muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/614, Karar No: 2019/727, Tarih: 20.06.2019

Somut Olayda, davacı 2014 yılı Nisan ve Aralık ayları arasında Seyyar Görevli olarak çalıştırıldığı halde Toplu İş Sözleşmesinin 35. maddesi gereğince ödenmesi gereken Seyyar Görev tazminatının ödenmediğini belirterek anılan alacağın hüküm altına alınmasını talep etmiştir. Mahkemece, Bakanlık tarafından seyyar görev puantaj cetvellerinin gönderildiği, ancak bu cetvellerde davacının hangi yerde görevlendirildiği ve görev yerinin memuriyet mahalli olup olmadığının yazmadığı, görevlendirmelerin seyyar görev tazminatına esas olabilecek nitelikte olmadığı belirtilerek talebin reddine karar verilmiştir. Ancak, dosya içeriğine göre, davacının talep konusu dönem içerisinde görevlendirildiği yerleri gösteren çizelgelerin gönderildiği ve davacının yaptığı görev unvanının 2014 yılı için seyyar görev tazminatı alabilecek işçiler arasında Maliye Bakanlığına vize ettirildiği anlaşılmaktadır. Davalı Bakanlık tarafından gönderilen yazıda, 6360 sayılı Kanun gereğince Büyükşehir Belediyesi sınırları il mülki sınırı sayıldığından, davacıya seyyar görev tazminatı ödemesi yapılmadığı belirtilmiştir.

Bu durumda, 6360 sayılı Kanun sonrası memuriyet mahallinin belirlenmesinde ayrı düzenlemeler getirildiği gözetilerek 6552 sayılı torba Kanun ile değiştirilen Harçlar Kanunu 3/g maddesi ve buna ilişkin çıkartılan genelgedeki düzenlemeler doğrultusunda ve gerekirse defterdarlıktan da sorularak davacının talep konusu dönem içerisinde görevlendirildiği yerlerin memuriyet mahalli olup olmadığı ayrı ayrı belirlenmelidir. Bu düzenleme ve görevlendirmeler sebebi ile seyyar görev tazminatına hak kazanıp kazanmadığı tereddüte yer vermeyecek şekilde belirlenerek sonuca gidilmelidir. Eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir..."

gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle yeniden yapılan yargılama sonunda mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki belgeler okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava, işçilik alacaklarının tahsili istemine ilişkindir.

Davacı adına üyesi olduğu Tarım-İş Sendikası vekili, müvekkilinin davalı Gıda Tarım ve Hayvancılık Bakanlığına (Bakanlık) bağlı Van İl Tarım Müdürlüğünde (Müdürlük) şoför olarak çalıştığını, işletmede uygulanmakta olan Toplu İş Sözleşmesinden (TİS) yararlandığını, TİS'in 35'inci maddesine göre seyyar görev tazminatı ödenmediğini ileri sürerek, sözü edilen alacağın davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Dava, işçilik alacaklarının tahsili istemine ilişkindir.

Davacı adına üyesi olduğu Tarım-İş Sendikası vekili, müvekkilinin davalı Gıda Tarım ve Hayvancılık Bakanlığına (Bakanlık) bağlı Van İl Tarım Müdürlüğünde (Müdürlük) şoför olarak çalıştığını, işletmede uygulanmakta olan Toplu İş Sözleşmesinden (TİS) yararlandığını, TİS'in 35'inci maddesine göre seyyar görev tazminatı ödenmediğini ileri sürerek, sözü edilen alacağın davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı Bakanlık vekili, 15. dönem TİS'in 35'inci maddesinde düzenlenen seyyar görev tazminatı ile ilgili 6245 sayılı Harcırah Kanunu ve Bütçe Kanunu hükümlerine yollama yapıldığını, 6245 sayılı Kanun'un 10.09.2014 tarihli ve 6552 sayılı Kanun ile değişik 3'üncü maddesinin (g) bendindeki hüküm ve bu hükmün uygulanması ile ilgili olarak yayımlanan Maliye Bakanlığı Bütçe ve Mali Kontrol Genel Müdürlüğünün "Memuriyet mahalli" konulu 17.09.2014 tarihli ve 7985 sayılı Genelgesi kapsamında yapılan görevlendirmelerde işçilere seyyar görev tazminatı ödendiğini, bu nedenlerle davacının müvekkili Bakanlıktan hiçbir alacağının bulunmadığını belirterek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, seyyar görev tazminatı bakımından isteklerin 2014 yılına ilişkin olduğu, bu konuda TİS'in 6245 sayılı Kanun'a atıf yaptığı, 2014 yılında seyyar görev tazminatı için vize alınan görevler arasında şoförlük hizmeti bulunduğu, bu nedenle seri hâlde açılan dosyalardan görevi şoförlük dışında personel özlük görevlisi, mücadele işçisi, satın alma görevlisi, muhasebe görevlisi ve evrakçı olanların istemlerinin bu nedenle; görevi şoförlük olanların taleplerinin ise sunulan puantajlarda hangi görevle görevlendirildiğinin, görev yerinin memuriyet mahalli içinde olup olmadığının yazılı olmaması nedeni ile reddi gerektiği gerekçesi ile reddine karar verilmiştir.

Davacı vekilinin temyizi üzerine karar Özel Dairece, yukarıda başlık bölümünde açıklanan nedenlerle bozulmuştur.

Mahkemece önceki hükümde direnilmiştir.

Direnme kararı taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Direnme yolu ile Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık, somut olayda seyyar görev tazminatı bakımından mahkemece yapılan araştırma ve incelemenin yeterli olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

Hukuk Genel Kurulundaki görüşmeler sırasında işin esasının incelenmesine geçilmeden önce, mahkemece direnme adı altında verilen hükmün yeni hüküm niteliğinde olup olmadığı, burada varılacak sonuca göre temyiz incelemesinin Özel Dairece mi yoksa Hukuk Genel Kurulu tarafından mı yapılması gerektiği ön sorun olarak tartışılıp değerlendirilmiştir.

Hukuk Genel Kurulundaki görüşmeler sırasında işin esasının incelenmesine geçilmeden önce, mahkemece direnme adı altında verilen hükmün yeni hüküm niteliğinde olup olmadığı, burada varılacak sonuca göre temyiz incelemesinin Özel Dairece mi yoksa Hukuk Genel Kurulu tarafından mı yapılması gerektiği ön sorun olarak tartışılıp değerlendirilmiştir.

Bilindiği üzere, direnme kararının varlığından söz edilebilmesi için, mahkemenin bozmadan esinlenerek yeni herhangi bir delil toplamadan önceki deliller çerçevesinde karar vermesi, gerekçesini önceki kararına göre genişletebilirse de değiştirmemesi gerekir (6217 sayılı Kanun'un 30'uncu maddesi ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’na eklenen “Geçici madde 3” atfıyla uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 429'uncu maddesi).

Mahkemenin yeni bir delile dayanarak veya bozmadan esinlenerek gerekçesini değiştirerek veya daha önce üzerinde durmadığı bir hususu bozma kararında işaret olunan şekilde değerlendirerek karar vermiş olması hâlinde direnme kararının varlığından söz edilemez.

Somut olayda, Mahkemece ilk kararda 2014 yılında vize alınan işler arasında yaptıkları işin bulunmaması nedeni ile şoför olmayan davacıların seyyar görev tazminatı istemlerinin bu nedenle; şoför olan davacılar yönünden ise, puantaj cetvellerinde hangi yerde görevlendirildiği, bu görev yerinin memuriyet mahalli içinde olup olmadığının yazılı olmadığı, bu durumda bu cetvellerin 6245 sayılı Kanun'da belirtildiği şekilde seyyar görev tazminatına esas olabilecek nitelikte kabul edilemeyeceği gerekçesi ile seyyar görev tazminatı taleplerinin reddine karar verilmiş iken, kararın Özel Dairece bozulmasından sonra, Mahkemece tensip tutanağının (3) numaralı bendinde somutlaştırma ilkesi gereğince davacıların 2014 yılı Nisan-Aralık ayları içerisinde görevlendirildiği yerlerin neresi olduğunun ve 27.11.2014 tarihli Harcırah Kanunu Genel Tebliğine göre Van Büyükşehir Belediyesi il mülki sınırları ve memuriyet mahalli olup olmadığının liste hâlinde bildirilmesi için davacı vekiline süre verildiği, davacı vekilinin bu ara kararı uyarınca hazırladığı bir listenin bulunmadığı, duruşmada bozmaya uyulmasını talep ettiği, davalı vekilinin ise aynı mahiyetteki Müdürlüğün 22.06.2017 tarihli ve 1560802 sayılı yazısını ekleyerek sunduğu 11.07.2017 havale tarihli dilekçesinde tebliğe göre kurumlarınca sağlanan taşıt araçları ile gidilip gelinebilen yerlerin memuriyet mahalli olarak belirlendiğini, Müdürlüğün yazısında da adı geçen personellerin görevlendirilmelerinde görev mahalline ulaşımlarının il müdürlüğüne ait hizmet araçları ile sağlandığının bildirdiğini belirterek önceki hükümde direnilmesini ya da bu yönde yapılacak inceleme sonucu bu gerekçeyle davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, sonuç olarak dosyada mevcut ve itiraz edilmeyen dava konusu seyyar görev tazminatına esas gidilen yerleri gösteren yazı ve taşıt görev emirlerinden davacıların anılan yerlere taşıt görev emirlerinde plakası da yazılı Kurum aracı ile gittikleri, aynı gün çalıştıkları iş yerine yine aynı Kurum aracı ile geri döndükleri, gittikleri yerlerin Büyükşehir Belediyesi sınırları içindeki merkeze bağlı köyler ile Van ili sınırlarındaki ilçeler olduğu, Van ili dışındaki hiç bir yere gidilmediğinin net olarak belli olduğu, böyle olunca seyyar görev tazminatına esas olarak davacıların gittikleri tüm yerlerin 6552 sayılı Kanun ile değiştirilen 6245 sayılı Harcırah Kanunun 3/g maddesinde tanımlanan memuriyet mahalli sınırları içinde kaldığı gibi, tüm bu yerlere Kurum aracı ile gidip, aynı gün çalıştıkları iş yerlerine yine Kurumun aracı ile geri döndüklerinden memuriyet mahalli sayıldığı, seri hâldeki dosyalardan altı dosyanın davacısının kendi dava dilekçelerinde yazılı görevlerine göre dava konusu 2014 yılı için vize alınmayan işlerde çalıştıkları gibi, bunlar açısından da 6552 sayılı Kanun ile değişik 6245 sayılı Kanun'un 3/g ve tebliğ hükümleri çerçevesinde gittikleri yerlerin memuriyet mahalli içinde kaldığı belirtilerek uyuşmazlığın çözümü ve hüküm kurmaya yeterli tüm bilgi, belge ve kayıtlar dosya içinde mevcut olduğu gerekçesiyle önceki hükümde direnilmesine karar verildiği görülmüştür.

Bu durumda direnme adı altında verilen karar gerçekte daha önce Özel Dairece incelenip değerlendirilmeyen yeni olgu ve gerekçeye dayalı yeni hüküm niteliğindedir.

Hâl böyle olunca; verilen bu yeni hükmü temyizen incelenme görevi Hukuk Genel Kuruluna değil, Özel Daireye aittir.

Bu nedenle, yeni hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesi için dosya Özel Daireye gönderilmelidir.

S O N U Ç: Yukarıda gösterilen nedenlerle taraf vekillerinin yeni hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesi için dosyanın 22. HUKUK DAİRESİNE GÖNDERİLMESİNE, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere 20.06.2019 tarihinde oy birliğiyle kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/25759, Karar No: 2015/9789, Tarih: 04.05.2015

**5. Hukuk Dairesi         2014/25759 E.  ,  2015/9789 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 23. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 23/10/2013

NUMARASI : 2013/584-2013/415

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın görev yönünden reddine dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacılar vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, dava konusu taşınmaza fiilen el atılmadığı, bu itibarla davanın idari yargıda tam yargı davası olarak görülmesi gerektiği kabul edilerek yargı yolu bakımından davanın GÖREV yönünden reddine karar verilmiş; hüküm, davacılar vekilince temyiz edilmiştir.

Yapılan yargılama sırasında dere koruma alanında kalan taşınmaza davalı idarece fiilen el atılmadığı anlaşılmıştır.

11.06.2013 tarihinde yürürlüğe giren 6487 sayılı yasanın 21. maddesi ile Kamulaştırma Kanununun geçici 6. maddesinde yapılan değişiklik ile; “Uygulama imar planlarında umumi hizmetlere ve resmî kurumlara ayrılmak suretiyle veya ilgili kanunların uygulamasıyla tasarrufu kısıtlanan taşınmazlar hakkında, 3/5/1985 tarihli ve 3194 sayılı İmar Kanununda öngörülen idari başvuru ve işlemler tamamlandıktan sonra idari yargıda dava açılabilir. Bu madde hükümleri karara bağlanmamış veya kararı kesinleşmemiş tüm davalara uygulanır.” hükmü getirilmiştir.

Öte yandan Anayasa Mahkemesi’nin 25.09.2013 gün 2013/93 Esas, 2013/101 Karar sayılı ilamında da; “Kamulaştırmasız el atmadan söz edilebilmesi için taşınmaz zilyetliğinin idareye geçmesi ve taşınmazın fiilen kamu hizmetine tahsis edilmiş olması gerektiği; imar kısıtlamalarında taşınmazın zilyetliğinin malikte kalmaya devam etmekte olup, yalnızca malikin tasarruf yetkisinin, ilgili mevzuattan kaynaklanan bazı kısıtlamalara maruz kaldığı, bu nedenle imar kısıtlamalarından kaynaklanan tazminat davalarının idari yargıda açılabileceği” kabul edilmiştir.

Açıklanan nedenlerle yargı yolu bakımından mahkemenin görevsizliği nedeniyle davanın görevden reddine karar verilmesinde ve görevsizlik hususu yasa değişikliğinden kaynaklandığından taraflar lehine vekalet ücreti takdir edilmemesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davacılar vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 04.05.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/10385, Karar No: 2006/13329, Tarih: 27.11.2006

**21. Hukuk Dairesi         2006/10385 E.  ,  2006/13329 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bandırma 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 12/05/2006

Davacı, iş kazası sonucu maluliyetinden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine   karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davacı ile davalı vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan  ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle  kararın dayandığı gerektirici nedenlere göre davalının tüm davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine.

2- Dava, iş kazası sonucu beden güçkaybına uğrayan davacının maddi ve manevi zararının giderilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece istemin kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Zararlandırıcı sigorta olayına maruz kalan sigortalının maddi zararının hesaplanmasında, gerçek ücretin  esas alınması koşuldur. Gerçek ücret ise; işçinin kıdemi ve yaptığı işin özelliği ve niteliğine göre  işçiye ödenmesi gereken ücret olduğu, işyeri veya sigorta kayıtlarına geçmiş ücret olmadığı  Yargıtay'ın yerleşmiş görüşlerindendir.

Somut olayda davacı olay tarihinde 33 yaşında olup duvar sıvası ve BTB yapıştırma işi yaparken iş kazası geçirmiştir. İşin özelliği ve niteliği gereği yapılması ustalık gerektiren bir iş olduğundan davacının gerek yaşı, gerek iş kıdemi gerekse yaptığı işin özelliği gereği usta olduğunun kabulü gerekirken mahkemece, sigorta müfettişi tarafından hazırlanan raporda davacının boya badana işçisi olduğuna ilişkin yapılan belirlemenin dayanağının bulunmadığı gözetilmeksizin davacının usta yardımcısı olduğunun kabulü ile bilirkişi raporunda usta yardımcısı ücretine göre yapılan hesaplama esas alınarak hüküm kurulmuş olması isabetsiz olmuştur.

Maddi  zararın hesabında hüküm tarihine en yakın  tarihte belli olan asgari  ücretin esas alınması zorunludur.  Öte yandan asgari ücret kamu düzenine yönelik olduğundan, hakim bu hususu re'sen  nazara almakla yükümlüdür. Diğer yandan dava hukuksal niteliği itibariyle  sigortaca  karşılanmayan zararın tazmini isteğine ilişkindir.  Bu nedenle, hak  sahiplerinin zararı belirlendikten  sonra mükerrer ödemeyi ve haksız zenginleşmeyi önlemek için hüküm tarihine en yakın tarihte yürürlükte bulunan katsayı ile hak sahiplerinin  gelirlerindeki artışları saptamak suretiyle tazminattan indirilmesi gerektiği açıktır.

Somut olayda mahkemece 12.05.2006 tarihinde hüküm kurulmuş, hükme dayanak alınan 22.09.2003 tarihli raporda ise sigortalının ücreti asgari ücrete oranlanmak suretiyle tesbit edilmiş, bulunan maddi zarardan S.S.K.'ca  13.03.2006 tarihinde bildirilen peşin sermaye değeri düşülmek suretiyle maddi tazminat miktarı saptanmış, raporun tanzim  tarihinden sonra hüküm tarihine kadar asgari ücret birkaç defa değişmiştir.

Somut olayda mahkemece 12.05.2006 tarihinde hüküm kurulmuş, hükme dayanak alınan 22.09.2003 tarihli raporda ise sigortalının ücreti asgari ücrete oranlanmak suretiyle tesbit edilmiş, bulunan maddi zarardan S.S.K.'ca  13.03.2006 tarihinde bildirilen peşin sermaye değeri düşülmek suretiyle maddi tazminat miktarı saptanmış, raporun tanzim  tarihinden sonra hüküm tarihine kadar asgari ücret birkaç defa değişmiştir.

Hal böyle olunca hükme dayanak alınan hesap raporunun yukarıda açıklanan ilkeleri içermediği görülmektedir.

Mahkemece yapılacak iş; İnşaatçılar Odasından emsal sıva ve B.T.M.  ustasının olay tarihinden itibaren alabileceği günlük veya aylık net ücretini her yıl için ayrı ayrı sormak; hüküm tarihine en yakın tarihte belli olan asgari ücretteki artış miktarı nazara alınarak davacının maddi zararını yeniden belirlemek ve belirlenen bu maddi zarardan 4447 sayılı Yasa'nın Ek 38. maddesi gereğince hüküm tarihine en yakın tarihte belli olan verilere göre hesaplanan peşin sermaye değeri indirilmek suretiyle sonuca gitmektir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin  yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

O halde, davacının  bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının davalıya yükletilmesine, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 27.11.2006 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14828, Karar No: 2013/19261, Tarih: 05.12.2013

**4. Hukuk Dairesi         2013/14828 E.  ,  2013/19261 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

.

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 03/05/2010 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; asıl davanın kısmen kabulüne, karşı davanın reddine dair verilen .../06/2013 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı-karşı davacı ... vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

...- Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve bozmanın kapsamı dışında kalarak kesinleşmiş olan yönlere ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesi olanağı bulunmamasına göre davalı-karşı davacının, karşı davaya yönelik temyiz itirazları reddedilmelidir.

...- Davalı-Karşı davacının, asıl davaya yönelik temyiz itirazlarına gelince;

Asıl dava, haksız şikâyet nedeniyle manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, asıl davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı-karşı davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı-karşı davalı, davalı-karşı davacı ... tarafından, Valilik Makamına verilen, 03/09/2009 tarihli şikayet dilekçesi nedeniyle manevi tazminat isteminde bulunmuştur.

Davalı-karşı davacı asıl davanın reddedilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkeme tarafından verilen, asıl davanın kısmen kabulüne dair 03/05/2011 tarihli karar, Dairemizin 03/.../2012 gün 2011/10594 Esas – 2012/14146 Karar sayılı ilamı ile bozulmuştur. Bozma ilamında; davalı-karşı davacı ...’in şikâyeti üzerine yapılan incelemeyle ilgili tüm kayıt ve belgeler ile varsa soruşturma dosyası getirtilerek, varılacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken, eksik araştırma ile hüküm kurulmasının doğru olmadığı belirtilmiştir.

Mahkemece bozma ilamına uyulmasına karar verilmiş, davanın taraflarından, bozma ilamı doğrultusunda sunabilecekleri belgeleri sunmaları, kurumlardan getirtilecek belgeler için ise bilgi vermeleri istenilmiş, ancak davalı-karşı davacı ...’in şikâyeti üzerine yapılan incelemeyle ilgili belge ve kayıtlar Tekirdağ Valiliği’nden getirtilmediği gibi, konu ile ilgili bir soruşturma dosyası bulunup bulunmadığı da anılan kurumdan sorulmamıştır. Mahkemece bozma ilamına uyulduğuna göre, bozma ilamının gereği yerine getirilmek üzere kararın bozulması gerekmiştir.

.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın, yukarıda (...) no'lu bentte açıklanan nedenlerle asıl dava yönünden BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalı-karşı davacının asıl davaya yönelik diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, davalı-karşı davacının, karşı davaya yönelik temyiz itirazlarının (...) no'lu bentte açıklanan nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 05/.../2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/26150, Karar No: 2013/25948, Tarih: 11.11.2013

**2. Ceza Dairesi         2013/26150 E.  ,  2013/25948 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2012/51001

MAHKEMESİ : Antalya 10. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 14/12/2011

NUMARASI : 2011/696 (E) ve 2011/767 (K)

SUÇ : Hırsızlık

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

I- Yakınanın, park halindeki aracında bulunan akülerin çalındığı geceyi takip eden gece, park halindeki başka bir araca ait aküleri çalmaya çalıştıkları esnada S. S..ile C. H..'in, suçüstü polis ekibi tarafından yakalanmaları, Selim'in önceki gece yakınana ait aracın akülerini de kendisinin, Can ve temyize konu suça sürüklenen çocuk S.. M.. ile birlikte çaldıklarını, beraberce hurdacı olan G. M..'ya götürüp sattıklarını belirtmesi, suça sürüklenen çocuğun üzerine atılı suçu aşamalardaki savunmalarında inkar etmesi ve Selim ile aralarının açık olduğunu, bu nedenle kendisine suç attığını ifade etmesi, Can'ın da ifadelerinde Selim'in iddiasını doğrulamaması, işyerinde yapılan aramada yakınana ait akülerin ele geçirildiği Gökhan'ın, suça konu aküleri Selim'in kendisine yalnız olarak getirip sattığını, o esnada yanında başkalarının bulunmadığını belirtmesi karşısında, suça sürüklenen çocuğun yükletilen suçu işlendiğne ilişkin sanık Selim'in suç atma niteliğindeki ifadesinden başka mahkumiyeti için yeter nitelikte kuşkudan uzak kesin kanıtların neler olduğu denetime olanak sağlayacak şekilde gösterilip tartışılmadan yazılı şekilde mahkumiyet hükmü verilmesi,

II- Kabule göre de;

1- Suça sürüklenen çocuğun, park halindeki yakınana ait kamyonun, kullanımı gereği açıkta bulunan akülerini çalması biçimindeki eyleminin, 5237 sayılı TCK'nın 142/1-e maddesine uyduğu gözetilmeden aynı Kanunun 142/1-b maddesinden hüküm kurulması,

2- Karar başlığında yakınanın ad ve soyadına yer verilmemek suretiyle 5271 sayılı CMK'nın 232/2-b maddesine aykırı davranılması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuğun temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 11/11/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/23866, Karar No: 2015/2979, Tarih: 06.02.2015

**8. Hukuk Dairesi         2014/23866 E.  ,  2015/2979 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davada, 4721 Sayılı TMK'nın "Miras Hukuku" (TMK.3.Kitap) hükümlerinden kaynaklanan ve diğer dairelerin görevine girmeyen davalar sonucu verilen hüküm ve kararların Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih 2015/8 sayılı Kararı ile hazırlanıp, 22.01.2015 Tarihli ve 29244 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Hukuk Daireleri'ne ilişkin iş bölümü uyarınca, hükme yöneltilen temyiz itirazlarının incelenmesi Yargıtay (14.) Hukuk Dairesi'nin görev alanına girmesi nedeniyle, dosyanın anılan Daire Başkanlığı'na GÖNDERİLMESİNE, 06/02/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.