muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/21597, Karar No: 2014/9363, Tarih: 02.04.2014

**5. Hukuk Dairesi         2013/21597 E.  ,  2014/9363 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Arhavi Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 14/05/2013

NUMARASI : 2012/63-2013/65

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor hüküm kurmaya elverişli değildir. Şöyle ki;

1) Kamulaştırma Kanununun 11/1-g maddesine göre arsa niteliğindeki taşınmazlara değer biçilirken dava konusu taşınmaz ile emsalin zaruret olmadıkça yakın bölgelerde olması ve değerlendirme tarihine yakın satışların emsal alınması gerekir.

Dosyada mevcut 11.12.2012 tarihli davalı idarece bildirilen yazı cevabına göre; davalı idarenin kıymet takdir komisyonunca dava konusu taşınmazın m2'sine 2011 yılı için 210,00-TL değer belirlendiği aynı bölgeden Dairemize intikal eden dava dosyalarında ise 2009 değerlendirme yılı itibariyle aynı mahalledeki taşınmazların m2'sine 189,06-TL değer biçildiği halde; hükme esas alınan bilirkişi raporunda taşınmaza 2012 yılı itibariyle 161,54 TL/m2 değer biçildiğinden rapor inandırıcı olmadığı gibi, dava konusu taşınmaz ile emsal kabul edilen taşınmazın Arsa Metrekare Rayiç Bedeli Takdir Komisyonu tarafından belirlenen emlak vergisine esas olan m2 değerleri ilgili Belediye Başkanlığı Emlak Vergi Dairesinden istenip, dava konusu taşınmazın emsal taşınmaza göre üstünlük oranı yönünden bilirkişi raporu denetlenmeden eksik inceleme ile hüküm kurulması doğru da değildir.

Bu itibarla; taraflara dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi, dava konusu taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazların ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Sicil Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu,

emsallere olan uzaklığını da gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

Kabule göre de;

Kabule göre de;

2) Hükme esas alınan bilirkişi raporunda dava konusu taşınmazın el atılan kısmının irtifak bedeli ile mülkiyet bedelinin ayrı ayrı hesaplandığı, mahkemenin gerekçeli kararında irtifak nedeniyle meydana gelen % 15 değer düşüklüğü oranının uygun bulunduğu belirtildiği halde, hüküm fıkrasında mülkiyet kamulaştırmalarında olduğu gibi tapu kaydının iptali ile idare adına tescil kararı verildiği dikkate alındığında, taleple bağlı kalınarak karar verildiğinden gerekçeli kararda irtifak bedeline mi mülkiyet bedeline mi hükmedildiği hususunda tereddüte yol açılması,

3) Davanın kabulüne karar verildiği halde, davalı idare lehine vekalet ücretine hükmedilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, davacıdan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 02.04.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/13417, Karar No: 2010/1070, Tarih: 16.02.2010

**5. Ceza Dairesi         2009/13417 E.  ,  2010/1070 K.**

**"İçtihat Metni"**

KARAR

Karşılıksız çek keşide etmek suçundan sanıklar ... ve arkadaşlarının yargılanmaları sırasında; Gaziosmanpaşa 4. Asliye Ceza Mahkemesiyle, Çatalca Asliye Ceza Mahkemesi arasında oluşan olumsuz yetki uyuşmazlığının giderilmesi ve yargı yerinin belirlenmesi istemiyle gönderilen dosya Yargıtay C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye verilmekle, incelenerek gereği düşünüldü:

İncelenen dosya içeriğine, 5747 sayılı Büyükşehir Belediyesi Sınırları İçerisinde İlçe Kurulması ve Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılması Hakkındaki Kanunun geçici 3/3. maddesinde teşkilatlanma tamamlanıncaya kadar yeni kurulan ilçelerde merkezi idarelere ait her türlü iş ve işlemler ile idari ve adli davalar ve bunlara ilişkin bütün iş ve işlemlerin mevcut bağlılık durumuna göre yürütüleceğinin öngörülmesine, Arnavutköy ilçesinin teşkilatlanma tarihinin 01.01.2009 olmasına ve Gaziosmanpaşa 4. Asliye Ceza Mahkemesi kararındaki gerekçeye göre, yerinde görülmeyen Çatalca Asliye Ceza Mahkemesinin 18.07.2008 gün ve 2008/250 E. 2008/517 K. sayılı YETKİSİZLİK kararının KALDIRILMASINA, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİİNE, 16.02.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

Aslı Gibidir. BAŞKAN

Yz.İş.Müdürü

...
Yargıtay — Esas No: 2006/8028, Karar No: 2006/11356, Tarih: 30.11.2006

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2006/8028 E.  ,  2006/11356 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince her ne kadar duruşmalı olarak temyiz edilmiş ise de davanın niteliği itibariyle bu isteğin reddiyle incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Dava muvazaa iddiasına dayalı sıra cetveline itiraz davasıdır.

Davalı vekili dava dışı borçlunun 1997 ekonomik krizi döneminde müvekkilinden çeşitli zaman ve tutarlarda toplam 10.000.000.000,-TL. nakit borç aldığını, bu parayla ortağı bulunduğu şirketteki hisselerini artırdığını, şirkete dört adet ... satın aldığını ancak borçlunun müvekkiline borç batağı içinde olduğunu söylemesi üzerine müvekkili tarafından takibe girişildiğini, hacizler yapıldığını, davalı yanca bedeli paylaşıma konu taşınmazın kıymet takdiri yaptırıldığını öğrendiklerinden ayrıca bu konuda masraf yapmayı gereksiz gördüklerini, kaldı ki ihaleye de katıldıklarını fakat sürülen peylerin borcu ve masrafları aşması üzerine ihaleden çekildiklerini bildirmiş ve davacının İcra ve İflas Kanunu’nun 170/a maddesi gereğince takibin iptalini isteyemeyeceğini ileri sürerek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece yapılan yargılamaya ve dosya kapsamı delillere göre, ispat yükü üzerinde bulunan davalının alacağının varlığını ispatlayamadığı, tanzim tarihi 1999 yılı olan bono üzerindeki damga pulunun 2001 tarihli olduğu, davalının defter ibraz etmediği gerekçesiyle sıra cetvelinin ve davalı yanca yapılan icra takibinin iptaline, bu sürede tahakkuk edecek bedelin davacı tarafa ödenmesine karar verilmiş; hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, 30.11.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/14757, Karar No: 2016/16203, Tarih: 26.12.2016

**3. Hukuk Dairesi         2016/14757 E.  ,  2016/16203 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki istirdat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, davalı ... satış şirketinin, düzenlediği faturalar ile kendisinden hukuka aykırı olarak kayıp-kaçak bedeli adı altında fazladan ücret tahsil ettiğini ileri sürerek; 129.000 TL kayıp kaçak bedelinin işleyecek ticari faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, kayıp-kaçak bedelinin ilgili mevzuat çerçevesinde abonelere yansıtıldığını ve uygulanmasının yasal bir zorunluluk olduğunu savunarak, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece; davalı şirketin, kayıp-kaçak bedelini elektrik abonesi olan davacı şirketten tahsil etmesinin yasal dayanağı bulunmadığı gerekçe gösterilerek davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafça temyiz edilmiştir.

1-) Dava, elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp-kaçak bedelinin istirdatı istemine ilişkindir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 21.05.2014 tarih ve 2013/7-2454 Esas 2014/679 K. Sayılı kararı ve Dairemiz kararları ile Anayasanın Vergi ödevi Başlıklı 73. maddesindeki “... Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülükler kanunla konulur, değiştirilir veya kaldırılır..." şeklindeki düzenlemeye göre; kayıp-kaçak, sayaç okuma, dağıtım, perakende hizmet ve iletim bedeli uygulamasının EPDK Kararları ve tebliğleri çerçevesinde uygulama arz eden kanunlar ve ikincil mevzuat hükümleri çerçevesinde EPDK tarafından belirlenerek uygulandığı, bu tarihteki mevcut hukuki düzenlemenin EPDK'na sınırsız bir fiyatlandırma ve tarife unsuru belirleme hak ve yetkisi vermediği, özellikle kaçak (elektrik enerjisinin hırsızlanması) bedellerinin kurallara uyan abonelerden tahsili yoluna gitmenin hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaşmadığı, bu faturalara yansıtılan diğer kalemlere ilişkin bedel miktarlarının şeffaflık ilkesi ile denetlenebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne bedel ödendiğinin bilinmesininde şeffaf hukuk devletinin vazgeçilmez unsuru olduğu, EPDK kararları ile bu bedellerin mevcut mevzuat kapsamında tüketicilerden alınmasının hukuka uygun olmadığı kabul edilmiştir.

Ne var ki, uyuşmazlığın temyiz yolu ile Dairemize geldiği aşamada 17.06.2016 Tarih 29745 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren geçmişede etkili 6719 sayılı kanunun 21. maddesi ile 6446 Sayılı kanunun 17. maddesinin birinci, üçüncü ve dördüncü fıkraları ile altıncı fıkrasının (a), (ç), (d) ve (f) bentleri değiştirilmiş ve aynı maddeye eklenen 10. bend ile; "Kurum tarafından gelir ve tarife düzenlemeleri kapsamında belirlenen bedellere ilişkin olarak yapılan başvurularda ve açılan davalarda; tüketici hakem heyetleri ile mahkemelerin yetkisi, bu bedellerin, Kurumun düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlıdır." hükmü getirilerek Tüketici Hakem Heyetlerinin ve Mahkemelerin bu konularda açılacak davalarda inceleme ve araştırma yetkileri geçmişe de etkili olarak sadece bu dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedellerinin Kurumun bu konulardaki düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlanmış, bu bedellerin alınmasında esas olan ilgili tarifelerin düzenlenmesinde EPDK.nun Kanundaki yetkileri genişletilerek yukarıda sözü edilen bedeller maliyet unsuru kapsamına dahil edilmiştir.

Yine, 6719 sayılı kanunun 26. maddesi ile 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'na eklenen;

Geçici madde 19; "Bu maddeyi ihdas eden Kanunla öngörülen düzenlemeler yürürlüğe konuluncaya kadar, Kurul tarafından yürürlüğe konulan mevcut yönetmelik, tebliğ ve Kurul kararlarının bu Kanuna aykırı olmayan hükümlerinin uygulanmasına devam olunur." hükmünü,

Geçici madde 20; "Kurul kararlarına uygun şekilde tahakkuk ettirilmiş dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedelleri ile ilgili olarak açılmış olan her türlü ilamsız icra takibi, dava ve başvurular hakkında 17 nci madde hükümleri uygulanır." hükmünü içermektedir.

Hal böyle olunca, karar tarihinden sonra yürürlüğe girmiş bulunan bu yasa değişikliklerinin, yürürlük tarihi öncesi dönemde geçerli olan EPDK kararlarına dayanılarak alınmış olan ve dava konusu yapılan kayıp-kaçak bedelleri ile ilgili olarak açılan ve halen devam eden davalarda da geçmişe etkili olacak şekilde (bu yasa değişikliği öncesinde açılan ve halen görülmekte olan davalar da) uygulanması gereken hükümler içerdiğinden, 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'nun 17., geçici 19. ile 20. maddelerinin, somut olaya etkisinin bulunup bulunmadığının yerel mahkemece tartışılıp değerlendirildikten sonra sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekmektedir.

2-) Bozma nedenlerine göre davalının diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bendde açıklanan nedenlerle hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince davalı yararına BOZULMASINA, ikinci bendde açıklanan nedenle davalı tarafın diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, HUMK'nun 440/I maddesi uyarınca karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 26/12/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3677, Karar No: 2016/8173, Tarih: 23.05.2016

**10. Hukuk Dairesi         2016/3677 E.  ,  2016/8173 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, davacının iş kazası sonucu ölen sigortalı oğlundan ölüm geliri tahsisi istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde isteğin kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, tarafların vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, davalı Kurum vekilinin tüm, davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-19.02.2001 tarihinde gerçekleşen iş kazası sonucu, bekar olarak yaşamını yitiren sigortalının hak sahibi annesi konumundaki davacı tarafından işbu davanın açıldığı anlaşılmaktadır.

Davanın yasal dayanağı, 506 sayılı Yasa'nın 24, 99 ve 5510 sayılı Yasa'nın 97. maddeleridir.

Mahkemece, davacıya, anılan yasal düzenlemelere göre ölen oğlunun sigortalılığından ölüm gelirine hak kazandığının tespitine karar verilmesinde bir isabetsizlik yoktur. Ancak, sigortalının ölümü tarihinde yürürlükte bulunan 506 sayılı Yasa'nın “Zamanaşımı ve hakkın düşmesi” başlıklı 99. maddesi, "Bu Kanunda aksine hüküm bulunmayan hallerde, iş kazalarıyla meslek hastalıkları ve ölüm sigortalarından hak kazanılan gelir ve aylıklar, hakkı doğuran olay tarihinden itibaren beş yıl içinde istenmezse zamanaşımına uğrar. Bu durumda olanların gelir ve aylıkları yazılı istek tarihini takibeden aybaşından itibaren başlar." hükmünü içermekte ve bu madde hükmüne göre davacıya tahsis talep tarihini takip eden ay başından itibaren ölüm geliri tahsisi gerekmekte ise de, 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Yasa'nın 97. maddesinin 1. fıkrasının “Bu Kanunda aksine hüküm bulunmayan hallerde, iş kazası, meslek hastalığı, vazife malûllüğü ve ölüm hallerinde bağlanması gereken gelir ve aylıkların, hakkın kazanıldığı tarihten itibaren beş yıl içinde istenmeyen kısmı zamanaşımına uğrar.” düzenlemesi karşısında, tahsis talep tarihinden geriye yönelik beş yıllık dönem içindeki ölüm gelirlerinin istenebileceği belirgin bulunmakla ve anılan Yasa'nın yürürlük tarihi de gözetildiğinde, davacının ölüm geliri başlangıç tarihinin 01.10.2008 tarihi olduğu gözetilerek karar verilmesi gerekirken, hatalı değerlendirme sonucu, yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Ne var ki; bu aykırılığın giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, karar bozulmamalı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun Geçici 3. maddesi delaletiyle 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmalıdır.

Ne var ki; bu aykırılığın giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, karar bozulmamalı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun Geçici 3. maddesi delaletiyle 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ : Hüküm fıkrasının 1 ve 2. Paragraflarının silinerek yerine “Davanın kabulü ile davacıya 01.10.2008 tarihinden itibaren 506 sayılı Yasa'nın 24. maddesi gereğince ölüm geliri bağlanması gerektiğinin tespitine,” cümlesinin yazılmasına ve hükmün bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 23.05.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5353, Karar No: 2014/10538, Tarih: 04.06.2014

**11. Hukuk Dairesi         2014/5353 E.  ,  2014/10538 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : .FİKRÎ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 01/10/2013 tarih ve 2011/193-2013/218 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin Doruk Spor Malzemeleri işletme adı ile dağcılık ve doğa sporlarında kullanılan spor malzeme ve aksesuarları ticareti ile iştigal ettiğini, müvekkilinin "...." markası altında sadece sırt çantaları ve aksesuarları ithal ederek piyasaya sunduğunu, müvekkilinin bu faaliyetleri ile ilgili olarak davalı tarafından müvekkiline ihtarname gönderildiğini, ayrıca müvekkilinin TPE nezdinde 2006/07020 sayı ile yapmış olduğu "timberline + Şekil" marka tescil başvurusunun, davalı tarafın itirazı üzerine reddedildiğini ve bu sebeplerle müvekkilinin ticari faaliyetlerinin sekteye uğradığını, iddia ederek, davalı adına 105631 ve 105986 sayı ile tescilli markaların kısmi hükümsüzlüğüne ve sicilden terkinine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin "..." ve "...." markalı deri ve tekstil ürünlerinin, dünya çapında olduğu gibi ülkemizde de hükümsüzlüğü istenilen mallar üzerinde kullanıldığını, müvekkili markalarının TPE nezdinde de tanınmış marka statüsünde olduğunu, hükümsüzlüğü istenilen markaların 18 ve 25. Sınıf mallar üzerinde ülkemizde tescil edildiği 1998 yılından günümüze kadar aralıksız olarak kullanıldığını ve taleplerin yersiz olduğunu savunarak, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre,dava konusu her iki markanın da hükümsüzlüğü istenilen emtialar yönünden 556 Sayılı KHK'nın 14. maddesi kapsamında ciddi olarak kullanıldığı, dolayısıyla 42/1-c maddesinde belirtilen hükümsüzlük koşullarının oluşmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına ve mahkeme kararında markayı devralan TBL Licensing LLC firmasının davalı olarak gösterilmemesi maddi hataya dayalı olup, mahallinde her zaman düzeltilmesinin mümkün bulunmasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA , temyiz harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 04/06/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/1794, Karar No: 2022/3093, Tarih: 22.02.2022

**4. Hukuk Dairesi         2021/1794 E.  ,  2022/3093 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tasarrufun iptali davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı vekili, borçlu ... hakkında takip başlattıklarını, alacaklılardan mal kaçırma amacı ile 1998 nolu parseli 19/04/1994 tarihinde davalı ...’e, 307 ada 26 parsel 3 ve 7 nolu bağımsız bölümleri davalı ...’ya, ... plakalı aracı davalı ...’ye devrettiğini belirterek bu tasarrufların iptaline karar verilmesini istemiştir.

K A R A R

Davacı vekili, borçlu ... hakkında takip başlattıklarını, alacaklılardan mal kaçırma amacı ile 1998 nolu parseli 19/04/1994 tarihinde davalı ...’e, 307 ada 26 parsel 3 ve 7 nolu bağımsız bölümleri davalı ...’ya, ... plakalı aracı davalı ...’ye devrettiğini belirterek bu tasarrufların iptaline karar verilmesini istemiştir.

Mahkemenin 08/11/2010 tarih, 2008/66 Esas-2010/385 Karar sayılı davanın 1998 sayılı taşınmaz ve araç yönünden reddine, diğer taşınmazlarla ilgili davanın atiye terkine ilişkin kararı, Yargıtay 17. Hukuk dairesinin 03/05/2012 tarih 2012/4300-2012/5500 Karar sayılı ilamı ile 1998 parselle ilgili olarak davalı ...’e yapılan satışın hakdüşürücü süreden reddinin isabetli olduğu, diğer dava konusu taşınmaz ve araçla ilgili olarak araştırmanın yetersiz olduğu gerkeçesi ile bozulmuştur. Mahkeme 12/04/2014 tarih 2012/537 Esas 2014/264 Karar sayılı ilamında davalı ... ve atiye terk edilen taşınmazlarla ilgili olarak karar kesinleştiğinden, yeniden hüküm kurulmasına yer olmadığına, 307 ada 26 parsel 3 ve 7 nolu bağımsız bölümlerin davalı ...’ya, ... plakalı aracın davalı ...’ye satışına ilişkin davanın reddine karar verilmiş, bu kararda Yargıtay 17. Hukuk dairesinin 24/04/2017 tarih 2014/23787-2017/4444 Karar sayılı ilamı ile davalı ... hakkındaki kararın yerinde olduğu, 307 ada 26 parsel 3 ve 7 nolu bağımsız bölümler ile ilgili olarak bozma gereğinin yerine getirilmediği, borçlu davalı ... ile taşınmazı davalı ...’e tapuda satan dava dışı ... arasında imzalanan Tekirdağ 3. Noterliğinin 11/12/1996 tarihli Düzenleme Şeklindeki Gayrimenkul Satış Vaadi ve Kat Karşılığı İnşaat Sözleşmesi'nin dosyaya ibraz edildiği, işbu sözleşmede davalı borçlu ...’in müteahhit olarak yer aldığı, sözleşme şartları içerisinde müteahhitin dilediğinde inşaatın bitimini beklemeden kendisine kalan daireleri ahara satabileceğinin hüküm altına alındığı, mal sahibi ile müteahhit arasında daire paylaşımının belirlendiği, bu halde borçlu davalının yaptığı müteahhitlik işi nedeniyle dava dışı ...’den taşınmazları devir alma hakkının oluştuğunun anlaşıldığı, davalı ... vekili tarafından verilen cevap dilekçesinde borçlu davalıdan alacaklı olduklarını bildirmesi nedeniyle davalı ... ile ... arasında tasarruf tarihinden önce başlayan bir ilişki veya yakınlık olup olmadığının soruşturulmadığı, taraflar arasındaki borç-alacak ilişkisinin nedeninin gerektiğinde ticari defterler de incelenmek suretiyle araştırılmadığı, dava konusu bağımsız bölümün birinde bayan kuaförü işyeri bulunan kiracı Koray İzmirli'nin 12/09/2008 tarihli tanık ifade tutanağında işyerini davalı ...'den kiraladığını, sonrasında ... ve ...'in birlikte geldiklerini ve ...'in taşınmazı ...'e