muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/10861, Karar No: 2013/2526, Tarih: 11.03.2013

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde 3116 sayılı Kanun hükümlerine göre yapılıp 28.05.1945 tarihinde ilân edilerek kesinleşen orman kadastrosu, daha sonra 1744 sayılı Kanun hükümlerine göre yapılıp 03.03.1978 tarihinde ilân edilerek kesinleşen aplikasyon ve 2. madde uygulaması ile 16.12.1988 tarihinde ilân edilerek kesinleşen aplikasyon ve 3302 sayılı Kanun ile değişik 6831 sayılı Kanunun 2/B madde uygulaması vardır.

Mahkemenin 02.03.2012 tarihli kısa kararında “davanın kısmen kabulüne, …3138 parsel sayılı taşınmazın teknik bilirkişinin raporunda (B) harfi ile gösterilen kısmının eylemli orman niteliğiyle Hazine adına kadastro tesbiti gibi tapuya kayıt ve tesciline, taşınmazın bu kısmının beyanlar hanesindeki zilyetlik şerhinin kaldırılmasına” karar verilmiş iken, hüküm fıkrasında ise, kısa kararda hakkında hüküm kurulmayan taşınmazın krokide (A) harfi ile gösterilen bölümü hakkında da hüküm kurulmuştur. Bu suretle kısa kararla gerekçeli kararın hüküm fıkraları arasında çelişki yaratıldığı anlaşılmaktadır. Gerekçeli karar, tefhim edilen hüküm sonucuna aykırı olamaz. (H.M.K. madde 298/2), asıl olan duruşma tutanağına yazılıp taraflara tefhim olunan karardır. Tefhim ile birlikte yargılamadan elini çekmiş olan hâkim tefhim ettiği

kararı taraflara tebliğ etmek durumundadır. Sonradan yazılan gerekçeli kararın kısa karara uygun olması zorunludur. 10.04.1992 gün ve 1991/7 Esas ve 1992/4 Karar sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında, tefhim edilen kısa kararla gerekçeli kararın uyum içinde olmasının gerektiği öngörülmüştür. Asıl talepler bakımından kısa kararda hükmedilmeyen bir hak ve yükümlülüğün gerekçeli kararda hüküm altına alınmış olması veya tersi bir durumun çelişki teşkil etmediğini söylemek olanaklı değildir. İçtihadı Birleştirme Kararında; çelişkinin varlığı tesbit edildiği takdirde, başka hiçbir incelemeye gerek görülmeksizin ve tarafların bu konuyu temyiz sebebi yapıp yapmadıklarına bakılmaksızın kararın salt bu sebeple bozulması gerektiğine işaret edilmiştir. Bu sebeple mahkemece bozmadan önceki kararla bağlı olmaksızın çelişkiyi kaldırmak suretiyle vicdani kanaatine göre karar verilmek üzere kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; tarafların temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre sair temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, temyiz harcının istek halinde iadesine 11/03/2013 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/31051, Karar No: 2017/3098, Tarih: 06.04.2017

**19. Ceza Dairesi         2015/31051 E.  ,  2017/3098 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaşma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaşmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık ... müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bozmanın kararı temyiz etmeyen sanık ...’a teşmiline yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 06.04.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/10158, Karar No: 2022/860, Tarih: 22.02.2022

**3. Ceza Dairesi         2021/10158 E.  ,  2022/860 K.**

**"İçtihat Metni"**

İlk Derece Mahkemesi : Afyonkarahisar 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 24.01.2019 tarih ve 2018/484 - 2019/50 sayılı kararı

Suç :Silahlı terör örgütüne üye olmamakla birlikte örgüte bilerek ve isteyerek yardım etme

Hüküm :İlk derece mahkemesinin kararı kaldırılarak;

TCK'nın 220/7 delaletiyle 314/2, 220/7, 3713 sayılı Kanunun 5/1,TCK'nın 62/1, 53/1, 2, 3 maddeleri gereğince mahkumiyet

Bölge Adliye Mahkemesince sanık hakkında silahlı terör örgütüne yardım etme suçuna ilişkin kesin olarak verilen hüküm, 24.10.2019 tarihinde Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 7188 sayılı Kanunun 29. maddesi ile 5271 sayılı CMK’nın 286. maddesine eklenen üçüncü fıkradaki düzenleme gereğince temyiz yolunun açılması üzerine anılan Kanuna eklenen 5. maddenin 1/f bendinde belirtilen süre içinde temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Silahlı terör örgütüne yardım etme suçu mütemadi olmayıp yakalanma ile temadi kesilmeyeceğinden ilk derece ve Bölge Adliye Mahkemesi gerekçeli karar başlığında suç tarihinin sanığın yardım mahiyetindeki son eylem tarihi olan “04/05/2015” yerine “22/02/2018” yazılması mahallinde düzeltilebilir maddi hata kabul edilmiştir.

Yargılama sürecindeki usuli işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, hükme esas alınan tüm delillerin hukuka uygun olarak elde edildiğinin belirlendiği, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde eksiksiz olarak sergilendiği, özleri değiştirmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı, eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve kanunda öngörülen suç tipine uyduğu, yaptırımların kanuni bağlamda şahsileştirilmek suretiyle uygulandığı anlaşılmakla; sanık müdafiinin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmediğinden CMK’nın 302/1. maddesi gereğince temyiz davasının esastan reddiyle hükmün ONANMASINA, 28.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren 20.02.2019 tarih ve 7165 sayılı Kanunun 8. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanunun 304. maddesi uyarınca dosyanın Afyonkarahisar 2. Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin bilgi için Konya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE 22.02.2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/16758, Karar No: 2016/8391, Tarih: 26.04.2016

**2. Hukuk Dairesi         2015/16758 E.  ,  2016/8391 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı kadın tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Davalı kadın, yoksulluk nafakası (TMK m. 175) talebini, kanunda gösterilen iddia veya savunmanın genişletilmesi ve değiştirilmesi için öngörülen süreden (HMK m. 141) sonra, tahkikat aşamasında ileri sürmüştür. Davalının talep sonucunu bu şekilde genişletmesine, davacının açık rızası bulunmadığı gibi, davalı tarafından bu konuda yapılmış bir ıslah işlemi de bulunmamaktadır. O halde, mahkemece davalının yoksulluk nafakası (TMK m.175) talebi hakkında "karar verilmesine yer olmadığına" karar verilmesi gerekirken; kesin hüküm oluşturacak şekilde reddine karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda (2.) bentte gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerinin ise yukarıda (1.) bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 26.04.2016 (Salı)
Yargıtay — Esas No: 2015/9797, Karar No: 2016/1225, Tarih: 29.02.2016

**23. Hukuk Dairesi         2015/9797 E.  ,  2016/1225 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sözleşmenin aynen ifası, olmadığı takdirde ceza-i şart davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı mahkemenin görevsizliğine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, taraflar arasında arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi bulunduğunu, davalıların ihtarname ile sözleşme hakkında fesih ihbarında bulunduklarını, ihtarın haksız olduğunu ileri sürerek, sözleşmenin aynen ifasını olmazsa 100.000,00TL cezai şartın tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalılar, cevap dilekçesinde, sözleşmenin ifa imkansızlığı nedeniyle yerine getirilemeyeceğini belirterek davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, davanın görevsizlik dava şartı eksikliği sebebiyle 6502 sayılı Yasa ve HMK 114/1-c-115-138 maddeleri gereğince usulden reddine, dosyanın hüküm kesinleştikten sonra iki hafta içerisinde başvuru halinde görevli ve yetkili... Nöbetçi Tüketici Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

Karar, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davalılar, cevap dilekçesinde, sözleşmenin ifa imkansızlığı nedeniyle yerine getirilemeyeceğini belirterek davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, davanın görevsizlik dava şartı eksikliği sebebiyle 6502 sayılı Yasa ve HMK 114/1-c-115-138 maddeleri gereğince usulden reddine, dosyanın hüküm kesinleştikten sonra iki hafta içerisinde başvuru halinde görevli ve yetkili... Nöbetçi Tüketici Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

Karar, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Her ne kadar dava tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 6502 sayılı Yasa'nın 3/l bendi ile tüketici işlemi kapsamına eser sözleşmeleri alınmışsa da, somut olayda olduğu gibi arsasına karşılık bağımsız bölüm alacak olan arsa sahibinin ticari veya mesleki olmayan amaçlarla hareket ettiğinden sözedilemeyeceği, amacının salt kişisel ihtiyaçları için kullanma, tüketme amacını aştığı, Yasa'nın 3/k maddesindeki "tüketici" tanımına uymadığı anlaşılmaktadır. Bünyesinde taşınmaz satış vaadi ve inşaat sözleşmesi olan arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinde, arsa sahibi açısından güdülen amaç kullanmak için konut edinmek değildir. Güdülen amaç, arsasının değerlenmesini sağlayacak yapının arsa üzerine yapılmasıdır. Bu nedenle, arsa sahibinin arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi imzalarken güttüğü işbu saikinin, 6502 sayılı Yasa'da tanımlanan tüketicinin saikinden farklı olduğu gözden kaçırılmamalıdır. Yasa'nın amacı, kapsamı, 3. maddesindeki tanımlar bütün olarak okunup değerlendirildiğinde ve taraflar arasındaki sözleşmeye konu işin, üst düzey teknoloji ile gerçekleştirilmesi, kapsamı ve karmaşıklığı da dikkate alındığında Yasa koyucunun, salt kullanma ve tüketme amacıyla yapılan, basit nitelikteki (kullanacağı evi için dolap yaptırmak, badana-boya yaptırmak, şahsi aracını tamir ettirmek...vb.gibi) dar kapsamlı olağan tüketim işlemini konu alan eser sözleşmelerini, 6502 sayılı Yasa'nın 3/l. maddesi kapsamına aldığı ve Tüketici Mahkemeleri'nce bakılmasını öngördüğünün kabulü icap eder. Arsa payı karşılığı inşaat sözleşmelerinin kapsamı, karmaşalığı ve üst düzey teknolojisi gerektirmesi karşısında, bu davaların; dilekçelerin verilmesi, tahkikat ve hüküm aşamaları yönünden daha kısa ve basit şekilde sonuçlandırılmasında yarar görülen basit yargılama usulüne tabi tutulmasının sakıncaları da gözardı edilmemelidir. (Dairemizin 22.12.2014 tarih ve 10480 E, 8330 K. sayılı ilamı da bu yöndedir.)

Bu durumda mahkemece, somut uyuşmazlığın 6502 sayılı Yasa kapsamında olmadığı gözetilip uyuşmazlığın esasına girilerek, tarafların delilleri toplanıp sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde yanılgılı gerekçeyle uyuşmazlığın Tüketici Mahkemesi'nin görevi kapsamında kaldığının kabulü doğru olmamıştır.

Açıklanan nedenle kararın bozulması gerekmiştir.

Bu durumda mahkemece, somut uyuşmazlığın 6502 sayılı Yasa kapsamında olmadığı gözetilip uyuşmazlığın esasına girilerek, tarafların delilleri toplanıp sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde yanılgılı gerekçeyle uyuşmazlığın Tüketici Mahkemesi'nin görevi kapsamında kaldığının kabulü doğru olmamıştır.

Açıklanan nedenle kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 29.02.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/7425, Karar No: 2010/9323, Tarih: 23.09.2010

**1. Hukuk Dairesi         2010/7425 E.  ,  2010/9323 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : GAİPLİK, TAPU İPTAL VE TESCİL

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, Abdullah Ağa Vakfından mukataalı 24 parsel sayılı taşınmazın mutasarrıfının uzun yıllardan beri ortada olmaması nedeniyle İstanbul Defterdarının kayyım olarak atandığını ileri sürerek, gaiplik ve mahlülen vakfı adına tescil isteğinde bulunmuştur.

Davalı, vakfın muteber bir vakıf olup olmadığının araştırılması gerektiğini bildirip, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, çekişmeli taşınmazın vakıf malı olduğu mutasarrıfının gaip olduğunun belirlendiği gerekçesiyle, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ...'un raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; davalının temyiz itirazı yerinde değildir. Reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, Harçlar Kanununun değişik 13. maddesinin j. Bendi gereğince davalı ... Defterdarından harç alınmasına yer olmadığına, 23.9.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/30299, Karar No: 2019/12480, Tarih: 09.10.2019

**19. Ceza Dairesi         2019/30299 E.  ,  2019/12480 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mülga Donanma Komutanlığı Askeri Mahkemesinin 08/05/2014 tarihli ve Esas 2014/283, Karar 2014/471 sayılı kararı aleyhine Milli Savunma Bakanlığının 17/01/2017 tarihli, ...YRD.: 51393309-9010-485-16/As. Adlt. ve Kan. Gn. Md. As. Adlt. Czev. ve Müt. D. Rap. Tet. ve İşl. Ş. (26.B-114-16) sayılı “Kanun Yararına Bozma istemi” konulu yazısı ekindeki dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 29/05/2019 gün ve 2018/22967 sayılı ihbarnamesi ile Dairemize gönderilmekle okundu.

Anılan ihbarnamede;

“1. Donanma Komutanlığı Askeri Mahkemesinin üste fiilen taarruz suçundan hükümlü J.Er ... hakkındaki 2014/283 Esas sayılı dava dosyası incelenmiştir.

2. Mülga Muharebe Hizmet Destek Eğitim Komutanlığı Askeri Mahkemesinin 19 Nisan 2006 tarihli, 2006/104-314 Esas ve Karar sayılı hükmü ile; hükümlünün, 08 Şubat 2005 tarihinde üste fiilen taarruz suçunu işlediği kabul edilerek, eylemine uyan ASCK’nin 91/1'inci maddesinin az vahim hal cümlesi, 5237 sayılı TCK’nin 29 ve 62'nci maddeleri uyarınca sonuç olarak bir ay yedi gün hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir. Süresi içinde temyiz edilmeyen karar, 25 Mayıs 2006 tarihinde kesinleştirilmiştir. Hükümlü hakkındaki hapis cezasımn'lnfazı bihakkın tahliye tarihi olan 23 Şubat 2008 tarihinde tamamlanmıştır.

3. 5728 sayılı Kanun’un 562’nci maddesiyle CMK’nin 231’inci maddesinde yapılan değişiklik üzerine, aynı Askeri Mahkemenin 7 Mart 2008 tarihli, 2006/104 Esas ve 2008/A-12(173) karar sayılı duruşmasız işlere ait kararı ile; mahkumiyet hükmünün infazının durdurulmasına ve CMK’nin 231’inci maddesi gereğince hükümlü hakkındaki sonuç olarak bir ay yedi gün hapis cezasına ilişkin mahkumiyet hükmünün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiştir. Süresi içinde itiraz edilmeyen bu karar, 15 Mart 2008 tarihinden geçerli olmak üzere kesinleştirilmiştir.

4. Mahkûmiyet hükmünün hukuki bir sonuç doğurmamasını ifade eden ve bu yönü ile karma bir özelliğe sahip bulunan hükmün açıklanmasının geri bırakılması kurumunun uygulama alanı, 8.2.2008 tarihli ve 26781 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 5728 sayılı “Temel Ceza Kanunlarına Uyum Amacıyla Çeşitli Kanunlarda ve Diğer Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun”un 562’nci maddesiyle, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231’inci maddesinin 5 ve 14’üncü fıkralarında değişiklik yapılarak genişletilmiştir. Bu değişiklikle Kanun2un yürürlüğe girdiği tarih olan 8.02.2008 tarihinden önce kesinleşmiş ve bu tarihte infaz edilmekte olan mahkûmiyet kararları hakkında uygulanabileceği açık şekilde düzenlenmiştir. Kanun'un yürürlüğe girdiği tarih olan 08.02.2008 tarihinde infaz ilişkisi tamamlanmış uyuşmazlıkla ilgili olarak, hükümlünün hükmün açıklanmasının geri bırakılması kurumundan yararlanmasına yasal imkân bulunmamaktadır.

5. Yapılan incelemede, hükümlü hakkındaki bir ay yedi günlük hapis cezasına ilişkin mahkûmiyet hükmünün, 04.02.2008 tarihinden geçerli olmak üzere şartla tahliyesine ve bihakkın tahliye tarihinin de 23.02.2008 olarak belirlenerek infazının tamamlandığı, 5728 sayılı Kanunun yürürlüğe girdiği tarih olan 8.02.2008 tarihinde, hükümlünün şartla tahliye edilmekle birlikte, hak ederek tahliye tarihinin dolmadığı, infaz edilmekte olan bir hükmün varlığının devam ettiği, infazı devam etmekte olan hükmün infazının durdurulmasına ve hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına kararı verilebilmesine bir engel olmadığı anlaşıldığından, bu sebeple kanun yararına bozma yoluna gidilmesine gerek görülmemiştir. Nitekim Askerî Yargıtay Daireler Kurulunun 9 Nisan 2015 tarihli, 2015/30-46 Esas ve Karar sayılı ilamı da bu yöndedir.

6. Dosyanın incelenmesinde; Mülga Muharebe Hizmet Destek Eğitim Komutanlığı Askeri Mahkemesinin 7 Mart 2008 tarihli, 2006/104 esas ve 2008/A-12(173) karar sayılı duruşmasız işlere ait kararı ile sanık hakkında verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı ile belirlenen 5 yıllık denetim süresi sonunda; Donanma Komutanlığı Askeri Mahkemesi tarafından sanığın durumunun değerlendirilmesi amacıyla duruşma yapılarak, denetim süresi içerisinde kasıtlı bir suç

7. Bu nedenle, bahse konu dava dosyası EK-A'da gönderilmiş olup, Donanma Komutanlığı Askeri Mahkemesinin 08.05.2014 tarihli, 2014/283-471 esas ve karar sayılı kararının bozulması için, 353 sayılı Kanun'un 243'üncü maddesi gereğinde Askeri Yargıtay Başkanlığına başvurulmasını ...” istenilmek ve Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nca 25/08/2017 tarihli 30165 sayılı Resmi Gazete’de yayınlanarak yürürlüğe giren 694 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin 36. maddesinde belirtilen “Kaldırılan Askeri Yargı mercilerinde görülmekte olan, dosyalardan Askeri Yargıtayda olanlar...Yargıtay’a gönderilir” hükmü uyarınca anılan Bakanlık istemlerine müsteniden ihbar ve mevcut evrak Dairemize tebliğ olunmakla;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yukarıda sözü edilen kanuni düzenlemeler karşısında Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname içeriği yerinde görüldüğünden, Mülga Donanma Komutanlığı Askeri Mahkemesinin 08/05/2014 tarihli ve Esas 2014/283, Karar 2014/471 sayılı kararının CMK’nin 309/4-d maddesi uyarınca kanun yararına BOZULMASINA, Mülga Muharebe Hizmet Destek Eğitim Komutanlığı Askeri Mahkemesinin 7 Mart 2008 tarihli, 2006/104 esas ve 2008/A-12(173) karar sayılı duruşmasız işlere ait kararı ile sanık hakkında verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı ile belirlenen 5 yıllık denetim süresi sonunda; denetim süresi içinde kasıtlı bir suç işlemeyen sanık hakkında verilen hükmün 5271 sayılı Kanun’un 231/10. maddesi gereğince ortadan kaldırılmasına ve kamu davasının DÜŞMESİNE, 09/10/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/1871, Karar No: 2012/9344, Tarih: 12.03.2012

**3. Ceza Dairesi         2010/1871 E.  ,  2012/9344 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanığın mahkumiyetine dair

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 30.01.2007 ..., 2007/3-9 esas ve 2007/18 sayılı kararında belirtildiği üzere, 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5271 sayılı CMK’nın 34/2, 231/2, 232/6 ve Anayasa’nın 40. maddesi hükümlerine göre kararda kanun yolu, süresi, mercii ve şeklinin açıkça gösterilmesi gerekmektedir.

Mahkemece sanığın yokluğunda verilen kararda kanun yolu süresinin “tebliğden itibaren işleyecek 7 ...” olarak ifadenin gösterilmemesi suretiyle 5271 sayılı CMK’nın 34/2, 231/2, 232/6 ve Anayasa’nın 40. maddesi hükümlerine aykırı davranıldığı, bu durumda yasa yolu süresinin işlemeye başlamadığı değerlendirilerek sanığın 03.07.2009 tarihinde yapmış olduğu başvurunun süresinde yapılmış temyiz başvurusu kabul edilerek,

Ayrıca CMK'nın 42/1 maddesi uyarınca süresi içerinde usul işlemi yapılmış olsaydı esasa hangi mahkeme hükmedecek idiyse eski hale getirme dilekçesi hakkında da o mahkemenin karar vermesi gerektiğinden somut olayda bu kararı verecek merciin Yargıtay olması nedeniyle eski hale getirme isteminin reddine dair Çerkezköy 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 08.07.2009 tarihli ek kararı ile ek karara yönelik itirazın reddine dair Çorlu Ağır Ceza Mahkemesinin 11.09.2009 tarih ve 2006/670 değişik iş nolu kararları yok hükmünde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede,

Hükme esas alınan soruşturma, iddianame, rapor, nüfus, adli sicil kaydı gibi esaslı evraklarının onaysız fotokopi olması ve bu belgelere dayanılarak hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 12.03.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.