muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/1047, Karar No: 2011/2428, Tarih: 08.12.2011

**(Kapatılan)23. Hukuk Dairesi         2011/1047 E.  ,  2011/2428 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı şikayetin reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde şikayetçi vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Şikâyetçi vekili borçluya intikal eden taşınmaz hissesinin satışından sonra, müvekkilinin alacaklı olduğu dosyadan konulan haczin önceki tarihli olmasına rağmen, sıra cetvelinin şikâyet olunana ait dosyadan düzenlendiğini, ödeme emri tebliğinin de usulüne uygun bulunmadığını; kendi dosyalarının gecikmesinin borçlunun kötü niyetle tebligatı almamasından kaynaklandığını ileri sürerek sıra cetvelinin iptaline, olmadığı takdirde İcra ve İflâs Kanunu'nun 268 inci maddesi uyarınca dağıtımın garameten yapılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

Şikâyet olunan vekili şikayetçinin haczinin ihtiyati haciz olup, kesinleşme tarihinin müvekkilinin alacaklı olduğu dosyadan konulan kesin haciz tarihinden sonraya rastladığını ve şikayetçinin takibinin İcra ve İflâs Kanunu'nun 100 üncü maddede gösterilen şartları taşımadığını bildirerek şikâyetin reddini istemiştir.

İcra Mahkemesi'nce şikayetçinin ihtiyati haczinin kesinleşmesinin, şikâyet olunanın dosyasından konulan hacizden sonraki tarihte gerçekleştiği, önceki tarihte konulan ihtiyati haczin, sonraki kesin hacze iştiraki için şikayetçinin, İcra ve İflâs Kanunu'nun 100 üncü maddesi şartlarına da haiz olmadığı gerekçesiyle şikâyetin reddine karar verilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, şikayetçi vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, şikayetçi vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan İcra Mahkemesi kararının İİK’nun 366.maddesi uyarınca ONANMASINA, 08.12.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/553, Karar No: 2018/13027, Tarih: 23.10.2018

**17. Ceza Dairesi         2018/553 E.  ,  2018/13027 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, uyulan bozmaya, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

CMUK'nun 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hak nedeniyle cezanın 6.000,00 TL adli para cezası ve 2.000 TL adli para cezası üzerinden infaz olunacağının belirtilmesi ile yetinilmesi gerekirken, sonuç cezanın 6.000,00 TL adli para cezası ve 2.000 TL adli para cezası olarak belirlenmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... müdafiinin temyiz nedeni bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedenleri yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından CMUK'nun 326/son. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümlerin çıkarılarak yerine " CMUK'nun 326/son. maddesi uyarınca kazanılmış hak nedeniyle cezanın 6.000,00 TL adli para cezası ve 2.000,00 TL adli para cezası üzerinden infazına" cümlesinin eklenmesi suretiyle diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 23.10.2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/1761, Karar No: 2021/4663, Tarih: 01.04.2021

**5. Hukuk Dairesi         2021/1761 E.  ,  2021/4663 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Kısıtlı adayı hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada İstanbul 1. Sulh Hukuk ve Tavşanlı Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile dosyada son karar Bölge Adliye Mahkemelerinin faaliyete geçmesinden sonra verilmiş ise de iki farklı Bölge Adliye Mahkemesinin yargı çevresinde kalan mahkemelerce karşılıklı olarak yetkisizlik kararı verildiğinden ve 5235 sayılı Kanunun 36/3. maddesi gereğince Bölge Adliye Mahkemeleri hukuk dairelerinin görevinin yargı çevresi içerisinde bulunan adlî yargı ilk derece hukuk mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarını çözmek olduğundan yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

-KARAR-

Dava, 4721 sayılı TMK'nın 407. maddesi uyarınca hükümlüye vasi atanmasına ilişkindir.

İstanbul 1. Sulh Hukuk Mahkemesi'nce hükümlünün mernis adresinin “... Mah. ... Sanayi Küme Evleri No:24 Tavşanlı/Kütahya” olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Tavşanlı Sulh Hukuk Mahkemesi'nce hükümlünün mernis adresinin ceza infaz kurumuna ait olduğu, hükümlünün cezaevine girmeden önceki yerleşim yeri adresinin “Yeni Mahalle Mah. ... Cad. No:54 İç Kapı No:1 Gaziosmanpaşa/İstanbul” olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Türk Medenî Kanununun 411. maddesine göre, “Vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir. “Aynı Kanunun 19/1. maddesi uyarınca “Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

Tekirdağ Açık Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğü tarafından alınan hükümlü beyanına göre, hükümlünün cezaevine girmeden önce “Yeni Mahalle Mah. ... Cad. No:54 İç Kapı No:1 Gaziosmanpaşa/İstanbul” adresinde ikamet ettiği anlaşıldığından Gaziosmanpaşa Sulh Hukuk Mahkemesi tarafından verilmiş bir yetkisizlik kararı yoksa da İstanbul 1. Sulh Hukuk ve Tavşanlı Sulh Hukuk Mahkemelerinin verdikleri yetkisizlik kararları ile davadan el çektikleri ve işin görülmesinin sürüncemede bırakılmaması ve Yargıtayca yargı yeri belirlenmesi gerektiği anlaşılmakla uyuşmazlığın Gaziosmanpaşa Nöbetçi Sulh Hukuk Mahkemesi'nde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri ile 5235 sayılı Kanunun 36/3. maddesi gereğince Gaziosmanpaşa Nöbetçi Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 01/04/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/19215, Karar No: 2017/20956, Tarih: 04.10.2017

**5. Hukuk Dairesi         2016/19215 E.  ,  2017/20956 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

2-... vd.

Taraflar arasındaki 4650 sayılı kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10.maddesine dayanan Kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak terkini davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava 4650 sayılı kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10.maddesine dayanan Kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak terkini istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

1-Mahkemece bilirkişi incelemeleri yaptırılmıştır. Alınan raporlar hüküm kurmaya elverişli değildir. Şöyle ki;

Kamulaştırma Kanununun 11/1-g maddesine göre arsa niteliğindeki taşınmazlara değer biçilirken dava konusu taşınmaz ile emsalin zaruret olmadıkça yakın bölgelerde ve benzer yüzölçümlü olması gerekir.

Dava konusu... İli Merkez İlçesi...Köyü 3986 parsel sayılı 11.400,00 m² yüzölçümlü taşınmazın değerinin tespitinde 486,00 m² yüzölçümüne sahip taşınmaz emsal olarak alındığından yapılan karşılaştırma inandırıcı bulunmamıştır.

Bu durumda; taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde re'sen emsal celbi yoluna gidilmesi, taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere ve değerini etkileyen merkezi yerlere olan uzaklığını da gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

2-Taşınmazın tapu kaydında yer alan haciz şerhinin hükmedilen bedele yansıtılmaması,

Doğru görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, 04/10/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10113, Karar No: 2017/28339, Tarih: 18.12.2017

**4. Ceza Dairesi         2015/10113 E.  ,  2017/28339 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Silahla tehdit

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre, sanığın temyiz dilekçesi içeriğinden temyiz talebinin silahlı tehdit suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik olduğunun kabulüyle, 6136 sayılı yasaya muhalefet suçundan kamu davası açıldığı halde, bu suçla ilgili olarak hüküm kurulmamışsa da, mahallinde zamanaşımı içerisinde bir karar verilmesi mümkün görülerek, ve ayrıca sanık hakkında hüküm kurulduktan sonra, dosyanın yeniden ele alınamayacağı belirlenerek, 02/01/2017 tarihli ek karar yok hükmünde kabul edilerek dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1)Sanık hakkında asıl karar olan kısa karar ile gerekçeli karar arasında, hüküm fıkralarında farklılık oluşturularak çelişkiye düşülmesi,

2)Husumet bulunan tarafların olay günü karşılaştıkları ve aralarında meydana gelen kavga sonrasında sanığın evden ekmek bıçağını alıp tehdit eylemini gerçekleştirdiğinin anlaşılması karşısında, olayın çıkış sebebi üzerinde durularak sanık hakkında haksız tahrik hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının değerlendirilmemesi,

Yasaya aykırı, sanık ...'in temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden HÜKMÜN BOZULMASINA, yeniden hüküm kurulurken CMUK'nın 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hakkın saklı tutulmasına, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 18/12/2017 tarihinde bozmada oybirliği, CMUK'nın 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hakkın saklı tutulmasında oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY GEREKÇESİ

Sanık ... hakkında silahla tehdit suçundan açılan kamu davasının yapılan yargılaması sonucu;

Hükmün esasını oluşturan kısa kararda TCK’nın 106/2-a maddesi gereğince 2 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, TCK’nın 43. maddesi gereğince cezasında artırım yapılarak 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, TCK’nın 62. maddesi gereğince cezasından indirim yapılarak sanığın 2 yıl 1 ay karşılığı adli para cezası ile cezalandırılmasına, sanığın TCK’nın 53/1. maddesi uyarınca mahkum olduğu hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar a-b-c-d. maddelerinde sayılan haklardan yoksun bırakılmasına, sanık hakkında hükmedilen netice hürriyeti bağlayıcı ceza miktarına göre TCK’nın 50, 51 ve CMK’nın 231. maddesinin uygulanmasına yer olmadığına ve sanık hakkında başka suçlardan düşme ve hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına da karar verildiğinden, yasa yolu bildiriminde de hapis cezası yönünden temyiz yolunun açık olduğu belirtilmek suretiyle sanığın yokluğunda karar verilmiştir.

Gerekçeli kararda da; kısa kararda sanık hakkında silahla tehdit eylemi nedeniyle TCK’nın 62. maddesinin uygulanması sırasında 2 yıl 1 ay karşılığı adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği yazılmış ise de, bu durumun maddi hatadan kaynaklandığı, sanığın 2 yıl 1 ay hapis cezası ile cezalandırıldığı belirtilmiştir.

Gerekçeli kararın sanığa tebliği üzerine de, sanık hapis cezasını temyiz etmiştir.

Hükmün esasını oluşturan kısa kararda 2 yıl 1 ay karşılığı adli para cezasına, gerekçeli kararda da 2 yıl 1 ay hapis cezasına hükmedilmesi suretiyle, kısa kararla gerekçeli karar arasında çelişki olduğundan, bu konudaki Dairemiz bozmasına katılıyoruz.

Ancak;

Dairemizin sayın çoğunluğunun hükmün BOZULMASINDAN sonra, sanık hakkında yeniden hüküm kurulurken CMUK’nın 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hakkın saklı tutulmasına ilişkin görüşüne katılmıyoruz.

1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanununun 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca karar tarihi itibarıyla uygulanması gereken 326. maddesinin 4. fıkrası; “Hüküm yalnız sanık tarafından veya onun lehine Cumhuriyet savcısı veya 291. maddede gösterilen kimseler tarafından temyiz edilmişse, yeniden verilen hüküm, evvelki hükümle tayin edilmiş cezadan daha ağır olamaz.” biçimindedir.

Somut olayda, sanık hakkındaki kısa kararda cezanın TCK’nın 106/2-a maddesi uyarınca 2 yıl hapis cezası olarak tayin edilmesi, TCK’nın 43. maddesinin uygulanmasıyla da 2 yıl 6 ay hapis cezası olduğunun belirtilmesi, TCK’nın 62. maddesinin tatbiki sırasında da ceza miktarı doğru olarak 2 yıl 1 ay belirlendiği halde, hapis cezası yerine, adli para cezası ile cezalandırılmasına şeklinde yazılmasıyla oluşan bu hatanın, CMUK’nın 326. maddesinin son fıkrası uyarınca “cezayı aleyhe değiştirmeme” ilkesi kapsamında kalmadığı görüşündeyiz.

Şöyle ki;

Yerel Mahkemenin, hükmün esasını oluşturan kısa kararında, sanık hakkında TCK’nın 62. maddesinin tatbiki ile “2 yıl 1 ay karşılığı adli para cezası ile cezalandırılmasına” şeklinde yazılmasından sonra “TCK’nın 53. maddesinin uygulanmasına ve netice hürriyeti bağlayıcı ceza miktarına göre sanık hakkında TCK’nın 50, 51 ve CMK’nın 231. maddesinin uygulanmasına yer olmadığına” da karar vermek suretiyle, gerçek iradesinin sanığın 2 yıl 1 ay hapis cezasıyla cezalandırmak olduğu, adli para cezasının yazım hatası olduğu, bu nedenle de bu yanılgının “cezayı aleyhe değiştirmeme” kuralı kapsamında olmadığı düşüncesindeyiz.

Açıkladığımız nedenlerle, Dairemiz çoğunluğunun sanık hakkındaki hükmün BOZULMASINDAN sonra CMUK’nın 326/son maddesi gözetilerek adli para cezasına hükmedilmesi gerektiğine ilişkin görüşüne katılmıyoruz. 18.12.2017
Yargıtay — Esas No: 2013/36118, Karar No: 2015/931, Tarih: 13.01.2015

**4. Ceza Dairesi         2013/36118 E.  ,  2015/931 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Şantaj, yaralama, kişilerin huzur ve sükununu bozma

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

A- Sanığa yükletilen yaralama suçlarına ilişkin kararda öngörülen cezaların nitelik ve niceliğine göre, verildiği tarih itibariyle hükmün temyiz edilemez olduğu anlaşıldığından, 5320 sayılı Kanunun 8/1, geçici 2. ve 1412 sayılı CMUK’nın 317. maddeleri uyarınca sanık .... 'ın tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ İSTEĞİNİN REDDİNE,

B- Öbür hükümlerin temyizine gelince;

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre, yapılan incelemede;

1- Sanığa yükletilen kişilerin huzur ve sükununu bozma eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu ögelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,

Cezanın kanuni bağlamda uygulandığı,

Anlaşıldığından sanık ... 'ın ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnameye aykırı olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA,

2- Sanığa yükletilen şantaj suçundan kurulan hükümle ilgili olarak ileri sürülen başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

a- Sanığın, müştekiye yönelik “başkası ile evlenirsen ayaklarına sıkarım, seni öldürürüm” biçimindeki sözlerinin, TCK'nın 106/1 maddesinin 1.cümlesinde düzenlenen tehdit suçunu oluşturduğu gözetilmeden, unsurları oluşmayan şantaj suçundan mahkumiyet kararı verilmesi,

b- TCK'nın 53/1. maddesinin a,b,d,e bentlerindeki hak yoksunluklarının infaz tamamlanıncaya kadar ( c ) bendinde yer alan hak yoksunluğunun ise koşullu salıvermeye kadar geçerli olacağı hususunun kararda belirtilmemesi,

Kanuna aykırı, sanık ...'ın temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 13.01.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3180, Karar No: 2018/5252, Tarih: 19.04.2018

**2. Hukuk Dairesi         2017/3180 E.  ,  2018/5252 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı kadın tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı kadın Türk Medeni Kanununun 166/3. Maddesine dayalı olarak anlaşmalı boşanma talebiyle dava açmıştır. Davalı erkek duruşmada boşanmak istemediğini beyan etmesi nedeniyle dava anlaşmalı boşanma olmaktan çıkmış, çekişmeli boşanmaya dönüşmüştür (TMK m.166/1-2).

Bu durumda mahkemece, taraflara iddia ve savunmalarının dayanağı bütün vakıaların sıra numarası altında açık özetlerini içeren beyanları ile birlikte iddia ve savunmalarının dayanağı olarak ileri sürdükleri her bir vakıanın ispatını sağlayacak delillerini sunmak ve dilekçelerin karşılıklı verilmesini sağlamak üzere süre verilip, ön inceleme yapılarak tahkikata geçildikten sonra usulüne uygun şekilde gösterilen deliller toplanmak suretiyle gerçekleşecek sonucu uyarınca bir karar verilmesi gerekirken, dilekçelerin karşılıklı verilmesi aşaması tamamlanmadan tahkikat yapılarak yazılı şekilde karar verilmesi usul ve kanuna aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma sebebine göre diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 19.04.2018
Yargıtay — Esas No: 2016/1006, Karar No: 2016/4656, Tarih: 05.05.2016

**14. Ceza Dairesi         2016/1006 E.  ,  2016/4656 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Cinsel taciz (iki kez), hakaret (iki kez)

HÜKÜM : Mahkûmiyet, temyiz isteminin reddi

İlk derece mahkemesince verilen Ek karar temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Gerekçesi gösterilmek suretiyle temyiz isteminin reddine dair verilen Ek karar usul ve kanuna uygun bulunduğundan, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle Ek kararın ONANMASINA, 05.05.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/27935, Karar No: 2018/1401, Tarih: 14.02.2018

**19. Ceza Dairesi         2015/27935 E.  ,  2018/1401 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nun 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 14/02/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/4506, Karar No: 2012/18081, Tarih: 28.05.2012

**8. Ceza Dairesi         2011/4506 E.  ,  2012/18081 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanığa yüklenen köy boşluğuna tecavüz suçundan dolayı, suçtan zarar görme ihtimali bulunan şikayetçi ... Köy muhtarlığının yokluğunda verilen hükmün tebliğ edildiğine ilişkin herhangi bir belgeye rastlanılmadığından, varsa dosyasına konulması, aksi halde gıyabi hükmün CMK.nun 34/2. madde ve fıkrasında belirtilen başvurulabilecek kanun yolu, süresi, mercii ve şekli de belirtilmek suretiyle yöntemine uygun olarak köy muhtarına tebliği sağlanarak tebellüğ belgesi ve temyiz edilmesi halinde dilekçesi de eklenip ek tebliğname düzenlendikten sonra iadesi, temyiz etmemesi halinde ise katılan hazine vekilinin temyizine hasren inceleme yapılmak üzere dosyanın geri gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına (TEVDİİNE), 28.05.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.