muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/25350, Karar No: 2013/17407, Tarih: 26.09.2013

**10. Hukuk Dairesi         2012/25350 E.  ,  2013/17407 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, taraf avukatları tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-) 5510 sayılı Kanunun 21. ve 76. maddelerinin, 5510 sayılı Yasanın yürürlüğü öncesinde gerçekleşen iş kazalarından kaynaklanan rücuan tazminat davalarında uygulanmasına olanak veren bir düzenleme bulunmadığı gözetildiğinde, davanın yasal dayanağı 506 sayılı Kanunun 9., 10. ve 26. maddeleri olduğu halde, mahkemece yanılgılı değerlendirme sonucunda 5510 sayılı Kanunun 21. ve 76. maddelerinin hükmün gerekçesinde yasal dayanak olarak gösterilmiş olması isabetsiz ise de, belirtilen husus sonuca etkili olmadığından, bozma sebebi yapılmamıştır. Davacı Kurum, davada 506 sayılı Kanunun 10. maddesi uyarınca istemde bulunduğu halde, mahkemece, sigortalının işe giriş tarihi ve işe girişinin, süresinde Kuruma bildirilip bildirilmediği yöntemince araştırılmamıştır.

İş kazasının vuku bulduğu tarihte yürürlükte bulunan 506 sayılı Kanunun 9. maddesi ile, “İşveren çalıştıracağı kimseleri, işe başlatmadan önce örneği Kurumca hazırlanacak işe giriş bildirgeleriyle Kuruma doğrudan bildirmekle veya bu belgeleri iadeli-taahhütlü olarak göndermekle yükümlüdür. İnşaat işyerlerinde işe başlatılacak kimseler için işe başlatıldığı gün Kuruma veya iadeli-taahhütlü olarak postaya verilen işe giriş bildirgeleri ile Kuruma ilk defa işyeri bildirgesi verilen işyerlerinde işe alınan işçiler için en geç bir ay içinde Kuruma verilen veya iadeli taahhütlü olarak gönderilen işe giriş bildirgeleri de süresi içinde verilmiş sayılır” hükmü getirilmiş, anılan Kanunun 10. maddesinde de, “sigortalı çalıştırmaya başlandığının süresi içinde Kuruma bildirilmemesi halinde bildirgenin sonradan verildiği veya sigortalı çalıştırıldığının Kurumca tesbit edildiği tarihten önce meydana gelen iş kazası, meslek hastalığı, hastalık ve analık hallerinde ilgililerin sigorta yardımları Kurumca sağlanır.

Sigortalı çalıştırmaya başlandığı Kuruma bildirilmiş veya bu husus Kurumca tesbit edilmiş olmakla beraber, yeniden işe alınan sigortalılardan, süresi içinde Kuruma bildirilmiyenler için de, iş kazası, meslek hastalığı, hastalık ve analık hallerinde gerekli sigorta yardımları Kurumca sağlanır.

Ancak, yukarıdaki fıkralarda belirtilen sigorta olayları için Kurumca yapılan ve ileride yapılması gerekli bulunan her türlü masrafların tutarı ile, gelir bağlanırsa bu gelirlerin 22'nci maddede sözü geçen tarifeye göre hesabedilecek sermaye değerleri tutarı, 26'ncı maddede yazılı sorumluluk halleri aranmaksızın, işverene ayrıca ödettirilir” düzenlemesine yer verilmiştir.

Ancak, yukarıdaki fıkralarda belirtilen sigorta olayları için Kurumca yapılan ve ileride yapılması gerekli bulunan her türlü masrafların tutarı ile, gelir bağlanırsa bu gelirlerin 22'nci maddede sözü geçen tarifeye göre hesabedilecek sermaye değerleri tutarı, 26'ncı maddede yazılı sorumluluk halleri aranmaksızın, işverene ayrıca ödettirilir” düzenlemesine yer verilmiştir.

Davalı işverenin 506 sayılı Kanunun 10. maddesine göre sorumluluğu; kusursuzluk ilkesine dayanır. İş kazasında işverenin hiç kusuru olmasa bile, şayet sigortalının işe girişi süresinde Kuruma bildirilmemişse, Kurumca yapılan sosyal sigorta yardımlarından 10. maddeye göre sorumlu tutulması gerekir.

İşverenin, 506 sayılı Kanunun 10. maddesine dayalı tazmin sorumluluğunun sınırlarının belirlenmesi konusuna çözüm getiren, Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun, 15.03.1995 T., 1994/800 E., 1995/166 K. sayılı ilamında “...Hal böyle olunca mahkemece yapılacak iş, hak sahiplerinin işverenden isteyebileceği tazminat (tavan) miktarını önce kusur durumunu hiç gözetmeksizin belirlemek ve belirlenen tazminat miktarını geçmemek üzere davalının olaydaki kusursuzluğu dikkate alınarak Borçlar Kanununun 43 ve 44. maddeleri uygulanarak varılacak sonuç uyarınca rücu alacağına hükmetme...” gereği öngörülmüş olup; işverenin sorumluluk sınırlarının belirlenmesinde, kendisinin kusurlu olup olmaması etkili bulunmakta, işverenin kusursuz bulunduğu durumlarda, ilk peşin sermaye değerli gelir miktarı olarak ortaya çıkan tazminat tavanından, Borçlar Kanunu'nun 43 ve 44. maddeleri uyarınca, % 50'den aşağı olmamak üzere indirim yapılarak, işverenin sorumlu olduğu tazminat tutarının belirlenmesi gerekmektedir.

İşverenin, 506 sayılı Kanunun 26. maddesi yanında 10. maddesi uyarınca da sorumlu tutulması gerektiğinin tespiti halinde ise, işverenin %100 kusurlu olduğu kabul edilerek, hesaplanacak maddi tazminat miktarından, Borçlar Kanunu'nun 43 ve 44. maddeleri uyarınca sigortalının kusurunun %50’sinden az olmamak üzere hakkaniyet indirimi yapılarak, varılacak sonuca göre karar verilmesi gerekir.

Mahkemece, açıklanan bu maddi ve hukuki olgular karşısında, 506 sayılı Kanunun 9. ve 10. maddeleri kapsamında, işverenin sorumluluğu irdelenmeksizin, eksik araştırma sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması,

2-) 506 sayılı Kanunun 96/4. maddesi, “İşgöremezlik derecesi %25 ve daha yukarı olanlara bu Kanunun 20 nci maddesinin 3 üncü fıkrası uyarınca bağlanacak sürekli kısmi işgöremezlik gelirinin aylık tutarı bu Kanunun 78 inci maddesi uyarınca tespit olunacak günlük kazanç alt sınırının 30 katının %70'inden az olamaz” hükmüne amirdir. Bu yasal çerçevede yapılacak değerlendirme sonucuna göre peşin sermaye değerli gelir ile buna bağlı olarak tazmini gereken tutarın belirlenmesi gerekirken;

peşin sermaye değerli gelirin, sürekli iş göremezlik derecesine oranlanmasına ilişkin hesap yöntemini içeren 23.10.2012 tarihli hatalı bilirkişi raporuna dayanılarak karar verilmiş olması,

Usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

peşin sermaye değerli gelirin, sürekli iş göremezlik derecesine oranlanmasına ilişkin hesap yöntemini içeren 23.10.2012 tarihli hatalı bilirkişi raporuna dayanılarak karar verilmiş olması,

Usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

3-) Kabule göre de; 958,36 TL tedavi giderinin %60'ı 575,02 TL olduğu halde, 757,01 TL olduğu kabul edilmek suretiyle fazla Kurum alacağının tahsiline karar verilmiş olması, isabetsizdir.

O halde, taraf vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istem halinde davalıya iadesine, 26.09.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/3601, Karar No: 2024/5385, Tarih: 01.07.2024

**11. Hukuk Dairesi         2023/3601 E.  ,  2024/5385 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/372 Esas, 2023/352 Karar

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 5. ... ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2019/304 E., 2020/317 K.

Taraflar arasındaki Yeniden İnceleme ve Denetleme Kurulu (YİDK) kararının iptali ve markanın hükümsüzlüğü davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hakimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip, gereği düşünüldü.

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; 2001 yılında kurulan müvekkili şirketin, yurt içinde ve dışında “FLO” ibaresini ihtiva eden tescilli tanınmış markalarının olduğunu, davalı şirketin 2018/67378 sayılı “FLOCLARIS” ibareli marka başvurusunda bulunduğunu, müvekkilince bu başvuruya yaptığı itirazın davalı kurum tarafından reddedildiğini, oysa dava konusu başvurunun, müvekkilinin tanınmış “FLO” markalarıyla ayırt edilemeyecek kadar benzer bir marka olduğunu, davacının “FLO” markalarının tüm emtia sınıflarını kapsayacak biçimde tescilli bulunduğunu, davalının marka başvurusunun müvekkilinin seri markalarının içine sızarak iltibas yaratabileceğini, emsal nitelikte ve yargıya intikal etmiş diğer uyuşmazlıklarda müvekkilinin iddialarının haklı bulunduğunu, yine “FLO” ibareli marka başvurularına davacının yaptığı başka itirazların davalı kurum tarafından kabul edildiğini, “FLO” ibaresinin çarpıcı ve etkileyici biçimde kısa bir ibare olduğunu ve sonuna bir ek getirilse dahi bu ibarenin baskınlığının ortadan kalkmayacağını, zaten kelimelerin ilk kısmında oluşan benzerlik durumunun son kısmına göre daha büyük bir öneme sahip olduğunu, bu yüzden de somut olaya konu “FLOCLARİS” markasının tüketici nezdinde müvekkilinin "FLO" markasının başka bir serisi, bir alt veya üst markası veya devamı olarak algılanacağını ileri sürerek, YİDK’in 2019-M-9070 sayılı kararının iptaline ve 2018/67378 sayılı markanın hükümsüzlüğüne karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

1.Davalı şirket vekili cevap dilekçesinde; dava konusu edilen “FLOCLARIS” markasının müvekkili adına pekçok ülkede tescilli olduğunu, davacının itirazına karşı müvekkilinin kullanmama def’ini ileri sürdüğünü, davacının söz konusu markaları kullandığını ispat edemediğini, taraf markalarının kapsamında yer alan emtianın kullanım amaçları, satış kanalları ve hedeflerindeki kitle açısından tamamen farklı olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

II. CEVAP

1.Davalı şirket vekili cevap dilekçesinde; dava konusu edilen “FLOCLARIS” markasının müvekkili adına pekçok ülkede tescilli olduğunu, davacının itirazına karşı müvekkilinin kullanmama def’ini ileri sürdüğünü, davacının söz konusu markaları kullandığını ispat edemediğini, taraf markalarının kapsamında yer alan emtianın kullanım amaçları, satış kanalları ve hedeflerindeki kitle açısından tamamen farklı olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

2.Davalı kurum vekili cevap dilekçesinde; müvekkili kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu ve taraf markaları arasında karıştırılmaya yol açacak düzeyde benzerlik bulunmadığını savunarak, davanın reddine karar verilmesini istemiştir

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davacının 2010/48427 sayılı markası ile davalının tescil ettirmek istediği 2018/67378 sayılı marka açısından emtia ayniyeti şartının gerçekleştiği, ancak 2010/48427 sayılı markanın gerek marka işlem dosyasında gerekse dava aşamasında tescilli olduğu mal ve hizmetler bakımından kullanılmadığına ilişkin def'i ileri sürüldüğü, davalı yanca kullanmama def’i ileri sürüldüğü halde bu markanın dava konusu olan “beşeri tıbbi ürünler” emtiasında kullanıldığına dair davacı tarafından, gerek TÜRKPATENT işlem dosyasına, gerekse de dava dosyasına hiçbir delil sunulmadığı, bu nedenle de davacının 2010/48427 sayılı markasının “beşeri tıbbi ürünler”de korunmasını talep edemeyeceği, ayrıca markaları oluşturan esas unsurların da iltibas tehlikesi oluşturmadığı, zira davaya konu "beşeri farmasötik müstahzarların" bilinçli tüketici kesimine hitap ettiği, markaların bu bilinçli tüketici kesiminde bir bütün olarak algılandığı, "FLO" ve "FLOCLARIS" markaları arasında bu bilinçli tüketici kesimi nezdinde iltibas tehlikesi oluşturacak derecede benzerlik bulunmadığı, ayrıca "FLO" ibareli markanın davaya konu emtia bakımından kullanıldığının da ispatlanamadığı, bu itibarla 6769 sayılı Sınai Mülkiyet Kanunu'nun (6769 sayılı Kanun) 6 ncı maddesinin birinci fıkrasındaki hükmün koşullarının somut olayda oluşmadığı, her ne kadar davacının “FLO” markasının ayakkabıcılık ve mağazacılık sektöründe tanınmış marka olduğu düşünülse de aynı maddenin dördüncü ve beşinci fıkralarında aranan durumların somut olayda gerçekleşmediği gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; müvekkili markalarının tanınmış olmaları nedeni ile sadece tescilli olduğu sınıflarda değil, tüm sınıflar bakımından kanun koyucu tarafından koruma altına alındığını, dava konusu başvuru kapsamında yer alan 5. sınıf malların müvekkili markalarının da kapsamında yer aldığını, müvekkili markalarının tanınmışlığından haksız yararlanmanın amaçladığını, dava konusu başvuru ile müvekkili markaları arasında ayniyet derecesinde benzerlik bulunduğunu ileri sürerek, ilk derece mahkemesi kararının kaldırılmasını istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; "FLOCLARIS" ibareli başvurunun 5. sınıf malları kapsadığı, davacının itirazına markalardan ise yalnızca 2010/48427 sayılı markanın 5. sınıf malları kapsadığı, davalı şirketin kullanmama def’inde bulunduğu ve davacının anılan markasının dava konusu olan 5. sınıf mallarda kullanıldığının ispatlanamadığı, dolayısıyla 6769 sayılı Kanun'un 6 ncı maddesinin birinci fıkrası koşullarının gerçekleşmediği, davacı markalarının ayakkabıcılık sektöründeki tanınmış olmasının da 5. sınıf mallardaki dava konusu başvurunun tesciline engel teşkil etmeyeceği gerekçesi ile davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesinde belirttiği sebeplerle ve gerekçelerle hükmün bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, YİDK kararının iptali ile markanın hükümsüzlüğü istemlerine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve yasaya uygun olup davacı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

01.07.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5322, Karar No: 2015/18244, Tarih: 22.10.2015

**5. Hukuk Dairesi         2015/5322 E.  ,  2015/18244 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Davaya konu teşkil eden fındıklık niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre değer biçilmesinde ve pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazı yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı kalan harcının alınmasına, peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 22/10/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/33476, Karar No: 2016/10982, Tarih: 02.05.2016

**3. Ceza Dairesi         2015/33476 E.  ,  2016/10982 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanığın mahkumiyetine dair

Mahalli mahkemece bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucu verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1) Yargıtay bozma kararından sonra yeniden kurulan hükümde tayin olunan ceza bozmaya konu cezadan daha ağır olmasına rağmen, sanığın bozmaya karşı diyecekleri sorulmadan hüküm kurulmak suretiyle 1412 sayılı CMUK'un 326/2. maddesine aykırı davranılması,

2) Adli tıp kriterlerinde ve Dairemiz uygulamalarında vücutta kemik kırığına neden olan yaralanmaların kişi üzerindeki etkisinin basit bir tıbbi müdahale ile giderilebilecek ölçüde hafif olamayacağının kabul edildiği, bu anlamda Mahkemenin kabul ve uygulamasında bir isabetsizlik bulunmadığı, ancak müşteki hakkında ... Devlet Hastanesi tarafından düzenlenen 22.10.2007 tarihli geçici raporda, vücudunda kemik kırığı olduğu bildirilen müştekinin yaralanmasının kişi üzerindeki etkisinin basit bir tıbbi müdahaleyle giderilebilecek ölçüde hafif olduğunun bildirilmesi, rapordaki bu kanaatin müştekinin yaralanmasının niteliği ile uyumlu olmaması ve dosya kapsamında hükme esas alınabilecek yeterlilikte bir rapor bulunmaması karşısında, müştekinin mevcut geçici raporunun en yakın Adli Tıp Şube Müdürlüğüne gönderilerek, yaralanmasının niteliğini duraksamaya yer vermeyecek şekilde gösterecek bir raporun aldırılması gerekirken, müştekinin film ve grafilerinin temin edilemediğinden bahisle yeniden rapor aldırılmasından vazgeçilerek yazılı şekilde eksik kovuşturmayla hüküm kurulması,

3) Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 esas- 2015/85 karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı ibarelerin iptal edilmesi nedeniyle hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 02.05.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.

.
Yargıtay — Esas No: 2013/8230, Karar No: 2014/4888, Tarih: 24.03.2014

**4. Hukuk Dairesi         2013/8230 E.  ,  2014/4888 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 12. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 02/10/2012

NUMARASI : 2011/251-2012/365

Davacı M.. O.. Mirasçıları M.. K.. vd vekili Avukat G.. K.. tarafından, davalı M.. İnternet Hizmetleri ve Yayıncılık Ltd. Şti vdl aleyhine 23/03/2011 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 02/10/2012 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacılar ve davalılar K.. E.. ve M.. İnternet Hizmetleri ve Yayıncılık Ltd. Şti vekilleri tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davacıların tüm, davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir .

2- Davalıların diğer temyiz itirazları yönünden;

Dava, haksız fiil nedeniyle manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı ve davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, davalının sahibi ve imtiyaz hakkı sahibi olduğu Yörem Gazetesinde, belli tarihlerde yazılan yazıların davacının kişilik haklarına saldırı niteliğinde olduğunu belirterek manevi tazminat isteminde bulunmuştur.

Davalılar, davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, dava konusu edilen ve 20/05/2011 tarihli yayın içeriğinde, yazının sol üst köşesinde bir sihirbaz şapkası figürünün kullanıldığı, şapkanın yanında sihirbaz asasının bulunduğu ve şapka içinden çıkmış izlenimi uyandıracak şekilde davacının fotoğrafının kullanıldığı ve fotoğrafın hemen altında da '' şapkadan çıkana bakın '' ifadesinin kullanıldığı görülmüş, bu yazı ve figür içeriğinin, davacının halk içinde küçük düşmesine neden olduğundan davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kişilik hakları hukuka aykırı olarak saldırıya uğrayan kimse manevi tazminat ödetilmesini isteyebilir. Yargıç, manevi tazminatın tutarını belirlerken, saldırı oluşturan eylem ve olayın özelliği yanında tarafların kusur oranını, sıfatını, işgal ettikleri makamı ve diğer sosyal ve ekonomik durumlarını da dikkate almalıdır. Tutarın belirlenmesinde her olaya göre değişebilecek özel durum ve koşulların bulunacağı da gözetilerek takdir hakkını etkileyecek nedenleri karar yerinde nesnel (objektif) olarak göstermelidir. Çünkü yasanın takdir hakkı verdiği durumlarda yargıcın, hukuk ve adalete uygun karar vereceği Medeni Yasa'nın 4. maddesinde belirtilmiştir. Takdir edilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir

nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır.

Davaya konu olayda; olay tarihi, yazıların içeriği ve yazılış şekli ile yukarıdaki ilkeler gözetildiğinde davalılardan K.. E.. ve M.. İnternet Hizmetleri ve Yayıncılık Ltd.Şti aleyhine hükmedilen manevi tazminat miktarı fazladır. Daha alt düzeyde manevi tazminata hükmedilmek üzere kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Temyiz olunan kararın yukarıda (2) nolu bentte gösterilen nedenlerle davalılardan K.. E.. ve M.. İnternet Hizmetleri ve Yayıncılık Ltd. Şti lehine BOZULMASINA, (1) nolu bentte gösterilen nedenlerle davacıların tüm, davalıların diğer temyiz itirazlarının ilk bentte gösterilen nedenlerle reddine ve temyiz eden davalılardan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 24/03/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.