muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/6529, Karar No: 2022/285, Tarih: 12.01.2022

**5. Ceza Dairesi         2021/6529 E.  ,  2022/285 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Görevi kötüye kullanma

HÜKÜM : Beraat

Mahalli mahkemece verilen ek karar temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Gerekçesi gösterilmek suretiyle verilen temyiz isteminin reddine ilişkin ek karar usul ve kanuna uygun olduğundan yerinde görülmeyen şikayetçi vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle ek kararın ONANMASINA 12/01/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/4763, Karar No: 2012/1317, Tarih: 06.02.2012

**7. Ceza Dairesi         2010/4763 E.  ,  2012/1317 K.**

**"İçtihat Metni"**

2918 sayılı Karayolları Trafik Kanununun 61/b maddesine aykırı davranmaktan ... hakkında, ... Trafik Denetleme Büro Amirliğinin 27.12.2008 tarihli ve 142407 sayılı trafik idari para cezası karar tutanağı ile verilen 55,00 yeni Türk lirası idari para cezasına karşı başvurunun reddine ilişkin Bakırköy 2. Sulh Ceza Mahkemesinin 16.11.2009 tarihli ve 2009/322-322 değişik iş sayılı kararı aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığından verilen 29.03.2010 gün ve 18656 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren dava dosyası Cumhuriyet Başsavcılığının 14.04.2010 gün ve KYB. 2010-81502 sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu.

Mezkür ihbarnamede;

Tüm dosya kapsamına göre; 2802 sayılı Hakimler ve Savcılar Kanununun "Kişisel Suçlarla Soruşturma ve Kovuşturma" başlıklı 93. maddesinde yer alan, "Hakim ve Savcıların kişisel suçları hakkında soruşturma, ilgilinin yargı çevresinde bulunduğu ağır ceza mahkemesine en yakın ağır ceza mahkemesi Cumhuriyet Savcısı ile sorgu hakimine ve son soruşturma o yer ağır ceza mahkemesine aittir." şeklindeki düzenleme karşısında, sürücünün trafik kurallarına aykırı davrandığını gören görevli trafik zabıtasının eylemi tesbite yönelik tutanak düzenleyebileceği, ancak, sürücünün 2802 sayılı Kanuna tabi kişilerden olması halinde, idari para cezasını gerektiren eylemin aynı Kanunun 93. maddesi kapsamında kişisel suç olarak değerlendirilmesi gerektiğinden, evrakın ilgilinin yargı çevresinde bulunduğu ağır ceza mahkemesine en yakın ağır ceza mahkemesi Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesi gerektiği gözetilmeden verilen idari para cezasına karşı itiraz üzerine, görevsizlik kararı verilerek dosyanın ilgilinin yargı çevresinde bulunduğu ağır ceza mahkemesine en yakın ağır ceza mahkemesi Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesi yerine, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiş ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozmaya atfen ihbar olunmuş bulunmakla Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname içeriği bu nedenle yerinde görüldüğünden Bakırköy 2. Sulh Ceza Mahkemesinin 16.11.2009 gün ve 2009/322-322 değişik iş sayılı kararının 5271 sayılı CMK.nun 309/4. maddesi uyarınca BOZULMASINA, müteakip işlemlerin mahallinde yapılmasına, 06.02.2012 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1503, Karar No: 2016/1586, Tarih: 11.02.2016

**4. Hukuk Dairesi         2016/1503 E.  ,  2016/1586 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

MADDİ HATANIN DÜZELTİLMESİ KARARI

Asliye Hukuk Mahkemesinin 25/01/2016 tarihli yazıları ile Dairemizin 24/12/2015 gün ve 2014/16572 esas, 2015/15166 karar sayılı onama ilamında davalıya yükletilmesine karar verilen harç tutarında maddi hata olup olmadığı sorulmuştur.

Dairemizin 24/12/2015 gün ve 2014/16572 esas 2015/15166 karar sayılı ilamında aşağıda yazılı onama harcının davalıya yükletilmesine denilerek harç tutarının 1.721,00 TL olarak gösterildiği görülmüştür.

492 sayılı Harçlar Kanunu 2 ve devam eden maddelerinde düzenlenen Yargı Harçları bölümüne göre, dava konusunun değer ölçüsüne göre harca tabi işlemlerden olması nedeniyle kanuna ekli 1 sayılı tarife hükümlerine göre onama harcının 1.721.000,00 TL olması gerektiği, Dairemizin onama kararının yazımı sırasında maddi hata yapıldığı anlaşılmıştır. Söz konusu yazım hatası her zaman düzeltilmesi mümkün nitelikte görüldüğünden Dairemizin 24/12/2015 tarih ve 2014/16572 esas, 2015/15166 karar sayılı ilamının altında HARÇ başlığı altında "1.721,00 TL" yazılı rakamın "1.721.000,00" TL olarak düzeltilmesine 11/02/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/16906, Karar No: 2019/8323, Tarih: 23.09.2019

**17. Hukuk Dairesi         2016/16906 E.  ,  2019/8323 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yargılaması sonunda davanın kısmen kabulüne dair verilen hüküm davalı vekili tarafından süresi içinde temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, davalının, 27/09/2008 tarihinde, idaresindeki trafik sigortasız araçla karıştığı çift taraflı trafik kazasında, karşı motosiklet sürücüsünün yaralandığını ve malul kaldığını, davacı kurum tarafından 11.303,00 TL ödeme yapıldığını, Bursa 3. İcra Md.nün 2014/4082 sayılı takip dosyası ile yapılan takibe davalı borçlunun itirazı üzerine takibin durduğunu beyanla itirazın iptali, takibin devamına karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı süresinde cevap vermemiş, sonrasında vekili davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece; davanın kısmen kabulü ile davalının Bursa 3. İcra Md.nün 2014/4082 E sayılı icra takibine yaptığı itirazın kısmen iptaline, icra takibinin 11.303,00 TL asıl alacak, 52,95 TL işlemiş faiz ile birlikte toplam 11.355,95 TL üzerinden takip tarihinden itibaren asıl alacağa işleyecek yasal faizi ile birlikte devamına, fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, kaza yapan aracın zorunlu mali mesuliyet sigortasının bulunmaması sebebiyle üçüncü kişiye ödeme yapan davacı ...'nın aracın sürücüsünden ödediği tazminatı itirazın iptali şeklinde rücuen tahsili isteminden ibarettir.

1-10.04.1992 gün 7/4 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı hakimin tefhim etmiş olduğu kısa kararla gerekçeli kararın uyum içinde olmasını öngörmektedir.

Kısa kararda hükmedilmeyen bir yükümlülüğünün gerekçeli kararda hüküm altına alınmış olmasının çelişki teşkil etmediğini söylemek mümkün değildir.

Yargı erkinin görev ve yetkisi Anayasa ile yasaları amaçlarına uygun olarak yorumlayıp uygulamak keza İBK'nın bağlayıcılığını gözetmekten ibarettir. Kısa kararla gerekçeli karar arasındaki çelişkiye cevap verilmemesinin amacı, kamunun mahkemelere olan güveninin sarsılmamasına yöneliktir.

Tefhim edilen hüküm başka, gerekçeli karardaki hüküm başka ise bu durumun mahkemelere olan güveni sarsacağı tartışmasızdır. Öyle ki İBK ile bu konuya çok büyük bir önem verilmiş, çelişkinin varlığı tespit edildiği takdirde başka bir incelemeye gerek görülmeksizin ve tarafların bu konuyu temyiz sebebi yapıp yapmadıklarına bakılmaksızın kararın salt bu nedenle bozulması gerektiğine işaret edilmiştir.

Diğer taraftan 1086 sayılı HUMK.’nun 381.-389.maddelerinde (6100 sayılı HMK m. 294-297), hükmün tefhimi, nasıl tesis edileceği ve sonrasında kararın nasıl yazılacağı etraflıca düzenlenmiştir.

Diğer taraftan 1086 sayılı HUMK.’nun 381.-389.maddelerinde (6100 sayılı HMK m. 294-297), hükmün tefhimi, nasıl tesis edileceği ve sonrasında kararın nasıl yazılacağı etraflıca düzenlenmiştir.

HMK 297/II maddesinde; hüküm sonucu kısmında, gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, istek sonuçlarından her biri hakkında verilen hükümle taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, mümkünse sıra numarası altında birer birer, açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesinin zorunlu olduğu açıklanmıştır. Başka bir anlatımla, tesis edilen hüküm, infazı kabil ve uygulanabilir olmalıdır.

Bu hükümler yargıda açıklık ve netlik prensibinin gereği ve kamu düzeni ile ilgili olup, yasanın aradığı anlamda oluşturulacak kısa ve gerekçeli kararların hüküm fıkralarının açık, anlaşılır, çelişkisiz, uygulanabilir olmasının gerekliliği kadar, kararın gerekçesinin de, sonucu ile tam bir uyum içinde, ifadeleri özenle seçilmiş ve kuşkuya yer vermeyecek açıklıkta olması zorunludur.

Yargıtay'ın hukuka uygunluk denetimini yapabilmesi için de ortada usulüne uygun şekilde oluşturulmuş bir hükmün bulunması gerektiği açıktır.

Somut uyuşmazlıkta, yerel mahkemenin yargılamayı sonuçlandırdığı 17.03.2016 tarihli kısa kararında hem "Davanın kabulü ile” ve hem de “Davanın kısmen kabulü ile” denildiği halde, gerekçeli kararda “Davanın kısmen kabulü ile” şeklinde yazıldığı görülmektedir. Bu durum HMK'nin

294/3.maddesine aykırılık teşkil ettiğinden 10.4.1992 gün ve 1991/7 Esas-1992/4 Karar Sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu Kararı uyarınca kısa karar ile gerekçeli karar arasındaki çelişkinin giderildiği bir hüküm kurulmak üzere kararın bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

2-Bozma ilamının neden ve şekline göre davalı vekilinin temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine 23/09/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/2298, Karar No: 2020/15450, Tarih: 14.09.2020

**8. Ceza Dairesi         2020/2298 E.  ,  2020/15450 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı yasaya aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Bozma öncesi verilen ve yalnızca sanık tarafından temyiz edilen 22.04.2015 tarihli ilk hükümde, neticeten 10 ay hapis ve 800 TL adli para cezasına hükmedildiği bozmadan sonra kurulan son hükümde ise 6136 sayılı yasanın 13/1. ve TCK'nun 62. maddelerinin uygulanmasıyla 10 ay hapis ve 25 gün adli para cezalarının tespitinden sonra doğrudan hükmedilen 25 gün süreli gün para cezasının TCK.nın 52/2. maddesi gereğince adli para cezasına çevrilmemesi ve bozma öncesinde de hükmedilmeyen 10 ay hapis cezası ve 400 TL adli para cezasına kazanılmış hak olduğundan bahisle hükmedilmesi aleyhe temyiz bulunmadığından; cezanın 10 ay hapis ve 400 TL adli para cezaları üzerinden infaz edilmesi gerekirken sonuç ceza olarak tayini mahallinde düzeltilebilir yazım hatası olarak kabul edildiğinden bozma nedeni yapılmamıştır.

Bozmaya uyularak yapılan yargılama, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, suçun oluşumuna ve niteliğine uygun kabul ve uygulanmasına, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre, sanık müdafinin lehe hükümlerin uygulanması gerektiğine ve sanığın suç işleme kastının bulunmadığına yönelik yerine görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 14.09.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/15372, Karar No: 2012/8866, Tarih: 22.05.2012

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2011/15372 E.  ,  2012/8866 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, iş kazası sonucu maluliyetinden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesi davasının yapılan yargılaması sonunda; ilamda yazılı nedenlerle 33.122,71 TL maddi ve manevi tazminatın yasal faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine ilişkin hükmün süresi içinde temyizen incelenmesi davalı ile dahili davalı vekillerince istenilmesi ve davalı vekilince de duruşma talep edilmesi üzerine dosya incelenerek işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 22/05/2012 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü davalı vekili Avukat ... ile dahili davalı Kurum vekili Av.Muammer Gökçöl geldiler. Karşı taraf adına gelen olmadı. Duruşmaya başlanarak hazır bulunan Avukatların sözlü açıklamaları dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek aynı gün Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu, işin gereği konuşulup düşünüldü, ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava, davacının iş kazası sonucu sürekli iş göremez duruma gelmesi nedeniyle, uğradığı maddi ve manevi zararın giderilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece,alınan 14.12.2007 günlü kusur raporu olaya ve oluşa uygun olup davalıların bu yöne ilişkin temyiz itirazları yerinde değil ise de varılan sonuç aşağıdaki nedenler gereği doğru değildir.

1-Sosyal Güvenlik Kurumu tarafından karşılanmayan zararın ödetilmesine ilişkin davalarda (tazminat davaları) öncelikle haksız zenginleşmeyi ve mükerrer ödemeyi önlemek için Kurum tarafından sigortalıya bağlanan gelirin peşin sermaye değerinin tazminattan düşülmesi gerektiği Yargıtay’ın oturmuş ve yerleşmiş görüşlerindendir. Diğer yandan, sigortalıya bağlanacak gelir ve hükmedilecek tazminatın miktarını doğrudan etkilemesi nedeniyle, işçide oluşan meslekte güç kayıp oranının hiçbir kuşku ve duraksamaya yer vermeksizin kesin olarak saptanması gerekir.

Bu yönüyle davanın yasal dayanağı 5510 sayılı Yasa’nın 19. maddesidir. Anılan maddeye göre iş kazası veya meslek hastalığı sonucu oluşan hastalık ve özürler nedeniyle Kurumca yetkilendirilen sağlık hizmeti sunucularının sağlık kurulları tarafından verilen raporlara istinaden Kurum sağlık kurulunca meslekte kazanma gücü en az %10 oranında azalmış bulunduğu tespit edilen sigortalının sürekli iş göremezlik gelirine hak kazanacağı, iş kazası ve meslek hastalığı sonucu sürekli iş göremezlik hallerinde meslekte kazanma gücündeki kayıp oranının belirlenmesine ve bu maddenin uygulanmasına ilişkin diğer usul ve esasların Kurum tarafından çıkarılacak yönetmelikle düzenleneceği bildirilmiştir. Bu yasal

düzenleme gereğince düzenlenen Sosyal Sigorta İşlemleri Yönetmeliğinin 45. maddesinde sürekli iş göremezlik gelirinin iş kazası veya meslek hastalığı sonucu oluşan hastalık ve özürler nedeniyle Kurumca yetkilendirilen sağlık hizmeti sunucularının sağlık kurulları tarafından verilen raporlara istinaden Kurum Sağlık Kurulunca meslekte kazanma gücü en az %10 oranında azalmış bulunduğu tespit edilen sigortalıya bağlanacağı bildirilmiştir.

Somut olayda, davacının 20.12.2004 tarihinde iş kazası geçirdiği, Kurumca maluliyet oranının % 44.2 olarak belirlendiği, Yüksek Sağlık Kurulu 13.07.2007 tarihli kararı ile davacıdaki maluliyet oranının % 43.2 olduğunu kabul ettiği, davalının itirazı üzerine Adli Tıp Kurumu 3.İhtisas Kurulundan alınan 22.10.2010 tarihli raporda maluliyet oranının % 50 olduğunun bildirildiği, kesin maluliyet tespit edilmeden bilirkişi tarafından % 50 oranındaki iş göremezlik oranı esas alınarak maddi zarar hesabının yapıldığı ve bu miktardan SGK'ca % 44.2 oranına göre bağladığı gelirin en son peşin sermaye değeri, sosyal yardım zammı ve ödenen geçici iş göremezlik ödeneği toplamı tenzil edilerek kalan 13.122.71- TL'ye hükmedildiği anlaşılmaktadır.

5510 sayılı Yasa’nın 95. maddesine göre "Bu Kanun gereğince, yurt dışında tedavi için yapılacak sevklere, çalışma gücü kaybı, geçici iş göremezlik ödeneklerinin verilmesine ilişkin raporlar ile iş kazası ve meslek hastalığı sonucu meslekte kazanma gücü veya çalışma gücü kaybına esas teşkil edecek sağlık kurulu raporlarının usûl ve esaslarını, bu raporları vermeye yetkili sağlık hizmeti sunucularının sahip olması gereken kriterleri belirlemeye, usûlüne uygun olmayan sağlık kurulu raporu ve dayanağı tıbbî belgeleri düzenleyen sağlık hizmet sunucusuna iade edecek belirlenen bilgileri içerecek şekilde yeniden düzenlenmesini istemeye Kurum yetkilidir.Usûlüne uygun sağlık kurulu raporu ve dayanağı tıbbî belgeler ile gerekli diğer belgelerin incelenmesiyle; yurt dışında tedavi için yapılacak sevklere, vazife malullük derecesini, iş kazası veya meslek hastalığı sonucu tespit edilen meslekte kazanma gücünün kaybına veya meslekte kazanma gücünün kaybı derecelerine ilişkin usûlüne uygun düzenlenmiş sağlık kurulu raporları ve diğer belgelere istinaden Kurumca verilen karara ilgililerin itirazı halinde, durum Sosyal Sigorta Yüksek Sağlık Kurulunca karara bağlanır.

Kural olarak Yüksek Sağlık Kurulunca verilen karar Sosyal Güvenlik Kurumunu bağlayıcı nitelikte ise de diğer ilgililer yönünden bir bağlayıcılığı olmadığından Yüksek Sağlık Kurulu Kararına itiraz edilmesi halinde inceleme Adli Tıp Kurumu aracılığıyla yaptırılmalıdır. Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu'nun 28.06.1976 günlü, 1976/6-4 sayılı Kararı da bu yöndedir.

Kural olarak Yüksek Sağlık Kurulunca verilen karar Sosyal Güvenlik Kurumunu bağlayıcı nitelikte ise de diğer ilgililer yönünden bir bağlayıcılığı olmadığından Yüksek Sağlık Kurulu Kararına itiraz edilmesi halinde inceleme Adli Tıp Kurumu aracılığıyla yaptırılmalıdır. Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu'nun 28.06.1976 günlü, 1976/6-4 sayılı Kararı da bu yöndedir.

Yukarıdaki açıklamalar dikkate alınarak Mahkemenin YSK ile Adli Tıp Kurumu 3.İhtisas Kurulu'nun raporu arasındaki çelişkiyi gidermek üzere Adli Tıp Kurumu Genel Kurulundan rapor almak ve kesin olarak belirlenen maluliyet oranına göre yeniden hesap raporu alıp belirlenen kesin maluliyete göre hesaplanıp bildirilen PSD ni indirdikten sonra oluşacak sonuca göre maddi tazminata karar vermektir.

2-Davacı isteminde iş kazasından kaynaklanan maddi ve manevi zararlarının giderilmesini istemiş olup mahkemenin maluliyet oranına yapılan itiraz üzerine alınan rapordaki tıbbi belirlemeyi bu yönde hiç talep olmaksızın ve de sadece Adli Tıp 3. İhtisas Kurulunun 22.10.2010 tarihli raporun da belirtildiği şekilde;”davacının E cetveline göre %50 oranında meslekte kazanma gücünden kaybetmiş sayılacağına,%50 maluliyet oranın sürekli olduğu,hastanelerde tedavilerinin devam ettiği iyileşme süresinin20.12.2004 tarihinden itibaren 6 aya kadar uzayabileceği ve bu süre zarfında %100 malul sayılması gerektiğinin tespitine” denilmek suretiyle hüküm oluşturulması da usul ve yasaya aykırıdır.

Kabule göre de;davacının hesap raporuna esas alınan maluliyeti %50 iken %44.2 oranına göre bildirilen Kurum PSD’nin indirilerek maddi tazminata karar verilmesi de kabul şekli bakımından hatalı olmuştur.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde davalının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA,

Bozma nedenlerine göre diğer hususların şimdilik incelenmesine yer olmadığına, davalı yararına takdir edilen 900.00 TL duruşma Avukatlık parasının karşı tarafa yükletilmesine, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 22.05.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1519, Karar No: 2018/5478, Tarih: 02.05.2018

**19. Ceza Dairesi         2017/1519 E.  ,  2018/5478 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ve O Yer Cumhuriyet savcısının temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 02/05/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/5505, Karar No: 2019/18163, Tarih: 27.11.2019

**2. Ceza Dairesi         2019/5505 E.  ,  2019/18163 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığını bozma, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Konut dokunulmazlığını bozma suçundan kurulan hükümde, sanıkların hırsızlık amacıyla katılanın evinin eklentisi niteliğinde olan apartman boşluğuna girmesi ile suçun tamamlandığı gözetilmeden, eylemin teşebbüs aşamasında kaldığı kabul edilerek TCK'nın 35. maddesi uyarınca indirim yapılması ve aynı suçun birden fazla kişi tarafından birlikte işlendiğinin anlaşılması karşısında TCK'nın 119/1-c maddesi gereğince uygulama yapılması gerektiğinin gözetilmemesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA, 27/11/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.