muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/1267, Karar No: 2018/395, Tarih: 28.02.2018

O hâlde yedi yıla yakın bir süreye ilişkin toplu iş sözleşmesi artışlarından kaynaklanan alacaklarını belirlemesi, davacı işçinin eğitim ve sosyal durumu dikkate alındığında kendisinden beklenemeyeceği gibi, söz konusu alacakların belirlenebilmesi için işverende bulunan bilgi ve belgelerin verilmesi ve tahkikata ihtiyaç duyulduğundan, mahkemece davanın belirsiz alacak davası olarak görülmesi ve davanın kabulüne karar verilmesi yerindedir.

He ne kadar Hukuk Genel Kurulundaki görüşmeler esnasında bir kısım üyelerce davalının belirsiz alacak davasının istisnai bir dava türü olarak düzenlendiği, belirsiz alacak davasının muhatabı olan davalının alacak miktarını bilemediği için savunma hakkının kısıtlandığı, bu nedenle istisnai bir dava türü olan belirsiz alacak davasının dar yorumlanması gerektiği, işçinin ekonomik, eğitim ve sosyal durumu, zamanaşımı süresi veya yargılama giderleri gibi nedenlerin belirsiz alacak davası açılmasına gerekçe olarak kabul edilemeyeceği, 6100 sayılı HMK'nın alacakları belirli, belirlenebilir ve belirsiz olarak üç kategori altında düzenlediği, alacağın belirli veya belirlenebilir olduğu hâllerde belirsiz alacak davası açılmasının mümkün olmadığı, somut olayda davacının toplu iş sözleşmesi ve bordrolara göre alacağını belirlemesinin mümkün olduğu, başka bir anlatımla alacağın belirlenebilir nitelikte olduğu, bilirkişi incelemesi yapılmasının alacağın belirsiz olduğunu göstermeyeceği, iş davalarının çok büyük bir kısmında bilirkişi incelemesi yaptırıldığı, alacağın belirlenmesinin zaman almasının önem arz etmediği, işçinin böylesi durumlarda kısmi dava açabileceği, öte yandan direnme kararının gerekçesindeki tespitlerin dosya kapsamına uygun olmadığı, bu nedenlerle direnme kararının bozulması gerektiği ileri sürülmüş ise de Kurul çoğunluğu tarafından bu görüş benimsenmemiştir.

Diğer taraftan bir kısım üyelerce somut olayda Özel Dairece belirsiz alacak davası açılamayacağı ve davacının hukuki yararının bulunmadığı gerekçesiyle davanın usulden reddine karar verilmesi gerektiğine değinen bozma kararının hatalı olduğu, zira davacının hukuki yararının bulunduğu ve hukuki nitelendirmenin mahkemeye ait olduğu, davanın kısmi dava olarak açılabileceği, bu durumda direnme kararının belirtilen bu değişik gerekçe ile onanması gerektiği belirtilmiş ise de, bu görüş de Kurul çoğunluğunca kabul edilmemiştir.

Hâl böyle olunca mahkemenin direnme kararı yerindedir.

Ne var ki, Özel Dairece bozma nedenine göre davanın esasına yönelik diğer temyiz itirazları incelenmediğinden, bu yönde inceleme yapılmak üzere dosyanın Özel Daireye gönderilmesi gerekir.

S O N U Ç: Direnme uygun bulunduğundan davalı vekilinin işin esasına ilişkin diğer temyiz itirazlarının incelenmesi için dosyanın 22. HUKUK DAİRESİNE GÖNDERİLMESİNE, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere 28.02.2018 gününde oy çokluğu ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/15881, Karar No: 2014/22332, Tarih: 09.12.2014

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2014/15881 E.  ,  2014/22332 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına davalı vekilinin sunduğu temyiz dilekçesinde yerel mahkemenin Yargıtay bozma ilamı sonrasında yaptığı yargılama sonucu verdiği kararın yeniden hangi nedenlerle bozulması gerektiğine dair temyiz nedenleri bildirilmemiş olması, Dairemizce gerekçeli temyiz dilekçesi sunularak temyiz edilen dosyalarda da temyiz dilekçesinde belirtilen temyiz nedenleriyle bağlı kalınarak temyiz incelemesi yapılıyor olması ve yine mahkeme kararında Dairemizce kamu düzenini ilgilendiren ve re'sen bozma nedeni yapılmasını gerektirecek bir hata bulunmadığının anlaşılmasına göre davalı vekilinin bozma isteğinin reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, davalıdan temyiz harcı peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına, 09/12/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/21394, Karar No: 2016/643, Tarih: 21.01.2016

**21. Hukuk Dairesi         2015/21394 E.  ,  2016/643 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı, maluliyet oranının tespitiyle, maaş kesilmesine ilişkin Kurum işleminin iptaline, ödenmeyen aylıkların faiziyle tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, görevsizliğine karar vermiştir.

Hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Davacı, emekli maaşının, emeklilik şartlarını taşımadığı gerekçesiyle Kurum tarafından kesildiğini ve borç tahakkuk ettirildiğini belirterek, kurum işleminin iptali ile haksız kesilen emekli maaşının yeniden bağlanmasına karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, Davacı hakkında 193 sk nın 31.maddesi gereği 3.derece sakatlar için uygulanan sakatlık indiriminden faydalanabileceği gözetilerek 01/12/2011 tarihi itibarıyle yaşlılık aylığı bağlandığı, Ancak daha sonra Tekirdağ Vergi Dairesi Başkanlığının 20/03/2015 tarih 881 sayılı yazısı ile davacının vergi indiriminden faydalanmasının mümkün olmadığı davalı S.. S.. kurum başkanlığına bildirilmesi üzerine yaşlılık aylığı iptal edildiğinden, söz konusu idari işlem yönünden söz sahibi olan birim gözetilerek davaya bakma görevinin İdari Yargı olduğu gerekçesiyle mahkemenin görevsizliği nedeniyle davanın reddi yönünde hüküm kurulmuştur.

Temyize konu uyuşmazlık, yargı yolunun belirlenmesi noktasında toplanmaktadır.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden, davacının yaşlılık maaşının, Vergi Dairesince davacının vergi oranın %37 olduğunu bildirmesi üzerine emeklilik şartlarını taşımadığı gerekçesiyle Kurum tarafından kesilmiş ve geriye dönük borç tahakkuk ettirilmiştir.

5510 sayılı kanunun uyarınca yapılan aylık kesme işlemini yapan birim Vergi Dairesi değil davalı Sosyal Güvenlik Kurumu olup aylık kesmeden kaynaklanan nizada görevli mahkeme iş mahkemeleridir. Söz konusu idari işlem yönünden söz sahibi olan birim gözetilerek uyuşmazlığın çözüm yerinin İdari Yargı olduğu yönündeki Mahkeme gerekçesinin yasal ve hukuki dayanağı bulunmamaktadır.

Hal böyleyken Mahkemece, işin esasına girilerek bir karar verilmesi gerekirken, yukarıda belirtilen maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde davacı vekilinin bu yönü amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 21.01.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/16992, Karar No: 2013/16261, Tarih: 19.11.2013

**3. Hukuk Dairesi         2013/16992 E.  ,  2013/16261 K.**

**"İçtihat Metni"**

....

Taraflar arasında görülen maddi-manevi tazminat davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkillerin murisi bulunan ....davalılardan .... evinde boya yaparken elektrik akımına kapılarak vefat etttiğini ileri sürerek, davalılardan maddi-manevi tazminata hükmedilmesini istemiştir.

Mahkemece; davalılar .....Başkanı ve ... yönünden davanın kısmen kabulüne, diğer davalı..... yönünden kusurunun bulunmaması nedeniyle reddine karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalıların bütün, davacının ise sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Borçlar Yasasının 58.maddesinde; bir bina veya imal olunan herhangi bir şeyin maliki, o şeyin fena yapılmasından yahut muhafazasındaki kusurundan dolayı mes’ul olur denilmektedir. Burada, yasa koyucu bozuk yapılan bir yapı eserinden zarar görenleri, mümkün olduğu kadar basit ve dolaysız bir tazmin imkanı sağlayarak, onları korumaktadır. Bu anlamda sorumlu olabilecek malik, gerçek kişi veya özel hukuk tüzel kişisi olabileceği gibi, kamu hukuku tüzel kişisi de olabilir.

BK.m.58’de öngörülen sorumluluğun söz konusu olması için, söz konusu yapı eserinin, yapım bozukluğu veya bakım eksikliğinden bir zarar doğması gereklidir.

Yapım bozukluğu, bir inşaatın kötü yapılmasını, imal ve inşaat zamanında uyulması gerekli olan teknik kurallara uyulmamış olmasını ifade eder. Bir yapı eserinin maliki, bunların hiç kimse ve hiçbir şey için tehlike taşımayacak şekilde yapılmasını ve işlemesini garanti etmekle yükümlüdür. Bu nedenle, bir yapı eserinde herhangi bir yapım bozukluğu olmasa bile, ek güvenlik ve koruma tertibatının bulunmaması, yine de bir yapım eksikliği sayılır. Bakımsızlık ve koruma eksikliği ise, bir inşaatın kullanmaya uygun ve tehlikeleri önleyecek biçimde korunmamasını ifade eder. Bakım eksikliği biçiminde açıklanabilecek olan bu durum, yapının tamamlanmasından sonra ortaya çıkar. Yapının tamamlanmasından sonra kendini gösteren ek güvenlik tertibatı ihtiyacının giderilmemesi de bir bakım eksikliğidir (...

Bakımsızlıktan veya bakım eksikliğinden söz edebilmek için bir inşa eserinin bitmiş ve kullanım amacına özgülenmiş olması gerekir. Yapım eksikliği veya bakımsızlığın varlığı araştırılırken, durumun gerekleri ve özellikle bina veya yapı eserinin özgüleme amacı, üçüncü kişiler için taşıdığı tehlike derecesi gözönünde tutulmalıdır. Bu nedenle örneğin, birkaç evin yolunun geçtiği köprüyle, bir devlet yolu üzerindeki köprünün aynı sağlamlıkta olması gerekmediği gibi, daha çok kişinin yararlanacağı, etkileneceği, yada zarar görme ihtimali olan tesislerin yapımında, buna oranla çok daha sınırlı insanların etkileneceği tesislerin yapımı sırasında uyulması gerekli zorunlu koşullara oranla, daha fazlasına dikkat edilmelidir. Diğer bir ifadeyle, bir otelin merdivenleri yapılırken normal müstakil bir evin merdivenine göre çok daha güvenli olarak yapılmalıdır.

Malikin, bina yada tesisin tehlike taşımayacak bir durumda bulunmasını sağlama yükümlülüğü, yalnız onu kullananlara karşı değil, herkese karşı vardır.

Bir yapı yada tesisin planlarının onanmış ve idari makamlar tarafından yapılan denetimlerde, bu yapı eserinin inşaasında hiçbir sakınca görülmemiş olması, maliki BK.m.58’deki sorumluluktan kurtarmaz. Buna göre malikten beklenen “normal ve objektif ölçülere ve icaplara göre” alması gerekli önemleri almaktır. Buna karşılık malik, kendi yapısına benzeyen başka yapılarda da aynı eksikliklerin bulunduğunu veya o yapıların maliklerinin de yapılarına kendisinden daha iyi bakamadıklarını ispat ederek sorumluluktan kurtulamaz ...., Borçlar Hukuku, Genel Hükümler, İstanbul 1976, cilt I sayfa:663).

Bir bina veya yapı eserini malikinin BK.m.58’e göre sorumlu tutulabilmesi için, zararın, yapım bozukluğu veya bakım eksikliğinden doğduğu ispatlanmalıdır. Buradaki ispat yükü zarar görene düşer. Bununla birlikte, illiyet bağını kesen hallerden birinin varlığı veya zarara yapım bozukluğu veya bakım eksikliği dışında ve bunların bir katkısı olmaksızın mücbir sebepten üçüncü bir kişinin kusurundan kaynaklanan başka bir kazanın sebep olduğu kanıtlanmadığı takdirde ispat yükü yerine getirilmiş sayılır.

Bazı hallerde zararın ortaya çıkış biçimi, yapım bozukluğu veya bakım eksikliğinin varlığını gösteren fiili bir karine oluşturur. Yapının yapımı ile ilgili mevzuata ve teknik kurallara uyulmadığı, alışılmış tedbirlerin alınmadığı ve resmi makamlarca yapılan denetimler sonucunda, bina ve yapı eserinin teknik niteliklerinin uygun görülmediği ispatlanırsa, bunlar eksikliğin ve illiyet bağının varlığına birer belirti sayılır. Keza, daha önce aynı zararların ortaya çıkması, zarar verici olaydan sonra yeni güvenlik tedbirlerinin alınmamış olması da birer belirti oluşturabilir. (.....)

Bu açıklamaların ışığında somut olaya baktığımızda,

Bu açıklamaların ışığında somut olaya baktığımızda,

Bilirkişi raporlarına göre davalının bir yapım bozukluğunun bulunmadığı belirtilmekte ise de, olayların gidişatından insanların ve canlıların yaşamı için önemli bir tehlike oluşturan bu tür tesislerin bakım ve korunmasında, tesisin yerleşim yeri üzerinde bulunduğu da düşünüldüğünde, normalin üzerinde bir özen borcu bulunduğu sonucuna varılır. Davalı ... idaresi bu tür yüksek gerilim iletkenlerine güvenli yaklaşma sınırının aşılmamasını sağlayıcı önlemleri almalı, gerekli uyarı levhalarını herkesin kolaylıkla görebileceği yerlere koymalı, bu tesislerin can ve mal güvenliğine zarar vermemesi için, yerleşim yeri dışındaki tesislere oranla çok daha kısa aralıklarla kontrollerini yapmalıdır. Ne varki, somut olayda davalı idarenin (....)'ın bu bakım ve özen borcunu gereği gibi yerine getirmediği, söz konusu olaydan sorumlu olduğu, sorumluluğu kaldıracak nedenlerin ise bulunmadığı anlaşılmıştır.

....

O halde mahkemece, davalılardan .... davaya konu olayda sorumluluğu bulunduğu gözetilerek uzman bilirkişiden alınacak rapora göre kusur durumu belirlenip sonucu dairesinde hüküm kurulması gerekirken, davalı .... yönünden davanın reddi doğru görülmemesi bozmayı gerekmiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 19.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/1729, Karar No: 2009/3719, Tarih: 05.03.2009

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2009/1729 E.  ,  2009/3719 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı Yerel Mahkemece verilen hüküm davalı Hazine. tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Yargıtayca temyiz incelemesi yapılabilmesi için;

1) 2007/142 Esas sayılı dava dosyasının,

2) Kararın Hazine adına kime tebliğ edildiğinin ve bu kişinin tebligatı almayan yetkili olup olmadığının Hazineye sorularak alınacak cevabi yazının,

3) Davalı Hazinenin temyiz dilekçesinde 26.06.208 tarihi yazılı olup, bu dilekçe 11.07.2008 tarihinde tebliğ olunduğu tebliğ parçasından anlaşılmaktadır. Temyiz dilekçesi başlığında 30.07.2008 tarihinde 2008/15 sıra ile temyiz esas defterine kayıt edildiği yazılıdır. Hazine temyiz dilekçesinin temyiz defterine kayıt edildiği tarihte şüpheye düşüldüğünden temyiz esas defterinin tetkiki ile gerçek temyiz tarihinin tesbit edilerek bildirilmesi,

bu dosya arasına konulması; ayrıca, dava dosyasının da H.Y.U.Y.’nın 433/3. maddesi ve Hukuk Mahkemeleri Yazı İşleri Yönetmeliğine uygun olarak tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi pusulasına bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Değinilen eksikliklerin giderilmesi için, dosyanın Yerel Mahkemeye Gönderilmesine 05/03/2009 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5285, Karar No: 2019/1180, Tarih: 27.02.2019

**1. Ceza Dairesi         2018/5285 E.  ,  2019/1180 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

KATILANLAR : ..., Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığı

SUÇ : Kasten öldürmeye teşebbüs

HÜKÜM : Sanık ... hakkında; ...'yı öldürmeye teşebbüsten TCK.nin 81, 35/2, 29, 53. maddeleri uyarınca 6 yıl 6 ay hapis cezası,

- ...'i öldürmeye teşebbüsten TCK.nin 81, 35/2, 29, 53. maddeleri uyarınca 6 yıl 6 ay hapis cezası,

Sanık ... hakkında; ... ve ...'i öldürmeye teşebbüsten CMK.nun 223/2-e maddesi uyarınca Beraat

TÜRK MİLLETİ ADINA

Dosya içeriğine ve gösterilen gerekçeye göre; sanık ... hakkında mağdurlar ... ve ...’ye yönelik kasten öldürmeye teşebbüs suçlarından kurulan hükümlerde 9 yıldan 15 yıla kadar hapis cezası öngören 5237 sayılı TCK.nin 35. maddesi ile yapılan uygulamalarda bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, tebliğnamedeki bu hususa yönelen bozma düşüncesi benimsenmemiştir.

Katılan Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığının mağdur ...’ye yönelik kasten öldürmeye teşebbüs suçundan açılan davaya katılma ve bu suçtan kurulan hükmü temyize yetkisi bulunmadığından, katılan Kurum vekilinin bu suça yönelik temyiz isteminin CMUK’un 317. maddesi uyarınca REDDİNE karar verilmiştir.

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ...’in mağdurlar ... ve ...’ye yönelik kasten öldürmeye teşebbüs suçlarının sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç nitelikleri tayin, tahrike ilişen cezayı azaltıcı sebebin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle değerlendirilip reddedilmiş, sanık ...’nın mağdur ...’ya yönelik kasten öldürmeye teşebbüs suçundan mahkumiyete yeter nitelik ve derecede bulunmadığı mahkemece kabul ve takdir kılınmış, incelenen dosyaya göre bozma üzerine verilen hükümlerde bozma nedenleri dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık ... müdafiinin; sanığın kastının öldürmeye yönelik olmadığına, katılan Kurum vekilinin, suçun tasarlanarak ve töre saiki ile işlendiğine yönelen ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddiyle,

Sanık ...’nın mağdur ...’ye yönelik kasten öldürmeye teşebbüs suçundan kurulan beraat hükmünün tebliğnamedeki düşünce gibi ONANMASINA,

Sanık ...’in mağdurlar ... ve ...’ye yönelik kasten öldürmeye teşebbüs suçları yönünden yapılan incelemede;

Sanık ...’nın mağdur ...’ye yönelik kasten öldürmeye teşebbüs suçundan kurulan beraat hükmünün tebliğnamedeki düşünce gibi ONANMASINA,

Sanık ...’in mağdurlar ... ve ...’ye yönelik kasten öldürmeye teşebbüs suçları yönünden yapılan incelemede;

Oluşa ve dosya kapsamına göre; sanık ... ile mağdur ...'nin teyze çocukları oldukları, mağdur ...'nin, sanığın cezaevinde bulunan ağabeyi ...'ın eşi ... ile aralarında gönül ilişkisi bulunduğu, bu nedenle mağdur ... ile ...’nın üç hafta boyunca değişik otellerde kaldıktan sonra paralarının bitmesi üzerine ...'nin evine döndükleri, aynı köyde yaşayan sanık ...’in, mağdur ... ve yengesi ...’nın köye döndüklerini haber alması üzerine mağdur ...'nin evinin karşısında bulunan zeytinlikte av tüfeği ile beklemeye başladığı, gece saat 23.30 sılarında ... ve ...’nın evin yakınında bulunan tuvalete gitmek için evden dışarı çıktıkları sırada, sanık ...’in her ikisine de etkili mesafeden av tüfeği ile ateş ederek, mağdur ...'yi batın ve inguinal bölgeden ileum, kolon ve rektum lezyonları, penis ve sağ testis lezyonları, sakrum, sağ pubis kolu ve sağ iliak kanat kırıkları nedeniyle hayati tehlike geçirmesine, hayat fonksiyonlarını ağır (5) derecede etkileyecek nitelikte kemik kırığına ve sol alt ekstremitesindeki atrofi ve fonksiyonel kısıtlılığı nedeniyle organlardan birinin işlevinin sürekli zayıflamasına, mağdur ...’yı ise sağ femur diafiz kırığı nedeniyle hayat fonksiyonlarını ağır (5) derecede etkileyecek nitelikte kemik kırığına neden olacak şekilde yaraladığı olayda;

1)Kararın gerekçe kısmında, sanığın mağdur ... ve mağdur ...’ye yönelik öldürmeye teşebbüs eylemleri nedeniyle TCK'nin 35/2. maddesi uyarınca müebbet hapis cezası yerine 15'er yıl hapis cezalarına hükmolunduğu anlatılmasına karşın, hüküm fıkrasında 13'er yıl hapis cezalarına hükmedilmesi ve indirimlerin de bu ceza üzerinden yapılması suretiyle gerekçe ile hüküm arasında çelişkiye ve karışıklığa yol açılması,

2)Türk Medeni Kanunun 185. maddesi gereğince sadakat yükümlülüğünün sadece eşe karşı mevcut olup, diğer aile bireylerine karşı böyle bir yükümlülüğünün bulunmaması karşısında, mağdur ...’nın yaşam tarzının ve onunla rızası ile birlikte olan mağdur ...'nin eylemlerinin, sanığa yönelik haksız fiil oluşturmayacağı gibi, olay sırasında da mağdur ... ve mağdur ...’dan kaynaklanan ve sanık ...’e yönelen haksız her hangi bir söz ve davranış bulunmadığı halde haksız tahrik hükümleri uygulanarak eksik ceza tayini,

Yasaya aykırı bulunduğundan, sanık ... ve katılan Kurum vekilinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden, sanığın mağdur ...'ye yönelik eylemi yönünden CMUK'un 326/son maddesi uyarınca ceza miktarı bakımından kazanılmış hakkı da gözetilerek hükmün CMUK’un 321 nci maddesi uyarınca BOZULMASINA, 27/02/2019 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/8019, Karar No: 2014/21689, Tarih: 30.10.2014

**10. Hukuk Dairesi         2014/8019 E.  ,  2014/21689 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 16. İş Mahkemesi

TARİHİ : 13/01/2014

NUMARASI : 2012/716-2014/3

Davaya konu uyuşmazlık, 6552 sayılı Kanun kapsamında yapılandırmaya tabi Kurum alacağına ilişkindir.

11.09.2014 tarihli ve 29116 mükerrer sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak, öngörülen istisnaları haricinde aynı tarih itibariyle yürürlüğe giren İş Kanunu ile Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılması ile Bazı Alacakların Yeniden Yapılandırılmasına Dair 6552 sayılı Kanunun 81. maddesi ile 5510 sayılı Kanuna eklenen Geçici 60. maddesinin 1, 2, 3, 9 ve 19. fıkralarında; “(1)2014 yılı Nisan ve önceki aylara ilişkin olup bu maddenin yayımlandığı tarihten önce tahakkuk ettiği hâlde ödenmemiş olan;

a) Bu Kanunun 4 üncü maddesinin birinci fıkrasının (a), (b) ve (c) bentleri kapsamındaki sigortalılık statülerinden kaynaklanan, sigorta primi, emeklilik keseneği ve kurum karşılığı, işsizlik sigortası primi, sosyal güvenlik destek primi,

b) Bu maddeye göre yapılan başvuru tarihi itibarıyla ilgili mevzuatına göre ödenmesi imkânı ortadan kalkmamış isteğe bağlı sigorta primi ve topluluk sigortası primi,

c) Sosyal Güvenlik Kurumu tarafından ilgili kanunları gereğince takip edilen damga vergisi, özel işlem vergisi ve eğitime katkı payı,

ç) 30/4/2014 tarihine kadar (bu tarih dâhil) bitirilmiş özel nitelikteki inşaatlar ile ihale konusu işlere ilişkin olup bu maddenin yayımlandığı tarihten önce Kurumca resen tahakkuk ettirilerek işverene tebliğ edildiği hâlde bu maddenin yayımlandığı tarih itibarıyla ödenmemiş olan; özel nitelikteki inşaatlar ile ihale konusu işlere ilişkin yapılan ön değerlendirme, araştırma veya tespitler sonucunda bulunan eksik işçilik tutarı üzerinden hesaplanan sigorta primi,

d) Bu Kanunun 60 ıncı maddesinin birinci fıkrasının (g) bendi kapsamında genel sağlık sigortalısı olanların genel sağlık sigortası primi,

e) Sosyal güvenlik kanunlarına göre emeklilik veya yaşlılık aylığı almakta iken 5335 sayılı Kanunun 30 uncu maddesinin ikinci fıkrası kapsamına giren kurum ve kuruluşlara ait işyerlerinde çalışmaları nedeniyle aylıkları kesilmesi gerekenlere, bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihi takip eden ödeme dönemine kadar yersiz olarak ödendiği tespit edilen aylıklara ilişkin borç, asılları ile bu alacaklara ödeme sürelerinin bittiği tarihlerden bu maddenin yayımlandığı tarihe kadar geçen süre için Yİ-ÜFE aylık değişim oranları esas alınarak hesaplanacak tutarın, bu maddede belirtilen süre ve şekilde ödenmesi hâlinde, bu alacaklara uygulanan gecikme cezası ve gecikme zammı gibi ferî alacakların tamamının tahsilinden vazgeçilir.