muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/20776, Karar No: 2015/4004, Tarih: 06.03.2015

Ayrıca, yurtdışında geçen çalışmalar sonucu o ülkenin sosyal güvenlik sisteminden hak kazanılan yaşlılık, ya da, malullük aylığının bir sonucu olan ve ikamete dayalı bulunmayan sosyal sigorta veya sosyal yardım niteliğindeki edimlerden yararlanmak, yurtdışından kazanılmış olan sosyal güvenlik hakkının en doğal sonucu olup, bu haktan feragat anlamı çıkacak şekilde bir “kesin dönüş” tanımı yapılması, sosyal güvenlik hakkından feragat edilemeyeceği olgusunun göz ardı edilmesi sonucunu da doğuracaktır.

Dava konusu, somut olayda; yeni tarihli TR- 4 belgesi getirtilip, ayrıca, yukarıda belirtilen hususlar araştırılıp tartışılarak Türkiye’de aylık bağlanmasını gerektirecek şekilde kesin dönüş şartının gerçekleşip-gerçekleşmediği hususunun değerlendirilmesi gerekirken, yazılı gerekçelerle davanın reddine karar verilmesi isabetsizdir.

Mahkemenin, yukarıda açıklanan maddi ve hukuki esaslar doğrultusunda araştırma yaparak, elde edilecek sonuca göre karar vermesi gerekirken, eksik inceleme sonucu yazılı şekilde hüküm kurması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davacı ve davalı Kurum vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 06.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1215, Karar No: 2014/14050, Tarih: 10.07.2014

**11. Ceza Dairesi         2014/1215 E.  ,  2014/14050 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mühür bozma

HÜKÜM : Beraat

Sanık hakkında mühür bozma ve elektrik hırsızlığı suçundan verilen 02.12.2009 gün 2006/667 esas ve 2009/1137 karar sayılı hükümlerin şikayetçi kurum vekili tarafından temyiz edildiği, ancak aynı ilamda elektrik hırsızlığı suçundan kurulan beraat hükmünün Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 19.07.2012 tarihli yazısı ile 6352 sayılı Yasanın geçici 2/1-2. maddeleri uyarınca yeniden değerlendirilmesi için iadesi üzerine mühür bozma suçundan yeniden hüküm kurulmadığı anlaşılmakla; şikayetçi vekilinin 02.12.2009 tarihli mühür bozma suçundan verilen ilk hükme yönelik temyizine hasren dosya incelenip gereği görüşüldü:

Elde edilen delillerin hükümlülüğe yeter nitelik ve derecede bulunmadığı mahkemece dosya içeriğine uygun olarak gerekçeleri gösterilerek kabul ve takdir kılınmış olduğundan, şikayetçi vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün istem gibi ONANMASINA, 10.07.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/19762, Karar No: 2015/21533, Tarih: 07.12.2015

**10. Hukuk Dairesi         2015/19762 E.  ,  2015/21533 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Mersin 4. İş Mahkemesi

Tarihi : 28.05.2015

No : 2012/310-2015/411

Asıl dava, 5510 sayılı Kanunun 56. ve 96. maddelerine göre Kurum'a borçlu olunmadığının tespiti, birleşen dava, 5510 sayılı Kanunun 56/son maddesi gereği davalıya yapılan yersiz ölüm aylıklarının istirdatı istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilâmında belirtildiği şekilde asıl davanın reddine, birleşen davanın ise kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı S.. S.. avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayanağı maddî delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usûl ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 07.12.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/15622, Karar No: 2018/2922, Tarih: 15.03.2018

**19. Ceza Dairesi         2016/15622 E.  ,  2018/2922 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, tebliğnameye aykırı olarak HÜKMÜN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 15/03/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1570, Karar No: 2013/339, Tarih: 05.07.2013

**Ceza Genel Kurulu         2012/1-1570 E.  ,  2013/339 K.**

**"İçtihat Metni"**

İtirazname :  2011/71435

Yargıtay Dairesi   : 1. Ceza Dairesi

Olası kastla öldürme suçundan açılan kamu davasında sanık D. T..'ın eylemi kasten öldürmenin ihmali davranışla gerçekleştirilmesi olarak kabul edilerek 5237 sayılı TCK'nun 83/3, 62 ve 53. maddeleri uyarınca 16 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluğuna ilişkin, Bandırma Ağır Ceza Mahkemesince verilen 29.09.2010 gün ve 181-141 sayılı resen temyize tâbi olan hükmün o yer Cumhuriyet savcısı ve sanık müdafii tarafından da temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 1. Ceza Dairesince 07.05.2012 gün ve 4322-3639 sayı ile;

“1) Oluşa, dosya içeriğine ve gösterilen gerekçeye göre; gayrı meşru ilişki sonucu başkasından hamile kalan sanığın, olay gecesi evinde doğurduğu bebeğini emzirip beze sardıktan sonra ailesinin bu durumu öğrenmemesi maksadıyla evinin yakınındaki boş bir arsaya bıraktığı, Adli Tıp Kurumu 1. İhtisas Kurulu'nun 27.01.2010 tarih ve 328 karar sayılı raporunda otopside belirtilen bulguların ölümden önce mi veya sonra mı oluştuğunun çürüme nedeniyle ayırt edilemediği ve ileri derecede çürüme nedeniyle ölüm sebebinin tespit edilemediğinin belirtildiği olayda, sanığın eyleminin ihmal suretiyle öldürme suçunu oluşturduğunu kabul eden mahkemenin takdirinde isabetsizlik görülmediğinden, 5237 sayılı TCK.nun 82/1-d, e, k maddesi kapsamında yeni doğmuş bebeği töre saikiyle öldürme suçundan hüküm kurulması gerektiği yönüyle bozma isteyen tebliğnamedeki düşünce benimsenmemiştir.

2) Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin, takdire ilişen cezayı azaltıcı sebebin niteliği takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde düzeltme nedeni dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin sübuta, teşdiden ceza tayininin yersizliğine, Cumhuriyet savcısının sanığın eyleminin olası kasıtla öldürme suçunu oluşturduğuna yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının  reddiyle;  5237  sayılı  TCK'nun  53. maddesinin uygulandığı bendin,

'Sanığın, 5237 sayılı TCK'nun 53. maddesinin 1. fıkrasının a, b, c, d, e bentlerinde belirtilen haklarından, mahkum olduğu hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar, kendi altsoyu üzerindeki, velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından ise 1- c bendindeki haklardan koşullu salıverilme tarihine kadar yoksun bırakılmasına' olarak değiştirilmesine karar verilmek suretiyle CMUK'nun 322.maddesinin tanıdığı yetkiye dayanılarak düzeltilen, diğer yönleri usul ve yasaya uygun olan ve re'sen de temyize tabi bulunan hükmün tebliğnamedeki düşünceye aykırı olarak onanmasına,” oyçokluğu ile karar verilmiş, Daire Başkanvekili S.Z.İ..ve Daire Üyesi M.Ş.. eylemin; “TCK'nun 82/1-d-e-k maddesi kapsamında olduğu” görüşüyle karşı oy kullanmışlardır.

Yargıtay C.Başsavcılığı ise  02.07.2012 gün ve 2011/71435 sayı ile;

“...Sanığın gayri meşru ilişki sonucu sağ olarak doğurduğu bebeğini evindeki bir beze sararak, akabinde poşet içerisine koyarak, nefes almasına imkan tanımayacak biçimde bir nebze boğulma koşulları yaratılarak, bebeği insanların kolaylıkla uğrak yeri olmayan evler arasındaki boş arsaya çöplüğün yanına bırakmak suretiyle, bir daha bıraktığı çocuğunun ölüp ölmediğini kontrol etmediği, akıbetini merak etmediği, otopsi ve adli tıp raporunda vurgulandığı üzere; bebeğin ölümünü sağlayacak biçimde beden travmalarına maruz bırakıldığı, bebeğin cesedini ilk bulan tanığın anlatımı ve tespit tutanağı itibariyle, bebekte oluşan bedensel travmaların, bebekle ilk kez karşılaşan annesi tarafından hiçbir kuşkuya yer vermeyecek şekilde gerçekleştirildiği; diğer bir anlatımla; anne tarafından bebeğin travmalara maruz bırakılarak, ağlanması bile önlenerek, sıkıca sarılıp, torbaya konulup, ıssız bir yere atılması, annenin gayri meşru edindiği çocuğunu doğrudan öldürdüğü veya ölümünü sağladığı, her iki halde de; kasten yeni doğmuş bebeğini öldürme suçunun unsurlarını oluşturduğu anlaşılmaktadır.

Açıklanan nedenlerle; Yüksek Yargıtay 1. Ceza Dairesince,  sanığın  alt soyundan gelen  kendini savunamayacak durumda olan yeni doğmuş bebeği kasten  öldürme suçunu işlediği nedenle eylemine uyan TCK'nun 82/1-d-e, maddeleri yerine, 83/3. maddesi uyarınca cezalandırılması suretiyle eksik ceza tayin edildiğinden bahisle hükmün CMUK’nun 321 nci maddesi uyarınca bozulması yönünde karar verilmesi gerektiği” görüşüyle itiraz kanun yoluna başvurmuştur.

CMK'nun 308. maddesi uyarınca inceleme yapan Yargıtay 1. Ceza Dairesince 12.12.2012 gün ve 4389-9372 sayı ile, oyçokluğuyla itirazın yerinde görülmediğinden bahisle Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Sanığın kasten öldürme suçunu ihmali davranışla işlediği kabul edilerek 5237 sayılı TCK'nun 83/3 ve 62. maddeleri uyarınca 16 yıl 8 ay hapis cezasıyla cezalandırılmasına karar verilen somut olayda, Özel Daire çoğunluğu ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; sanığın eyleminin nitelendirilmesine ilişkindir.

İncelenen dosya kapsamına göre;

10.05.2009 günü R.O.. isimli şahıs tarafından Bandırma ... Mahallesi ... Sokak No:.. sayılı adresin önündeki çöp konteynırında ölü bir kız bebeği cesedi bulunduğu ihbarının yapıldığı,

Yapılan ilk incelemede, bebeğin beze sarılmış halde poşet içerisine konulduğu, cesedin kokuşmuş, çürümüş ve kurtlanmış halde bulunduğu, göbek kordonunun normalden uzun ve düzensiz kesilmiş olduğundan doğumun bir sağlık kurumunda gerçekleşmediği hususlarının tespit edildiği,

17.05.2009 tarihinde 155 nolu telefona yapılan bir ihbarda ölü olarak bulunan bebeğin sanığa ait olduğunun bildirildiği,

Yapılan ilk incelemede, bebeğin beze sarılmış halde poşet içerisine konulduğu, cesedin kokuşmuş, çürümüş ve kurtlanmış halde bulunduğu, göbek kordonunun normalden uzun ve düzensiz kesilmiş olduğundan doğumun bir sağlık kurumunda gerçekleşmediği hususlarının tespit edildiği,

17.05.2009 tarihinde 155 nolu telefona yapılan bir ihbarda ölü olarak bulunan bebeğin sanığa ait olduğunun bildirildiği,

Bursa Uludağ Üniversitesince düzenlenen raporda; sanığın 02.05.2009  veya buna yakın bir tarihte doğum yaptığının, Adli Tıp İzmir Grup Başkanlığının 24.07.2009 günlü raporunda da, sanığın %99,99 ihtimalle ölen bebeğin biyolojik annesi olabileceğinin belirlendiği,

Adli Tıp Kurumu Birinci Adli Tıp İhtisas Kurulunun 27.01.2010 tarih ve 328 sayılı raporunda; bebeğin yapılan otopsisinde tespit olunan kafadaki hematom, kafa kırıkları, kaburga  üzerindeki lezyonların, tiroiddeki kırığın, ölüm öncesi mi yoksa ölüm sonrası mı oluştuğunun çürüme nedeniyle ayırt edilemediği, ileri derecede çürüme nedeniyle çocuğun kesin ölüm sebebinin belirlenemediği, bebeğin ölümünün 10.05.2009 tarihinden önceki 3-10 günlük zaman diliminde meydana gelmiş olabileceğinin bildirildiği,

Balıkesir Emniyet Müdürlüğü Olay Yeri İnceleme ve Kimlik Tespiti Şube Müdürlüğünce düzenlenen raporda; cesedin yanında çöp konteynırında "yeni konak" yazılı poşetin içinde  bulunan şeffaf poşette mukayeseye elverişli 3 adet parmak izinin elde edildiği, cesedin bulunduğu üzerinde "yeni konak" yazan poşette ve bir adet tırnak törpüsünde ise herhangi bir izin bulunamadığı, şeffaf poşetteki mukayeseye elverişli 3 adet izin sanığa, annesine, babasına ve bebeği bulan tanık R..a ait olmadığının belirlendiği,

Bandırma Kızılay Tıp Merkezinden alınan yazıda; sanığın 11.09.2008 ve 08.10.2008 tarihlerinde tıp merkezine başvurduğu ve muayene olduğu, en son yapılan muayenesinde 9 hafta 2 günlük gebelik tespit edildiğinin bildirildiği,

Anlaşılmaktadır.

Bandırma Kızılay Tıp Merkezinden alınan yazıda; sanığın 11.09.2008 ve 08.10.2008 tarihlerinde tıp merkezine başvurduğu ve muayene olduğu, en son yapılan muayenesinde 9 hafta 2 günlük gebelik tespit edildiğinin bildirildiği,

Anlaşılmaktadır.

Olay tarihinde bebek cesedini bulan tanık R.. O.. özetle; 10.05.2009 günü ikamet ettiği 9 numaralı binanın hemen yanındaki 13 numaralı bina ile arasındaki boş arsadan kötü kokular gelmeye başladığını, gidip kontrol ettiğinde kötü kokunun siyah bir poşet içerisinden geldiğini fark ettiğini, bunun üzerine aynı gün saat 11.30 sıralarında poşeti muhtemelen hayvan leşidir diyerek bulunduğu yerden alıp binanın önündeki çöp konteynırına attığını, atarken içindekiler dökülsün diye poşeti ters olarak boşalttığını, bu esnada poşetin içerisinden kurtlanmış halde bir bebek cesedi çıktığını, bir şey yapmadan durumu hemen 155 polis imdat telefonuna bildirdiğini, daha sonra polis ekipleri ile Cumhuriyet savcısının gelerek olaya el koyduklarını,  poşeti olay tarihinden 2 gün önce yani 08.05.2009 Cuma günü de orada gördüğünü, o zaman bu derece kötü koku gelmediği için pek dikkatini çekmediğini, ancak sonradan etrafa çok kötü kokular yayılmaya başlaması üzerine olay tarihinde kötü kokuların kaynağı olan poşeti yerinden alıp çöpe atmak isterken böyle bir durumun ortaya çıktığını, bahse konu siyah poşeti oraya kimin koyduğunu görmediğini, sanığı ve ailesini tanımadığını,

Sanığın annnesi E.ve babası M..T.. birbirleriyle uyumlu olarak ve özetle; sanığın kızları olduğunu ve kendileriyle birlikte yaşadığını, kızları D.'nun hamile olduğundan haberlerinin olmadığını, kendilerine böyle bir şeyden bahsetmediğini, kızlarının hamile olduğundan şüphelenmediklerini, D.'nun normalde zaten biraz kilolu olduğu için hamileliğini fark etmediklerini, D.'nun arada sırada doktora gittiğini ancak hangi doktora ve ne amaçla gittiğini söylemediğini, normal rahatsızlıkları olduğu için gittiğini, düşündüklerini, olay tarihinde kızlarının evde doğum yaptığından ve daha sonra doğan çocuğu götürüp boş arsaya bıraktığından da haberlerinin olmadığını, olay gecesi evdeki herkesin saat 00.30-01.00 sıralarında yattığını, D.'nun  odasının ayrı olduğunu ve kendi odasına çekilip yattığını, sabah uyandıklarında anormal bir şey göremediklerini, şüphelenecekleri herhangi bir şey olmadığını, yaşlı oldukları için sağlık sorunları olduğunu, çoğunlukla kendi sorunlarıyla ilgilenmek zorunda kaldıklarını, kızları D.'nun normalde içine kapanık fazla konuşmayan birisi olduğunu, kendileriyle çok fazla konuşmadığını, fazla birşey anlatmadığını, özel hayatı ile ilgili şeyleri paylaşmadığını, genelde kendi kabuğunda hayatını yaşadığını, haberlerinin olması halinde çocuğun bu şekilde bırakılmasına kesinlikle müsaade etmeyeceklerini,

Beyan etmişlerdir.

Sanık aşamalarda özetle; U. A... isimli şahısla 2008 yılı Temmuz ayında tanıştığını, kendisi ile arkadaşlığının ve cinsel birlikteliğinin olduğunu, çeşitli defalar cinsel ilişkiye girdiklerini, 2008 yılı Ağustos ayı içerisinde bu ilişkiden hamile kaldığını, ancak ilk başta hamile kaldığını fark etmediğini, yaklaşık 1 ay  sonra 2008 yılı Eylül ayı içinde hamile olduğunu öğrendiğini, 1 ay daha geçtikten sonra çocuğu aldırmak için Kızılay Tıp Merkezine gittiğini, burada bir hemşire ve kadın doğum uzmanı ile görüştüğünü, çocuğun alınması süresinin geçmiş olduğunu ve bu safhadan sonra çocuğun alınamayacağını söylediklerini, bu nedenle çocuğu aldıramadığını, Kızılay Tıp Merkezinden başka Bandırma ve Bursa'da da birkaç doktora daha gittiğini, onların da aynı şeyi söylediklerini, bu gelişmeleri çocuğun babası U. A..'a ilettiğini, onun da "başka bir doktor bul aldır" dediğini, 2008 yılı Kasım ayında bir kaç kez telefonla görüştüklerini, sonraki görüşmelerinde U..'a çocuğu aldırdığını söylediğini, daha sonra U..'un İstanbul'a gittiğini duyduğunu ve o tarihten beri kendisi ile hiç görüşmediğini, verdiği telefon numaralarından kendisini aradığını, ancak ulaşamadığını, çocuğu aldıramayacağını anlayınca doğurmaya karar verdiğini, hamilelik dönemi içerisinde karnının çok fazla büyümediğini, anne ve babasının hamile olduğunu hiç fark etmediklerini, biraz kilo aldığını fark edince onlara aldığı ilaçlardan dolayı kilo aldığını söylediğini, ilerleyen hamilelik dönemi içerisinde bir daha hiç doktora gitmediğini, bu nedenle ailesi ve çevresinin hamile olduğunu hiç anlamadığını, 02.05.2009 günü gece saat 02.30 sıralarında evde doğum sancılarının tuttuğunu, anne ve babasının başka bir odada uyuduklarını, onlara hissettirmeden kendi başına evin salonunda doğum yaptığını ve bir kız çocuğu dünyaya getirdiğini, göbek bağını 10-12 cm kadar uzunlukta bir makasla kestiğini, ağlayınca susması için bebeği emzirdiğini ve salonda bulunan bir örtüye sardığını, bebeğin karnı doyunca uyuduğunu, daha sonra banyoda kendisini temizleyerek üzerini değiştirdiğini, sabah ezanı okunurken bebeği alıp dışarı çıktığını, evin arkasında bulunan ....Sokak üzerindeki boş bir arsaya bıraktığını, amacının oradan geçen birilerinin çocuğu görerek alması ve yetkili bir kuruma teslim etmesi olduğunu, bıraktığında bebeğin yaşadığını, bebeği kırmızı, beyaz, siyah bezin içerisinde bahsi geçen yere bıraktığını, poşet içerisinde bırakmadığını, poşetin ve tırnak törpüsünün kendisine ait olmadığını, kime ait olduğunu da bilemediğini, bebeğin sarılı olduğu bezi poşetin içerisine koymadığını, daha sonra bebeği bıraktığı yere hiç gitmediğini, bebeğin ne olduğunu merak ettiğini ancak gitmeye cesaret edemediğini, "birileri nasıl olsa bulmuştur ve almışlardır, karakola veya çocuk esirgeme kurumuna teslim etmişlerdir" diye düşündüğünü, çöp konteynırında ölü bir bebek bulunduğunu 16.05.2009 günü duyduğunu, ancak bebeği çok önceden bıraktığı için ölen bebeğin kendisinin bebeği olduğunu düşünmediğini, bebeği ...

.05.2009 günü duyduğunu, ancak bebeği çok önceden bıraktığı için ölen bebeğin kendisinin bebeği olduğunu düşünmediğini, bebeği ....Sokakta iki evin arasındaki arsaya ve kırmızı tuğlalı olan evin hemen yanına bıraktığını, bıraktığında arsada araçlar olduğunu, bebeği çöp konteynırının içine veya kenarına bırakmadığını, bıraktığı yerin insanlar tarafından görülebilecek bir yer olduğunu,  yaptığından çok pişman olduğunu, mecbur kaldığı ve başka bir çaresi kalmadığı için böyle yaptığını, doğumdan sonra ne yapacağını şaşırdığını ve bilinçli haraket edemediğini, yaşadığı panik dolayısıyla çocuğu alıp bahsettiği yere bıraktığını, cami avlusuna ya da daha merkezi bir yere bırakmayı akıl edemediğini, bıraktığı yerde camiye giden insanlar nasıl olsa görür ve bulurlar diye düşündüğünü savunmuştur.

Uyuşmazlığın sağlıklı bir çözüme kavuşturulabilmesi için TCK'nun 83. maddesinde düzenlenen kasten öldürmenin ihmali surette işlenmesi ve bu kapsamda ihmali ve icrai suç ayrımı üzerinde durulması gerekmektedir.

Hukuk normları, yasaklayıcı ve emredici normlar olmak üzere, iki şekilde ortaya çıkmaktadır. Sadece icrai bir hareketle ihlal edilebilecek olan ve belirli bir hareketin yapılmasının istenmediği yasaklayıcı normlarda, yasaklanan hareketin yapılması sonucunda bir hak ihlali gerçekleşmektedir. Örneğin; TCK'nun 81. maddesinde yer alan öldürmeyi yasaklayan norm bir kimsenin öldürülmesiyle ihlal edilmiş olacaktır. Emredici normlarda ise, belirli bir hareketin yapılması yasaklanmamakta, aksine belirli bir hareketin yapılması emredilmektedir. Bu emredici kurala uyulmaması başka bir anlatımla yapılması emredilen hareketin yerine getirilmemesi sonucunda haksızlık meydana gelmekte yani kanunda tanımlanan suç ihmali hareketle işlenmektedir. Örneğin; TCK'nun 98. maddesinde düzenlenen, kendini idare edemeyecek durumda olan kimseye hal ve şartların elverdiği ölçüde yardım etmemek ya da durumu derhal ilgili makamlara bildirmemek şeklindeki suç, emredici normun istediği şekilde davranılmamış olması nedeniyle yani ihmali hareketle oluşmaktadır. (Mahmut Koca-İlhan Üzülmez, Türk Ceza Hukuku Genel Hükümler, Seçkin Yayınevi, Ankara, 2012, 5. bası, s.337-338)