muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/14706, Karar No: 2019/10794, Tarih: 16.05.2019

2-Öte yandan dava konusu alacakların dava ve ıslah dilekçesinde brüt ücrete göre talep edildiği gözetilmeksizin net ücret üzerinden hükmedilmesi ile dava tarihi 23/12/2014 olduğu halde karar başlığında 29/12/2014 olarak gösterilmesi de hatalı olmuştur.

3-Diğer taraftan 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 31. maddesinde, hakimin davayı aydınlatma ödevi düzenlenmiş olup, madde uyarınca, hakim uyuşmazlığın aydınlatılmasının zorunlu kıldığı durumlarda, maddi veya hukuki açıdan belirsiz yahut çelişkili gördüğü hususlar hakkında, taraflara açıklama yaptırabileceği, soru sorabileceği ve delil gösterilmesini isteyebileceği düzenlenmiştir.

Somut olayda, Mahkeme tarafından hükme esas alınan bilirkişi raporunda, davacının yedi yıldan fazla olan hizmet süresi boyunca yıllık ücretli izin kullanmadığı varsayılarak, yıllık ücretli izin hesabı yapılmıştır.

Davacının, işyerinde çalıştığı yedi yıl iki aylık hizmet süresince hiç yıllık izin kullanmadığı iddiası hayatın olağan akışına aykırıdır. Mahkemece davanın aydınlatılması ödevi çerçevesinde davacının bu konudaki beyanları alınarak sonucuna göre yıllık ücretli izin alacağı hesaplanması gerekirken, belirtilen hususlar yerine getirilmeden yazılı şekilde eksik inceleme ile verilmiş olan karar usul ve yasaya aykırıdır.

Sonuç: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 16/05/2019 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4608, Karar No: 2014/5440, Tarih: 20.11.2014

**1. Ceza Dairesi         2014/4608 E.  ,  2014/5440 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten yaralama

HÜKÜM : TCK'nun 86/1, 86/3-e, 87/1-c-d-son, 29, 62, 53, 58. maddeleri uyarınca; 4 yıl 22 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına.

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ...’in mağdur ...'ı nitelikli kasten yaralama suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç vasfı tayin, kusurluluğu etkileyen nedenlerden haksız tahrikin nitelik ve derecesi ile takdiri indirim sebebinin niteliği takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle değerlendirilerek reddedilmiş, incelenen dosyaya göre bozma üzerine verilen hükümde düzeltme nedeni dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafıinin bir sebebe dayanmayan ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle,

Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesi son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6/3-c maddesi uyarınca, 5271 sayılı CMK'nun 150, 234 ve 239. maddeleri ile 5320 sayılı Yasanın 13. maddesine dayanılarak hazırlanan Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafii ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına ilişkin Yönetmeliğin 8. maddesi gereğince, sanık için baro tarafından görevlendirilen zorunlu müdafii ücretinin sanıktan alınmasına hükmedilemeyeceği, bu ücretlerin Adalet Bakanlığı bütçesinde bu amaçla ayrılan ödenekten karşılanacağı gözetilmeksizin, yazılı şekilde zorunlu müdafii ücretinin sanıklardan tahsiline karar verilmesi Yasaya aykırı ise de, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, CMUK'nun 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasının (bozma öncesi hesaplanan) yargılama giderine mahsus bölümünde yer alan ve sanıktan tahsiline karar verilen toplam 462,00 TL müdafii ücretinden ibaret yargılama giderinin hükümden çıkartılarak, toplam "1.161,85 TL" olarak tesbit olunan miktarın "699,85 TL" olarak değiştirilmesine karar verilmek suretiyle DÜZELTİLEN hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi ONANMASINA, 20/11/2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1866, Karar No: 2020/920, Tarih: 18.11.2020

**Hukuk Genel Kurulu         2016/1866 E.  ,  2020/920 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

1. Taraflar arasındaki “işçilik alacağı” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, Diyarbakır 1. İş Mahkemesince verilen davanın kısmen kabulüne ilişkin karar davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay (Kapatılan) 7. Hukuk Dairesince yapılan inceleme sonunda bozulmuş, Mahkemece Özel Daire bozma kararına karşı direnilmiştir.

2. Direnme kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

3. Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve direnme kararının verildiği tarih itibariyle 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesine göre uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 26.09.2004 tarihli ve 5236 sayılı Kanunla değişikliği öncesi hâliyle 438. maddesinin 2. fıkrası hükmü gereğince direnme kararının temyiz incelemesinde duruşma yapılmayacağından davalı vekilinin duruşma talebinin reddine karar verilip dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

I. YARGILAMA SÜRECİ

Davacı İstemi:

4. Davacı vekili 22.01.2013 havale tarihli dava dilekçesinde; müvekkilinin davalı işyerinde 03.08.2005 tarihinden iş sözleşmesini ücretlerinin düzenli ödenmemesi sebebiyle haklı olarak feshettiği 17.09.2012 tarihine kadar göz hastalıkları uzmanı olarak çalıştığını, aylık ücretinin 20.000,00TL ücret ve hak ediş olduğunu, her gün 08.30-19.00 saatleri arasında çalışırken çoğu kez yoğun hasta trafiği nedeniyle bu çalışmaların geç saatlere kadar uzadığını ve bu şekilde fazla çalışma yaptığını, ulusal bayram ve genel tatil günlerinde ise dönüşümlü çalıştığını, 2011 yılı Ağustos ayından itibaren 8 aylık ücret ve hak edişlerinin ödenmediğini ileri sürerek kıdem tazminatı, yıllık izin, fazla çalışma, ulusal bayram ve genel tatil ücretleri ile 2011 yılı Ağustos ayından fesih tarihine kadar ödenmeyen ücret alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabı:

5. Davalı vekili 13.02.2013 havale tarihli cevap dilekçesinde; davacının kendi isteği ile iş sözleşmesini feshettiğini, bunun istifa niteliğinde olduğunu, davacıya ücretlerinin Asya Bank Diyarbakır şubesinde bulunan maaş hesabı aracılığıyla ödendiğini, işverenden ücret alacağı bulunmadığını, normal çalışmaları dışında çalışması olmadığı gibi ulusal bayram ve genel tatil günlerinde de çalışma yapılmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

İlk Derece Mahkemesi Kararı:

6. Diyarbakır 1. İş Mahkemesinin 26.05.2015 tarihli ve 2013/52 E., 2015/1069 K. sayılı kararı ile; ücret ve hak edişleri düzenli olarak ödendiği işverence ispatlanamadığından davacının iş sözleşmesini haklı nedenle feshettiği, aylık 20.000,00TL ücretinin olduğu ve bakiye ücret alacağı bulunduğu, dinlenen tanık beyanlarına göre fazla çalışma yapmadığının ancak ulusal bayram ve genel tatil günlerinde çalıştığının anlaşıldığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Özel Daire Bozma Kararı:

Özel Daire Bozma Kararı:

7. Diyarbakır 1. İş Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

8. Yargıtay (Kapatılan) 7. Hukuk Dairesince 06.10.2015 tarihli ve 2015/28029 E., 2015/18153 K. sayılı kararı ile; (1) numaralı bentte davalının sair temyiz itirazlarının reddine karar verildikten sonra; “….2-Davacı vekili, müvekkilinin, 03.08.2005 tarihinden 17.09.2012 tarihine kadar Göz Hastalıkları Uzmanı olarak çalıştığını, çalıştığı süre içerisinde maaşının süresinde ve düzenli ödenmediğini, davacının 20.000,00 TL maaş ve hak ediş karşılığı çalıştığını, 2011/8-9-10-11-12. aylar ile 2012/1-2-5. aylar ve Eylül ayından 17 günlük ücretinin ödenmediğini, fazla mesai yaptığını, milli bayram ve genel tatil günlerinde çalıştığını, yıllık izinlerini tam olarak kullanmadığını, davacının ödenmeyen ücretleri nedeni ile 03.08.2012 tarihinde istifa ettiğini ancak işverenin sekiz hafta çalışmasını istemesi nedeni ile çalıştığını, altı hafta çalışmasına rağmen ücretlerinin ödenmemesi nedeni ile 17.09.2012 tarihli ihtarname ile iş sözleşmesini haklı nedenle feshettiğini iddia ederek kıdem tazminatı ile bazı işçilik alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının kendi isteğiyle işten ayrıldığını, bu nedenle kıdem tazminatına hak kazanmadığını, davacının fazla mesai yapmadığını, hastanede milli bayram ve genel tatil günlerinde çalışmadığını, zira 05.05.2011 tarihinden öncesi dönemde SGK Medula Sisteminin provizyon yani hasta bakma izni vermediğini, yıllık izinlerini kullandığını, tüm ücretlerinin ödendiğini, davacının ücretlerinin çektiği kredinin işveren tarafından ödenmesi sureti ile ödendiğini, sunulan ücret belgelerinin davacının bankadan kredi çekmesini teminen verildiğini, gerçeği yansıtmadığını, zamanaşımı süresinin dolduğunu beyanla davanın reddini istemiştir.

Mahkemece davacının ücretinin net 20.000,00 TL olduğu, ödenmeyen işçilik alacakları nedeni ile iş sözleşmesini haklı nedenle feshettiği, kıdem tazminatına hak kazandığı, dini bayramların arefe günlerinde çalıştığı, yıllık izin ücreti ile aylık ücret alacağının bulunduğu gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davacıya ödenen aylık ücretin miktarı konusunda taraflar arasında ihtilaf bulunmaktadır.

Mahkemece davacının ücretinin net 20.000,00 TL olduğu, ödenmeyen işçilik alacakları nedeni ile iş sözleşmesini haklı nedenle feshettiği, kıdem tazminatına hak kazandığı, dini bayramların arefe günlerinde çalıştığı, yıllık izin ücreti ile aylık ücret alacağının bulunduğu gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davacıya ödenen aylık ücretin miktarı konusunda taraflar arasında ihtilaf bulunmaktadır.

Çalışma yaşamında daha az vergi ya da sigorta primi ödenmesi amacıyla zaman zaman, iş sözleşmesi veya ücret bordrolarında gösterilen ücretlerin gerçeği yansıtmadığı görülmektedir. Bu durumda gerçek ücretin tespiti önem kazanır. İşçinin kıdemi, meslek unvanı, fiilen yaptığı iş, işyerinin özellikleri ve emsal işçilere ödenen ücretler gibi hususlar dikkate alındığında imzalı bordrolarda yer alan ücretin gerçeği yansıtmadığı şüphesi ortaya çıktığında, bu konuda tanık beyanları gözetilmeli ve işçinin meslekte geçirdiği süre, işyerinde çalıştığı tarihler, meslek unvanı ve fiilen yaptığı iş bildirilerek sendikalarla, ilgili işçi ve işveren kuruluşlarından emsal ücretin ne olabileceği araştırılmalı ve tüm deliller birlikte değerlendirilerek bir sonuca gidilmelidir.

Somut olayda, mahkemece davacı doktorun aylık net 20.000,00 TL ücret aldığı kabul edilmiş ise de, ücretin ispatı için sunulan belgeler davacıya bankadan kredi çekmesi için verilen belgeler olduğundan bunlara göre ücretin tespiti mümkün değildir. Emsal ücret araştırması yapılan Türk Tabibler Birliği özel hastanelerde çalışan hekimler için ücret bildirmeyeceklerini, Oftamoloji Derneği ise bu hususta bilgilerinin olmadığını belirtmiştir. Davacının başka bir hastaneye kestiği serbest meslek makbuzu özel sektörde kararlaştırılan ücretin şirketten şirkete farklılık arzetmesi olası ve olağan olduğundan delil olarak kabul edilmesi olanaklı değildir. Tek tanık beyanı ile sonuca gidilmesi ise mümkün değildir. Bu itibarla yukarıdaki ilkeler doğrultusunda davacının meslekte geçirdiği süre, işyerinde çalıştığı tarihler, meslek unvanı ve fiilen yaptığı iş, işyerinin özellikleri bildirilerek ilgili işçi ve işveren kuruluşlarından emsal ücretin ne olabileceği araştırılmalıdır. Ayrıca Türkiye İstatistik Kurumu'ndan da bu husus sorulmalıdır. Bu şekilde toplanacak deliller toplanmış deliller ile birlikte değerlendirilerek aylık ücretin ne olabileceği belirlenmeli, işçilik alacakları da gerekirse yeniden hesaplattırılmalıdır.

Öte yandan davacının ödenmeyen ücret alacağı hüküm altına alınmış ise de, davalı vekili davacıya dava konusu edilen ücretlerin taksitler halinde ödendiğine dair davacıya atfen imza bulunan makbuzlar sunmuştur. Her ne kadar bu makbuzlar temyiz aşamasında sunulmuş ise de ödeme savunması itiraz mahiyetinde olup yargılamanın her aşamasında hatta temyiz aşamasında bile resen dikkate alınmalıdır. Bu itibarla sunulan makbuzların aslı getirtilip davacıya gösterilmeli, imza inkarında bulunulduğu takdirde usulünce imza incelemesi yaptırılmalı ve sonucuna göre makbuzlarda yazılı miktarların mahsubunun gerekip gerekmeyeceği belirlenmelidir.

O halde davalı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır….” gerekçeleriyle bozma kararı verilmiştir.

Direnme Kararı:

9. Diyarbakır 1. İş Mahkemesinin 04.03.2016 tarihli ve 2015/1868 E., 2016/371 K. sayılı kararı ile; Yargıtay kararının aksine emsal ücret araştırması yapıldığı, bir çok kuruma müzekkere yazıldığı, gelen cevabi yazıların değerlendirildiği, davalının davanın hiç bir aşamasında davacının aldığı ücretle ilgili tam bir beyanda bulunmayıp ödenen ücret dışında fazla ücret ödenmediğini belirttiği, davacının göz hastalıkları uzmanı olarak çalıştığı, davalının dosyaya sunduğu belgeler ve ücret konusundaki iddiasının hayatın olağan akışına aykırı olduğu, bu kapsamda davacının yaptığı iş, davalının iddiası, işyerinin özelliği, davacının kıdemi, meslek unvanı, yapılan emsal ücret araştırması ve tanık beyanları dikkate alındığı zaman davacının aylık net ücretinin 20.000,00TL olduğunun davacı tarafından ispatlandığı, ayrıca davalının cevap dilekçesinde ücret alacağının bulunmadığı, davacının ücretlerinin maaş hesabı aracılığıyla ödendiği savunmasının aksine karar verildikten sonra savunma genişletme yasağına tabi olarak bir kısım belgelerin sunulması ve bu belgelerin dikkate alınmasının hatalı olacağı, davalı tarafından cevap dilekçesinde belirtilmeyen, delil listesinde ve temyiz dilekçesinde bahsedilmeyen, karar tarihinde dosyaya sunulmayan, usul kurallarına aykırı olarak temyiz aşamasında ibraz edilen bir kısım belgelerin dikkate alınmasının hatalı olacağı gerekçesiyle direnme kararı verilmiştir.

Direnme Kararının Temyizi

10. Direnme kararı süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

II. UYUŞMAZLIK

11. Direnme yolu ile Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık;

Somut olayda;

1) Davacının aylık ücret miktarının belirlenmesi için mahkemece yapılan araştırma ve incelemenin yeterli olup olmadığı ve buna göre mahkemece emsal ücret araştırması yapılmasının gerekip gerekmediği,

2) Yargılama aşamasında savunma konusu yapılmayan ve sunulmayan, temyiz aşamasında davalı tarafından sunulan bir kısım ödeme belgelerinin delil olarak değerlendirilip değerlendirilmeyeceği (değer verilip verilmeyeceği) ve buna göre davacı tarafından imzalanıp imzalanmadığının araştırılmasının gerekli olup olmadığı noktalarında toplanmaktadır.

III. GEREKÇE

2) Yargılama aşamasında savunma konusu yapılmayan ve sunulmayan, temyiz aşamasında davalı tarafından sunulan bir kısım ödeme belgelerinin delil olarak değerlendirilip değerlendirilmeyeceği (değer verilip verilmeyeceği) ve buna göre davacı tarafından imzalanıp imzalanmadığının araştırılmasının gerekli olup olmadığı noktalarında toplanmaktadır.

III. GEREKÇE

(1) numaralı uyuşmazlık yönünden,

12. 4857 sayılı İş Kanununun 32. maddesinin birinci fıkrasında, genel anlamda ücret, bir kimseye bir iş karşılığında işveren veya üçüncü kişiler tarafından sağlanan ve para ile ödenen tutar olarak tanımlanmıştır.

13. Ücret kural olarak dönemsel (periyodik) bir ödemedir. Kanunun kabul ettiği sınırlar içinde tarafların sözleşme ile tespit ettiği belirli ve sabit aralıklı zaman dilimlerine, dönemlere uyularak ödenmelidir. Yukarıda değinilen kanun maddesinde bu süre en çok bir ay olarak belirtilmiştir.

14. İş sözleşmesinin tarafları, asgarî ücretin altında kalmamak kaydıyla sözleşme özgürlüğü çerçevesinde ücretin miktarını serbestçe kararlaştırabilirler. İş sözleşmesinde ücretin miktarının açıkça belirtilmemiş olması, taraflar arasında iş sözleşmesinin bulunmadığı anlamına gelmez. Böyle bir durumda dahi ücret, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanununun 401. maddesine (818 sayılı Borçlar Kanunu’nun 323. maddesinin ikinci fıkrası) göre tespit olunmalıdır. İş sözleşmesinde ücretin kararlaştırılmadığı hâllerde ücretin miktarı, işçinin kişisel özellikleri, iş yerindeki ya da meslekteki kıdemi, meslek unvanı, yapılan işin niteliği, iş sözleşmesinin türü, iş yerinin özellikleri, emsal işçilere o işyerinde ya da başka işyerlerinde ödenen ücretler, örf ve adetler göz önünde tutularak belirlenir.

15. İşçinin alacak miktarı belirlenirken, bu hesabı doğrudan etkileyecek olan işçinin gerçek ücretinin saptanması gerekmektedir. Gerçek ücret; işçinin kıdemi, yaptığı işin özelliği ve niteliğine göre işçiye ödenmesi gereken ücrettir.

16. İş sözleşmesinin tarafları görünüşte bir ücret belirlemiş olabilirler, ancak bu ücret tarafların aralarında kararlaştırdıkları gerçek ücret olmayabilir. Uygulamada bazen taraflar arasında kararlaştırılmış olan gerçek ücret (örneğin SGK primlerini daha az ödemek amacıyla) bordroya yansıtılmamakta, daha düşük (örneğin asgari ücret) gösterilmektedir. Bu gibi durumlarda hâkim tarafından gerçek ücretin saptanması yoluna gidilmelidir (Süzek, S.: İş Hukuku, 11. Baskı, İstanbul 2015, s: 394, 395).

16. İş sözleşmesinin tarafları görünüşte bir ücret belirlemiş olabilirler, ancak bu ücret tarafların aralarında kararlaştırdıkları gerçek ücret olmayabilir. Uygulamada bazen taraflar arasında kararlaştırılmış olan gerçek ücret (örneğin SGK primlerini daha az ödemek amacıyla) bordroya yansıtılmamakta, daha düşük (örneğin asgari ücret) gösterilmektedir. Bu gibi durumlarda hâkim tarafından gerçek ücretin saptanması yoluna gidilmelidir (Süzek, S.: İş Hukuku, 11. Baskı, İstanbul 2015, s: 394, 395).

17. İş sözleşmesinin tarafları arasında ücret miktarı konusunda çıkabilecek ihtilaflarda gerçek ücretin her türlü delille ispatı mümkündür. Aylık ücreti gösteren para makbuzları, banka kayıtları, ticari defter kayıtları, tanık beyanları gibi delillerle işçinin imzasını taşıyan ücret bordroları veya hizmet sözleşmesinde yazılı olan ücretin gerçek olmadığı kanıtlanabilir. Ücretin mevcut delillerle şüpheye yer bırakmayacak şekilde belirlenmesi mümkün bulunmayan kimi durumlarda, yapılacak iş, hizmet süresi ve diğer belirleyici özellikler göz önünde tutularak ve ayrıca ilgili meslek örgütlerinden sorulmak suretiyle de belirlenebilir. Meslek örgütlerince bildirilen ücret miktarları tarafları ve mahkemeyi bağlayıcı nitelikte olmayıp, diğer bilgi ve belgelerle de desteklenmelidir.

18. Yapılan bu açıklamalar karşısında somut olay değerlendirildiğinde, davacı işçi 20.000,00TL ücretle çalıştığını, ücretinin bir kısmının banka kanalı ile bir kısmının da elden ödendiğini iddia etmiş; davalı vekili ise, davacının ücreti konusunda beyanda bulunmamakla birlikte ücretlerin banka kanalıyla ödendiğini ve davacının ücret alacağının bulunmadığını savunmuştur.

19. Dosyada bulunan 05.02.2013 tarihli Tabipler Odası Birliği yazısında; tam gün işyeri doktoru istihdam eden bir işyeri için 2013 yılında asgari ücretin aylık 9.350,25TL olarak belirlendiği, ancak doktorlar ile sağlık kuruluşları arasında yapılan sözleşmelerle ücretin serbestçe kararlaştırılabileceği ifade edilmiştir.

20. Ayrıca davalı işveren tarafından ilgili makama hitaben düzenlenen 11.03.2009 tarihli yazı ile göz hastalıkları uzmanı olarak çalışan davacının aylık 20.000,00TL ücret aldığı, yine ilgili makama hitaben düzenlenen 27.03.2012 tarihli yazı ile de göz hastalıkları uzmanı olarak çalışan davacının ücretinin 25.000,00TL olduğunun yazılı olduğu görülmüştür.

21. Bundan başka davacı tarafından 30.10.2012 ve 30.11.2012 tarihlerinde başka hastane adına kesilen serbest meslek makbuzlarında hekimlik hizmeti tutarı 25.000,00TL olarak belirtilmiştir. Davacı tanığı ..., davacının son ücretinin 20.000,00TL olduğunu beyan etmiştir.

22. Dosya içeriğinde bulunan 14.03.2008 ila 17.09.2012 dönemine ait banka kayıtlarının incelenmesinde; 2008 Mart ayından 2009 yılı Ekim ayına kadar her ay “maaş” “adı altında 6.500,00TL civarında, 2009 yılı Kasım ayından banka kayıtlarının bulunduğu 17.09.2012 tarihine kadar 2.000,00TL ile 3.000,00TL arasında değişen tutarların “maaş” adı altında davacı hesabına yatırıldığı görülmüştür.

22. Dosya içeriğinde bulunan 14.03.2008 ila 17.09.2012 dönemine ait banka kayıtlarının incelenmesinde; 2008 Mart ayından 2009 yılı Ekim ayına kadar her ay “maaş” “adı altında 6.500,00TL civarında, 2009 yılı Kasım ayından banka kayıtlarının bulunduğu 17.09.2012 tarihine kadar 2.000,00TL ile 3.000,00TL arasında değişen tutarların “maaş” adı altında davacı hesabına yatırıldığı görülmüştür.

23. Mahkeme tarafından hükme esas alınan bilirkişi raporunda, dosya içeriğinde bulunan belgeler ve yargılama sırasında dinlenen tanık beyanlarına göre davacının ücretinin net 20.000,00TL olduğu kabul edilerek alacak miktarı hesaplanmıştır.

24. Öte yandan, Diyarbakır 1. İş Mahkemesinin 26.05.2015 tarihli ve 2013/52 E., 2015/1069 K. sayılı kararına ilişkin verilen tarihsiz ek temyiz dilekçesine ekli davacı işçinin de imzası bulunan ödeme makbuzlarında çeşitli tarihlerde, hangi aya ilişkin olduğu belirtilmek suretiyle ücret ödemeleri yapılmıştır. Bahsi geçen ödeme belgelerinin incelenmesinde; davalı işveren tarafından davacıya 2011/Ağustos- Eylül- Ekim- Kasım ve Aralık ayına ait 50.000,00TL ücret alacağı ile 2012/Şubat- Mart-Nisan aylarına ait ücretlerin ödendiğinin belirtilerek 17.430,00TL ile 10.000,00TL tutarlarında ödemeler yapıldığının belirtildiği ve 2012 Nisan ayına ilişkin ücret adı altında banka kanalı ile ödenen tutar dışında ödeme makbuzları ile de ayrıca ödeme yapıldığı tespit edilmiştir.

25. Bu durumda yukarıda yapılan açıklamalar ile somut olaya ilişkin maddi ve hukuki olgulara göre; mahkemece yapılan emsal ücret araştırmasının ve toplanan delillerin davacının aylık ücret miktarını ispata yeterli olmadığı, nitekim davalı işveren tarafından düzenlenen belgelerde üzerindeki kaşelerden bankaya verilmek üzere düzenlendiği, davacı tarafça sunulan serbest meslek makbuzlarının ise iş sözleşmesinin feshinden sonra başka bir hastane için düzenlendiği, bankaya davacı adına yatırılan tutarların ise değişkenlik gösterdiği görülmüştür. Bu nedenlerle mahkemece, davacının meslekte geçirdiği süre, işyerinde çalıştığı tarihler, davalının itirazına uğramayan belgelerde yer verilen mesleki tecrübesi, meslek unvanı ve fiilen yaptığı iş, işyerinin özellikleri belirtilerek emsal ücretinin ne olabileceğinin ayrıntılı bir şekilde araştırılması, ilaveten davalı tarafın davacı işçinin ücret alacağının bulunmadığı savunmasına rağmen temyiz aşamasında ücret ödemelerine ilişkin ücret ödeme belgeleri sunması karşısında mahkemece banka aracılığıyla ödenen ücret miktarı ile ödeme belgeleriyle ayrıca ödenen ücret tutarları açıklığa kavuşturulması ve sonrasında tüm deliller birlikte değerlendirilerek davacının ücretinin ne kadar olduğunun belirlenmesi gerektiğinden, direnme kararının doğru olmadığı ve bozulması gerektiği sonucuna varılmıştır.

(2) numaralı uyuşmazlık yönünden,