muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/5210, Karar No: 2014/5595, Tarih: 11.03.2014

6100 sayılı Kanunun 110. maddesinde düzenlenen, davacının aynı davalıya karşı birbirinden bağımsız birden fazla asli talebini aynı dava dilekçesinde ileri sürmesi olarak tanımlanan davaların yığılması (objektif dava birleşmesi) halinde, talep sayısı sayısı kadar dava bulunduğu kabul edildiğinden ve aynı Kanunun 297/2. maddesi uyarınca da her bir talep bakımından ayrı ayrı hüküm verilmesi gerektiğinden, bu durumda da dava dilekçesinde ileri sürülen taleplerin belirsiz alacak olup olmadığının her bir talep bakımından ayrı ayrı değerlendirilmesi gerekecektir.

Tüm bu açıklamalar sonucunda şunu belirtmek gerekir ki, iş hukukundan kaynaklanan alacaklar bakımından baştan belirli veya belirsiz alacak davası şeklinde belirleme yapmak kural olarak doğru ve mümkün değildir. Bu sebeple iş hukukunda da belirsiz alacak davasının açılabilmesi, bu davanın açılması için gerekli şartların varlığına bağlıdır. Eğer bu şartlar varsa, iş hukukunda da belirsiz alacak davası açılabilir, yoksa açılamaz (C. Simil, Belirsiz Alacak Davası, I. Bası, İstanbul 2013, s. 414). Keza aynı şey kısmi dava için de söz konusudur.

Yukarıda yapılan açıklamalar ışığında eldeki davaya konu somut olayın özellikleri dikkate alınarak belirsiz alacak davası yönünden yapılan değerlendirmede;

Davanın belirsiz alacak davası olarak açıldığı şüphesizdir. Mahkemece de, gerek usul hukuku gerekse de maddi hukuk kurallarının uygulanması bakımından dava belirsiz alacak davası kabulüyle sonuçlandırılmıştır. Bilirkişi raporunun sunulmasının ardından davacının 6100 sayılı Kanunun 107/2. maddesine uygun olarak iddianın genişletilmesi yasağına tabi olmaksızın dava dilekçesiyle talep edilen miktarı artırmasına imkan tanınmış, sonradan artırılan miktarın davalının zamanaşımı savunmasından etkilenmediği kabul edilmiş, hüküm altına alınan alacak miktarlarının tamamına dava tarihinden itibaren faiz uygulanmasına karar verilmiştir. Hal böyle olmasına rağmen, karar gerekçesi içeriğinde bu kez davanın kısmi dava türünde kabul edildiği açıklanarak çelişkiye düşülmüştür.

Dava dilekçesinde, esasen çalışma süresinin kesintisiz olmasına rağmen işyeri kayıtlarında aralıklı gösterildiği, işverenin hileli işlemleriyle davacının aylık ücret miktarının ve ikramiye hakedişlerinin düşürüldüğü, toplu iş sözleşmesiyle getirilen ücret zamlarından yararlandırılmadığı vakıalarına dayanılmış, işverenin söz konusu işlemleri nedeniyle doğan fark aylık ücret, fark ikramiye, fark fazla çalışma ücreti alacaklarının tahsili talep edilmiştir.

Dava dilekçesinde, esasen çalışma süresinin kesintisiz olmasına rağmen işyeri kayıtlarında aralıklı gösterildiği, işverenin hileli işlemleriyle davacının aylık ücret miktarının ve ikramiye hakedişlerinin düşürüldüğü, toplu iş sözleşmesiyle getirilen ücret zamlarından yararlandırılmadığı vakıalarına dayanılmış, işverenin söz konusu işlemleri nedeniyle doğan fark aylık ücret, fark ikramiye, fark fazla çalışma ücreti alacaklarının tahsili talep edilmiştir.

Öncelikle, taraflar arasında çalışma süresi ve ücret miktarı tartışmalı ise de, salt söz konusu tartışmanın varlığı alacağı belirsiz hale getirmez. Keza davacı, çalışma süresini ve ücretini belirleyebilmektedir. Davacının ne zamandan beri çalıştığını veya ücretinin ne kadar olduğunu bilmemesi aynı zamanda hayatın olağan akışına da aykırıdır. Davacı işçinin kendisinin bilmediği çalışma süresini, tanıkların bildiğini veya bilirkişinin bileceğini farzetmek ispat kurallarına da hayatın olağan akışına da aykırıdır. Keza tarafın yeterli şekilde somutlaştırıp kendisinin bilgisinde dahi olmadığını belirttiği bir hususun mahkemece bilinmesini beklemek de mümkün değildir.

Diğer taraftan davacı, dava konusu alacakların miktarlarının belirlenmesinde, işverenin elinde bulunan bilgi ve belgelere dayanmamakta, aksine işverence tutulan kayıtların muvazaalı olduğu gerekçesiyle nazara alınamayacağını iddia etmektedir. İşverenin maddi hukuktan doğan yükümlülüklerini (belge ve bordro düzenleme gibi) yerine getirmemesi, tuttuğu belgelerin gerçeği yansıtmaması, davadan önce işçinin alacaklarını inkar etmesi ya da ikrar etmekle beraber yerine getirmemesi davacıya kural olarak belirsiz alacak davası açma imkanını vermez. İşçi bu durumlarda dahi, alacağının miktarını veya değerini belirleyebiliyorsa, belirsiz alacak davası açamaz (Simil, s. 412).

Ayrıca, yukarıda da belirtildiği gibi, salt bilirkişi incelemesine gidilmesi belirsiz alacak davasının açılabilmesi için yeterli değildir.

Genel olarak yapılan bu açıklamadan sonra, objektif dava birleşmesi şeklinde açılan eldeki dava taleplerin her birinin belirsiz alacak olup olmadığının ayrı ayrı değerlendirilmesine gelince:

Fark aylık ücret ve fark ikramiye alacakları hakkında, davacı tarafça, olması gerektiğini iddia ettiği aylık ücret miktarı esas alınarak yapılacak hesaplamayla, işverence öncesinde anılan alacaklar için yapılan ödemelerin mahsup edilerek fark tutarların hüküm altına alınması talep edilmektedir. Yukarıda belirtildiği üzere, davacı kendisine ödenen aylık ücret miktarını, alması gerektiğini iddia ettiği aylık ücret miktarını ve kendisine işverence yapılan ödemeleri belirleyebilecek durumdadır. Bu haliyle, anılan alacaklar belirsiz alacak değildir.

Fark fazla çalışma ücreti alacağı bakımından ise, davacının talebi fazla çalışma sürelerinin hesaplanması değil, iddiasına göre esas alınması gereken aylık ücret miktarı nazara alınarak, işverence öncesinde ödenen fazla çalışma ücretlerine ilişkin fark alacakların hüküm altına alınmasıdır. Bu alacak bakımından da, alacağın miktarını tam ve kesin olarak belirleyememe halinden söz edilemeyeceğinden, anılan alacak da belirsiz alacak değildir.

Dava konusu edilen alacakların gerçekte belirli bir alacak olduğu ve dolayısıyla belirsiz alacak davasına konu edilemeyecekleri anlaşılmakla, hukuki yarar yokluğundan davanın reddi gerekirken yazılı şekilde esasa girilerek karar verilmesi hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ : Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 11.03.2014 gününde oyçokluğu ile karar verildi.

MUHALEFET ŞERHİ

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, kararın onanması gerekir görüşünde olduğumdan sayın çoğunluğun bozma kararına katılamıyorum.11.03.2014
Yargıtay — Esas No: 2013/7708, Karar No: 2013/21806, Tarih: 02.12.2013

**11. Hukuk Dairesi         2013/7708 E.  ,  2013/21806 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

(FİKRİ VE SINAI HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ SIFATIYLA)

Taraflar arasında görülen davada Manavgat 1. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 20.12.2012 tarih ve 2009/50-2012/776 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin Gesam Güzel Sanat Eserleri Sahipleri Birliği'nin 727 sayılı üyesi olduğunu, müvekkilinin Side ve çevresini gösterir "Side Bölge" adlı karikatürize haritanın çizeri ve dolayısıyla sahibi olduğunu, bu eserin 5846 sayılı Yasa hükümlerine göre fikir ve sanat eseri sayılan bir eser olup müvekkili adına noterlikçe de tescil olunduğunu, müvekkiline ait bu eserin ...'nca hazırlanarak bastırılmış ve yayınlanmış olan "Side Bülteni 2004-2006 Belediyemiz çalışmaları" başlıklı kitapçığın 78 ve 79 nolu sayfalarında, altında müvekkilinin de imzasının yer alması suretiyle basılıp yayınlandığını, bu eserin Side Belediyesi'nce kullanılması yönünde müvekkili tarafından verilmiş herhangi bir izin veya icazet bulunmadığını, bu şekilde hareket eden davalı tarafın müvekkilinin 5846 sayılı FSEK ile koruma altına alınmış olan mali ve manevi haklarını ihlal ettiğini, ileri sürerek FSEK 68. madde gereğince 10.000 TL tazminatın olay tarihinden reeskont faizi ile tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, 2004 - 2006 yılları arasında belediyenin faaliyetlerinin anlatıldığı Side Bülteni adlı dergide bahse konu dönemlerde davacının belediyenin personeli olduğunu, FSEK 18/2 uyarınca bu hususta "memur, hizmetli ve işçilerin işlerini görürken meydana getirdikleri eserler üzerindeki haklar, bunları çalıştıran veya tayin edenlerce kullanılır" hükmünün yer aldığını, ayrıca derginin ticari bir niteliği olmadığını, savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, davalı ...'nın davacının çizerek harita haline getirdiği kendisine ait eseri izin almaksızın Side Bülteni adlı derginin 78. ve 79. sayfalarında bastırarak kullandığı sabit olduğundan davacının dava açmakta haklı olduğu, gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne, 5.000 TL tazminatın dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 267,30 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 02.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/7585, Karar No: 2011/7780, Tarih: 12.05.2011

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2010/7585 E.  ,  2011/7780 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Taraflar arasındaki istirdat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, daha önce düşünmediği halde, tatil ... kazandığından bahisle davet edildiği tesiste, davalı firma elemanlarının yoğun baskıları sonucunda 7.6.2003 tarihli devre tatil sözleşmesi imzaladığını, ancak tatil hakkını hiçbir şekilde kullanmadığını, tesislerin yapı kullanım izinlerinin bulunmadığını, sözleşmenin haksız şartlar içerdiğini, bu nedenlerle fesih koşullarının oluştuğunu sözleşmeyi feshederek, ... olduğu paranın iadesini istemişse de talebinin kabul edilmediği ileri sürerek, sözleşmenin feshi ile ödediği 3.600 euronun faizi ile birlikte tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalılar, davacının tesisi görerek sözleşmeyi imzaladığını, kapıdan satışın söz konusu olmadığını, süresinde cayma hakkını kullanmadığını savunarak, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, cayma hakkının süresinde kullanılmadığı, ayıplı hizmet verildiğine ilişkin delil de bulunmadığından davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, eğlence bahanesi ile davalı firma elemanlarının, hediye tatil kazandığından bahisle düzenlemiş oldukları tanıtım toplantısı sonucunda 7.6.2003 tarihli devre tatil sözleşmesini imzaladığını, ancak tatil hakkını kullanmadığını, tesisin yapı kullanım izninin bulunmadığını belirterek, sözleşmenin feshi ile, ... olduğu bedelin iadesi istemiyle eldeki davayı açmış, davalı ise devre tatil 2010/7585-2011/7780

sözleşmesinin kapıdan satış şeklinde yapılmadığını, davacının tesisleri bizzat görerek sözleşmeyi imzaladığını savunmuştur.

Dosyaya ibraz edilen Kuşadası Belediyesinin 4.10.2007 tarihli yazısında, Prestij clup adı altında işletilen alana ait taşınmaza 1999 yılında, 2126,68 metrekare apart konut, cafeterya ve idari bina için 2001 yılında 720 metrekarelik otel için ve 2004 yılında ise 3321,18 metrekarelik apart için ruhsat verildiğini, bu bölümlerden 720 metrekarelik kısmına yapı kullanma izin belgesi verildiğini bildirmiştir. O halde devre tatil alanı için yapı kullanma izninin bulunmadığı anlaşılmaktadır. Bu hali ile, davacının yapı kullanma izninin bulunmadığı tesiste tatil hakkını kullanma ve sözleşmeyi ayakta tutma zorunluluğu yoktur. Bu nedenle , mahkemece sözleşmenin feshi ile ödenen bedelin iadesine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde davanın reddine karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz edilen kararın temyiz eden davacı yararına BOZULMASINA,12.5.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/20554, Karar No: 2014/20252, Tarih: 02.12.2014

**7. Ceza Dairesi         2014/20554 E.  ,  2014/20252 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : K.Y.B- 2014/195335

4857 sayılı İş Kanunu’nun 92/2. maddesine aykırı davranmaktan.... İnşaat San. ve Tic. AŞ Hakkında, Türkiye İş Kurumu Genel Müdürlüğü Bursa Çalışma ve İş Kurumu İl Müdürlüğünün 30/09/2013 tarihli ve 99691485-858-23287 sayılı yazısı ile uygulanan 11.721,00 Türk lirası idari para cezasına yönelik itirazın reddine ilişkin Bursa 4. Sulh Ceza Mahkemesinin 02/12/2013 tarihli ve 2013/1032 değişik iş sayılı kararına karşı yapılan itirazın reddine dair Bursa 9. Asliye Ceza Mahkemesinin 16/01/2014 tarihli ve 2014/65 değişik iş sayılı kararı aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığından verilen 20.05.2014 gün ve 34318 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 29.05.2014 gün ve KYB. 2014/195335 sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu.

Mezkür ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre, Türkiye İş Kurumu Genel Müdürlüğü Bursa Çalışma ve İş Kurumu İl Müdürlüğü İl Müdür Yardımcısı M.. Ç.. tarafından muteriz şirkete yapılan yazılı tebligata rağmen süresinde kayıt ve belgelerin ibraz edilmediği gerekçesiyle idari para cezası tayin edilmiş ise de kayıt ve belgelerin ibraz edilmesi için gönderilen tebligatın R.. F.. isimli kişiye tebliğ edilmesi, adı geçen kişinin anılan şirketin yetkili mümessili olmaması karşısında, kayıt ve belgelerin ibraz edilmesi amacıyla muteriz firmaya yapılan tebligatın 7201 sayılı Tebligat Kanunun 12. maddesi uyarınca usulüne uygun yapılmadığı cihetle, itirazın kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmemiş ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozmaya atfen ihbar olunmuş bulunmakla Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname içeriği yerinde görüldüğünden Bursa 9. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 16.01.2014 gün ve 2014/65 Değişik İş sayılı kararının, CMK'nun 309/4.maddesi uyarınca BOZULMASINA, idari para cezasının kaldırılmasına, 02.12.2014 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2831, Karar No: 2014/19690, Tarih: 25.11.2014

**15. Ceza Dairesi         2013/2831 E.  ,  2014/19690 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2011/125461

MAHKEMESİ : Menemen 1. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 29/06/2010

NUMARASI : 2005/568 (E) ve 2010/428 (K)

SUÇ : Dolandırıcılık

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır.

Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli,olayın özelliği,fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu,kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Sanıkların aynı suçu işleme kastı ile fikir birliği içerisinde hareket ettikleri önceden yaptıkları plan çerçevesinde, sanık C.. S..'nun katılan M.. D..'a kendilerinde çok miktarda altın bulunduğunu, eritemediklerini, satın alabilecek herhangi bir kimse bilip bilmediğini sorduğu, katılan Mustafa'nın diğer katılan M.. Ş..'e olayı anlattığı, bu konuda sanık Coşkun ile anlaştıkları, ertesi gün sanık Coşkun'un yanında İbrahim isimli şahıs ile birlikte gelerek sanık Z.. Ş..'den temin ettikleri ve bu sanığın bilgisi dahilinde bir adet altını numune olarak katılanlara gösterdikleri, birlikte kuyumcuya giderek altının gerçek olduğunu tespit ettirdikleri ve bunun üzerine katılanlara sanıkların 300 adet altın alımı hususunda anlaştıkları, sonrasında sanık Coşkun'un yanında İbrahim isimli şahıs olduğu halde yeniden katılan Mustafa'ya gelerek paranın bir kısmını talep ettikleri, altınlarıda bu para verildiğinde getireceklerini söyledikleri, katılanlarla birlikte Menemen ilçesi Emiralem Beldesi Süleymanlı Köyüne gittikleri, burada 7.000 TL'yi sanıklar Coşkun ve İbrahim'in aldığı, altınları getirme bahanesiyle yanlarından ayrılıp geri dönmedikleri, sanıklar Sinan ve Enver'in de planladıkları şekilde başka bir araçla köye geldikleri ve sanık Coşkun ve İbrahim'i alarak birlikte Manisa iline döndükleri, katılan şikayetçilerden aldıkları paraları aralarında paylaştıkları iddia olunan olayda;

1-Sanıklar C.. S.., S.. K.., E.. İ.. haklarında dolandırıcılık suçundan verilen mahkumiyet kararlarının temyiz incelemesinde;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine ancak;

1-Sanıklar C.. S.., S.. K.., E.. İ.. haklarında dolandırıcılık suçundan verilen mahkumiyet kararlarının temyiz incelemesinde;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine ancak;

5237 sayılı Kanun'un 53. maddesinin 1. fıkrasının “c” bendinde yer alan hak ve yetkileri kullanmak yönündeki yoksunluğun, kendi altsoyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından koşullu salıverilmeye kadar, üstsoyu ile diğer kişiler yönünden ise cezanın infazı tamamlanıncaya kadar sürmesine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar C.. S.., S.. K.. E.. İ.., müdafiinin, temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu nedenlerle, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesine istinaden uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden duruşma yapılmasını gerektirmeyen bu hususun aynı kanunun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, 5237 sayılı Kanun'un 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümün hüküm fıkrasından tamamen çıkarılıp yerine, "53. maddenin 3. fıkrası uyarınca, 1. fıkranın “c” bendinde yer alan, kendi altsoyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık haklarından koşullu salıverilme tarihine kadar, 1. fıkrada yazılı diğer haklardan cezanın infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmasına" cümlesinin eklenmesi suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

2-Sanıklar Z.. Ş.., A.. O.. hakkında dolandırıcılık suçundan verilen mahkumiyet kararlarının temyiz incelenmesinde;

a-Sanık A.. O.. yönünden,

Ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 24.03.1998 gün, 50/105, 01.06.1999 gün, 137/146, 10.10.2000 gün, 175/193, 23.10.2001 gün, 226/227 ve 30.05.2006 gün 173/145 sayılı kararlarında ve benzer nitelikteki içtihatlarında açıklandığı üzere; 5271 sayılı CMK'nın 225. maddesi uyarınca hükmün konusu, duruşmanın neticesine göre iddianamede gösterilen fiilden ibaret olduğu ve sanığın cezalandırılması istemi ile düzenlenen iddianamede sanığın diğer sanıkların dolandırıcılık eylemlerine iştirak ettiğine dair eyleminin ne olduğunun belirtilmemesi ve soruşturma aşamasında, sanığın diğer sanıkların A.T. S. isimli mağdurun dolandırılması eyleminde sanıkların şoförlüğünü yaptığına ilişkin iddialar kapsamında şüpheli sıfatı ile savunmasının alındığı, savunmasının alındığı olayla ilgili ise bu dosya kapsamında sanık ve diğer sanıklar hakkında açılan bir kamu davasının mevcut olmaması karşısında, sanığın beraati yerine yazılı şekilde cezalandırılmasına karar verilmesi,

b-Sanık Z.. Ş.. yönünden,

b-Sanık Z.. Ş.. yönünden,

Sanık Coşkun'un olayda katılanlara yönelik numune olarak gösterdikleri altını sanık Z.. Ş.. ve bu sanığın kardeşi olan hakkında beraat kararı verilen T.Ş.'den aldıklarını belirten çelişkili ve suçlayıcı soyut beyanları ve katılanların olayda bu sanığa ilişkin her hangi bir görmeye dayalı bilgilerinin ve iddialarının mevcut olmaması ve yine soruşturma aşamasında bir başka olay olan ve bu eylemleri hakkında bu dosya kapsamında açılan bir kamu davası bulunmayan ve sanıkların dolandırıcılık eylemini gerçekleştirdikleri iddia edilen mağdur A. T. S.'a yönelik eylemin karıştırılarak, sanığın bu mağdura yönelik gerçekleştirilen eylemdeki katkısına yönelik sanık Coşkun'un beyanlarına üstünlük tanınarak, sanığın beraati yerine yazılı şekilde cezalandırılmasına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık Z.. Ş.., sanık, A.. O.. müdafii, temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 25.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.