muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/9038, Karar No: 2018/7262, Tarih: 21.03.2018

Kategorik olarak, belirli bir tür davanın veya belirli kişilerin açtığı davaların baştan belirli veya belirsiz alacak davası olduğundan da söz edilemez. Her bir davaya konu alacak bakımından, belirsiz alacak davasına ilişkin ölçütlerin somut olaya uygulanarak, belirleme yapılması gereklidir.

Hakime alacak miktarının tayin ve tespitinde takdir yetkisi tanındığı hallerde (Örn: 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu md 50, 51,56), hakimin kullanacağı takdir yetkisi sonucu alacak belirli hale gelebileceğinden, davacının davanın açıldığı tarih itibariyle alacağın miktarını yahut değerini tam ve kesin olarak belirleyebilmesinin imkansız olduğu kabul edilmelidir. Örneğin, iş hukuku uygulamasında, Yargıtayca, fazla çalışma, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının yazılı belgelere ve işyeri kayıtlarına dayanmayıp, tanık anlatımlarına dayanması halinde, hesaba esas alınan süre ve alacağın miktarı nazara alınarak takdir edilecek uygun oranda takdiri indirim yapılması gerekliliği kabul edilmektedir. Bu halde, tanık anlatımlarına dayanılarak hesaplanan alacak miktarından hakimin takdir yetkisine bağlı olarak yapılacak indirim oranı baştan belirli olmadığından, alacak belirsiz kabul edilmelidir.

6100 sayılı Kanun ile birlikte, yukarıda belirtilen çerçevede belirsiz alacak davası açma imkanı tanınarak, belirsiz alacaklar bakımından hak arama özgürlüğü genişletilmiş; bununla bağlantılı olarak da hukuki yarar bulunmadan kısmi dava açma imkanı sınırlandırılmakla birlikte, tamamen kaldırılmamıştır.

Zaman zaman, 6100 sayılı Kanun ile birlikte kabul edilen belirsiz alacak davası ile kısmi davaya ilişkin yeni düzenlemedeki sınırın tam olarak tespit edilemediği, birinin diğeri yerine kullanıldığı görülmektedir. Oysa bu iki davanın amacı ve niteliği ayrıdır. Alacak, belirli veya belirlenebilir ise, belirsiz alacak davası açılamaz; ancak şartları varsa kısmi dava açılması mümkündür.

Kanunun kısmi dava açma imkanını sınırlamakla birlikte tamamen ortadan kaldırmadığı da gözetildiğinde, belirli alacaklar için, belirsiz alacak davası açılamasa da, şartları oluştuğunda ve hukuki yarar bulunduğunda kısmi dava açılması mümkündür. Aksi halde, sadece ya belirsiz alacak davası açma veya belirli tam alacak davası açma şeklinde iki imkandan söz edilebilir ki, o zaman da kısmi davaya ilişkin 6100 sayılı Kanun'un 109. maddesindeki hükmün fiilen uygulanması söz konusu olamayacaktır. Çünkü, belirsiz alacak davasında zaten belirsiz alacak davasının sağladığı imkanlardan yararlanarak dava açılabilecek; şayet alacak belirli ise de, o zaman sadece tam eda davası açılabilecektir. Oysa kanun koyucunun abesle iştigal etmeyeceği prensibi gereği, anılan maddeyle kısmi davaya ilişkin düzenleme yapıldığı düşünülerek ve Kanundaki sınırlamalara dikkat edilerek kısmi dava açılabilecektir.

Bu noktada şu da açıklığa kavuşturulmalıdır ki, şartları bulunmadığı halde dava dilekçesinde davanın belirsiz alacak davası olarak açıldığı durumda davacıya herhangi bir süre verilmeden hukuki yarar yokluğundan davanın reddi yoluna gidilmelidir. Çünkü, alacağın belirlenebilmesi mümkün iken, böyle bir davanın açılmasına Kanun izin vermemiştir. Böyle bir durumda, belirsiz alacak davası açmakta hukuki yarar yokluğundan dava reddedilmeli, ek bir süre verilmemelidir. Zira, burada talep açıktır, bu sebeple 6100 sayılı Kanun'un 119/1-ğ maddesinin uygulanarak süre verilmesi mümkün değildir. Aslında açılmaması gerektiği halde belirsiz alacak davası açılmış olduğundan, bu konudaki eksiklik de süre verilerek tamamlanamayacağından, dava hukuki yarar yokluğundan reddedilmelidir. Buradaki hukuki yarar, sonradan tamamlanacak nitelikte bir hukuki yarar değildir. Çünkü, dava açıldığında o sırada mevcut olmayan hukuki yarar, bunun da açıkça mahkemece bilindiği bir durumda, tamamlanacak bir hukuki yarar değildir. Aksinin kabulü, aslında açık olan talep sonucunun süre verilerek davacı tarafından değiştirilmesi ve bulunmayan hukuki yararın sağlanması için davacıya ek imkan sağlanması anlamına gelecektir ki, buna usûl bakımından imkan yoktur. Böyle bir durum taraflar arasındaki eşitlik ilkesine de aykırı olacaktır (H. Pekcanıtez/O. Atalay/M. Özekes, Medeni Usul Hukuku, 14. Bası, Ankara 2013, s. 454). Bunun yanında, şayet açılan davada asgari bir miktar gösterilmişse ve bunun alacağın bir bölümü olduğu anlaşılmakla birlikte, belirsiz alacak davası mı yoksa belirli alacak olmakla birlikte kısmi dava mı olduğu anlaşılamıyorsa, bu durumda 6100 sayılı Kanun'un 119/1-ğ maddesinin aradığı şekilde açıkça talep sonucu belirtilmemiş olacaktır. Talep, talep türü ve davanın niteliği açıkça anlaşılamıyorsa, talep muğlaksa, aynı Kanun'un 119/2 maddesi gereğince, davacıya bir haftalık kesin süre verilerek talebinin belirsiz alacak davası mı, yoksa kısmi dava mı olduğunun belirtilmesi istenmelidir. Verilen bu süreden sonra, davacının talebini açıklamasına göre bir yol izlenmelidir. Eğer talep, davacı tarafından belirsiz alacak davası şeklinde açıklanmış olmakla birlikte, gerçekte belirsiz alacak davası şartlarını taşımıyorsa, o zaman yukarıdaki şekilde hareket edilmeli, hukuki yarar yokluğundan dava reddedilmelidir. Açıklamadan sonra talep belirsiz alacak davası şartlarını taşıyorsa, bu davanın sonuçlarına göre, talep kısmi davanın şartlarını taşıyorsa da kısmi davanın sonuçlarına göre dava yürütülerek karar verilmelidir (Dairemizin 31.12.2012 tarih 2012/30463 esas 2012/30091 karar sayılı kararı).

6100 sayılı Kanun'un 110. maddesinde düzenlenen, davacının aynı davalıya karşı birbirinden bağımsız birden fazla asli talebini aynı dava dilekçesinde ileri sürmesi olarak tanımlanan davaların yığılması (objektif dava birleşmesi) halinde, talep sayısı sayısı kadar dava bulunduğu kabul edildiğinden ve aynı Kanun'un 297/2. maddesi uyarınca da her bir talep bakımından ayrı ayrı hüküm verilmesi gerektiğinden, bu durumda da dava dilekçesinde ileri sürülen taleplerin belirsiz alacak olup olmadığının her bir talep bakımından ayrı ayrı değerlendirilmesi gerekecektir.

Tüm bu açıklamalar sonucunda şunu belirtmek gerekir ki, iş hukukundan kaynaklanan alacaklar bakımından baştan belirli veya belirsiz alacak davası şeklinde belirleme yapmak kural olarak doğru ve mümkün değildir. Bu sebeple iş hukukunda da belirsiz alacak davasının açılabilmesi, bu davanın açılması için gerekli şartların varlığına bağlıdır. Eğer bu şartlar varsa, iş hukukunda da belirsiz alacak davası açılabilir, yoksa açılamaz (C. Simil, Belirsiz Alacak Davası, I. Bası, İstanbul 2013, s. 414). Keza aynı şey kısmi dava için de söz konusudur.

İş Hukukundan kaynaklanan davalarda sıkça karşılaşıldığı üzere, taraflar arasında çalışma süresi ve ücret miktarı yönlerinden uyuşmazlık bulunması, alacağı belirsiz hale getirmez. Keza, işçi çalışma süresini ve ücretini belirleyebilmektedir. İşçinin ne zamandan beri çalıştığını veya ücretinin ne kadar olduğunu bilmemesi hayatın olağan akışına da aykırıdır. İşçinin kendisinin bilmediği çalışma süresini, tanıkların bildiğini veya bilirkişinin bileceğini farzetmek ispat kurallarına da aykırıdır. Keza tarafın yeterli şekilde somutlaştırıp kendisinin bilgisinde dahi olmadığını belirttiği bir hususun mahkemece bilinmesini beklemek de mümkün değildir.

İşverenin maddi hukuktan doğan yükümlülüklerini (belge ve bordro düzenleme gibi) yerine getirmemesi, tuttuğu belgelerin gerçeği yansıtmaması, davadan önce işçinin alacaklarını inkar etmesi ya da ikrar etmekle beraber yerine getirmemesi davacıya kural olarak belirsiz alacak davası açma imkanını vermez. İşçi bu durumlarda dahi, alacağının miktarını veya değerini belirleyebiliyorsa, belirsiz alacak davası açamaz(Simil, s. 412).

Somut olayda davacı, çalışma süresi ve ücretini bilmektedir. Bu sebeple dava konusu kıdem tazminatı, yıllık izin ücreti ve ücret alacaklarının miktarını belirleyebilme imkanına sahiptir.Anılan alacak kalemleri yönünden belirsiz alacak davası açılmasında hukuki yarar bulunmadığından davanın usulden reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Somut olayda davacı, çalışma süresi ve ücretini bilmektedir. Bu sebeple dava konusu kıdem tazminatı, yıllık izin ücreti ve ücret alacaklarının miktarını belirleyebilme imkanına sahiptir.Anılan alacak kalemleri yönünden belirsiz alacak davası açılmasında hukuki yarar bulunmadığından davanın usulden reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

3- Dosya içeriğine göre dava dilekçesinde, hangi alacak kaleminden ne miktarda talepte bulunulduğu açıklanmadan 1.000,00 TL nin davalıdan tahsili talep edilmiştir. Mahkeme gerekçesinde hafta tatili ücreti ve yıllık izin ücreti alacaklarının ispatlanamadığı açıklandıktan sonra, hüküm fıkrasında davalı vekili lehine vekalet ücreti taktir edilmemiş ve yargılama giderlerinin tümü davalıya yükletilmiştir.

Bu durumda öncelikle hâkimin davayı aydınlatma ödevi kapsamında davacı vekiline hangi alacak kaleminden ne miktarda talepte bulunduğu açıklatılmalıdır.Bu kapsamda yargılama sonucunda reddine karar verilecek alacak kalemlerinin miktarı yönünden yargılama giderleri paylaştırılmalı ve davalı vekili lehine vekalet ücreti taktir edilmelidir. Belirtilen yönden değerlendirme yapılmadan karar verilmesi isabetli olmamıştır.

4-Davacı ve davalı arasındaki diğer uyuşmazlık davacı işçinin fazla mesai ve ulusal bayram genel tatil ücreti alacaklarına hak kazanıp kazanmadığı konusundadır.

Fazla mesai ve genel tatil günlerinde çalıştığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla mesai ve ulusal bayram genel tatil alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla mesai ve ulusal bayram genel tatil çalışmasının ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, bu çalışmaların yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla mesai ve genel tatil çalışması olup olmadığı araştırılmalıdır.

Somut olayda davacı tanıklarının beyanları doğrultusunda davacının, haftada altı saat fazla çalışma yaptığı, dini bayramlar hariç genel tatil günlerinde çalışıldığı kabul edilerek hesaplama yapılmıştır. Dosya içeriğine göre, davacının bazı dönemlerde fazla çalışma karşılığında izin kullandığı anlaşılmaktadır. Yine birbölümü çalışma saatlerini de gösteren imzalı vardiya çizelgeleri sunulmuştur.

Somut olayda davacı tanıklarının beyanları doğrultusunda davacının, haftada altı saat fazla çalışma yaptığı, dini bayramlar hariç genel tatil günlerinde çalışıldığı kabul edilerek hesaplama yapılmıştır. Dosya içeriğine göre, davacının bazı dönemlerde fazla çalışma karşılığında izin kullandığı anlaşılmaktadır. Yine birbölümü çalışma saatlerini de gösteren imzalı vardiya çizelgeleri sunulmuştur.

Fazla çalışma ve fazla sürelerle çalışma yönetmeliğinin 6. maddesinde, fazla çalışma yapan işçinin isterse işverene yazılı olarak başvurmak koşulu ile bu çalışmalar karşılığında zamlı ücret yerine fazla çalıştığı her saat için bir saat otuz dakikayı serbest zaman olarak kullanabileceği düzenlenmiştir.

Vardiya çizelgeleri ile fazla çalışma karşılığı izin kullanılan günlere ilişkin belgeler bu kapsamda denetime açık şekilde değerlendirilerek ve hafta tatiline denk gelen ulusal bayram genel tatil günleri de dışlanamak sureti ile anılan alacak kalemleri hakkında yeniden değerlendirme yapılmalıdır. Eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ:Hükmün yukarıda açıklanan sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgilisine iadesine, 21.03.2018 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/13147, Karar No: 2010/15046, Tarih: 21.09.2010

**2. Hukuk Dairesi         2009/13147 E.  ,  2010/15046 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ünye 1. Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

TARİHİ :4.6.2009

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm davacı tarafından kusur ve tazminatlar yönünden temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Davalı, esasa cevap süresinden sonra 6.11.2008 tarihinde davaya cevap vermiş, bu dilekçesinde boşanma talebinde de bulunmamıştır. Sonradan harç alınmış olması, bu dilekçeyi karşı dava dilekçesi halinde getirmez. Hakim, iki taraftan birinin talebi olmaksızın res'en bir davayı tetkik ve halledemez (HUMK.md.72). Ortada davalı tarafından açılmış bir karşılık dava bulunmadığı halde, karşılık dava varmış gibi, bu davanın kabulü ile boşanma kararı verilmesi yok hükmünde olup, kanuna açık aykırılık teşkil eder. Taraflarca temyiz edilmemiş olsa bile, kanunun sarih maddesine aykırılık halinde hükmün boşanma yönünden bozulması imkan dahilindedir(HUMK.md.439/2). Bu bakımdan verilen boşanma kararının bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan sebeple BOZULMASINA, bozma sebebine göre temyize konu diğer yönlerin incelenmesine yer olmadığına, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.21.09.2010(Salı)
Yargıtay — Esas No: 2013/1595, Karar No: 2013/18445, Tarih: 22.10.2013

**11. Hukuk Dairesi         2013/1595 E.  ,  2013/18445 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Konya 5. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 01/11/2012 tarih ve 2012/284-2012/57 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı şirketin ana sözleşmesiyle diğer ortakları olan...ve... ile birlikte 20 yıl süreyle şirket müdürü olarak atandığını, davacı dışındaki diğer ortakların usulsüz olarak müvekkilini davet etmeksizin ortaklar kurulunu topladıklarını, ortaklar kurulunda müvekkilinin şirket müdürlüğünden azline ve...ve...'nin 10 yıl süreyle münferiden imzaya yetkili müdür olarak atanmasına karar verildiğini, alınan kararın yok hükmünde olduğunu ileri sürerek, müvekkilinin şirket müdürlüğünden azline ilişkin kararın yok hükmünde olduğunun tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının basiretsiz olarak davranması nedeniyle şirket müdürlüğünden çıkarıldığını, davacının şirket ortaklığına ve temsil yetkisine yakışmayacak bir tarzda yaşantı sahibi olduğunu, şirkete ihanet ettiğini, şirkete zarar verme kastıyla hareket ettiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve dosya kapsamına göre, 6762 Sayılı TTK'nın 543/1. mad. del. ile 161. maddesi uyarınca davacının ana sözleşme ile 20 yıllığına şirket müdürlüğüne atandığından ortaklar kurulunca şirket müdürlüğünden azline karar verilemeyeceği, alınan kararın yasanın emredici açık hükmüne aykırı olması nedeniyle, hukuken yok hükmünde olduğu gerekçesiyle, davanın kabulü ile davacının şirket müdürlüğünden azli kararının hukuken yok hükmünde olduğunun tespitine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, temyiz harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 22.10.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/13219, Karar No: 2013/8963, Tarih: 11.09.2013

**14. Ceza Dairesi         2012/13219 E.  ,  2013/8963 K.**

**"İçtihat Metni"**

Çocuğun kaçırılması veya alıkonulması suçundan sanık ...'nun yapılan yargılaması sonunda; atılı suçtan beraatine dair Hatay 2. Sulh Ceza Mahkemesinden verilen 20.01.2011 gün ve 2010/830 Esas, 2011/29 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtayca incelenmesi müşteki tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Mağdure, müşteki ve sanığın nüfus kaydı ile sanığın adli sicil kaydı getirtilmeden hüküm kurulmuşsa da; bu kayıtlar Ulusal Yargı Ağı bilişim Sistemi (UYAP) aracılığı temin edildiğinden bozma nedeni yapılmamıştır.

Müşteki Sevgi'ye CMK.nın 235. maddesi uyarınca davetiye gönderilerek, müştekinin çağrıya uyması ve şikâyetçi olduğunu bildirmesi halinde CMK.nın 238/2. maddesi gereğince kamu davasına katılmak isteyip istemediği sorularak, katılma hususunda olumlu ya da olumsuz bir karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı, müşteki Sevgi'nin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan esası incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK.nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 11.09.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/4061, Karar No: 2013/7163, Tarih: 18.11.2013

**23. Hukuk Dairesi         2013/4061 E.  ,  2013/7163 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen genel kurul kararının iptali davası sonucunda verilen hükmün onanmasına ilişkin Dairemizin 19.03.2013 gün ve 2012/6464 Esas, 2013/1684 Karar sayılı ilamının karar düzeltme yoluyla incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, dosya incelendi, gereği görüşüldü:

- KARAR -

Davacı vekili, davalı kooperatifin 09.10.2010 tarihli genel kurulunda gündeme aykırı karar alındığını, kooperatif kaynaklarının görüşülmesine ilişkin önergenin gündeme alınması hususunun genel kurulun oylamasına sunulmadığını, proje ve ruhsat giderleri konusunda diğer tekliflere ve ödeme şartlarına yer verilmediğini, bütçeye esas işlerin daha düşük bedelle yapılabileceğini, proje ve ruhsat gideri toplanmasına dair kararın kanuna, anasözleşmeye ve iyiniyet kurallarına aykırı olduğunu ileri sürerek, genel kurulun ve genel kurulda alınan kararların iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, genel kurulda alınan kararların kooperatifin menfaatlerine uygun olduğunu, Kanun'a, anasözleşmeye ve iyiniyet kurallarına aykırılık bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; kooperatif genel kurulunda alınan kararların kanuna, anasözleşmeye ve iyiniyet kurallarına aykırı olmadığı, iptali için bir sebep bulunmadığı gerekçesiyle, davanın reddine dair verilen karar, Dairemizin 19.03.2013 tarih ve 2012/6464 Esas, 2013/1684 Karar sayılı ilamı ile onanmıştır.

Bu kez, davacı vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, HUMK'nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisine uymayan karar düzeltme isteminin reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin karar düzeltme isteminin REDDİNE, takdiren 218,00 TL para cezasının karar düzeltme isteyenden alınarak Hazine'ye gelir kaydedilmesine, alınması gereken harç peşin yatırıldığından yeniden harç alınmasına yer olmadığına 18.11. 2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5473, Karar No: 2014/2282, Tarih: 12.02.2014

**4. Hukuk Dairesi         2013/5473 E.  ,  2014/2282 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Çatalca 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 14/09/2012

NUMARASI : 2011/243-2012/234

Davacı Orman Genel Müdürlüğü'ne izafeten Çatalca Orman İşletme Müdürlüğü vekili Avukat S. K..tarafından, davalı G.. S.. aleyhine 19/08/2011 gününde verilen dilekçe ile maddi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın reddine dair verilen 14/09/2012 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, haksız fiil nedeniyle uğranılan zararın tazmini istemine ilişkindir. Mahkemece dava red edilmiş; kararı, davacı temyiz etmiştir.

Davacı idare, davalının Devlet Ormanı sınırları içinde kalan ormanlık alandan izinsiz ağaç kesmek suretiyle idarenin zarara uğramasına neden olduğunu belirterek, uğranılan zararın ödetilmesini istemiştir.

Davalı, kaçak kesimin kendisi tarafından yapılmadığını belirterek davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş; karar, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

818 sayılı BK 53. ve 6098 sayılı TBK 74. maddelerine göre hukuk hakimi, ceza mahkemesi ilamının, maddi olguya ilişkin tespitleriyle bağlıdır. Dava konusu uyuşmazlık ile ilgili olarak, Çatalca Sulh Ceza Mahkemesi'nin 2011/271 Esas sayılı dosyası üzerinden yargılamanın devam ettiği anlaşılmaktadır. Somut olayda, ceza davası sonucunun eldeki davayı etkilemesi söz konusudur. Açıklanan nedenle, ceza davasının bekletici mesele yapılması ve buna göre bir karar verilmesi gerekir. Karar, bu nedenle yerinde görülmemiş ve bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın, yukarıda gösterilen nedenle BOZULMASINA; bozma nedenine göre diğer temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına 12/02/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.