muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/11377, Karar No: 2014/22580, Tarih: 04.11.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/11377 E.  ,  2014/22580 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Sakarya İş Mahkemesi

TARİHİ : 20/03/2014

NUMARASI : 2009/973-2014/284

Davacı, meslek hastalığı sonucu maluliyetinden doğan maddi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine karar vermiştir.

Hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava, meslek hastalığı nedeniyle sigortalının maddi zararlarının giderilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Sigortalıya, iş kazası veya meslek hastalığı nedeniyle geçici iş göremez durumda bulunduğu sürece, Kurum tarafından 506 sayılı Yasa'nın 12/B ve 16. maddeleri (5510 sayılı Yasanın 12. maddesi) uyarınca geçici iş göremezlik ödeneği ödenir. Bu ödenek iş kazalarında olay, meslek hastalığında da tedavinin başladığı tarihten itibaren çalışmaz durumda kaldığı(raporu olduğu) sürece ödenir. Geçici iş göremezlik devresinde sigortalının çalışamadığı dönemde yoksun kaldığı gelirde iş kazası sonucu oluşan maddi zarar kapsamındadır. Raporlu olunan dönemde çalışamayan sigortalının bu dönemde yoksun kaldığı ücreti kadar bir zararının oluşacağı ve bu zararında maddi zarar içerisinde kabul edilmesi gerektiği açıktır. Sigortalının zararlandırıcı olay nedeni ile tedavisinin devam ettiği ve çalışamadığı sürelerde %100 iş gücü kaybına uğradığı kabul edilerek bilirkişi aracılığıyla maddi zarar tespit edilip SGK.'ca ödenmesi gereken geçici iş göremezlik ödeneğinin rücu edilebilen kısmı düşüldükten sonra elde edilecek sonuca göre bu dönemdeki maddi zarar belirlenmelidir.

Somut olayda, % 0 oranında sürekli iş göremezliğe uğrayan davacının tüm tedavi evrakları getirtilerek tedavisinin devam ettiği ve çalışamadığı sürelerde %100 iş gücü kaybına uğradığı kabul edilerek bilirkişi aracılığıyla maddi zarar hesabı yaptırılması sonucu çıkacak sonuca göre maddi tazminat istemi hakkında bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde istemin reddine karar verilmesi doğru olmamıştır.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular nazara alınmaksızın yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 04.11.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/876, Karar No: 2020/11419, Tarih: 11.11.2020

**15. Ceza Dairesi         2019/876 E.  ,  2020/11419 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : 5237 sayılı TCK'nın 157/1, 43/1, 52, 53. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Dolandırıcılık suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dairemizin 26/10/2017 tarihli bozma ilamı üzerine dosyanın uzlaşma bürosuna gönderildiği ancak usulüne uygun uzlaşma teklifine rağmen tarafların uzlaşamadıkları belirlenerek yapılan incelemede;

Sanığın katılanlara akrabasının milletvekili olduğunu ve siyasi çevresi aracılığıyla iş bulmayı vadettiği, bu kapsamda bir kısım paralarını aldığı iddia edilen olayda;

Katılan ... soruşturma beyanında, sanığın kendisine Erzurum Milletvekili ... ile akraba olduğunu, yakınlarını işe yerleştirebileceğini söylediğini ve kendisinin de çocukları için bir kısım evrakları hazırlayarak sanığa verdiğinde, sanığın bir kısım masrafları olacağını söyleyerek kendisinden 18.000,00 TL aldığını, bu olaya ... Kundura isimli işyerinin sahibi olan ... isimli şahsın tanık olduğunu, sanığın çocuklarının işini hallettiğini söylemesi üzerine 10.000 TL daha verdiğini, sanığın 2009 yılı Ağustos ayı sonlarında bir kısım hazır ihaleler olduğunu, bunları kendisine devredebileceklerini söylemesi üzerine elden 28.000 TL daha verdiğini beyan etmesine karşılık; duruşmadaki beyanında, sadece ihaleler nedeniyle sanığa önce 18.000,00 TL, sonra da 10.000,00 TL elden para verdiğini, ardından sanığın eşinin hesabı olduğunu sonradan öğrendiği bir hesaba parça parça olmak üzere yaklaşık 28.000,00 TL civarında olmak üzere yine para yatırdığını, bu şekilde farklı zamanlarda toplam 56.000,00 TL civarında para verdiğini beyan ettiği, katılanın bozma sonrası alınan beyanında ise bu sefer çocukları ve eniştesinin işe girebilmesi için sanığa ödeme yaptığını, daha sonra sanık ...'in hanımının dayısının milletvekili olduğundan bahsederek masrafsız şekilde ihale aldırabileceğinden bahisle kendisinden daha önceki ifadelerinde bahsettiği meblağda para aldığını beyan ettiği; bu suretle sanığın dolandırıcılık suçunu işlediğinin iddia edildiği olayda; sanık savunması, katılan beyanı, tanık beyanı, uzlaştırma sağlanamadığına ilişkin rapor ve tüm dosya kapsamına göre; sanığın kamu görevlileri ile ilişkisi olduğundan ve katılanın çocuklarını işe yerleştireceği vaadi ile aldatarak menfaat temin edip etmediği yönündeki söz konusu eylemlere ilişkin çelişkinin yargılama sırasında giderilemediği anlaşılmakla şüpheden sanık yararlanır ilkesi gereğince söz konusu şüphenin sanık lehine yorumlanması gerektiği gerekçesine dayanan, sanığın basit dolandırıcılık suçundan mahkumiyetine ilişkin mahkemenin kabul ve uygulamasında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Bozmaya uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanık müdafinin ihtilafın hukuki olduğu, dosyaya sunulan deliller incelenmeden, eksik araştırma ve inceleme sonucu usul yasaya aykırı karar verildiği hususlarına ilişkin ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddiyle, usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, 11.11.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/7830, Karar No: 2013/10929, Tarih: 28.11.2013

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2013/7830 E.  ,  2013/10929 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi Orman Yönetimi vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı, dava dilekçesinde özetle; "Kadastro tesbitinde 112 ada 8 parsel sayılı taşınmazın 13 m², ...'e ait 112 ada 7 parsel sayılı taşınmazın ise, 616 m² olarak yazıldığını, halbuki, taşınmazların üçer dönüm olarak eşit şekilde yazılması gerektiğini, taşınmazların eksik olan kısımlarının 106 ada 1 parsel sayılı Devlet Ormanı arazisi içinde kaldığını, taşınmazların 100 yıldır tarla ve fındıklık olarak kullanıldığını, orman ile alâkasının olmadığını, yapılan tesbitin iptali ile taşınmazdaki hissesinin adına tesciline" karar verilmesi istemiyle dava açmıştır.

Daha sonra duruşmadaki beyanında dava konusu ettiği taşınmazların 112 ada 7 ve 8 sayılı parseller olduğu, 106 ada 1 sayılı parsele yönelik davasından ferâgat ettiğini bildirmiştir.

Mahkemece davanın reddine, .... Köyü, 112 ada 7 ve 8, 106 ada 1 parsel sayılı taşınmazların tesbit gibi tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiş, hüküm Orman Yönetimi vekili tarafından vekâlet ücretine yönelik olarak temyiz edilmiştir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde 1967 yılında yapılarak kesinleşen orman kadastrosu bulunmaktadır.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye ve kendisini vekille temsil ettiren Orman Yönetimi lehine 450,00.-TL vekâlet ücreti takdir edildiğine göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usûl ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 28/11/2013 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6526, Karar No: 2016/15122, Tarih: 15.12.2016

**3. Hukuk Dairesi         2016/6526 E.  ,  2016/15122 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki Kayıp Kaçak Bedelinin İadesi Davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne, yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili dilekçesinde; davalı dağıtım şirketinin, düzenlediği faturalar ile kendisinden hukuka aykırı olarak kayıp-kaçak bedeli adı altında fazladan ücret tahsil ettiğini ileri sürerek; fazlaya ilişkin hakkı saklı kalmak üzere, şimdilik 1.500 TL bedelin işleyecek avans faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiş; ıslah dilekçesi ile de talebini 12.192,32 TL'ye yükseltmiştir.

Davalı vekili dilekçesinde ; husumetin taraflarına ait olmayıp EPDK'ya ait olduğunu, 30/10/2009 tarihine kadar ki süreç için husumetin ...'a yöneltilmesi gerektiğini, ayrıca elektrik dağıtım işiyle sorumlu olan kurumun ... olduğunu, kayıp kaçak bedeli olarak alınan ücretin zorunlu olarak alınmasından dolayı iadesinin istenilemeyeceğini ve kısmi dava açılamayacağını belirterek davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece; davalı dağıtım şirketinin, kayıp-kaçak bedelini elektrik abonesi olan davacı şirketten tahsil etmesinin yasal dayanağı bulunmadığı gerekçe gösterilerek davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı vekilince temyiz edilmiştir.

1-) Dava, elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp-kaçak bedelinin istirdatı istemine ilişkindir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 21.05.2014 tarih ve 2013/7-2454 Esas 2014/679 K. Sayılı kararı ve Dairemiz kararları ile Anayasanın Vergi ödevi Başlıklı 73. maddesindeki “... Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülükler kanunla konulur, değiştirilir veya kaldırılır..." şeklindeki düzenlemeye göre; kayıp-kaçak, sayaç okuma, dağıtım, perakende hizmet ve iletim bedeli uygulamasının EPDK Kararları ve tebliğleri çerçevesinde uygulama arz eden kanunlar ve ikincil mevzuat hükümleri çerçevesinde EPDK tarafından belirlenerek uygulandığı, bu tarihteki mevcut hukuki düzenlemenin EPDK'na sınırsız bir fiyatlandırma ve tarife unsuru belirleme hak ve yetkisi vermediği, özellikle kaçak (elektrik enerjisinin hırsızlanması) bedellerinin kurallara uyan abonelerden tahsili yoluna gitmenin hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaşmadığı, bu faturalara yansıtılan diğer kalemlere ilişkin bedel miktarlarının şeffaflık ilkesi ile denetlenebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne bedel ödendiğinin bilinmesininde şeffaf hukuk devletinin vazgeçilmez unsuru olduğu, EPDK kararları ile bu bedellerin mevcut mevzuat kapsamında tüketicilerden alınmasının hukuka uygun olmadığı kabul edilmiştir.

Ne var ki, uyuşmazlığın temyiz yolu ile Dairemize geldiği aşamada 17.06.2016 Tarih 29745 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren geçmişede etkili 6719 sayılı kanunun 21. maddesi ile 6446 Sayılı kanun "17. maddesinin birinci, üçüncü ve dördüncü fıkraları ile altıncı fıkrasının (a), (ç), (d) ve (f) bentleri değiştirilmiş ve aynı maddeye eklenen 10. bend ile; "Kurum tarafından gelir ve tarife düzenlemeleri kapsamında belirlenen bedellere ilişkin olarak yapılan başvurularda ve açılan davalarda; tüketici hakem heyetleri ile mahkemelerin yetkisi, bu bedellerin, Kurumun düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlıdır." hükmü getirilerek Tüketici Hakem Heyetlerinin ve Mahkemelerin bu konularda açılacak davalarda inceleme ve araştırma yetkileri geçmişe de etkili olarak sadece bu dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedellerinin Kurumun bu konulardaki düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlanmış, bu bedellerin alınmasında esas olan ilgili tarifelerin düzenlenmesinde EPDK.nun Kanundaki yetkileri genişletilerek yukarıda sözü edilen bedeller maliyet unsuru kapsamına dahil edilmiştir.

Yine, 6719 sayılı kanunun 26. maddesi ile 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'na eklenen;

Geçici madde 19; "Bu maddeyi ihdas eden Kanunla öngörülen düzenlemeler yürürlüğe konuluncaya kadar, Kurul tarafından yürürlüğe konulan mevcut yönetmelik, tebliğ ve Kurul kararlarının bu Kanuna aykırı olmayan hükümlerinin uygulanmasına devam olunur." hükmünü,

Geçici madde 20; "Kurul kararlarına uygun şekilde tahakkuk ettirilmiş dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedelleri ile ilgili olarak açılmış olan her türlü ilamsız icra takibi, dava ve başvurular hakkında 17 nci madde hükümleri uygulanır." hükmünü içermektedir.

Hal böyle olunca, karar tarihinden sonra yürürlüğe girmiş bulunan bu yasa değişikliklerinin, yürürlük tarihi öncesi dönemde geçerli olan EPDK kararlarına dayanılarak alınmış olan ve dava konusu yapılan kayıp-kaçak bedelleri ile ilgili olarak açılan ve halen devam eden davalarda da geçmişe etkili olacak şekilde (bu yasa değişikliği öncesinde açılan ve halen görülmekte olan davalar da) uygulanması gereken hükümler içerdiğinden 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'nun 17., geçici 19. ile 20. maddelerinin, somut olaya etkisinin bulunup bulunmadığının yerel mahkemece tartışılıp değerlendirildikten sonra sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekmektedir.

2-) Bozma nedenlerine göre davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

2-) Bozma nedenlerine göre davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bendde açıklanan nedenlerle hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince davalı yararına BOZULMASINA, ikinci bendde açıklanan nedenle davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, HUMK'nun 440/III-1 maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 15.12.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/37436, Karar No: 2021/8115, Tarih: 11.10.2021

**11. Ceza Dairesi         2021/37436 E.  ,  2021/8115 K.**

**"İçtihat Metni"**

Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 29.06.2021 tarih ve 2020/11080 sayılı kanun yararına bozma istemine atfen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 10.09.2021 tarih ve KYB-2021/89750 sayılı ihbarname ile

Nitelikli dolandırıcılık suçundan sanık ...'un, 5237 sayılı Türk Ceza Kanun'un 158/1-f, 158/1-son, 52/2 ve 62. maddeleri uyarınca 2 yıl 6 ay hapis ve 8.333,00 Türk Lirası adli para cezaları ile cezalandırılmasına dair ... 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 04.11.2011 tarihli ve 2010/102 esas, 2011/274 sayılı kararının;

1- "Sanığın, katılanın kimlik bilgilerine göre düzenlenen ancak kendi fotoğrafını yapıştırıp ... Mahallesi Muhtarlığından aldığı nüfus cüzdanı talep belgesiyle ... Nüfus Müdürlüğüne müracaat ederek içerik itibariyle sahte olan nüfus cüzdanını aldığı, bu nüfus cüzdanını kullanarak ... Bankası ... Şubesine müracaat edip 03.10.2007 tarihinde 5.000,00 Türk lirası kredi kullandığının iddia ve kabul olunduğu olayda, sanığın sübut bulan eylemi 5237 sayılı Kanun'un 158/1-d bendinde öngörülen kamu kurumu olan Nüfus Müdürlüğü'nün maddi varlığı olan nüfus cüzdanının kullanılması suretiyle nitelikli dolandırıcılık ve aynı Kanun'un 158/1-j bendinde öngörülen banka veya diğer kredi kurumlarınca tahsis edilmemesi gereken bir kredinin açılmasını sağlamak suretiyle nitelikli dolandırıcılık suçu kapsamında kaldığından ve dolayısıyla somut olayda anılan Kanun'un 158/1-f maddesinin uygulanma olanağı bulunmadığından, mahkemece 158/1-f maddesinin uygulanması suretiyle suç vasfında yanılgıya düşülmesinde,

2- Benzer bir olayla ilgili Yargıtay 15. Ceza Dairesinin 15.06.2020 tarihli ve 2020/1421 esas, 2020/5777 karar sayılı ilamında da belirtildiği üzere, 5237 sayılı Kanun'un 158. maddesinin 1. fıkrasının (e), (f), (j) ve (k) bentlerinde sayılan hallerde adli para cezasının tayininde tespit olunacak temel gün, suçtan elde edilen haksız menfaatin iki katından az olmayacak şekilde asgari ve bu miktara yükseltilerek belirlenecek gün sayısı üzerinden arttırma ve eksiltmeler yapıldıktan sonra ortaya çıkacak sonuç gün sayısı ile bir gün karşılığı aynı kanunun 52. maddesi uyarınca, 20-100 Türk lirası arasında takdir olunacak miktarın çarpılması neticesinde sonuç adli para cezasının belirlenmesi gerektiği,

Anılan kararda ise; sanığın 5237 sayılı Kanun'un 158/1-f maddesi uyarınca 3 yıl hapis cezası yanında 200 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmesini takiben, adli para cezasının anılan Kanun'un 52/2. maddesi uyarınca günlüğü 20,00 Türk lirasından 4.000.00 Türk lirası olarak belirlenmesine ve aynı Kanun'un 158/1-son maddesi gereğince adli para cezasının suçtan elde edilen menfaat olan 5.000,00 Türk lirasından az olmayacağından bahisle 10.000,00 Türk lirası olarak belirlenmesini müteakip, gün adli para cezası üzerinden indirim ve artırımlar yapılarak belirlenecek sonuç gün sayısı ile 20-100 Türk lirası arasında takdir olunacak miktarın çarpılması neticesinde sonuç adli para cezasının belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, yukarıda anılan şekilde belirlenen 10.000,00 Türk lirasından anılan Kanun'un 62. maddesi uyarınca yapılan 1/6 indirim neticesinde 8.333,00 Türk Lirası adli para cezasına hükmedilmesinde isabet görülmediğinden” bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca, anılan kararın bozulması istenilmiş olmakla,

Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1) Sanığın katılanın kimlik bilgilerine göre düzenlenen ancak kendi fotoğrafını yapıştırıp ... Mahallesi Muhtarlığından aldığı nüfus cüzdanı talep belgesiyle ... Nüfus Müdürlüğüne müracaat ederek içerik itibarıyla sahte olan nüfus cüzdanını aldığı, bu nüfus cüzdanını kullanarak ... Bankası ... Şubesine müracaat edip 03.10.2007 tarihinde 5.000 TL kredi kullandığının iddia ve kabul olunduğu olayda, hükümlünün sübut bulan eylemi 5237 sayılı TCK'nin 158/1-d bendinde öngörülen kamu kurumu olan Nüfus Müdürlüğünün maddi varlığı olan nüfus cüzdanının kullanılması suretiyle nitelikli dolandırıcılık ve aynı Kanun'un 158/1-j bendinde öngörülen banka veya diğer kredi kurumlarınca tahsis edilmemesi gereken bir kredinin açılmasını sağlamak suretiyle nitelikli dolandırıcılık suçları kapsamında kaldığı ve somut olayda TCK'nin 158/1-f maddesinin uygulanma olanağı bulunmadığından, mahkemece TCK’nın 158/1-f maddesinin uygulanması suretiyle suç vasfında yanılgıya düşüldüğü,

2) 5237 sayılı TCK'nin 158. maddesinin 1. fıkrasının (e), (f), (j) ve (k) bentlerinde belirtilen nitelikli hallerde suçtan elde edilen haksız menfaat belli ise; TCK'nin 52. madde hükmü de gözetilmek sureti ile haksız menfaatin iki katından az olmayacak şekilde temel adli para cezası aynı Kanun'un 61. maddesi uyarınca gün olarak belirlenerek artırım ve indirimler gün üzerinden yapıldıktan sonra, ortaya çıkacak sonuç gün sayısı ile bir gün karşılığı aynı Kanun'un 52/2. maddesi gereğince 20-100 TL arasında takdir edilecek miktarın çarpılması neticesinde sonuç adli para cezasının belirlenmesi gerektiği, nazara alındığında; somut olayda TCK'nin 158/1-son maddesi uyarınca adli para cezası, suçtan elde edilen 5.000 TL'lik menfaatin iki katından az olamayacağından 10.000 TL'nin belirlenmesini müteakip, gün adli para cezasına çevrilerek 500 gün adli para cezası üzerinden TCK'nin 62. maddesi uyarınca 416 gün bulunması ve aynı Kanun'un 52. Maddesi uyarınca günlüğü 20 TL 'den 8320 TL olarak sonuç adli para cezasının bulunması gerekirken, 04.11.2011 tarihli hükümde; adli para cezası bakımından temel cezanın TCK'nin 158/1-f maddesi uyarınca 200 gün olarak belirlenmesini takiben, adli para cezasının anılan Kanun'un 52/2 maddesi uyarınca günlüğü 20 TL'den 4.000 TL olarak belirlenmesine ve haksız menfaatin iki katı olan 10.000 TL üzerinden TCK'nin 62. maddesi gereği 1/6 indirim uygulanıp 8.333 TL adli para cezasına hükmedilmek suretiyle fazla ceza tayin edildiği anlaşıldığından,

Kanun yararına bozma isteyen düşünce yerinde görülmekle ... 1. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 04.11.2011 tarih, 2010/102 Esas, 2011/274 Karar sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nin 309. maddesinin 4. fıkrasının (b) bendi uyarınca aleyhe bozma olmamak üzere BOZULMASINA, para cezasının infazında (2) numaralı bozmada belirtilen husus dikkate alınarak müteakip işlemlerin mahallinde takdir ve ifasına, dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına İADESİNE 11.10.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/12439, Karar No: 2024/258, Tarih: 18.01.2024

**10. Hukuk Dairesi         2023/12439 E.  ,  2024/258 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

SAYISI : 2022/343 E., 2023/304 K.

KARAR : Kısmen kabul

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen aksine işlemin iptali ile ölüm aylığının kesildiği tarih itibariyle yeniden bağlanarak ödenmeyen aylıkların yasal faizleriyle tahsili davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Mahkeme kararı taraf vekilleri tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili, müvekkilinin, eski eşi ... ile boşandığı 27.10.2000 tarihinden itibaren asla beraber yaşamadığını, Kurum işleminin iptali ile davacının babası üzerinden aldığı ölüm aylığının kesildiği tarihten bağlanarak ödenmeyen aylıkların faiziyle tahsiline karar verilmesini istemiştir.

II. CEVAP

Davalı Kurum vekili, davanın haksız ve mesnetsiz olduğunu, davacı hakkında yapılan işlemlerin usul ve yasaya uygun olduğunu belirterek davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 14.12.2020 tarihli, E.2018/459, K.2020/731 sayılı kararı ile davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

Bölge Adliye Mahkemesenin 07.12.2021 tarih, E.2021/934, K.2021/3392 sayılı kararı davacının istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.