muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/7558, Karar No: 2013/22326, Tarih: 06.12.2013

**11. Hukuk Dairesi         2012/7558 E.  ,  2013/22326 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada İstanbul Anadolu 16. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 20.03.2012 tarih ve 2011/341-2012/170 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi davalı ... İnşaat Orman Ürünleri Tic. ve San. A.Ş. ile davalı ... vekili tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 06.12.2013 günü başkaca gelen olmadığı yoklama ile anlaşılıp hazır bulunan davacı vekili Av. ... dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacılar vekili, müvekkillerinin ve davalıların murisi olan ...’nun vefatından önce ortağı olduğu Kuroğlu İnşaat Orman Ürünleri Tic. ve San. A.Ş.’deki hisselerinin, 26.03.2003 tarihli yönetim kurulu kararıyla davalılardan ...’na devrinin sağlandığını, bu kararda murisin imzası bulunmadığı gibi kararın muris tarafından imzalanan bir belgeye de dayanmadığını, şirket hisseleri nama yazılı olduğunu, şirketin nama yazılı paylar için pay senedi ya da ilmuhaber düzenlemediğini, bu durumda murise ait payların pay senedine bağlanmamış çıplak paylar olduğunu ve ancak alacağın temliki hükümlerine göre yazılı olarak devredilebileceğini, bu şarta uyulmadığından anılan yönetim kurulu kararının yok hükmünde bulunduğunu ileri sürerek, Kuroğlu İnşaat Orman Ürünleri Tic. ve San. A.Ş.’nin 500.000.000 adet hissesinin murisin öldüğü 09.04.2003 tarihi itibariyle müvekkillerinin murisine ait olduğunun ve hisselerin mirasçılara intikal ettiğinin, ayrıca davalı şirketin 26.03.2003 tarihli 2003/4 sayılı yönetim kurulu kararının yok hükmünde olduğunun tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı ... vekili, söz konusu hisselerin ticari ilişki nedeniyle müvekkiline devredildiğini, bu devire ilişkin kararda davacı ...'nın da imzasının bulunduğunu, davacıların hak arama hürriyetlerini kötüye kullandıklarını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı şirket vekili, davaya konu hisselerin devrolunduğu tarihte müvekkili şirkete ait hisselerin hamiline yazılı muvakkat hisse senedi ilmuhaberi niteliğinde olduğunu, bu tür hisse senetleri için ciro ve temlik şartının aranmadığını, hisselerin usulüne uygun biçimde devredildiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Diğer davalılar, davaya yanıt vermemiştir.

Davalı şirket vekili, davaya konu hisselerin devrolunduğu tarihte müvekkili şirkete ait hisselerin hamiline yazılı muvakkat hisse senedi ilmuhaberi niteliğinde olduğunu, bu tür hisse senetleri için ciro ve temlik şartının aranmadığını, hisselerin usulüne uygun biçimde devredildiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Diğer davalılar, davaya yanıt vermemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, uyulan bozma ilamı ve tüm dosya kapsamına göre, muris ...'nun davalı şirketteki hisselerini diğer davalı ...'na devrettiği, şirket hisselerinin ihraç edilmemiş nama yazılı oldukları, bu durumda devrin geçerli olmasının yazılı temlik yapılmasına bağlı bulunduğu, somut olayda bu yönde bir temlikin ya da sözleşmenin bulunmadığı, murisin pay devrinin geçersiz olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalı ... ve şirket vekili temyiz etmiştir.

1- Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, mümeyyiz davalılar vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2- Dava, davalı anonim şirketin yönetim kurulu kararının yok hükmünde olduğunun tespiti ile şirket hisselerinin bir kısmının davacıların murisine aidiyetinin tespiti istemlerine ilişkindir. Mahkemece, davalı şirketin hisselerinin ihraç edilmemiş nama yazılı oldukları ve bu durumda ancak yazılı temlik ile devredilebilecekleri gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir. Oysa, davalı taraf devir tarihi itibariyle şirket hisselerinin hamiline olduklarını savunmuş, mahkemece de davalı şirketin anasözleşmesi getirtilerek devir tarihi itibariyle davalı şirketin hisse senetlerinin niteliği tespit edilmemiştir. Bu itibarla, davalı şirketin anasözleşmesi ve ticari kayıtları getirtilerek davaya konu devir tarihi itibariyle davalı şirketin hisse senetlerinin niteliğinin belirlenmesi ve oluşacak sonuç çerçevesinde karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde eksik incelemeye dayalı olarak hüküm tesisi doğru olmamış, hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenle mümeyyiz davalılar vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle mümeyyiz davalılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulüyle kararın mümeyyiz davalılar yararına BOZULMASINA, ödedikleri temyiz peşin harcın istekleri halinde temyiz eden davalı ... ve davalı şirkete iadesine, 06.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/20836, Karar No: 2014/22178, Tarih: 04.11.2014

**10. Hukuk Dairesi         2014/20836 E.  ,  2014/22178 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bakırköy 19. İş Mahkemesi

TARİHİ : 18/03/2014

NUMARASI : 2013/273-2014/113

Davaya konu uyuşmazlık, 6552 sayılı Kanun kapsamında yapılandırmaya tabi Kurum alacağına ilişkindir.

11.09.2014 tarihli ve 29116 mükerrer sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak, öngörülen istisnaları haricinde aynı tarih itibariyle yürürlüğe giren İş Kanunu ile Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılması ile Bazı Alacakların Yeniden Yapılandırılmasına Dair 6552 sayılı Kanunun 81. maddesi ile 5510 sayılı Kanuna eklenen Geçici 60. maddesinin 1, 2, 3, 9 ve 19. fıkralarında; “(1)2014 yılı Nisan ve önceki aylara ilişkin olup bu maddenin yayımlandığı tarihten önce tahakkuk ettiği hâlde ödenmemiş olan;

a) Bu Kanunun 4 üncü maddesinin birinci fıkrasının (a), (b) ve (c) bentleri kapsamındaki sigortalılık statülerinden kaynaklanan, sigorta primi, emeklilik keseneği ve kurum karşılığı, işsizlik sigortası primi, sosyal güvenlik destek primi,

b) Bu maddeye göre yapılan başvuru tarihi itibarıyla ilgili mevzuatına göre ödenmesi imkânı ortadan kalkmamış isteğe bağlı sigorta primi ve topluluk sigortası primi,

c) Sosyal Güvenlik Kurumu tarafından ilgili kanunları gereğince takip edilen damga vergisi, özel işlem vergisi ve eğitime katkı payı,

ç) 30/4/2014 tarihine kadar (bu tarih dâhil) bitirilmiş özel nitelikteki inşaatlar ile ihale konusu işlere ilişkin olup bu maddenin yayımlandığı tarihten önce Kurumca resen tahakkuk ettirilerek işverene tebliğ edildiği hâlde bu maddenin yayımlandığı tarih itibarıyla ödenmemiş olan; özel nitelikteki inşaatlar ile ihale konusu işlere ilişkin yapılan ön değerlendirme, araştırma veya tespitler sonucunda bulunan eksik işçilik tutarı üzerinden hesaplanan sigorta primi,

d) Bu Kanunun 60 ıncı maddesinin birinci fıkrasının (g) bendi kapsamında genel sağlık sigortalısı olanların genel sağlık sigortası primi,

e) Sosyal güvenlik kanunlarına göre emeklilik veya yaşlılık aylığı almakta iken 5335 sayılı Kanunun 30 uncu maddesinin ikinci fıkrası kapsamına giren kurum ve kuruluşlara ait işyerlerinde çalışmaları nedeniyle aylıkları kesilmesi gerekenlere, bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihi takip eden ödeme dönemine kadar yersiz olarak ödendiği tespit edilen aylıklara ilişkin borç, asılları ile bu alacaklara ödeme sürelerinin bittiği tarihlerden bu maddenin yayımlandığı tarihe kadar geçen süre için Yİ-ÜFE aylık değişim oranları esas alınarak hesaplanacak tutarın, bu maddede belirtilen süre ve şekilde ödenmesi hâlinde, bu alacaklara uygulanan gecikme cezası ve gecikme zammı gibi ferî alacakların tamamının tahsilinden vazgeçilir.

(2)30/4/2014 tarihine kadar (bu tarih dâhil) işlenen fiillere ilişkin olup bu maddenin yayımlandığı tarih itibarıyla ödenmemiş olan idari para cezası asıllarının %50’si ile bu tutara ödeme sürelerinin bittiği tarihlerden bu maddenin yayımlandığı tarihe kadar geçen süre için Yİ-ÜFE aylık değişim oranları esas alınarak hesaplanacak tutarın, bu maddede belirtilen süre ve şekilde ödenmesi hâlinde idari para cezası asıllarının kalan %50’si ile idari para cezasına uygulanan gecikme cezası ve gecikme zammı gibi ferî alacaklarının tamamının tahsilinden vazgeçilir.

(3) Bu madde hükümlerinden yararlanmak isteyen borçluların;

a) Bu maddenin yayımlandığı tarihi izleyen ay başından itibaren; birinci fıkranın (d) bendinde belirtilen borçlular yedi ay içinde, diğer bentlerde belirtilen borçlular ise üç ay içinde Kuruma başvuruda bulunmaları,

b) İlk taksiti bu maddenin yayımlandığı tarihi izleyen ay başından itibaren; birinci fıkranın (d) bendinde belirtilen borçlular sekiz ay içinde, diğer bentlerde belirtilenler ise dört ay içinde, diğer taksitlerini ise ikişer aylık dönemler hâlinde azami on sekiz eşit taksitte ödemeleri, gerekir.

(9) Bu madde hükümlerinden yararlanmak isteyen borçluların, bu maddelerde belirtilen şartların yanı sıra dava açmamaları, açılmış davalardan vazgeçmeleri ve kanun yollarına başvurmamaları şarttır.

(19) Bakanlar Kurulu, bu maddede öngörülen başvuru ve ilk taksit ödeme sürelerini, bu maddenin birinci fıkrasının (d) bendinde belirtilen borçlular yönünden altı aya kadar, diğer borçlular yönünden ise bir aya kadar uzatmaya yetkilidir.” düzenlemesine yer verilmiştir.

Yapılandırma hükümlerinden yararlanabilmek için açıklanan yasal düzenlemede belirtilen genel sağlık sigortası primi haricindeki alacaklar bakımından 31.12.2014, genel sağlık sigortası primi alacakları yönünden ise 30.04.2015 tarihine kadar Kuruma başvuruda bulunulması gerekmektedir.

Ayrıca, anılan maddenin 9. fıkrası hükmüne göre de, yapılandırma hükümlerinden yararlanmak isteyen borçluların, bu maddelerde belirtilen şartların yanı sıra dava açmamaları, açılmış davalardan vazgeçmeleri ve kanun yollarına başvurmamaları şarttır.

Mahkemece, yukarıda açıklanan ve karar tarihinden sonra yürürlüğe giren yasal düzenleme gereği, davaya konu borcun yapılandırma kapsamında bulunduğu gözetilmeli, bu çerçevede 6552 sayılı Kanunun tanıdığı alacakların yeniden yapılandırılması olanağından yararlanılıp yararlanılmadığı incelenmeli, yapılandırma başvuru süresinin bitiş tarihleri ile Geçici 60. maddenin 9. fıkrasının “Bu madde hükümlerinden yararlanmak isteyen borçluların, bu maddelerde belirtilen şartların yanı sıra dava açmamaları, açılmış davalardan vazgeçmeleri ve kanun yollarına başvurmamaları şarttır.” hükmü de göz önünde bulundurularak, yapılacak değerlendirmeye göre bir karar verilmelidir.

Bu hukuki olgu çerçevesinde, yeniden inceleme yapılmak üzere mahkeme hükmünün bozulmasına karar verilmesi gerekmektedir.

Bu hukuki olgu çerçevesinde, yeniden inceleme yapılmak üzere mahkeme hükmünün bozulmasına karar verilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün sair hususlar incelenmeksizin yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 04.11.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/2749, Karar No: 2006/6219, Tarih: 20.04.2006

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2006/2749 E.  ,  2006/6219 K.**

**"İçtihat Metni"**

MSB vekili avukat .... ile ... San. ve Tic.A.Ş.vekili avukat ... ... aralarındaki dava hakkında ... 4. Asliye Ticaret Mahkemesinden verilen 16.5.2003 tarih ve 803-596 sayılı hükmün Dairenin 15.6.2005 tarih ve 5178-10092 sayılı ilamıyla onanmasına karar verilmişti. Süresi içinde davacı avukatı tarafından kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla dosya incelendi, gereği konuşuldu.

KARAR

Davacı, Kara Kuvvetleri Komutanlığının Olağanüstü Hal Bölgesinde konaklanan birliklerin ihtiyacı için ihale yaptığını, ihaleyi davalının kazandığını, 285 sayılı KHK gereğince satın alınacak malzemenin KDV.den muaf olmasının belirtilmesine, ihale evrakında ve ihale ... belgesinde bu hususa açıkça yer verilmesine rağmen davalı şirket yanlışlıkla 312.562.500.000 Tl. ödeme yapıldığını taleplerine rağmen iade edilmediğini öne sürerek 312.562.500.000 Tl.nın tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, aldığı KDVyi Vergi Dairesine yatırdığını, sebepsiz zenginleşmediğini bildirerek, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davalının davacıdan aldığı KDV.yi Vergi Dairesine ödediği gerekçe gösterilerek davanın reddine karar verilmiş; hüküm, her iki tarafça temyiz edilmiş,Dairemizce 15.6.2005 tarihinde onanması üzerine davacı karar düzeltme talebinde bulunmuştur.

1-Toplanan delillerden ve dosya kapsamından davacı idarenin Olağanüstü Hal Bölgesindeki askeri birliklerin ihtiyacı için 250.000 adet K.210 yağmurluk panço kamuflaşlı malzemeleri ihale yolu ile davalıdan satın aldığı, ihale şartnamesi ihale ... belgesi ve ihale komisyon kararında açıkça alımın 285 sayılı KHK.kapsamında ve KDV den muaf olarak yapıldığının belirtilmiş olmasına rağmen davalının taahhüt ettiği malzemeleri teslim ettikten sonra sözleşme bedeli dışında ödenen hakedişler tutarı üzerinden hesaplanan 182.812.500.000 TL. ve 129.750.000.000 Tl. olmak üzere toplam 312.562.500.000 Tl. tutarındaki KDV.nin de ödendiği anlaşılmaktadır.

3065 sayılı KDV kanununun 8. maddesinin 2. fıkrası “ Vergiye tabi bir işlem söz konusu olmadığı veya KDV. Fatura veya benzeri vesikalarda KDV. yi gösterenler bu vergiyi ödemekle yükümlüdürler. Bu şekilde ödenen vergilerin indirim hakkına sahip olmayanlara iadesi konusunda ... ve Gümrük Bakanlığı yetkilidir” hükmünü getirmiştir.

3065 sayılı KDV kanununun 8. maddesinin 2. fıkrası “ Vergiye tabi bir işlem söz konusu olmadığı veya KDV. Fatura veya benzeri vesikalarda KDV. yi gösterenler bu vergiyi ödemekle yükümlüdürler. Bu şekilde ödenen vergilerin indirim hakkına sahip olmayanlara iadesi konusunda ... ve Gümrük Bakanlığı yetkilidir” hükmünü getirmiştir.

Az yukarıda da tahsilatlı olarak açıklandığı gibi somut olayda satış işlemi KDV. Ne tabi olmadığı ve dolayısıyla davalı şirketin düzenlediği faturalarında da bu vergileri göstermemesi gerektiği halde bunları gösterip, KDV.leri eklediğine ve bedellerini de davacıdan tahsil ettiğine göre, anılan yasa hükmü karşısında davalı bu vergiyi Vergi Dairesine ödemekle yükümlüdür. Yasa gereği ödemekle yükümlü olduğu vergiyi gerçekten de ... olması halinde, davalının her hangi bir sebepsiz zenginleşmesinin olmayacağı, dolayısıyla davacının da yaptığı ödemenin hataya dayandığını ileri sürerek sebepsiz zenginleşme hukuki nedenine dayanarak talepte bulunamayacağı açıktır. Nitekim HGK. nun 22.12.2004 tarih ve 2004/13-707 esas ve 2004/734 karar sayılı ilam da bu yöndedir.

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacıdan tahsil edilen KDV bedelini Vergi Dairesine ödenip ödenmediği açıkça tespit edilememiştir. Dosyada KDV.nin Vergi Dairesine ödendiğini gösterir belgeye rastlanılmamıştır. Hal böyle olunca davaya konu edilen KDV bedellerinin ilgili Vergi Dairesine ödenip ödenmediği konusunda taraflardan delilleri sorulup toplanmak , Vergi dairesine yazı yazılıp gerekli inceleme ve araştırma yapılmak bundan sonra konusunda uzman bilirkişi veya kurulundan taraf, hakim ve Yargıtay denetimine elverişli rapor alınmak, talep edilen bu paraların ( bu malın KDV.nin) tamamının Vergi Dairesine yatırıldığının tesbiti halinde şimdiki gibi davanın reddine, tamamının veya belli bir kısmının vergi dairesine ödenmediğinin tespiti halinde ise ödenmeyen miktar kadar davalı sebepsiz olarak zenginleşmiş olacağından bu miktar yönünden davanın kabulüne karar verilmesi gerekir. Mahkemenin bu hususları gözardı ederek eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm tesisi bozmayı gerektirir. Karar bu nedenle bozulması gerekirken, zuhulen onandığı be defaki inceleme sırasında anlaşılmıştır. Davacının karar düzeltme talebinin kabulüyle, Dairemizin 15.6.2005 tarihli onama kararının kaldırılması, mahkeme kararının açıklanan gerekçe ile bozulması gerekir.

SONUÇ: Davacının açıklanan gerekçe ile karar düzletme talebinin kabulüne, Dairemizin 15.6.2005 tarih, 2005/5178-10092 karar sayılı onama ilamının kaldırılmasına, mahkemenin 16.5.2003 tarihli kararının BOZULMASINA, 20.4.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/29310, Karar No: 2015/30943, Tarih: 16.11.2015

**22. Hukuk Dairesi         2015/29310 E.  ,  2015/30943 K.**

**"İçtihat Metni"**

Y A R G I T A Y İ L A M I

MAHKEMESİ : Ankara 11. İş Mahkemesi

TARİHİ : 16/03/2015

NUMARASI : 2014/1570-2015/296

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, kötüniyet tazminatı, fak ücret alacağı, yıpranma prim farkı, yıllık izin ile fazla mesai ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteğin reddine karar vermiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili müvekkilinin davalı idareye bağlı Ankara kargo işlem merkezinde altişveren işçisi olarak çalıştığını belirterek ücret farkı, yıpranma prim farkı, akdi ücretler (yemet ücreti, yol ücreti ve benzeri), yıllık izin ücreti, fazla çalışma ücreti alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalılar, davanın reddine karar verilmesini talep etmişlerdir.

Mahkemece, davanın usulden reddine karar verilmiştir.

Karar, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Davacı ve davalılar arasındaki ilk sorun davanın somutlaştırılması yükümlülüğünün yerine getirilip getirilmediği konusundadır.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 194. maddesinde, somutlaştırma yükü düzenlenmiş olup, maddenin birinci fıkrası uyarınca, taraflar dayandıkları vakıaları, ispata elverişli bir şekilde somutlaştırmakla yükümlüdür. Madde gerekçesinde, maddenin ihdas amacının, uygulamada genel geçer ifadelerle somut vakıalara dayanmadan davaların açılıp yürütülmesinin önüne geçmek olduğu belirtilmiştir. Gerekçenin devamında, "Bir davada, ispat faaliyetinin tam olarak yürütülebilmesi, mahkemenin uyuşmazlığı doğru tespit ederek yargılama yapabilmesi, karşı tarafın ileri sürülen vakıalara karşı kendini savunabilmesi için, iddia edilen vakıaların açık ve somut olarak ortaya konulması gerekir. Genel geçer ifadelerle, somut bir şekilde ortaya koymadan iddia veya savunma amacıyla vakıaların ileri sürülmesi durumunda, yargılamanın sağlıklı bir şekilde yürütülmesi mümkün olmayacağı gibi, vakıaların anlaşılması için ayrıca bir araştırma yapılması ve zaman kaybedilmesi sözkonusu olacaktır. Taraflar, haklarını dayandırdıkları hukuk kuralının aradığı koşul vakıalara uygun, somut vakıaları açıkça ortaya koymalıdırlar. Bu vakıaların somut olarak ileri sürülmesi, ilgili taraf için bir yüktür; bu yükü yerine getirmeyen sonuçlarına katlanacaktır." şeklindeki ifadelere yer verilerek somutlaştırma yükünün anlam ve önemi vurgulanmıştır.

6100 sayılı Kanun'un 119/1-e. maddesi uyarınca da, davacının iddiasının dayanağı olan bütün vakıaların sıra numarası altında açık özetlerinin dava dilekçesinde yer alması zorunludur. 6100 sayılı Kanun'un 25. maddesi gereğince de hâkim, tarafların ileri sürmediği vakıaları ve söylemediği bir şeyi dikkate alamaz, hatırlatmada dahi bulunamaz ve hâkimin kendiliğinden delil toplaması da mümkün değildir. Kanunda vakıaların açık ve somut olarak gösterilmesi yeterli görülmemiş, 6100 sayılı Kanun’un 119/1-f. madde hükmünde ayrıca, açık ve somut olarak gösterilmesi gereken her bir vakıanın hangi delille ispat edileceğinin de belirtilmesi aranmıştır. Keza, bu durum, yukarıda açıklanan 194. maddenin ikinci fıkrasının da tereddüt uyandırmayacak derecede açık hükmünün bir gereğidir.

Bu hükümler birlikte değerlendirildiğinde, davacı, dilekçesinde talebinin dayanağı olan vakıaları tek tek, açık ve somut olarak göstermek ve her bir vakıanın hangi delillerle ispat edileceğini de somut olarak belirtmek durumundadır. Bu eksiklikleri gidermenin yolu, 119. maddenin 2. fıkrasındaki süreyi vermek değildir. Zira, 6100 sayılı Kanun'un madde 119’da dilekçedeki eksiklik halinde ne yapılması gerektiği maddenin 2. fıkrasında belirtilmiştir. Bu fıkraya ve maddenin gerekçesine bakıldığında, Kanun koyucunun, dilekçedeki bazı eksikliklerin bir haftalık kesin süre verilerek tamamlanması, tamamlanmadığı takdirde de davanın açılmamış sayılması gerektiğini kabul ettiği görülmektedir. Bunlar, 119. maddenin 1. fikrasının (b), (c), (ç), (ğ), (h) bentlerindeki hallerdir. Bunun dışındaki hallerde ne yapılacağı 119. maddede belirtilmeyip ya ilgili özel kanun hükmüne (örneğin, dava değerinin gösterilmemesi halinde Harçlar Kanunu hükümleri) veya diğer hükümlere başvurulması gerekmektedir. Dilekçede vakıaların hiç ya da somut olarak gösterilmemesi ve delillerle bağlantı kurulmaması halindeki özel düzenleme ise 194. maddedir. Dolayısıyla bu hükümden hareketle sorun çözülmelidir.

Daha önce doktrinde ve kısmen yargı kararlarında zikredilen somutlaştırma yükü, 6100 sayılı Kanun ile birlikte açık bir kanunî düzenlemeye kavuşmuştur. Ancak, bu noktada iddia yükü ile somutlaştırma yükünü birbirinden ayırdetmek de gerekir. Dilekçede hiçbir vakıaya veya hukukî nitelikte vakıa sayılacak iddialara yer verilmemişse, o zaman "iddia yükünün" yerine getirilmemesinden; belirli vakıa iddiaları mevcut olmakla birlikte, bunların somut ve açık şekilde gösterilmemesi (ve delillerle bağlantı kurulmaması) halinde ise, somutlaştırma yükünün yerine getirilmemesinden söz edilir (O. Atalay, Menfi Vakıaların İspatı, İzmir 2001, s. 22 vd.; H.Pekcanıtez/O.Atalay/M. Özekes, Medenî Usûl Hukuku, 14. Bası, Ankara 2013, s. 664 vd.). Bu her iki yük de usûlî yükler olmakla birlikte, sonuçları ayrı değerlendirilmelidir. İddia yükünün yerine getirilmemesi halinde, gerçek anlamda bir vakıa iddiası mevcut değildir ve 6100 sayılı Kanun'un madde 25 gereğince hâkimin mevcut olmayan bir vakıaya dayanması, hatta bunu hatırlatması mümkün olmayacaktır. İddia edilmeyen bir şeyin ispatına yönelik faaliyetten de söz edilemez. Kısaca, iddia yoksa, ispat da yoktur (Atalay, s. 27-29; B. Umar, Hukuk Muhakemeleri Kanunu Şerhi, 2. Baskı, Ankara 2014, s. 139, 144). Bu sebeple, iddia yükünün yerine getirilmemesi halinde, dilekçeler teatisi aşamasında bu eksiklik tamamlanmamışsa (ki iş yargılamasında basit yargılama usûlü uygulandığından dilekçeler teatisi olarak ancak birer defa dilekçe vermek mümkündür), bu aşamadan sonra başkaca bir inceleme yapmadan, işin esasına girmeden, davanın "iddia yükü yerine getirilmediğinden usûlden reddi" gerekir (Umar, s. 139). Çünkü, esasa girip ne ön inceleme ne tahkikat konusu yapılacak bir vakıa mevcuttur.

Davacının dilekçesinde talebine dayanak yaptığı bazı iddialar (vakıalar) olmakla birlikte, bunlar somut ve açık değilse, o zaman somutlaştırma yükünün yerine getirilmemesinden söz edilmelidir. Somutlaştırma yükü yerine getirilmeden ne karşı tarafın sağlıklı savunma yapması ne de sağlıklı bir hüküm verilmesi mümkündür. Çünkü, karşı tarafın hukukî dinlenilme hakkının gereği olarak açıklama ve ispat hakkını kullanabilmesi için, öncelikle kendisine yöneltilen iddialar hakkında tam olarak bilgilenmesi zorunludur. Keza, hükümde nelerin yer alması gerektiğini belirten 6100 sayılı Kanun'un madde 297 gereğince, tarafların iddia ve savunmalarının, uyuşmazlık noktalarının, hükmün dayandığı ve sabit görülen vakıların, tam olarak gösterilmesi aranmaktadır. Somut vakıalar olmadan, hâkimin sağlıklı ve somut bir karar vermesi de mümkün değildir.