muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/2437, Karar No: 2013/2067, Tarih: 17.01.2013

Gümrük yükümlülüğü deyimi, yükümlünün gümrük vergilerini ödemesi zorunluluğunu,

İthalat vergileri deyimi, eşyanın ithalinde ödenecek gümrük vergisi ile diğer eş etkili vergiler ve mali yükleri";

Hüküm tarihinde yürürlükte bulunan 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'nun 2. maddesinde;

"Gümrük vergileri: Gümrük idaresi veya başka idarelerce, eşyanın ithali veya ihracına bağlı olarak uygulanan vergiler ile diğer mali yükümlülükleri" ifade eder, hükümleri bulunmaktadır.

Bu düzenlemeler karşısında eşyanın yasal yollardan ithali, eşyanın ithalinde öngörülen gümrük vergileri ile diğer eş etkili vergiler ve mali yüklerin ödenmesi suretiyle mümkün olmaktadır. Eşyanın yasal olmayan yollardan yurda getirilmesi, yurt içinde alım satıma konu edilmesi halinde ise ithalinde öngörülen gümrük vergileri ile diğer eş etkili vergiler ve mali yükler ödenmediğinden, yoksun kalınan bu gelirin kamu zararı olarak kabulünde zorunluluk bulunmaktadır.

Kamu zararının belirlenerek sanığa bildirilmesinin gerekip gerekmediği sorununa gelince;

Kaçakçılık suçlarında kamu zararının belirlenmesi teknik bir konu olup, yıllara ve eşyanın cinsine göre değişebilen tür ve oranlardaki vergiler ile mali yükleri sanığın belirlemesi ve kendiliğinden kamu zararını gidermesi olanaklı değildir. Diğer yandan, Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231/9. madde fıkrasının değerlendirilebilmesi için, sanığın kamu zararını derhal giderip gideremeyeceğini hakimin bilmesi ve sonucuna göre kamuya verdiği zararı denetim süresince aylık taksitler halinde ödemek suretiyle tamamen gidermesi koşuluyla da hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilip verilmeyeceğini tartışabilmesi gerekmektedir. Bu durumda da kamu zararının belirlenerek sanığa bildirilmesi gerektiğinin zorunlu olduğu sonucuna varılmaktadır.

Bu açıklamalar ışığında somut olaya gelindiğinde; sanıkta toplam 4 paket puroyakalanmıştır. Kamu zararı giderilmediği gerekçesiyle yerel mahkemece hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına hükmedilmiştir.

Kaçak eşyanın GÜMRÜK VERGİLERİ TOPLAMI 8,82 TL.'DIR. Sanığın asgari 6 ay hapis ve 5 gün karşılığı adli para cezasını göze alarak 8,82 Liradan ibaret vergileri ödeyip hükmün açıklanmasının geri bırakılması kurumunun hakkında uygulamasını istemediği hiç bir mantık kuralı ile izah edilemez. Aksi durumda bu kişinin hakkında uyglanacak ceza hükümlerini hiç bilmediği ya da ceza ehliyetinin olmadığı düşünülmelidir. Çağdaş bir hukuk devleti vatandaşının ne gibi hakları olduğunu bildirmeden, onun bilgisizliğinden yararlanarak cezalandırma yoluna gitmemesi gerekir.

Bütün bu anlatılanlara nazaran; CGK.nun 21.06.2011 tarih ve 2011/7-135 E. 2011/140 sayılı kararında da vurgulandığı üzere, gümrük vergileri miktarı hakim tarafından sanığa bildirmesi ve sonucuna göre hüküm kurulması, dolayısıyla hükmün bozulması gerektiği,

2-Gerekçe gösterilmeden sanık hakkında TCK'nun 50. maddesinin uygulanmamasının isabetsiz olduğu, Düşünceleriyle, sayın çoğunluğun onamaya ilişkin kararına katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2010/8689, Karar No: 2010/14092, Tarih: 11.11.2010

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2010/8689 E.  ,  2010/14092 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescil davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı gerçek kişiler vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı gerçek kişi 19.10.2009 günlü dilekçesiyle, 827 m2 yüzölçümündeki Yeşilbayır Köyü 2410 sayılı parselin kesinleşmiş 6831 Sayılı Yasanın 2/B madde uygulamasıyla Hazine adına orman sınırları dışına çıkarılan yerlerden olduğu, 2924 Sayılı Yasa hükümlerin göre yapılan çalışmalarda, Hak Sahipleri tesbit komisyonu tarafından bu taşınmazda hak sahibi olarak belirlendiği, belirlenen rayiç bedeli ödediği halde, taşınmazın tapuda devir işleminin yapılmadığı, davalı adına olan tapu kaydının iptali ve adına tescili iddiasıyla dava açmıştır. Mahkemece 4706 Sayılı Yasanın 3. Maddesinin Anayasa mahkemesinin 04.10.2002 gün ve 2001/382-21 sayılı kararı ile iptal edildiği, iptal edilen yasa ile yürürlükten kaldırılan 2924 Sayılı Yasanın satışa ilişkin hükümlerinin kendiliğinden uygulanır hale gelmeyeceği, Anayasa Mahkemesinin iptal kararı gerekçesi ve hukuki boşluk nedeniyle, 2924 Sayılı Yasanın satışa ilişkin hükümlerinin uygulanamayacağı gerekçesiyle davanın REDDİNE karar verilmiş, hüküm davacı gerçek kişiler vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, 2924 Sayılı Yasa hükümlerine göre hak sahipleri belirlenerek rayiç bedeli tahsil edilen ancak, tapuda tescil işlemi yapılmayan taşınmazın tapu kaydının iptal ve tesciline ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde tesbit tarihinden önce 1942 yılında yapılıp kesinleşen orman kadastrosu bulunmaktadır. Daha sonra 28.11.1975 tarihinde yapılan ancak ilen edilmediği için kesinleşmeyen aplikasyon ve 1744 Sayılı Yasa ile değişik 6831 Sayılı Yasanın 2. madde uygulaması, 1988 yılına yapılıp 08.07.1988 tarihinde ilan edilen ve dava tarihinden önce kesinleşen aplikasyon, sınırlandırması yapılmamış yada herhangi bir nedenle orman sınırları dışında bırakılmış ormanların kadastrosu ve 3302 Sayıl Yasa ile değişik 6831 sayılı Yasanın 2/B madde uygulaması vardır.

Genel arazi kadastrosu işlemi ise 1970 yılında yapılmış ve sonuçları 20.08.1970 ila 21.09.1970 tarihinde arasında ilan edilerek kesinleşmiştir.

Genel arazi kadastrosu işlemi ise 1970 yılında yapılmış ve sonuçları 20.08.1970 ila 21.09.1970 tarihinde arasında ilan edilerek kesinleşmiştir.

İncelenen dosya kapsamına kararın dayandığı gerekçeye ve çekişmeli parselin ilk tesisinden itibaren miktar, nitelik ve malik değişikliklerini gösteren tapu kaydı getirtilmemişse de, 4706 Sayılı Hazineye Ait Taşınmaz Malların Değerlendirilmesine ilişkin yasanın 3. maddesi ile getirilen "6831 Sayılı Orman Yasasının değişik 2. ve 2/B maddesi gereğince Hazine adına orman sınırları dışına çıkartılan yerlerde 2924 Sayılı Orman Köylülerinin Kalkınmalarının Desteklenmesi Hakkındaki Yasa hükümlerinin uygulanamayacağı, bu yerler rayiç bedeli üzerinden öncelikle kullanıcısı orman köylüsüne, belediye ve mücavir alan sınırları içerisinde ise kullanıcılarına doğrudan satılabileceği gibi, belediyelere ve Arsa Ofisi Genel Müdürlüğüne devredilir" hükümleri Anayasa Mahkemesinin 04.10.2002 gün ve 2001/382-21 sayılı kararı ile iptal edilip, 4706 Sayılı Yasanın 3. maddesinde 6831 Sayılı Yasanın değişik 2. ve 2/B maddesi

hükümleri uyarınca orman rejimi dışına çıkartılan yerlerde 2924 Sayılı Yasanın satışla ilgili hükümlerinin uygulanmayacağı belirtilerek 2924 Sayılı Yasanın ilgili hükümlerinin zimmen yürürlükten kaldırıldığı, ilgili hükümleri yürürlükten kaldıran 4706 Sayılı Yasanın 3. maddesi Anayasa Mahkemesince iptal edildiğine göre Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 10.12.1997 tarih 1997/19-665/1018 sayılı kararında da belirtildiği gibi "Bir yasa veya yasa hükmünde kararnamenin Anayasa Mahkemesince iptali karşısında, önceki yasa veya yasa hükmündeki kararnamenin yürürlükten kaldırdığı veya değiştirdiği yasanın hükümlerinin uygulanabilir hale gelmeyeceği ve kendiliğinden yürürlüğe girmeyeceği, bu konuda hukuki boşluk meydana geleceği", Anayasa Mahkemesinin iptal gerekçeleri ve hukuki boşluk nedeniyle 2924 Sayılı Yasanın satışa ilişkin hükümlerinin uygulanma olanağının kalmadığı, bu nedenle, çekişmeli taşınmazın hak sahiplerine satışının durdurulmasında yasaya aykırı bir yön bulunmadığı gözetilerek davanın reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmadığına göre, davacı tarafın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz eden gerçek kişiye yükletilmesine 11.11.2010 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/14448, Karar No: 2022/976, Tarih: 20.01.2022

**8. Ceza Dairesi         2021/14448 E.  ,  2022/976 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Tüm dosya kapsamına göre, hakkında uygulanan denetimli serbestlik tedbirinin kaldırılmasına karar verilen ve sanığa tebliğ edilen ... 1. İnfaz Hakimliği'nin 02.09.2014 tarih ve 2014/2724 Esas, 2014/2722 Karar sayılı kararı ile bu kararın elden tebliğ edildiğine dair 02.09.2014 tarihli tebliğ varakasında, sanığın kapalı ceza infaz kurumuna iade edildiğine ve kapalı ceza infaz kurumuna iade kararı verilmesine rağmen iki gün içinde en yakın Cumhuriyet Başsavcılığına teslim olmayan hükümlüler hakkında, TCK’nın 292. ve 293. addelerinde yazılı hükümlerin uygulanacağına dair bir bilgi ve ihtarın bulunmaması karşısında, sanığın suç kastı ile hareket ettiğine dair mahkumiyete yeterli her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı gözetilmeden, beraati yerine yazılı şekilde mahkûmiyetine karar verilmesi,

Kabule göre;

19.09.2014 tarihli tutanak içeriğine göre sanığın kendisinin teslim olduğu belirtildiğinden hakkında TCK’nın 293. maddesinde düzenlenen etkin pişmanlık hükümleri tartışılmadan yazılı şekilde karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanık müdafinin temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 20.01.2022 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

(KD)

KARŞI GÖRÜŞ

Dairemizin 2021/14448 Esas sayılı dosyasında aşağıda yazılı gerekçelerle çoğunluk görüşüne iştirak edilmemiştir. Şöyle ki;

Hükümlü ve tutuklunun kaçması suçundan mahkumiyet kararı üzerine; “sanığa tebliğ edilen ... İnfaz Hakimliğinin....... sayılı kararı ile tebliğ yazılarında, sanığın kapalı ceza infaz kurumuna iade edildiğine ve kapalı ceza infaz kurumuna iade kararı verilmesine rağmen iki gün içinde en yakın Cumhuriyet Başsavcılığına teslim olmayan hükümlüler hakkında TCK.nın 292. ve 293. maddelerinde yazılı hükümlerin uygulanacağına dair bilgi ve ihtarın bulunmaması karşısında, sanığın suç kastı ile hareket ettiğine dair mahkumiyete yeterli... delil bulunmadığı gözetilmeden beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi” gerekçeleriyle bozulmasına karar verilmiştir.

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 4. maddesi "Ceza Kanunlarını bilmemek mazeret sayılamaz" şeklinde düzenlenmiştir. Suç oluşturan bir fiil nedeniyle bir kimseye ceza verilebilmesi için o kanun hükmünün faile tebliğ edilmesi gerekmemektedir.

5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un 105/A-8 maddelerinde "kapalı ceza infaz kurumuna iade kararı verilmesine rağmen iki gün içinde en yakın Cumhuriyet Başsavcılığına teslim olmayan hükümlüler hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 292 ve 293 maddelerinde yazılı hükümler uygulanır" şeklindeki düzenleme ile TCK.nın 292 ve 293 maddelerinin uygulanacağı açıkça kanun hükmü halinde mevcuttur.

5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un 105/A-8 maddelerinde "kapalı ceza infaz kurumuna iade kararı verilmesine rağmen iki gün içinde en yakın Cumhuriyet Başsavcılığına teslim olmayan hükümlüler hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 292 ve 293 maddelerinde yazılı hükümler uygulanır" şeklindeki düzenleme ile TCK.nın 292 ve 293 maddelerinin uygulanacağı açıkça kanun hükmü halinde mevcuttur.

Türk Ceza Kanunu'nun 4. maddesindeki hüküm nedeniyle Ceza Yasasının 292 ve 293. maddelerinin uygulanacağının tebliği gerekmemektedir. Ancak, sanığa kapalı cezaevine iade kararının usulüne uygun olarak 02.09.2014 tarihinde tebliğ edildiği dosya içerisindeki tebliğ evrakından anlaşılmaktadır.

Sanığın yükümlülüklerine uymaması nedeniyle kendisine tebliğ edilen ... 1. İnfaz Hakimliğinin 2014/2724-2722 Esas-Karar sayılı kararında "sanık hakkında cezanın infazının denetimli serbestlik yoluyla uygulanması kararının kaldırılmasına, hükümlünün koşullu salıverilme tarihine kadar olan cezasını infaz etmek üzere kapalı ceza infaz kurumuna gönderilmesine" karar verildiği ve yapılan tebligata rağmen iki gün içinde en yakın Cumhuriyet Başsavcılığına gitmediği evrak kapsamından anlaşılmaktadır.

Açıklanan nedenlerle; mahkemenin kabul ve uygulamasında yasaya aykırılık bulunmadığından onanması gerektiği görüşüyle bozma kararına iştirak edilmemiştir. 20.01.2022
Yargıtay — Esas No: 2022/4095, Karar No: 2022/4497, Tarih: 07.06.2022

**1. Ceza Dairesi         2022/4095 E.  ,  2022/4497 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten öldürmeye yardım

HÜKÜMLER :... 6. Ağır Ceza Mahkemesinin 16/03/2021 tarih ve 2021/37 Esas, 2021/121 Karar sayılı kararı ile,

Sanık ... hakkında,

Maktul ...'a yönelik kasten öldürmeye yardım suçundan TCK'nin 81, 39, 62, 53. maddeleri gereğince 6 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına dair karar.

TEMYİZ EDENLER :Sanık ... müdafii, katılan ... vekili, katılan ... hizmetler Bakanlığı vekili, Cumhuriyet savcısı

TÜRK MİLLETİ ADINA

Mahalli mahkemece bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ...'ın maktul ...'ye yönelik eyleminin sübutu kabul, takdire ilişen cezayı azaltıcı sebebin niteliği takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre bozma üzerine verilen hükümde bozma nedenleri dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafinin sübuta, haksız tahrik hükümlerinin uygulanması gerektiğine, yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle,

Oluşa ve dosya kapsamına göre, annesi olan maktulü döverek öldüren hakkındaki hüküm kesinleşen ...'un eylemi gerçekleştirdiği sırada sanık ...'ın onun yanında olup eylemi desteklediğinin anlaşıldığı, olayın başlangıcında sanığın da maktüle vurduğuna dair tevilli ikrarda bulunduğu, olay sırasında diğer sanığa yönelik engelleme ve yetkili mercie haber verme çabası olmadığı, eylemden sonra sanıkların birlikte olay yerinden ayrılarak sanık ...'ın evine gittikleri şeklinde gelişen olayda,

Sanık ...'ın diğer sanık ...'un annesine yönelik eylemine yardım eden sıfatıyla iştirak ettiği anlaşılmakla, TCK'nin 40. maddesi uyarınca sanık ... hakkında uygulanan nitelikli halin sanık ...'a sirayet edeceğinin anlaşılması karşısında, sanığın TCK'nin 82/1-d, 39. maddeleri uyarınca cezalandırılmasına karar verilmesi gerektiği gözetilmeksizin , yazılı şekilde karar verilmesi,

Katılanlar Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı ve Bahriye kendilerini vekil ile temsil ettirmeleri karşısında vekalet ücreti takdir edilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Kabule göre de,

Sanık hakkında kasten öldürmeye yardım suçundan TCK'nin 39/1. maddesinin uygulanması yeterliyken uygulama yeri bulunmayan aynı fıkranın son cümlesinin uygulanarak eksik ceza tayin edilmesi,

Bozmayı gerektirmiş olup, katılanlar Bahriye ve Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı vekilinin ve Cumhuriyet savcısının temyiz talepleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesi ile değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi BOZULMASINA, 07/06/2022 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2234, Karar No: 2014/6211, Tarih: 01.04.2014

**19. Hukuk Dairesi         2014/2234 E.  ,  2014/6211 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir 14. Asliye Ticaret Mahkemesi

TARİHİ : 21/11/2013

NUMARASI : 2012/17-2013/347

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı K.. Faktoring AŞ. vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkili ile davalılardan F.. S.. A.Ş. arasında yıllardır süregelen ticari ilişkide, müvekkili tarafından alınacak malzemelere karşılık davalıya önceden çeklerin verildiğini, malların daha sonradan teslim edildiğini, davalıya 100.000-TL ve 150.000-TL bedelli çeklerin verilmesine rağmen, 201.193,86-TL' lik malın tesliminin yapılmadığını, çeklerin de iade edilmediğini, aksine davalının diğer davalı K.. F.. A.Ş.'ye çekleri ciro ettiğini, müvekkilinin ticari itibarını düşünerek çekleri ödemek zorunda kaldığını, bu nedenle teslim edilmeyen mal bedeli kadar bedelsiz kalan çek alacağı için davalılar hakkında İzmir 22. İcra Müdürlüğü'nün 2011/9488 sayılı dosyasından icra takibi yaptıklarını, davalıların itirazı üzerine takibin durduğunu beyanla, itirazların iptaline, takibin devamına ve davalılar aleyhine %40 icra inkar tazminatına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı K.. F.. Hizm.A.Ş.vekili, diğer davalının davaya konu çeklerde lehtar olup, çeklerin müvekkiline ciro yoluyla geçtiğini, haklı hamil pozisyonunda bulunduklarını, çekince konulmadan çek bedellerinin davacı tarafından ödendiğini, davacının diğer davalı ile olan ilişkisinin kendilerini ilgilendirmeyeceğini, alacaklarını tevsik için faturaları da ibraz ettiklerini, çeklerde soyut borç ikrarının olduğunu, davacının basiretli tacir gibi davranmadığını, müvekkiline ödenen bedelin iade edilemeyeceğini belirterek, davanın reddine ve davacı aleyhine %40 tazminata karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı F.. S.. San.Tic.A.Ş.'ye usule uygun davetiye tebliğine rağmen davaya cevap vermediği anlaşılmıştır.

Davalı F.. S.. San.Tic.A.Ş.'ye usule uygun davetiye tebliğine rağmen davaya cevap vermediği anlaşılmıştır.

Mahkemece yapılan yargılama sonucunda, faktoring şirketlerinin fatura veya benzeri belgeler ile tevsik edilmeyen alacakları satın alamayacaklarını ve tahsilini üstlenemeyeceklerini, davacı keşidecinin lehdara karşı ileriye sürebileceği tüm def'ileri faktoring şirketine de ileri sürebileceği, davalılardan F.. S.. Tic. A.Ş. ile davacı arasında tarafların da kabulü üzerine süregelen bir ticari alışveriş mevcut olduğu, davacının takibe konu çekleri davalı F.. S.. Tic. A.Ş.' ye verdiği, malların ise teslim edilmediği, dolayısı ile bedelsiz olmasına rağmen davacı şirketçe çeklerin itibarın korunması adına ödenmiş olduğu, yapılan hesaplama sonucunda takip tarihi itibariyle davacının takip miktarınca alacaklı olduğu gerekçeleriyle, davanın kabulü ile, davalı borçluların İzmir 22.İcra Müdürlüğü'nün 2011/9488 takip sayılı dosyasına yönelik itirazlarının iptaline, takibin aynen devamına, haksız itiraz nedeniyle %40 oranında hesaplanan 80.477,20-TL icra inkar tazminatının davalılardan müteselsilen alınarak davacıya ödenmesine karar verilmiş, hüküm davalı K.. F.. A.Ş. vekili tarafından temyiz edilmiştir.

İtirazın iptali davası devam ederken davalı F.. S.. San. ve Tic. AŞ. iflas etmiştir.

İİK 194. maddesine göre; iflasın açılması ile acele haller müstesna olmak üzere müflisin davacı ve davalı olduğu hukuk davaları durur ve ancak ikinci alacaklılar toplanmasından on gün sonra devam olunabilir. Dava konusu alacak iflas masasına bildirilmiş ve ikinci alacaklılar toplantısında masaya kabul edilmişse itirazın iptali davasının konusu kalmaz. Ancak itirazın iptali davasına konu alacağın ikinci alacaklılar toplantısında kabul edilememesi halinde husumet iflas idaresine yöneltilerek davaya kayıt kabul davası olarak devam edilir ve iflas tarihi itibarıyla saptanan alacağın iflas masasına kayıt ve kabulüne karar verilir.

Mahkemece bu yön gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenle hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre K.. F.. AŞ. vekilinin diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin harcın istek halinde iadesine, 01.04.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/14989, Karar No: 2014/16471, Tarih: 18.11.2014

**18. Hukuk Dairesi         2014/14989 E.  ,  2014/16471 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Niğde 1. Asliye Hukuk Mahkemesi (Aile Mahkemesi Sıfatıyla)

TARİHİ : 30/05/2013

NUMARASI : 2013/74-2013/347

Dava dilekçesinde, evlat edinme kararı verilmesi talep edilmiştir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı dava dilekçesinde; eşi Güneş’in eski eşi A.. A..’dan olan çocukları O. A.’ı evlat edinmesine karar verilmesini istemiş, mahkemece koşulları oluşmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Dava, 4721 sayılı Türk Medeni Kanununun 305. ve devam eden maddelerine dayalı olarak açılan evlat edinme istemine ilişkindir. Türk Medeni Kanununun 305. maddesi; bir küçüğün evlat edinilmesinin, evlat edinen tarafından bir yıl süreyle bakılmış ve eğitilmiş olması koşuluna bağlı olduğunu, 306. maddesi; eşlerin, ancak birlikte evlat edinebileceğini, eşlerden birinin, en az iki yıldan beri evli olmaları veya kendisinin otuz yaşını doldurmuş bulunması koşuluyla diğerinin çocuğunu evlat edinebileceğini, 309. maddesi; evlat edinmek için küçüğün ana ve babasının rızasının gerektiğini, 311. maddesi; ana ve babadan birinin kim olduğu veya uzun süreden beri nerede oturduğu bilinmiyorsa veya ayırt etme gücünden sürekli olarak yoksun bulunuyorsa veya küçüğe karşı özen yükümlülüğünü yeterince yerine getirmiyorsa bu hallerde ana ve babadan birinin rızasının aranmayacağını, düzenlemiştir.

Somut olayda; davacının, eşi davalı Güneş’in eski eşi davalı Asım ile olan evliliklerinin sonucu doğan küçük Oğuzçağan’ı evlat edinmesine karar verilmesini istediği, küçüğün anne ve babasının kimliğinin belli olduğu, davalı babanın dosyaya sunmuş olduğu cevap dilekçesinde davanın reddine karar verilmesini istediği, anne davalı Güneş’in ise çocuğun davacı tarafından evlat edinilmesine rızasının bulunduğunu belirttiği, 4721 sayılı Türk Medeni Kanununun 306/3. maddesinde belirtilen koşullardan otuz yaşını doldurmuş olma koşulunun davacı tarafından sağlandığı ancak çocuğa karşı özen yükümlülüğünün ihlal edilmesi iddiası ve Türk Medeni Kanununun 311. maddesi koşullarının gerçekleşip gerçekleşmediği yönünden davacının delillerinin toplanmadığı ve gösterdiği tanıkların dinlenmediği anlaşılmaktadır.

Mahkemece, tarafların tüm delillerinin toplanıp değerlendirilmesi yapılarak sonucuna göre karar vermek gerekirken, yetersiz araştırma ve eksik inceleme ile davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 18.11.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.