muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/42, Karar No: 2022/574, Tarih: 22.09.2022

Hem Anayasal hem de yasal düzeyde yapılan bu düzenlemelere göre suç ve cezanın kaynağı ancak kanun olabilir. Anayasa'nın 7. maddesi gereğince yasama yetkisinin Türkiye Büyük Millet Meclisine ait olduğu gözetildiğinde, kanunda suç olarak düzenlenmemiş fiillerin, kanunla suç olarak düzenlenmiş fiillerle benzerliği dolayısıyla ve kıyas yoluyla suç sayılıp yaptırıma bağlanması kabul edilemez. Çünkü kıyas bu yönüyle kanunilik ilkesinin ihlalidir. Kanunda düzenlenen belli bir duruma benzeyen bir durum sonuçta kanunda düzenlenmemiş demektir. Bir yargısal faaliyet şeklinde ortaya çıkan kıyas bir yasama faaliyeti olan kanunun tekelciliğini bu bakımdan ihlal etmektedir.

Roma Hukukunda kaynağını bulan Latince “Singularia non sunt extenda” olarak ifade edilen "istisnalar geniş yorumlanamaz” ilkesi paralelinde ceza kanunlarının veya diğer kanunların, genel kurallara istisna oluşturan hükümlerinin, öngörüldükleri süre ve olaylar dışında uygulanamayacakları kabul edilmiştir. Kıyas veya genişletici yorum yoluyla, hakkında düzenleme olmayan bir ceza hukuku konusunda kişi hürriyeti ve güvenliği hakkı başta olmak üzere, kişi hak ve hürriyetlerinin aleyhine uygulama geliştirilemez.

TCK’nın 38/1. maddesinde, başkasını suç işlemeye azmettiren kişinin, “işlenen suçun” cezası ile cezalandırılacağı açıkça hüküm altına alınmıştır. Bu maddede yazılı “işlenen suç” deyimiyle anlatılmak istenenin, azmettiren şerikin işlediği suç değil, asıl fail tarafından gerçekleştirilen fiille işlendiği kabul edilen suç olduğu değerlendirilmektedir. Aksi takdirde, normun konulmasında cümlenin öznesinin “azmettiren kişinin” şeklinde başlayıp, “işlediği suçun cezasından” şeklinde devam ettirilmesi gerektiği; bu hâlde azmettirenin eyleminin başlı başına bir suç oluşturması veya asıl fail tarafından azmettirilen suçun (Örn: kasten öldürme) dışında ve daha hafif bir (Örn: silahla tehdit veya kasten yaralama) suçun işlenmesi hâlinde dahi azmettirenin iştirak iradesi ile işlenmesini istediği ancak gerçekleşmeyen bir suç nedeniyle cezalandırılması gibi ceza adaletine uygun olmayan ve azmettiren şeriğin aleyhine bir sonucun doğabileceği de dikkate alınmalıdır.

Buna göre; asıl fail tarafından gerçekleştirilen fiil ile şerikin katkı mahiyetindeki eyleminin hukuki bağlantısının temeli olan TCK'nın 40/1. maddesi uyarınca, şeriklerin cezaî sorumluluğunun kapsamı, sınırı ve nasıl bir cezai yaptırımla karşılaşacağının, işlenen suç nedeniyle asıl fail için Kanun’da öngörülen yaptırım üzerinden, TCK’nın 38/1. veya 39/1. maddesinde yer alan hükümlere göre belirlenecek miktar ve oranlar doğrultusunda tespit edilmesi gerekmektedir.

Bu aşamada, somut uyuşmazlığın isabetli şekilde çözülebilmesi için sanık ... hakkında “haksız tahrik” hükümlerinin uygulanma şartlarının bulunup bulunmadığı bakımından aşağıdaki açıklamaların da yapılmasında fayda bulunmaktadır.

Bu aşamada, somut uyuşmazlığın isabetli şekilde çözülebilmesi için sanık ... hakkında “haksız tahrik” hükümlerinin uygulanma şartlarının bulunup bulunmadığı bakımından aşağıdaki açıklamaların da yapılmasında fayda bulunmaktadır.

İnsanın dış dünyaya yansıyan davranışlarını esas alan ceza hukuku, onun davranışlarında iç dünyasının, o anki ruh hâlinin ve genel psikolojik özelliklerinin önemi bulunduğunu kabul ederek bu psikolojik durumlara belli bir hukuki değer vermektedir. Bu itibarla modern ceza hukuku sadece işlenen suçu değil, suçun işlenmesinde etkili olan nedenleri göz önünde bulundurarak cezalandırma yoluna gitmektedir (Devrim ..., Yeni Türk Ceza Kanunu'nda Haksız Tahrik, AÜHFD, 2004, C. 54, s.225.).

Haksız hareketin kişi üzerinde ve onun psikolojik aleminde bir tepki doğuracağını kabul eden modern ceza hukuku, failin bu durumunu değerlendirmekte, cezai sorumluluğunu azaltan bir sebep olarak görmektedir. Failin bu subjektif durumuna önem veren çeşitli ülkelerin ceza kanunlarında, failin cezasında belli oranlarda indirim yapılması esası kabul edilmiştir (M. Muhtar ..., Yargıtay İçtihatları Işığında Haksız Tahrik üzerine Bir İzah Denemesi, ... Dergisi, Ocak –Şubat, 1982, S.1, s.14.).

Bu düşünceden hareketle 5237 sayılı TCK'nın 29. maddesinde de haksız tahrik; "Haksız bir fiilin meydana getirdiği hiddet veya şiddetli elemin etkisi altında suç işleyen kimseye, ağırlaştırılmış müebbet hapis cezası yerine onsekiz yıldan yirmidört yıla ve müebbet hapis cezası yerine oniki yıldan onsekiz yıla kadar hapis cezası verilir. Diğer hâllerde verilecek cezanın dörtte birinden dörtte üçüne kadarı indirilir" şeklinde, ceza sorumluluğunu azaltan bir neden olarak kabul edilmiştir.

Ceza sorumluluğunu azaltan bir neden olarak düzenlenen haksız tahrik, kişinin haksız bir fiilin kendisinde meydana getirdiği hiddet ya da şiddetli elemin etkisi altında suç işlemesi durumunda kusur yeteneğindeki azalmayı ifade etmektedir. Bu hâlde fail, suç işleme yönünde önceden bir karar vermeden, dışarıdan gelen etkinin ruhsal yapısı üzerinde meydana getirdiği karışıklığın neticesi olarak bir suç işlemeye yönelmektedir. Bu yönüyle haksız tahrik, kusurun irade unsuru üzerinde etkili olan nedenlerden biridir. Başka bir anlatımla, haksız tahrik hâlinde failin iradesi üzerinde zayıflama meydana gelmekte, böylece haksız fiilin meydana getirdiği hiddet veya şiddetli elemin etkisi altındaki kişinin suç işlemekten kendisini alıkoyma yeteneği önemli ölçüde azalmaktadır.

Ceza Genel Kurulunun istikrar kazanmış kararları ile öğretide de kabul gören görüşler doğrultusunda haksız tahrik hükmünün uygulanabilmesi için;

a) Tahriki oluşturan haksız bir fiil bulunmalı,

b) Fail öfke veya şiddetli elemin etkisi altında kalmalı,

c) Failin işlediği suç bu ruhsal durumunun tepkisi olmalı,

d) Haksız tahrik teşkil eden eylem mağdurdan sâdır olmalıdır.

Ceza Genel Kurulunun istikrar kazanmış kararları ile öğretide de kabul gören görüşler doğrultusunda haksız tahrik hükmünün uygulanabilmesi için;

a) Tahriki oluşturan haksız bir fiil bulunmalı,

b) Fail öfke veya şiddetli elemin etkisi altında kalmalı,

c) Failin işlediği suç bu ruhsal durumunun tepkisi olmalı,

d) Haksız tahrik teşkil eden eylem mağdurdan sâdır olmalıdır.

01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nda, 765 sayılı Kanun'da yer alan "ağır – hafif tahrik" ayırımına son verilerek; tahriki oluşturan eylem, somut olayın özelliklerine göre hâkim tarafından değerlendirilip, sanığın iradesine etkisi göz önünde bulundurulmak suretiyle, maddede gösterilen iki sınır arasında belirlenen oranda cezasından indirim yapılacağı hüküm altına alınmıştır.

Haksız tahrik hükmünün uygulanabilmesi açısından, failin suçu ilk haksız fiilin doğurduğu öfke veya şiddetli elemin etkisiyle işleyip işlememesi önemlidir. Mağdur ya da ölenden gelen haksız hareketin psikolojik etkisinin devam ettiğinin kabulünde zorunluluk bulunan hâllerde, haksız tahrik hükmünün uygulanması gerekmektedir.

Yerleşmiş yargısal kararlarda kabul edildiği üzere, gerek fail, gerekse mağdurun karşılıklı haksız davranışlarda bulunması hâlinde, tahrik uygulamasında kural olarak, haksız bir eylem ile mağduru tahrik eden fail, karşılaştığı tepkiden dolayı tahrik altında kaldığını ileri süremez. Ancak maruz kaldığı tepki, kendi gerçekleştirdiği eylemle karşılaştırıldığında aşırı bir hâl almışsa, başka bir deyişle tepkide açık bir oransızlık varsa, bu tepkinin artık başlı başına haksız bir nitelik alması nedeniyle fail bakımından haksız tahrik oluşturduğu kabul edilmelidir.

Karşılıklı tahrik oluşturan eylemlerin varlığı hâlinde, fail ve mağdurun biri diğeri yönünden tahrik oluşturan bu haksız davranışları birbirlerine oranla değerlendirilmeli, öncelik-sonralık durumları ile birbirlerine etki-tepki biçiminde gelişip gelişmediği göz önünde tutulmalı, ulaştıkları boyutlar, vahamet düzeyleri, etkileri ve dereceleri gibi hususlar dikkate alınmalı, buna göre; etki-tepki arasında denge bulunup bulunmadığı gözetilerek, failin başlangıçtaki haksız davranışına gösterilen tepkide aşırılık ve açık bir oransızlık saptanması hâlinde, failin haksız tahrik hükümlerinden yararlandırılması yoluna gidilmelidir.

Evrensel bir ceza hukuku temel ilkesi olan "kuşkudan sanık yararlanır" prensibi uyarınca bir olayda ilk haksız hareketin sanıktan mı, yoksa maktule ya da mağdurdan mı kaynaklandığının her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delillerle kanıtlanamaması halinde, oluşan kuşku sanık lehine yorumlanarak sanığın TCK'nın 29. maddesindeki haksız tahrik hükmünden yararlandırılması gerektiği hususunda herhangi bir tereddüt bulunmadığı açık ise de bu kabulün dosya kapsamında olayın anlaşılan gerçekleşme biçimine, somut olayın özelliklerine ve hayatın olağan akışına uygun düşmesi zorunluluğu karşısında her olayın kendine özgü koşulları değerlendirilerek bir sonuca varılmalıdır.

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu iki ana başlık altında değerlendirildiğinde;

a- Sanık ... hakkında; maktulle akrabalık ilişkisi olmayan inceleme dışı sanıklar ... ve ...ı, babası ...’ya yönelik tasarlayarak kasten öldürmeye azmettirme eylemi nedeniyle, TCK’nın 38/1 maddesi delaletiyle 82/1-a-d maddeleri uyarınca mı yoksa TCK’nın 38/1 maddesi delaletiyle 82/1-a maddesi uyarınca mı hüküm kurulması gerektiğinin belirlenmesine yönelik olarak;

Sanık ...’nın, maktul ...’nın kızı olduğu, sanığın babası tarafından ...ile istemeden evlendirildiği, 2010 yılında bu evlilikten Tuana adında bir kızları olduğu, sonrasında ...’nin eşi Kenan ile aralarında geçimsizlik nedeniyle boşanmaya karar vererek, ayrı yaşamaya başladıkları, ...’nin ve annesinin bu olayın da etkisiyle babası maktul ...’dan şiddet görmeye başladığı, ...’nin eşinden ayrıldıktan sonra inceleme dışı sanık ... ile evli olan kız kardeşi ...’nin ...’teki evinde kalmaya başladığı, bu evde ...’ın da ...’ye ilgi duymaya başladığı, sanık ...’ın maktul ...’nın dolmuş hattında çalıştığı, maktul ...’nın işle ilgili başka sebeplerden ve ... ile ilgisi olduğunu hissettiğinden ötürü damadı ...’ı işten çıkarttığı, suç tarihinden geriye dönük olarak birkaç aydır ... ile ...’in evlilik dışı birlikte yaşadıkları, ...’nin boşanma aşamasında iken annesi ile görüşmek istediği ancak babası ...’nın buna izin vermediği ve kocasıyla tekrar barışmasını istediği, sanık ...’nin, inceleme dışı sanık ...’e ve ..., ... ve ... isimli arkadaşları ile otururlarken babasından ve eski eşinden bahsederek kendisi ve annesi ...’nın da şiddet gördüğünü ve “Bu adamı öldürecek birini bulursanız 20.000 TL para vereceğim” şeklinde bir beyanı bulunduğu, ancak inceleme dışı sanık ...’ın bu yönde bir söylemi olduğunu kabul etmediği, suç tarihinden yaklaşık bir ay öncesinde, inceleme dışı sanıklar ..., ...ve ...’in maktulün Mesken köyündeki evine girerek bu evden iki adet av tüfeği ve bir miktar parayı çaldıkları, çalınan av tüfeklerini ...’in ... ile birlikte yaşadıkları eve getirdikleri, hırsızlık olayından 10 gün sonra ... ve arkadaşı ...’ın yine Mesken köyündeki evin kapısını yaktıkları, suç tarihinden bir gün önce inceleme dışı sanık ...’in maktulün evine ... ile annesinin konuşması için bir telefon götürdüğü, sanık ...’in maktul ..., eşi ... ve kızları...’nın ... Yatağan’da birlikte oturmaya başladıkları apartmanın civarına gittiği, suç tarihinde ise; inceleme dışı sanıklar ..., ...ve...’in ... ile ...’in birlikte yaşadıkları evde bir araya geldikleri, sonra üçünün birlikte alkol alıp evden av tüfeklerini de alarak dışarı çıktıkları, ...’in abisinin para istemesi nedeniyle ... ve ...’dan tüfeklerden birini de yanına alarak ayrıldığı, ... ve ...’ın maktul ...’nın ikamet ettiği evin karşısındaki inşaat hâlindeki binaya gelerek maktulün dışarı çıkmasını beklemeye başladıkları, maktul ...’nın akşam saat 23.00 civarında apartmandan aşağı kalorifer kazanına bakmak için evden çıktığı, sonra eve girdiği, eşi .’ın apartmanın dış kapısını kapatıp kapatmadığını sorması üzerine maktulün apartmandan dışarı tek başına çıktığı, bu sırada karşıda inşaat hâlindeki binanın üst katında bekleyen ...’in zemin kata koştuğu, aşağıda bekleyen ...’a “... bu, hadi vur” dediği, ...’ın da maktulü yanlarında getirdikleri av tüfeği ile ateş ederek vurduğu, maktul ...’nın sol koltuk altından giren av tüfeği kurşunu nedeniyle hayatını kaybettiği, suç aleti olan tüfeklerin ... ile ..

.’ın apartmanın dış kapısını kapatıp kapatmadığını sorması üzerine maktulün apartmandan dışarı tek başına çıktığı, bu sırada karşıda inşaat hâlindeki binanın üst katında bekleyen ...’in zemin kata koştuğu, aşağıda bekleyen ...’a “... bu, hadi vur” dediği, ...’ın da maktulü yanlarında getirdikleri av tüfeği ile ateş ederek vurduğu, maktul ...’nın sol koltuk altından giren av tüfeği kurşunu nedeniyle hayatını kaybettiği, suç aleti olan tüfeklerin ... ile ...’nin birlikte yaşadıkları evin avlusunda bulunduğu olayda;

Sanık ...’nın, kendisine psikolojik ve fiziksel baskı uyguladığını belirttiği babası ...'nın öldürülmesi için annesi ...’nın kendisine “Bu adamı öldürecek birini bulun 20.000 TL vereyim” şeklindeki beyanını ve babasının ölmesini istediğini inceleme dışı sanıklar ..., ..., ... ve ...’e defalarca söylemesi, arkadaşı ... ile suçun işlenmesinden bir gün önce gerçekleştirdiği kısa mesaj içeriklerinde ...'in babasının evinin yakınlarına gittiğini bildiği hâlde "Mümkünse bitirin şu işi" şeklinde diğer sanıklara talimat vermesi karşısında babasının öldürülmesi yönünde diğer sanıkları tasarlayarak kasten öldürme suçunun işlenmesine azmettirdiği hususunda tereddüt bulunmamaktadır.

Sanık ...'nın diğer sanıkları babası maktul ...'yı öldürmeleri için azmettirmesi eylemi nedeniyle cezaî sorumluluğunun belirlenmesine gelince;

Sanığın, inceleme dışı sanıklar ... ve ...ı azmettirmesi eylemi nedeniyle asıl faillerin eyleminden doğan sorumluluğun kaynağının TCK'nın 40. maddesinde düzenlenen bağlılık kuralı olduğu, sanık ...'nın babasının öldürülmesi eylemini bizzat işlememesi ve babası olan maktul ...'in aralarında akrabalık ilişkisi bulunmayan inceleme dışı sanıklar tarafından tasarlanarak öldürülmesi nedeniyle; bağlılık kuralı gereğince, azmettirenin sorumluluğu failin filline bağlı olup, işlenen suçun cezası ile cezalandıracağından TCK'nın 82/1-d maddesinin uygulanması olanağının bulunmadığı, TCK'nın 37/1. maddesi kapsamında asıl faillerin müştereken işledikleri tasarlayarak kasten öldürme suçu nedeniyle, TCK'nın 38/1. maddesi delaletiyle 82/1-a maddesi uyarınca cezalandırılması gerektiği kabul edilmelidir.

Bu itibarla, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının suçun niteliğine dair itirazının kabulüne, sanık ... hakkında babası maktul ...'ya yönelik eylemi nedeniyle TCK'nın 38/1 maddesi delaletiyle 82/1-a-d maddeleri uyarınca cezalandırılmasına dair Yerel Mahkemece kurulan hükmün onanmasına ilişkin Özel Daire kararının kaldırılmasına, Yerel Mahkeme hükmünün bozulmasına karar verilmelidir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan Ceza Genel Kurulu Üyeleri ... ve ...; .“...Türk Ceza Kanununun 40. maddesinde düzenlenen bağlılık kuralının fail tarafından işlenen suç konusu fiil bakımından şeriklerin cezai sorumluluğuna ne şekilde tesir edeceği konusunda bir açıklık yoktur. Kanunda şahsi ya da fiili ağırlaştırıcı sebeplerin sirayeti hükümlerine yer verilmemiştir. Faillerin sorumluluğu açısından, TCK’nın 37. maddesindeki müşterek fail işlediği haksızlıkla doğrudan muhatap olduğundan, onun cezalandırılabilmesi için başka bir kurala ihtiyaç duyulmamaktadır. Bu nedenle suçu birlikte işleyen failler, kendi fiillerine göre cezalandırılırlar. Zira, müşterek faillerin her birinin fiili haksızlık niteliğini kendi fiilinden alır ve diğerine bağlılık arz etmez. Bu nedenle, müşterek faillerden birisinde bulunan nitelikli hal, diğerleri tarafından bilinse de onu etkilemez.

. Şeriklerin cezai sorumluluğunun kapsamının belirlenmesi ve bu bağlamda failin fiilinden ne şekilde etkilenecekleri ise tartışmalıdır. Öğretide bu hususta farklı görüşler bulunmakla birlikte, özellikle Özgenç, Koca-Üzülmez ve Gökcen özetle, şeriklerin cezai sorumluluğunun esasını failin fiilinin belirleyeceğini ve şeriklerin cezai sorumluluğunun asıl failin şahsına ve fiiline göre göre tespit edileceğini savunmaktadırlar. Bu görüşe göre, ağırlaştırıcı neden asıl failin şahsından veya fiilinden kaynaklı değilse, asıl fail şerikten kaynaklı nedenden haberdar olsa bile bu neden asıl faile sirayet etmez.

. Karşıt görüşü savunan Hafızoğulları-Özen, 5237 sayılı TCK’da cezayı ağırlaştıran veya hafifleten sebeplerin sirayeti düzenlenmediğine göre, durumun hakim tarafından kast kuralı uygulanarak çözümlebileceğini, buna göre cezanın ağırlaştırılmasını gerektiren şahsi nedenin bu nedeni bilen diğer suç ortaklarına da uygulanabileceği düşüncesindedir. Yine Demirbaş’a göre; suç oluşturan fiilin icrası sırasında, failde veya şerikte bulunan şahsi ağırlaştırıcı sebebin, fail veya şerik olmasına bakılmaksızın diğer suç ortaklarınca bilinmesi şartıyla failden şerike veya şerikten faile sirayet edecektir.

. Kanımızca, konunun ceza kanununun amacı, yorumu, ... ve hakkaniyet ilkeleri gözetilmeden değerlendirilmesi isabetli olmayacaktır. İtiraza konu dosyanın genel kuruldaki görüşülmesi sırasında da ifade ettiğimiz üzere, ister azmettiren ister yardım eden olsun, şeriklerin işlenen suça ilişkin cezai sorumluluklarını “kastın bilme unsurunu” görmezden gelerek salt failin fiiline özgülemek son derece sakıncalı neticeler doğurabilecek, profesyonelce işlenen öldürme fiillerini teşvik edecek ve özellikle de ülkemizde sıkça işlenen ve kanunda daha ağır cezai yaptırıma bağlanan belli fiiller bakımından kanunun amacına asla uygun düşmeyecek uygulamalara yol açabilecektir. Bu hususu örneklendirmek gerekirse, azmettiren şerikin inceleme konusu olayda olduğu gibi kendi babasını veya annesini yahut kardeşini, akrabalıktan kaynaklanan TCK’nın 82/1-d maddesindeki ağırlatıcı halin varlığını bilerek bir kiralık katile veya herhangi bir üçüncü kişiye öldürtmesi durumunda tasarlamanın koşulları varsa bağlılık kuralı uyarınca fiile ilişkin bu hal nedeniyle asli fail gibi yalnızca TCK’nın 82/1-a maddesinden, aksi takdirde ise TCK’nın 81. maddesinden sorumlu olacaktır. Daha önemli bir sorun ise, maktulün kan gütme saikiyle veya töre saikiyle öldürülmesi olaylarında ortaya çıkacaktır. Buna göre, azmettiren evvelce öldürülen yakınının kanına bedel olarak veya toplumda kabul gören bir töreye aykırı davrandığı gerekçesiyle maktulün öldürülmesi talimatını verip bu talimat tetikçi asli fail tarafından yerine getirildiğinde, maktulle arasında kan gütme veya töreye aykırı davranış nedeniyle herhangi bir husumet ve bağlantı bulunmayan fail bakımından TCK’nın 82/1-j veya 82/1-k bentleri uygulanamayacak, buna bağlı olarak da azmettirenin sözkonusu ağırlatıcı nedenlerden dolayı cezalandırılabilmesi mümkün olmayacaktır. Bu sakıncalı neticenin yanında ve belki de daha vahim olmak üzere, çok uzun yıllardır yargı kararlarıyla ilkeleri belirlenen ve modern toplum anlayışıyla bağdaşması asla mümkün olmayan ilkel nitelikte kan gütme veya töre saikiyle işlenen öldürme fiillerinde aile meclisi tarafından verilen maktulün infazı kararının ister bir kiralık katil ister herhangi bir tetikçi eliyle icra ettirilmesi yoluyla TCK’nın 82/1-j ve 82/1-k maddelerinin fiilen uygulanamaz hale getirilmesi mümkün olacaktır. Hiç şüphesiz, abesle iştigal etmeyeceğine inandığımız kanun koyucunun bu denli sakıncalı neticeleri öngörmemiş olabileceğini düşünmek dahi istemiyoruz.

.Açıkladığımız nedenler karşısında, sanık ...’nın, inceleme dışı sanıklar ... ve ...’ı babası ...’ya yönelik tasarlayarak kasten öldürme suçuna azmettirdiği sabit olan olayda, maktulden kaynaklanan üstsoy-altsoy ilişkisine dayalı ağırlatıcı şahsi halin azmettiren sanık tarafından da bilindiği ve sirayet ettirilmesi gerektiği gözetilerek TCK’nın 82/1-d maddesinin sanık hakkında tatbiki gerektiği düşüncesinde olmamız nedeniyle sayın çoğunluğun aksi yöndeki görüşüne iştirak etmiyoruz." düşüncesiyle,

Çoğunluk görüşüne katılmayan dört Ceza Genel Kurulu Üyesi ise; "itirazın reddine karar verilmesi gerektiği” görüşüyle karşı oy kullanmışlardır.

b- Sanık ...'nın maktul ...'ya yönelik eyleminde haksız tahrik hükmünün uygulanma koşullarının bulunup bulunmadığının belirlenmesine yönelik olarak;

Sanık ...’nin azmettiren konumunda olması ve suçun işlendiği sırada olay yerinde bulunmaması karşısında, suçun işlendiği anda maktulden kaynaklanan ve sanığa yönelen bir haksız davranış olmadığı açıktır.

Sanık ...'nın savunmasında, babası maktul ...'nın suçun işlenmesinden önce kendisini istemediği bir kişiyle evlendirdiğini, annesine, kardeşine ve kendisine karşı şiddet uyguladığını, bu nedenle gerek annesinin gerekse kendisinin babasının ölmesini istediklerini ancak sonra vazgeçtiklerini, kendisinin boşanma aşamasında ve eşinden ayrı olarak yaşamasının sebebinin bunlar olduğunu, uzun süredir bu nedenlerle babasının annesi ve kardeşi ile görüşmesine engel olduğunu beyan ettiği,

Ancak;

Sanık ...'nin suçun işlenmesinden kısa bir süre önce annesi ile telefon üzerinden iletişim kurduğunun, istedikleri zaman annesi ile görüştüklerinin, eşi ile görüşmemesinin ise kendi iradesi ile gerçekleşen bir durum olduğunun, babasının annesine, kardeşine ve kendisine karşı suçun işlenmesinden çok önceki zamanlarda şiddet uyguladığı yönündeki savunmalarının ise dosya kapsamındaki delillerle ispatlanamadığının anlaşılması karşısında;

Sanığın azmettirme eylemini maktulden kaynaklı ve sanık ...'ye yönelik haksız eylem teşkil eden bir eylemin verdiği hiddet veya şiddetli elemin etkisi altında işlemediği kabul edilmelidir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan beş Ceza Genel Kurulu Üyesi; “Sanık hakkında TCK'nın 29. maddesinde düzenlenen haksız tahrik hükmünün uygulanma şartlarının bulunduğu" görüşüyle karşı oy kullanmışlardır.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının KABULÜNE,

2- Yargıtay 1. Ceza Dairesinin 15.06.2021 tarihli ve 4542-10614 sayılı onama kararının KALDIRILMASINA,

3- ... 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 21.04.2020 tarihli ve 113-142 sayılı sanık ... hakkında kurulan mahkûmiyet hükmünün azmettiren sıfatıyla şerik konumundaki sanık ...'nın, TCK'nın 40. maddesinden kaynaklanan cezaî sorumluluğu nedeniyle; asıl failler ... ve ...ın gerçekleştirdiği tasarlayarak kasten öldürme suçuna azmettirmeden TCK’nın 38/1. maddesi delaletiyle 82/1-a maddesi uyarınca cezalandırılması yerine, suça etki eden ve şeriğin şahsı ile maktul arasındaki üst soy alt soy ilişkisinden doğan nitelikli halin, failin filline bağlılık kuralı gereği uygulanamayacağı gözetilmeksizin, TCK’nın 38/1. maddesi delaletiyle 82/1-a-d maddelerinden cezalandırılması isabetsizliğinden BOZULMASINA,

4- Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 22.09.2022 tarihinde yapılan müzakerede her iki uyuşmazlık konusu yönünden oy çokluğuyla karar verildi.