muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/1043, Karar No: 2014/6884, Tarih: 05.05.2014

Davaya konu olan kayıp/kaçak bedeli, 4628 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'nun geçici 9. maddesinde “Ulusal Tarife” adı altında EPDK tarafından belirlenerek uygulanmaktadır. 01.04.2011 tarihinden geçerli olmak üzere uygulanmakta olan bu tarife de EPDK’nun 28.12.2010 tarih ve 2999 sayılı kararı ile belirlenmiştir. Tarifelerin uygulanmasında davacının da dahil olduğu lisans sahibi şirketler bakımından yasal zorunluluk bulunmaktadır. Lisans sahibi şirketler tarifeyi değiştiremeyeceği gibi tarifede yer almayan bir bedeli de tahsil edemeyecek veya düzenlenen tarifeler kapsamında düzenlenmiş bir bedeli de tahsil etmeme gibi bir davranışta bulunamayacaktır.

Diğer bir anlatımla, lisans sahibi şirketlerin tarifeleri uygulayıp uygulamama ve kayıp/kaçak bedelini tahsil etmeme gibi bir insiyatifi bulunmamaktadır. Tarifelere uyma yükümlülüğünün bir gereği olarak kayıp/kaçak bedeli, perakende satış tarifesinin bir unsuru olarak faturalarda yer almakta, bu bedelin belirlenmesi için alınan kurul kararı, EPDK’nun bir düzenleyici işlemi olarak tüm tüzel ve gerçek kişileri bağlamaktadır.

Öte yandan, 6352 sayılı Kanunun 64. Maddesi ile değiştirilen 4628 sayılı Kanunun 12. Maddesinde; kurulun yaptırım kararlarına karşı yetkili idare mahkemesinde dava açılabileceği, kurul kararlarına karşı açılan her türlü davanın öncelikli işlerden sayılacağı hükme bağlanmıştır. Bu hüküm çerçevesinde kurul kararlarının iptali için yargı yoluna başvurmak her zaman mümkündür.

Yapılan açıklamalardan anlaşılacağı üzere, dava konusu kayıp/kaçak bedeli; yasa ile belirlenen bir ücrettir. EPDK tarafından yapılan tarife, kurul tarafından onaylandıktan sonra yürürlüğe girmekte ve uygulanmaktadır.

Bundan ayrı, taraflar arasındaki sözleşmenin haksız şart içerdiğinin kabulü için, herhangi bir yasal denetim yolu açık olmayan bir hükmün sözleşmeye konulmuş olması gerekir. Oysa yukarıdaki açıklamalarda da izah edildiği üzere; kayıp/ kaçak bedeli 4628 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'nun 1/1, 4/1 ve aynı kanunun geçici 9. maddeleri ile EPDK'nun 28.12.2010 tarih ve 2999 sayılı kararına göre belirlenmekte ve alınmaktadır.

Hal böyle olunca; Tüketici Sorunları Hakem Heyeti ve dolayısıyla da Tüketici Mahkemesinin kayıp/kaçak bedeli konusunda bir değerlendirme yapması açıklanan yasal düzenlemeler karşısında olanaklı olmadığı gibi, kayıp/kaçak bedeli alınması uygulaması haksız şart teşkil etmemektedir.

Açıklanan nedenlerle, mahkemece; davanın kabulü cihetine gidilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK. nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 05.05.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3464, Karar No: 2016/14540, Tarih: 16.06.2016

**9. Hukuk Dairesi         2015/3464 E.  ,  2016/14540 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı ile fazla mesai ücreti alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili özetle; davacının davalı bankada 17.11.1997 tarihinde çalışmaya başladığını 07.01.2013 tarihinde 15 yıllık sigortalılık süresinin dolması nedeni ile iş akdinin davacı tarafından feshedildiğini iddia ederek; kıdem tazminatı ve fazla çalışma ücreti alacaklarının faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı işveren vekili özetle; dava konusu olayda zaman aşımı koşullarının oluştuğunu davacının hiçbir alacağının bulunmadığını, işten kendisinin ayrılması nedeni ile kıdem tazminatı koşullarının oluşmadığını savunarak, açılan davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak; kıdem tazminatı talebinin kabulüne, fazla mesai ücreti talebinin kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı, davalı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- 6100 sayılı HMK.’un 298/2 maddesi gereğince sonradan yazılacak gerekçeli kararın kısa karara uygun olması, tefhim edilen kısa karara aykırı olmaması gerekir. Aksi halde, yargılamanın aleniyeti ilkesi zedelenmiş ve mahkeme kararına güven sarsılmış olacaktır. Asıl olan tefhim edilen kısa karardır. Gerekçeli kararın kısa karara uygun olmaması, çelişki yaratır ve gerekçeli kararın yok hükmünde olduğu anlamına gelir. Belirtmek gerekir ki, kısa karar ile gerekçeli karar çelişkisi, Yargıtay İçtihadı Büyük Genel Kurulu’nun 10.4.1992 gün ve 1991/7 Esas, 1992/4 Kararı gereğince bozma nedenidir. Bu anlamda hüküm ile gerekçe arasında da çelişki yaratılmaması, hükmün gerekçeye uygun kurulması gerekir.

Yerel Mahkemece karar gerekçesinde 270 saatlik fazla mesai süresinin toplam fazla mesai süresinden mahsup edildiği ve günlük çalışmada 1.5 saat ara dinlenmesi verilen bilirkişinin kök raporda ki hesaplamasının kabul edildiği belirtilmesine ragmen, hükümde, taraflar arasındaki sözleşmede yer aldığı halde yıllık 270 saatlik fazla mesai ücretinin dışlanmadığı ve günlük çalışmada 1.5 saat ara dinlenmesi verilen ek bilirkişi raporu hesaplaması kabul edilmiş ve bu şekilde gerekçe ile hüküm arasında çelişkiye sebebiyet verilmiştir. Bu usule aykırıdır.

Diğer taraftan; taraflar arasındaki sözleşmede yer aldığı üzere, davacının ücretine yıllık 270 saatlik fazla mesai süresi dahil olduğundan ve işyerinde 1,5 saat ara dinlenmesi ile çalışıldığı kabul eidldiğinde, davacının fazla mesai ücreti alacağı doğmamaktadır. Bu nedenle de fazla mesai ücreti talebinin reddi gerekirken çelişki de yaratılmak suretiyle talebin kabulü hatalıdır.

3-Yargılama giderlerinin ve vekalet ücretlerinin, kabule göre yeniden değerlendirilmesi gerektiği gözden kaçırılmamalıdır.

F)Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 16/06/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3294, Karar No: 2018/3091, Tarih: 17.04.2018

**20. Hukuk Dairesi         2017/3294 E.  ,  2018/3091 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVACILAR : ... - ...

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacılar vekili dava dilekçesinde; müvekkillerinin ... ili, ... ilçesi, ......rMah,... mevkii, ... ada, 65 parsel sayılı taşınmazın hissedarları olduklarını, davalının aynı taşınmazda zemin kattaki dükkanın maliki olduğunu, davalının dükkan içinde yer alan tuvalet ve lavabosunu projede yer alan kısımdan alarak projede bahçe olan ortak alana kaydırarak bu alanın üzerini kapattığını ve dükkanla birleştirdiğini ileri sürerek hukuka aykırı olarak ortak yerlere yapılan el atmanın önlenmesine ve imalatların sökülerek projeye uygun hâle getirilmesine, müvekkillerinin ortak alana ulaşmaları için yolun tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne dava konu zemin kat dükkan maliki davalının bina arka bahçesindeki depo amaçlı alana müdahalesinin men'ine, depo vasıflı bölümün ve üzerinde kurulan klima ünitelerinin kaldırılmasına, yapının tasdikli projeye uygun hâle getirilmesine, diğer istemlerin reddine karar verilmiş, hükmü davalı temyiz etmiştir.

Dava konusu uyuşmazlık elatmanın önlenmesi ve projeye aykırılığın eski hale getirilmesi istemine ilişkindir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici sebeplere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

Karar gereğinin yerine getirilmesi için davalıya 634 sayılı Kat Mülkiyeti Kanununun 33. maddesi gereğince uygun bir süre verilmesi gerektiğinin ve yargılama giderleri yönünden ise maktu harç ve davacılar lehine maktu vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğinin düşünülmemesi doğru değil ise de, bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden;

...) Hüküm fıkrasının ...numaralı bendinden sonra gelmek üzere "davalıya karar gereğini yerine getirmesi için 30 gün süre verilmesine" ,

...- “Harçlar Kanununa göre alınması gereken ....187,68 TL harçtan, dava açılışta yatırılan ...,... TL peşin harç ile 722,00 TL tamamlama harcı olmak üzere toplam 739,... TL harcın mahsubuna, bakiye ....448,53 TL harcın davalıdan tahsili ile Hazineye irat kaydına, davacılar tarafından yatırılan 739,... TL harcın davalıdan alınarak davacılara verilmesine” cümlelerin hükümden çıkartılarak yerine “Harçlar Kanununa göre alınması gereken ...,... TL peşin harcın davalıdan tahsili ile Hazineye irat kaydına” ,

...- “Av. As. Üc. Trf.ne göre ....433,... TL avukatlık ücretinin davalıdan alınıp davacılara verilmesine,” cümlesinin hükümden çıkartılarak “AAÜT'ne göre 1500 TL vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacılara verilmesine", cümlelerinin eklenmesi suretiyle düzeltilmesine ve hükmün 6100 sayılı Kanunun geçici .... maddesi atfıyla HUMK’nın 438/7. maddesine göre düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA, temyiz harcının istek halinde iadesine .../04/2018 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/16384, Karar No: 2014/21114, Tarih: 28.10.2014

**10. Hukuk Dairesi         2014/16384 E.  ,  2014/21114 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Amasya İş Mahkemesi

TARİHİ : 25/04/2014

NUMARASI : 2012/49-2014/161

Davaya konu uyuşmazlık, 6552 sayılı Kanun kapsamında yapılandırmaya tabi Kurum alacağına ilişkindir.

11.09.2014 tarihli ve 29116 mükerrer sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak, öngörülen istisnaları haricinde aynı tarih itibariyle yürürlüğe giren İş Kanunu ile Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılması ile Bazı Alacakların Yeniden Yapılandırılmasına Dair 6552 sayılı Kanunun 81. maddesi ile 5510 sayılı Kanuna eklenen Geçici 60. maddesinin 1, 2, 3, 9 ve 19. fıkralarında; “(1)2014 yılı Nisan ve önceki aylara ilişkin olup bu maddenin yayımlandığı tarihten önce tahakkuk ettiği hâlde ödenmemiş olan;

a) Bu Kanunun 4 üncü maddesinin birinci fıkrasının (a), (b) ve (c) bentleri kapsamındaki sigortalılık statülerinden kaynaklanan, sigorta primi, emeklilik keseneği ve kurum karşılığı, işsizlik sigortası primi, sosyal güvenlik destek primi,

b) Bu maddeye göre yapılan başvuru tarihi itibarıyla ilgili mevzuatına göre ödenmesi imkânı ortadan kalkmamış isteğe bağlı sigorta primi ve topluluk sigortası primi,

c) Sosyal Güvenlik Kurumu tarafından ilgili kanunları gereğince takip edilen damga vergisi, özel işlem vergisi ve eğitime katkı payı,

ç) 30/4/2014 tarihine kadar (bu tarih dâhil) bitirilmiş özel nitelikteki inşaatlar ile ihale konusu işlere ilişkin olup bu maddenin yayımlandığı tarihten önce Kurumca resen tahakkuk ettirilerek işverene tebliğ edildiği hâlde bu maddenin yayımlandığı tarih itibarıyla ödenmemiş olan; özel nitelikteki inşaatlar ile ihale konusu işlere ilişkin yapılan ön değerlendirme, araştırma veya tespitler sonucunda bulunan eksik işçilik tutarı üzerinden hesaplanan sigorta primi,

d) Bu Kanunun 60 ıncı maddesinin birinci fıkrasının (g) bendi kapsamında genel sağlık sigortalısı olanların genel sağlık sigortası primi,

e) Sosyal güvenlik kanunlarına göre emeklilik veya yaşlılık aylığı almakta iken 5335 sayılı Kanunun 30 uncu maddesinin ikinci fıkrası kapsamına giren kurum ve kuruluşlara ait işyerlerinde çalışmaları nedeniyle aylıkları kesilmesi gerekenlere, bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihi takip eden ödeme dönemine kadar yersiz olarak ödendiği tespit edilen aylıklara ilişkin borç, asılları ile bu alacaklara ödeme sürelerinin bittiği tarihlerden bu maddenin yayımlandığı tarihe kadar geçen süre için Yİ-ÜFE aylık değişim oranları esas alınarak hesaplanacak tutarın, bu maddede belirtilen süre ve şekilde ödenmesi hâlinde, bu alacaklara uygulanan gecikme cezası ve gecikme zammı gibi ferî alacakların tamamının tahsilinden vazgeçilir.

(2)30/4/2014 tarihine kadar (bu tarih dâhil) işlenen fiillere ilişkin olup bu maddenin yayımlandığı tarih itibarıyla ödenmemiş olan idari para cezası asıllarının %50’si ile bu tutara ödeme sürelerinin bittiği tarihlerden bu maddenin yayımlandığı tarihe kadar geçen süre için Yİ-ÜFE aylık değişim oranları esas alınarak hesaplanacak tutarın, bu maddede belirtilen süre ve şekilde ödenmesi hâlinde idari para cezası asıllarının kalan %50’si ile idari para cezasına uygulanan gecikme cezası ve gecikme zammı gibi ferî alacaklarının tamamının tahsilinden vazgeçilir.

(3) Bu madde hükümlerinden yararlanmak isteyen borçluların;

a) Bu maddenin yayımlandığı tarihi izleyen ay başından itibaren; birinci fıkranın (d) bendinde belirtilen borçlular yedi ay içinde, diğer bentlerde belirtilen borçlular ise üç ay içinde Kuruma başvuruda bulunmaları,

b) İlk taksiti bu maddenin yayımlandığı tarihi izleyen ay başından itibaren; birinci fıkranın (d) bendinde belirtilen borçlular sekiz ay içinde, diğer bentlerde belirtilenler ise dört ay içinde, diğer taksitlerini ise ikişer aylık dönemler hâlinde azami on sekiz eşit taksitte ödemeleri, gerekir.

(9) Bu madde hükümlerinden yararlanmak isteyen borçluların, bu maddelerde belirtilen şartların yanı sıra dava açmamaları, açılmış davalardan vazgeçmeleri ve kanun yollarına başvurmamaları şarttır.

(19) Bakanlar Kurulu, bu maddede öngörülen başvuru ve ilk taksit ödeme sürelerini, bu maddenin birinci fıkrasının (d) bendinde belirtilen borçlular yönünden altı aya kadar, diğer borçlular yönünden ise bir aya kadar uzatmaya yetkilidir.” düzenlemesine yer verilmiştir.

Yapılandırma hükümlerinden yararlanabilmek için açıklanan yasal düzenlemede belirtilen genel sağlık sigortası primi haricindeki alacaklar bakımından 31.12.2014, genel sağlık sigortası primi alacakları yönünden ise 30.04.2015 tarihine kadar Kuruma başvuruda bulunulması gerekmektedir.

Ayrıca, anılan maddenin 9. fıkrası hükmüne göre de, yapılandırma hükümlerinden yararlanmak isteyen borçluların, bu maddelerde belirtilen şartların yanı sıra dava açmamaları, açılmış davalardan vazgeçmeleri ve kanun yollarına başvurmamaları şarttır.

Mahkemece, yukarıda açıklanan ve karar tarihinden sonra yürürlüğe giren yasal düzenleme gereği, davaya konu borcun yapılandırma kapsamında bulunduğu gözetilmeli, bu çerçevede 6552 sayılı Kanunun tanıdığı alacakların yeniden yapılandırılması olanağından yararlanılıp yararlanılmadığı incelenmeli, yapılandırma başvuru süresinin bitiş tarihleri ile Geçici 60. maddenin 9. fıkrasının “Bu madde hükümlerinden yararlanmak isteyen borçluların, bu maddelerde belirtilen şartların yanı sıra dava açmamaları, açılmış davalardan vazgeçmeleri ve kanun yollarına başvurmamaları şarttır.” hükmü de göz önünde bulundurularak, yapılacak değerlendirmeye göre bir karar verilmelidir.

Bu hukuki olgu çerçevesinde, yeniden inceleme yapılmak üzere mahkeme hükmünün bozulmasına karar verilmesi gerekmektedir.

Bu hukuki olgu çerçevesinde, yeniden inceleme yapılmak üzere mahkeme hükmünün bozulmasına karar verilmesi gerekmektedir.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün sair hususlar incelenmeksizin yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 28.10.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/7736, Karar No: 2022/16871, Tarih: 24.11.2022

**5. Hukuk Dairesi         2022/7736 E.  ,  2022/16871 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan yargılaması sonunda; Tavzih ve tashih talebinin reddine dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtayca incelenmesi, davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü;

- K A R A R -

Talep, kamulaştırma konusu irtifak hakkı bedelinin tespiti ve bu hakkın Hazine adına tescili istemli davada verilen kararın tavzihi ve tashihi istemine ilişkindir.

Mahkemece tavzih ve tashih istemlerinin reddine karar verilmiş, hüküm davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Yapılan incelemede; 5018 sayılı Kamu Mali Yönetimi ve Kontrol Kanunu’nun 45. maddesi ile genel bütçe kapsamındaki kamu idarelerinin edindiği taşınmazların Hazine adına tescil olunacağı düzenlendiğinden, dava konusu taşınmazın Hazine adına tesciline karar verilmesi gerekirken, davacı idare adına tesciline karar verildiği anlaşıldığından, hükmün talep doğrultusunda tavzih edilmesi gerekirken, tavzih talebinin reddine karar verilmesi ve karar başlığında davacı idarenin isminin kısaltmasının yazılması,

Doğru değil ise de bu yanılgıların giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden,

24.12.2019 tarihli ek kararın 1. bendinin tümüyle çıkartılmasına, yerine (Davacı idare vekilinin tashih ve tavzih talebinin kabulü ile gerekçeli kararın başlık kısmında davacı olarak gösterilen (EPDK) kısaltmasının çıkartılmasına, yerine (T.C. Enerji Piyasası Düzenleme Kurumu) ibaresinin yazılmasına, hüküm fıkrasının 4 nolu bendindeki (kısım) kelimesinden sonra gelen (üzerinden davacı idare lehine daimi irtifak hakkı tesisine ve tapuya tesciline) ibaresinin çıkartılmasına, yerine (kullanım hakkı Enerji Piyasası Düzenleme Kurumuna ait olmak üzere Hazine lehine daimi irtifak hakkı tesisine ve tapuya tesciline,) ibaresinin yazılmasına,

Hükmün böylece DÜZELTİLEREK ONANMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine, 24.11.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/14589, Karar No: 2013/9893, Tarih: 22.10.2013

**5. Ceza Dairesi         2012/14589 E.  ,  2013/9893 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Görevi yaptırmamak için direnme, hakaret

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

TCK'nın 125/3-a maddesinde hakaret eylemi için hapis cezası ile adli para cezasının seçenek yaptırım olarak öngörülmesine rağmen, TCK'nın 50/2. maddesinde belirtilen "suç tanımında hapis cezası ile adli para cezasının seçenek olarak öngörüldüğü hallerde, hapis cezasına hükmedilmişse; bu ceza artık adli para cezasına çevrilmez." hükmüne aykırı şekilde mahkemece hapis cezası takdir ve tercih edilmiş olmasına rağmen bu cezanın daha sonra adli para cezasına çevrilmiş olması aleyhe temiz olmadığından bozma sebebi sayılmamış, yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sair temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sanık hakkında hükmolunan adli para cezalarının; 5083 sayılı Kanunun 1. maddesi ile hükümden sonra 01/01/2009 tarihinde yürürlüğe giren Bakanlar Kurulunun 04/04/2007 tarih ve 2007/11963 sayılı Kararının 1. maddesi uyarınca Türk Lirası (TL) olarak belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

Her iki suçtan sonuç olarak adli para cezasına hükmedilmesi nedeniyle, TCK'nın 53/1. maddesinde yazılı hak mahrumiyetine karar verilemeyeceğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu cihetlerin yeniden duruşma yapılmaksızın CMUK'nın 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkralarındaki TCK 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümlerin tümüyle çıkarılması ve “7000 YTL ve 3000 YTL” olarak hükmolunan para cezalarının “7000 TL ve 3000 TL” şeklinde değiştirilmesi suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun olan hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 22/10/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/2062, Karar No: 2021/4892, Tarih: 09.06.2021

**8. Hukuk Dairesi         2021/2062 E.  ,  2021/4892 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 38. Hukuk Dairesi

MAHKEMESİ : Tekirdağ 2. Aile Mahkemesi

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Tekirdağ 2. Aile Mahkemesinin 02.07.2020 tarihli ve 2020/194 Esas, 2020/162 Karar sayılı kararıyla davanın kabulüne karar verilmiş olup, Mahkeme hükmüne karşı davalı vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine, İlk Derece Mahkemesince ek karar ile istinaf isteminin süreden reddine karar verilmiş, ek kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine İstanbul Bölge Adliye 38. Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun süreden reddine dair ek kararın kaldırılmasına, davalının istinaf isteminin kabulü ile davanın reddine karar verilmiş, bu kez davacı vekilince Bölge Adliye Mahkemesi kararının temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi gereği düşünüldü.

K A R A R

Dava dilekçesinde, çocuk mahkemesinin bakım tedbiri kararı gereği Koruyucu Aile Hizmet modelinden faydalanan küçük ...'ün evlat edinilmesinde ana-baba rızasının aranmamasına karar verilmesi istenilmiştir.

Mahkemece, küçüğün 21 günlük bebek iken annesi tarafından kurum bakımına verildiği, bu tarihinden itibaren çocuğun bakım ve sorumluluğu ile ilgilenmediği, çocuk ile bağ kurmadığı, kişisel ilişki geliştirmediği, çocuğu koruma ve bakım altında iken arayıp sormadığı, nakil bilgi formunda ise ailenin söz konusu çocuğunun bakım ve sorumluluğunu üstlenmek istemediği, annenin telefonları açmadığından anne ile herhangi bir iletişimin kurulamadığının tespit edildiği, bu haliyle annenin küçüğe karşı özen yükümlülüğünü yerine getirmediğinin açıkça anlaşıldığı, küçük ...'in evlat edinme hizmetinden yararlandırılabilmesi için Türk Medeni Kanunu'nun 311. ve 312. maddelerine istinaden küçük hakkında ana baba rızasının aranmamasına karar verilmiştir.

Davanın kabulüne dair verilen karar davalı ... vekili tarafından istinaf edilmiş, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun, küçüğün koruma altına alınarak hakkında bakım tedbiri uygulandığı ve kuruma yerleştirildiği, bu durumda evlat edinmede ana-baba rızası aranmaması kararının, ileride gerçekleşecek evlat edinme işlemi sırasında talep edilebileceği gerekçesi ile istinaf başvurusunun kabulü ile davanın reddine karar verilmesi üzerine davacı vekilince bölge adliye mahkemesi kararı temyiz edilmiştir.

Dava, küçüğün gelecekte evlat edindirme hizmetlerinden yararlandırılacağı ileri sürülerek TMK’nin 311. maddesindeki sebepler ile annesinin evlat edinmede rızasının aranmamasına karar verilmesi istemine ilişkindir.