muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/7727, Karar No: 2015/8823, Tarih: 15.06.2015

./..

2-Nüfus müdürlüğünden, talep konusu taşınmazların tapu kayıtlarında malik olarak görünen kişi ile aynı kimlik bilgilerine sahip bir başka kişi veya kişilerin nüfus kayıtlarında bulunup bulunmadığı araştırılmalı, mevcut ise bu kişi veya kişiler duruşmaya çağrılarak talep konusu taşınmazlarda mülkiyet hakkı iddiaları bulunup bulunmadığı kendilerinden sorulmalı, kaydı düzeltilecek kişilerin nüfus kayıtları, tapu kayıtları ve dayanakları ile bağlantı kurulacak şekilde incelenmelidir.

3-Taşınmazın bulunduğu yerleşim yerinde zabıta aracılığı ile kayıt maliki ile aynı ismi taşıyan başka kişi veya kişilerin bulunup bulunmadığı da araştırılmalıdır.

4-İstem konusunda tanıklar dinlenmelidir.

5-Tüm bu araştırmalar sonucu hâlâ kesin bir kanaat oluşmamış ise mahallinde keşif yapılarak; tanıklar ve varsa tespit bilirkişileri taşınmaz başında dinlenmelidir.

Açıklanan bu hususlar çerçevesinde yapılacak inceleme ve araştırma sonucu, tapu ve nüfus bilgileri arasında bağlantı ve tutarlılık sağlandığında talebin kabulü yoluna gidilmelidir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden, dava konusu 99 parsel sayılı taşınmaza ait tapu kaydında davacının mirasbırakanı Hasan'ın dava tarihinde kayıt maliki olmayıp daha önceden yapılan intikal işlemi neticesinde mirasçılarının malik oldukları anlaşılmakla bu taşınmaz hakkındaki davanın reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

Ne var ki; dava konusu 370 ada 29 parsel sayılı taşınmazın kadastro tespitine dayanak tapu kayıtlarına göre taşınmaza, kök muris Hatice'nin (Kadı Recep eşi) ölümü neticesinde Mayıs 1324 (1908) tarih ve 144 sıra numaralı tapu kaydı ile çocukları Osman, Hasan, Ahmet, kendinden evvel ölen oğlu Hacı Ömer'in çocukları Kamil ve Mustafa ve yine kendinden evvel ölen oğlu Rıza'nın eşi Alime'nin malik olduğu, Alime'nin payını T.sani 1326 (1910) tarih ve 47 sıra numaralı tapu kaydı ile Hacı Ömer evlatları Kamil ve Mustafa'ya sattığı, Ahmet'in de sonradan ölümü ile dosyada mevcut veraset ilamına göre taşınmazdaki payının, bir kısım kayıt maliklerinden olan mirasçılarına intikal ettiği anlaşılmaktadır. Ancak dosyada mevcut, davacı ve üst soyuna ait nüfus kayıtlarına göre davacının mirasbırakanı Hasan, Hasan'ın kardeşleri ve bunların üstsoyunun, taşınmazın geldi kayıtlarına göre malik olanlar ile bunların altsoyu olduğu anlaşılan halihazırdaki kayıt malikleri ile ilgisinin olmadığı gibi tapu kayıt maliki Hasan'ın baba adı Recep, ana adı Hatice iken, davacının murisi Hasan'ın baba adı Mustafa ana adı Fatma olduğu halde mahkemece 29 parsel sayılı taşınmaz da kabul kapsamına alınmıştır.

Öte yandan; dava konusu 15 parsel sayılı taşınmazın tapulama tutanağında taşınmazın Abdülkadir oğulları Seyit, Mehmet ve Hasan Ağalar'a ait olduğunun Mehmet kızı Hatice tarafından yazılı olarak beyan edildiği ancak ibraz edilen Eylül 324 tarih ve 28 sıra numaralı tapu kaydındaki kayıt maliklerinin ve kaydın hudutlarının bilirkişilerce bilinememesi üzerine taşınmazın Hazine adına tespit edildiği görülmektedir. Bu tespitle oluşan tapunun iptali talebiyle Sivas 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin 1968/408 E., 1971/1219 K. sayılı dosyası ile açılan davada da kayıt maliki Hasan'ın baba adının Abdülkadir olarak geçtiği ve taşınmazın dayanak tapu kaydı olan Mart 1290 tarih ve 22 sıra numaralı tapu kaydı ile onun gittisi olan Mayıs 1330 tarih ve 132 sıra numaralı tapu kayıtlarına göre yargılama yapıldığı görülmektedir.

../...

Diğer taraftan taşınmazın Mustafa oğlu Hasan ve Mustafa oğlu Mehmet adına hükmen tescilinden sonra Mehmet mirasçısı Hatice intikal ettiği, ancak dosyada mevcut nüfus kaytılarına göre Mehmet kızı Hatice Acıpınar'la, adı geçen Hatice aynı kişi olup olmadıklarının tespit edilememesi, usulüne uygun bir zabıta araştırmasının da yaptırılmamış olması karşısında mahkemece yapılan araştırma ve incelemenin hükme elverişli ve yeterli olduğunu söyleyebilme olanağı bulunmamaktadır.

Hâl böyle olunca; 29 parsel sayılı taşınmazın kayıt malikleri ile davacının mirasbırakanı ve onun kardeşlerinin birbiri ile ilgisi olmadığı gözetilerek, bu parsel hakkındaki davanın reddine karar verilmesi gerekirken, kabulüne; 15 parsel sayılı taşınmaz bakımından da dayanak tapu kayıtları ve tescile esas hükme ilişkin dava dosyasının incelenmesi, kayıt maliki Hasan'ın kardeşi Mehmet ve onun kızı Hatice'ye ait evlenmeden önceki ve sonraki nüfus aile kayıt tablosunun getirtilmesi, Nüfus Müdürlüğü'nden kayıt malikine ilişkin dayanak belgelerden de tespit edilebilen kimlik bilgileri ile kayıt maliki ile davacının mirasbırakanının aynı kişi olup olmadığının sorulması, usulüne uygun zabıta araştırması yaptırılması ve gerekirse mahallinde keşif yapılarak mahalli bilirkişi ve tanıkların taşınmaz başında dinlenilmesi ve hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken noksan soruşturma ile yetinilerek yazılı olduğu üzere davanın kabulüne karar verilmiş olması doğru değildir.

Kabule göre de dava 99 parsel sayılı taşınmaz bakımından reddedildiği hâlde, kendisini vekille temsil ettiren davalı lehine vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken bu hususta olumlu ya da olumsuz bir karar verilmemiş olması da isabetsizdir.

Davalının bu yönlere ilişkin temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 15.06.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/1952, Karar No: 2020/4989, Tarih: 12.11.2020

**11. Hukuk Dairesi         2019/1952 E.  ,  2020/4989 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Ankara 1. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi'nce verilen 23.06.2015 gün ve 2014/259 - 2015/185 sayılı kararı onayan Daire'nin 17.10.2018 gün ve 2017/326 - 2018/6407 sayılı kararı aleyhinde davacı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği de anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği konuşulup düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili şirketin hızlı yapıştırıcı kategorisinde piyasada maruf hale geldiğini, 2000/23084 sayılı “mitreapel”, 2009/38150 sayılı “mitreapel”, 2009/21900 sayılı “mitrebond”, 2009/38790 sayılı “mitreshock”, 2004 28826 sayılı “mitre” markasının sahibi olduğunu, davalı yanca 2011/95775 sayılı “mitreman” markasının müvekkili adına tescilli markalar ile iltibas yaratacak düzeyde benzer olduğunu, yaptıkları itirazın nihai olarak TPMK YİDK'nın 2014-M-5482 sayılı kararı ile reddedildiğini ileri sürerek Kurul kararının iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı şirket vekili, müvekkili şirketin 2000 yılından beri faaliyetlerini sürdürdüğünü ve o tarihten bu yana “mitre” asıl unsurlu markalı ürünlerin satış ve imalatını gerçekleştirdiğini, davacı yanın müvekkilinin bugüne kadarki kullanımlarına ses çıkarmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı TPMK vekili, kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu savunmuştur.

Mahkemece, TPMK YİDK'nın 14/04/2014 tarih 2014-M-5482 sayılı kararının 35,06 grupta yer alan müşterilerin malları elverişli bir şekilde görmesi ve satın alması için her türlü kimyasal yapıştırıcı ve kimyasal izolasyon malzemelerinin bir araya getirilerek sunulması hizmetleri yönünden iptaline, (belirtilen hizmetler perakende toptan satış mağazaları, elektronik ortamlar, kataloglar ve benzeri diğer yöntemler ile sağlanabilir), fazlaya dair talebin reddine dair verilen karar taraf vekillerinin temyizi üzerine Dairemizce onanmıştır.

Bu kez davacı vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin HUMK 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK 442. maddesi gereğince REDDİNE, aşağıda yazılı bakiye 38,50 TL karar düzeltme harcının ve 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK 442/3. maddesi hükmü uyarınca takdiren 477,45 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyen davacıdan alınarak Hazine'ye gelir kaydedilmesine, 12.11.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/15895, Karar No: 2013/23051, Tarih: 28.11.2013

**7. Ceza Dairesi         2012/15895 E.  ,  2013/23051 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5846 sayılı kanuna muhalefet

HÜKÜM : Sanığın hükümlülüğüne, müsadereye

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanık hakkında yargılama sürecinde duyduğu pişmanlık ve suçun işlenmesindeki özellikler gerekçe gösterilerek kısa süreli hapis cezası adli para cezasına çevrildiği halde; bu kez hükmün açıklanmasının geri bırakılması tartışılırken, yargılama sürecinde gözlemlenenen tutum ve davranışları nedeniyle pişmanlık duyduğu ve tekrar suç işlemeyeceği konusunda mahkemede kanaat oluşmadığından bahisle şeklindeki birbiriyle çelişkili ifadeler kullanılmış ise de sanığın kasıtlı suçtan adli sicil kaydının bulunması nedeniyle anılan husus bozma nedeni yapılmamıştır. Ancak,

01.03.2008 tarih ve 26803 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 26.02.2008 tarih ve 5739 sayılı Yasa'nın 5. maddesiyle, 5275 sayılı Yasa'nın 106/10. maddesinde yer alan "Türk Ceza Kanununun 50 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendine göre kısa süreli hapis cezasından çevrilen adlî para cezalarının infazında, aynı maddenin altıncı ve yedinci fıkraları hükümleri saklıdır." şeklindeki hükmün yürürlükten kaldırılmış ve yine aynı Yasa'nın 4. maddesi ile 5237 sayılı TCK'nun 50/6. maddesinde yer alan "yaptırımın" ibaresinin "tedbirin" şeklinde değiştirilmiş olması karşısında, hapisten çevrilen adli para cezası ile doğrudan hükmolunan adli para cezasının infaz rejimleri arasında bir fark kalmadığı gözetilerek hüküm tesisi yerine, hapisten çevrilen adli para cezasının 5275 sayılı Yasa'nın 106/10. maddesine ilişkin hükmü gözetilerek, 5237 sayılı TCK'nun 50/6. maddesi uyarınca, kısa süreli hapis cezasının tamamen veya kısmen infazına karar verileceği ve bu kararın derhal infaz edileceği hususunda ihtarat yapılmasına karar verilmesi ,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden ve bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesi uyarınca,

hükümde yer alan "....Hapisten çevrilen adli para cezasının 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanunun 106. maddesinin (10). fıkrası hükmü gözetilerek, TCK.nun 50/6.maddesi uyarınca, mahkememizce kısa süreli hapis cezasının tamamen veya kısmen infazına karar verileceği ve bu kararın derhal infaz edileceğinin sanığa ihtarına ( İHTARAT YAPILDI ),...." şeklindeki bendin hükümden çıkartılması ve diğer kısımlarının aynen bırakılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 28.11.2013 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/29816, Karar No: 2022/3676, Tarih: 07.02.2022

**4. Ceza Dairesi         2020/29816 E.  ,  2022/3676 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Tehdit

HÜKÜM : Mahkumiyet

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre, dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede,

1- 6763 sayılı Kanunun 34. maddesiyle değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesi ve maddeye eklenen fıkraya göre uzlaşma hükümleri yeniden düzenlenmiş ve sanığa isnat edilen TCK'nın 106/1. maddesi kapsamındaki tehdit suçunun uzlaştırma kapsamına alındığı anlaşılmış olmakla, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 2 ve 7. maddeleri de gözetilerek, uzlaştırma işlemi uygulanarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun bu kapsamda yeniden değerlendirilip belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

2-Bozma ilamının 1 nolu bendi uyarınca uzlaşmanın sağlanamaması halinde ise;

17/10/2019 gün ve 7188 sayılı Kanunun 24. maddesiyle değişik CMK'nın 251. maddesinde Basit Yargılama Usulü düzenlenmiş olup, bu düzenlemenin uygulanmasıyla ilgili olarak, CMK' ya 7188 sayılı Kanunla eklenen geçici 5. maddenin birinci fıkrasının (d) bendinde yer alan "hükme bağlanmış" ibaresinin, Anayasa Mahkemesinin 14/01/2021 tarihli ve 2020/81 Esas, 2021/4 Karar sayılı kararıyla "basit yargılama usulü" yönünden Anayasa'nın 38. maddesine aykırı görülerek iptaline karar verilmesi karşısında; temyiz incelemesi yapılan ve CMK' nın 251/1. maddesi kapsamına giren suç yönünden; Anayasa' nın 38. maddesi ile 5237 sayılı TCK'nın 7 ve CMK'nın 251 vd. maddeleri gereğince yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş, O Yer Cumhuriyet Savcısı ve sanığın temyiz istemleri yerinde görüldüğünden, tebliğnameye uygun olarak, diğer yönleri incelenmeksizin HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 07/02/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/12100, Karar No: 2013/6502, Tarih: 02.04.2013

**10. Hukuk Dairesi         2012/12100 E.  ,  2013/6502 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Dava, ödeme emri iptaline ilişkin olup, ödeme emrine konu miktar toplam 1.225,40 TL dir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde, davanın kabulüne karar verilmiştir.

11.06.2009 tarihli hükmün, davalı Kurum vekilince temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

21.07.2004 gün ve 25529 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak, öngördüğü istisnalar dışındaki hükümleri yayım tarihinde yürürlüğe giren, 14.07.2004 tarih ve 5219 sayılı “Çeşitli Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun” ve ayrıca 5236 sayılı Kanun; katsayı artışı da uygulanmak suretiyle bu kanunların yürürlük tarihinden sonra yerel mahkemelerce verilen hükümler yönünden 2009 yılı için 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 427.maddesindeki temyiz (kesinlik) sınırını 1.400 TL olarak değiştirmiştir.

Alacağın bir kısmının dava edilmiş olması halinde  temyiz (kesinlik) sınırının tespitinde, alacağın tamamının gözetilmesi; tamamı dava edilen bir alacağın kısmen kabulünde ise temyiz (kesinlik) sınırının belirlenmesinde kabul ve reddedilen miktarların esas alınması, (6100 sayılı HMK’nın geçici 3. maddesi gereğince), HUMK'nun 427. maddesi hükmü gereğidir.

Somut olayda yerel mahkemece hükmedilen 1.225,40 TL alacak tutarı yukarıda değinilen temyiz (kesinlik) sınırının altında bulunduğundan, anılan karara karşı temyiz yoluna baş vurulması miktar itibariyle mümkün değildir.

Hal böyle olunca davalı Kurum vekilinin temyiz dilekçesinin reddi gerekir.

S O N U Ç : Yukarıda açıklanan nedenle davalı vekilinin temyiz dilekçelerinin REDDİNE, 02.04.2013 gününde oybirliği ile karar verildi .
Yargıtay — Esas No: 2023/9746, Karar No: 2024/7978, Tarih: 30.10.2024

**2. Hukuk Dairesi         2023/9746 E.  ,  2024/7978 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/1869 E., 2023/1869 K.

KARAR : Kısmen kabul

İLK DERECE MAHKEMESİ : Kayseri 7. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2021/290 E., 2023/607 K.

Taraflar arasındaki karşılıklı boşanma davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulü ile tarafların boşanmalarına karar verilmiştir.

Kararın taraf vekillerince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı taraf vekillerince temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı kadın vekili dava dilekçesinde özetle; tarafların 2003 yılında evlendiklerini, bu evlilikten 3 ortak çocuklarının bulunduğunu, evlendiği günden beri davalının anne babasına baktığını, davalının müvekkilini kardeşinin ... isimli baldızı ile aldattığını, sadakat yükümlülüğünü ihlal ettiğini, müvekkilinin bu durumu eşi ile ...'in duygusal ve yakın içerikli mesajlaşmalarını görerek öğrendiğini, müvekkilinin kronik astım hastalığı nedeniyle muayene için Kayseri Şehir hastanesine gittiğini bu sırada davalı eşten gelen hakaret içerikli, "Bir daha eve dönme seninle işim bitti...” şeklindeki mesajlar ve tehdit içerikli aramalar ile şok yaşadığını, 3 gün sonra ne olduğunu anlamak ve yaşananları konuşmak için evine döndüğünü, davalının ...'i kast ederek, "Onu da seviyorum seni de ikinize de bakarım imam nikahı kıyıp onu da eve getireceğim." şeklinde sözler sarf ettiğini, müvekkilinin durumu asla kabul edemeyeceğini söylediğini, bu olayların akabinde hayvancılık ile uğraşan davalının her sene olduğu gibi yaylaya gittiğini, buradan yaz aylarında geri döndüğünü, dönerken yanında ilişki yaşadığı ...'i de hamile vaziyette getirdiğini, böylelikle müvekkilinin eşi ile ...'in yaylaya birlikte gittiklerini, orada 2 ay birlikte yaşadıklarını, bu kadının eşinden 4-5 aylık hamile olduğunu öğrendiğini, davalarının öncelikle zina, Mahkeme aksi kanaatte ise evlilik birliğinin temelinden sarsılması nedeniyle boşanmalarına karar verilmesini, ortak çocukların velâyetinin müvekkiline verilmesini, ortak çocuklar lehine dava tarihinden karar kesinleşinceye kadar her biri için 400,00 TL tedbir nafakasını, kesinleştikten sonra nafakanın iştirak nafakası olarak devamını, müvekkili lehine dava tarihinden karar kesinleşinceye kadar 1.500,00 TL tedbir nafakasını, kesinleştikten sonra nafakanın yoksulluk nafakası olarak devamını, müvekkili lehine fazlaya ilişkin haklarımız saklı kalmak kaydıyla 100.000,00 TL maddi, 100.000,00 TL manevî tazminata, vekalet ücreti ile yargılama giderlerinin karşı tarafa yükletilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı erkek vekili cevap dilekçesinde özetle, davacının dava dilekçesinde yer alan iddiaların tamamının asılsız ve mesnetsiz olduğunu, öncelikli olarak Mahkemenin yetkisine itiraz ettiğini, davacı eşim ile en son ... ilçesi ... mahallesinde ikamet ettiklerini, bu nedenle yetkili Mahkemenin ... Asliye Hukuk Mahkemesi olduğunu, davacı ile 17 yıllık evli olduklarını, bu evlilikten ortak 3 çocuklarının bulunduğunu, davacı ile şu ana kadar güzel bir evliliklerinin olduğunu, ancak davacının aşırı kıskanç bir kadın olduğunu, davacının kendisinin ... isimli kadın ile ilişki yaşadığı ve bu kadının kendisinden hamile olduğunu iddia ettiğini, bu iddianın doğru olmadığını, ...'in kardeşinin baldızı olduğunu, ancak bu kadın ile herhangi bir ilişkisinin olmadığını, bu kadını ortak yaşadıkları eve getirdiği iddiasının da doğru olmadığını, ...'in kendi annesinin evinde kalmakta olduğunu, kendisiyle hiç bir ilgisinin olmadığını, bu kadının hamile olup olmadığı konusunda bir bilgisinin de bulunmamakta olduğunu, davacının iddia ettiği gibi bir gelirinin olmadığını, herhangi bir mal varlığının da bulunmamakta olduğunu, Çobanlık yaparak evini geçindirmekte olduğunu, yazları sürekli olarak sürüleri dağlarda yayarak geçimini sağlamakta olduğunu, bunun dışında herhangi bir gelirinin olmadığını, davacının talep ettiği nafakaları da ödeyebilecek gücünün olmadığını, davacı eşi ile mutlu olduğunu, çocuklarının da geleceği için yuvasının dağılmasını istemediğini, davacı ile boşanmak istemediğini, bu nedenle davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; erkeğin yabancı bir kadınla karı koca hayatı yaşadığının sabit olduğu, açılan davadan önce ve dava devamınca erkeğin yabancı kadınla karı koca hayatı yaşadığı; zinanın temadi eden suçlardan olduğu; bu temadinin Hukuk Mahkemesince de kabul edilmesi gerektiği; her ne kadar ceza kanununda zina suç değil ise de boşanma hukuku yönüyle zinanın başlı başına bir boşanma sebebi olduğu; kadının davasını açmakla haklı olduğu; kadının kusursuz erkeğin tam kusurlu olduğu gerekçesiyle davacı tarafından açılan boşanma davasının kabulü ile tarafların zina nedenine dayalı olarak boşanmalarına, çocukların velâyetleri hususunda SİR aldırılmış ..., ... ve ... anneyi istemesine rağmen daha sonra duruşmada fiilen babalarıyla birlikte yaşadıklarını, babalarında kalmak istediklerini beyan etmişlerdir, idrak kabiliyeti yüksekliği ve çocukların birbirlerinden ayrılmazlık ilkesi, çocukların istemleri dikkate alınarak ortak çocukların velâyetinin babaya verilmesine, anne ile aralarında yatılı kişisel ilişki tesisine, çocuklar lehine bağlanan aylık 400,00'er TL tedbir nafakasının karar tarihi itibariyle kaldırılmasına, davacı kadın lehine aylık 600,00 TL tedbir 1.500,00 TL yoksulluk nafakasına, davacının kadının manevî tazminat talebinin eşinin yabancı bir kadınla birlikteliğini bilmesi nedeniyle reddine, davacı kadın lehine 50.000,00 TL maddi tazminata hükmedilmesine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1.Davacı kadın vekili istinaf başvuru dilekçesinde özetle; yerel mahkeme kararını reddedilen manevî tazminat talebi, hükmedilen maddi tazminat miktarı, velâyet ve velâyete bağlı iştirak nafakası yönünden istinaf etmiştir.

2.Davalı erkek vekili istinaf başvuru dilekçesinde özetle; yerel mahkeme kararını zina kusuru, aleyhine hükmedilen maddi tazminat ve yoksulluk nafakası yönünden istinaf etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç