muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/6038, Karar No: 2023/10557, Tarih: 20.12.2023

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle ... Bölge Adliye Mahkemesi 11. Ceza Dairesinin, 05.09.2023 tarihli ek kararında hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 296 ncı maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Niğde 1. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise ... Bölge Adliye Mahkemesi 11. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

20.12.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/8467, Karar No: 2010/9340, Tarih: 06.12.2010

**5. Ceza Dairesi         2010/8467 E.  ,  2010/9340 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taksirle ölüme neden olma suçundan sanıklar ... ve ...'ün yargılanmaları sırasında; ... 1. Asliye Ceza Mahkemesiyle, Çatalca Asliye Ceza Mahkemesi arasında oluşan olumsuz yetki uyuşmazlığının giderilmesi ve yargı yerinin belirlenmesi istemiyle gönderilen dosya Yargıtay C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye verilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

İncelenen dosya içeriğine, 5747 sayılı Büyükşehir Belediyesi Sınırları İçerisinde İlçe Kurulması ve Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılması Hakkındaki Kanunun geçici 3/3. maddesinde teşkilatlanma tamamlanıncaya kadar yeni kurulan ilçelerde merkezi idarelere ait her türlü iş ve işlemler ile idari ve adli davalar ve bunlara ilişkin bütün iş ve işlemlerin mevcut bağlılık durumuna göre yürütüleceğinin öngörülmesine, Arnavutköy ilçesinin teşkilatlanma tarihinin 01.01.2009 olmasına ve ... 1. Asliye Ceza Mahkemesi kararındaki gerekçeye göre, yerinde görülmeyen Çatalca Asliye Ceza Mahkemesinin 24.07.2008 gün ve 2008/133 E. 2008/547 K. sayılı YETKİSİZLİK kararının KALDIRILMASINA, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİİNE, 06.12.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/12185, Karar No: 2019/4325, Tarih: 26.03.2019

**8. Ceza Dairesi         2018/12185 E.  ,  2019/4325 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hükümlü veya tutuklunun kaçması

HÜKÜM : Mahkumiyet

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1...Sanığın bozma sonrası 25.09.2018 tarihli duruşmada sunduğu Manisa Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Hastanesi'ne ait 10.05.2018 tarihli heyet raporunda, "Akıl hastalığı nedeniyle işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılayamaz. Bu fiile ilgili davranışlarını yönlendirme yeteneği önemli derecede azalmıştır. TCK'nın 32/1. maddesi kapsamındadır." şeklinde belirtilmesi dikkate alındığında; sanığın tıbbi tedavi evrakları ile birlikte Adli Tıp Kurumu ya da en yakın ruh sağlığı ve hastalıkları hastanesine sevki ile ''TCK.nun 32/1. madde ve fıkrasındaki suç tarihi itibari ile işlediği iddia olunan fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılayamayan veya bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneği önemli derecede azalmış olan kişiye ceza verilmez'' hükmü ile aynı maddenin 2. fıkrasındaki ''birinci fıkrada yazılı derecede olmamakla birlikte işlediği fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneği azalmış olan kişiye ceza indirimi veya güvenlik tedbiri uygulanacağına'' ilişkin hüküm gözetilerek, cezai ehliyetinin bulunup bulunmadığının, CMK.nun 74. maddesine göre tespiti yapılarak sonucuna göre hukuki durumunun tayin ve takdirinde zorunluluk bulunması,

2...Kabul ve uygulamaya göre ise;

Sanığın birden fazla kez firar ettiğine ilişkin somut bir belge veya delil olmaması karşısında, tayin edilen cezada uygulama yeri bulunmayan TCK 43. maddesi uygulanmak suretiyle fazla ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 26.03.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2446, Karar No: 2017/3942, Tarih: 15.11.2017

**1. Ceza Dairesi         2016/2446 E.  ,  2017/3942 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten öldürmeye teşebbüs

HÜKÜM : TCK'nun 81/1, 35/2, 62/1. maddeleri gereğince 8 yıl 4 ay hapis cezası.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Hükmolunan ceza miktarı dikkate alınarak ve ayrıca süresinden sonra olduğundan, sanık ... müdafiinin duruşmalı inceleme talebinin CMUK'nun 318. maddesi uyarınca REDDİNE karar verilmiştir.

Adli Tıp Kurumu 2. İhtisas Kurulunun 23.12.2013 tarihli raporuna göre; mağdur ...'un toplam 4 bıçak darbesi ile yaralandığı, bunlardan göğüs sağda tanımlanan ve göğüs boşluğuna girerek hemopnömotoraksa neden olan yaralanmasının yaşamını tehlikeye soktuğu, yine batın boşluğuna girerek dalak ve pankreasta lezyonlara neden olan kesici delici alet yaralanmasının yaşamını tehlikeye soktuğu, dudak sol alt kenarda tanımlanan cilt-cilt altı yumuşak doku lezyonuna neden olan kesici delici alet yaralanmasının yüzde sabit iz niteliğinde olduğunun anlaşılması karşısında, öldürmeye teşebbüs suçundan tayin olunan cezada 9 yıldan 15 yıla kadar hapis cezası öngören TCK'nun 35. maddesinin uygulanması sırasında meydana gelen tehlike ve zararın ağırlığı birlikte dikkate alınarak alt ve üst sınırlar arasında makul bir cezaya hükmolunması yerine, alt sınıra yakın şekilde 10 yıl hapis cezası belirlenerek eksik ceza tayini aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ...'in, katılan ...'u öldürmeye teşebbüs suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin, takdire ilişen cezayı azaltıcı sebebin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle değerlendirilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde düzeltme nedeni dışında bir isabetsizlik görülmediğinden, sanık müdafiinin suç vasfına, eksik incelemeye, meşru müdafaa ve tahrik bulunduğuna vesaireye yönelen yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle,

24.11.2015 günlü Resmi Gazetede yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih, 2014/140 esas ve 2015/85 sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nun 53. maddesinin iptal edilen bölümleri dikkate alındığında, mahkemenin bu madde ile yaptığı uygulama yasaya aykırı ise de, CMUK'nun 322. maddesi gereğince bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, hüküm fıkrasında yer alan 5237 sayılı TCK'nun 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümün "Anayasa Mahkemesinin iptal kararındaki hususlar gözetilerek, 5237 sayılı TCK'nun 53/1-2-3. maddelerinin tatbikine" şeklinde değiştirilmesine karar verilmek suretiyle DÜZELTİLEN hükmün tebliğnamedeki düşünceye uygun olarak ONANMASINA, 15.11.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/4145, Karar No: 2012/1560, Tarih: 08.03.2012

**8. Hukuk Dairesi         2011/4145 E.  ,  2012/1560 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tapusuz taşınmaz tescili

... ile Hazine ve Bakacak Köyü Tüzel Kişiliği aralarındaki tapusuz taşınmaz tescili davasının kısmen kabulüne ve kısmen reddine dair Van 3. Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 03.05.2011 gün ve 748/276 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı Hazine vekili tarafından süresinde istenilmiş olmakla dosya incelendi gereği düşünüldü:

KARAR

Davacı, kazanmayı sağlayan zilyetlik nedeniyle dava dilekçesinde mevkii ve sınırları yazılı taşınmazın adına tapuya tesciline karar verilmesini istemiştir.

Davalı Hazine vekili, davacı yararına zilyetlikle kazanma koşullarının araştırılmasını, ayrıca, davacının davasının reddi ile bu yerin Hazine adına tesciline karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece davanın kısmen kabul ve kısmen reddine, teknik bilirkişinin 9.6.2010 tarihli rapor ve krokisinde A harfiyle gösterilen 2894,17 m2'nin davacı adına tapuya tesciline; B harfiyle gösterilen 781,09 m2 taşınmaz bölümüne ilişkin davanın reddine karar verilmiştir. Hükmün kabule ilişkin bölümü, davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Kadastro Müdürlüğünün karşılık yazısına göre uyuşmazlık konusu taşınmaz bölümü 1962 yılında yapılan tapulama çalışmalarında "boşluk" olarak tespit dışı bırakılmıştır. Böyle bir yerin zilyetlikle edinilebilmesi için TMK.nun 713/1 ve 3402 sayılı Kadastro Kanununun 14.maddesinde belirtilen diğer koşulların yanı sıra taşınmazın nitelik itibariyle de kazanıma elverişli yerlerden olması gerekir. Mahallinde yapılan keşfe bağlı düzenlenen jeoloji mühendisi bilirkişi Uğur Bulun’un 21.6.2010 havale tarihli raporunda; dava konusu taşınmazın sınırında yeralan dere yatağının halen faal ve güncel olduğu, derenin bölgede yağışlara bağlı olarak su seviyesinin yükselmesi sonucu erozyona ve davaya konu taşınmazı etkileyerek toprak kaybına neden olduğu, tarım arazisi olarak kullanımının doğru bulunmadığı bildirilmiştir. Jeolog bilirkişi raporuyla saptanan taşınmazın vasfı karşısında, uyuşmazlık konusu taşınmazın nitelik olarak zilyetlikle kazanıma uygun olmadığı sabit bulunduğuna göre davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulmuş bulunması doğru değildir.

Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı Hazine vekilinin temyiz itirazlarının kabulüyle usul ve yasa hükümlerine uygun bulunmayan hükmün kabule ilişkin bölümünün 6100 sayılı HMK.nun Geçici 3.maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 08.03.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/3157, Karar No: 2022/3722, Tarih: 07.03.2022

**5. Hukuk Dairesi         2022/3157 E.  ,  2022/3722 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Kayyım tayini istemine ilişkin olarak açılan davada, Antalya 4. Sulh Hukuk ile Çorlu 2. Sulh Hukuk Mahkemeleri’nce ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile dosyada son karar Bölge Adliye Mahkemeleri’nin faaliyete geçmesinden sonra verilmiş ise de iki farklı Bölge Adliye Mahkemesi’nin yargı çevresinde kalan Mahkemelerce karşılıklı olarak yetkisizlik kararı verilmiş olması ve 5235 sayılı Kanun'un 36/3. maddesi gereğince Bölge Adliye Mahkemeleri Hukuk Dairelerinin görevinin yargı çevresi içerisinde bulunan Adlî Yargı İlk Derece Hukuk Mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarını çözmek olduğundan yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kayyım tayini istemine ilişkindir.

Antalya 4. Sulh Hukuk Mahkemesi’nce, Konyaaltı İlçe Emniyet Müdürlüğü’nün 16/09/2021 tarihli yazısında; küçüğün annesi Aysun Adıyaman ile birlikte Reşadiye Mahallesi, Atatürk Bulvarı, No:14, Şahin Apt. D:15 Çorlu Tekirdağ adresinde dedesi ile birlikte yaşadığının bildirildiği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Çorlu 2. Sulh Hukuk Mahkemesi’nce, küçüğün yerleşim yeri adresinin ''Liman Mahallesi, 49. Sokak, Antey Aqua Sitesi, No:8, B. Blok, Kat:4, D. 31 Konyaaltı/Antalya" olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Türk Medenî Kanunu'nun 426. maddesi gereğince vesayet makamı, aşağıda yazılı olan veya kanunda gösterilen diğer hallerde ilgilisinin isteği üzerine veya re'sen temsil kayyımı atar. Bir işte yasal temsilcinin menfaati ile küçüğün veya kısıtlının menfaati çatışıyorsa..." hükmü; 431. maddesi gereğince ise vasinin atanması usûlüne ilişkin kurallar, kayyım ve yasal danışmanın atanmasında da uygulanır hükmü ile diğer yandan, aynı Kanun’un 411. maddesi uyarınca da vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir hükümleri dikkate alındığında; dosyanın incelenmesi sonucu; Konyaaltı İlçe Emniyet Müdürlüğü tarafından yapılan kolluk araştırmalarında küçüğün” Liman Mahallesi, 49. Sokak, Antey Aqua Sitesi, No:8, B.Blok, Kat:4, D.31 Konyaaltı/Antalya" adresinde anne ve babası ile birlikte ikamet ettiği anlaşıldığından, uyuşmazlığın Antalya 4. Sulh Hukuk Mahkemesi’nde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri ve 5235 sayılı Kanun’un 36/3. maddesi gereğince Antalya 4. Sulh Hukuk Mahkemesi’nin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 07/03/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/6153, Karar No: 2019/1400, Tarih: 05.02.2019

**12. Ceza Dairesi         2018/6153 E.  ,  2019/1400 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Trafik güvenliğini tehlikeye sokma

Hüküm : TCK'nın 179/ 3-2, 62, 52/2. maddeleri gereğince mahkumiyet

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık ve müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık ve müdafiinin suçun unsurlarının oluşmadığına ve verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması gerektiğine yönelik yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine; ancak,

Sanık hakkında hükmedilen kısa süreli hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi sırasında uygulama maddesi olan TCK'nın 50/1-a maddesinin ve adli para cezasına esas alınan tam gün sayısının gösterilmemesi,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konularda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden hükmün 4. fıkrasının hükümden çıkarılarak yerine “Sanığın kişilik ve sosyal özellikleri nazara alınarak, sanık hakkında hükmedilen kısa süreli hapis cezasının TCK'nın 50/1-a maddesi gereğince adli para cezasına çevrilmesine, sanığa verilen adli para cezasının TCK'nın 52/3 maddesi gereğince 50 tam gün karşılığı adli para cezası olarak belirlenmesine, TCK'nın 52/2 maddesi gereğince sanığın ekonomik ve şahsi halleri göz önünde bulundurularak bir gün karşılığı adli para cezasının takdiren 20 TL olarak hesabıyla 1.000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ” ibaresinin eklenmek suretiyle, sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA 05/02/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5582, Karar No: 2017/754, Tarih: 26.01.2017

**5. Hukuk Dairesi         2016/5582 E.  ,  2017/754 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare ile davalı Orman İşletme Şefliği vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı idare ve davalı Orman İşletme Şefliği vekillerince temyiz edilmiştir.

Çay bahçesi niteliğindeki... Mahallesi ... ada ... parsel sayılı taşınmaza net geliri esas alınarak değer biçilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

Dava konusu taşınmazın mülkiyetinin ihtilaflı olduğu anlaşıldığından, bedelin üçer aylık vadeli hesaba yatırtılması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru değil ise de; bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden,

Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının 2 nolu bendinde yer alan (bedelinin) kelimesinden sonra gelecek şekilde, (üç aylık vadeli hesaba yatırılarak,) ibaresinin eklenmesine,

Hükmün böylece DÜZELTİLEREK ONANMASINA, davalıdan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 26/01/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/544, Karar No: 2015/3121, Tarih: 06.02.2015

**8. Hukuk Dairesi         2015/544 E.  ,  2015/3121 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davada, 4721 Sayılı TMK'nın "Miras Hukuku" (TMK.3.Kitap) hükümlerinden kaynaklanan ve diğer dairelerin görevine girmeyen davalar sonucu verilen hüküm ve kararların Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih 2015/8 sayılı Kararı ile hazırlanıp, 22.01.2015 Tarihli ve 29244 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Hukuk Daireleri'ne ilişkin iş bölümü uyarınca, hükme yöneltilen temyiz itirazlarının incelenmesi Yargıtay (14.) Hukuk Dairesi'nin görev alanına girmesi nedeniyle, dosyanın anılan Daire Başkanlığı'na GÖNDERİLMESİNE, 06/02/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11763, Karar No: 2015/8243, Tarih: 01.10.2015

**20. Hukuk Dairesi         2015/11763 E.  ,  2015/8243 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Karacabey Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 06/07/2015

NUMARASI : 2015/146-2015/482

Kısıtlı adayı hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada Samsun 3. Sulh Hukuk, Bursa 4. Sulh Hukuk ve Karacabey Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, 4721 sayılı TMK'nın 405. maddesi uyarınca vasi atanmasına ilişkindir.

Samsun 3. Sulh Hukuk Mahkemesince kısıtlı adayının MERNİS adresinin “S. Mah. Sazlıca Sk. No:37 Karacabey/BURSA” olduğundan bahisle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Bursa 4. Sulh Hukuk Mahkemesi'nce kısıtlı adayının MERNİS adresinin “S. Mah. Sazlıca Sk. No:37 Karacabey/BURSA” olduğundan bahisle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Karacabey Sulh Hukuk Mahkemesi tarafından ise, kısıtlı adayının yerleşim yeri adresinin “F. Çakmak Mahallesi S.Şah Sokak No:11/1 İlkadım/SAMSUN” olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Türk Medenî Kanununun 411. maddesine göre, “Vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir.” Aynı Kanunun 19/1. maddesi uyarınca “Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

İlkadım İlçe Emniyet Müdürlüğünce yapılan araştırmaya ve davacının dava dilekçesindeki açıklamalarına göre kısıtlı adayının yerleşim yeri adresinin anne ve babası ile birlikte yaşadığı “F. Çakmak Mahallesi S. Şah Sokak No:11/1 İlkadım/SAMSUN” olduğu anlaşıldığından uyuşmazlığın Samsun 3. Sulh Hukuk Mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri gereğince Samsun 3. Sulh Hukuk Mahkemesi'nin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 01/10/2015 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1406, Karar No: 2020/2287, Tarih: 18.03.2020

**2. Hukuk Dairesi         2020/1406 E.  ,  2020/2287 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı erkek tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Taraflar Türk Medeni Kanunu'nun 166/3. maddesi uyarınca boşanmışlar, hüküm davacı erkek tarafından temyiz edilmiştir. Anlaşmalı boşanma yönünde oluşan karar kesinleşinceye kadar eşlerin bu yöndeki diğer bir ifadeyle gerek boşanmanın mali sonuçları, gerekse çocukların durumu hususunda kabul edilen düzenlemeleri kapsayan irade beyanından dönmesini engelleyici yasal bir hüküm bulunmamaktadır. Bu halde anlaşmalı boşanma davasının "Çekişmeli boşanma (TMKm. 166/1-2)" olarak görülmesi gerekir. Açıklanan sebeple mahkemece taraflara iddia ve savunmalarının dayanağı bütün vakıaların sıra numarası altında açık özetlerini içeren beyan ile iddia ve savunmanın dayanağı olarak ileri sürülen her bir vakıanın ispatını sağlayacak delillerini sunmak ve dilekçelerin karşılıklı verilmesini sağlamak üzere süre verilip ön inceleme yapılarak tahkikata geçildikten sonra usulüne uygun şeklide gösterilen deliller toplanarak gerçekleşecek sonucu uyarınca karar verilmek üzere hükmün bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 18.03.2020 (Çrş.)
Yargıtay — Esas No: 2020/673, Karar No: 2020/3015, Tarih: 09.06.2020

**10. Hukuk Dairesi         2020/673 E.  ,  2020/3015 K.**

**"İçtihat Metni"**

Bölge Adliye

Mahkemesi : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesi

No : 2018/1352-2018/2439

İlk Derece

Mahkemesi : Ankara 5. İş Mahkemesi

No : 2017/70-2018/26

Dava, itirazın iptali takibin devamı ve icra inkar tazminatı istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesince, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kısmen kabulüne dair verilen karara karşı davacı ve davalı vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine, Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir. Kararın davalı tarafından temyizi üzerine Bölge Adliye Mahkemesınce verilen ek kararla temyiz talebi reddedilmiş, davalı bu kez ek kararı temyiz etmiştir. Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 11 Hukuk Dairesince verilen ek kararın, davalı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 434. maddesi (6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun Geçici 3. maddesinde yer alan 1086 sayılı Yasanın temyize ilişkin hükümlerinin uygulanmasının gerektiğine ilişkin düzenleme gereğince) ile ilgili 25.01.1985 gün ve 5/1 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı hükmü gereğince, temyiz isteği, dilekçenin temyiz defterine kaydettirildiği tarihte yapılmış sayılır ve temyiz dilekçesi verilirken gerekli harç ve giderlerin tamamı ödenir. Temyiz harç ve giderlerinin eksik ödenmiş veya hiç ödenmemiş olduğunun sonradan anlaşılmış bulunması halinde, karar veren Hakim tarafından yedi günlük kesin süre tanınarak, bu süre içerisinde tamamlanması veya ödenmesi, aksi halde temyizden vazgeçmiş sayılacağı temyiz edene yöntemince ve yazılı olarak bildirilir. Ancak temyiz harcının mahkeme kalemince hesaplanıp temyiz edenden istendiği halde süresinde ödenmediği belgelendirilmiş ise temyiz isteğinin reddi gerekir.”

Davada, Bölge Adliye Mahkemesinin istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin kararı 23.1.2019 da davalıya tebliğ edilmiş, davalı tarafından 28.1.2019 tarihinde temyiz dilekçesi verilmiş ise de temyiz harcı yatırılmamıştır. Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bu kez davalıya gönedrilen harç tamamlama muhtırası 11.2.2019 da tebliğ edilmiş olmasına rağmen harç yatırılmaması üzerine Bölge Adliye Mahkemesi kararın temyiz edilmemiş sayılmasına dair ek karar vermiş, ek karar davalıya 2.3.2019 tarihinde tebliğ edilmiştir. Davalı bu kez 4.3.2019 tarihli dilekçesiyle ek kararı temyiz etmiş fakat yine temyiz harcı yatırmamıştır.Dairemizin 10.12.2019 tarih ve 2019/1811-2019/9687 E-K sayılı ilamıyla dosya ek kararın temyizine ilişkin harcın yatırılması için geri çevrilmiş, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından davalı vekiline çıkarılan muhtıra 21.1.2020 tarihinde tebliğ edilmesine karşın ek kararın temyizine ilişkin temyiz harcı yatırılmamıştır.

Bölge Adliye Mahkemesince gönderilen muhtırada verilen süre içinde ek kararın temyizine ilişkin temyiz harcının yatırılmamış olması temyiz dilekçesinin reddini gerektirir.

S O N U Ç : Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz dilekçesinin harç yatırılmaması nedeniyle REDDİNE, dosyanın ilk derece Mahkemesine karardan bir örneğin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine 9.6.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.