muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/5421, Karar No: 2014/25109, Tarih: 23.09.2014

Diğer taraftan davacı, dava konusu alacakların miktarlarının belirlenmesinde, işverenin elinde bulunan bilgi ve belgelere dayanmamakta, aksine işverence tutulan kayıtların muvazaalı olduğu gerekçesiyle nazara alınamayacağını iddia etmektedir. İşverenin maddi hukukdan doğan yükümlülüklerini(belge ve bordro düzenleme gibi) yerine getirmemesi, tuttuğu belgelerin gerçeği yansıtmaması, davadan önce işçinin alacaklarını inkar etmesi ya da ikrar etmekle beraber yerine getirmemesi davacıya kural olarak belirsiz alacak davası açma imkanını vermez. İşçi bu durumlarda dahi, alacağının miktarını veya değerini belirleyebiliyorsa, belirsiz alacak davası açamaz (Simil, s. 412).

Ayrıca, yukarıda da belirtildiği gibi, salt bilirkişi incelemesine gidilmesi belirsiz alacak davasının açılabilmesi için yeterli değildir.

Genel olarak yapılan bu açıklamadan sonra, objektif dava birleşmesi şeklinde açılan eldeki dava taleplerinin her birinin belirsiz alacak olup olmadığının değerlendirilmesine gelince:

Fark aylık ücret ve fark ikramiye alacakları hakkında, çalışma süresinin kesintisiz kabul edilmesiyle aylık ücret miktarının toplu iş sözleşmesi hükümlerine uygun şekilde esas alınarak yapılacak hesaplamayla, işverence öncesinde yapılan ödemelerin mahsup edilerek fark tutarların hüküm altına alınması talep edilmektedir. Yukarıda belirtildiği üzere, davacı, çalışma süresini, kendisine ödenen aylık ücret miktarını, alması gerektiğini iddia ettiği aylık ücret miktarını ve kendisine işverence yapılan ödemeleri belirleyebilecek durumdadır. Bu haliyle, anılan alacakların her biri belirsiz alacak değildir.

Dava konusu edilen alacakların gerçekte belirlenebilir bir alacak olduğu ve dolayısıyla belirsiz alacak davasına konu edilemeyecekleri anlaşılmakla, hukuki yarar yokluğundan davanın usulden reddi gerekirken yazılı şekilde esasa girilerek karar verilmesi hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 23.09.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/10291, Karar No: 2011/948, Tarih: 17.02.2011

**5. Ceza Dairesi         2010/10291 E.  ,  2011/948 K.**

**"İçtihat Metni"**

Elektrik hırsızlığı suçundan sanık ...'in yargılanması sırasında; ... 2. Asliye Ceza Mahkemesi, Çatalca Asliye Ceza Mahkemesi ile Büyükçekmece 3. Asliye Ceza Mahkemesi arasında oluşan olumsuz yetki uyuşmazlığının giderilmesi ve yargı yerinin belirlenmesi istemiyle gönderilen dosya Yargıtay C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye verilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

İncelenen dosya içeriğine, 5747 sayılı Büyükşehir Belediyesi Sınırları İçerisinde İlçe Kurulması ve Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılması Hakkındaki Kanunun geçici 3/3. maddesinde teşkilatlanma tamamlanıncaya kadar yeni kurulan ilçelerde merkezi idarelere ait her türlü iş ve işlemler ile idari ve adli davalar ve bunlara ilişkin bütün iş ve işlemlerin mevcut bağlılık durumuna göre yürütüleceğinin öngörülmesine, Arnavutköy ilçesinin teşkilatlanma tarihinin 01.01.2009 olmasına, suç tarihine ve ... 2. Asliye Ceza Mahkemesinin kararındaki gerekçeye göre, yerinde görülmeyen Çatalca Asliye Ceza Mahkemesinin 20.01.2009 gün ve 2009/34 E. 2009/20 K. sayılı YETKİSİZLİK kararının KALDIRILMASINA, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİİNE, 17.02.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/9634, Karar No: 2007/21244, Tarih: 02.07.2007

**9. Hukuk Dairesi         2007/9634 E.  ,  2007/21244 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA :Davacı, iş sözleşmesinin geçerli neden olmadan feshedildiğini belirterek feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü

Y A R G I T A Y K A R A R I

İş sözleşmesinin davalı işveren tarafından geçerli neden olmadan feshedildiğini belirten davacı işçi, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı işveren vekili, davacının ... Bölge Müdürlüğü görevinde iken, şirketin onayı olmadan ve rapor vermeden bir takım işlemler yaptığını, işverenin bu bölgede distribütörü olan firmadan alacağı olan şirkete sevk irsaliyesi ve fatura düzenlenmeden ürün gönderdiği, bu durumun davalı şirket ile distribütör arasındaki mutabakatsızlıktan anlaşıldığını, iş sözleşmesinin 4857 sayılı İş Kanunu'nun 25/II.e ve ı maddeleri uyarınca feshedildiğini, feshin haklı nedene dayandığını savunmuştur.

Mahkemece, davacının ... bölge Müdürü olarak çalıştığı dönemde 2004 yılında gofret ürününde promosyon yapılmasının uygun görüldüğü, promosyon maliyetinin şirketten talep edildiği, 2004 yılında promosyon bütçesi tükendiğinden bir yıl sonraki bütçeye transferinin yapılarak promosyon bedelinin mal olarak ödenmesinin kararlaştırıldığı, elinde satış fazlası ve tüketim tarihi yaklaşan ürünün promosyon maliyeti karşılığı verildiği, devirlerin tutanak ile yapıldığı, bu tür uygulamanın şirket içinde her zaman yapıldığı ve işverenin haberdar olduğu, şirketin zarara uğratıldığının kanıtlanamadığı gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

4857 Sayılı İş Kanunu’nun 18.maddesinde iş sözleşmesinin işveren tarafından işçinin yeterliliğinden veya davranışlarından kaynaklanan geçerli bir sebebe dayanılarak feshedilebileceği düzenlenmiştir.Söz konusu geçerli nedenler, İş Kanunu’nun 25.maddesinde belirtilen derhal fesih için öngörülen nedenler yanında, bu nitelikte olmamakla birlikte, işçinin ve işyerinin normal yürüyüşünü olumsuz etkileyen hallerdir. İşçinin yeterliliğinden veya davranışlarından kaynaklanan sebepler ancak işyerinde olumsuzluklara yol açması halinde fesih için geçerli sebep olabilirler. İş ilişkisinin sürdürülmesinin işveren açısından önemli ve makul ölçüler içinde beklenemeyeceği durumlarda, feshin geçerli sebeplere dayandığı kabul edilmelidir.

Dosya içeriğine göre, davacının ... Bölge Müdürü olarak görev yaptığı, fesih tarihinden kısa bir süre önce ... Merkez işyerine alındığı, işverenin bu bölgedeki distribütörü ile yaptığı yazışmalarda ürün teslimi ve bedeli konusunda mutabakatsızlık yaşandığı, yapılan araştırmada bu durumun, distribütör olan firmadan alacağı olan şirkete sevk irsaliyesi ve fatura düzenlenmeden ürün göndermesinden kaynaklandığı, bu işlemin davacının bilgisi dahilinde gerçekleştiği, davacı Bölge Müdürü’nün talimatı ile işlemleri yaptığını kabul eden ve iş sözleşmesi aynı nedenle feshedilen müşteri temsilcisi işçinin ... 2. İş Mahkemesine açtığı işe iade davasında, bu işçinin işe iade isteminin 06.02.2006 gün ve 597-37 sayılı kararı ile, “davalı şirkette meydana gelen açığın davacı ve Bölge müdürünün de bilgisi dahilinde işverenin distribütöründe alacağı olan şirkete ürün gönderildiği, bu ürün gönderilirken sevk irsaliyesi ve fatura düzenlenmediği, Bölge Müdürünün bilgi ve talimatının olmasının davacının sorumluluğunu kaldırmayacağı, davacının Bölge Müdürü ... ile birlikte bir depo kiraladıkları, feshin geçerli nedene dayandığı gerekçesi ile işe iade isteminin reddine karar verildiği” anlaşılmaktadır. Promosyon maliyetinin ödenek yokluğundan mal olarak tutanakla devir işlemi, işverenin bilgisi dışında, sevk irsaliyesi ve faturalama olmadan gerçekleştirilmiştir. Somut bu maddi olgulara göre, davacının işverenin bilgisi dışında işlemler yaptığı, bu işlemlerin işyerinde olumsuzluklara yol açtığı sabittir. Davacının davranışlarından kaynaklanan geçerli neden vardır. Davanın reddi yerine yazılı şekilde kabulü hatalıdır.

4857 sayılı İş Yasasının 20/3 maddesi uyarınca Dairemizce aşağıdaki şekilde karar verilmiştir.

HÜKÜM : Yukarda açıklanan gerekçe ile;

1. Mahkemenin kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2. Davanın REDDİNE,

3. Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

4. Davacının yapmış olduğu yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına, davalının yaptığı 35.00 YTL yargılama giderinin davacıdan tahsili ile davalıya ödenmesine,

5. Karar tarihinde yürürlükte bulunan tarifeye göre 450-YTL ücreti vekaletin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

6. Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde davalıya iadesine,

Kesin olarak oybirliği ile karar verildi.02.07.2007
Yargıtay — Esas No: 2015/1372, Karar No: 2018/1401, Tarih: 28.02.2018

**14. Ceza Dairesi         2015/1372 E.  ,  2018/1401 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Basit cinsel saldırı, taksirle yaralama

HÜKÜM : Kasten yaralama ve basit cinsel saldırı suçlarından mahkumiyet

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Süre tutum dilekçesi veren sanığa gerekçeli karar tebligatının sanığın kovuşturma evresinde alınan savunması sırasında belirttiği ve aynı zamanda mernis adresi olan adrese Tebligat Kanununun 21/2. maddesi uyarınca 23.11.2012 tarihinde yapılmasına rağmen tebligat parçasında ihbarnamenin kapıya yapıştırıldığına dair herhangi bir şerhin yer almaması nedeniyle tebligatın usulüne uygun olmadığı anlaşıldığından, gerekçeli hükmün sanığa usulünce tebliğiyle tebellüğ belgesi ile verildiği taktirde temyiz ve cevap dilekçelerinin eklenmesinden ve iş bu dosya ile birleştirilmesine karar verilen Erdemli 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 12.06.2012 gün ve 2011/562 Esas, 2012/357 Karar sayılı dosyasının soruşturma ve kovuşturma evrelerine ilişkin evrakın Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemine (UYAP) kaydedilmediği anlaşılmakla, gerekli aktarım işlemi de yapıldıktan sonra Dairemize iade edilmek üzere esası incelenmeyen dosyanın mahkemesine gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 28.02.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9533, Karar No: 2015/520, Tarih: 19.01.2015

**21. Hukuk Dairesi         2014/9533 E.  ,  2015/520 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde geçen çalışmalarının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

Dava, davacının sigortalılık başlangıcının 25/12/1992 tarihi olarak tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davacının sigortalılık başlangıç tarihinin 25/12/1992 olarak tespitine karar verilmiş ise de bu sonuç eksik incelemeye dayalı olup, usul ve yasaya aykırıdır.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden, davacının, davalı ...'a ait "...l" isimli işyerinde 25/12/1992 tarihinde çalışmaya başladığına ilişkin işe giriş bildirgesinin, davalı işverence davalı kuruma 04/01/1993 tarihinde, 503 varide numarası ile ibraz edildiği ve davacıya ait SGK hizmet cetveli incelendiğinde, ilk sigorta prim ödemesinin 15/05/2012 tarihinde isteğe bağlı sigortalılık kapsamında yapıldığı, öncesinde sigorta prim ödemesinin bulunmadığı anlaşılmış, davalıya ait işyerinin, konfeksiyon imalatı konulu olup, 04/01/1991 tarihinde 506 sayılı Yasa kapsamına alındığı, davalı işveren tarafından dönem bordrosu düzenlenmediği, 1992 yılı 1. ve 2. dönem bordrolarında ise ....l ile ...'ın isimlerinin bulunduğu tespit edilmiş, davalı Kurum tarafından 1993 ve 1994 yıllarında işyerinde yapılan denetimlerde işyeri çalışanları arasında davacının isminin yer almadığı görülmüştür. Mahkemesince ayrıca komşu işyeri sahibi ve komşu işyeri dönem bordro tanığı araştırması yaptırılmaksızın, davacının bildirdiği tanıklar dinlenmek sureti ile hüküm kurulduğu anlaşılmış olup, davacı tanığı ...'in beyanında; 1992 yılında davalıya ait yatak örtüsü imalatı yapılan işyerinde davacı ile birlikte bir buçuk yıl kadar birlikte çalıştıklarını, aynı tarihte ayrıldıklarını bildirdiği görülmüş, davacı tanığı ...'in, Kurum kayıtları incelendiğinde, davalı işveren nezdinde sigorta prim ödemesinin bulunmadığı, ancak 08/08/1992 tarihinde işe girdiğine dair bildirgenin düzenlendiği, ilk sigorta prim ödemesinin 01/10/2008 tarihinde isteğe bağlı sigortalılık kapsamında yatırıldığı tespit edilmiştir. Diğer davacı tanığı ... ise davacı ile 1990'lı yıllarda davalıya ait yatak örtüsü imalatı yapılan işyerinde 9 ay kadar çalıştığını, davacının kendisinden sonra çalışmaya devam ettiğini beyan etmiş olup, tanığın, Kurum kayıtlarından belirtilen tarihte davalı işverene ait işyeri ve başkaca işyeri nezdinde sigorta prim ödemesi bulunmadığı görülmüştür.

Bu haliyle dava dosyasındaki uyuşmazlık, somut olayda fiili çalışma olgusunun yöntemince kanıtlanmış olup olmadığı, mahkemece bu yönde yapılan inceleme ve araştırmanın hükme yeterli bulunup bulunmadığı noktasında toplanmaktadır.

Bu haliyle dava dosyasındaki uyuşmazlık, somut olayda fiili çalışma olgusunun yöntemince kanıtlanmış olup olmadığı, mahkemece bu yönde yapılan inceleme ve araştırmanın hükme yeterli bulunup bulunmadığı noktasında toplanmaktadır.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 506 sayılı Yasa'nın 79/10. ve 5510 sayılı Yasa'nın 86/9. maddeleri bu tip hizmet tespiti davaları(sigortalılık başlangıcının tespiti davaları) için özel bir ispat yöntemi öngörmemiş ise de, davanın niteliği kamu düzenini ilgilendirdiği ve bu nedenle özel bir duyarlılık ve özenle yürütülmesi gerektiği Yargıtay'ın ve giderek Dairemizin yerleşmiş içtihadı gereğidir.

Gerçekten; 506 sayılı Sosyal Sigortalar Yasa’sının 2 ve 6. maddelerinde açıkça belirlendiği üzere, sigortalılığın oluşumu yönünden çalışma olgusunun varlığı zorunludur. Eylemli veya gerçek biçimde çalışmanın varlığı saptanmadıkça, hizmet akdine dayanılarak dahi sigortalılıktan söz edilemez. Fiili veya gerçek çalışmayı ortaya koyacak belgeler, işe giriş bildirgesiyle birlikte 506 sayılı Yasa’nın 79. maddesinde belirtilen sigortalının gün sayısını, kazanç durumunu, çalışma tarihleriyle birlikte ortaya koyan aylık sigorta gün bilgileri ile Sosyal Sigorta İşlemleri Yönetmeliği’nin 17. maddesinde belirtilen 4 aylık prim bordroları gibi Kuruma verilmesi zorunlu belgelerdir. Yöntemince düzenlenip süresi içerisinde Kuruma verilen işe giriş bildirgesi, kişinin işe alınmış olduğunu gösterirse de fiili çalışmanın varlığının ortaya konulması açısından tek başına yeterli kabul edilemez. Sigortalılıktan söz edebilmek için, çalışmanın varlığı, Yargıtay uygulamasında 506 sayılı Yasanın 79/10. maddesine dayalı sigortalılığın tespiti davaları yönünden kabul edilen ilkelere uygun biçimde belirlenmelidir. Zira, sigortalılığın başlangıcına yönelik her dava sigortalılığın tespiti istemini de içerir. Aksine düşünce, özellikle yaşlılık aylığının kabulü için öngörülen sigortalılık süresi yönünden çalışanlar ile çalışmayanlar arasında adaletsiz ve haksız bir durum yaratır. Bu nedenle, işe giriş bildirgesinin verildiği ancak yasal diğer belgelerin bulunmadığı durumlarda çalışma olgusunu ortaya koyabilecek inandırıcı ve yeterli kanıtlar aranmalı, kamu düzenine dayalı bu tür davalarda hakim, görevi gereği doğrudan soruşturmayı genişleterek sigortalılık koşullarının oluşup oluşmadığını belirlemelidir. Bu yön, Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 16.9.1999 gün 1999/21-510-527, 30.6.1999 gün 1999/21-549-555, 5.2.2003 gün 2003/21-35-64, 15.10.2003 gün 2003/21-634-572, 3.11.2004 gün 2004/21-480-579 ve 2004/21-479-578, 10.11.2004 gün 2004/21-538 ve 1.12.2004 gün 2004/21-629 sayılı kararlarında da vurgulanmıştır.

Somut olayda, Mahkemece, açıklanan şekilde fiili çalışmanın varlığı yöntemince araştırılmadan, davacının gösterdiği ve iddia edilen işe giriş tarihi itibari ile dönem bordro tanığı olmadıkları anlaşılan tanıklar dışında, re'sen araştırılacak komşu işyeri sahipleri ve komşu işyeri bordro tanıkları dinlenmeksizin davacı tanıklarının beyanlarına dayalı olarak eksik inceleme ile sonuca gidilmesi isabetsiz olmuştur.

Yapılacak iş; davanın nitelikçe kamu düzenini ilgilendirdiği nazara alınıp, ilgili SGK İl Müdürlüğünden, Belediye Başkanlığından, ilgili Vergi Dairesi Müdürlüğü'nden, ayrıca zabıta marifetiyle davalı ...'a ait "...l" ticaret ünvanlı işyerine "...." ve "...." adresleri ve 25/12/1992 olan işe giriş tarihi itibari ile komşu olan diğer işyerlerinin ve bu işyerlerinde çalıştığı tespit edilen kayıtlı komşu işyeri çalışanlarının; yoksa işyeri sahiplerinin hem ilgili Kurumlar nezdindeki kayıtları üzerinden hem de mahallinde titizlikle araştırılıp tespit

edilerek çalışmanın niteliği, alınan ücret hususları ile gerçek bir çalışma olup olmadığı yönünde yöntemince beyanlarını almak, davalıya ait işyerinde, Vergi Dairesince denetim yapılmış ise düzenlenen tutanakları istemek, davalı Kurumdan davacı hakkında düzenlenen işe giriş bildirgesinin aslı ile davacının mukayeseye uygun imza örnekleri temin edilip, mahkeme huzurunda imza ve yazı örnekleri de alınarak bildirge üzerinde bulunan imzanın davacıya ait olup olmadığının tespiti amacı ile bilirkişi incelemesi yaptırmak sureti ile gerçek çalışma olgusunu somut ve inandırıcı bilgilere dayalı şekilde 506 sayılı Yasa’nın 2, 6, 9 ve 79/10. maddeleri gereğince kanıtladıktan sonra sonucuna göre karar vermekten ibarettir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin eksik araştırma sonucu yazılı şekilde davanın kabulüne karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurum vekilinin ve davalı işveren vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalı işverene iadesine, 19/01/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5568, Karar No: 2016/3134, Tarih: 23.05.2016

**23. Hukuk Dairesi         2015/5568 E.  ,  2016/3134 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline şikayetin yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı şikayetin reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde şikayetçi vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Şikayetçi vekili, kamu alacağı dolayısı ile menkuller üzerinde hacizlerinin olduğunu, bu hususu icra dairesinin yazısına cevabi yazı ile bildirdiklerini ve iştirak haczi talebinde bulunduklarını, sıra cetvelinin hatalı olduğunu ileri sürerek, sıra cetvelinin iptalini talep etmiştir.

Şikayet olunan vekili, ihaleye konu menkullerin 28.08.2014 günü satılarak paraya çevrildiğini, bu tarihe kadar şikayetçi kurumun ihale konusu iplikler üzerinde 6183 sayılı Yasa'nın 77 maddesinde öngörüldüğü üzere herhangi bir fiili haczi veya haciz tutanağının bulunmadığını, söz konusu mallarla ilgili olarak yapılan tek haciz işleminin 01.12.2014 tarih ve 72560 sayılı haciz bildirisinin olduğunu, satıştan sonra konulan haciz nedeni ile de garameten paylaştırma talebinin mümkün olmadığını savunarak, şikayetin reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, ihaleye konu menkul mallar üzerinde şikayetçi kurumun 6183 sayılı Yasa'nın 77. maddesi hükümleri uyarınca uyguladığı bir haciz işleminin olmadığı, şikayetçi Vergi Dairesi'nin hacze iştirak edebilmesi için hacizli malın satışından önce haciz koyması gerektiği, satış işleminden sonra konulan haczin iştirak imkânı sağlamadığı gerekçesiyle, şikayetin reddine karar verilmiştir.

Kararı, şikayetçi vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, şikayetçi vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, şikayetçi vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan İcra Mahkemesi kararının İİK’nın 366. maddesi uyarınca ONANMASINA, kararın tebliğinden itibaren 10 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 23.05.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/8951, Karar No: 2023/8474, Tarih: 17.10.2023

**7. Ceza Dairesi         2023/8951 E.  ,  2023/8474 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2021/72 E., 2021/292 K.

A.Gümrük İdaresi Vekilinin Temyizi Yönünden

Sanığın eyleminin suç tarihi ve ele geçen eşyanın niteliği itibarıyla 4733 sayılı Tütün, Tütün Mamulleri

ve Alkol Piyasasının Düzenlenmesine Dair Kanun (4733 sayılı Kanun) kapsamında kaldığı bu suçtan

zarar görenin de ... olduğu cihetle, suçtan doğrudan zarar görmeyen Gümrük İdaresi'nin hükmü temyize hakkı bulunmadığı anlaşılmıştır.

B.Sanık Müdafiinin Temyizi Yönünden

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme

neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I.GEREKÇE

A.Gümrük İdaresi Vekilinin Temyiz Sebepleri Yönünden;

Suç tarihi ve ele geçen eşyanın niteliği itibarıyla 4733 sayılı Kanun'a muhalefet suçundan doğrudan zarar görmeyen Gümrük İdaresi'nin davaya katılmasına karar verilmesi hukuken geçersiz olup, sanık hakkındaki hükmü temyize hak vermeyeceğinden, Gümrük İdaresi vekilinin temyiz inceleme isteğinin karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Kanun'un 317 nci maddesi uyarınca reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

B.Sanık Müdafiinin Temyiz İstemi Yönünden;

1.Sanığın yargılama konusu eylemleri için 4733 sayılı Kanun'un 8 inci maddesinin dördüncü fıkrası gereği belirlenecek cezaların türü ve üst hadlerine göre 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi gereği 8 yıllık olağan zamanaşımının, aynı Kanun'un 67 nci maddesinin dördüncü fıkrası gereği ise 12 yıllık olağanüstü zamanaşımı süresinin öngörüldüğü anlaşılmıştır.

2.5237 sayılı Kanun'un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi ve 67 nci maddesinin dördüncü fıkrası gereği suçun işlendiği 30.11.2010 tarihinden itibaren temyiz inceleme tarihine kadar anılan maddelerde öngörülen 12 yıllık olağanüstü zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş olduğu belirlenmiştir.

3.İddia, savunma ve bilirkişi raporuna göre, suça konu eşyanın kaçak olduğu kanaatine varılmıştır.

II.KARAR

A.Gümrük İdaresi Vekilinin Temyiz Sebepleri Yönünden;