muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/19000, Karar No: 2022/3557, Tarih: 28.02.2022

**4. Hukuk Dairesi         2021/19000 E.  ,  2022/3557 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

K A R A R

6100 sayılı HMK'nun 314. maddesi "Sulh, hüküm kesinleşinceye kadar her zaman yapılabilir. (2) (Ek:22/7/2020-7251/30 md.) Sulh, hükmün verilmesinden sonra yapılmışsa, taraflarca kanun yoluna başvurulmuş olsa dahi, dosya kanun yolu incelemesine gönderilmez ve İlk Derece Mahkemesi veya Bölge Adliye Mahkemesince sulh doğrultusunda ek karar verilir. (3) (Ek:22/7/2020-7251/30 md.) Sulh, dosyanın temyiz incelemesine gönderilmesinden sonra yapılmışsa, Yargıtay temyiz incelemesi yapmaksızın dosyayı sulh hususunda ek karar verilmek üzere hükmü veren mahkemeye gönderir" düzenlemesini içermektedir.

Davacı vekili Av. ...’ün 25/01/2022 tarihli dilekçesi ile davalı ...Ş. ile müvekkili arasında sulh sağlandığını belirterek, tarafların karşılıklı herhangi bir talebinin olmadığı gözetilerek karar verilmesini talep ettiği anlaşıldığından, taraflar arasındaki sulh ve ibra belgeleri de getirtilerek ek karar verilmesi için dosyanın mahkemesine (İtiraz Hakem Heyeti'ne iletilmek üzere, İtiraz Hakem Heyeti kararının saklanması kararını veren İstanbul Anadolu 11. Asliye Ticaret Mahkemesi'ne) işlemsiz olarak iade edilmesine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle dava dosyasının gösterilen şekilde işlem yapılmak üzere yerel mahkemesine İŞLEMSİZ İADESİNE, 28/02/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/841, Karar No: 2019/4314, Tarih: 12.03.2019

**5. Hukuk Dairesi         2019/841 E.  ,  2019/4314 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazların pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılıklarının tahsili davasının kısmen kabulüne dair verilen yukarıda tarih ve numaraları yazılı hükmün Yargıtayca incelenmesi taraf vekillerince verilen dilekçelerle istenilmiş; davacılar vekili de temyiz dilekçesinde duruşma isteminde bulunmuş olmakla, duruşma için belirlenen 29/05/2018 günü temyiz eden taraf vekillerinin yüzlerine karşı duruşmaya başlanarak, sözlü açıklamaları da dinlenip verilen geri çevirme kararı üzerine gelen dosyadaki kağıtlar okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazların pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılıklarının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, dava konusu 174 ada 196 parselin, 1704 ada 204 parselin fen bilirkişi raporunda 204/B ile gösterilen kısım 174 ada 161 parsel sayılı taşınmazın fen bilirkişi raporunda 161/B ile gösterilen kısım ve 183 ada 110 parselin fen bilirkişi raporunda 110/B ile gösterilen irtifak bedellerine yönelik davanın reddine, diğer parseller yönünden kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan bilgi ve belgelere göre dava konusu 174 ada 196 parselin 196/A ve 196/B ile gösterilen bölümleri ile 174 ada 204 parselin 204/B ile gösterilen bölümleri yönünden davalı idarece daha önce kamulaştırma yapıldığı ve kadastro işleminin kesinleştiğinden bu parseller yönünden davanın reddine karar verilmesinde ve alınan bilirkişi raporu uyarınca arsa niteliğindeki diğer dava konusu taşınmazlara emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesinde pilon yeri ve irtifak hakkı karşılıklarının tespiti ile davalı idareden tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Bu nedenle davalı idare vekilinin tüm, davacılar vekilinin ise sair temyiz itirazları yerinde değildir. Ancak;

a)Dava konuısu 183 ada 110 parselin 110/B ile gösterilen 751,54 m²'lik kısmı için dosyaya celbi sağlanan ...... Asliye Hukuk Mahkemesinin 1979/52 E - 1979/36 K sayılı dosyası ile idare tarafından irtifak hakkının tescili istemine ilişkin olarak dava açıldığı, o tarihteki taşınmazın zilyedine çıkartılan tebligatın usulüne uygun olmadığından geçerli bir kamulaştırma işleminden söz edilmesi mümkün olmadığından, bu kısım yönünden işin esasına girilerek sonucuna göre hüküm kurulması gerekirken yazılı gerekçelerle davanın bu kısım yönünden reddine karar verilmesi,

b)Dava konusu 174 ada 161 parsel sayılı taşınmazın 161/B ile gösterilen 143,42 m²'lik bölüm ve 453,22 m²'lik kısmı olmak üzere 596,64 m²'lik kısmı için davalı idare tarafından kamulaştırma işlemi yapılıp yapılmadığı araştırılmadan, varsa buna dair kamulaştırma evrakları ve tebligatları ve tescil dosyaları getirtilip geçerli bir kamulaştırma işlemi olup olmadığı tespit edilip sonucuna göre karar verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı gerekçelerle bu kısım yönünden davanın reddine karar verilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davacılar vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle HUMK’nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, davacılardan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, temyiz eden davacılar yararına yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca takdir olunan 1.630,00-TL. vekalet ücretinin karşı tarafa yükletilmesine, 12/03/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/1620, Karar No: 2019/8328, Tarih: 19.12.2019

**11. Hukuk Dairesi         2019/1620 E.  ,  2019/8328 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ(ASLİYE TİCARET MAHKEMESİ SIFATIYLA)

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada Tekirdağ 2. Asliye Hukuk Mahkemesince bozmaya uyularak verilen 10/06/2016 tarih ve 2015/292-2016/484 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesinin davacı vekili tarafından istenildiği ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı bankadan kullanmış olduğu işyeri kredisini erken ödeyerek kapattığını, davalı bankanın erken kapama nedeniyle müvekkilinden haksız olarak 24.708,60 TL tahsil ettiğini ileri sürerek, 24.708,60 TL'nin davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının genel kredi sözleşmesinin 15.6. maddesi uyarınca erken kapama ücreti ile erken ödeme nedeniyle doğabilecek vergi, kaynak kullanımı destek fonu gibi mali yükümlülükleri nakden ve defaten ödemeyi kabul ettiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak yapılan yargılama, alınan bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; davacının erken ödeme ücretini bilerek ve isteyerek ödemiş olduğu, istenen ve tahsil edilen oranın fiili uygulamalara uygun bulunduğu, erken kapama ve şube maliyet bedelinin yasa ve sözleşmeye uygun olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Mahkemece bozma ilamına uyularak diğer bankaların genel kredi sözleşmesinden kaynaklanan ticari kredi borcunun erken ödenmesi halinde uygulanan erken kapama komisyon oranlarının sorulduğu, tespit edilen oranların % 2 - 6 oranları arasında değiştiği, bilirkişi tarafından yapılan incelemede bankaca davacıdan tahsil edilen davaya konu 24.708 TL erken kapama komisyonunun emsal banka uygulamalarına uygun olduğunun bildirilmesi karşısında davanın reddine karar verilmiştir. Ancak alınan bilirkişi raporuna göre erken ödeme tarihinde, erken ödenen anapara tutarı 122.831,31 TL ve ödenmesi gereken kredi faiz tutarı 61.101 TL olup, davacıdan tahsil edilen erken kapama komisyonu ise 24.708 TL'dir. Tahsil edilen bu tutarın bankalarca bildirilen en yüksek oranın dahi üzerinde olduğu anlaşılmıştır.Bu durumda mahkemece alınan bilirkişi raporu bu yönden değerlendirilmediğinden bozma ilamına uygun olarak makul oran tespit edilip, buna göre karar verilmesi gerekirken yazılı olduğu şekilde denetime elverişli olmayan rapora dayalı olarak karar verilmesi doğru olmayıp kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davacı lehine BOZULMASINA, ödediği peşin temyiz harcının isteği halinde temyiz eden davacıya iadesine, 19/12/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/5489, Karar No: 2023/5246, Tarih: 21.06.2023

**8. Ceza Dairesi         2022/5489 E.  ,  2023/5246 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2021/518 E., 2021/592 K.

SUÇLAR : İftira, hakaret

HÜKÜMLER : Beraat- mahkumiyet

1. ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... ve ... hakkında 'iftira' suçundan Trabzon Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin, 29.11.2021 tarihli kararının katılanlar vekilleri tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

Sanıklar hakkında, Giresun 2. Asliye Ceza Mahkemesinin,13.01.2021 tarihli kararı ile iftira suçundan, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 223 üncü maddesi ikinci fıkrası (a) bendi uyarınca verilen beraat kararı ve istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince verilen esastan ret kararı ve bu karara yönelik temyizin niteliği karşısında;

5271 sayılı Kanun'un 286 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendinde yer verilen; “İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adlî para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararları”nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile incelemeye konu suçun, aynı Kanun’un 286 ncı maddesinin üçüncü fıkrası kapsamında da bulunmadığı dikkate alındığında, katılanlar vekillerinin temyiz istemlerinin, 5271 sayılı Kanun’un 298 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca reddine karar vermek gerekmiştir.

2. Sanıklar ..., ... ve ... hakkında 'hakaret' suçundan Trabzon Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin, 29.11.2021 tarihli kararının katılanlar vekilleri ve BAM Cumhuriyet savcısı tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Giresun 2. Ceza Mahkemesinin, 13.01.2021 tarihli kararı ile sanıklar hakkında suçun sübut bulduğu belirtilerek hakaret suçundan mahkumiyetlerine karar verilmiştir.

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Giresun 2. Ceza Mahkemesinin, 13.01.2021 tarihli kararı ile sanıklar hakkında suçun sübut bulduğu belirtilerek hakaret suçundan mahkumiyetlerine karar verilmiştir.

2. Trabzon Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin 29.11.2021 tarihli kararı ile "sanıklar hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık ... müdafii, sanık ... ve sanık ...'ın istinaf başvurusu üzerine ilk derece mahkemesinin mahkumiyet hükmü kaldırılarak, sanıkların atılı suçtan BERAATİNE, ayrıntıları belirtilen haberi sosyal paylaşım sitesi üzerinden paylaşmak şeklindeki eylem hakkında verilen beraat nedeninin CMK'nın 280/3 maddesi uyarınca hükmü istinaf etmeyen eylem itibariyle aynı hukuki durumda bulunan sanıklar ... ve ...'e de SİRAYETİNE" karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet savcısının temyiz istemi, sanıklar hakkında atılı hakaret suçunun oluştuğunu, haklarında beraat hükmü kurulmasının ve bunun diğer sanıklara da sirayetine karar verilmesinin hukuka aykırı olduğu ve yargılamanın duruşma açılarak yapılması gerektiğini belirterek hükmü temyiz etmiştir.

2. Katılanlar vekillerinin temyiz istemleri, ayrı ayrı sanıklar hakkında eksik inceleme yapıldığını, olayın net olduğunu, sanıkların suçtan kurtulmaya yönelik beyanlarının dikkate alındığı ve sanıkların mahkumiyeti cihetine gidilmesi gerekirken yazılı şekilde beraatine karar verilmesinin hukuka aykırı olduğu belirtilerek temyiz isteminde bulunulmuştur.

III. OLAY VE OLGULAR

İnceleme konusu olay, müştekiler ..., ..., ... ve ... hakkında ... tarafından yapılan haberin, www.....com adlı internet sitesinde yayınlandığı, ''... şantajla mı aday oldu?'' başlıklı yazıda özetle ''Yüz kızartıcı olayın dosyası ...'e geçmiş ve ...'ye tehditle kendini milletvekili sıralamasına koydurmuş deniliyor!...., ...'nin kardeşi, ... AKP İl Genel Meclisi üyesi ... ve ... Belediye Başkanı İş Adamı ...'nın adının karıştığı iddia edilen yüz kızartıcı olay örtbas edildi deniliyor.... ... Kaymakamı ve ... C.Savcısı bu nedenle mi görevinden alındı?... ..., ... ve ..., bu yüz kızartıcı olayı yer yer facebook sayfalarında kıyısından köşesinden dillendirdiği ancak birilerinin devreye girerek susturulduğu belirtiliyor, bu olayın Giresun kamuoyuna duyurulması görevi gene Giresun Görele ve bölgemizin en çok okunan internet gazetesi www.....com internet gazetesine düşmüştür, amacımız kimseyi karalamak asla değildir... Giresun kamuoyu bu durumdan rahatsızdır. Bilgi yayılmakta ve tepki toplamaktadır. Bilgi ve belgeler hakkında gazeteci ... malumat sahibidir. Ya liste değişmeli ya da 1 (bir) milletvekili kaybedilmesi göze alınmalıdır'' şeklinde yazının altında ''Giresun Sex Şantajıyla Çalkalanıyor'' şeklinde büyük puntolarla ve dikkat çekici şekilde yazının altında da müştekilerin fotoğraflarının yerleştirildiği, bu yazının www.facebook.com isimli sosyal paylaşım sitesinde sanıklar tarafından paylaşılması nedeniyle haklarında hakaret suçundan açılmış davaya ilişkindir.

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

"Somut olayda sanıkların katılanların fotoğrafları ile birlikte 'Giresun Sex Şantajıyla Çalkalanıyor'' başlıklı yazıyı sosyal paylaşım sitesinde paylaşarak katılanların onur ve haysiyetlerini rencide ettikleri kanaatine varılarak, sanıkların 5237 sayılı Kanun'un 125/1 maddesi gereğince cezalandırılmalarına, ayrıca haklarında aynı kanunun 125/4 maddesinin uygulanarak cezalarının artırılmasına" karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

"Sanıklar ...'ın, ...'ün, ...'nun, ... tarafından "www.....com" isimli internet haber sitesinde yazıldığı iddia edilen "Giresun sex şantajıyla çalkalanıyor" şeklindeki erişim yasağı getirildiğine yönelik bir bilgi ve belge bulunmayan ve ayrıca internet haber sitesinde paylaşımdan önce yayımlanması nedeniyle alenileşen haberi, orijinal haline müdahale etmeden, sosyal medya hesaplarından herhangi bir yorum yapmadan paylaşan sanıkların eylemlerinde, hakaret suç kastı ile davrandıkları yönünde bir delil bulunmayan sanıkların atılı suçtan beraatlerine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Ceza Genel Kurulu’nun 14.10.2008 gün ve 170-220 sayılı kararında da belirtildiği üzere; hakaret fiilinin cezalandırılmasıyla korunan hukuki değer, kişilerin şeref, haysiyet ve namusu, toplum içindeki itibarı, diğer fertler nezdindeki saygınlığı olup, bu suçun oluşabilmesi için, davranışın kişiyi küçük düşürmeye matuf olarak gerçekleştirilmesi gerekmektedir. Somut bir fiil ya da olgu isnat etmek veya sövme şeklindeki seçimlik hareketlerden biri ile gerçekleştirilen eylem, bireyin onur, şeref ve saygınlığını rencide edebilecek nitelikte ise hakaret suçu oluşacaktır.

Bir hareketin tahkir edici olup olmadığı, zamana, yere ve duruma göre değişebilmektedir. Kamu görevlileri veya sivil vatandaşlara yönelik her türlü ağır eleştiri veya rahatsız edici sözlerin hakaret suçu

bağlamında değerlendirilmemesi, sözlerin açıkça, onur, şeref ve saygınlığı rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnadını veya sövmek fiilini oluşturması gerekmektedir.

Öncelikle belirtilmelidir ki, sanığın sözlerindeki ifadelerin rahatsız edici olduğu açık bir şekilde anlaşılmakla birlikte, bu ifadelerin, Anayasa ve AİHS ve AİHM içtihatlarında özel bir önem atfedilen, ifade özgürlüğü bağlamında değerlendirilmesi gerekmektedir.

İnsanın serbestçe haber, bilgi ve başkalarının fikirlerine ulaşabilmesi, edindiği düşünce ve kanaatlerden dolayı kınanamaması ve bunları tek başına veya başkalarıyla birlikte çeşitli yollarla serbestçe ifade edebilmesi, savunabilmesi ve yayabilmesi olarak kabul edilen, ifade özgürlüğü demokratik toplumun temelini oluşturan ana unsurlardan ve toplumun ilerlemesi ve bireyin gelişmesi için gerekli temel şartlardan birini oluşturmaktadır.

İnsanın serbestçe haber, bilgi ve başkalarının fikirlerine ulaşabilmesi, edindiği düşünce ve kanaatlerden dolayı kınanamaması ve bunları tek başına veya başkalarıyla birlikte çeşitli yollarla serbestçe ifade edebilmesi, savunabilmesi ve yayabilmesi olarak kabul edilen, ifade özgürlüğü demokratik toplumun temelini oluşturan ana unsurlardan ve toplumun ilerlemesi ve bireyin gelişmesi için gerekli temel şartlardan birini oluşturmaktadır.

Anayasa'nın 26 ncı maddesinde, "Herkes, düşünce ve kanaatlerini söz, yazı, resim veya başka yollarla tek başına veya toplu olarak açıklama ve yayma hakkına sahiptir.” hükmüne yer verilmiştir. Bunun yanında, bu hak, birçok uluslararası belgeye ve mahkeme kararına da konu olmuştur. Türkiye'nin de yargılama yetkisini kabul ettiği AİHM, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (Sözleşme) 10 uncu maddesinin 2 nci paragrafı saklı tutulmak üzere, ifade özgürlüğünün sadece toplum tarafından kabul gören veya zararsız veya ilgisiz kabul edilen "bilgi" ve "fikirler" için değil, incitici, şoke edici ya da endişelendirici bilgi ve düşünceler için de geçerli olduğunu pek çok kararında yinelemiştir. AİHM'e göre ifade özgürlüğü, yokluğu halinde "demokratik bir toplum"dan söz edemeyeceğimiz çoğulculuğun, hoşgörünün ve açık fikirliliğin bir gereğidir.

Bununla birlikte, ifade özgürlüğü de mutlak ve sınırsız değildir. Bu hak kullanılırken bireylerin hak ve özgürlüklerini ihlal edecek tutum ve davranışlardan kaçınılması hem ulusal hem de uluslar arası mevzuatlarda yer almaktadır.

Nitekim Anayasa'nın 26 ncı maddesinde koruma altına alınan ifade özgürlüğü, aynı maddenin ikinci fıkrasında belirtilen sebeplerle sınırlandırılabilir. Dolayısıyla anılan madde ile Anayasanın 13 üncü maddesine göre, ifade özgürlüğüne yönelik sınırlamalar ancak kanunla yapılabilir ve demokratik toplum düzeninin gereklerine ve ölçülülük ilkesine aykırı olamayacağı gibi hak ve özgürlüklerin özlerine de dokunamaz.

Sözleşme’nin 10 uncu maddesinin 2 nci paragrafı, kamu makamlarının bu özgürlüğün kullanılmasına getirebilecekleri sınırlama rejimini düzenlemektedir. Önemine binaen, ifade özgürlüğüne yapılan müdahaleler çok istisnai hallerde kabul görmekte ve Sözleşme’nin 10 uncu maddesinin ikinci paragrafının öngördüğü sınırlama kayıtları dar yorumlanmaktadır. Bu nedenle, bir kamu makamının ifade özgürlüğüne yaptığı “müdahalenin gerekliliği” mutlaka ikna edici bir şekilde açıklanmalıdır. Sözleşme’nin anılan maddesinde, belirtilen “gerekli” olma koşulu, müdahalenin bir ‘toplumsal ihtiyaç baskısına karşılık gelmesi ve özellikle izlediği meşru amaçla orantılı olması anlamına gelir. Bir müdahalenin bu kriterleri yerine getirdiği ve dolayısıyla haklı olduğu, ulusal makamların gösterdiği gerekçelerin “ilgili ve yeterli” olmasıyla anlaşılabilecektir.

Gerek Anayasa gerekse Sözleşme hükümlerine uygun davranılmaması, devletin pozitif ve negatif yükümlülüklerine aykırı hareket etmesi anlamına gelebilecektir. Zira, negatif yükümlülük kapsamında yetkili makamlar, zorunlu olmadıkça ifadenin açıklanmasını ve yayılmasını yasaklamamalı ve yaptırımlara tabi tutmamalı; pozitif yükümlülük kapsamında ise ifade özgürlüğünün gerçek ve etkili korunması için gereken tedbirleri almalı ve denge unsurunu sağlamalıdırlar. Aksi takdirde AİHM,

kişinin şeref ve itibarının haksız bir saldırı altında olmasına rağmen ulusal mahkemeler tarafından gereken ölçüde korunmadığı gerekçesiyle AİHS'nin 8 inci maddesi açısından ihlal kararı verebilmektedir. Zira AİHM açısından, başvuranların özel hayata saygı hakkı ve ifade özgürlüğü eşit derecede önemlidir. Denge unsurunun sağlanmasında içtihatlara göre göz önünde bulundurulması gereken temel ilkeler ise, başvuruya konu ifadelerin kamu yararına ilişkin tartışmaya katkısı, ifade sahibinin tanınırlığı ve daha önceki tutumları, ifadenin içeriği, şekli ve etkileridir.

AİHM, birçok içtihadında Sözleşme’nin 10. maddesinin sadece ifade edilen düşünce veya bilginin esasını değil, aynı zamanda bunların aktarılma biçimlerini de güvence altına aldığını belirtmiştir. Bu anlamda, AİHM içtihatlarında, basın, toplumun sözcülerinden biri olarak kabul edilmekte ve herkesin kamuoyunu ilgilendiren bilgileri edinme hakkı bulunduğu düşüncesiyle, kamuoyunu ilgilendiren konulara dair bilgi ve fikirleri vermeyi sağlayan basın özgürlüğüne ayrı bir önem atfedilmektedir.

AİHM’e göre, öncelikle ifadelerin bir olgu isnadı mı yoksa değer yargısı mı olduğu belirlenmelidir. Zira olgu isnadı kanıtlanabilir bir husus iken, bir değer yargısının kanıtlanmasının istenmesi dahi ifade özgürlüğüne müdahale sayılabilecektir. Yargılamaya konu olan ifadeler eğer bir değer yargısı içermekte ve somut bir olgu isnadından bahsedilemeyecekse, değer yargılarını destekleyecek 'yeterli bir altyapının'mevcut olup olmadığı AİHM tarafından göz önünde bulundurulmaktadır. Zira değer yargılarının dahi belli düzeyde olgusal temel içermesi gerektiği kabul edilmektedir. Öte yandan, hiçbir veriye dayanmayan ve hiçbir altyapısı bulunmayan bir değer yargısı AİHM tarafından da ifade özgürlüğü sınırları içerisinde kabul görmemektedir.

Olgu isnadı içeren ifadeler konusunda ise, en azından ilk bakışta güvenilir görünen delil sunulması gerektiği kabul edilmektedir. Elbette ki, bu deliller sunulamadığı takdirde, AİHM, iddiaların gerçekliğinin kanıtlanmasını beklemektedir.