muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/7844, Karar No: 2020/16057, Tarih: 11.11.2020

a) Sanığa isnat edilen 5237 sayılı TCK'nin 86/1, 86/3-e, 87/1-d-son maddelerinde öngörülen cezanın alt sınırının 5 yıl hapis cezası olması nedeniyle, savunmasının yargılamayı yapan mahkemece bizzat alınması gerektiği gözetilmeyerek, talimatla aldırılması suretiyle 5271 sayılı CMK'nin 196/2. maddesine muhalefet edilmesi,

b) Mağdurların soruşturma aşamasında alınan beyanlarında, sanığın ortada hiçbir neden yokken kendilerine saldırdığını, akli dengesinde sorun olduğunu bildiklerini beyan ettikleri, dosyada mevcut 02.02.2015 tarihli "olay yeri görgü tespit tutanağında" da mahalle içinde yapılan araştırmada sanığın ruhi bunalımı ve psikolojik sorunları olduğunun tespit edildiği, soruşturma aşamasında dosyaya ibraz edilen Türk Silahlı Kuvvetleri sağlık raporu ve Gülhane Askeri Tıp Akademisi tarafından düzenlenen raporlarda, sanığa organik olmayan psikotik bozukluklar tanısı konularak, barışta askerliğe elverişli olmadığının tespit edilmesi karşısında, sanığın suç tarihi itibariyle ve halen TCK'nin 32. maddesi kapsamında akıl hastalığı bulunup bulunmadığı ve akıl hastalığı nedeniyle işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama veya bu fiille ilgili davranışlarını yönlendirme yeteneği bulunup bulunmadığının, Adli Tıp Kurumu ilgili İhtisas Dairesinden veya tam teşekküllü Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Hastanesinden ya da Tıp Fakültelerinin tam teşekküllü Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Anabilim Dalı Başkanlıklarından alınacak "sağlık kurulu raporu" ile tespit edilerek, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi gerektiğini gözetilmemesi,

Kabul ve uygulamaya göre de;

c) Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas - 2015/85 sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı ibarelerin iptal edilmesi nedeniyle hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiin temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu nedenlerle 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 11.11.2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6245, Karar No: 2015/3306, Tarih: 09.02.2015

**8. Hukuk Dairesi         2014/6245 E.  ,  2015/3306 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davada, 4721 Sayılı TMK'nın "Miras Hukuku" (TMK.3.Kitap) hükümlerinden kaynaklanan ve diğer dairelerin görevine girmeyen davalar sonucu verilen hüküm ve kararların Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih 2015/8 sayılı Kararı ile hazırlanıp, 22.01.2015 Tarihli ve 29244 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Hukuk Daireleri'ne ilişkin iş bölümü uyarınca, hükme yöneltilen temyiz itirazlarının incelenmesi Yargıtay (14.) Hukuk Dairesi'nin görev alanına girmesi nedeniyle, dosyanın anılan Daire Başkanlığı'na GÖNDERİLMESİNE, 09/02/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/11031, Karar No: 2013/1372, Tarih: 31.01.2013

**22. Hukuk Dairesi         2012/11031 E.  ,  2013/1372 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, uğranılan kurum zararının tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davacı ve davalı ... avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkili banka ile davalı Bakanlığa bağlı ... Meslek Lisesi arasında kurum personeli maaşlarının müvekkili banka aracılığıyla ödenmesi konusunda 02.05.2002 tarihinde protokol yapıldığı, okulun yeni müdürünün 23.12.2002 tarihli yazısı ile ATM'lerde para olmadığı, personelin kredi isteklerinin geri çevrildiği iddiaları ile 15.01.2003 tarihinden itibaren protokolün uygulanmayacağını bildirdiğini, bunun üzerine yeni protokolün hazırlanıp davacı banka yetkilileri tarafından boş olarak imzalandığını ve okul müdürlüğünce boşlulukların doldurulup imzalanıp iade edilmek üzere okul müdürüne verildiğini, okul müdürünün protokolü imzalamadığını ancak maaş ödemelerine davacı banka aracılığıyla yapmaya devam ederek protokole uyduğunu, sonrasında 17.04.2003 tarihli yazı ile okul personelinin kredi taleplerinin yerine getirilmediği ileri sürülerek protokolün uygulanmayacağının belirtildiğini ve 15.05.2003 tarihinde bankaya yatırılması gereken maaş ödemelerinin yatırılmayarak protokolün ihlal edildiğini, davacı bankanın bu konuda zararının olduğunu, protokol imzalayıp davacı bankaya iade etmeyen ... ile protokolü takip etmeyen ve cezai şart miktarını protokole yazmadan boş olarak imzalayıp ...'a teslim eden davacı banka personeli ... ile 27.12.2002 tarihli protokolü imzalayıp davacı bankadan para tahsil eden ..., ... ve bu kişilere yetki veren ...'in davacı bankanın zararından sorumlu olduklarını, davacı bankanın zararının bildirilen kişilerden tahsili ile davacıya verilmesini talep etmiştir.

Banka çalışanı davalı ..., banka personeli olarak herhangi bir usulsüz işleminin bulunmadığını, bu nedenle sorumlu tutulamayacağını, davanın reddi gerektiğini savunmuştur. Davalı ... vekili taraflar arasında yapılan sözleşmenin geçersiz olduğundan iadesi istenen bedel için dava açma süresinin geçtiğini, öngörülen

izinler ve onaylar alınmadan yapılan sözleşmenin hiç bir geçerliliğinin olmadığını, müvekkili idarenin bu davada pasif husumet ehliyetinin bulunmadığını ve bankacılık hizmetlerinde aksamalar olduğundan, davacı bankanın kendi kusuru ile sözleşme şartlarını yerine getirmediği, sözleşmenin haklı nedenle feshedildiğini bu nedenlerle tazminat talep edilemeyeceğini davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

izinler ve onaylar alınmadan yapılan sözleşmenin hiç bir geçerliliğinin olmadığını, müvekkili idarenin bu davada pasif husumet ehliyetinin bulunmadığını ve bankacılık hizmetlerinde aksamalar olduğundan, davacı bankanın kendi kusuru ile sözleşme şartlarını yerine getirmediği, sözleşmenin haklı nedenle feshedildiğini bu nedenlerle tazminat talep edilemeyeceğini davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Davalı ... (okulun önceki müdürü) bağıştan rücu davasının Asliye Hukuk Mahkemesinde görülmesi gerektiğinden bahisle iş bölümü itirazında bulunduğu ayrıca ... Asliye Hukuk Mahkemelerinin yetkili olduğundan bahisle yetki itirazında bulunduğu ayrıca kendisine husumet yöneltilmesinin doğru olmadığını, kendi döneminde bir sorun bulunmadığını davanın reddi gerektiğini savunmuştur. Davalı ... (yeni müdür) protoklün imza tarihinde okul müdür yetkilisi kendisinin olmadığını ve 02.05.2005 tarihli protokolün bağlayıcı olmadığını, 27.12.2002 tarihli protokolde ise cezai şart ve tazminat hükmünün bulunmadığını, iddiaların haksız olduğunu, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Okul adına protokolü imzalyan davalı ..., sözleşme ve protokolün tarafı olmadığını, sorumluluğununun bulunmadığını, kendisine husumet yöneltilmesinin doğru olmadığını belirterek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece davacı banka ile ... Sağlık Meslek Lisesi arasında imzalanan maaşın bankaya yatırılmasına ilişkin sözleşmenin uygulanmasından kaynaklanan ihtilafa dayandığı, davalı ... ile diğer davalılar ..., ..., ... ve ... açısından sözleşmeye aykırılıklar şeklinde iddiaların dava konusu yapıldığı, bu noktada mahkemenin görevli olmayıp davada Asliye Ticaret Mahkemesi'nin görevli olduğundan bu kişiler hakkında görevsizlik kararı verildiği ve diğer davalılar ... ve ...'e karşı yöneltilen davada ise davalıların iş sözleşmesinden kaynaklanan yükümlülüklerinin dava konusu yapıldığından bu kişiler hakkındaki davanın ayrı bir esasa kaydı yapılarak yargılamaya devam edilmesi gerektiğine karar verilmiştir.

Somut olayda davacının alacak talebi aynı olup davalıların bu iddia karşısındaki sorumluluklarının kaynakları farklıdır. Protokolün tarafı olan ... ve personelinin sorumluluğu söz konusu sözleşmeye (protokole) aykırılıktan kaynaklanmakta iken, davacı bankanın davalı gösterdiği iki çalışanının sorumluluğu ise iş sözleşmesine aykırılıktan kaynaklanmaktadır. Ayrı sorumluluk kaynakları olan davalarda yargılama farklı mahkemelerin görev alanları içinde kaldığı durumlarda davaların birlikte görülmesi ve hangi mahkemede görülmesi gerektiği uyuşmazlık konusu olmaktadır. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunun 166. maddesinin 4. fıkrasında davaların aynı veya birbirine benzer sebepten doğması ya da biri hakkında verilecek hükmün diğerini etkileycek nitelikte olması durumunda davalar arasında bağlantı bulunduğu kabul edilmiştir. Olayda protokolün iptal edilmesi, yenisinin hazırlanması ve bu durumda hangi protokolün geçerli olduğu konuları tartışmalı olup bu konuların aydınlatılması tüm davalılar için gerekli olduğundan bu bağlantı nedenleri ile ve uygulama birliği açsından davaların birlikte görülmesi gerekir. Tarafı banka olan sözleşmeye aykırılık davasında yetkili mahkeme genel yetkili asliye ticaret mahkemeleridir. Davacı bankanın kendi çalışanlarına iş sözleşmesine aykırı davranışı nedeniyle yönelmesi durumunda görevli mahkeme iş mahkemeleri olup ve bu mahkemenin görev ve yetkileri 5521 sayılı Kanunun ile özel olarak düzenlendiğinden somut olayda davanın özel yetkili mahkemede birlikte görülmesi gerekirken, mahkemece tefrik kararı verilerek davalı ... ve personeli hakkında görevsizlik kararı verilmesi hatalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerden dolayı BOZULMASINA, 31.01.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/8019, Karar No: 2020/3617, Tarih: 01.07.2020

**20. Ceza Dairesi         2019/8019 E.  ,  2020/3617 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yüksek Adalet Bakanlığı'nın, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan sanık... hakkındaki Uşak 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 25/03/2016 tarihli, 2015/1410 esas ve 2016/452 sayılı kararının kanun yararına bozulması istemi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nca 16/12/2019 tarihli ihbar yazısı ekinde dosyanın Dairemize gönderildiği anlaşıldı.

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

A-) Konuyla İlgili Bilgiler:

1- Şüpheli... hakkında 24/06/2015 tarihli kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan Uşak Cumhuriyet Başsavcılığınca yürütülen soruşturma sonucunda, 05/10/2015 tarihli, 2015/8186 soruşturma, 2015/209 sayılı kararı ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 6545 sayılı Kanun ile değişik 191/2. maddesi uyarınca, beş yıl süre ile kamu davası açılmasının ertelenmesine, bir yıl süre ile tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına, aynı Kanun'un 191/4. maddesi gereğince erteleme süresi içerisinde kendisine yüklenen yükümlülüklere veya uygulanan tedavinin gereklerine uygun davranmamakta ısrar etmesi ya da tekrar kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması durumunda hakkında kamu davası açılacağının ihtarına karar verildiği, kararın şüpheliye 16/10/2015 tarihinde tebliğ edildiği, kararın tebliği ve kesinleşmesi beklenmeden 05/10/2015 tarihinde infazı için Uşak Denetimli Serbestlik Müdürlüğüne gönderildiği,

2- Uşak Denetimli Serbestlik Müdürlüğünün 06/10/2015 tarihli ve 2015/1693 DS sayılı çağrı yazısının doğrudan mernis adresine tebliğe çıkarıldığı, 14/10/2015 tarihinde 7201 sayılı Tebligat Kanunu’nun 21/2.maddesine göre tebliğ edildiği, müdürlüğe başvurmaması nedeniyle İnfaz İşlemleri Değerlendirme Komisyonunun 02/11/2015 tarihli kararı ile dosyanın kapatılmasına karar verilerek 13/11/2015 tarihinde Uşak Cumhuriyet Başsavcılığına gönderildiği,

3- Uşak Cumhuriyet Başsavcılığınca erteleme kararı kaldırılarak, 17/11/2015 tarihli, 2015/8186 soruşturma , 2015/4287 esas ve 2015/3923 sayılı iddianame ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 191/1 ve 53. maddeleri uyarınca cezalandırılması istemiyle Uşak 1. Asliye Ceza Mahkemesine kamu davası açıldığı,

4- Kanun yararına bozma istemine konu Uşak 1.Asliye Ceza Mahkemesinin 25/03/2016 tarihli ve 2015/1410 esas, 2016/452 sayılı kararı ile; sanığın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 191/1 ve 62. maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, cezanın aynı Kanun’un 51. maddesi uyarınca ertelenmesine, 3 yıl denetim süresi belirlenmesine karar verildiği, kararın 25/04/2016 tarihinde temyiz edilmeden kesinleştiği,

4- Kanun yararına bozma istemine konu Uşak 1.Asliye Ceza Mahkemesinin 25/03/2016 tarihli ve 2015/1410 esas, 2016/452 sayılı kararı ile; sanığın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 191/1 ve 62. maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, cezanın aynı Kanun’un 51. maddesi uyarınca ertelenmesine, 3 yıl denetim süresi belirlenmesine karar verildiği, kararın 25/04/2016 tarihinde temyiz edilmeden kesinleştiği,

5- Denetim süresi içerisinde 02/06/2017 tarihinde işlediği trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçu nedeniyle Simav Asliye Ceza Mahkemesinin 26/06/2018 tarihli, 2017/336 esas ve 2018/340 sayılı kararı ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 179/2 ve 62.maddeleri uyarınca 5 ay hapis cezasıyla cezalandırılmasına karar verilmesi üzerine , Uşak 1.Asliye Ceza Mahkemesinin 25/12/2018 tarihli ve 2015/1410 esas, 2016/452 sayılı ek kararı ile de, 1 yıl 8 ay hapis cezasının aynen infazına karar verildiği,

anlaşılmıştır.

B-) Kanun Yararına Bozma İstemi:

Kanun yararına bozma istemi ve ihbar yazısında;

“Kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde bulundurmak suçundan şüpheli... hakkında yapılan soruşturma evresi sonunda, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 6545 sayılı Kanun ile değişik 191/2. maddesi uyarınca kamu davasının açılmasının beş yıl süreyle ertelenmesine, erteleme süresi içinde 1 yıl süre ile tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına dair Uşak Cumhuriyet Başsavcılığının 05/10/2015 tarihli ve 2015/8186 soruşturma, 2015/209 sayılı kararını müteakip, şüphelinin Denetimli Serbestlik Müdürlüğüne kanuni süre içerisinde başvurmayarak denetim yükümlülüklerini ihlal ettiğinden bahisle Uşak Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 17/11/2015 tarihli ve 2015/8186 soruşturma, 2015/4287 esas, 2015/3923 sayılı iddianame ile kamu davası açılması üzerine yapılan yargılama sonucunda, sanığın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 191/1 ve 62. maddeleri gereğince 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, anılan Kanun'un 51. maddesi uyarınca verilen hapis cezasının ertelenmesine dair Uşak 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 25/03/2016 tarihli ve 2015/1410 esas, 2016/452 sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

5402 sayılı Denetimli Serbestlik Hizmetleri Kanunu’nun 5. maddesinde, “(1) Hakkında herhangi bir tedbire hükmedilen kişi, karara uygun olarak müdürlüğün hazırladığı programa ve denetimli serbestlik görevlilerinin bu kapsamdaki uyarı ve önerilerine uymak ve katlanmak zorundadır. (2) (Ek fıkra: 06/12/2006 - 5560 S.K.42.md) Denetimli serbestlik müdürlüğü tarafından yapılan çağrılara veya hazırlanan denetim planına uyarıya rağmen uyulmaması, denetimli serbestlik tedbirine ilişkin yükümlülük ihlali sayılır.” şeklinde, 40. maddesinde; “(1) Denetimli serbestlik kararlarının kaydedilmesinden itibaren şüpheli, sanık veya hükümlülere üç iş günü içerisinde yapılacak yazılı veya elektronik tebligatta, tebliğden itibaren on gün içerisinde müdürlüğe başvurulması gerektiği belirtilir. ... (3)Düzenlenen tebligatta, yükümlünün haklı, geçerli ve gerektiğinde belgelendirilebilen bir mazereti olmadan müdürlüğe gelmemesi veya hakkında belirlenen yükümlülüklerin gereğini yerine getirmemesi halinde, denetimli serbestlik kararının niteliğine göre kapalı ceza infaz kurumuna gönderilmesine karar verilebileceği, seçenek yaptırım veya tedbirin hapse çevrilebileceği ya da koşullu salıverilme kararının geri alınabileceği gibi gelmemenin hukuki sonuçları yükümlüye bildirilir. (4) Usulüne uygun olarak yapılan tebligata rağmen yükümlü on gün içerisinde müdürlüğe müracaat etmezse komisyonun onayından sonra kayıt kapatılarak infaz dosyası Cumhuriyet başsavcılığına geri gönderilir.” şeklinde düzenlemelere yer verildiği,

Benzer bir olay sebebiyle Yargıtay 10. Ceza Dairesinin 22/12/2015 tarihli ve 2015/1717 esas, 2015/33429 karar sayılı ilâmında da belirtildiği üzere, sanığa 10 gün içinde denetimli serbestlik müdürlüğüne başvurması gerektiği uyarısını içeren tebligatın yapılması ve sanığın başvuruda bulunmaması üzerine, yüklenen yükümlülüklere veya tedavinin gereklerine uygun davranmamakta "ısrar" ettiğinin kabul edilebilmesi için sanığa "önceki tebligat gereğince başvuruda bulunmadığı, bu tebligat üzerine öngörülen süre içinde de başvurmaması halinde yükümlülüklere ve tedavinin gereklerine uymamakta ısrar etmiş sayılacağı" uyarısı ile yeniden tebligat yapılması, bu tebligata rağmen de başvuruda bulunmadığı takdirde sanığın tedavi ve denetimli serbestlik tedbirlerine uymamakta ısrar etmiş olduğunun kabulünün gerekeceği,

Somut olayda, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurmak suçundan sanık hakkında denetimli serbestlik tedbiri uygulanması amacıyla Uşak Denetimli Serbestlik Müdürlüğüne 10 gün içerisinde müracaat etmesi gerektiğini bildiren ihtarlı tebligatın sanığa 14/10/2015 tarihinde usulüne uygun olarak tebliğ edilmesini müteakip, sanığın Denetimli Serbestlik Müdürlüğüne başvurmaması üzerine, yükümlüye ait dosya Cumhuriyet Başsavcılığına iade edilmiş ise de, ısrar koşulunun gerçekleşmediği gözetilmeksizin, sanığın mahkûmiyetine karar verilmesinde isabet görülmemiştir.” denilerek Uşak 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 25/03/2016 tarihli ve 2015/1410 esas, 2016/452 sayılı kararının 5271 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca bozulması istenilmiştir.

C-) Konunun Değerlendirilmesi:

İncelenen dosyada; şüpheli hakkında, 24/06/2015 tarihli kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan yapılan soruşturma sonucunda Uşak Cumhuriyet Başsavcılığınca 05/10/2015 tarihli ve 2015/8186 soruşturma, 2015/209 sayılı kamu davasının açılmasının ertelenmesine ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına karar verildiği,denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında şüphelinin yükümlülüklerini ihlal ettiği gerekçesiyle erteleme kararının kaldırılarak kamu davası açıldığı, Uşak 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 25/03/2016 tarihli ve 2015/1410 esas, 2016/452 sayılı kararının sayılı kararı ile sanığın cezalandırılmasına karar verildiği anlaşılmıştır.

1- 28/06/2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun ile değişik TCK’nın 191. maddesinde, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ve bu kararla birlikte verilebilecek olan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına ilişkin kararlara yönelik herhangi bir kanun yolu öngörülmemiş ise de; kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile bu karara bağlı olarak verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına ilişkin kararlara yönelik TCK'nın 191/2. maddesinin 2. cümlesinde yer alan "Cumhuriyet savcısı, bu durumda şüpheliyi, erteleme süresi zarfında kendisine yüklenen yükümlülüklere uygun davranmadığı veya yasakları ihlal ettiği takdirde kendisi bakımından ortaya çıkabilecek sonuçlar konusunda uyarır." şeklindeki düzenleme gereği, "Kamu davasının açılmasının ertelenmesi" kararı ve bu karar ile birlikte verilen “tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına” ilişkin kararların, şüpheliye tebliğ edilmesinin gerektiği, şüpheli hakkında verilen karar kendisine tebliğ edilmeden ve itiraz hakkı beklenilmeden, dolayısıyla kesinleşmeden Denetimli Serbestlik Müdürlüğünce tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazına başlanamayacağı, somut olayda; Uşak Cumhuriyet Başsavcılığının kamu davasının açılmasının ertelenmesi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına ilişkin kararının, şüpheliye tebliğ edilmeden ve kesinleşmesi beklenmeden infazı için Denetimli Serbestlik Müdürlüğüne gönderildiği,Denetimli Serbestlik Müdürlüğü tarafından düzenlenen ihtarlı çağrı kağıdının yükümlüye tebliğ edilmesinin hukukî sonuç doğurmayacağı anlaşıldığından mahkemece kamu davasında durma kararı verilerek kamu davasının açılmasının ertelenmesi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına ilişkin kararın infazının sonucunun beklenmesi gerektiği gözetilmeden sanığın mahkumiyetine karar verilmesi kanuna aykırı olduğu gibi ,

2- 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 10/2. maddesinde yer alan “Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır.” düzenlemesi ile gerçek kişilere yapılacak tebligat ile ilgili olarak iki aşamalı bir yöntem benimsendiği dikkate alındığında; Uşak Denetimli Serbestlik Müdürlüğünce öncelikle bilinen en son adres ile adres kayıt sistemindeki adres aynı ise, mernis adresi olduğu belirtilmeksizin adres kayıt sistemindeki adres esas alınarak, 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 21/1. maddesine göre normal tebligat çıkarılıp, çıkarılan tebligatın bila tebliğ iade edilmesi halinde, aynı Kanun'un 21/2. maddesi uyarınca adres kayıt sistemindeki adres bilinen en son adres olarak kabul edilerek, merci tarafından tebligata 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 23/1-8 ve Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmeliğin 16/2. maddesi hükümlerine göre, “Tebligat çıkarılan adres muhatabın adres kayıt sistemindeki adresi olduğundan, tebliğ imkansızlığı durumunda, tebligatın, Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesine göre bu adrese yapılması” gerektiğine dair şerh düşülerek tebliğ işlemlerinin tamamlanması gerektiği, sanığın mernis adresine doğrudan Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesi gereğince çıkarılan tebligatın geçerli sayılamayacağı ve sanığın denetimli serbestlik tedbirine uymadığından sözedilemeyeceği, mahkumiyet kararının bu nedenle de kanuna aykırı olduğu,

Kabule göre de;

3- 28/06/2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun ile değişik 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 191/2. maddesinde, "bu suçtan dolayı başlatılan soruşturmada şüpheli hakkında ... beş yıl süreyle kamu davasının açılmasının ertelenmesine karar verilir.", 191/3. maddesinde "erteleme süresi zarfında şüpheli hakkında asgari bir yıl süreyle denetimli serbestlik tedbiri uygulanır." ve 191/4. maddesinde yer alan, “Kişinin, erteleme süresi zarfında;

a) Kendisine yüklenen yükümlülüklere veya uygulanan tedavinin gereklerine uygun davranmamakta ısrar etmesi,

b) Tekrar kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması,

c) Uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, hâlinde, hakkında kamu davası açılır.” ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 223/8 maddesinde "Türk Ceza Kanununda öngörülen düşme sebeplerinin varlığı ya da soruşturma veya kovuşturma şartının gerçekleşmeyeceğinin anlaşılması hallerinde, davanın düşmesine karar verilir. Ancak, soruşturmanın veya kovuşturmanın yapılması şarta bağlı tutulmuş olup da şartın henüz gerçekleşmediği anlaşılırsa; gerçekleşmesini beklemek üzere, durma kararı verilir. Bu karara itiraz edilebilir." şeklindeki düzenlemeler karşısında;