muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/19633, Karar No: 2017/8289, Tarih: 28.03.2017

**15. Ceza Dairesi         2014/19633 E.  ,  2017/8289 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık, Vergi Usul Kanununa muhalefet

HÜKÜM : Sanık hakkında, nitelikli dolandırıcılık suçundan TCK'nın 158/1-e-son, 168/1, 62, 52 ve CMK 231. maddeleri gereğince hükmün açıklamasının geri bırakılmasına, Vergi usul Kanununa muhalefet suçundan 213 sayılı VUK'un 359/b, TCK'nın 62 ve 53. maddeleri gereğince mahkumiyetine

Sanık hakkında vergi usul kanununa muhalefet suçundan verilen mahkumiyet hükmü ile nitelikli dolandırıcılık suçundan verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararına karşı sanık müdafii tarafından ve sanık hakkında vergi usul kanununa muhalefet suçundan verilen mahkumiyet hükmü ise, katılan vekili tarafından vekalet ücreti yönünden temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü.

Ayrıntıları Ceza Daireleri Başkanlar Kurulu'nun 14/05/2013 tarih ve 20-26 E, K sayılı ve bu konudaki benzer kararlarında belirtildiği üzere; sanık hakkında vergi usul kanununa muhalefet ve nitelikli dolandırıcılık suçlarından kamu davası açıldığı, yapılan yargılama sonucunda da vergi usul kanununa muhalefet suçundan mahkumiyet, nitelikli dolandırıcılık suçundan ise hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına kararı verildiği, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararın ise CMK'nın 231/12. maddesi uyarınca itiraza tabi olup, temyizinin mümkün bulunmadığı ve Dairelerin görevlerinin belirlenmesinde dikkate alınamayacağı, sanık hakkında vergi usul kanununa muhalefet suçundan verilen mahkumiyet hükmünün ise temyize tabi olduğu anlaşılmakla;

İddianamedeki sevk maddeleri ve nitelendirmeye, temyizin kapsamına ve ... Kanunu'nun Değişik 14. maddesine göre, temyiz incelemesinin Yüksek (11.) Ceza Dairesinin görevi dahilinde olduğu anlaşılmakla; dairemizin GÖREVSİZLİĞİNE, dosyanın ilgili Daireye TEVDİİNE, 28/03/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/13566, Karar No: 2014/1833, Tarih: 20.02.2014

**5. Ceza Dairesi         2012/13566 E.  ,  2014/1833 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 5 - 2012/74015

MAHKEMESİ : Tekirdağ 1. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 16/12/2011

NUMARASI : 2010/123 Esas, 2011/462 Karar

SUÇ : Görevi kötüye kullanma

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

19/12/2010 tarihinde yürürlüğe giren 6086 sayılı Kanunla, TCK'nın 257/1. maddesindeki yaptırım lehe değiştirilmesine rağmen bu fıkraya atıfta bulunan ve sanıkların eylemlerine uyduğu kabul edilerek haklarında uygulanan 3. fıkrada aynı Kanunla yapılan değişiklik sonucu öngörülen yaptırımın aleyhe sonuç doğurduğu, hükümden sonra 05/07/2012 tarihinde yürürlüğe giren 6352 sayılı Kanunun 105. maddesi ile TCK'nın 257/3. maddesi yürürlükten kaldırılmış ise de; bu tarih itibariyle sanıkların eylemlerinin 6352 sayılı Kanunun 86. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 252/2. maddesinde yer alan suça dönüştüğü ve bu düzenlemenin de sanıklar aleyhine sonuç doğurduğu gözetilerek yapılan incelemede;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

5271 sayılı CMK'nın 231/5. maddesinde düzenlenen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının verilebilmesi için, aynı maddenin 6. fıkrasında zararın ödenmesi koşulu öngörülmüş ise de, bu koşulun aranabilmesi için suçun niteliği veya işleniş biçimine ve doğurduğu sonuçlarına göre ortada maddi bir zararın bulunmasının zorunlu olduğu, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun kararlarında (06/12/2005 gün, E. 2005/4. MD-110 K. 2005/159; 18/10/2005 tarih E. 2005/4-96, K. 2005/118) da belirtildiği üzere, gerekçedeki açıklamaya göre kamu zararının ekonomik zarar anlamında olduğu, kamu zararı kavramının ne olduğu hususunda müracaat edilebilecek ve her zaman için geçerli olabilecek genel bir tanım olan 5018 sayılı Kamu Mali Yönetimi ve Kontrol Yasasının 71. maddesine göre de mevzuata aykırı karar, işlem, eylem veya ihmal sonucunda kamu kaynağında artışa engel veya eksilmeye neden olunmasının kamu zararını oluşturduğu, dava konusu olaylarda sanıkların haksız kişisel menfaat sağlayarak atılı suçları işlediklerikabul edildiği de nazara alındığında kamu zararının ne şekilde gerçekleştiği gerekçeleriyle karar yerinde gösterilmeden “Sanıkların kamu zararını gidermedikleri...” şeklindeki yasal ve yeterli olmayan gerekçe ile hükümlerin açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,

Sanık A.. K.. hakkında TCK'nın 51/3. maddesi gereğince denetim süresinin hiçbir gerekçe gösterilmeden 2 yıl olarak tayin edilmesi,

Sanık A.. K.. hakkında hükmolunan hapis cezasının ertelenmesi karşısında TCK'nın 53/3. maddesi gereğince kendi altsoyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından hak yoksunluğuna hükmedilemeyeceğinin gözetilmemesi,

Sanık A.. K.. hakkında TCK'nın 51/3. maddesi gereğince denetim süresinin hiçbir gerekçe gösterilmeden 2 yıl olarak tayin edilmesi,

Sanık A.. K.. hakkında hükmolunan hapis cezasının ertelenmesi karşısında TCK'nın 53/3. maddesi gereğince kendi altsoyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından hak yoksunluğuna hükmedilemeyeceğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı, sanıklar müdafiileri ve O yer C. Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 20/02/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

.
Yargıtay — Esas No: 2014/10013, Karar No: 2015/5535, Tarih: 04.06.2015

**6. Hukuk Dairesi         2014/10013 E.  ,  2015/5535 K.**

* TİCARİ PLAKALI ARAÇ ALIM - SATIM - KİRALAMA SÖZLEŞMESİ

* KARMA SÖZLEŞME

* GÖREV

**"İçtihat Metni"**

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı alacak davasına dair karar, davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Uyuşmazlık, taraflar arasında imzalanan ticari plakalı araç alım-satım-kiralama sözleşmesi uyarınca aracın mülkiyetinin devri olmadığı takdirde bedelinin tahsiline ilişkindir. Mahkemece görevsizlik kararı verilmesi üzerine, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili, davalılardan S.. B..' a ait . plakanın işletme hakkının diğer davalı şirkete verildiğini, müvekkilinin de bu aracı taksicilik yapmak amacıyla davalı şirketten kiraladığını, sözleşmeye göre davalının çekme belgeli olarak aracın mülkiyetini devretme borcu olduğunu, müvekkilinin edimlerini yerine getirdiği halde davalınınaracın mülkiyetini dev retmediğini, davaya konu aracın mülkiyetinin devri ve devretmesi gereken tarihinden itibaren ecrimisil bedelinin tahsilini, bu olmadığı takdirde araç bedelinin tahsilini istemiştir. Davalı şirket vekili, davacının sözleşme süresi dolmadan önce aracı terketmiş olduğunu, sözleşme şartlarına uymadığını, araçta hasar oluştuğunu belirterek davanın reddini savunmuştur. Mahkemece taraflar arasındaki ilişki kira ilişkisi olarak kabul edilerek Sulh Hukuk Mahkemesinin görevli olduğundan bahisle görevsizlik kararı verilmiştir.

Taraflar arasında imzalanan ticari taksi oto alım-satım-kiralama sözleşmesi başlıklı sözleşmenin varlığı hususunda anlaşmazlık bulunmamaktadır. Sözleşmenin 3. maddesinde kira başlangıç tarihinin 20.11.2011, bitiş tarihinin 24.11.2012 olduğu, kira bedelinin aylık 4.000 TL olduğu, 4. maddesinde; plaka sayılı aracın kira bitiminde kiracıya çekme belgeli olarak verileceği kararlaştırılmıştır.

Taraflar arasında düzenlenen sözleşmenin karma nitelikte bir sözleşme olduğu, kiralama ve alım-satım ilişkisini içerdiği anlaşılmakla, mahkemece tarafların iddia ve savunmaları değerlendirilerek, uyuşmazlığın alım-satım ilişkisinden mi kira sözleşmesinden mi kaynaklandığı saptandıktan sonra sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde görev yönünden dava dilekçesinin reddi ile dosyanın sulh hukuk mahkemesine gönderilmesine karar verilmesi doğru görülmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 04.06.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/5472, Karar No: 2009/6607, Tarih: 29.05.2009

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2009/5472 E.  ,  2009/6607 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 29.06.2004 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve yayla olarak sınırlandırılması istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davacının davasından kanun gereğince vazgeçmiş sayılmasına dair verilen 21.01.2009 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili ile bir kısım davalılar vekilleri tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, zilyetlikle mülk edinme olanağı bulunmayan yayla niteliğindeki taşınmaz kaydının iptali ve özel siciline işlenmesi istemiyle açılmıştır.

Davalılar, çekişmeli taşınmazın yayla olmadığını, tarım taşınmazı niteliğinde bulunduğunu, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davacı Hazine’nin açtığı davadan yasa gereğince vazgeçmiş sayılmasına karar verilmiştir.

Hükmü, davacı Hazine, bir kısım davalılar vekilleri Av.... ve Av.... ile davalı ... vekili Av.... ise temyize cevap dilekçesi ile birlikte temyiz etmiştir.

1-Davalı ... vekili, temyiz dilekçesini harçlandırmayarak yasal temyiz süresini geçirdiğinden temyiz isteminin süre yönünden reddine karar verilmesi gerekmiştir.

2-Yapılan yargılamaya, toplanan delillere, tüm dosya içeriği ile çekişme konusu 117 ada 11 sayılı parselin mahkemece doğru olarak yayla niteliği taşıdığının saptanmasına, bu nedenle de mahkemenin 5685 sayılı Kanunla 4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3. maddesinde yapılan değişikliği uygulamak suretiyle davalılara taşınmazın emlak ve rayiç bedellerinin toplamının yarısı üzerinden bedel depo ettirmesinde yasaya aykırılık

bulunmamasına göre temyiz eden bir kısım davalılar vekilleri Av.... ve Av....’in temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

3-Davacı Hazine’nin temyiz itirazlarına gelince;

Dava, 29.06.2004 tarihinde açılmıştır. Davalılar lehine uygulanan 4342 sayılı Mera Kanununda 5685 sayılı Kanunla yapılan değişiklik davanın devam ettiği 03.06.2007 tarihinde yürürlüğe girmiştir. Görülüyor ki, davanın açıldığı tarihteki mevzuat veya içtihat durumuna göre davacı Hazine davasında haklıdır ve mahkemece yapılan uygulama yeni bir yasa hükmünün yürürlüğünden kaynaklanmış, 29.084.30 TL. olarak ortaya çıkan bedel, yasa hükmü uyarınca davacılara depo ettirilmiştir. O halde, davacının yaptığı yargılama giderlerinin davalılardan tahsiline ve dava dilekçesinde değer gösterilmediğinden Hazine yararına maktu avukatlık ücreti takdirinde bir yanılgı yoktur.

SONUÇ: Yukarıda (1). bentte açıklanan nedenle davalı ... vekili, temyiz dilekçesini harçlandırmayarak yasal temyiz süresini geçirdiğinden temyiz isteminin süre yönünden reddine, (2) ve (3). bentte açıklanan nedenlerle de bir kısım davalılar vekilleri Av.... ve Av.... ile davacı Hazine’nin temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenlere yükletilmesine, 29.05.2009 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/15488, Karar No: 2010/133, Tarih: 11.01.2010

**5. Hukuk Dairesi         2009/15488 E.  ,  2010/133 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 19. maddesi uyarınca tapusuz taşınmaz üzerindeki bulunan muhtesatın kamulaştırma bedelinin tesbiti davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın reddine dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün duruşmalı olarak Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş ise de; dosyada davetiye gideri bulunmadığından duruşma isteminin reddi ile incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verilerek, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 19. maddesi uyarınca tapusuz taşınmaz üzerindeki bulunan muhtesatın kamulaştırma bedelinin tesbiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, Kamulaştırma Kanununun 7. ve 8. maddelerinde belirtilen ön koşulların yerine getirilmediğinden bahisle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Davaya konu muhtesatın malikinin mahkeme kararı ile belirleneceği, malik ile idarenin Kamulaştırma Kanununun 7. ve 8. maddeleri uyarınca anlaşmaya varması halinde, aynı Kanunun 19. maddesi gözönüne alındığında bu durum ileride başka ihtilaflara yol açabileceğinden, Kamulaştırma Kanununun 8. maddesindeki prosedürün uygulanma olanağı yoktur.

Bu nedenle, işin esasına girilerek Kamulaştırma Kanununun 19. maddesi uyarınca muhtesat malikinin belirlenerek itiraz olmaz ise belirlenen bedelin zilyedine ödenmesine, itiraz olursa, ileride belirlenecek hak sahibine ödenmek üzere üçer aylık vadeli hesaba yatırılmasına karar verilmesi gerektiği düşünülmeden, yazılı şekilde davanın reddine karar verilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, 11.01.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/19662, Karar No: 2016/13570, Tarih: 16.06.2016

**7. Hukuk Dairesi         2016/19662 E.  ,  2016/13570 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

(İş Mahkemesi Sıfatıyla)

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1- Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2- Davacı vekili, davacının büyük hissedarı ... olan davalı şirkette 270 civarında işçinin çalıştığını. 2014 yılı Şubat ayında 206 işçinin ... üye olduğunu, 30/03/2014 tarihinde yapılan yerel seçimlerle belediye yönetiminin el değiştirdiğini, bu tarihten itibaren sendika üyesi olan işçilere üyelikten istifa etmeleri yönünde baskı yapıldığını, baskılara dayanamayan çok sayıda işçinin sendika üyeliğinden istifa ettiğini, davalı şirket yöneticilerinin ve Belediye Başkanın işçilerin çoğunluğunu sendika üyeliğinden istifa ettiremeyince 28/11/2014 tarihli yazı ile ilk etapta 64 işçinin iş sözleşmesini 30/11/2014 tarihinden itibaren 5 ay süreyle askıya aldığını, askıya alma işlemine de kış mevsiminin gelmiş olması ve yoğunluğun azalmasının gerekçe gösterildiğini, davacı ve arkadaşlarının ise 31.03.2015 tarihli yazı ile aynı neden gerekçe gösterilerek iş akitlerine son verildiği, davalı işverenin iş sözleşmesini tek taraflı olarak askıya almasının, işin niteliğinden ve yasadan kaynaklanmadığından iş sözleşmesinin feshi niteliğinde olduğunu, iş sözleşmesinin sendikal nedenle ve geçerli bir neden olmaksızın sona erdirildiğini öne sürerek feshin geçersizliğinin tespiti ile davacının işe iadesine, 6356 sayılı Sendikalar ve Toplu İş Sözleşmesi Kanunu'nun 25 maddesine göre davacının yasal süre içinde başvurusu üzerine davalı tarafça işe başlatma - başlatmama şartına bağlı olmaksızın ödenmesi gereken sendikal tazminat tutarının en az 1 yıllık brüt ücreti olarak tespitine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili; iş akdinin feshedilmediğini, sadece şirketin faaliyet konusu olan işlerinin azalması ve ekonomik nedenlerle 5 ay süreyle askıya alındığını, işe iade davası koşullarının oluşmadığını savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, davalı ... davacı ve arkadaşlarının sendikaya üye olmasından dolayı iş akitlerinin tek taraflı olarak askıya alınmasının işverenin haksız feshi olduğu, mahkemece aynı konuya ilişkin dosyalarda verilen davanın reddine ilişkin kararların Yargıtay 7. Hukuk Dairesi'nce bozulup ortadan kaldırıldığı gözönüne alınarak yargılama süresinde davacı işe başlatılmış olmakla davacının işe iade talebi yönünden karar verilmesine yer olmadığına ancak feshin sendikal nedene dayandığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Mahkemece davalı işverence yapılan tek taraflı askıya alma işleminin bir işveren feshi olduğu ve feshin geçerli nedene dayanmadığı anlaşılmakta olup, yargılama sürecinde davacı işçi işe başlatılmış olmakla dava bu yönden konusuz kalmıştır. 03.06.2015 tarihli şirket yazı cevabına göre, fesih tarihi olan 01.04.2015 tarihinde iş akdi askıya alınan 25 kişi bulunmakta olup bu işçilerden 20'si sendikalıdır. İşyerinde çalışan işçi sayısı ise 342'dir. ... 14.05.2015 tarihli yazı cevabına göre, işçiler 05.02.2014 tarihinde sendikaya üye olmaya başlamışlar, yazı tarihine kadar 210 işçi sendikalı olmuş, fesih tarihi olan 01.04.2015 tarihi itibariyle ise iş akdi askıya alınanlar dahil toplam 43 sendika üyesi işçi kalmış bulunduğu anlaşılmıştır. Bu veriler dikkate alındığında fesih işleminin sendikal nedene dayandığının kabulünde bir isabetsizlik bulunmamaktadır. Açıklanan nedenlerle davalının diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ne var ki, davacının dava dilekçesinin sonuç bölümünde feshin sendikal nedenle gerçekleşmesi sebebi ile 6356 sayılı Yasa'nın 25. maddesine göre ödenmesi gereken tazminatı "davacının yasal süre içinde başvurusu" şartına bağladığı gözden kaçırılarak hüküm kurulması hatalıdır.

Davacı, dava dilekçesinde işçinin yasal sürede başvurusu şartı ile işe başlatma ve başlatmama şartına bağlı olmaksızın sendikal tazminata hükmedilmesini talep ettiğinden, bu tazminatın davacının yasal süresi içerisinde işe başvurusuna rağmen işe başlatma ve başlatmama şartına bağlı olmaksızın 1 yıllık ücreti oranında belirlenmesi dosya içeriğine uygun düşecektir.

Mahkemece bu husus gözetilmeden karar verilmesi hatalı olup bozma nedeni ise de, yanılgının giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hüküm bozulmamalı düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenle, temyiz olunan kararın hüküm fıkrasının sendikal tazminata ilişkin 2. bendinin çıkarılmasına, yerine;

'' Davacının yasal süre içinde başvurusuna rağmen, davalı işverence süresi içinde işe başlatılması veya başlatılmaması şartına bağlı olmaksızın ödenmesi gereken tazminat miktarının davacının kıdemi, fesih nedeni ve talebi dikkate alınarak davacının 1 yıllık ücreti tutarında belirlenmesine,'' rakam ve sözcüklerinin yazılmasına, hükmün düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA, peşin alınan temyiz harcının talep halinde davalıya iadesine, 16/06/2016 tarihinde oybirliğiyle KESİN olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11682, Karar No: 2014/23683, Tarih: 13.11.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/11682 E.  ,  2014/23683 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Samsun 4. İş Mahkemesi

TARİHİ : 30/04/2014

NUMARASI : 2014/130-2014/190

Davacı, tahsis tarihini takip eden aybaşı olan 01/01/2014 tarihinden itibaren yaşlılık aylığı almaya hak kazandığının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine karar vermiştir.

Hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

Dava, davacının tahsis tarihini takip eden aybaşı olan 01/01/2014 tarihinden itibaren yaşlılık aylığı almaya hak kazandığının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davacının yurda kesin dönüş yapmadığı, 3201 Sayılı Kanun'un 6. Maddesine göre yaşlılık aylığı bağlanma koşullarından birinin yurda kesin dönüş yapmak olduğu, yaşlılık aylığı bağlama koşullarının oluşmadığı belirtilerek davanın reddine karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; davacının Türkiye'de 5510 sayılı yaasının 4/1-a maddesi kapsamında 07/06/2013-25/06/2013 arasında 19 gün çalışmasının bulunduğu, Almanya'daki sigortalılık süresinin 08/01/1982-31/01/2012 tarihleri arasında devam ettiği, davacının 31/12/2013 varide tarihli dilekçesi ile vekili vasıtasıyla yurtdışı borçlanma talebinde bulunduğu, dosyada bulunan 25/11/2013 tarihli dekonttan davacının yurtdışı borçlanması için Kurum hesabına 39.240 TL ödeme yaptığı, davacı vekilinin, Kuruma verdiği 31/12/2013 tarihli dilekçede davacının 25/11/2013 tarihinde yurtdışı borçlanması bakiye tutarı olan 39.240 TL'yi Kurum hesabına ödediğini belirterek davacının yurtdışında çalışmaya başladığı tarih olan 08/01/1982 tarihinin ilk işe giriş tarihi olarak kabul edilmesini ve buna göre davacıya yaşlılık aylığı bağlanmasını talep ettiği, Kurum tarafından davacıya 09/01/2014 tarihli tahsis dilekçesi ilgi tutularak yazılan 09/01/2014 tarihli yazıda ilk işe giriş tarihinin 07/06/2013 olduğunun, 61 yaş ve 5100 prim gün sayısını tamamlaması halinde yaşlılık aylığı bağlanabileceğinin belirtilerek talebinin reddedildiğinin bildirildiği, yazının altına not olarak yazılan kısımda yurtdışı borçlanma başvurusu yapıp ödemesi durumunda emeklilik durumunun yeniden değerlendirileceğinin belirtildiği anlaşılmaktadır.

3201 sayılı Kanun’un 6/A-(a) bendine göre bu Kanuna göre değerlendirilen sürelere istinaden aylık tahsisi yapılabilmesi için yurda kesin dönülmüş olması şarttır.