muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/6871, Karar No: 2014/9975, Tarih: 25.04.2014

6100 sayılı Kanun'un 110. maddesinde düzenlenen, davacının aynı davalıya karşı birbirinden bağımsız birden fazla asli talebini aynı dava dilekçesinde ileri sürmesi olarak tanımlanan davaların yığılması (objektif dava birleşmesi) halinde, talep sayısı sayısı kadar dava bulunduğu kabul edildiğinden ve aynı Kanunun 297/2. maddesi uyarınca da her bir talep bakımından ayrı ayrı hüküm verilmesi gerektiğinden, bu durumda da dava dilekçesinde ileri sürülen taleplerin belirsiz alacak olup olmadığının her bir talep bakımından ayrı ayrı değerlendirilmesi gerekecektir.

Tüm bu açıklamalar sonucunda şunu belirtmek gerekir ki, iş hukukundan kaynaklanan alacaklar bakımından baştan belirli veya belirsiz alacak davası şeklinde Belirleme yapmak kural olarak doğru ve mümkün değildir. Bu sebeple iş hukukunda da belirsiz alacak davasının açılabilmesi, bu davanın açılması için gerekli şartların varlığına bağlıdır. Eğer bu şartlar varsa, iş hukukunda da belirsiz alacak davası açılabilir, yoksa açılamaz (C. Simil, Belirsiz Alacak Davası, I. Bası, İstanbul 2013, s. 414). Keza aynı şey kısmi dava için de sözkonusudur.

Somut olayda, dava dilekçesinde davanın 6100 sayılı Kanun'un 107. maddesine dayanılarak açıldığı belirtilmiştir. Bilirkişi raporunun sunulmasının ardından, 6100 sayılı Kanun'un 107/2. maddesi uyarınca da, talep miktarı artırımına ilişkin dilekçe sunulmuş ve davanın belirsiz alacak davası olarak açıldığı tekrar vurgulanmıştır. Hal böyleyken, davanın belirsiz alacak davası olarak açıldığı yönünde şüphe yoktur. Mahkemece ise dava kısmi dava türünde kabul edilerek, sonuca gidilmiştir.

Yukarıda yapılan açıklamalar ışığında, somut olayın özellikleri dikkate alınarak, dava dilekçesinde ileri sürülen taleplerin belirsiz alacak olup olmadığının ayrı ayrı değerlendirilmesi gereklidir.

Öncelikle, taraflar arasında çalışma süresi ve ücret miktarı tartışmalı ise de, salt sözkonusu tartışmanın varlığı alacağı belirsiz hale getirmez. Keza davacı, çalışma süresini ve ücretini belirleyebilmektedir. Davacının ne zamandan beri çalıştığını veya ücretinin ne kadar olduğunu bilmemesi aynı zamanda hayatın olağan akışına da aykırıdır. Davacı işçinin kendisinin bilmediği çalışma süresini, tanıkların bildiğini veya bilirkişinin bileceğini farzetmek ispat kurallarına da hayatın olağan akışına da aykırıdır. Keza tarafın yeterli şekilde somutlaştırıp kendisinin bilgisinde dahi olmadığını belirttiği bir hususun mahkemece bilinmesini beklemek de mümkün değildir. Yine taraflar arasındaki iş ilişkisinin mevsimlik olup olmadığı yönünde uyuşmazlık bulunması da, davanın belirsiz alacak davası olarak kabulüne imkan vermez.

İşverenin maddi hukuktan doğan yükümlülüklerini (belge ve bordro düzenleme gibi) yerine getirmemesi, tuttuğu belgelerin gerçeği yansıtmaması, davadan önce işçinin alacaklarını inkar etmesi ya da ikrar etmekle beraber yerine getirmemesi davacıya kural olarak belirsiz alacak davası açma imkanını vermez. İşçi bu durumlarda dahi, alacağının miktarını veya değerini belirleyebiliyorsa, belirsiz alacak davası açamaz(Simil, s. 412).

Ayrıca, yukarıda da belirtildiği gibi, salt bilirkişi incelemesine gidilmesi belirsiz alacak davasının açılabilmesi için yeterli değildir.

Genel olarak yapılan bu açıklamadan sonra, objektif dava birleşmesi şeklinde açılan eldeki dava taleplerinin her birinin belirsiz alacak olup olmadığının ayrı ayrı değerlendirilmesine gelince;

Fazla çalışma, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarına yönelik talepler bakımından, alacak iddiasının şahit anlatımlarına dayanması sebebiyle, kabul ihtimalinde hesaba esas alınan süre ve alacağın miktarı nazara alınarak takdir edilecek uygun oranda hakkaniyet indirimi yapılması gerekliliği sözkonusu olduğundan ve hakimin takdir yetkisine bağlı olarak yapılacak indirim oranı baştan belirli olmadığından, alacaklar belirsizdir.

Kıdem tazminatı ve ihbar tazminatı alacakları bakımından ise davacı, çalışma süresinin kesintisiz kabul edilmesi ve aylık ücret miktarının iddiası gibi esas alınarak, tazminat alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir. Davacı çalışma süresini, kendisine en son ödenen aylık ücret miktarını, tazminat hesaplamasına esas alınacak aylık ücrete ek para veya parayla ölçülebilen sosyal menfaatleri belirleyebilecek durumdadır. Tazminat alacaklarına hak kazanıp kazanmama noktasında varolan uyuşmazlık da, sözkonusu tazminat alacaklarını belirsiz alacak haline getirmez. Bu halde sözkonusu alacaklar, belirsiz alacak değildir. Anılan sebeple, kıdem ve ihbar tazminatı alacaklarının gerçekte belirli bir alacak olduğu ve dolayısıyla belirsiz alacak davasına konu edilemeyecekleri nazara alınarak, bu talepler yönünden hukuki yarar yokluğundan davanın reddi gerekirken, yazılı şekilde esasa girilerek karar verilmesi hatalı olmuştur.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 25.04.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/9219, Karar No: 2013/10284, Tarih: 18.11.2013

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2013/9219 E.  ,  2013/10284 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi (.... 3. As. Huk)

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı gerçek kişi vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Yörede 1979 yılında 2924 sayılı Orman Köylülerinin Kalkınmalarının Desteklenmesi Hakkında Kanun uyarınca yapılan kullanım kadastrosu çalışmaları sırasında, ... Mahallesi 634 parsel sayılı 3960,00 m² yüzölçümündeki taşınmazın 6831 sayılı Kanunun 1744 sayılı Kanun ile değişik 2. maddesi gereğince orman rejimi dışına çıkarılan yerlerden olduğu ve 7 yıldan beri ...’in işgalinde olduğu belirtilerek meyve fidanlığı niteliğiyle Hazine adına tesbit edilmiş ve itirazsız kesinleşmiştir.

Davacı vekili, 634 parsel sayılı taşınmazın 120,00 m² yüzölçümündeki bölümünün müvekkili tarafından ...isimli bir şahıstan haricen satın alındığını, çekişmeli parselin bulunduğu bölgede 5831 sayılı Kanunun 8. maddesiyle 3402 sayılı Kadastro Kanununa eklenen Ek 4. maddesine göre kadastro çalışması yapıldığını ancak 634 parsel sayılı taşınmazın Ek-4'e göre yapılan kadastro çalışmasına konu edilmediğini iddia ederek, 634 sayılı taşınmazın 120,00 m² yüzölçümündeki bölümünün müvekkilinin kullanımında bulunduğuna dair tapu kütüğünün beyanlar hanesine şerh verilmesi istemiyle dava açmıştır.

Mahkemece, talebin idarî yargının görev alanına girdiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı gerçek kişi vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, 6831 sayılı Kanunun 2/B maddesi kapsamında kalan taşınmazın tapu kütüğünün beyanlar hanesine kullanıcı şerhi verilmesi istemine ilişkindir.

Dava konusu 3960,00 m² yüzölçümündeki 634 parsel sayılı taşınmazın tapu kütüğünün beyanlar hanesinde “Şagili Mahmut oğlu Mahmut Döşerdir” şeklinde kullanım şerhi bulunmaktadır. Davacı vekili ise, 634 sayılı taşınmazın 120,00 m² yüzölçümündeki bölümünün müvekkilinin kullanımında bulunduğuna dair tapu kütüğünün beyanlar hanesine şerh verilmesi isteğinde bulunmuştur. Mahkemece, talebin idarî yargının görev alanına girdiği gerekçesiyle davanın görev nedeniyle reddine karar verilmiştir. Ancak, mahkemece verilen karar usul ve kanuna aykırıdır. Şöyle ki; somut dava, idarî bir tasarrufa karşı açılmamıştır. Taşınmazın beyanlar hanesinde hali hazırda kullanıcı şerhi bulunmaktadır. Tapu kütüğünün beyanlar hanesindeki mevcut kullanıcı şerhinin tamamen veya kısmen değiştirilmesi istemlerine yönelik açılan davalar adlî yargının görevi içindedir. Ayrıca, karar tarihinden sonra 634 parsel sayılı taşınmazın güncellemeye tâbi tutulup beyanlar hanesine davacı kişi ile birlikte dava dışı gerçek kişiler lehine kullanıcı şerhleri verildiği, dairenin iade kararı ile dosyaya getirtilen 634 parsel sayılı taşınmaza ait tapu kayıt örneğinden anlaşılmaktadır.

Hal böyle olunca; yani, somut davanın adlî yargının görevi içinde olduğu ve karar tarihinden sonra dava konusu 634 parsel güncellemeye tabi tutulup beyanlar hanesine davacı kişi lehine kullanıcı şerhi verildiği de gözetilip, işin esası hakkında bir hüküm oluşturulması için yerel mahkeme hükmünün bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; davacı gerçek kişi vekilinin temyiz itirazlarının kabulüyle hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer yönlerin bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, temyiz harcının istek halinde iadesine 18/11/2013 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/3490, Karar No: 2025/2201, Tarih: 27.03.2025

**11. Hukuk Dairesi         2024/3490 E.  ,  2025/2201 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 43. Hukuk Dairesi

SAYISI :2020/2176 Esas, 2024/129 Karar

HÜKÜM :Davanın reddine

İLK DERECE MAHKEMESİ :İstanbul 15. Asliye Ticaret Mahkemesi

SAYISI :2020/209 E., 2020/502 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı Yargıtayca duruşma istemli olarak davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne, dava konusu meblağ 567.540,00 TL'nin altında bulunduğundan 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (HMK) 369/2 hükmü gereğince duruşma isteğinin reddine karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

KARAR

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkili tarafından 17.08.2015 tarihinde davalı bankanın .... Şubesine imza mukabili elden verilen yazılı ödeme talimatı ile müvekkilinin şube nezdindeki vadesiz ticari mevduat hesabından 2.159.695,84 TL’nin Nisan-Haziran 2015 dönemi kurumlar vergisi ödemesi olarak Orhangazi Vergi Dairesinin hesabına havale yapılmasının istenildiğini, davalı bankanın talimata ve şirket hesabında yeterli bakiye olmasına rağmen verilen talimatı gerçekleştirmediğini, ödemeyi ve talimatı bir gün gecikme ile, 18.08.2015 tarihinde, 1.010,56 TL gecikme zammı ile birlikte ilgili vergi dairesi hesabına aktardığını, gecikmenin davalı bankanın kusurundan kaynaklanması nedeniyle müvekkili tarafından ödenmek zorunda kalınan 1.010,56 TL tutarındaki gecikme zammının, davalı banka tarafından, 18.11.2015 tarihinde “ref.80330 vergi telafi cost” açıklaması ile müvekkili şirketin hesabına iade edildiğini, davalı bankanın kusur ve hatasından kaynaklanan 1 günlük geç ödeme nedeniyle davacının 2017 kurumlar vergisi beyannamesinde beyan ettiği 9.247.987,44 TL tutarındaki kurumlar vergisi üzerinden %5 vergi indiriminin hesaplanmadığını 462.399,37 TL vergi indiriminden faydalanamadığını, bu tutarı vergi dairesine ödemek zorunda kaldığını, bu tutarın iadesi için 11.06.2018 tarihinde ilgili vergi dairesine başvuru yapıldığını, vergi dairesinin 21.09.2018 tarihli yazısı ile davalı bankanın kusurundan kaynaklanan bir günlük geç ödeme gerekçe gösterilerek müvekkiline iade yapılmadığının açıklandığını ileri sürerek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla davalı bankanın kusur ve/veya ihmalinden kaynaklanan nedenlerle vergi dairesine ödenmek zorunda kalınan 462.399,37 TL zararın, zarar tutarının öğrenildiği beyanname tarihi olan 24.04.2018 tarihinden itibaren işleyecek en yüksek mevduat faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacının zararı 24.04.2018 tarihinde vergi dairesine beyanname verilmesi suretiyle öğrendiği, dava tarihi itibariyle öğrenmeden itibaren 2 yıl ve haksız eylemin gerçekleştiği 18.08.2015 tarihinden itibaren 10 yıllık zamanaşımı sürelerinin dolmadığı, davalı bankanın 18.08.2015 tarihinde gerçekleşen talimata aykırı işlem nedeniyle doğan davacı zararını 18.11.2015 tarihinde “ref.80330 vergi telafi cost” kaydı ile ihtirazi kayıt koymaksızın ödediği, böylece yapılan haksız fiilde %100 oranında kusurunu kabul ettiği, bu kabul sonucu olarak Orhangazi Vergi Dairesinin 21.09.2018 tarihli yazısı ile davacının 2017 yılına ait kurumlar vergisi borcundan %5 vergi indirimi yapılmaması sonucu doğan 462.399,37 TL zararından da davalı bankanın %100 oranında sorumlu olduğu, ancak kısa kararda maddi hata sebebiyle 462.389,37 TL yazıldığı gerekçeli kararın yazımı sırasında fark edildiğinden bu maddi hatanın gerekçeli karar yazılırken düzeltildiği, davalı bankanın Beyoğlu 5. Noterliği’nin 13.11.2018 tarihli ihtarnamesini 14.11.2018 tarihinde tebliğ aldığı, ihtarda verilen 5 iş günlük sürenin sonunda davalının 21.11.2018 tarihinde temerrüde düştüğü ancak, kısa kararda maddi hata sebebiyle 20.11.2018 tarihinin yazıldığı gerekçeli kararın yazımı sırasında fark edildiğinden bu maddi hatanın da gerekçeli karar yazılırken düzeltildiği gerekçesiyle davanın kabulüne, 462.399,37 TL'nin 21.11.2018 tarihinden itibaren işleyecek en yüksek mevduat faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiş, hüküm, davalı vekilince istinaf edilmiştir.

IV. BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile vergi mevzuatı ve bankacılık uygulamalarına göre davalı banka tarafından vergi ödemesinin yapılabilmesi için vergi tahakkuk barkod fişinin de bankaya iletilmesi gerektiği, davacı tarafından 18.08.2015 tarihi saat 09.20'de tahakkuk fişinin bankaya iletildiği, akabinde hemen ödemenin gerçekleştiği, bu durumda davalı bankanın gecikmede sorumluluğu bulunmadığı anlaşıldığından İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmesi gerekirken davanın kabulüne karar verilmesinin isabetli olmadığı gerekçesiyle davalı vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına, yeniden hüküm kurulmasına, davanın reddine karar verilmiş, karar, davacı vekilince temyiz edilmiştir.

V. TEMYİZ İNCELEMESİ

A. Dava ve Hukuki Nitelendirme

Dava, davacı şirketin vergi borcu ödemesine ilişkin davalı bankaya verdiği havale talimatının gereği gibi süresinde yerine getirilmemesi nedeniyle davacının vergi indiriminden faydalanamayarak vergi dairesine ödemek zorunda kaldığı bedelin davalı bankadan tahsili istemine ilişkindir.

B.Değerlendirme ve Gerekçe

V. TEMYİZ İNCELEMESİ

A. Dava ve Hukuki Nitelendirme

Dava, davacı şirketin vergi borcu ödemesine ilişkin davalı bankaya verdiği havale talimatının gereği gibi süresinde yerine getirilmemesi nedeniyle davacının vergi indiriminden faydalanamayarak vergi dairesine ödemek zorunda kaldığı bedelin davalı bankadan tahsili istemine ilişkindir.

B.Değerlendirme ve Gerekçe

Dava, davacı şirketin vergi borcu ödemesine ilişkin davalı bankaya elden verdiği 17.08.2015 tarihli havale talimatının gereği gibi süresinde yerine getirilmeyerek, 18.08.2015 tarihinde gerçekleşen talimata aykırı işlem nedeniyle davacının vergi indiriminden faydalanamayarak vergi dairesine ödemek zorunda kaldığı bedelin davalı bankadan tahsili istemine ilişkindir.

Davalı bankanın 18.08.2015 tarihinde gerçekleşen talimata aykırı işlem nedeniyle doğan davacı zararını (gecikme cezasını) 18.11.2015 tarihinde “ref.80330 vergi telafi cost” kaydı ile ihtirazi kayıt koymaksızın ödediği dikkate alındığında, elden getirilen havale talimatında bir eksiklik bulunması halinde bunun tamamlanması hususundaki sorumluluğa taraflar arasında akdedilen Ticari Müşteri Sözleşmesinde yer verilmiş, müşterinin yükümlülükleri sözleşmenin 77. maddesinde, bankanın sorumlu olmadığı durumlar da 78. maddede düzenlenmiştir. Davacı şirket ile davalı banka arasında imzalanan “Ticari Müşteri Sözleşmesinin" 78. maddesinde; “Banka, müşterinin fax talimatını aldığında, 77. madde uyarınca gönderilecek yazılı teyidi beklemeksizin, talimatın gereğini kendi anlayışına göre yerine getirecektir.Ancak, Banka herhangi bir neden ileri sürmeksizin kendi taktirine göre faxla iletilen talimatı yerine getirmeyi ret hakkını saklı tutar. Banka, faxla kendisine iletilen talimatın üzerindeki imzaları Müşterinin kendisine tevdi ettiği imza sürküleriyle karşılaştırırken makul bir dikkat gösterecektir. Müşteri bankanın, Faks metniyle asıl talimat yazısı ve/veya imza sirküleri arasındaki ilk bakışta ayırt edilemeyecek imza benzerliklerinden, fax talimatı ve/veya ekli belgelerle ilgili yanlışlık, hata, hile ve sahtecilik sonuçlarından, bağlı olduğu genel veya özel iletişim araç ve sistemlerinin işlememesinden veya arızalanmasından; Müşterinin bu sözleşmede numarası yazılı fax cihazı dışındaki bir cihazdan bankaya fax talimatı göndermesi durumunda ortaya çıkacak sonuçlardan, fax talimatıyla gelen bilgi ve talimatın ve/veya eklerinin yanlış ve yetersiz olmasından, yanlış veya değişik fax numarasına veya eksik iletilmiş olmasından, teyit için olduğu belirtilmeden teslim edilecek talimat asıllarına istinaden mükerrer işlem yapılmasından doğacak sonuçlardan sorumlu olmayacağını peşinen kabul etmiştir.'' hükmünün düzenlendiği anlaşılmıştır.

Somut olayda, davacının, davalı bankaya 17.08.2015 tarihinde, elden, hesabından ''Nisan-Haziran 2015 Kurumlar Vergisi ödemesi'' olarak Orhangazi Vergi Dairesine havale yapılması talimatı verdiğini, havale talimatının bir gün geç olacak şekilde 18.08.2015 tarihinde gecikme zammı ile vergi dairesi hesabına havale edildiğini, gecikmenin banka kusurundan ileri geldiğini iddia ettiği, yine davalı banka tarafından gecikme zammının 18.11.2015 tarihinde “ref.80330 vergi telafi cost” kaydı ile ihtirazi kayıt konulmadan kendilerine iade edildiğini, dolayısıyla bankanın kusurunu kabul ettiğini beyan ettiği anlaşılmıştır. Taraflar arasında akdedilen sözleşmenin 77. ve 78. maddeleri değerlendirildiğinde 18.08.2015 tarihinde gerçekleşen talimata aykırı işlem nedeniyle davalı bankanın sorumluluğu bulunduğundan usuli kazanılmış haklar da gözetilerek davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken, hatalı değerlendirme ve yanılgılı gerekçe ile davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiş, Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulması gerekmiştir.

VI. SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile Bölge Adliye Mahkemesi kararının BOZULMASINA, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'un 373/2 hükmü uyarınca dava dosyasının Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 27.03.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6852, Karar No: 2016/350, Tarih: 21.01.2016

**7. Ceza Dairesi         2014/6852 E.  ,  2016/350 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 4733 sayılı Yasa'ya Muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülük, erteleme, müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

1)Hükmün A-9 ve B-9 numaralı fıkralarında sanıklar hakkında tayin edilen adli para cezasının taksitlendirilmesine yer olmadığına karar verilirken, A-10 ve B-10 numaralı hüküm fıkralarında adli para cezasının taksitle tahsiline karar verilmesi,

2) 24.11.2015 günlü 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarih ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile 5237 sayılı TCK.nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptal edilmesi nedeniyle, anılan maddenin yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

3) TCK'nın 53. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, mahkum olduğu kısa süreli olmayan hapis cezası ertelenen sanıklar hakkında anılan maddenin l.fıkrasının (c) bendinde yazılı hak yoksunluğunun, sanıkların sadece kendi altsoyları üzerindeki velayet, vesayet veya kayyımlık yetkileri açısından uygulanmasına yer olmadığına, altsoyları dışında kalanlarla ilgili bu hak ve yetkilerden ise cezanın infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmalarına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm tesisi,

4)Suçtan doğrudan zarar görmeyen ve katılma hakkı bulunmayan gümrük idaresinin davaya katılan olarak kabul edilip lehine dilekçe yazım ücretine hükmedilmesi,

Yasaya aykırı, sanıkların temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden ve bu hususlar yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nın 322. maddesi uyarınca, hükümden adli para cezasının taksitlendirilmesine yer olmadığına dair A-9 ve B-9 numaralı fıkraların çıkartılması, TCK.nın 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümlerin çıkartılarak yerlerine “24/11/2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Anayasa Mahkemesi'nin 08/10/2015 tarih ve 2014/140 E. , 2015/85 K. sayılı kararındaki iptal edilen hususlar gözetilerek, 5237 sayılı TCK’nın 53/1-2-3 madde fıkralarının tatbikine,” ifadesinin eklenmesi, dilekçe yazım ücretine ilişkin fıkradan Gümrük İdaresi lehine dilekçe yazım ücreti tayin edilmesine ilişkin kısmın çıkartılması ve sair kısımların aynen bırakılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 21.01.2016 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/9469, Karar No: 2023/127, Tarih: 17.01.2023

**12. Ceza Dairesi         2021/9469 E.  ,  2023/127 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

15/02/2019 tarihinde Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 27/12/2018 gün ve 2018/71 Esas, 2018/118 sayılı kararıyla, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 286. maddesinin 20.07.2017 tarihli ve 7035 sayılı Kanun'un 20. maddesiyle değişiklik yapılan (2) numaralı fıkrasının 18.06.2014 tarihli ve 6545 sayılı Kanun'un 78. maddesiyle değiştirilen (d) bendinin iptal edilmesi üzerine; 28/02/2019 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 20/02/2019 tarihli ve 7165 sayılı Kanun’un 7. maddesi ile yeniden düzenlenen 5271 sayılı CMK'nın 286. maddesinin ikinci fıkrasının d bendine göre, ilk defa Bölge Adliye Mahkemesince verilen ve 272 nci maddenin üçüncü fıkrası kapsamı dışında kalan mahkûmiyet kararları hariç olmak üzere, ilk derece mahkemelerinin görevine giren ve kanunda üst sınırı iki yıla kadar (iki yıl dâhil) hapis cezasını gerektiren suçlar ve bunlara bağlı adlî para cezalarına ilişkin her türlü bölge adliye mahkemesi kararlarının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’na eklenen 286. maddenin d) (Anayasa Mahkemesinin 27/12/2018 tarihli ve E.:2018/71 K.:2018/118 sayılı Kararı ile İptal; Yeniden Düzenleme: 20/2/2019-7165/7 md.) İlk defa bölge adliye mahkemesince verilen ve 272 nci maddenin üçüncü fıkrası kapsamı dışında kalan mahkûmiyet kararları arasında olması nedeni ile temyiz edilebilir olduğu, 260 ncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Kanun’un 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz eden sanığın hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.... Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından, şüpheliler ..., ... ve ... hakkında, taksirle yaralama suçundan ... Asliye Ceza Mahkemesine 19.09.2014 tarihli iddianame ile dava açılmıştır.