muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/11845, Karar No: 2014/1744, Tarih: 31.01.2014

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, teminat mektubunun talep tarihinde davalı bankaca nakte çevrilmemiş olması nedeniyle gecikme zammı istemine ilişkindir. Mahkemece, yukarıda ifade edilen gerekçe ile davanın reddine karar verilmiştir. Davacı vekili, gönderinin kurumun zimmet defterinde kayıtlı olduğunu ve PTT kaydı bulunduğunu iddia etmiş, buna ilişkin belgeler sunmuştur. PTT Genel Müdürlüğü Anadolu Yakası PTT Başmüdürlüğü Küçükbakkalköy PTT Merkez Müdürlüğü'nün 14.03. 2012 tarih, 194 sayılı yazısından gönderinin kaydının bulunduğu ve ileri sevkinin yapıldığı anlaşılmaktadır. Buna göre, mahkemece bu kayıtların karşılığının banka kayıtlarında bulunup bulunmadığının incelenmesi sağlanarak, hasıl olacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken, yazılı gerekçeyle davanın reddi doğru görülmemiş, hükmün bu sebeple bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davacı yararına BOZULMASINA, 31.01.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1673, Karar No: 2020/333, Tarih: 04.06.2020

**9. Ceza Dairesi         2020/1673 E.  ,  2020/333 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Görevi Kötüye Kullanmak

Hüküm : Beraat

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Suç tarihinin gerekçeli karar başlığında katılanın icra takibine konu vergi borcuna karşılık vergi dairesince üzerine haciz konulan çekin, sanık tarafından usulsüz bir şekilde ...'ya verildiği 02/05/2008 tarihi yerine 19/12/2008 olarak gösterilmesi mahallinde düzeltilebilir yazım hatası kabul edilmiştir.

Sakarya Gümrükönü Vergi Dairesinde tahsildar olarak görev yapan sanığın, vergi mükellefi olan ve vergi borcu nedeniyle hakkında icra takibi bulunan katılanın vergi borcuna mahsuben kendisine teslim edilen ve haciz tutanağı düzenleyerek teslim aldığı çeki, katılanın ahzu kabz yetkisini de içeren vekalet verdiği ...'ya geri verip iptal tutanağı tutmak şeklindeki iddia konusu eyleminin zimmet suçunu oluşturup oluşturmayacağına ilişkin delillerin takdir ve değerlendirmesinin üst dereceli Ağır Ceza Mahkemesine ait olduğu gözetilip görevsizlik kararı verilmesi gerekirken yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 04.06.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/20355, Karar No: 2013/22505, Tarih: 03.12.2013

**21. Hukuk Dairesi         2012/20355 E.  ,  2013/22505 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, 20/04/1982 tarihinden talep tarihine kadar 08/11/1982-11/01/1983 tarihleri arasındaki terk dönemi dışında Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tespitine, yaşlılık aylığı bağlanmasına ödenmeyen aylıkların faiziyle tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Davacı, 20.04.1982-27.10.2008 tarihleri arasında 506 sayılı yasa kapsamındaki çalışmaları dışında Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tespiti ile 01.11.2008 tarihinden itibaren yaşlılık aylığı bağlanmasını talep etmiştir.

Mahkemece, davanın kabulü ile, davacının 27/10/2008 tarihli başvuru üzerine 01/11/2008 tarihi itibariyle yaşlılık aylığına hak kazandığının tespitine, hak kazandığı aylıkların davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiştir.

Dosyadaki bilgi ve belgelerden, davacının 1479 ve 506 sayılı yasalar kapsamında çalışmalarının bulunduğu, 27.10.2008 tarihinde tahsis talebinde bulunduğu, Kurum'ca davacının prim borcunun bulunması ve yaş koşulunu sağlamaması nedeniyle tahsis talebinin reddolunduğu anlaşılmaktadır.

6100 sayılı HMK'nun 297/son maddesindeki: “Hükmün sonuç kısmında, gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında; açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gereklidir” hükmü uyarınca hüküm fıkrasının infaza elverişli ve açık olması gerekmektedir.

Somut olayda; davacının talebi, Bağ-Kur sigortalılık tespiti ile yaşlılık aylığına hak kazandığının tespiti istemine ilişkindir. Mahkemece sigortalılık süresinin tespitine ilişkin olumlu ya da olumsuz karar verilmeden yalnız davacının yaşlılık aylığına hak kazandığının tespitine yönelik kurulan hükmün infaz kabiliyeti yoktur.

Öte yandan davacının Bağ-Kur sigortalılığına ilişkin prim borcunun olup olmadığı araştırılmadan yazılı şekilde verilen karar usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.Yapılacak iş, davacının sigotalılık sürelerinin açıkca tespit olunarak, prim borcunun bulunup bulunmadığı da araştırılıp tahsis talep tarihi olan 27.10.2008 itibariyle yaşlılık aylığı şartları değerlendirilerek sonucuna göre karar vermekten ibarettir.

O halde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 03/12/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9544, Karar No: 2015/10773, Tarih: 26.05.2015

**2. Ceza Dairesi         2015/9544 E.  ,  2015/10773 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2015/82333

MAHKEMESİ : Gönen(Balıkesir) Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 12/03/2009

NUMARASI : 2008/94 (E) ve 2009/67 (K)

SUÇ : Hırsızlık

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Suça sürüklenen çocuk S.. S..’nın müştekinin sokakta park halinde bulunan motosikletini çalması şeklindeki hırsızlık eylemine uyan TCK'nın 142/1-e, 143, 31/2. maddelerinde öngörülen cezanın türü ve üst sınırına göre, aynı Kanun'un 66/1-e, 66/2 ve 67/4. maddelerine göre hesaplanan dava zamanaşımı süresinin dolmadığı belirlenerek yapılan temyiz incelemesinde;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1- Suça sürüklenen çocukların, müştekinin sokakta park halinde bulunan motosikletini çalması biçimindeki eyleminin, 5237 sayılı TCK'nın 142/1-e maddesinde tanımlanan suçu oluşturduğu gözetilmeden, aynı Kanun'un 141/1. maddesi uyarınca hüküm kurulması,

2- Suça sürüklenen çocukların hırsızlık eylemini gece sayılan zaman dilimi içinde işlemesine rağmen suça sürüklenen çocuklar hakkında 5237 sayılı TCK'nın 143. maddesinin uygulanmaması,

3- Suç tarihinde 12-15 yaş grubu içerisinde bulunan suça sürüklenen çocuk S.. S.. hakkında 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 35/1 ve Çocuk Koruma Kanunu'nun Uygulanmasına İlişkin Usul ve Esaslar Hakkında Yönetmelik'in 20/2 maddesi gereğince zorunlu olan sosyal inceleme raporu alınmadan ve aynı Kanun'un 35/3 maddesine göre de sosyal inceleme yaptırılmamasının gerekçesi gösterilmeden eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

4-6352 sayılı Kanun'un 100. maddesi ile 5271 sayılı CMK'nın 324.maddesinin 4.fıkrasına eklenen “Devlete ait yargılama giderlerinin 21.7.1953 tarihli ve 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun'un 106 ncı maddesindeki terkin edilmesi gereken tutarlardan az olması halinde, bu giderin Devlet Hazinesine yüklenmesine karar verilir” şeklindeki hüküm dikkate alınmadan, eşit olarak bölünerek hesaplanan 10,25 TL yargılama giderinin suça sürüklenen çocuklardan tahsiline karar verilmesi,

5- Kabule göre de;

5237 sayılı TCK'nın 50/3. maddesi uyarınca daha önce hapis cezasına mahkûm edilmeyen ve fiili işlediği tarihte on sekiz yaşını doldurmamış bulunan suça sürüklenen çocuklar hakkında hükmolunan kısa süreli hapis cezasının aynı maddenin 1. fıkrasında yazılı seçenek yaptırımlardan birine çevrilmesinin yasal bir zorunluluk olduğu gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuklar müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1 maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nın 326/son maddesi uyarınca yeni hüküm kurulurken bozma öncesi hükmolunan yaptırımın (cezanın) ve sonuçlarının ağırlaştırılamayacağı kuralının gözetilmesine 26/05/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/1068, Karar No: 2011/3001, Tarih: 31.03.2011

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2011/1068 E.  ,  2011/3001 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, murisinin iş kazası sonucu ölümünden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme bozmaya uyarak ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davacılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı kanuni gerektirici sebeplere verilen kararın bozma kararına uygun olmasına göre davacılar Hacer ve ... dışındaki davacıların tüm, davacı ... ve ...’nın aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Dava, davacıların yakınlarının iş kazası sonucu ölümü nedeniyle davacıların maddi ve manevi zararlarının giderilmesi istemlerine ilişkindir.

Mahkemece, verilen 29.12.2009 tarihli kararda davacıların maddi tazminat taleplerinin feragatten reddedildiği, davacıların manevi tazminat taleplerinin aynen kabulüne karar verilerek davacı eş Hacer yararına 35.000.00-TL, çocukların her biri yararına 30.000.00-TL, davacı baba yararına 20.000.00-TL, davacı kardeşlerin her biri yararına 2000.00-TL manevi tazminata hükmedileceği, bu kararın Dairemizin 11.10.2010 tarihli kararı ile davacıların dava açarken davalı tarafın tam kusuruna dayanarak talepte bulundukları oysa sigortalının %40 kusurlu olduğunun mahkemece hükme esas alınan kusur raporu ile sabit olduğu, bu nedenle davacıların talep ettikleri manevi tazminat miktarından sigortalının ortak kusuru gözetilerek bir miktar indirim yapılarak hüküm altına alınacak manevi tazminat miktarlarının belirlenmesi gerektiği, ayrıca çocuklar yararına hükmedilen manevi tazminat miktarının emsallerine göre fazla olduğu gerekçesiyle bozulmuş, mahkemece bozma kararına uyularak davacıların maddi tazminat talepleri ile ilgili verilen karar bozma dışı kaldığından ve kesinleştiğinden bu konuda karar verilmesine yer olmadığına, davacı eş için 25.000.00 TL, çocuklar için ayrı ayrı 15.000.00’ er TL, baba için 12.000.00 TL ve kardeşler için ayrı ayrı 1.500.00’ er TL manevi tazminatın kaza tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile davalıdan alınarak davacılara verilmesine, fazla talebin reddine, karar verilmiştir.

Davacılar murisinin iş kazası sonucu öldüğü, olayda murisin % 60, davalı işverenin % 40 oranında kusurlu oldukları dosya içeriğinden anlaşılmaktadır.

Davacılar murisinin iş kazası sonucu öldüğü, olayda murisin % 60, davalı işverenin % 40 oranında kusurlu oldukları dosya içeriğinden anlaşılmaktadır.

Borçlar Kanunu’nun 47. maddesi hükmüne göre hakimin özel halleri göz önünde tutarak manevi zarar adı ile sigortalıya verilmesine karar vereceği bir para tutarı adalete uygun olmalıdır. Hükmedilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir fonksiyonu olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi, mamelek hukukuna ilişkin zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde, bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek miktar, mevcut halde elde edilmek istenilen tatmin duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 26.06.1966 günlü ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı’nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel hal ve şartlar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden hakim bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde objektif ölçülere göre isabetli bir biçimde göstermelidir.

Hakimin bu takdir hakkını kullanırken, ülkenin ekonomik koşulları tarafların sosyal ve ekonomik durumları paranın satın alma gücü, tarafların kusur durumu olayın ağırlığı davacının sürekli iş göremezlik oranı, işçinin yaşı, olay tarihi gibi özellikleri göz önünde tutması, hükmedilecek tutarın manevi tatmin duygusu yanında caydırıcılık uyandıran oranda olması gerektiği de söz götürmez.

Bu ilkeler ve Dairemizce 29.12.2009 tarihli mahkeme kararının davacı çocuklar dışındaki davacılar yönünden sadece dava dilekçesinde davalının tam kusuruna dayanarak dava açılması sebebiyle bir miktar indirim yapılarak manevi tazminatın takdir edilmesi gerekirken manevi tazminat talebinin aynen kabul edilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğu gerekçesiyle bozulduğu gözetilerek talep ettikleri miktardan matematiksel olmayan uygun bir indirim yapılarak davacı eş ... yararına 30.000.00 TL , baba ... yararına 15.000.00 TL manevi tazminata hükmedilmesi gerekirken manevi tazminat talebinden çok yüksek miktarda indirim yapılmak suretiyle davacı ... yararına 25.000.00 TL ve davacı ... yararına 12.000.00 TL’sına hükmedilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Ne var ki, bu yanlışlıkların giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden H.U.M.K.’nun 438/7. maddesi uyarınca hüküm bozulmamalı düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hüküm fıkrasının tamamen silinmesine, yerine,

“1-Davacıların maddi tazminat talepleri ile ilgili verilen karar bozma kararı kapsamı dışında kaldığından ve kesinleştiğinden bu konuda karar verilmesine yer olmadığına,

Ne var ki, bu yanlışlıkların giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden H.U.M.K.’nun 438/7. maddesi uyarınca hüküm bozulmamalı düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hüküm fıkrasının tamamen silinmesine, yerine,

“1-Davacıların maddi tazminat talepleri ile ilgili verilen karar bozma kararı kapsamı dışında kaldığından ve kesinleştiğinden bu konuda karar verilmesine yer olmadığına,

2- Davacı eş ... için 30.000.00 TL, çocuklar ... için ayrı ayrı 15.000.00’ er TL, baba Hasan için 15.000.00 TL ve kardeşler ...ve ....için ayrı ayrı 1.500.00’ er TL manevi tazminatın 26.12.2007 ölüm tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile davalıdan alınarak davacılara verilmesine,fazla istemin reddine,

3-Karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi gereğince, hüküm altına alınan manevi tazminat miktarları üzerinden davacı ... için hesaplanan 3.520.00 TL avukatlık ücretinin, davacıla.... için ayrı ayrı 1.800.00’er TL avukatlık ücretinin, davacı baba ... için 1.800.00 TL avukatlık ücretinin ve davacılar Saniye ve Gülsüm için 1.100.00 er TL avukatlık ücretinin davalıdan alınarak davacılara verilmesine,

Karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi gereğince, reddedilen manevi tazminat miktarları üzerinden davacı eş ...’dan 1.100.00 TL avukatlık ücretinin, davacılar ....’dan 1.800.00 er TL avukatlık ücretinin,davacı baba ...’dan 1.800.00 TL avukatlık ücretinin, davacılar ...ve ....’den 1.100.00 er TL avukatlık ücretinin, davacılardan alınarak davalıya verilmesine,

3-Davacılar tarafından yapılan toplam 604.45 TL yargılama giderinden, kabul ve ret oranına göre takdiren 330.45 TL’sının davalıdan alınarak davacılara verilmesine , kalanın davacılar üzerinde bırakılmasına,

4-Alınması gereken 5.524.20 TL ilam harcının davalı tarafından peşin yatırılan 5.858.50-TL bakiye karar ve ilam harcından düşümüyle kalan 334.30-TL harcın karar kesinleştikten sonra talep halinde davalıya iadesine, davacı tarafından peşin yatırılan 2.188.10 TL harcın talep halinde davacılara iadesine, peşin alınan 5.524.30 TL harcın Hazineye irad kaydına, ” rakam ve sözcüklerinin yazılmasına ve hükmün bu düzeltilmiş şekli ile ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz edene yükletilmesine,

31.03.2011 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

31.03.2011 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

Davacılar, murislerinin iş kazasının meydana gelmesinde kusurunun bulunmadığı iddiası ile tazminat talebinde bulunmuşlardır. Mahkemece yapılan yargılama sonucunda davacılar murisinin %60, davalının %40 oranında kusurlu bulunduğu kabul ile hüküm kurulmuştur. Hakimin BK'nun 43/1 madde hükmüne göre tarafların kusur derecelerini hal ve mevkiin icabını gözönünde tutarak tazminat miktarını belirlemesi gerekmektedir. Mahkemece de bu kural gözönünde tutularak tazminat belirlemesi yapılmıştır. Mahkemece sadece kusur oranları gözönünde tutularak matematiksel bir belirleme yapılmadığı hüküm altına alınan tazminat miktarından bellidir. Davalı yanın hüküm altına alınan tazminat miktarını temyiz etme durumu olmadığı gibi, bozma ilamımızda belirtilen "talepten bir miktar indirim yapılması" sözcüklerinin de açıkça miktar belirtilmemiş indirim miktarı hakimin takdirine bırakılmış olmakla taraflar yararına usuli kazanılmış hak teşkil etme durumu söz konusu değildir. Açıkladığım bu nedenlerle Mahkeme kararının onanması gerektiğini düşündüğümden çoğunluğun görüşüne katılmamaktayım.
Yargıtay — Esas No: 2016/6445, Karar No: 2019/1915, Tarih: 21.02.2019

**17. Hukuk Dairesi         2016/6445 E.  ,  2019/1915 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda kararda yazılı nedenlerden dolayı, davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davacılar ve davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Davacılar vekili dava dilekçesinde; 18/07/2014 tarihinde... plaka sayılı aracın sürücüsü olan ...'in müteveffa ...'a çarpması neticesinde meydana gelen kazada müvekkillerinden ...'ın eşi ve diğerlerinin babaları olan ...'ın 24/07/2014 tarihinde vefat ettiğini, kazanın meydana gelmesinde... plaka sayılı araç sürücüsü ...'in kusurlu olduğunu, müvekkillerinin eş ve babaları olan ...'ın genç yaşta vefatı nedeni ile onun manevi desteğinden mahrum kaldıklarını, derin acı ve üzüntüler yaşadıklarını, yaşamları boyunca da müteveffanın yokluğunun verdiği acıyı ve eksikliğini duyacaklarını, 1 nolu araç sürücüsünün olayda kusurlu bulunması ve 2 nolu davalının ise araç maliki olarak sorumluğunun bulunduğunu beyan ederek, maddi tazminata ilişkin talep ve dava haklarını saklı tutarak, müvekkili ... için 100.000,00 TL, ... için 60.000,00 TL, ... için 60.000,00 TL olmak üzere toplam 220.000,00 TL manevi tazminatın kaza tarihinden itibaren avans faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsilini talep etmiştir.

Davalılar vekili cevap dilekçesinde; davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece toplanan deliller ve tüm dosya kapsamına göre; davanın kısmen kabulü ile, 40.000,00 TL manevi tazminatın vefat tarihi olan 24/07/2014 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsili ile davacı ...'a verilmesine, 30.000,00 TL manevi tazminatın vefat tarihi olan 24/07/2014 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsili ile davacı ...'a velayeten ...'a verilmesine, fazlaya ilişkin talebin reddine, karar verilmiş; hüküm, davacılar ve davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacılar ve davalılar vekillerinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle, usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, ve aşağıda dökümü yazılı 1.663,40 TL fazla alınan temyiz harcının temyiz eden davacılara geri verilmesine, aşağıda dökümü yazılı 4.752,50 TL kalan onama harcının temyiz eden davalılardan alınmasına 21/02/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/5684, Karar No: 2024/22389, Tarih: 16.09.2024

**10. Ceza Dairesi         2024/5684 E.  ,  2024/22389 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

Sanık hakkında kurulan hükmün, yapılan ön inceleme neticesinde temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü.

I. HUKUKİ SÜREÇ

A. Bursa 9. Ağır Ceza Mahkemesince, sanığın uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan mahkûmiyetine karar verilmiştir.

B. Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 15. Ceza Dairesinin, yukarıda belirtilen kararı ile sanık hakkında, İlk Derece Mahkemesince kurulan hükümdeki hukuka aykırılık düzeltilerek, istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle;

A. Suçun unsurlarının oluşmadığına,

B. Yeterli delil bulunmadığına, beraat kararı verilmesi gerektiğine,

C. Eylemin kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçunu oluşturacağına, ilişkindir.

III. GEREKÇE

İlk Derece Mahkemesinin ve Bölge Adliye Mahkemesinin, suçun vasfı ile sübutuna, delillerin değerlendirilmesine, 5237 sayılı TCK'nın 188/4-b. maddesinin uygulanmasına, 5237 sayılı TCK'nın 62. maddesinin sanık hakkında uygulanmamasına ilişkin takdirlerinde bir isabetsizlik bulunmadığı, anlaşılmakla sanık müdafiinin temyiz sebepleri yerinde görülmemiş, hükümde açıklanan gerekçeler, tüm dosya kapsamına göre usul ve yasaya uygun bulunarak, hükümde hukuka aykırılık tespit edilmemiştir.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle, Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 15. Ceza Dairesi kararında sanık müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı CMK'nın 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden; aynı Kanun'un 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA, hükmolunan ceza miktarı ile tutuklu kalınan süre dikkate alınarak sanık hakkındaki salıverilme talebinin REDDİNE,

Dava dosyasının, 5271 sayılı CMK'nın 304/1. maddesi uyarınca Bursa 9. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 15. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

16.09.2024 tarihinde karar verildi.