muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/7285, Karar No: 2016/7248, Tarih: 27.10.2016

Buna göre, vergi kaçırıldığına delalet eden emarelerin bulunması halinde, vergi incelemesi yapmaya yetkili olanlar, arama yapılmasını gerekli kılan bir yazıyla sulh ceza hâkiminden talepte bulunacak, arama kararının verilmesi halinde de, arama işlemi genel kolluk görevlileri tarafından değil, vergi inceleme elemanları tarafından gerçekleştirilecektir. VUK’nun 7. maddesine göre genel kolluk, talep üzerine sadece gerekli güvenlik önlemlerinin alınmasını sağlamakla yükümlüdür.

VUK'nun 147. maddesinde, “bu bölümde açıkça yazılı olmayan hallerde Ceza Muhakemeleri Usulü Kanununun arama ile ilgili bulunan hükümlerinin uygulanacağı"nın belirtilmesinden maksat, bu Kanun'un aramaya ilişkin 142-146. maddelerinde açıkça düzenlenen konularda bu hükümlerin, açıkça düzenlenmeyen konularda ise CMK hükümlerinin uygulanmasının sağlanmasıdır.

Ceza muhakemesinde, arama olağan bir koruma tedbiri iken, Vergi Hukuku’nda istisnai, olağandışı bir denetim yoludur. Niteliği itibariyle adli arama olmasına rağmen, bu aramanın genel suç kolluğu tarafından değil, vergi inceleme elemanlarınca yapılabilmesi, vergi suçlarına ilişkin olarak yapılacak aramanın özelliğidir. Bir araç koruma tedbiri olarak vergi araması, vergi incelemesi denetim yolunun ön basamağıdır. Amaç, vergi kaçırıldığını ortaya çıkaracak ve destekleyecek belge ve kayıtların bulunmasıdır.

Ceza usul hukukunda, re’sen araştırma ilkesi ve vicdani delil sistemi geçerli olup, amaç maddi gerçeğe ulaşmaktır. Maddi gerçek, hukuka uygun elde edilen her türlü delille ispatlanabilir. Anayasa'ya göre, kanuna aykırı olarak elde edilen bulgular delil olarak kullanılamaz (m.38/6). CMK uyarınca, yüklenen suç, ancak hukuka uygun şekilde elde edilmiş olan delillerle ispat edilebilir (m. 217/2). Delil, kanuna aykırı olarak elde edilmişse, reddolunur (m.206/2-a). Hükmün hukuka aykırı yöntemlerle elde edilen delile dayanması, hukuka kesin aykırılık sebebidir (m. 289). Açıklanan pozitif hukuk normları ve Yargıtay Ceza Genel Kurulunun (29.11.2005, 2005/144 Esas, 2005/150 Karar, 17.11.2009, 2009/7-160 Esas, 2009/264 Karar) kararları ile aynı yöndeki Özel Daire Kararları karşısında; “hukuka aykırı biçimde” elde edilen deliller, Türk Ceza Yargılaması Hukuku sisteminde dikkate alınamaz. Bu husus, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin 6. maddesinde yer alan ve Anayasamıza da eklenen (m. 36) adil yargılanma hakkının da gereğidir.

Yukarıda yer verilen Anayasa ve Yasa hükümleri ile 213 sayılı Kanun'un 142 ve devamı maddeleri hükümleri uyarınca somut olay değerlendirildiğinde,

Yukarıda yer verilen Anayasa ve Yasa hükümleri ile 213 sayılı Kanun'un 142 ve devamı maddeleri hükümleri uyarınca somut olay değerlendirildiğinde,

Alınan bir ihbar neticesinde 06.03.2006 günü İstanbul Emniyet Müdürlüğü Mali Suçlarla Mücadele Bürosu polisleri tarafından yapılan baskın sonucunda sahte faturaların ele geçirilmesi sebebiyle vergi incelemesi yapılması, dava şartı olan mütalaanın verilmesi üzerine, 13.04.2010 tarihli iddianame ile 2005 ve 2006 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek suçundan kamu davası açılmıştır. Dosya kapsamından arama kararı ve tutanaklarına rastlanılmayıp, VUK'nun 359/b maddesi kapsamında kalan suçun işlendiğinin tespit edilmesi üzerine, bu aşamada gecikmesinde sakınca bulunduğuna ilişkin bir hâlin varlığı da gösterilmediğine göre, genellikle vergi mükellefleri olan failler için kanun koyucunun öngördüğü ve daha güvenceli olan 213 sayılı Kanun'un 142 ve devamı maddelerindeki özel usule uygun olarak arama ve el koyma işleminin gerçekleştirilmesi, diğer bir ifade ile Cumhuriyet Başsavcılığının, yetkili sulh ceza hâkiminden talepte bulunması ve arama kararı verilmesi halinde arama işlemini vergi incelemeye yetkili olanların gerçekleştirmesine imkân sağlaması gerekirdi.

Bir başka anlatımda, genel hükümlere tabi bir suç ihbarı üzerine, delil elde edilmesi amacıyla CMK uyarınca yapılan arama işlemi sonucunda, vergi suçunun da işlendiğini gösteren delillerin bulunması veya VUK'nun 147. maddesi hükmü karşısında, vergi suçuna ilişkin olmasına rağmen gecikmesinde sakınca bulunan hâllerin varlığı halinde, CMK hükümlerine göre arama işlemi yapılabilir ve bu şartlarda yapılan arama sonucunda elde edilen deliller de hukuka uygun kabul edilebilirdi. Ancak somut olayda VUK’nun 359. maddesi kapsamında olan sahte fatura ticareti yapıldığı tespit edilerek, bu suçun delillerinin elde edilmesi amacıyla arama yapıldığı anlaşılmakda ise de bu arama VUK’nun 142. maddesindeki özel hükümlere uygun olarak gerçekleştirilmediğinden hukuka aykırıdır. Ayrıca, bu yöntemle elde edilen fatura ve diğer deliller hükme esas alınarak sanığın mahkumiyetine karar verilirken, CMK’nun 230/1-b madde ve bendi uyarınca hükmün gerekçesinde “delillerin tartışılması ve değerlendirilmesi, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin belirtilmesi; bu kapsamda dosya içerisinde bulunan ve hukuka aykırı yöntemlerle elde edilen delillerin ayrıca ve açıkça gösterilmesi” gerektiği de gözetilmemiştir.

Dosya içeriğine göre, hukuka aykırı yöntemlerle elde edilen delillerin değerlendirme dışı tutulması halinde, sanığın cezalandırılmasına imkân bulunmamaktadır. Gerekçeli kararda gösterilen esaslı deliller arasında, vergi tekniği raporu mahkumiyete esas alınmış ise de, VUK hükümleri gözetilmeden dolayısıyla hukuka aykırı arama-elkoyma sonucunda elde edilen deliller üzerinden harekete geçilerek düzenlenen vergi tekniği ve vergi inceleme raporları mahkumiyete esas alınamaz. Diğer yönden, dosyada sanığa ait bir ikrar bulunmamaktadır. Bu itibarla; arama karar ve tutanakları temin edilerek işyerinde yapılan aramanın hukuka uygun olup olmadığı belirlenerek sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken eksik soruşturma ve değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

II-Kabul ve uygulamaya göre de;

a) Sahte fatura düzenleme suçunda, suçun maddi konusunun fatura olması, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 227. maddesinin 3. fıkrasındaki ''Bu Kanuna göre kullanılan veya bu Kanun'un Maliye ve Gümrük Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin, öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından hiç düzenlenmemiş sayılır'' şeklindeki düzenlemeye göre de faturaların Vergi Usul Kanunu'nun 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içermesinin gerekmesi karşısında, suça konu belgelerden kanaat oluşturacak miktarda, onaylı suretleri getirtilip incelenerek, kanunda öngörülen şekil şartlarını taşıyıp taşımadıklarının tespit edilerek sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerektiğinin dikkate alınmaması yasaya aykırı,

b) 5237 sayılı TCK’nun 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 27.10.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2254, Karar No: 2015/2881, Tarih: 06.02.2015

**8. Hukuk Dairesi         2015/2254 E.  ,  2015/2881 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davada, 4721 Sayılı TMK'nın "Miras Hukuku" (TMK.3.Kitap) hükümlerinden kaynaklanan ve diğer dairelerin görevine girmeyen davalar sonucu verilen hüküm ve kararların Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih 2015/8 sayılı Kararı ile hazırlanıp, 22.01.2015 Tarihli ve 29244 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Hukuk Daireleri'ne ilişkin iş bölümü uyarınca, hükme yöneltilen temyiz itirazlarının incelenmesi Yargıtay (14.) Hukuk Dairesi'nin görev alanına girmesi nedeniyle, dosyanın anılan Daire Başkanlığı'na GÖNDERİLMESİNE, 06/02/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/4373, Karar No: 2007/8938, Tarih: 18.10.2007

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2007/4373 E.  ,  2007/8938 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı. vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili dava dışı borçlu şirkete ait taşınırların satışından sonra düzenlenen sıra cetvelinde müvekkilince yapılan giderlerin dikkate alınmadığını, yediemin ücretinin fazla hesaplandığını, alacaklarının hesaplanmasında masraf ve işlemiş faizlerin anaparaya eklenmediğini ve SSK. Başkanlığı alacağının doğumu ve nedeninin belli olmadığını ileri sürerek sıra cetvelinin iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve alınan bilirkişi raporuna göre, 630,-YTL.lik masraf yönünden davanın kabulüne, diğer iddialar yerinde bulunmadığından satış bedelinden bakiye kalan paranın davalı ile davalı kurum arasında garameten taksimine karar verilmiş; hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı kurum vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan ve yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2- Davalı kurumun harçtan muaf olduğu gözden kaçırılarak aleyhine 1,-YTL. harç yüklenmesi doğru değilse de, bu yanlışlığın giderilmesi tekrar yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 438/VII nci maddesi uyarınca hükmün düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1 sayılı bentte açıklanan nedenle davalı kurum vekilinin diğer temyiz itirazlarının REDDİNE, 2 sayılı bentte açıklanan nedenle ve Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 438/VII nci maddesi uyarınca mahkeme kararının hüküm fıkrasının (2) numaralı bendinin hükümden çıkartılmasına ve izleyen numaraların buna göre teselsül ettirilerek hükmün düzeltilmiş bu haliyle ONANMASINA, 18.10.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/67582, Karar No: 2013/11624, Tarih: 20.06.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2011/67582 E.  ,  2013/11624 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanık hakkında “dolandırıcılık” suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik yapılan incelemede;

Uygulama koşulları bulunduğu halde sanık hakkında TCK’nın 43.maddesinde öngörülen zincirleme suç hükümlerinin uygulanmaması aleyhe temyiz bulunmadığından bozma sebebi yapılmamıştır.

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır.

Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, mağdurun durumu, fiille olan ilişkisi, kullanılan hilenin şekli, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Somut olayda, sanığın kendisini katılana Emniyet Genel Müdürlüğü İstihbarata Daire Başkanlığı'nda çalışan olarak tanıttıktan sonra, teyzesinin oğlunun Milli Piyango İdaresi'nde genel müdür yardımcısı olduğunu, iddia oyunu makine kontenjanı bulunduğunu, istemesi halinde kontejanı katılan için kullanabileceğini belirterek haksız meenfaat temin ettiği olayda “dolandırıcılık” suçunun oluştuğuna yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanığın, katılanın zararının bir kısmını karşılamasına göre, TCK'nın 168.maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışılmaması,

Kabule görede; sanık hakkında temel ceza tayini sırasında hürriyeti bağlayıcı cezanın alt sınırdan belirlendiği halde adli para cezasının alt sınırdan uzaklaşılarak tespit edilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Kanun’un 8/1.maddesine istinaden uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321.maddesi uyarınca BOZULMASINA, 20/06/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/15062, Karar No: 2012/3621, Tarih: 08.03.2012

**(Kapatılan) 6. Hukuk Dairesi         2011/15062 E.  ,  2012/3621 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Ortaklığın giderilmesi

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı ortaklığın giderilmesi davasına dair karar, davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava beş adet taşınmazın ortaklığının giderilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece taşınmazların satışı suretiyle ortaklığın giderilmesine karar verilmiş, hükmü davacı vekili ..., ... ve ... nolu parsellere yönelik olarak temyiz etmiştir.

1-Dosya kapsamına, toplanan delillere, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verilmiş olmasına ve takdirde de bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacı vekilinin ... nolu parsele yönelik temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı vekilinin ... ve ... nolu parsellere yönelik temyiz itirazlarına gelince;

Paydaşlığın (ortaklığın) satış yoluyla giderilmesi halinde dava konusu taşınmaz üzerinde bina, ağaç vs gibi bütünleyici parça (muhdesat) varsa bunların arzla birlikte satılması gerekir. Ancak muhdesatın bir kısım paydaşlara (ortaklara) ait olduğu konusunda tapuda şerh varsa veya bu hususta bütün paydaşlar (ortaklar) ittifak ediyorlarsa ve muhdesat arzın değerinde bir artış meydana getiriyorsa bu artışın belirlenmesi için dava tarihi itibariyle arzın ve muhdesatın değerleri ayrı ayrı tespit edilir. Belirlenen bu değerler toplanarak taşınmazın tüm değeri bulunur. Bulunan bu değerin ne kadarının arza ne kadarının muhdesata isabet ettiği oran kurulmak suretiyle belirlenir. Satış sonunda elde edilecek bedelin bölüştürülmesinde bu oranlar esas alınarak yapılır. Muhdesata isabet eden kısım muhdesat sahibi paydaşa, geri kalan bedel ise payları oranında paydaşlara (ortaklara) dağıtılır.

Olayımıza gelince; davaya konu ve satışına karar verilen ... ve ... nolu parseller üzerinde muhtesat niteliğinde bir kısım yapılar olduğu keşfen belirlenmiştir. Davalılardan ... vekili tarafından muhtesatın aidiyetine ilişkin olarak açılan davada ... Asliye Hukuk Mahkemesinin 2008/229 esas 2009/228 karar salılı kararı ile ... parsel üzerinde bilirkişi raporunda C harfi ile gösterilen iki katlı binanın ve ... parsel üzerinde A,B,C harfleri ile gösterilen binaların paydaş ...’ya ait olduğunun tespitine karar verilmiş ve karar temyiz edilmeyerek kesinleşmiştir. Kesinleşmiş yargı kararı ile davalıya ait olduğu belirlenen muhtesatlar yönünden oran kurulması yerine, taşınmazlar üzerindeki diğer tüm muhtesatların da davalı ...’ya ait olduğu düşünülerek oranlama yapılması hatalı olmuştur.

Hüküm bu nedenle bozulmalıdır.

Hüküm bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda 1 nolu bentte açıklanan nedenlerle temyize konu edilen ... nolu parsele ilişkin hükmün ONANMASINA, 2 nolu bentte açıklanan nedenlerle ... ve ... nolu parsellere ilişkin hükmün BOZULMASINA ve onanan kısım için aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edenden alınmasına 08.03.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/38712, Karar No: 2024/13238, Tarih: 23.10.2024

**4. Ceza Dairesi         2021/38712 E.  ,  2024/13238 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Hakaret

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Yapılan ön inceleme neticesinde, sanık hakkında verilen hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde yapıldığı, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. GEREKÇE

Sanığın, Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sisteminden temin olunan güncel nüfus kayıt örneğine göre hükümden sonra 21.08.2024 tarihinde vefat ettiğinin anlaşılması karşısında, bu durumun Mahkemece araştırılarak 5237 sayılı Kanun'un 64/1. maddesi uyarınca sanık hakkında açılan kamu davasının düşürülüp düşürülmeyeceğinin karar yerinde değerlendirilmesinde zorunluluk bulunduğu anlaşılmıştır.

II. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle sanık müdafiinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden, Bölge Adliye Mahkemesi kararının 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği, tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304. maddesi uyarınca Konya 7. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Konya Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

23.10.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4824, Karar No: 2017/14572, Tarih: 25.10.2017

**3. Hukuk Dairesi         2016/4824 E.  ,  2017/14572 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki borçlu olmadığının tespiti ile takibin iptaline ilişkin davanın mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, mahkemenin görevsizliğine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı; davalı ile boşanmış olduklarını, boşanma kararında geçen nafakanın ödenmesi konusunda kendisi ile anlaştıklarını, anlaşmaya göre mülkiyeti tarafına ait olan ve ...'in işlettiği marketten eşinin ve kızının yaptıkları alışveriş tutarlarının hesabına yazılacağını ve nafakaların bu şekilde ödeneceğini, nitekim kızının ve davalı eski eşinin marketten 4.585,35 TL 'lik alışveriş yapıp hesabına yazdırdıklarını, davalının 900,00 TL çatı onarım giderinin de apartman yönetimine tarafından ödediğini, toplam 5.485,35 TL ödeme yaptığını, davalının talep ettiği vekalet alacağı dışında davalının talep ettiği 4.728,35 TL'nin davalı adına ödediği 5.485,35 TL 'den düşüldüğünde borçlu değil davalıdan 756,55 TL alacaklı olduğunu ileri sürerek, davalıya birikmiş nafaka borcunun bulunmadığının tespitini, icra takibinin iptalini, takibin bu dava sonuna kadar geçici olarak durdurulmasını talep ve dava etmiştir.

Davalı; davalının, davacının bahsettiği marketten alışveriş yapmadığını, marketten yapılan alışveriş tutarının asla iddia edilen miktarlarda olmadığını, nafaka borcunu ödemeyen davacının yasal hiçbir dayanağı bulunmadığını beyan ederek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece; her ne kadar davacı/borçlunın 25/07/2013 tarihli dava dilekçesinde birikmiş nafaka borcunun bulunmadığının tespiti ile icra takibinin iptalini talep etmiş ise de bu haliyle başvurunun 2004 sayılı İİK'nun 33. maddesine dayalı icra emrinin tebliğinden önceki döneme ilişkin icranın geri bırakılması istemi olduğu, İİK nun 33. maddesine göre borçlu icra emrinin tebliğinden önceki bir dönemde borcu ödediği iddiasında ise icra emrinin tebliğinden itibaren 7 gün içerisinde icra mahkemesinde icranın geri bırakılmasını istemek zorunda olduğu, buna göre davacı/borçlunun icra emrinin tebliğinden önceki bir dönemde borcu ödediği iddiasını inceleyecek mahkemenin icra mahkemesi olduğu gerekçesi ile 6100 sayılı HMK'nın 1 vd. maddeleri gereğince mahkemenin görevsizliğine karar verilmiş, hüküm davacı tarafça temyiz edilmiştir.

İcra İflas Kanunu 72. maddesinde düzenlenmiş olan menfi tespit davası; borçlunun borçlunun icra takibinden önce veya takip sırasında gerçekte var olmayan bir borç nedeni ile kendisini tehdit eden veya kendisi aleyhine icra takibi yapan kişiye karşı herhangi bir borcunun olmadığının tespiti amacıyla açılan bir davadır.

İcra İflas Kanunu 72. maddesinde düzenlenmiş olan menfi tespit davası; borçlunun borçlunun icra takibinden önce veya takip sırasında gerçekte var olmayan bir borç nedeni ile kendisini tehdit eden veya kendisi aleyhine icra takibi yapan kişiye karşı herhangi bir borcunun olmadığının tespiti amacıyla açılan bir davadır.

6100 sayılı HMK'nun 33 maddesi ve 04.06.1958 gün ve 15/6 sayılı YİBK'na göre olayları izah taraflara, kanunları re'sen uygulamak ve dolayısıyla hukuki nitelendirmede bulunmak hakime ait bir görevdir.

Somut olayda davacı, dava dilekçesi ile; birikmiş nafaka borcunun tahsili amacıyla davalı tarafından kendisi aleyhine başlatılan icra takibi nedeniyle borçlu olmadığının tespitini talep etmiş olup dava; menfi tespit istemine ilişkindir.

Menfi tespit davalarında görevli mahkeme HMK'nın 1 vd. Maddelerine göre tespit edilecektir. Somut olayda; taraflar arasındaki uyuşmazlık, nafaka alacağına ilişkin olup, Türk Medeni Kanununun 175 vd. maddelerinden kaynaklanmakta, dolayısıyla Aile Hukukuna ilişkin olduğu anlaşılmaktadır. Dava konusu, Aile Hukukundan doğduğuna göre açılan bu davanın 4787 sayılı yasanın 4.maddesi gereğince Aile Mahkemesince bakılması gerekir.

O halde; mahkemece, müstakil Aile Mahkemesi olması halinde görevsizlik kararı verilerek dosyanın Aile Mahkemesine gönderilmesine karar verilmesi, müstakil Aile Mahkemesi olmaması halinde ise Hakim ve Savcılar Yüksek Kurulunca belirlenen Asliye Hukuk Mahkemesinde davanın Aile Mahkemesi sıfatıyla görülüp karara bağlanması gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde görevsizlik kararı verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz edilen hükmün davacı taraf yararına BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK.nun 440.maddesi gereğince karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 25.10.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.