muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/3805, Karar No: 2018/4265, Tarih: 07.05.2018

**11. Ceza Dairesi         2016/3805 E.  ,  2018/4265 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa Muhalefet

HÜKÜM : Sanıklar hakkında 2009 takvim yılında işlenen suç hakkında; beraat

2011 takvim yılında işlenen suç hakkında; ret

2010, 2011 ve 2012 takvim yılında işlenen suçlar hakkında; mahkumiyet

... Döküm İnş. Taah. Tic. Oto. Mak. Tur. Ltd. Şti’nin yetkilisi olan sanık ... ve aynı şirketin ortağı konumunda bulunan sanık ...’un 2009, 2010, 2011 ve 2012 takvim yıllarında sahte fatura düzenledikleri iddiasıyla açılan kamu davalarında; sanıklardan ...’un 17.03.2013 tarihinde alınan beyanında, şirketle herhangi bir ilgisinin bulunmadığını, 2008-2009 yıllarında kimliğini kaybettiğini, 11.07.2014 tarihinde alınan beyanında; şirketi hatırlamadığı kişilerden devraldığını ancak sahte fatura düzenlemediğini söylemesi, sanık ...’ün savunmasında ise; ...’a verdiği vekaletname ile bilgisi dışında şirket kurulduğunu, şirketle herhangi bir ilgisinin bulunmadığını beyan etmesi nedeniyle, suçların unsurlarının ve maddi gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespiti için;

1-Sahte fatura düzenleme suçunda, suçun maddi konusunun fatura olması; 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 230. maddesinin 1. fıkrasında, faturalarda bulunması zorunlu olan bilgilerin neler olduğunun belirtilmesi, aynı Kanunun 227. maddesinin 3. fıkrasında ''Bu Kanuna göre kullanılan veya bu Kanunun Maliye ve Gümrük Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin, öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından hiç düzenlenmemiş sayılır'' hükmünün yer alması; suç konusu faturaların dosya içerisinde bulunmadığının ve getirtilip duruşmada incelenmediğinin anlaşılması karşısında; sanıkların 2009, 2010, 2011 ve 2012 takvim yıllarında düzenlediği iddia olunan faturalardan, her takvim yılına ait kanaat oluşturacak sayıdaki asıllarının veya onaylı örneklerinin getirtilerek incelenmesi ve 213 sayılı Kanunun 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içerip içermediğinin tespit edilmesi,

2- Faturaların zorunlu bilgileri içerdiğinin tespit edilmesi durumunda;

a) Faturaların sanıklara gösterilerek yazı ve imzaların kendilerine ait olup olmadığının sorulması, faturalardaki yazı ve imzaların kendilerine ait olmadığını söyledikleri takdirde; yazı ve imza örnekleri temin edilerek, faturalardaki yazı ve imzaların sanıklara ait olup olmadığı konusunda uzman bir kurum veya kuruluştan rapor alınması,

b) Faturalardaki yazı ve imzaların sanıklara ait olmadığının anlaşılması halinde ise;

aa) Faturaları kullandığı belirlenen mükellefler hakkında karşıt inceleme raporu düzenlenip düzenlenmediğinin ilgili vergi dairesinden sorularak, düzenlenmiş ise onaylı örneklerinin getirtilmesi,

bb) Aynı mükellefler hakkında dava açılıp açılmadığını araştırılması; dava açılmış ise, dosyalarının getirtilerek incelenmesi ve bu davayla ilgili belgelerin onaylı örneklerinin çıkartılarak dosya içine konulması,

b) Faturalardaki yazı ve imzaların sanıklara ait olmadığının anlaşılması halinde ise;

aa) Faturaları kullandığı belirlenen mükellefler hakkında karşıt inceleme raporu düzenlenip düzenlenmediğinin ilgili vergi dairesinden sorularak, düzenlenmiş ise onaylı örneklerinin getirtilmesi,

bb) Aynı mükellefler hakkında dava açılıp açılmadığını araştırılması; dava açılmış ise, dosyalarının getirtilerek incelenmesi ve bu davayla ilgili belgelerin onaylı örneklerinin çıkartılarak dosya içine konulması,

cc) Faturaları kullanan şirket yetkilileri veya kişilerin, CMK'nın 48. maddesi uyarınca çekinme hakları hatırlatılarak tanık sıfatıyla dinlenmesi; kendilerinden, sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak kimden aldıklarının, sanıkları tanıyıp tanımadıklarının ve faturaların alınması konusunda sanıkların bir iştirakinin bulunup bulunmadığının sorulması,

Sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanıkların hukuki durumlarının belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde hükümler kurulması,

3- Sanıkların aynı takvim yılında farklı mükelleflere düzenledikleri sahte faturaların zincirleme suç kapsamında değerlendirilirken arttırma oranının tespitine esas alınacağı cihetle; 23.08.2011 ve 20.06.2013 tarihli vergi tekniği raporlarında düzenlendiği belirtilen suça konu faturalar getirtilip her iki iddianameye konu olan faturaların aynı veya farklı olup olmadığı belirlenmeden, 2011 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçundan 10.02.2014 tarihli iddianame ile açılan kamu davasının mükerrer olduğu gerekçesiyle reddine karar verilmesi,

4- Kabule göre de;

a) Hükmün gerekçesinde sanıkların sahte fatura düzenledikleri kabul edilmesine rağmen, sahte fatura düzenlenme ve sahte fatura kullanma suçlarının birbirinden ayrı ve bağımsız suçları oluşturduğu gözetilmeksizin, hüküm fıkrasında “sahte fatura düzenlemek ve kullanmak” suçundan cezalandırılmalarına karar verilerek çelişkiye neden olunması,

b) Hükümden sonra 24/11/2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesi'nin 08/10/2015 tarihli 2014/140 esas ve 2015/85 karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı hükümlerinin iptal edilmesi nedeniyle, bu maddenin uygulanması açısından, sanıkların durumunun yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıkların ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca hükümlerin BOZULMASINA, 07.05.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5367, Karar No: 2018/9999, Tarih: 06.12.2018

**11. Ceza Dairesi         2018/5367 E.  ,  2018/9999 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa muhalefet

HÜKÜM : Düşme

Küçükçekmece Cumhuriyet Başsavcılığının 04.04.2008 tarih ve 2008/5323 esas sayılı iddianamesi ile sanıklar hakkında vergi suçu raporuna ve mütalaasına aykırı şekilde “2006 ve 2007 takvim yılında sahte fatura kullanmak” suçundan kamu davası açıldığı, 06.03.2008 tarih ve 539 sayılı mütalaa ve vergi suçu raporunun ise ''2007 ve 2007 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek'' suçuna ilişkin olduğu, mahkemece daha önce verilen bozma ilamlarının gerekleri yerine getirilerek, sanıklar hakkında ''sahte fatura kullanmak'' suçundan dava açıldığı ve verilmiş bir mütalaanın bulunmadığı, dosya içerisinde ''sahte fatura düzenlemek'' suçundan verilmiş mütalaanın olduğu açıkça anlatılıp dava şartı olan mütalaanın verilip verilmeyeceği sorulup, vergi dairesinin eksik cevabı ile yetinilmeyip bu hususun açıklığa kavuşturulması gerektiği, aynı zamanda suç tarihlerinden itibaren başlayan dava zamanaşımı sürelerinin iddianamenin düzenlenmesi, sanıkların sorgularının yapılması ve mahkumiyet kararı verilmesi ile kesildiği, 5237 sayılı TCK'nin 67/3. ve 4. maddeleri uyarınca, dava zamanaşımı kesildiğinde, zamanaşımı süresi yeniden işlemeye başlayacağı, dava zamanaşımını kesen birden fazla nedenin bulunması halinde, zamanaşımı süresinin son kesme nedeninin gerçekleştiği tarihten itibaren yeniden işlemeye başlayacağı ve kesilme halinde, zamanaşımı süresi ilgili suça ilişkin olarak Kanunda belirlenen sürenin en fazla yarısına kadar uzayacağı, bu durumda zamanaşımı süresinin en son 12.05.2011 tarihinde verilen mahkumiyet kararı ile kesildiği ve 5237 sayılı TCK'nin 66/1-e. maddesinde belirlenen 8 yıllık asli zamanaşımı süresinin yeniden işlemeye başladığı ve dava zamanaşımı süresinin hüküm tarihi itibariyle dolmadığı gözetilmeksizin ve ayrıca hangi sanık için olduğuda açıklanmadan yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 06.12.2018 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/19187, Karar No: 2024/4575, Tarih: 02.05.2024

**7. Ceza Dairesi         2023/19187 E.  ,  2024/4575 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2023/642 E., 2023/3076 K.

SUÇ : 4733 sayılı Tütün, Tütün Mamulleri ve Alkol Piyasasının

Düzenlenmesine Dair Kanun'a muhalefet

HÜKÜM : Davanın zamanaşımı nedeniyle düşürülmesine karar verilmek

suretiyle düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz İsteminin Esastan Reddi ile Hükmün Onanması

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz dilekçesinde temyiz sebebine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan ... vekilinin temyiz istemi, zamanaşımı süresinin dolmadığı gerekçesiyle hükmün bozulması talebine ilişkindir.

II. GEREKÇE

Sanık hakkında 4733 sayılı Tütün, Tütün Mamulleri ve Alkol Piyasasının Düzenlenmesine Dair Kanun'a (4733 sayılı Kanun) muhalefet suçundan zincirleme suça konu 22.10.2009 suç tarihli eylemi nedeniyle 08.10.2010 tarihinde hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verildiği, sanığın üzerine atılı 01.06.2009 tarihli eylemi yönüyle ise 03.12.2010 tarihinde hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, anılan kararın 21.12.2010 tarihinde usulüne uygun olarak kesinleşmesinden sonra sanığın denetim süresi içerisinde 07.06.2012 tarihinde yeni bir kasıtlı suç işlemesi nedeniyle açıklanması geri bırakılan hükümlerin açıklandığı cihetle, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 231 nci maddesinin sekizinci fıkrasının (c) bendi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği tarih ile sanığın denetim süresi içinde yeni suç işlediği tarih arasında zamanaşımının durduğu, duran süreler de eklendiğinde 5237 sayılı Kanun'un 67 nci maddesinin ikinci fıkrasının (d) bendi ve 67 nci maddesinin dördüncü fıkrası gereği olağanüstü zamanaşımı süresinin istinaf aşamasında dolduğu anlaşılmakla Bölge Adliye Mahkemesinde davanın zamanaşımı nedeniyle düşürülmek suretiyle düzeltilerek istinaf başvrusunun esastan reddine ilişkin kararın hukuka uygun olduğu anlaşılmıştır.

III. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle katılan ... vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

III. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle katılan ... vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Tekirdağ 1. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 02.05.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/407, Karar No: 2016/8200, Tarih: 22.06.2016

**4. Hukuk Dairesi         2016/407 E.  ,  2016/8200 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ...Bakanlığı aleyhine 24/04/2010 gününde verilen dilekçe ile maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 16/10/2015 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi taraflar vekillerince süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davacının tüm, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davalının kazanç kaybına yönelik temyiz itirazlarına gelince;

Dava, haksız el koymadan kaynaklanan zararın tazmini istemine ilişkindir. Mahkemece, istem kısmen kabul edilmiş; hüküm taraflarca temyiz edilmiştir.

Davacı, ...Müdürlüğü tarafından yolcu taşıdığı otobüsüne kaçakçılık suçunda kullandığı iddiası ile 15/09/2004 tarihinde el konularak otoparka çekildiğini,...Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2005/902 Esas, 2006/62 Karar sayılı dava dosyasında yapılan yargılama neticesinde atılı suçtan beraatine ve aracın sahibine iadesine karar verildiğini, söz konusu kararın Yargıtay denetiminden geçerek 02/02/2010 tarihinde kesinleştiğini, aracın teslimi için kendisinden otopark ücreti istendiğini, bu nedenle dava tarihi itibariyle aracını teslim alamadığını belirterek kazanç kaybı zararının tazmini isteminde bulunmuştur.

Davalı, araca kaçakçılık suçunda kullanılması nedeniyle yasa gereği el konulduğunu, kendilerine atfedilebilir bir kusur bulunmadığını belirterek, istemin reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, 29/06/2015 tarihli ikinci bilirkişi raporu esas alınarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davalı, araca kaçakçılık suçunda kullanılması nedeniyle yasa gereği el konulduğunu, kendilerine atfedilebilir bir kusur bulunmadığını belirterek, istemin reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, 29/06/2015 tarihli ikinci bilirkişi raporu esas alınarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Dosyadaki bilgi ve belgelerden davacının otobüsüne el konulması nedeniyle kazanç kaybına ilişkin iki ayrı heyetten bilirkişi raporu alındığı anlaşılmaktadır. 24/12/2012 tarihli ilk raporda davacının kazanç kaybı yıllara göre brim ücret tarifesi, aylık sefer durumu ve tam yolcu kapasitesi üzerinden KDV dahil gidiş/dönüş ücretinin %15'i 28.843,93 TL net kazanç olarak hesaplanmıştır. İkinci raporda ise, ... Şöförler ve Otomobilciler Esnaf Odası Başkanlığı'nın yazısında el koyma tarihinden dava tarihine kadar 38 koltuk kapasiteli aracın sürücüsü, muavini ve yakıt giderleri dışında aylık 3.200,00 TL ortalama gelir getireceğinin belirtilmesi nedeniyle bu miktar esas alınarak el koyma tarihi 15/09/2004 ten aracın teslim alındığı 08/05/2010 tarihine kadar (dava tarihi de aşılarak) geçen 5 yıl 7 ay 23 gün için 219.520,00 TL hesaplanmıştır. Alınan raporlar arasında; gerek kazaç kaybının hesaplanması yöntemi, gerekse hesaplanan kazaç kaybı miktarları yönünden açık fark olup aralarında çelişkili bulunduğundan hükme esas alınamaz.

Şu halde mahkemece; öncelikle gelir araştırması yapılarak, gerekli bilgi ve belgeler dosya içine alındıktan sonra ...Derneğinden seçilecek bir bilirkişinin de yer alacağı yeniden seçilecek uzman bilirkişi kuruluna dosya tevdi edilerek, davacının haksız el koymadan kaynaklanan kazanç kaybının çelişkiyi giderecek, açık ve denetime elverişli alınacak raporla belirlenip, sonucuna göre hüküm kurulması gerekirken eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme ile hüküm kurulması doğru olmamış, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2) sayılı bentte açıklanan nedenlerle davalı yararına BOZULMASINA, davacının tüm, davalının diğer temyiz itirazlarının ilk bentte gösterilen nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 22/06/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/15489, Karar No: 2010/134, Tarih: 11.01.2010

**5. Hukuk Dairesi         2009/15489 E.  ,  2010/134 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 19. maddesi uyarınca tapusuz taşınmaz üzerindeki bulunan muhtesatın kamulaştırma bedelinin tesbiti davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın reddine dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün duruşmalı olarak Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş ise de; dosyada davetiye gideri bulunmadığından duruşma isteminin reddi ile incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verilerek, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 19. maddesi uyarınca tapusuz taşınmaz üzerindeki bulunan muhtesatın kamulaştırma bedelinin tesbiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, Kamulaştırma Kanununun 7. ve 8. maddelerinde belirtilen ön koşulların yerine getirilmediğinden bahisle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Davaya konu muhtesatın malikinin mahkeme kararı ile belirleneceği, malik ile idarenin Kamulaştırma Kanununun 7. ve 8. maddeleri uyarınca anlaşmaya varması halinde, aynı Kanunun 19. maddesi gözönüne alındığında bu durum ileride başka ihtilaflara yol açabileceğinden, Kamulaştırma Kanununun 8. maddesindeki prosedürün uygulanma olanağı yoktur.

Bu nedenle, işin esasına girilerek Kamulaştırma Kanununun 19. maddesi uyarınca muhtesat malikinin belirlenerek itiraz olmaz ise belirlenen bedelin zilyedine ödenmesine, itiraz olursa, ileride belirlenecek hak sahibine ödenmek üzere üçer aylık vadeli hesaba yatırılmasına karar verilmesi gerektiği düşünülmeden, yazılı şekilde davanın reddine karar verilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, 11.01.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/1449, Karar No: 2025/1504, Tarih: 12.02.2025

**12. Ceza Dairesi         2024/1449 E.  ,  2025/1504 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2022/447 E., 2022/584 K.

SUÇ : Taksirle yaralama

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Dairemizce verilen bozma ilâmı üzerine mahkemece sanık hakkında kurulan hükmün; sanık tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesindeki temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Mahkemece sanık hakkında taksirle yaralama suçundan, 5237 sayılı TCK'nın 89/1, 22/3, 89/2-b, 52, 52/4, 53/6. maddeleri uyarınca 10.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, sürücü belgesinin 6 ay süre ile geri alınmasına ilişkin verilen kararının, sanık müdafii tarafından temyizi üzerine Dairemizin 13.12.2021 tarihli kararıyla bozulmasına karar verildiği, mahkemece basit yargılama usulü hükümlerinin sanık hakkında uygulanması yönünde karar verilerek sanık hakkında taksirle yaralama suçundan, 5237 sayılı TCK'nın 89/1, 22/3, 89/2-b, 52, 52/4, 53/6 ile 5271 sayılı CMK'nın 251/3. maddeleri uyarınca 10.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, sürücü belgesinin 6 ay süre ile geri alınmasına ilişkin karar verilmiş, sanık müdafinin itirazı üzerine Mahkemece genel hükümler uyarınca yargılama yapılarak sanık hakkında taksirle yaralama suçundan, 5237 sayılı TCK'nın 89/1, 22/3, 89/2-b, 52, 52/4, 53/6. maddeleri uyarınca 10.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, sürücü belgesinin 6 ay süre ile geri alınmasına karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca sanığın temyiz istemi hakkında hükmün bozulmasına karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz sebepleri; suçlamaları kabul etmediğine, suçun işlendiğine dair aleyhine delil olmamasına rağmen mahkemece aleyhine karar verilerek mağdur olmasına neden olunduğuna, tayin edilen cezaya ve kararın lehine bozulmasına karar verilmesi talebine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz sebepleri; suçlamaları kabul etmediğine, suçun işlendiğine dair aleyhine delil olmamasına rağmen mahkemece aleyhine karar verilerek mağdur olmasına neden olunduğuna, tayin edilen cezaya ve kararın lehine bozulmasına karar verilmesi talebine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Mahkemece, dosyada mevcut belge ve bilgiler, soruşturma ve kovuşturma evrelerinde alınan beyanlarla birlikte dikkate alınarak yapılan değerlendirmede; olay günü saat 15:30 sıralarında doktor raporuna göre 2,20 promil alkollü vaziyette olan sanık sürücünün sevk ve idaresindeki otomobili ile meskun mahalde, gündüz vakti 30 km/s hız limitinin olduğu iki şeritli asfalt kaplama yolda seyir halindeyken, olay mahalline geldiği esnada otomobilin ön kısmıyla seyir istikametine göre yolun sağında bulunan bankette seyir halinde bulunan katılan sürücü ...'in sevk ve idaresindeki motosiklete arkadan çarpması sonucu katılanın hayati tehlike geçirecek, yüzde sabit iz bırakacak ve vücudunda 5.derecede birden fazla kemik kırığı oluşacak şekilde yaralanmasına neden olduğu olayda; sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 89/1. maddesinde düzenlenen taksirle yaralama suçundan mahkûmiyetine ilişkin verilen kararın sanık müdafii tarafından temyizi üzerine Dairemizin 13.12.2021 tarihli ilâmıyla basit yargılama usulü hükümlerinin değerlendirilmesi gerektiğinden bahisle bozulmasına karar verilmesine üzerine Mahkemece basit yargılama usulü hükümlerinin sanık hakkında uygulanması yönünde karar verilerek sanık hakkında taksirle yaralama suçundan, 5237 sayılı TCK'nın 89/1, 22/3, 89/2-b, 52, 52/4, 53/6 ile 5271 sayılı CMK'nın 251/3. maddeleri uyarınca 10.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, sürücü belgesinin 6 ay süre ile geri alınmasına ilişkin karar verilmiş, sanık müdafinin itirazı üzerine Mahkemece genel hükümler uyarınca yargılama yapılarak sanık hakkında taksirle yaralama suçundan, 5237 sayılı TCK'nın 89/1, 22/3, 89/2-b, 52, 52/4, 53/6. maddeleri uyarınca 10.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, sürücü belgesinin 6 ay süre ile geri alınmasına karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE ve KARAR

5237 sayılı TCK’nın 50/4. maddesi gereğince hükmedilen uzun süreli hapis cezasının, bilinçli taksir nedeniyle adli para cezasına çevrilemeyeceği, ancak 5237 sayılı TCK'nın 89/1. maddesinde hapis cezası ve adli para cezasının seçimlik olarak öngörüldüğü, seçimlik cezalarda takdir yetkisinin mahkemede olduğu ve bozma üzerine mahkemece yapılan yargılamada "...sanığın şahsi ve sosyal durumu ile cezanın failin geleceği üzerindeki olası etkileri nazara alınarak..." şeklinde gerekçelerle adli para cezasının tercih edildiği anlaşılmakla, tebliğnamedeki "Bilinçli taksir durumunda uzun süreli hapis cezasının adli para cezasına çevrilemeyeceği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm tesis etmek suretiyle TCK'nun 50/4 maddesine muhalefet edilmesi" gerekçesi ile bozma isteyen görüşe iştirak edilmemiştir.