.Kemal, müteselsil kefilleri Rıza ve Nazmi, lehdarı Tolga olan her biri 12.000 Euro bedelli 30.11.2006, 30.11.2007, 30.11.2008 ve 30.11.2009 vadeli 4 adet bono verildiği, biçerdöverin 19.02.2008 tarihinde noterde yapılan satış sözleşmesi ile Kamil ve Rıfat tarafından davalı Tolga'ya satılıp, K... Ziraat Odası Başkanlığı tarafından tescilinin yapıldığı dosya içeriği ile sabit olduğu gibi, bu hususlar tarafların ve mahkemenin de kabulündedir.

2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu'nun 22/c-2 maddesine göre iş makinası tarzında olan araçlardan, özel ve tüzel kişilere ait olanların tarım kesiminde kullanılanların Ziraat Odası'nca tescillerinin yapılarak belge ve plakaların verileceği kabul edilmiştir. Karayolları Trafik Yönetmeliği'nin 29/A-d-2 maddesinde de aynı doğrultuda düzenleme yapılmıştır. Karayolları Trafik Yönetmeliği'nin satış ve devirler bölümünün 36. maddesinde Karayolları Trafik Kanunu'nun 20/d maddesindeki düzenleme doğrultusunda tescil edilen araçların satış ve devir işlemlerinin noterlerce yapılması zorunludur hükmü getirilmiştir.

Yukarıda açıklandığı üzere, davaya konu biçerdöverin yasa ve yönetmelik hükümlerine uygun noterde satış işlemi yapılmamıştır. Sözleşme geçersiz olduğundan herkes aldığını iade ile yükümlüdür. Davalı satıcının geçersiz sözleşmeye dayalı olarak aldığı bonolara dayanarak talepte bulunması mümkün olmadığı gözetilmeksizin, yazılı gerekçe ile davanın reddi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Sonuç: Davacı ve davacı yanında müdahilin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, 16.11.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/4779, Karar No: 2023/2986, Tarih: 31.10.2023

**3. Hukuk Dairesi         2023/4779 E.  ,  2023/2986 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 35. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2020/549 E., 2022/2459 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : ... ... 6. Sulh Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2018/505 E., 2019/870 K.

Taraflar arasındaki tazminat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili; müvekkili ile davalı ... Evi A.Ş. ... arasında 23.07.2012 tarihinde franchise anlaşması imzalandığını, davalının müvekkiline sadece ... AVM’de ve davalılar arasında yapılan 27.07.2012 tarihli kira sözleşmesine göre tanımlanan bağımsız bölümde ticari faaliyette bulunmak, münhasıran bu adreste çalışmak koşuluyla franchise hakkı tanıdığını, franchise anlaşması düzenlendikten sonra 27.07.2012 tarihinde müvekkili ile davalılar arasında zemin kat 28 nolu bağımsız bölüm için kira anlaşması akdedildiğini, anlaşmaya göre müvekkilinin tüm dekorasyon ve tefrişat masraflarını kendisi yaparak ticari faaliyete başladığını, 2016 yılının sonuna doğru diğer davalı ... A.Ş.nin tek taraflı aldığı karar ile alışveriş merkezinde bulunan yemek katını AVM'nin başka bir kısmına taşımaya karar verdiğini, davalının almış olduğu bu karar gereği müvekkiline başka bir dükkan teklif ettiğini, müvekkilinin yeni bağımsız bölümde yapacağı tadilat masraflarının karşılanması ve kira

bedelinin sözleşmeye uygun olarak devam etmesi durumunda bu teklifi kabul edebileceklerini davalılara bildirdiğini, müvekkilinin 2012 yılında tüm yatırımını ve yatırım planlarını kira sözleşmesinde belirlenen 28 nolu bağımsız bölüm için yaptığını, teklifin kabul edilmemesi üzerine tüm yemek katının taşınması ve müvekkilinin bulunduğu katta büyük inşaat işine girişilmesi sebebiyle ticari hayatını devam ettiremez hale geldiğini, ... yerini kapatarak anlaşmayı feshetmek zorunda kaldığını ileri sürerek; fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla, kira sözleşmesinin haklı sebeple feshine neden olan davalılardan; müvekkilinin ... yeri için yapmış olduğu tadilat, tefrişat giderleri ve franchise anlaşması uyarınca ödemiş olduğu giriş bedeli için 22.500,00 TL, yemek katının değiştiği tarihten müvekkilinin tahliye tarihine kadar uğramış olduğu zarar için 22.500,00 TL, franchise anlaşmasının haklı sebeple feshinden dolayı anlaşmanın sona erdiği tarih olan 23.07.2019 tarihine kadar müvekkilinin kar mahrumiyeti için 5.000,00 TL’nin fesih tarihinden itibaren mevduata uygulanan en yüksek reeskont faizi ile davalılardan tahsilini talep etmiştir.

II. CEVAP

1.Davalı ... Alışveriş Merkez Ticaret A.Ş vekili; davacının, diğer davalının alt kiracısı ve franchise alanı konumunda olduğunu, müvekkiline karşı alt kira sözleşmesinden bahisle herhangi bir talep ileri sürmesinin hukuken mümkün olmadığını; müvekkili tarafından ... AVM’de yapılacak olan 4 üncü kat planlaması nedeniyle diğer davalıya bahis konusu bölümde 82.75 m²’lik bir mecur önerildiğini, söz konusu mecurun büyüklüğü nedeniyle kabul edilmediğini, bunun üzerine müvekkilinin teklifini revize ettiğini ve 56,07 m²’lik alanın diğer davalı ile imzalanan kira sözleşmesi için cari dönemde geçerli olan birim fiyatı üzerinden kiralanması hususunda yeni teklifini sunduğunu, fiili teslim tarihinden itibaren 60 gün ücretsiz dekorasyon süresi ve mağazanın işletmeye açıldığı tarihten itibaren işleyecek olan 60 gün kirasız dönem olmak üzere toplam 120 gün kirasız dönem uygulaması yolundaki ticari destek teklifini de ilettiğini, teklifin kabul edilmemesi halinde 23.07.2012 tarihli kira sözleşmesinin süre sonu olan 31.08.2017 tarihine kadar aynı şartlarla devam edileceğinin de açıkça belirtildiğini, müvekkili tarafından zemin katta bulunan tüm yiyecek-içecek grubu kiracılara 4 üncü kata taşınmak için eşit şartlarda teklif yapıldığını; davacının davayı açmakta kötü niyetli olduğunu ve basiretli bir tacir gibi davranmadığını; davacının zemin katta ticari faaliyetinin sekteye uğraması gibi bir durumun söz konusu olmadığını, AVM ziyaretçilerinin zemin katta bulunan A kapısından alışveriş merkezine giriş yaptıklarını ve zemin katta müşteri sirkülasyonunun da kesintisiz devam ettiğini, davacı gibi yiyecek-içecek sektöründe faaliyet gösteren başka iki markanın da halen zemin katta ticari faaliyetine devem ettiğini, zemin katta kalmak isteyenlerin bu katta ticari faaliyetine devam ettiğini, AVM’lerin tadilatlara girmesinin kiracılar için öngörülebilir bir husus olduğunu, tadilatların müşteri potansiyelini arttırmak için yapılan değer arttırıcı yenilemeler olduğunu, dava dilekçesindeki taleplerin davacının diğer davalı ile olan franchise sözleşmesinden ve davacının kendi faaliyetinden kaynaklanmakta olup müvekkiline bu hususta talep yöneltilemeyeceğini, sözleşmenin feshinin müvekkili açısından haksız bir fesih olduğunu, kiralananın 31.12.2016 tarihi itibariyle davacı tarafından ticari faaliyete kapatıldığını, sözleşmeyi bizzat fesheden davacının kar mahrumiyeti talep edemeyeceğini, davacının hem menfi hem de müspet zarar kalemlerini bir arada talep etmesinin mümkün olmadığını savunarak; davanın öncelikle usulden aksi halde esastan reddini talep etmiştir.

2. Davalı ... Evi Gıda Lokanta Hizm. A.Ş vekili; yemek katının değiştirilmesinin diğer davalı tarafından sözleşmeye uygun alınan bir karar olup müvekkilinin herhangi bir sorumluluğunun bulunmadığını, davacının kira ve franchise sözleşmelerini feshetmekte haklı olmadığını, yaptığı tadilat ve tefrişat masraflarını müvekkilinden talep edemeyeceğini, ana kira sözleşmesinde tadilat sebebiyle oluşan zararlardan kiracının sorumlu olacağının kararlaştırıldığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; davacının, davalılar arasında imzalanmış ilk kira sözleşmesinin hükümleri ile bağlı olduğu, 23.07.2012 tarihli kira sözleşmesinin 3 üncü maddesinin 1 inci fıkrasında kiracının yönetim planına göre ve ... işletme kitabına göre yapılacak değişikliklere aynen uymayı kabul ve taahhüt ettiği, davalı kiraya veren ... şirketinin bu kapsamda alışveriş merkezi içerisindeki yemek bölümü ile ilgili değişiklik yaptığı, buna bağlı olarak ... şirketi tarafından keşide edilen 13.11.2015 tarihli ihtarnamede dekorasyon süresi boyunca kira alınmayacağı ve yemek katında 56,07 m²'lik alanın aynı birim fiyatla teklif edildiği, kabul edilmemesi halinde de 28 numaralı bağımsız bölümün aynı şartlarda kullanılabileceğinin belirtildiği, dolayısıyla davacının kiralanan yeri değiştirmek zorunda bırakılmaması nedeniyle sözleşmenin esaslı değişikliğinden söz edilemeyeceği, 31.08.2017 tarihine kadar geçerliliği bulunan kira sözleşmesinin davacı tarafça

14.12.2016 tarihinde tek taraflı olarak feshedilmesinin haklı nedene dayanmadığı, mali müşavir bilirkişi tarafından davacı şirketin 2013-2017 yılları arasına ilişkin defter ve mali tablolar incelemesi neticesinde yemek katının değiştiği 2016 yılında davacı şirketin mali tablolarına yansıyan zararının tespit edilemediği gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili; ... AVM'nin kira sözleşmelerinde yaptığı tek taraflı esaslı değişiklik sonucu mağdur olduğunu, kira sözleşmesinin haklı nedenle feshedildiğini, kiralananın konuma göre bütçe belirleyerek yatırım yapmış olmasına ve işletmesini de fiilen bu şartlarda devam ettirmiş olmasına rağmen yapılan bu değişiklik sonucu işletmesini taşımasınının veya tüm yemek katı taşınırken isterse kendi yerinde kalabileceğini dikte etmenin müvekkilinin yeniden masraf yapmasına yahut gelir elde edememesine sebep olacakken, bilirkişi raporunda müvekkilinin herhangi bir kar düşüklüğü olmadığı yönündeki ifadelerin hakkaniyet ve nesafet kurallarına aykırı olduğunu ileri sürerek, kararın kaldırılmasını istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; sözleşme kapsamındaki tazminata ilişkin iddiaların usulünce ispat edilemediği, bilirkişi raporunda zarara yönelik bir tespit yapılamadığı gerekçesiyle, istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili; istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü sebepleri tekrar ederek, kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, sözleşmenin feshinden kaynaklanan tazminat istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 299 ve 301 inci maddeleri

3. Değerlendirme

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararındaki gerekçeye, özellikle 27.07.2012 tarihli kira sözleşmesi ile alt kiracı olan davacıya bulunduğu yemek katının taşınması için aynı kira bedeli ile yeni bir yer teklif edildiği, teklifi kabul etmeyen davacının kiralananı mevcut haliyle kullanmaya devam ettiği ve tadilat nedeniyle gelir kaybına uğradığını ispatlayamadığının anlaşılmış olmasına göre, davacı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun bulunan kararın onanmasına karar verilmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı bakiye temyiz harcının temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin de Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

31.10.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.