muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/1634, Karar No: 2024/7556, Tarih: 09.10.2024

-Her ne kadar Türk Ceza Kanununda belgenin ve verinin tanımı yapılmamış ise de Türk Hukuk sisteminde belgenin tanımı Hukuk Muhakemeleri Kanununda yapılmıştır.

Nitekim 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun (HMK) "belge" başlıklı 199 uncu maddesinde "Uyuşmazlık konusu vakıaları ispata elverişli yazılı veya basılı ..., senet, çizim, plan, kroki, fotoğraf, film, görüntü veya ses kaydı gibi veriler ile elektronik ortamdaki veriler ve bunlara benzer bilgi taşıyıcıları bu Kanuna göre belgedir." şeklinde düzenlemeye yer verilerek, elektronik ortamdaki "bilgi taşıyıcısı" niteliğindeki ispat gücü olan verileri elektronik belge olarak tanımladığı, güvenli elektronik imza şartı aramadığı ve bunları diğer fiziki veya yazılı belgeler ile eş değer tuttuğu görülmektedir.

-HMK'nın 205 inci maddesinde ise "Usulüne göre güvenli elektronik imza ile oluşturulan elektronik veriler, senet hükmündedir." düzenlemesi ile de usulüne göre güvenli elektronik imza ile oluşturulan elektronik verilerin ispat gücü yönünden senet hükmünde olduğunu kabul etmek sureti ile elektronik imza ile oluşturulan verileri yazılı senetle eşitlenmiştir.

-Belge ile ilgili bu genel açıklamalardan sonra mevcut yasal düzenlemeler ışığında uyuşmazlığa konu '' elektronik ortamda düzenlenen sahte işe giriş bildirgesinin niteliğinin ne olduğunun değerlendirilmesi gerekmektedir.

Sosyal Güvenlik Kanunun 100 üncü maddesi ve ilgili mevzuata göre;

Sosyal Güvenlik Kurumu ile işveren arasında yapılan protokol gereğince Kurumca işverene verilen yetki çerçevesinde işveren ve yetkili kıldığı kişi tarafından kullanıcı adı, sistem şifresi ve işyeri şifresi kullanılarak düzenlenen elektronik beyan niteliğindeki işe giriş bildirgesinin işverence veya işverenin yetki verdiği kişi tarafından onaylanması ile Sosyal Güvenlik Kurumuna ait olan ve kurum görevlilerince oluşturulup yönetilen bilgi işlem ortamının veri tabanında işe girenlerle ilgili kayıtlar oluşmaktadır.

-5510 sayılı Kanunun 100 üncü maddesinin üçüncü fıkrasında da açıkça; "elektronik ortamda yetkili kişilerce hazırlanacak bilgi ve belgelerin adli ve idari makamlar nezdinde resmi belge olarak geçerli olduğu" belirtilmektedir. Buna göre Kurum ve işveren arasında yapılan protokol gereğine kurumca işverene verilen yetki kapsamında işveren veya yetkili kıldığı kişi tarafından sistem şifresi ve işyeri şifresi kullanarak düzenlenen elektronik beyan niteliğindeki işe giriş bildirgesinin ilgili veya yetkili kişi tarafından onaylanması ile kurum veri tabanında işi girenlerle ilgili kayıtlar oluşturulduğundan düzenlenen işe giriş bildirgesinin resmi belge niteliğinde olduğu kanun metninde şüpheye yer bırakmayacak şekilde açıkça ifade edilmiştir.

-Bu aşamada gerçeğe aykırı elektronik işe giriş bildirgesi düzenlenmesi hâlinde eylemin 5237 sayılı Kanunun 204 üncü maddenin birinci fıkrasında düzenlenen resmî belgede sahtecilik suçunu mu yoksa 5237 sayılı Kanunun 244 üncü maddesinin ikinci fıkrasında düzenlenen sisteme yanlış veri yerleştirme suçunu mu oluşturduğunun belirlenmesi gerekmektedir.

Sorunun çözümü için TCK.nın 204 ile 244 maddelerinin karşılaştırmalı olarak değerlendirmesi yapılmalıdır. Yukarıda kısaca açıklandığı üzere TCK.nın 204. maddesinde resmi belgede sahtecilik suçu düzenlenmiştir. TCK.nın 204/1. fıkrada memur olmayan kişinin sahte resmi belge düzenlemesi hali cezalandırılmış, ikinci fıkrada ise memurların görevi gereği düzenlediği belgelerin sahte düzenlemesi haline yer verilmiştir. TCK.nın 244. maddesinde ise sistemi engelleme, bozma, verileri yok etme veya değiştirme başlığı altında herhangi bir kimsenin mevcut bir sistemi engelleme bozma, verileri yok etme, değiştirme eyleminin cezalandırıldığı görülmektedir. Somut olayda ... (Sosyal Güvenlik Kurumu) sistemine yanlış (gerçek dışı) girilen verilerin kurum yönünden sistemini engelleme verilerini yok etme veya değiştirme olmadığı açıktır. Çünkü işe giriş verileri ....nın sistemine henüz ilk defa girilmektedir. Bu nedenle sisteme yanlış veri girme eylemi belki ...'ya yalan beyanda bulunma suçu olarak değerlendirilebilir. Ancak 5510 sayılı Kanun'un 100. maddesinin 3. fıkrasının son cümlesinde ''elektronik ortamda hazırlanan bu bilgi ve belgeler adli ve idari makamlar nezdinde resmi belge olarak geçerlidir'' şeklinde bir düzenleme yapıldığı için sisteme yalan beyanda bulunma olarak nitelendirilebilecek olan bu ... 5510 sayılı kanundaki bu açık özel düzenleme nedeniyle otomatik olarak resmi belge sıfatını kazanmaktadır. Belgeyi düzenleyen veya veriyi giren kişinin memur statüsü olmadığı için de ... memur olmayanın resmi belgede sahteciliği suçunu oluşturmaktadır. Yani sistemi engelleme, bozma verileri yok etme veya değiştirme başlığı altında düzenlenen eylemler yine TCK.nın 244/4 fıkrasındaki bu eylemlerin başkaca bir suç oluşturmaması halinde (örneğin yalan beyanda bulunma veya sahtecilik gibi) bu madde hükümlerine göre cezalandırılacağı düzenlemesi nedeni ile Sosyal Güvenlik Kurumunun veri tabanının gerçeğe aykırı işe giriş bildiriminde bulunanların eyleminin 5510 sayılı Kanun'un 100. maddesinin 3. fıkrası gereği sahte belge düzenleme suçunu oluşturduğundan TCK.nın 204/1. maddesi gereği cezalandırılmaları gerektiği ortaya çıkmaktadır. Açıklanan nedenlerle SSK'nın verdiği yetkiye istinaden sahte veri girişi yapanların TCK.nın 204/1. maddesi yerine TCK.nın 244. maddesi gereğince cezalandırılması bu açık düzenlemelere aykırılık oluşturacaktır. Ayrıca TCK 244/4. fıkradaki düzenleme nedeni ile TCK.nın 204/1 deki düzenleme TCK.nın 244/2 deki düzenlemeye göre daha özel norm niteliğindedir. Bu nedenle özel normun genel norma önceliği ilkesi gereği de 5510 sayılı Kanun'un 100. maddesine aykırı olarak SSK kurumu veri sistemine gerçeğe aykırı veri girişi yapanların yine 5510 sayılı Kanunun 100. maddesinin 3. fıkrası gereği TCK.nın 204/1. maddesi gereğince cezalandırılması gerektiği kabul edilmelidir.

Bu açıklamalar ışığında somut olaya baktığımızda şirket sahibi olan sanığın çalışanın iş yerinde gerçekte fiilen çalışması olmadığı halde çalışıyormuş gibi Sosyal Güvenlik Kurumuna sigortalılık bildiriminde bulunduğu, bu bildiriminin elektronik ortamda yapılmış olsa bile yukarıda açıklandığı üzere bu veri girişi ve bildirimlerin belge niteliğinde olduğu ve 5510 sayılı Kanun'un 100. maddesinin 3. fıkrası gereği de bu belgelerin adli ve idari makamlar nezdinde resmi belge niteliğinde olduğunun kabul edildiği ve eylemin resmi belge niteliğinde kabul edilmesi ve sanığın bu suçtan cezalandırılmasının gerekmesi nedeni ile de TCK.nın 244/4. fıkrası gereğince eylemin TCK.nın 244/2. maddesi kapsamında değerlendirilemeyeceği (çünkü ... resmi belgede sahtecilik suçunu oluşturduğundan yani başka bir suç oluşturduğundan artık TCK.nın 244 üncü maddesi gereği cezalandırılamayacağı) gözetilerek sanığın TCK.nın 204/1. maddesinde düzenlenen memur olmayanın resmi belgede sahtecilik suçundan dolayı cezalandırılması gerektiği düşüncesi ile sayın çoğunluğun kararındaki gerekçeye ve onama kararına katılmadığımızı saygıyla arz ederiz. 09.10.2024
Yargıtay — Esas No: 2025/162, Karar No: 2025/618, Tarih: 19.02.2025

**6. Hukuk Dairesi         2025/162 E.  ,  2025/618 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesi

EK KARAR TARİHİ : 10.12.2024

SAYISI : 2024/1256 E., 2024/1499 K.

DAVACILAR : 1-...2-...vekili Avukat ...

DAVALILAR : 1-... 2-Y...Harita İnş. Taah. Tur. San. Tic. Ltd. Şti.

vekili Avukat ... 3-... vekili Avukat... 4- ...

MİRASÇILAR

DAHİLİ DAVALILAR : 1-... 2-... 3-... 4-...

vekili Avukat ...

İLK DERECE MAHKEMESİ : Bodrum 3. Asliye Hukuk Mahkemesi (Tük. Mah. Sıf.)

SAYISI : 2022/541 E., 2024/220 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince 10.12.2024 tarihli ek karar ile temyiz isteminin miktardan reddine karar verilmiştir.

Ek karar davacılar vekili tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Temyiz istemi, temyiz konusu miktar veya değerin kesinlik sınırının altında olduğu gerekçesiyle davacılar vekilinin temyiz isteminin reddine yönelik Bölge Adliye Mahkemesinin 10.12.2024 tarihli ek kararına ilişkindir.

Miktar veya değeri temyiz kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 362 nci maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz isteminin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre hüküm altına alınan ve temyize konu edilen toplam miktar 120.000,00 Euro'nun dava tarihindeki karşılığı olan 266.400,00 TL ya da mahkemece dava tarihinde tespit edilen dava konusu taşınmazın değeri olan 365.639,75 TL olup Bölge Adliye Mahkemesinin karar tarihi itibari ile kesinlik sınırı olan 378.290,00 TL’nin altında kalmaktadır.

Temyiz dilekçesinin reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesince verilen ek karar yukarıda anılan Kanun hükümlerine uygun olduğundan temyiz isteminin reddi ile söz konusu kararın onanması gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Bölge Adliye Mahkemesince verilen 10.12.2024 tarihli ek kararın ONANMASINA,

Davacılar (tüketici) muaf olduğundan peşin alınan harcın istek halinde iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

19.02.2025 tarihinde oy çokluğuyla karar verildi.

(Muhalif)

MUHALEFET ŞERHİ

Dava, eser sözleşmesinden kaynaklı döviz cinsinden alacak talebine ilişkindir. Mahkemece döviz üzerinden hüküm kurulmuştur.

Temyiz taebi değer düşüklüğü nedeniyle ek karar ile reddedilmiş, bu karar temyize gelmiştir.

Davacılar (tüketici) muaf olduğundan peşin alınan harcın istek halinde iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

19.02.2025 tarihinde oy çokluğuyla karar verildi.

(Muhalif)

MUHALEFET ŞERHİ

Dava, eser sözleşmesinden kaynaklı döviz cinsinden alacak talebine ilişkindir. Mahkemece döviz üzerinden hüküm kurulmuştur.

Temyiz taebi değer düşüklüğü nedeniyle ek karar ile reddedilmiş, bu karar temyize gelmiştir.

Sayın çoğunluk ile aramızda oluşan uyuşmazlık; döviz cinsinden alacak talebi veya takip talebi üzerine açılan davalarda, döviz üzerinden hüküm kurulması halinde dava değeri belirlenirken, dövizin TL karşılığının dava tarihindeki kur üzerinden mi, yoksa karar tarihindeki kur üzerinden mi hesaplanacağı noktasında toplanmaktadır. Zira dava tarihindeki kurun esas alınması halinde kanun yolu kapalı iken karar tarihindeki kurun esas alınması halinde yasa yolları açık hale gelebilecektir.

Bütün ülkelerde yargı sistemleri kendi ülke para birimlerini esas almak suretiyle tahsil ve icra yetkisini devletin egemenlik haklarının bir sonucu olarak görürler (Yabancı Para Borçlarının İfası, Prof. Dr. Serkan Ayan, dergipark.org.tr).

Ancak 818 sayılı Eski Borçlar Kanununun 83. maddesinde olduğu gibi kısmi değişikliklerle 6098 sayılı Yeni Türk Borçlar Kanunu'nun 99. maddesi- “I.Ülke parası ile” başlıklı olup "Konusu para olan borç Ülke parasıyla ödenir. Ülke parası dışında başka bir para birimiyle ödeme yapılması kararlaştırılmışsa, sözleşmede aynen ödeme veya bu anlama gelen bir ifade bulunmadıkça borç, ödeme günündeki rayiç üzerinden Ülke parasıyla da ödenebilir.

Ülke parası dışında başka bir para birimiyle belirlenmiş ve sözleşmede aynen ödeme ya da bu anlama gelen bir ifade de bulunmadıkça, borcun ödeme gününde ödenmemesi üzerine alacaklı, bu alacağının aynen veya vade ya da fiilî ödeme günündeki rayiç üzerinden Ülke parası ile ödenmesini isteyebilir." düzenlemesi ile genel kuralın para borcunun ülke parası ile ödenmesi olduğuna işaret edildikten sonra, borcun ülke parası dışında başka bir para birimi ile belirlenmiş ve sözleşmede aynen ödeme ya da bu anlama gelen bir ifade de bulunmadıkça borcun ödeme gününde ödenmemesi üzerine alacaklı, bu alacağının aynen veya fiili ödeme günündeki rayiç üzerinden Ülke parası ile ödenmesini isteyebileceği kabul edilmiştir.

Buna göre yabancı para borçlusunun ifada temerrüde düşmesi hâlinde alacaklının seçebileceği üç alternatif bulunmaktadır.

-Yabancı para borcunun aynen (yabancı para olarak) ödenmesi,

- Yabancı paranın vade (muacceliyet) tarihindeki Türk Lirası karşılığının ödenmesi,

- Yabancı paranın fiili ödeme tarihindeki TL karşılığının ödenmesi istenebilecektir.

Bu seçim hakkı kullanıldıktan sonra artık bu haktan dönülmesi mümkün değildir (Yargıtay Hukuk Genel Kurulu 23.01.2002 tarih 15-15/19).

Buna göre yabancı para borçlusunun ifada temerrüde düşmesi hâlinde alacaklının seçebileceği üç alternatif bulunmaktadır.

-Yabancı para borcunun aynen (yabancı para olarak) ödenmesi,

- Yabancı paranın vade (muacceliyet) tarihindeki Türk Lirası karşılığının ödenmesi,

- Yabancı paranın fiili ödeme tarihindeki TL karşılığının ödenmesi istenebilecektir.

Bu seçim hakkı kullanıldıktan sonra artık bu haktan dönülmesi mümkün değildir (Yargıtay Hukuk Genel Kurulu 23.01.2002 tarih 15-15/19).

Somut uyuşmazlıkta, dava dilekçesinde para alacağı olarak yabancı para cinsinden alacak talebinde bulunulmuştur. Mahkeme de döviz üzerinden tahsil hükmü kurmuştur. Bu talep yabancı paranın aynen ödenmesi talebi niteliğindedir. Alacaklının aynen ödemeyi tercih etmesi hâlinde borçlunun borcunun yabancı para üzerinden ödenmesi gerekir. Ancak İcra İflas Kanununun 58/3 ncü maddesi gereğince konusu yabancı para alacağı olan icra takiplerinde İcra İflas Kanunu'nun 58/3. maddesi gereğince yabancı para alacağının Türk Lirası karşılığının hangi tarihteki kur üzerinden talep edildiği gösterilmek zorundadır. Alacaklının yabancı para birimiyle ifayı talep etmesi hâlinde, borçluya aynen veya fiili ödeme tarihindeki TL karşılığı ödeme biçimindeki sınırlı seçimlik yetkiyi de verir. Dolayısıyla yabancı para üzerinden icra takibi yapılması doğrudan doğruya yabancı paranın borçludan alınıp alacaklıya yabancı para olarak teslim edilmesi mümkün olmadığından, yabancı para alacağının aynen ödenmesini istemiş olan alacaklının fiili ödeme günü üzerinden TL karşılığının tahsilini talep etmesi gerekmektedir (Prof.Dr. Serkan Ayan -Yabancı Para Borçlarının İfası dergipark.org.tr sayfa 554).

Nitekim Yargıtay Hukuk Genel Kurulu 07.04.1993 tarihli, 13-41/145 sayılı ilâmında "Davacı, Mark’ın aynen ödenmesini istemekle, fiili ödeme günündeki rayice göre Türk parası ile ödenmesini istemiş demektir." şeklinde bu konuya açıklık getirerek İcra İflas Kanunu hükümleri gözetildiğinde, yabancı paranın aynen ödenmesi talebinin, fiili ödeme günündeki rayice göre Türk parası ile ödenmesini istemek anlamına geldiği kabul edilmiştir.

Alacaklının vade tarihi ya da dava tarihindeki kur üzerinden Türk lirasına dönüştürmek suretiyle bir talebi olmadığından burada hüküm altına alınan, hüküm tarihindeki yabancı para miktarıdır.

Yabancı para alacağının arz ettiği bu özellikler, taşınmazın aynına ilişkin davalarda yargılama sırasında Harçlar Kanunun 16. maddesi gereğince gayrimenkulün değerinin tespiti sureti ile bu değer üzerinden harç alınmasına ilişkin hükümlerden ayrı olarak değerlendirilmek durumundadır. Zira yabancı para alacağı, 6098 TBK’nın 99. maddesinin tanıdığı yasal olanak çerçevesinde fiili ödeme tarihindeki kurun, bir başka deyişle değerin esas alınacağı bir para alacağıdır. Değeri yargılama sırasında tespit edilecek olan diğer uyuşmazlık türleri ile aynı mahiyette değildir.

Davacının, ödenecek harç bakımından dava tarihindeki kur üzerinden harca esas değer belirtme zorunluluğu, dava değerinin, dövizin dava tarihindeki TL karşılığı olduğu anlamına gelmez.

Harçlara ilişkin bu genel değerlendirme gözetildiğinde yukarıda da belirtildiği üzere yabancı para alacaklarında yargılama sırasında harç noksanlığının tespit edilerek eksik harcın ikmali durumu söz konusu olmayıp somut uyuşmazlıkta eksik alınan harç temyiz kanun yoluna başvuru nedeniyle alınması gereken nispi temyiz karar harcıdır. Dolayısıyla harcın alınma zamanı bakımından taşınmazın değerinin tespiti suretiyle Harçlar Kanunu'nun 16 ncı maddesi ve 30 uncu maddesi kapsamında değerlendirilecek ve eksikliği tamamlanacak harçlardan değildir. Dava açılırken ve ıslah sırasında Harçlar Kanunu'nun 28 nci maddesi gereğince 1/4 oranında yatırılan karar ve ilâm harcı davanın görülüp sonuçlandırılması bakımından yeterlidir.

Bu konu aynı zamanda yabancı para alacağına ilişkin bir davada verilen hükmün kanun yolu kesinlik sınırı bakımından dava tarihindeki kura göre mi, yoksa karar tarihindeki kura göre mi hesaplanması gerektiğine ilişkin olarak gerek Yargıtay kararlarında gerekse doktrinde tartışılmış olup doktrinde Prof. Dr. Hakan Pekcanıtez (Medeni Usul ve İcra İflas Hukukunda Yabancı Para Alacaklarının Tahsili, Genişletilmiş ve Yeniden Gözden Geçirilmiş 3. bası, Ankara 1998 sayfa 117). yabancı para alacağının hüküm verildiği tarihte değerinin artması hâlinde, davanın açıldığı tarihteki kur üzerinden değil mahkemenin hüküm verdiği tarihte belirlediği ve harcı tamamladığı kur üzerinden hesaplanması gerektiği görüşünü dile getirmiştir.

Yapılan içtihadı birleştirme başvurusu üzerine, temyiz kesinlik sınırının belirlenmesinde Yargıtayın 11. Hukuk Dairesi ile Kapatılan 15. Hukuk Dairesinin kesinlik sınırının yabancı para alacağında dava tarihindeki kur üzerinden belirlenmesi gerektiği görüşüne karşılık Yargıtayın 9, 12 ve Kapatılan 23. Hukuk Dairelerinin kesinlik sınırının yabancı para alacağının karar tarihindeki döviz kuru esas alınmak suretiyle belirleneceği görüşünde oldukları ancak kararlar arasındaki içtihat aykırılığı doğuracak uygulamanın sürekli olmadığı gerekçesiyle içtihatları birleştirme yoluna gidilmesine gerek olmadığına, Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 09.12.2020 tarihli ve 338 sayılı karar ile karar verilmiştir. Bu konunun yargısal uygulamalarda farklı uygulamalara yol açan ve sıkça tartışılan bir konu olduğu da göz önünde bulundurulmalıdır.

Doktrinde Prof. Dr. Serkan Ayan (Yabancı Para Borçlarının İfası Dergipark.org.tr sayfa 553) alacaklının ya muacceliyet ya da fiili ödeme tarihini seçebileceği bu nedenle gerek 818 sayılı yasa gerekse 6098 sayılı Yasada olmayan bir biçimde icra takip ya da dava tarihindeki kur üzerinden çeviri yapılmasına yönelik yargı kararlarının yerinde olmadığı görüşü dile getirilmiştir.

Doktrinde Prof. Dr. Serkan Ayan (Yabancı Para Borçlarının İfası Dergipark.org.tr sayfa 553) alacaklının ya muacceliyet ya da fiili ödeme tarihini seçebileceği bu nedenle gerek 818 sayılı yasa gerekse 6098 sayılı Yasada olmayan bir biçimde icra takip ya da dava tarihindeki kur üzerinden çeviri yapılmasına yönelik yargı kararlarının yerinde olmadığı görüşü dile getirilmiştir.

Burada dairemiz sayın çoğunluğu ile bakış açısındaki farklılık yabancı para alacaklarında dava sırasında meydana gelen değer artışlarının dava açılırken alınacak olan 1/4 oranındaki nispi karar ve ilâm harcının bu değer artışları nazara alınarak tamamlanmasının gerekmeyeceği ancak mahkemece yabancı para alacağı hüküm altına alındıktan sonra artık Harçlar Kanunu gereğince Ek-2 no.lu Tarifenin III-1.a bendinde belirtildiği üzere ortada "hüküm altına alınan anlaşmazlık konusu değer üzerinden" belirlenmesi gereken bir harç miktarı vardır.

Nitekim İİKnun 32 nci maddesi gereğince ilâma dayalı para alacaklarının icraya konulabilmesi için kesinleşmiş olması gerekmez.

-4-

Bu konuda aynı Yasanın 32 nci maddesinde, (Değişik: 18/2/1965 - 538/16 md.) "Para borcuna veya teminat verilmesine dair olan ilâm icra dairesine verilince icra memuru borçluya bir icra emri tebliğ eder. Bu emirde 24 ncü maddede yazılanlardan başka hükmolunan şeyin cinsi ve miktarı gösterilir ve nihayet yedi gün içinde ödenmesi ve bu müddet içinde borç ödenmez veya hükmolunan teminat verilmezse icra mahkemesinden veya istinaf veya temyiz yahut iadei muhakeme yolu ile ait olduğu mahkemeden icranın geri bırakılmasına dair bir karar getirilmedikçe cebri icra yapılacağı ve bu müddet içinde 74 ncü madde mucibince mal beyanında bulunması ve bulunmazsa hapis ile tazyik olunacağı, mal beyanında bulunmaz veya hakikata muhalif beyanda bulunursa hapis ile cezalandırılacağı ihtar edilir." hükmü yer almaktadır.

İcra İflas Kanununun 36 ncı maddesinde ise (Değişik: 2/3/2005 – 5311/5 md.) "İlâma karşı istinaf veya temyiz yoluna başvuran borçlu, hükmolunan para veya eşyanın resmî bir mercie depo edildiğini ispat eder yahut hükmolunan para veya eşya kıymetinde icra mahkemesi tarafından kabul edilecek taşınır rehni veya esham veya tahvilât veya taşınmaz rehni veya muteber banka kefaleti gösterirse veya borçlunun hükmolunan para ve eşyayı karşılayacak malı mahcuz ise icranın geri bırakılması için bölge adliye mahkemesi veya Yargıtaydan karar alınmak üzere icra müdürü tarafından kendisine uygun bir süre verilir. Bu süre ancak zorunluluk hâlinde uzatılabilir." hükmü yer almaktadır.

İİK’nın 32 nci maddesi gereğince ilâm icraya konulunca borçlu İİK’nın 36 ncı maddesi gereğince "İcranın Geri Bırakılmasını" isterse "Hükmolunan para" kavramından hareketle alınacak teminata ilişkin miktar belirlenirken yapılacak hesaplamada yabancı para alacağının dava tarihindeki kuru esas alınmamakta, icradan talep tarihindeki hükmolunan yabancı paranın Türk Lirası karşılığı esas alınmaktadır.