muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/9819, Karar No: 2012/1797, Tarih: 09.02.2012

**7. Ceza Dairesi         2010/9819 E.  ,  2012/1797 K.**

**"İçtihat Metni"**

... isimli derginin 22.02.2010 tarihli nüshasının 3. ve 4. sayfalarında ... tarafından kaleme alınan "Nesnel Verilere Dayalı Mukayeseli... Çalışma Raporu" başlıklı yazı nedeniyle ilgilisi Türkiye ... Kulübü Derneği vekilinin vaki düzeltme ve cevap isteminin reddine dair, Bakırköy 3. Sulh Ceza Mahkemesinin 25.03.2010 tarihli ve 2010/776 değişik iş sayılı kararına karşı yapılan itirazın reddine ilişkin, Bakırköy 9. Asliye Ceza Mahkemesinin 09.04.2010 tarihli ve 2010/240 değişik iş sayılı kararı aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığından verilen 14.07.2010 gün ve 46715 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren dava dosyası Cumhuriyet Başsavcılığının 12.08.2010 gün ve KYB. 2010-180467 sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu.

Mezkür ihbarnamede;

Bakırköy 3. Sulh Ceza Mahkemesince, davacı tarafından davalıya gönderilen cevap ve düzeltme metninin muhatabına ulaştığı hususunda yeterli delil bulunmadığı, ibraz edilen belgelerin fotokopi olup, belge asıllarının veya tasdikli suretlerinin ibraz edilmediği, tekzibe konu yazının yayımlandığı 22.02.2010 tarihli dergi ile tekzibin yayınlanmadığını gösterir haftalık derginin dosya içerisinde bulunmadığı gerekçeleriyle tekzip talebinin reddine karar verilmiş ise de,

Belirtilen hususların tümünün giderilebilir eksiklikler olduğu, nitekim tekzip isteyen vekilinin dilekçesinde, düzeltme istemine konu yazının hangi nüshada yayınlandığının belirtildiği ve fotokopisinin eklendiği, keza tekzip metninin gönderildiği noterin kim olduğu belli olduğundan karşı tarafa tebliğ edilip edilmediğinin sorulabileceği, kaldı ki tekzip isteyen vekilinin sulh ceza mahkemesinin kararına yönelik olarak verdiği 02.04.2010 tarihli itiraz dilekçesinin ekinde belirtilen eksiklikleri gidererek tüm belgelerin ve dergi asıllarının ibraz edildiği gözetilmeksizin, itirazın bu yönlerden kabulü yerine, yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmemiş ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozmaya atfen ihbar olunmuş bulunmakla Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname münderecatı yerinde görüldüğünden Bakırköy 9. Asliye Ceza Mahkemesinin 9.4.2010 gün ve 2010/240 müt. sayılı kararının CMK.nın 309/4-a maddesi uyarınca BOZULMASINA, müteakip işlemlerin mahallinde yerine getirilmesine, 09.02.2012 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/8892, Karar No: 2020/7254, Tarih: 16.12.2020

**10. Hukuk Dairesi         2020/8892 E.  ,  2020/7254 K.**

**"İçtihat Metni"**

Bölge Adliye

Mahkemesi : Trabzon Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

Dava, yetim aylığının %50 oranında bağlanması gerektiğinin tespiti ile ödenmeyen aylıkların yasal faizi ile tahsili istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesince, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın reddine dair verilen karara karşı davacı tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine, Trabzon Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına ve davanın kabulüne karar verilmiştir.

Trabzon Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesince verilen kararın, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Genel bütçeye dahil olan davalı ...'nın 13/j. maddesi uyarınca harçtan muaf olduğu ayrıca; ilk derece mahkemesi tarafından verilen davanın reddine ilişkin hükme karşı davacı tarafından istinaf talebinde bulunulması üzerine yapılan incelemede, davacı tarafın istinaf başvurusunun esastan kabulüne karar verilmesi halinde hükmedilmesi gereken karar ve ilam harcından davalının sorumlu tutulmaması gerektiği gözetilmeksizin davalı ... aleyhine harç yükletilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

Ne var ki; bu aykırılığın giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, karar bozulmamalı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 370/2. maddesi gereğince verilen karar, düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ: Trabzon Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi kararının 3. bendinin silinerek yerine ''Davacı tarafından yapılan 35,90 TL peşin harç ve 35,90 TL başvurma harcı olmak üzere toplam 71,80 TL harcın talep halinde davacıya iadesi ile 1.215,00 TL yargılama giderinin davalı taraftan alınarak davacı tarafa verilmesine'' ibaresinin yazılmasına hükmün bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 16/12/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/19823, Karar No: 2012/13667, Tarih: 25.12.2012

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/19823 E.  ,  2012/13667 K.**

**"İçtihat Metni"**

Çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan sanık ...'ın yapılan yargılaması sonunda; atılı suçtan beraatine dair Edirne 2. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 09.12.2009 gün ve 2006/252 Esas, 2009/259 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtayca incelenmesi katılan vekili tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın hükümden sonra 22.07.2011 tarihinde öldüğünün Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) aracılığıyla alınan nüfus kaydından anlaşılması karşısında, hakkında açılan kamu davasının 5237 sayılı TCK.nın 64/1 ve 5271 sayılı CMK.nın 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 322. maddesinin verdiği yetkiye istinaden 5237 sayılı TCK.nın 64/1 ve 5271 sayılı CMK.nın 223/8. maddeleri uyarınca sanık hakkındaki kamu davasının DÜŞMESİNE, 25.12.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/19160, Karar No: 2018/8916, Tarih: 24.09.2018

**3. Hukuk Dairesi         2016/19160 E.  ,  2018/8916 K.**

**"İçtihat Metni"**

.....

Taraflar arasındaki muarazanın giderilmesi davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı; davalı ile aralarında akdedilmiş olan abonelik sözleşmesi gereğince tarafından haksız şekilde kesilen kayıp kaçak bedilinin iadesi için ......müracaat ettiğini, bu müracaatı neticesinde tarafından haksız suretle kesilen kayıp kaçak bedellerinin iadesine karar verildiğini, davalı şirketin bu karara karşı.... yapmış olduğu itirazın reddedildiğini, ancak bahsi geçen hakem heyeti kararında ve mahkeme kararında tarafından haksız suretle kesilen ve iadesine karar verilen kayıp kaçak bedelinin miktarı belirtilmediği için bu kararın icra edilebilirliğinin bulunmadığını, bunun üzerine davalı şirkete müracaat ederek tarafından haksız suretle kesilen kayıp kaçak bedelinin geriye dönük 10 yıllık miktarının faizi ile birlikte kendisine bildirilmesini talep ettiğini, ancak davalı kurumun mahkeme talebini reddettiğini, bu aşamada davalı kuruma karşı kayıp kaçak bedellerin iadesi maksadı ile açılabilecek davanın, miktarın belli olmaması sebebi ile reddedilme ihtimali bulunduğunu ve bu durumda da kendisi aleyhine yargılama gideri, vekalet ücreti vs. masraflar yüklenebileceğini ve mağdur olabileceğini, bu itibarla somut bilgi ve belge olmadan dava açılması ve red olması halinde kendisi aleyhine külfet olmaması için, ..... Heyeti'nin 2012/316 esas sayılı kararının karar tarihinden geriye doğru 10 yıllık süre içinde yapılan kayıp kaçak kesintilerini gösteren belgelerin tarafına verilmesine, ayrıca dava tarihi itibariyle kaçak kayıp bedeli kesilmemesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı, öncelikli olarak davanın husumetten reddini talep ettiklerini, bu taleplerinin reddi halinde davanın perakende satış şirketine ihbarını ve davanın esastan da reddine karar verilmesini istemiştir.

.....

Mahkemece; 1-Davacı tarafın muarazanın giderilmesi ile davalı kurum tarafından ..... heyetinin 22/05/2012 tarih 2012/316 karar sayılı kararından itibaren geriye dönük 10 yılı kapsar mahiyette tüm kayıp kaçak bedellerinin davacı tarafa bildirilmesi Yönündeki talebi bakımından davacının hukuki yararı bulunmadığından reddine, 2-Davacı tarafından dava tarihi itibariyle kayıp kaçak bedeli kesilmemesine ilişkin talebi bakımından mahkememizce idareyi işlem yapmaya zorlayıcı emir ve talimat verilemeyeceğinden talebin reddine, karar verilmiş; hüküm davacı tarafça temyiz edilmiştir.

1) Dava,elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp kaçak vb. bedellerin istirdadı ve muarazanın giderilmesi istemine ilişkindir.

1) Dava,elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp kaçak vb. bedellerin istirdadı ve muarazanın giderilmesi istemine ilişkindir.

Eldeki uyuşmazlıkta; taraflar arasında akdedilen abonelik sözleşmesi gereğince davacıdan yapılan kayıp kaçak bedeli kesintilerini gösterir belge ve dokümlerin davacı tarafa verilmesi isteminin yanında, dava tarihi itibariyle davalı kurum tarafından ileriye dönük olarak bu bedellerin alınmamasının talep edildiği anlaşılmaktadır.

Davacının talepleri bir bütün olarak değerlendirildiğinde, davacının dava tarihi itibariyle kendisinden bir daha kayıp kaçak kesintisi yapılmaması konusunda taraflar arasında yaratılmış bir muaraza(çekişme) bulunduğu açıktır.

Hukuk Genel Kurulunun 29.09.2004 tarih, 2004/13-417 E.-2004/442 K.sayılı ilamında da açıklandığı üzere; muarazanın men'i(çekişmenin önlenmesi) davaları, usul hukuku anlamında tespit değil, eda davası niteliğindedir. Bu tür davalarda hem muarazanın(çekişmenin) varlığının tespiti ve hem de onun önlenmesi(men'i) talep edilir.

Bu durumda, davacı sözleşme ilişkisinde ileriye dönük muaraza (çekişme) bulunduğunu ileri sürdüğüne göre davacının dava açmakta hukuki yararının bulunduğu açıktır. Mahkemece bu gözetilmemiş olması usul ve yasaya uygun görülmemiştir.

2) Bundan ayrı olarak, kayıp-kaçak bedeli ile dağıtım-iletim bedeli sayaç okuma ve perakende satış hizmet bedelleri hakkında 17.06.2016 tarihinde yürürlüğe giren 6719 sayılı kanun öncesinde Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 21.05.2014 tarih ve 2013/7-2454 Esas 2014/679 K. Sayılı kararı ve Dairemiz kararları ile Anayasanın Vergi ödevi Başlıklı 73. maddesindeki “... Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülükler kanunla konulur, değiştirilir veya kaldırılır..." şeklindeki düzenlemeye göre; kayıp-kaçak, sayaç okuma, dağıtım, perakende hizmet ve iletim bedeli uygulamasının ..... Kararları ve tebliğleri çerçevesinde uygulama arz eden kanunlar ve ikincil mevzuat hükümleri çerçevesinde .... tarafından belirlenerek uygulandığı, bu tarihteki mevcut hukuki düzenlemenin .... sınırsız bir fiyatlandırma ve tarife unsuru belirleme hak ve yetkisi vermediği, özellikle kaçak (elektrik enerjisinin hırsızlanması) bedellerinin kurallara uyan abonelerden tahsili yoluna gitmenin hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaşmadığı, bu faturalara yansıtılan diğer kalemlere ilişkin bedel miktarlarının şeffaflık ilkesi ile denetlenebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne bedel ödendiğinin bilinmesininde şeffaf hukuk devletinin vazgeçilmez unsuru olduğu, ..... kararları ile bu bedellerin mevcut mevzuat kapsamında tüketicilerden alınmasının hukuka uygun olmadığı kabul edilmiştir.

Ne var ki, uyuşmazlığın temyiz yolu ile Dairemize geldiği aşamada 17.06.2016 Tarih 29745 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren geçmişe de etkili 6719 sayılı kanunun 21. maddesi ile 6446 Sayılı kanunun 17. maddesinin birinci, üçüncü ve dördüncü fıkraları ile altıncı fıkrasının (a), (ç), (d) ve (f) bentleri değiştirilmiş olup,eldeki davada dava konusu bedellerin alınmasında esas olan ilgili tarifelerin düzenlenmesinde ..... Kanundaki yetkileri genişletilerek yukarıda sözü edilen bedeller maliyet unsuru kapsamına dahil edilmiştir.

./..

-3-

Yine, 6719 sayılı kanunun 26. maddesi ile 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'na eklenen;

Geçici madde 19; "Bu maddeyi ihdas eden Kanunla öngörülen düzenlemeler yürürlüğe konuluncaya kadar, Kurul tarafından yürürlüğe konulan mevcut yönetmelik, tebliğ ve Kurul kararlarının bu Kanuna aykırı olmayan hükümlerinin uygulanmasına devam olunur." hükmünü,

Geçici madde 20; "Kurul kararlarına uygun şekilde tahakkuk ettirilmiş dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedelleri ile ilgili olarak açılmış olan her türlü ilamsız icra takibi, dava ve başvurular hakkında 17 nci madde hükümleri uygulanır." hükmünü içermektedir.

Karar tarihinden sonra yürürlüğe girmiş bulunan bu yasa değişikliklerinin, yürürlük tarihi öncesi dönemde geçerli olan ..... kararlarına dayanılarak alınmış olan ve dava konusu yapılan kayıp-kaçak sayaç okuma, dağıtım, perakende hizmet ve iletim bedelleri ile ilgili olarak açılan ve halen devam eden davalarda da geçmişe etkili olacak şekilde (bu yasa değişikliği öncesinde açılan ve halen görülmekte olan davalar da) uygulanması gereken hükümler içerdiğinden, 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'nun 17., geçici 19. ile 20. maddelerinin, somut olaya etkisinin bulunup bulunmadığının yerel mahkemece tartışılıp değerlendirildikten sonra sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekmektedir.

Hal böyle olunca, mahkemece; davacının dava açmakta hukuki yararının bulunduğu gözetilerek, dava tarihinden sonra 17.06.2016 tarihli ..... yayınlanarak yürürlüğe giren 6719 sayılı Kanun ile değişik 6446 sayılı Kanun hükümleri de dikkate alınmak suretiyle davacının istemi hakkında, davanın esasına girilerek oluşacak sonuç dairesinde bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya uygun görülmemiş, hükmün bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK.nun 440.maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 24.09.2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.

....
Yargıtay — Esas No: 2010/8848, Karar No: 2011/1246, Tarih: 08.02.2011

**6. Hukuk Dairesi         2010/8848 E.  ,  2011/1246 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı alacak davasına dair kararın temyiz incelemesi duruşmalı olarak davacı-davalılar tarafından süresi içinde istenilmekle gün tayin edilerek taraflara gönderilen davetiyelerin tebliğ edilmesi üzerine belli günde davacı vekili Av..... ile davalı vekili Av..... geldi. Hazır bulunanların sözlü açıklaması dinlendikten sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Uyuşmazlık, 67.200 TL cezai şartın tahsiline ilişkindir..Mahkemece davanın kısmen kabulü 33.600 TL cezai şartın davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesi üzerine hüküm davacı vekili ve davalılar vekili tarafından ayrı temyiz edilmiştir.

1-Dosya kapsamına, toplanan delillere mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verilmiş olmasına takdirde de bir isabetsizlik bulunmamasına göre temyiz eden davalı vekilinin temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı vekilinin temyiz itirazlarına gelince ;

2-Davacı vekilinin temyiz itirazlarına gelince ;

Davada dayanılan ve hükme esas alınan 15.2.2004 başlangıç tarihli ve sekiz yıl süreli kira sözleşmesi konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmamaktadır. Sözleşme ile kiralanan davalı şirkete lokanta olarak kullanılması için kiralanmış, sözleşmeyi diğer davalı ... müşterek borçlu ve müteselsil kefil olarak imzalamıştır. Sözleşmenin özel şartlar 14 / D maddesinde süre bitmeden evvel yersiz ve haksız olarak tek taraflı fesih ile bu sözleşmenin münfesih olacağı, 15. maddesinde de 14 / D maddesine uygun olarak ilk üç yıl içinde akdin feshine sebebiyet vermesi durumunda kiracının kiralayana cezai şart olarak fesih tarihindeki kira tutarının iki yıllık karşılığını tazminat olarak ödemeyi kabul ve taahhüt ettiği kararlaştırılmıştır. Serbest irade ile konulan bu şartlar geçerli olup tarafları bağlar. Kiracılık süreci içinde davalı kiracı şirket Ankara... Noterliği’nden 25.5.2005 tarihinde verdiği tahliye taahhüdü ile kiralananı 1.10.2005 tarihinde tahliye etmeyi taahhüt etmiş, ayrıca 28.9.2005 tarihli adi yazılı tahliye taahhüdü ile de yine mukavele sorumlulukları uhdesinde kalarak kiralananı 1.10.2005 tarihinde tahliye etme taahhüdünü yinelemiştir Kiralanan davalı tarafça 3.10.2005 tarihli protokol ile tahliye edilerek kiralayana teslim edilmiştir. Sözleşmenin özel şartlar bölümü 11. maddesinde ikinci kira yılının aylık kirası 2.800 TL olarak kararlaştırılmış olduğundan davacı işbu dava ile sözleşmenin 15. maddesi gereği kira sözleşmesinin ilk üç yıl içinde feshedilmesi nedeniyle aylık 2.800 TL üzerinden iki yılık kira parasını cezai şart olarak talep etmektedir. Türk Ticaret Kanunu’nun 3.maddesine göre bu yasada düzenlenen hususlarda bir ticarethane veya fabrikayı ya da ticari şekilde işletilen diğer bir müesseseyi ilgilendiren bütün muamele, fiil ve işler ticari iştir. Aynı yasanın 21 / 2 maddesi hükmü gereği taraflardan yalnız biri için ticari iş niteliğinde olan sözleşmeler yasada aksine hüküm olmadıkça diğeri için de ticari iş sayılır. Davalı kiracı şirket Türk Ticaret Kanunu hükümlerine göre kurulmuş tüzel kişiliğe sahip bir limitet şirket olduğundan anılan yasanın 18. maddesine göre tacir statüsündedir. Davalı kiracı tüzel kişi olup tacir sıfatını taşıdığından Türk Ticaret Kanunu’nun 24. maddesi gereğince sözleşmeye konulan cezai şartın indirilmesini isteyemez. Olayda Borçlar Kanunu’nun 161 / 3 maddesinin uygulanma olanağı yoktur. Gerek yasa hükmü, gerek yerleşmiş yargısal içtihatlar da bu yöndedir. Lokanta olarak kullanılan kiralananın kapasitesi mevcut duruma etkili değildir.Bu durumda mahkemenin koşulları oluşmuş cezai şarttan herhangi bir tenkise gitmeksizin istemin kabulüne karar vermesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurması doğru görülmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün yukarıda ( 2 ) No’lu bentte yazılı nedenlerle davacı yararına BOZULMASINA ve Yargıtay duruşması için kendisini vekille temsil ettiren davacı yararına takdir olunan 825 TL vekalet ücretinin davalılardan alınarak davacıya verilmesine, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edenlere iadesine, 8.2.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7141, Karar No: 2016/809, Tarih: 27.01.2016

**11. Hukuk Dairesi         2015/7141 E.  ,  2016/809 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 26.03.2015 tarih ve 2014/130-2015/139 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı şirketin ortağı, diğer davalının ise şirket yetkilisi olduğunu, müvekkilinin 26/03/2013 tarihli noter hisse devri sözleşmesi ile hisselerini davalı ...'e devrettiğini, ancak buna ilişkin tescilin davalı tarafından yerine getirilmediğini, müvekkilinin TTK'nın 520. maddesindeki şirket devri şartlarını yerine getirdiğini ancak şirket merkezinin kapalı, şirketin gerçek sahibinin kayıp olması, yetkili temsilcinin sorumluluğunu yerine getirmemesi nedeniyle pay defterini bulamadığını, bu nedenle hisse devrinin tescil ve ilanı için ticaret sicili müdürlüğüne yaptığı müracaatların sonuçsuz kaldığını ileri sürerek, davalı şirketteki hissesini davalı ...'e devrettiğinin ve devir nedeniyle bu tarihten itibaren şirketle ilgisinin kalmadığının, hissesinin ... tarafından alındığının ve bu kişinin müdür olarak atandığının tespiti ile tespiti yapılacak bu hususların ticaret siciline tescil ve ilanına karar verilmesini istemiştir.

Davalılar davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, davacının pay devri hususunda ortaklar genel kuruluna başvurması, ortaklar genel kurulunun pay devrini onaylaması, (diğer ortak .....'nün esas sermayenin yarısına sahip olması nedeniyle onayı zorunludur) veya başvurudan itibaren 3 ay içinde genel kurulun pay devrine yönelik onay talebini reddetmemesinin gerektiği, davacının pay devrinin onayı için ortaklar genel kuruluna başvurmadığı, devrin zorunlu unsurunu yerine getirmediği gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 01,50 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 27.01.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/3198, Karar No: 2012/15411, Tarih: 07.05.2012

**8. Ceza Dairesi         2011/3198 E.  ,  2012/15411 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük ve müsadere

Gereği görüşülüp düşünüldü:

5237 sayılı TCK.nun 53/1. madde ve fikrasında belirtilen hakları kullanmaktan yoksun bırakılmanın kasten işlenmiş bir suçtan dolayı verilen hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olması karşısında, kararda gösterilmeyen hak yoksunluğunun infaz aşamasında nazara alınması mümkün görülmüş, tekerrüre esas Karasu Asliye Ceza Mahkemesinin 04.11.2004 gün 2003/37 esas, 2004/135 sayıyla sabıkası bulunan sanık hakkında TCK.nın 58. maddesinin uygulanmaması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Kasıtlı suçtan mahkumiyeti bulunması nedeniyle CMK.nun 231. maddesinin uygulanma olanağı bulunmayan sanık hakkında; yapılan yargılamaya, toplanan kanıtlara, hükmün dayandığı gerekçe ve takdire göre yerinde görülmeyen sair itirazların reddine, ancak:

Sanık hakkında hapis cezası yanında hükmedilen adli para cezasının suç tarihi itibarıyla 450 TL’den fazla olamayacağı, takdiri indirim maddesi ile bu miktarın 375 TL olacağı gözetilmeden, yazılı şekilde gün para cezası tayin edilerek sonuç olarak fazla ceza tayini,

Yasaya aykırı ise de, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususun, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, 6136 sayılı Yasanın 13/1. maddesi uyarınca hapis cezası yanında hüküm fıkrasında yer alan 30 gün adli para cezasının 450 TL adli para cezasına indirilmesi, TCK.nun 62. maddesi uygulamasıyla belirlenen 25 gün adli para cezasının 375 TL’ye indirilmesi ve hükümden 25 gün adli para cezasının 500 TL adli para cezasına çevrilmesiyle ilgili bölümün çıkarılması suretiyle hükmün (DÜZELTİLEREK ONANMASINA), 07.05.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.