muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/4612, Karar No: 2018/5047, Tarih: 27.02.2018

Davalı tarafça 22/03/2016 tarihli cevabi yazı ekinde gönderilen “Afşin Elbistan Linyitleri İşletme Müdürlüğü Garaj Amirliğinde çalışan Şoför Personel Bilgi Listesi” başlıklı belge içeriğinde, davacıyla aynı işi yapan davalı işçilerinin isim listesi ve yevmiyeleri bildirilmiş ise de, yazı ekinde yer alan söz konusu işçilerin bordrolarında, sendikal aidat kesintisi olduğu görülmektedir. Dolayısıyla, bu çalışanların toplu iş sözleşmesinden yararlandıkları anlaşılmakla, emsal kabul edilmeleri mümkün değildir. Kaldı ki, listede ismi yazılı işçilerin yirmi yılı aşkın çalışması bulunmakta olup, kıdem süreleri davacıya nazaran oldukça yüksektir. Diğer taraftan, bahsi geçen listenin alt kısmında yer olan notta “2003 yılından sonra başlayan işçi personellerin bugünki temel yevmiye katsayıları ise 73,22 TL’dir” ile “2003 yılından sonra şoför personel alımı olmamıştır” şeklindeki bilgilerin yazılı olduğu görülmektedir. Bir taraftan 2003 yılından sonra şoför alımı olmadığının belirtilmesine rağmen, diğer taraftan 2003 yılından sonra başlayan işçilerin temel yevmiye katsayılarının 73,22 TL olduğunun yazılması, söz konusu bilgilerin değerlendirilmesinde tereddüt uyandırmaktadır. Ayrıca, bahsi geçen 2003 yılından sonra işe başlayan davalı işçilerinin kimler oldukları, görevleri, toplu iş sözleşmesinden yararlanıp yararlanmadıkları, yazı içeriğinde belirtilen yevmiye katsayısının neye göre belirlendiği, toplu iş sözleşmesiyle bir alakasının olup olmadığı, bu katsayı oranından günlük yevmiye miktarına nasıl ulaşıldığı gibi hususlar hakkında açıklayıcı bir bilgi de bulunmamaktadır. Dolayısıyla, hükme esas alınan bilirkişi raporunda, sözü geçen listede yazılı bilgilerden hareketle sonuca gidilmesi yerinde değildir.

Öte yandan, dava konusu uyuşmazlıkla aynı nitelikteki emsal davalarda, Elbistan İş Mahkemesi’nce verilen kararlarda, davalının emsal işçisinin aylık ücretinin, kayden alt işveren bünyesinde çalıştırılan şoförlere fiilen ödenen ücretin “1,73 katı” olduğu kabul edilerek sonuca gidilmiştir. Söz konusu davalarda verilen kararların, Yargıtay 7. Hukuk Dairesi’nin temyiz incelemesinden geçtiği ve aylık ücret miktarına ilişkin hüküm kısmının bozmaya konu edilmediği anlaşılmaktadır (Örneğin; Yargıtay 7. Hukuk Dairesi’nin 22/10/2015 tarihli 2015/34814 esas ve 2015/20303 karar sayılı; 09/11/2015 tarihli 2014/21311 esas ve 2015/21810 karar sayılı kararları). Mahkemece ise, söz konusu kararlardan farklı bir kabulle sonuca gidilmiştir. Bu halde, emsal davalarda aylık ücret miktarı kabulüne nasıl ulaşıldığı hususunun incelenmemesi de hatalı olmuştur.

Anılan sebeplerle, davalı işverene yeniden yazı yazılarak, davacıyla benzer veya aynı işi yapan ve fakat toplu iş sözleşmesinden yararlanmayan emsal işçisinin olup olmadığı sorulmalı; varsa ücret bordrolarının gönderilmesi istenilmelidir. Ayrıca, 22/03/2016 tarihli cevabi yazı ekindeki “Afşin Elbistan Linyitleri İşletme Müdürlüğü Garaj Amirliğinde çalışan Şoför Personel Bilgi Listesi” başlıklı belgenin alt kısmında yer alan “2003 yılından sonra başlayan işçi personellerin bugünki temel yevmiye katsayıları ise 73,22 TL’dir” ile “2003 yılından sonra şöfor personel alımı olmamıştır” şeklindeki çelişkili notlara işaret edilerek; bahsi geçen 2003 yılından sonra işe başlayan davalı işçilerinin kimler oldukları, görevleri (şoför olup olmadıkları), toplu iş sözleşmesinden yararlanıp yararlanmadıkları, yazı içeriğindeki söz konusu yevmiye katsayısının neye göre belirlendiği ve toplu iş sözleşmesiyle bir alakasının olup olmadığı, bu katsayıdan günlük yevmiye miktarına nasıl ulaşıldığı gibi hususlar hakkında bilgi verilmesi de istenilmelidir. Yukarıda belirtilen, temyiz incelemesinden geçen emsal dava dosyaları da incelenerek aylık ücret miktarı kabulüne nasıl ulaşıldığı tespit edilmelidir. Bu yönlerden yapılacak araştırma ve inceleme neticelerine göre, davacıya ödenmesi gereken aylık ücret miktarı noktasındaki uyuşmazlık yeniden değerlendirilerek sonuca gidilmelidir. Eksik araştırma ve incelemeyle karar verilmesi hatalı olup, bozmayı gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 27/02/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

Ş.K.
Yargıtay — Esas No: 2016/1715, Karar No: 2016/1886, Tarih: 16.06.2016

**10. Ceza Dairesi         2016/1715 E.  ,  2016/1886 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : ...

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Hüküm : Mahkûmiyet

Temyiz incelemesi, sanık ... hakkında müdafiinin isteği üzerine duruşmalı; sanık ... hakkında duruşmaya kendiliğinden gelerek talepte bulunması üzerine resen duruşmalı; diğer sanık ... hakkında ise duruşmasız olarak yapıldı.

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

Yargılama sürecindeki işlemlerin yasaya uygun olarak yapıldığı, delillerin gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanıklar tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, eyleme uyan suç tipi ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından; sanıkların müdafileri ile sanıklar ... ve ...'in yerinde görülmeyen temyiz itirazları ile sanıklar ... ve ... müdafilerinin duruşmadaki savunmalarının reddiyle, sanıklar ... ve ... yönünden resen de temyize tabi olan hükümlerin ONANMASINA, hükmolunan hapis cezalarının süresi ile tutuklama tarihlerine göre sanıklar hakkındaki salıverilme isteklerinin reddine, 16.06.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

TEFHİM TUTANAĞI

16.06.2016 tarihinde saat: 14.30'da verilen bu karar Yargıtay Cumhuriyet savcısı ...'in katılımıyla ve duruşmada savunmasını yapmış bulunan sanık ... müdafii Avukat ...'ün yokluğunda ve sanık ... müdafii Avukat ... Uğursal Ağca'nın yüzüne karşı 16.06.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/3537, Karar No: 2024/7451, Tarih: 12.12.2024

**8. Hukuk Dairesi         2024/3537 E.  ,  2024/7451 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/1096 E., 2023/1404 K.

KARAR : İstinaf başvurusunun esastan reddine

İLK DERECE MAHKEMESİ : Niğde Kadastro Mahkemesi

SAYISI : 2023/4 E., 2023/10 K.

Taraflar arasındaki uygulama kadastrosuna itiraz davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince, davanın reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının davacı tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince, istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı, davacı tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

K A R A R

Uygulama Kadastrosu sırasında, Niğde ili Merkez ilçesi Hacıbeyli köyü çalışma alanında ve tapuda ... ve müşterekleri adına kayıtlı bulunan eski 1651 parsel sayılı 7.560 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz, 237 ada 23 parsel numarasıyla 5.966,54 metrekare yüzölçümlü olarak; ... adına tapuda kayıtlı bulunan eski 1649 parsel sayılı 8.020 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz ise, 237 ada 20 parsel numarasıyla 7.582,60 metrekare yüzölçümlü olarak tespit edilmiştir.

Davacı ... deve dilekçesinde; uygulama kadastrosu sırasında kendisine ait taşınmazın yüzölçümünün eksildiğini ileri sürerek, söz konusu eksikliğin hangi taşınmazdan kaynaklandığı belirlenerek taşınmazın eski yüzölçümü ile tescil edilmesini talep etmiştir.

İlk Derece Mahkemesince yapılan yargılama sonunda; davanın reddine ve dava konusu taşınmazların uygulama tespiti gibi tapuya tesciline karar verilmiş; hükmün, davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi tarafından istinaf başvurusunun 6100 sayılı HMK.' nun 353/1-(b) 1 inci maddesi gereğince esastan reddine karar verilmiş ve iş bu karar, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kurallarına, 6100 sayılı Kanun’un 369/1 inci maddesi de gözetilerek yapılan incelemede aynı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden biri de bulunmadığına göre, İlk Derece Mahkemesi ile Bölge Adliye Mahkemesi kararlarındaki gerekçeler dikkate alındığında temyizen incelenen karar usul ve kanuna uygun olup davacının temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

SONUÇ: Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesi uyarınca ONANMASINA,

269,85 TL peşin harcın onama harcına mahsubu ile kalan 157,75 TL'nin temyiz edenden alınmasına,

SONUÇ: Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesi uyarınca ONANMASINA,

269,85 TL peşin harcın onama harcına mahsubu ile kalan 157,75 TL'nin temyiz edenden alınmasına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

12.12.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/5638, Karar No: 2024/9684, Tarih: 18.11.2024

**9. Ceza Dairesi         2024/5638 E.  ,  2024/9684 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2024/598 E., 2024/780 K.

KATILANLAR : ..., ..., Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı

SUÇ : Çocuğun cinsel istismarı

HÜKÜM : Mahkumiyet

TEMYİZ EDENLER : Sanık müdafii, katılan Bakanlık vekili

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Düzelterek onama

İlk Derece Mahkemesince bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelendi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanık hakkında çocuğun cinsel istismarı suçunu işlediği iddiası ile açılan kamu davasında bozma üzerine yapılan yargılama sonucunda, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesince mevcut delillerin değerlendirilmesi neticesinde sanığın atılı suçtan mahkumiyetine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Sanık Müdafiinin Temyiz İstemi

Suçun yasal unsurlarının oluşmadığına, sanığın cezalandırılmasına yeterli delil olmadığına ilişkindir.

B. Katılan Bakanlık Vekilinin Temyiz İstemi

Sanık hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 103/3-d maddesinin uygulanması ve Bakanlık lehine vekalet ücreti hükmedilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 288 ve 294. maddelerinde yer alan düzenlemeler nazara alınıp, aynı Kanun'un 289. maddesinde sayılı kesin hukuka aykırılık halleri ve temyiz dilekçelerinde belirtilen nedenler de gözetilerek yapılan değerlendirmede, yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırılarak vicdani kanıya ulaşıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği, buna ilişkin gerekçelerin hukuka uygun olduğu anlaşılmakla, Bölge Adliye Mahkemesi hükmünde suç adının çocuğun cinsel istismarı yerine çocuğun nitelikli cinsel istismarı olarak gösterilmesi Dairemizce düzeltilmesi mümkün hukuka aykırılık görülmüştür.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle sanık müdafii ile katılan Bakanlık vekilinin temyiz istemleri yerinde görüldüğünden İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 25. Ceza Dairesinin kararının 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmeyip aynı Kanun’un 303/1-c maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, Bölge Adliye Mahkemesi kararının hüküm fıkrasının A-1 nolu paragrafında yer alan "...çocuğun nitelikli cinsel istismarı..." ibaresinin çıkarılarak yerine "...çocuğun cinsel istismarı ..." ibaresinin eklenmesi suretiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Tekirdağ 3. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 25. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

18.11.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/497, Karar No: 2013/17984, Tarih: 29.11.2013

**8. Hukuk Dairesi         2013/497 E.  ,  2013/17984 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tescil

Davada, kadastro çalışmalarında köy boşluğu olarak tapulama harici bırakılan taşınmazın imar-ihya ve kazanmayı sağlayan zilyetlik nedeni ile tescil isteğinde bulunulduğuna ve dava konusu taşınmazın orman sayılan yerlerden olup olmadığı hususunda Orman Mühendisi bilirkişi aracılığı ile inceleme yapılarak hüküm kurulduğuna göre, Yargıtay Başkanlar Kurulu'nun 10.01.2013 tarih ve 1 sayılı kararı ile hazırlanıp, Yargıtay Büyük Genel Kurulu’nun 21.01.2013 tarih 1 nolu Kararı ile aynen kabul edilen ve 26.01.2013 tarih 28540 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren Hukuk Daireleri'ne ilişkin iş bölümü uyarınca, hükme yöneltilen temyiz itirazlarının incelenmesi Yargıtay (20.) Hukuk Dairesi’ne ait olmakla gereği için dosyanın anılan Daire Başkanlığı'na GÖNDERİLMESİNE, 29.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/8268, Karar No: 2014/3143, Tarih: 22.04.2014

**23. Hukuk Dairesi         2013/8268 E.  ,  2014/3143 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 4. Asliye Ticaret Mahkemesi

TARİHİ : 18.07.2013

NUMARASI : 1988/344-1988/921

Taraflar arasındaki iflasın kaldırılması davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı istemin kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde iflas davasındaki davacı A.. S.. vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Talepte bulunan mirasçılar vekili, muris İ. T.. hakkında mahkemenin 1988/344 Esas sayılı dosyasında iflas kararı verildiğini, mirasçılarının Büyükçekmece 1. Sulh Hukuk Mahkemesi'nin 2010/345 Esas sayılı dosyası ile açtıkları terekenin tasfiyesine ilişkin davanın derdest olduğunu, dosyadaki rapora göre iflas nedeniyle Ankara 21. İcra Dairesi'nin 1988/45 sayılı dosyası ile alacakların tamamının itfa olduğu belirtildiğinden mahkemece iflasın kaldırılması konusunda yetki verildiğini ileri sürerek, borçların itfa edilmiş olması nedeniyle iflasın kaldırılmasına karar verilmesini talep ve dava etmişlerdir.

İflas davasında davacı A.. S.. vekili, müflis aleyhine yürütülen Ankara 3. İcra Müdürlüğü'nün 1988/3112 sayılı takip dosyasına konu borcun ödenmediğini, eksik ödeme bulunduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, Ankara 21. İcra Müdürlüğü yazına göre 1988/45 sayılı iflas dosyasında bütün alacakların ödendiği, bakiye faiz alacaklarının da hesaplanarak dosyaya alındığı gerekçesiyle davanın kabulüne, İİK'nın 182. maddesi uyarınca, mahkemenin 1988/344 Esas, 1988/921 Karar sayılı ilamı 28.12.1988 tarihinde iflasına karar verilen Ankara Ticaret Sicili'nin 60920 sicil numarasında kayıtlı İ.T.. hakkındaki iflasın kaldırılmasına karar verilmiştir.

Kararı, iflas davasındaki davacı A.. S.. vekili temyiz etmiştir.

Dava, müflisin iflasının kaldırılması istemine ilişkindir.

İİK'nın 182. maddesi hükmüne göre, “Borçlu bütün alacaklılarının taleplerinin geri aldıklarına dair bir beyanname veya tekmil alacakların itfa olunduğu hakkında bir vesika gösterir veya akdolunan konkordato tasdik edilirse mahkeme, iflasın kalkmasına ve borçlunun serbestçe tasarrufu için mallarının kendisine iadesine karar verir.” hükmü bulunmaktadır. Bu durumda, borçlunun bütün borçlarının itfa edildiğinin veya alacak taleplerinin geri alındığının belirlenmesi gerektiğinden, gerekirse diğer borçlularında haberdar edilerek, borçların tamamının itfa edildiğinin belirlenmesi açısından gerekiyorsa dosya üzerinde konusunda uzman bir bilirkişi veya bilirkişi kurulu oluşturularak inceleme yaptırılmak suretiyle İİK'nın 182. maddesinde yazılı koşulların oluşup oluşmadığının belirlenerek bir karar verilmesi gerekirken, diğer borçlarının durumu belirlenmeksizin, temyiz eden alacaklının alacağının itfa edilmediğine ilişkin itirazları da karşılanmadan eksik incelemeyle yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz eden A.. S.. vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, kararın tebliğinden itibaren 10 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 22.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/9578, Karar No: 2023/1012, Tarih: 09.02.2023

**10. Hukuk Dairesi         2022/9578 E.  ,  2023/1012 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2020/1008 E., 2022/1287 K.

DAVALILAR :1-... vekili Avukat ...

2-... vekili Avukat ...

DAVA TARİHİ : 08.04.2019

KARAR : Esastan Red

İLK DERECE MAHKEMESİ : ... 2. İş Mahkemesi

SAYISI : 2019/114 E., 2020/23 K.

Taraflar arasındaki itibari hizmet süresi tespiti davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalılar vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince istinaf istemlerinin esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde, davalı şirkete işyerinde ambalaj malzemesi üzerine baskı bölümünde üretim işçisi olarak geçen ve bildirilen çalışmalarına itibari hizmet süresi verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı şirket vekili, davacının talebinin zamanaşımına uğradığını, işyerinin basım ve gazetecilik işkolunda faaliyet göstermediği, 506 sayılı Kanun'un Ek 5 inci maddesindeki koşullara sahip olmadığını; işyerinde yeterli havalandırma sistemi bulunduğu ve davacının yaptığı iş itibariyle mürekkep ve kimyasallarla temasının söz konusu olmadığını; aynı konuda açılan davalarda şirket lehine bozma kararları verildiğini beyanla; basın iş kolunda olmayan ve maddenin aradığı etkenlere maruziyetin bulunmadığı işyeri ortamındaki çalışmaya ilişkin istemin reddi gereğini savunmuştur.

Davalı Kurum vekili, yetki, görev, zaman aşımı ve hak düşürücü itirazlarının bulunduğunu, basım ve gazetecilik işyerinde geçen çalışmaya dayalı talep yönünden, 506 sayılı Kanun'un Ek 5 inci maddesi koşullarının davacı için gerçekleşmediği gerekçesiyle davanın reddi gereğini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalılar vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B.İstinaf Sebepleri

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalılar vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B.İstinaf Sebepleri

Davalı ... Ambalaj San. ve Tic. A.Ş. vekili, zamanaşımı ve hak düşürücü süre yönünden itirazlarının yerel mahkemece hatalı ve eksik değerlendirilerek hukuka aykırı karar verildiğini, şirkette yapılan gıda ambalaj baskı işinin, yasada belirtilen basım ve gazetecilik işinden anlaşılan gazete, dergi, kitap ve benzeri materyal basımını öngören işkolundaki işlerle ilgisinin bulunmadığını; havalandırma sisteminin yetersizliğinden söz etme olanağı bulunmadığını; ayrıca makinelerin özel emiş ve üfleme sistemlerinin bulunduğunu; suni ışık altında çalışma yapılmadığı, davacının kimyasallarla muhatap olmadığını; kimyasallardan rahatsızlık yaşayan çalışan bulunmadığını; alınan bilirkişi heyeti raporunda itibari hizmet süresinin yanlış hesaplandığını ve bilirkişi raporuna itirazlarının dikkate alınmadığını, yıllık izin, hafta tatili, genel tatil ve raporlu günlerin dışlanması gereği üzerinde durulmadığını beyanla istinaf başvurusunda bulunmuştur.

Davalı Kurum vekili, dosyaya sunulan bilirkişi raporunun tamamen tanık anlatımlarına dayanılarak hazırlandığını, hiçbir yazılı belgeye dayanılmadığını, davacının iddiasını somut delillerle ispat edemediğini, yetersiz bilirkişi raporuna esas alınarak karar verilmesinin hukuka aykırı olduğunu beyanla ilk derece mahkemesi kararının kaldırılarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davacı iddiası ve birlikte çalışan tanıklar beyanı ile davacının baskı makinesi operatör yardımcısı olarak çalıştığı görülmektedir. Dinlenen tanık beyanlarından anlaşıldığı üzere davacının çalıştığı yer üretime ilişkin makinelerin bulunduğu yerdedir. Davacının çalıştığı işyerinde üretimde solvent kullanıldığı, üretim bölümünün havalandırmasının yetersiz olduğundan davacının solvent gibi maddelere muhatap olduğu sübuta ermiş olmakla ilk derece mahkemesinin kabul kararında herhangi bir isabetsizlik bulunmadığı gerekçesi ile istinaf istemlerinin esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalılar vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalılar vekilleri istinaf başvurusunda bulunduğu gerekçelerle temyiz talebinde bulunmuştur.

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, itibari hizmet süresi tespiti istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1.6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri ile

2. 506 sayılı kanun Ek 5 inci maddesi.

3. Değerlendirme

B. Temyiz Sebepleri

Davalılar vekilleri istinaf başvurusunda bulunduğu gerekçelerle temyiz talebinde bulunmuştur.

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, itibari hizmet süresi tespiti istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1.6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri ile

2. 506 sayılı kanun Ek 5 inci maddesi.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalılar vekilleri tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

09.02.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.

...