muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/17885, Karar No: 2019/902, Tarih: 12.02.2019

**1. Hukuk Dairesi         2015/17885 E.  ,  2019/902 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen alacak davası sonunda, yerel mahkemece davanın reddine ilişkin olarak verilen karar davacılar vekili tarafından yasal süre içerisinde duruşma istekli temyiz edilmiş olmakla, duruşma günü olarak saptanan 12.02.2019 Salı günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davacılar vekili Avukat ... ile diğer temyiz eden davalı vekili Avukat ...geldiler, duruşmaya başlandı, süresinde verildiği ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen vekillerin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi, iş karara bırakıldı. Bilahare Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenlerine dayalı alacak isteğine ilişkindir.

Davacılar, mirasbırakanları ...’nin adına kayıtlı 154 ada 227 parsel sayılı taşınmaz üzerinde bulunan apartmanını davalı kızı ... adına satış göstermek sureti ile temlik ettiğini, yapılan işlemin mirastan mal kaçırmak amaçlı ve muvazaalı olduğunu, daha sonra davalı ...’ın kendisine devredilen bu apartmanı 06.05.2013 tarihinde dava dışı üçüncü bir kişiye sattığını ve aldığı para ile başka taşınmazlar satın aldığını, bu taşınmazların alım tarihlerinin dava konusu taşınmazın satışından bir ay sonrasına ait olduğunu, dava konusu muvazaalı taşınmaz üçüncü kişiye satılıp devredildiği için davanın tapu iptali ve tescili olmaktan çıkıp bedel alacağına dönüştüğünü ileri sürerek, 154 ada 227 parsel sayılı taşınmazda bulunan 3 katlı evin güncel değerinin bulunarak bu değerin payları oranında yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini istemişlerdir.

Davalı, mirasbırakan ...'nin gerçek amacının mirasçılardan mal kaçırmak olmayıp mal varlığını mevcut olan miraçıları arasında paylaştırmak olduğunu, dava konusu taşınmazın da bu paylaştırma iradesi ile kendisine devredildiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, yapılan temlik işleminin diğer mirasçılardan mal kaçırmaya yönelik olmadığı, murisin muvazaalı işleminden söz edilemeyeceği gerekçeleri ile davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına ve özellikle muris muvazaası iddiasına dayalı olarak açılan alacak davasında davalı adına yapılan temlikin muvazaalı olduğu iddiasının davacılar tarafından kanıtlanamadığı gözetilerek yazılı şekilde karar verilmiş olmasında bir isabetsizlik bulunmadığından davacıların yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine.

Davalı vekilinin temyiz itirazlarına gelince,

Bilindiği üzere, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı davalarda dava değeri taşınmazın tümünün değeri üzerinden davayı açan mirasçı ya da mirasçıların payına isabet eden değerdir.

Davalı vekilinin temyiz itirazlarına gelince,

Bilindiği üzere, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı davalarda dava değeri taşınmazın tümünün değeri üzerinden davayı açan mirasçı ya da mirasçıların payına isabet eden değerdir.

Somut olayda, dava konusu taşınmazın tümünün keşfen belirlenen dava tarihindeki değeri 996.974.00 TL olup, davacıların payı karşılığı 249.243 TL’dir. Yargılama sırasında davacıların payına isabet eden değer üzerinden harcın tamamlandığı gözetilerek bu miktar üzerinden kendisini vekille temsil ettiren davalı lehine vekalet ücreti takdir edilmesi gerekirken davalı lehine daha az miktarda vekalet ücreti takdir edilmesi doğru değildir.

Ne var ki, anılan husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden; hükmün vekalet ücretine ilişkin 3. bendinin hükümden çıkarılarak, yerine 3. bent olarak “ Davalı kendisini vekille temsil ettirdiğinden dolayı Av. As. Üc. Tarifesi uyarınca hesaplanan 20.354.58 TL nispi vekalet ücretinin davacılardan tahsiliyle davalıya verilmesine ” ibaresinin yazılmasına, davalının bu yöne ilişkin temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK'nin geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 438/7. maddesi uyarınca hükmün bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 02.01.2019 tarihinde yürürlüğe giren Avukatlık Ücret Tarifesi gereğince temyiz eden taraflardan gelen davalı vekili için 2.037.00.-TL. duruşma vekâlet ücretinin diğer temyiz eden davacılardan alınmasına, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 12/02/2019 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

-KARŞI OY-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı bedel isteğine ilişkindir.

Mahkemece, dava sebepsiz zenginleşmeye dayalı alacak olarak nitelendirilip murisin paylaştırma amacı ile temliki yaptığı, işlemin muvazaalı olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Hemen belirtilmelidir ki, eldeki davada ileri sürülen bedel isteğinin esasının, murisin gerçekleştirdiği taşınmaz temlikinin mirastan mal kaçırmak amacıyla yapıldığı iddiasından kaynaklanmakta olduğu ve uyuşmazlığın çözüme kavuşturulmasının anılan iddianın subutuna bağlı bulunduğu açıktır.

Somut olayda, çekişmeli 154 ada 227 parsel sayılı taşınmaz ... Narlıdere'dedir.

Davanın kamu düzeniyle ilgili kesin yetki kuralı içeren HMK'nun 12/1. maddesi uyarınca " taşınmaz üzerindeki aynı hakka ilişkin olduğu" ve taşınmazın bulunduğu yer mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerektiği kabul edilmelidir.

Bu durumda, yetkisizlik kararı verilmesi için hükmün bozulması düşüncesinde olduğumuzdan sayın çoğunluğun düzelterek onama görüşüne katılamıyoruz.
Yargıtay — Esas No: 2013/3158, Karar No: 2013/2575, Tarih: 01.03.2013

**8. Hukuk Dairesi         2013/3158 E.  ,  2013/2575 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tescil

K A R A R

Davada, kadastro çalışmalarında köy boşluğu olarak tapulama harici bırakılan taşınmazın imar-ihya ve kazanmayı sağlayan zilyetlik nedeni ile tescil isteğinde bulunulduğuna ve dava konusu taşınmazın orman sayılan yerlerden olup olmadığı hususunda... Mühendisi Bilirkişi aracılığı ile inceleme yapılarak hüküm kurulduğuna göre, Yargıtay Başkanlar Kurulu'nun 10.01.2013 tarih ve 1 sayılı Kararı ile hazırlanıp, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun 21.01.2013 tarih 1 sayılı Kararı ile aynen kabul edilen ve 26.01.2013 tarih 28540 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Hukuk Dairelerine ilişkin işbölümü uyarınca, hükme yöneltilen temyiz itirazlarının incelenmesi Yüksek Yargıtay (20.) Hukuk Dairesi'ne ait olmakla gereği için dosyanın anılan Daire Başkanlığı'na GÖNDERİLMESİNE, 01.03.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/5551, Karar No: 2020/7707, Tarih: 17.11.2020

**10. Ceza Dairesi         2019/5551 E.  ,  2020/7707 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : BİNGÖL 1. Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Sanık ...'ın uyuşturucu maddeleri kendisine verdiğini söylediği ... ......i hakkında soruşturmanın devam ettiği anlaşılmakla, TCK'nın 192/3. maddesinde düzenlenen etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanma şartları oluşmadığı halde, sanık hakkında etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanması suretiyle eksik ceza tayini aleyhe temyiz olmadığından bozma sebebi yapılmamıştır.

Yargılama sürecindeki işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, eyleme uyan suç tipi ile yaptırımların eleştiri ve aşağıda belirtilenler dışında doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından; yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-Adli Tıp Kurumu Malatya Grup Başkanlığı Kimyasal Tahliller İhtisas Dairesi Narkotik Şubesince suç konusu maddelerden alınan şahit numunelerin de müsaderesine karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

2-Sanığın gözaltı ve tutuklukta geçirdiği sürelerin cezasından mahsubuna karar verilirken, uygulanan kanun maddesinin hüküm fıkrasında açıkça gösterilmemesi suretiyle 5271 sayılı CMK’nın 232/6. maddesine aykırılık oluşturulması,

3-Hükümden sonra 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli 2014/140 esas ve 2015/85 sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı hükümlerinin iptal edilmesi ve 7242 sayılı Kanun'la yapılan değişiklikler nedeniyle, bu maddenin uygulanması açısından sanığın durumunun yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan, CMUK’nun 321. maddesi gereğince hükmün BOZULMASINA; ancak bu aykırılıkların yeniden duruşma yapılmaksızın aynı Kanun'un 322. maddesi uyarınca giderilmesi mümkün bulunduğundan;

1-Hüküm fıkrasının müsadereye ilişkin bölümünde yer alan "Bingöl Adli Emanetin 2010/196 sırasında kayıtlı bulunan suç eşyalarının" ibaresinden sonra gelmek üzere "ve Adli Tıp Kurumu Malatya Grup Başkanlığı Kimyasal Tahliller İhtisas Dairesi Narkotik Şubesince suç konusu maddelerden alınan şahit numunelerin" ibaresinin eklenmesi,

2-Hükmün sanığın gözaltı ve tutuklulukta geçirdiği sürelerin mahsubuna ilişkin bölümünün "Sanığın gözaltında ve tutuklukta geçirdiği sürelerin TCK’nın 63. maddesi gereğince mahkumiyetinden MAHSUBUNA," ibaresi eklenmek suretiyle değiştirilmesi,

2-Hükmün sanığın gözaltı ve tutuklulukta geçirdiği sürelerin mahsubuna ilişkin bölümünün "Sanığın gözaltında ve tutuklukta geçirdiği sürelerin TCK’nın 63. maddesi gereğince mahkumiyetinden MAHSUBUNA," ibaresi eklenmek suretiyle değiştirilmesi,

3-TCK'nın 53. maddesinin uygulanması ile ilgili bölümün hüküm fıkrasından çıkarılması ve yerine “Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarihli iptal kararı ile 7242 sayılı Kanunla yapılan değişiklikler sonrası oluşan durumuna göre, sanık hakkında TCK'nın 53. maddesinin 1 ve 2. fıkraları ile 3. fıkrasının birinci cümlesinin uygulanmasına” ibaresinin yazılması,

Suretiyle, hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 17.11.2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/5142, Karar No: 2018/5108, Tarih: 27.02.2018

**22. Hukuk Dairesi         2017/5142 E.  ,  2018/5108 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

AVUKAT ...

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkili işçinin davalıya ait işyerinde kayden alt işveren işçisi olarak çalıştığını, asıl işveren-alt işveren arasındaki ilişkinin muvazaaya dayalı olduğunu, davalının kendi işçilerine sağladığı mali haklardan müvekkilinin de yararlanması gerektiğini ileri sürerek, müvekkilinin gerçek işverenin baştan itibaren davalı olduğunun tespitiyle, ücret, ilave tediye, ikramiye, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçeyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında, davacıya ödenmesi gereken aylık ücret miktarının belirlenmesi noktasında uyuşmazlık vardır.

Somut olayda, asıl işveren-alt işveren ilişkisinin muvazaaya dayandığına ilişkin kabul, emsal dava dosyaları da nazara alındığında yerindedir. Bu durumda, davacıya ödenmesi gereken aylık ücret miktarının tespitinde, davalı işveren bünyesinde, davacıyla benzer veya aynı işi yapan emsal işçinin belirlenmesi gereklidir. Ancak, davacının, toplu iş sözleşmesinin tarafı sendikaya üye olmadığı ve dayanışma aidatı kesilmesi yönünde bir başvurusunun da bulunmadığı gözetildiğinde; davalı bünyesinde çalışan ve toplu iş sözleşmesine göre aylık ücret ile hakları belirlenen işçilerin, davacıyla benzer veya aynı işi yapsa dahi, emsal olarak kabul edilmesi mümkün değildir.

Davalı tarafça 22/03/2016 tarihli cevabi yazı ekinde gönderilen “Afşin Elbistan Linyitleri İşletme Müdürlüğü Garaj Amirliğinde çalışan Şoför Personel Bilgi Listesi” başlıklı belge içeriğinde, davacıyla aynı işi yapan davalı işçilerinin isim listesi ve yevmiyeleri bildirilmiş ise de, yazı ekinde yer alan söz konusu işçilerin bordrolarında, sendikal aidat kesintisi olduğu görülmektedir. Dolayısıyla, bu çalışanların toplu iş sözleşmesinden yararlandıkları anlaşılmakla, emsal kabul edilmeleri mümkün değildir. Kaldı ki, listede ismi yazılı işçilerin yirmi yılı aşkın çalışması bulunmakta olup, kıdem süreleri davacıya nazaran oldukça yüksektir. Diğer taraftan, bahsi geçen listenin alt kısmında yer olan notta “2003 yılından sonra başlayan işçi personellerin bugünki temel yevmiye katsayıları ise 73,22 TL’dir” ile “2003 yılından sonra şoför personel alımı olmamıştır” şeklindeki bilgilerin yazılı olduğu görülmektedir. Bir taraftan 2003 yılından sonra şoför alımı olmadığının belirtilmesine rağmen, diğer taraftan 2003 yılından sonra başlayan işçilerin temel yevmiye katsayılarının 73,22 TL olduğunun yazılması, söz konusu bilgilerin değerlendirilmesinde tereddüt uyandırmaktadır. Ayrıca, bahsi geçen 2003 yılından sonra işe başlayan davalı işçilerinin kimler oldukları, görevleri, toplu iş sözleşmesinden yararlanıp yararlanmadıkları, yazı içeriğinde belirtilen yevmiye katsayısının neye göre belirlendiği, toplu iş sözleşmesiyle bir alakasının olup olmadığı, bu katsayı oranından günlük yevmiye miktarına nasıl ulaşıldığı gibi hususlar hakkında açıklayıcı bir bilgi de bulunmamaktadır. Dolayısıyla, hükme esas alınan bilirkişi raporunda, sözü geçen listede yazılı bilgilerden hareketle sonuca gidilmesi yerinde değildir.

Öte yandan, dava konusu uyuşmazlıkla aynı nitelikteki emsal davalarda, Elbistan İş Mahkemesi’nce verilen kararlarda, davalının emsal işçisinin aylık ücretinin, kayden alt işveren bünyesinde çalıştırılan şoförlere fiilen ödenen ücretin “1,73 katı” olduğu kabul edilerek sonuca gidilmiştir. Söz konusu davalarda verilen kararların, Yargıtay 7. Hukuk Dairesi’nin temyiz incelemesinden geçtiği ve aylık ücret miktarına ilişkin hüküm kısmının bozmaya konu edilmediği anlaşılmaktadır (Örneğin; Yargıtay 7. Hukuk Dairesi’nin 22/10/2015 tarihli 2015/34814 esas ve 2015/20303 karar sayılı; 09/11/2015 tarihli 2014/21311 esas ve 2015/21810 karar sayılı kararları). Mahkemece ise, söz konusu kararlardan farklı bir kabulle sonuca gidilmiştir. Bu halde, emsal davalarda aylık ücret miktarı kabulüne nasıl ulaşıldığı hususunun incelenmemesi de hatalı olmuştur.

Anılan sebeplerle, davalı işverene yeniden yazı yazılarak, davacıyla benzer veya aynı işi yapan ve fakat toplu iş sözleşmesinden yararlanmayan emsal işçisinin olup olmadığı sorulmalı; varsa ücret bordrolarının gönderilmesi istenilmelidir. Ayrıca, 22/03/2016 tarihli cevabi yazı ekindeki “Afşin Elbistan Linyitleri İşletme Müdürlüğü Garaj Amirliğinde çalışan Şoför Personel Bilgi Listesi” başlıklı belgenin alt kısmında yer alan “2003 yılından sonra başlayan işçi personellerin bugünki temel yevmiye katsayıları ise 73,22 TL’dir” ile “2003 yılından sonra şöfor personel alımı olmamıştır” şeklindeki çelişkili notlara işaret edilerek; bahsi geçen 2003 yılından sonra işe başlayan davalı işçilerinin kimler oldukları, görevleri (şoför olup olmadıkları), toplu iş sözleşmesinden yararlanıp yararlanmadıkları, yazı içeriğindeki söz konusu yevmiye katsayısının neye göre belirlendiği ve toplu iş sözleşmesiyle bir alakasının olup olmadığı, bu katsayıdan günlük yevmiye miktarına nasıl ulaşıldığı gibi hususlar hakkında bilgi verilmesi de istenilmelidir. Yukarıda belirtilen, temyiz incelemesinden geçen emsal dava dosyaları da incelenerek aylık ücret miktarı kabulüne nasıl ulaşıldığı tespit edilmelidir. Bu yönlerden yapılacak araştırma ve inceleme neticelerine göre, davacıya ödenmesi gereken aylık ücret miktarı noktasındaki uyuşmazlık yeniden değerlendirilerek sonuca gidilmelidir. Eksik araştırma ve incelemeyle karar verilmesi hatalı olup, bozmayı gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 27/02/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

Ş.K.
Yargıtay — Esas No: 2008/5682, Karar No: 2008/7233, Tarih: 05.06.2008

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2008/5682 E.  ,  2008/7233 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 31.10.2007 gününde verilen dilekçe ile tapuda isim düzeltilmesi istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 01.02.2007 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı, 1/9 oranında paydaşı olduğu 484 parsel sayılı taşınmazın tapu kaydında “...” olarak yazılı baba adının “...” olarak düzeltilmesini istemiştir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş, hükmü davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava, tapu kaydında yanlış yazılan kimlik bilgilerinin düzeltilmesi istemine ilişkindir.

Davacı, paydaşı olduğu 484 parsel sayılı taşınmazda yanlış yazılan baba adının nüfus bilgileri ile uyumlu biçimde “... oğlu ...” olarak düzeltilmesini istemiştir. Davacı adına taşınmazın tescilini sağlayan 29.04.1981 tarih ve 1393 yevmiyeli resmi senet getirtilerek, davacıya ait nüfus kaydı ile bağlantı oluşturacak biçimde incelenmeden davanın kabulüne karar verilmesi doğru değildir. Ayrıca, Nüfus Müdürlüğü’nden, kayıtta geçen kişi ile aynı kimlik bilgilerine sahip bir başka kişinin kaydının bulunup bulunmadığı sorulması gerektiği halde, dosya içeriğine göre davacı ile irsi bağı kurulamayan “... ...” nüfus kaydının bulunup bulunmadığı sorulması doğru bulunmamıştır. Bunların yanında, Cumhuriyet Savcılığı aracılığıyla, taşınmazın bulunduğu mahalde kayıt maliki ile aynı ismi taşıyan başka kişi bulunup bulunmadığı araştırılmamış, “... ve ... ...” adlı kişilerin bulunup bulunmadığının araştırılması da doğru bulunmamıştır.Yukarıda açıklanan nedenlerle eksik araştırma ve inceleme ile davanın kabulüne karar verilmesi doğru görülmemiş, hükmün bozulması gerekmiştir.

Kabule göre de, taşınmazın tapu kaydında düzeltme yapılacak yerde kadastro tutanağında düzeltme yapılması da doğru görülmemiş, hükmün bu nedenle de bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, 05.06.2008 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/7665, Karar No: 2014/15028, Tarih: 01.07.2014

**6. Ceza Dairesi         2012/7665 E.  ,  2014/15028 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2009/278169

MAHKEMESİ : Burdur Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 25/11/2009

NUMARASI : 2009/218 (E) ve 2009/888 (K)

SUÇ : Hırsızlık

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-) Suç tarihinde güneşin saat 16:51'de battığı, hırsızlık eyleminin yakınanın ve tanığın anlatımına göre saat 18:30 sularında gerçekleştiği ve suçun anılan Yasanın 6/1-e maddesine göre gece sayılan zaman diliminde işlendiğinin anlaşılması karşısında, 5237 sayılı Yasanın 143/1. maddesinin uygulanmaması,

2-) 5271 sayılı CMK’nın 231/5-14. madde ve fıkraları gereği, sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi zorunluluğunun gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık R.. S..'in temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığı ile 1412 sayılı CMUK’nın 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hakkın korunmasına, üye A.. S.. E..'un muhalefetine karşın 01.07.2014 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY:

Bozmayı gerektirmiş, sanık R.. S..'in temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığı ile 1412 sayılı CMUK’nın 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hakkın korunmasına, üye A.. S.. E..'un muhalefetine karşın 01.07.2014 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY:

1930 doğumlu olan müşteki E.. Ç..’ın evine, soba kurmak için arkadaşı Hüseyin ile gelen sanık R.. S..’in, televizyonun önünde tutan 80.- TL’sini çaldığı iddiasıyla, adı geçen sanığın cezalandırılması için dava açılmıştır. Müşteki soruşturma aşamasındaki 16.11.2018 tarihli ifadesinde; “Evine soba kurmak için gelen akrabası R.. S.. ile açık kimliğini bilmediği Hüseyin isimli şahıslar gittikten sonra, televizyonun önünde duran 80.- TL’sinin yerinde olmadığını gördüğünü”; yanında imzası alınan kızı Teslime Tezcan’ın da bulunduğu 17.11.2008 günlü beyanında, “Kızının evi temizlerken kaybolan parayı bularak kendisine verdiğini”, 23.1.2009 tarihli ifadesinde, “Kızı Teslime’nin komşulardan olayı soruşturduğunu, evine soba kurmaya gelen şahısların suçlarını itiraf ederek, parayı teslim ettiklerini” söylemiş; kovuşturma sırasında yapılan keşifteki ifadesinde, “Sobasını kuran sanığın televizyon sehpası önünde bulunan aldığı 80.- TL’yi ertesi gün iade ettiğini” belirtmiş; sanık ise, tüm aşamalarda suçunu kabul etmemiştir. Dinlenen tek tanık H.. A.. ifadesinde, “Televizyonun önünde miktarını bilmediği bir paranın durduğunu, soba kurmak için gelen tanımadığı iki kişi gittikten sonra parayı bulunduğu yerde görmediğini, ancak paranın bu kişiler tarafından çalındığına dair bir görgüsünün de bulunmadığını” söylemiştir. Müşteki, suç tarihinde 78 yaşında olup, hastadır. Beyanları çelişkilidir. Olaya ilişkin bilgileri olduğu anlaşılan müştekinin kızı Teslime Tezcan ile sanıkla birlikte soba kurmak için gelen Hüseyin’in beyanlarına başvurulmamıştır. Yapılan kovuşturma eksiktir. Açıklanan nedenle, adları geçen bu kişiler dinlenmeden, eksik inceleme ile sanık hakkında mahkûmiyet kararı verilmesinin bozmayı gerektirdiği görüşündeyim.