muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/2164, Karar No: 2025/5146, Tarih: 27.03.2025

F. Anayasa Mahkemesi kararı

Anayasa Mahkemesinin 31.03.2022 tarihli ve 2019/4676 başvuru numaralı kararıyla; başvurucunun (davalının) konuşmalarında kullandığı bazı ifadelerin incitici ve rahatsız edici olduğu kabul edilse bile siyaset adamlarının kullandıkları bazı sözlerin açıkça polemik çıkarmaya, şiddetli tepkiler yaratmaya ve taraftarlarını konsolide etmeye yönelik siyaset üsluplarının bir parçası olarak kabul edilmesi gerektiği, başvurucunun ifadelerinin davacı açısından negatif bir anlam içermesi kamusal yararı yüksek bir meselenin ele alındığı olgusunu ortadan kaldırmayacağı (... (3), § 70), nihayetinde mahkemeler tarafından başvurucunun ifade özgürlüğüne yapılan müdahalenin zorunlu bir toplumsal ihtiyacı karşıladığını ve dolayısıyla demokratik toplum düzeninin gereklerine uygun olduğunu ikna edici bir şekilde, ilgili ve yeterli bir gerekçe ile ortaya konulamadığı, başvuru konusu tazminat kararı nedeniyle başvurucunun Anayasa’nın 26 ncı maddesinde güvence altına alınan ifade özgürlüğünün ihlal edildiğine karar verilmiştir.

G.İlk Derece Mahkemesince Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davalı tarafından sarf edilen söz ve ifadelerin ifade özgürlüğü kapsamında olduğu, davacının kişilik haklarına saldırı olmadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde; tüm yasal yollar kapanıp hüküm kesinleştikten sonra verilen Anayasa Mahkemesi kararı doğrultusunda davanın reddine karar verilmesinin hatalı olduğunu, müvekkilinin kişilik haklarına ağır müdahale bulunduğunu, sert eleştiri sınırlarının aşıldığını, müvekkili hakkında verilen kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın kesinleştiğini, masumiyeti ispatlanmasına rağmen davalı tarafından suç isnat edildiğini, verilen kararın usul ve yasaya aykırı olduğunu belirtmiştir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık; CHP Genel Başkanı olan davalı tarafından 13.12.2010 tarihinde TBMM Genel Kurulunda 2011 yılı bütçe görüşmeleri esnasında ve devamında 14.12.2010 tarihli basın açıklamasında yapılan açıklamalar nedeniyle davacının kişilik haklarının saldırıya uğradığı iddiası ile manevi tazminat talebine ilişkindir.

Temyizen incelenen kararın bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla; temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddi ile temyiz olunan İlk Derece Mahkemesi kararının ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz eden davacıya yükletilmesine,

Dosyanın mahkemeye gönderilmesine,27.03.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/14248, Karar No: 2012/8843, Tarih: 24.09.2012

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/14248 E.  ,  2012/8843 K.**

**"İçtihat Metni"**

Fuhuş suçundan sanık ...'nın yapılan yargılaması sonunda; atılı suçtan mahkûmiyetine dair Anamur Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 15.09.2009 gün ve 2007/480 Esas, 2009/918 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) aracılığıyla alınan nüfus kayıt örneğinden hükümden sonra 30.07.2011 tarihinde öldüğü anlaşılmakla, 5237 sayılı TCK.nın 64/1 ve 5271 sayılı CMK.nın 223/8. maddeleri uyarınca mahkemesince bir karar verilmesi lüzumu;

Bozmayı gerektirmiş, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu hususta yeniden duruşma yapılmaksızın aynı Kanunun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün bulunduğundan, sanık hakkındaki kamu davasının 5237 sayılı TCK.nın 64/1 ve 5271 sayılı CMK.nın 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞMESİNE, 24.09.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/10606, Karar No: 2010/11211, Tarih: 03.11.2010

**11. Hukuk Dairesi         2010/10606 E.  ,  2010/11211 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Antalya 2.Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 13.03.2008 gün ve 2006/58 - 2008/133 sayılı kararı bozan Daire’nin 27.04.2010 gün ve 2008/9235 - 2010/4563 sayılı kararı aleyhinde davalı ...Tur.Sey.İşl.San.Ltd.Şti. Vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili, davacı ile davalılardan ...Tur.Sey.İşlt.San.Ltd.Şti. arasında 18.10.2004 tarihli sözleşme yapılarak, davacı tarafın kuyum mağazasına, davalı şirket tarafından acente hizmeti verilerek müşteri getirilmesi, ödeme ve garanti şartlarının düzenlendiğini, sözleşmeye göre davacı şirket tarafından ödeme yapılmaya başlandığını, 126.841 Euro çekler ve 76.159 Euro nakit ödeme ile toplam 203.000 Euro'nun davalı şirkete ödenmesine rağmen davalı şirket tarafından 75.400 Euro'luk iş yapıldığını, bu şekilde davalı şirketin müvekkili şirketten 127.600 Euro'luk fazla tahsilat yaptığını, davalı şirketin 25.10.2005 tarihli kararla el değiştirdiğini, devir görüşmeleri sırasında devir olanlar ile devri edenlerin karşılıklı ayrı ayrı taahhütte bulunduğunu, 15.09.2005 tarihi öncesinde doğmuş borçların devir edenlere ait olduğu ve hisse devir edenlerin 15.09.2005 tarihine kadar olan bu borçlarından Kaya Turistik Tesisleri Titreyengöl Otelcilik A.Ş.'nin de sorumlu olduğunun bildirildiğini, devir edenlerin borçlarında Kaya Turistik Tesisleri Titreyengöl Otelcilik A.Ş. ile sorumlu olduğu bildirilen taahhütnamesi şirket sahibi ...'nın aradaki ilişki itibariyle ticari teamül ve güven tesisi amacıyla da şahsen imzaladığını, davaya konu borcun doğum tarihi itibariyle taahhüt kapsamında bulması nedeniyle ...'nın davalı gösterildiğini ileri sürerek, davalı şirket tarafından sözleşme hükümlerinin ihlal edilmesi nedeniyle müvekkilinin alacağı olan 127.600 Euro'dan fazlaya dair haklar saklı tutularak 60.000 Euro'nun dava tarihinden itibaren işleyecek 3095 sayılı Yasa'nın 4/a maddesi gereği yabancı para cinsinden yıllık mevduata uygulanan en yüksek faiz oranına göre faiz toplamının fiili ödeme tarihindeki YTL karşılığı ile birlikte davalılardan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davalı ... hakkındaki davanın husumet nedeniyle şirket hakkındaki davanın ise esastan reddine karar verilmiştir.

Karar davacı vekili tarafından temyiz edilmiş, Dairemizce 27.04.2010 günlü ilamda yazılı nedenlerle davacı yararına bozulmuştur.

Bu defa davalı ...Tur.Turizm Seyahat İşl.San.Tic.Ltd.Şti. vekili karar düzeltme talebinde bulunmuştur.

Davalılar, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davalı ... hakkındaki davanın husumet nedeniyle şirket hakkındaki davanın ise esastan reddine karar verilmiştir.

Karar davacı vekili tarafından temyiz edilmiş, Dairemizce 27.04.2010 günlü ilamda yazılı nedenlerle davacı yararına bozulmuştur.

Bu defa davalı ...Tur.Turizm Seyahat İşl.San.Tic.Ltd.Şti. vekili karar düzeltme talebinde bulunmuştur.

Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davalı ...Tur.Turizm Seyahat İşl.San.Tic.Ltd.Şti. vekilinin HUMK’nun 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı ...Tur.Turizm Seyahat İşl.San.Tic.Ltd.Şti. vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK’nun 442. maddesi gereğince REDDİNE, alınması gereken 35,50 TL karar düzeltme harcı peşin ödenmiş olduğundan yeniden alınmasına yer olmadığına, 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nun 442/3. maddesi hükmü uyarınca, takdiren 172,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyenden alınarak Hazine’ye gelir kaydedilmesine, 03.11.2010 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

Dava, taraflar arasında düzenlenen 18.10.2004 tarihli sözleşmeye dayalı alacak istemine ilişkindir. Mahkemece, taraflar arasında yapılan sözleşme uyarınca, davalı şirketin verdiği hizmet bedelinin kişi başına 95 Euro olup, 3016 müşterinin kişi başına 95 Euro'dan hesaplama yapıldığında, toplam hizmet bedelinin 286.520 Euro olduğu, davalı şirketin ödemesinin bu miktarın altında kaldığı, davalı şirketin kişi başı 25 Euro'dan 3016 kişi için düzenlediği faturanın kısmi fatura niteliğinde olup, 25 Euro'nun üzerinde kalan kısımdan vazgeçildiği anlamını taşımayacağı, davalı şirket alacağının 286.520 Euro olması göz önüne alındığında, davacı tarafça ödenen miktarın bu miktarın altında olması nedeniyle davanın reddine karar verilmiştir. Mahkemece alınan 06.11.2006 tarihli mali müşavir ve 18.03.2008 günlü bilirkişi kurulu raporunda davacının davalı şirkete neticeten 202.500 Euro avans ödemesinde bulunduğu tesbit edilmiştir. Davalı tarafından kesilen 08.04.2005 gün ve 444088 nolu faturada “mağazanıza müşteri getirme bedeli olarak 3.016 kişi x 25 Euro = 75.400 Euro” açıklamasının yazılı olduğu, taraflar arasında imzalanan 18.10.2004 tarihli sözleşmenin (B) maddesine göre her yolcu başına ödemenin 95 Euro olduğu kararlaştırılmıştır. Bu miktara davacı vekilinin itirazı olmadığı gibi dava dilekçesinde de ücretin 25 Euro olduğu iddia edilmemiştir. Ayrıca, 30.05.2006 günlü cevaba cevap dilekçesinde de ödemelerin sözleşme hükümlerine göre yapıldığını iddia etmiş, davalı vekili ise kesilen faturanın kısmi fatura olduğunu asıl faturanın sezon sonu düzenleneceğini savunmuştur. Davacının iddiası sadece 3016 yolcu gelmediği, davalının sözleşme şartlarına uymadığı, davalının yaptığı işin ise faturada yazılan bedel kadar olduğu noktasındadır.

Bunun dışında yolcu başına ücretin 25 Euro olarak anlaşıldığı hususunda yazılı bir belge de sunulmamıştır. Taraflar faturadaki bedel ve yolcu sayısında uyuşmamaktadırlar. Esas olan sözleşme olup, faturanın da bu sözleşmeye uygun olarak düzenlenmesidir. Tarafların 08.04.2005 günlü faturayı defterlerine işlemiş olması bedelinde yolcu başı 25 Euro olarak yazılı sözleşmenin zımnen değiştirildiğini göstermez. İhtilaf gelen yolcu sayısında toplanmaktadır. Ancak gerek bilirkişi raporlarında, gerekse karar yerinde gelen yolcu sayısı ile ilgili bir değerlendirme yapılmamıştır. Bu durumda yolcu sayısı ile ilgili olarak taraf delilleri istenmeli, bunlar değerlendirildikten sonra bir karar verilmelidir. Anılan kararın gösterilen bu değişik gerekçe ile bozulması gerekir. Aksi görüşteki sayın çoğunluk görüşüne bu nedenlerle muhalifim.
Yargıtay — Esas No: 2015/18399, Karar No: 2015/3473, Tarih: 13.07.2015

**23. Ceza Dairesi         2015/18399 E.  ,  2015/3473 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mala zarar verme, hırsızlık, konut ve işyeri dokunulmazlığı ihlal, suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi

HÜKÜM : Sanık ... hakkında: CMK'nın 223/2-e maddesi gereğince beraat, sanık ... hakkında; hırsızlık ve mala zarar verme suçlarından CMK'nın 223/2-e maddesi gereğince beraat, İşyeri ve konut dokunulmazlığını ihlal suçlarından CMK'nın 223/2-a maddesi gereğince beraat, sanık ... hakkında mağdur ...'a yönelik hırsızlık suçundan: TCK'nın 142/1-b, 53/1. Maddeleri gereğince mahkumiyet, konut dokunulmazılığını ihlal (mağdur ...'a yönelik) suçundan: TCK'nın 116/1, 53/1. Maddeleri gereğince mahkumiyet, mala zarar verme-hırsızlık ve konut ve işyeri dokunulmazlığı ihlal suçlarından (doğalgaz bakır kablosunun alınma elemiyle ilgili): CMKnın 223/2-e maddesi gereğince ayrı ayrı beraat, sanık ... hakkında: konut ve işyeri dokunulmazlığının ihlal suçlarından; CMK'nın 223/2-a maddesi gereğince beraat, sanık ... hakkında; konut ve işyeri dokunulmazlığını ihlal suçlarından; CMK'nın 223/2-a maddesi gereğine beraat, hırsızlık suçundan; TCK'nın 142/1-b, 43, 63, 53/1. maddeleri gereğince mahkumiyet, mala zarar verme suçundan; TCK'nın 151/1, 43, 62, 52/2-54. maddeleri gereğince mahkumiyet, sanık ... hakkında konut ve işyeri dokunulmazlığını ihlal suçlarından; CMK'nın 223/2-a maddesi gereğince beraat, hırsızlık suçundan; TCK'nın 142/1-b, 43, 63, 53/1. maddeleri gereğince mahkumiyet, mala zarar verme suçundan; TCK'nın 151/1, 43, 62, 52/2-4 maddeleri gereğince mahkumiyet

Her ne kadar Yargıtay 15. Ceza dairesinin 2015/4478 Esasında kayıtlı dava dosyası Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun iş bölümüne ilişkin 19.01.2015 gün ve 2015/8 sayılı kararı uyarınca tebliğname numarası esas alınarak Dairemize aktarılmış olmakla;

Dava dosyası incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

2797 sayılı Yargıtay Kanununa 6572 sayılı kanunun 27. maddesi ile eklenen geçici 14. madde hükmü uyarınca 22. Ocak 2015 tarih ve 29244 sayılı Resmi Gazetede yayınlanarak 02.02.2015 tarihinde yürürlüğe giren Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 19.01.2015 tarih ve 8 sayılı kararı ile Ceza Dairelerinin görevleri belirlenerek iş bölümü yapılmış olup anılan karar uyarınca 15. ve 23. Ceza dairelerinin bakmakla görevli olduğu suçlarla ilgili kanun maddeleri belirtildikten sonra;

“15. Ceza Dairesinin arşivinde bulunan ve yukarıda belirtilen işlerin(1/2)'si, yeni kurulan dairelerin başkanları, üyeleri ve tetkik hakimlerinin belirlenmesi tarihinden itibaren 10 gün içinde 23. Ceza Dairesine devredilir.” denilmektedir.

Aynı iş bölümünün ortak hükümler başlıklı 2. paragrafında:

“ İş bölümü yürürlüğe girdiği tarih itibariyle düzenlenen tebliğnameler, iş bölümündeki düzenlemeler esas alınarak görevli ceza dairesine gönderilir” denilmiştir.

“15. Ceza Dairesinin arşivinde bulunan ve yukarıda belirtilen işlerin(1/2)'si, yeni kurulan dairelerin başkanları, üyeleri ve tetkik hakimlerinin belirlenmesi tarihinden itibaren 10 gün içinde 23. Ceza Dairesine devredilir.” denilmektedir.

Aynı iş bölümünün ortak hükümler başlıklı 2. paragrafında:

“ İş bölümü yürürlüğe girdiği tarih itibariyle düzenlenen tebliğnameler, iş bölümündeki düzenlemeler esas alınarak görevli ceza dairesine gönderilir” denilmiştir.

Diğer taraftan, Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 03.02.2015 tarih ve 19 sayılı kararı ile yeni kurulan dairelerin başkanları, üyeleri ve tetkik hakimleri belirlenmiş olmakla, daireler arasındaki dosya devrine dair 10 günlük süre bu tarihte başlayıp 13.02.2015 tarihinde sona ermektedir.

Bu düzenlemeler birlikte değerlendirildiğinde;

İş bölümüne dair 19.01.2015 tarihli ve 8 sayılı karar uyarınca 15. Ceza Dairesinin esasında kayıtlı olup da arşivinde bulunan dosyaların ½' si Birinci Başkanlık Kurulunun 03.02.2015 gün ve 19 sayılı kararını takip eden 10 gün içinde 23. Ceza Dairesine devredileceği bu sürenin bitiminden sonra 15 Ceza Dairesinine herhangi bir şekilde gelen ve esas numarası alan dava dosyalarının ise 23. Ceza Dairesine devredilemeyeceği açıkça anlaşılmaktadır. Esasen Birinci Başkanlık Kurulunun kararlarında devir işleminin tek-çift veya tebliğname numaraları esas alınarak yapılacağına ilişkin bir hüküm bulunmamakla birlikte anılan Kurulun kararlarında belirtilen süre içinde 15. Ceza Dairesinin arşivinde bulunan çift numaralı dosyalar 23. Ceza dairesine aktarılmak suretiyle devir işlemi gerçekleşmiş ve devir süresi sona ermiş iken;

Devir işleminden ve Birinci Başkanlık Kurulunun kararlarındaki süreler sona erdikten sonra 15. Ceza Dairesine gerek tebliğname tanzim edilerek, gerekse başka dairelerden görevsizlikle gönderilen dosyaların 23. Ceza Dairesine aktarılacağına dair iş bölümü kararında hiç bir düzenleyici hüküm bulunmadığı gibi Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca yeni kurulan dairelerin arşivlerinin olmaması nedeniyle 23. Ceza Dairesine tebliğname düzenlemeyerek, düzenlediği tebliğnamelerde 15. Ceza Dairesini muhatap alması ve bu durumun anılan daire tarafından da kabullenilmesi karşısında;

Yüksek 15. Ceza Dairesince birinci Başkanlık Kurulunun kararlarındaki devir işlemi için belirlenen süre ( 13.02.2015) den sonra başka dairelerden görevsizlikle gönderilip 27/02/2015 tarihinde bu dairenin esasına kaydedilip arşivine alındığı UYAP kayıtlarından anlaşılan işbu dava dosyasının dairemize devredilmesi iş bölümüne dair düzenlemelere aykırı bulunmuştur.

Bu nedenlerle:

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 19.01.2015 tarih ve 2015/8 sayılı iş bölümü kararı ile 03.02.2015 tarih ve 19 sayılı kararları uyarınca temyiz davasını inceleme görevi yüksek 15. Ceza dairesine ait olduğundan Dairemizin GÖREVSİZLİĞİNE, dava dosyanın ilgili daireye gönderilmesine, 13.07.2015 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3455, Karar No: 2014/14429, Tarih: 22.05.2014

**5. Hukuk Dairesi         2014/3455 E.  ,  2014/14429 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

-K A R A R-

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor yasa hükümlerine uygundur. Arsa niteliğindeki taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesinde ve irtifak hakkı karşılığının tesbiti ile davalı idareden tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazı yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 22.05.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/12148, Karar No: 2012/14497, Tarih: 18.12.2012

**14. Hukuk Dairesi         2012/12148 E.  ,  2012/14497 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 26.06.2009 gününde verilen dilekçe ile ... iptali ve tescil ile tazminat istenmesi üzerine yapılan muhakeme sonunda; davanın reddine dair verilen 17.05.2012 günlü hükmün Yargıtayca, duruşmalı olarak incelenmesi davacı vekili duruşmasız olarak davalı vekili tarafından istenilmekle, tayin olunan 18.12.2012 günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davacı vekili Av. ... ile karşı taraftan davalı vekili Av. ... geldiler. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelenlerin sözlü açıklamaları dinlendi. Duruşmanın bittiği bildirildi. İş karara bırakıldı. Bilahare dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı, dava dışı Hazinenin maliki olduğu ve zilyetliğinde bulunan 2 parsel sayılı taşınmaza 10 yıl önce ev yaptığını, 1 parsel sayılı taşınmazda meyve ağaçları yetiştirdiğini, 7 parsel sayılı taşınmaza duvar yaparak meyve bahçesi haline getirdiğini, malik tarafından taşınmazların ihaleyle davalıya satış yoluyla devredildiğini, ihale şartnamesinde davacıya ait muhdesatların gösterildiğini, şartnamenin 11. maddesinde ise, taşınmazların muhdesat sahibinden başkasına satılması halinde doğacak sorunların alıcı ile muhdesat sahibi arasında çözümleneceğinin belirtildiğini ileri sürerek, 2 parsel sayılı taşınmazın adına tescilini ve 1 ile 7 parsel sayılı taşınmazlardaki muhdesat bedeli tahminen 30.000 TL’nin davalıdan alınmasını istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmü, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, temliken tescil ve tazminat istemlerine ilişkindir.

A/1-Mahkemece üzerine ev inşa edilen 2 parsel sayılı taşınmazın ... kaydının iptali ile tescili isteminin reddine karar vermesinde hukuka aykırı bir yön bulunmadığından davacının bu yöne ilişkin temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

A/2-Davacının 1 ve 7 parsel sayılı taşınmazlara yönelik temyiz itirazlarına gelince;

TMK’nun 718/2 maddesine göre, arazi üzerindeki mülkiyetin kapsamına, yasal sınırlamalar saklı kalmak üzere yapılar, bitkiler ve kaynakların da gireceği; TMK’nun 729. maddesinde yapılara ilişkin hükümlerin araziye dikilen fidanlar hakkında da uygulanacağı düzenlenmiştir. TMK’nun 723/3. maddesinde yapıyı yaptıran malzeme sahibinin iyiniyetli olmaması halinde, bu malzemenin arazi maliki için taşıdığı en az değerin tazminat olarak verileceği hüküm altına alınmıştır.

TMK’nun 718/2 maddesine göre, arazi üzerindeki mülkiyetin kapsamına, yasal sınırlamalar saklı kalmak üzere yapılar, bitkiler ve kaynakların da gireceği; TMK’nun 729. maddesinde yapılara ilişkin hükümlerin araziye dikilen fidanlar hakkında da uygulanacağı düzenlenmiştir. TMK’nun 723/3. maddesinde yapıyı yaptıran malzeme sahibinin iyiniyetli olmaması halinde, bu malzemenin arazi maliki için taşıdığı en az değerin tazminat olarak verileceği hüküm altına alınmıştır.

Somut uyuşmazlıkta, davacı 1 ve 7 parsel sayılı taşınmazda bulunan muhdesatların değerinin davalıdan alınmasını istemiştir. Taşınmazların ... kayıtlarından 1 ve 7 sayılı parsellerin dava dışı ... adına kayıtlı iken 23.06.2009 tarihinde satış yoluyla davalı adına tescil edildiği görülmektedir. Dava konusu taşınmazların satışını sağlayan ve davalının da imzasını taşıyan 25.05.2009 günlü ihale şartnamesinde taşınmazlardaki muhdesatın davacıya ait olduğu belirtilmiştir. Anılan şartnamenin 11. maddesinde de, taşınmazların muhdesat sahibinden başka biri tarafından alındığı takdirde idarenin sorumluluğunun bulunmadığı, doğacak anlaşmazlıkların alıcı ile muhdesat sahibi arasında çözümleneceği düzenlenmiştir. Ayrıca, dava konusu taşınmazların ihale bedelinin tespitinde üzerindeki muhdesatların değerinin dikkate alınmadığı anlaşılmaktadır. 13.05.2011 tarihli ziraat bilirkişi raporunda 1 ve 7 parsel sayılı taşınmazlardaki muhdesatlar ve değerleri belirlenmiştir. TMK’nun 723. maddesi ile 25.05.2009 günlü ihale şartnamenin 11. maddesinde birlikte değerlendirildiğinde davacının bedel isteminin hüküm altına alınması gerekir.

Mahkemece, yapılan bu saptamalar bir yana bırakılarak davacının bedel isteminin reddine karar verilmesi doğru görülmemiş, kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

B/Bozma nedenine göre davalı vekilinin vekalet ücretine ilişkin temyiz itirazlarının ise şimdilik incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (A-1) bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının reddine; (A-2) bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, (B) bendinde açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının bozma nedenine göre şimdilik incelenmesine yer olmadığına, 900 TL Yargıtay duruşma vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine, peşin yatırılan harcın istek halinde davacı tarafa iadesine, 18.12.2012 tarihinde oybirliği ile karar verildi.