muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/3709, Karar No: 2021/13617, Tarih: 27.12.2021

193 sayılı Gelir Vergisi Kanunu'nun 70. maddesinde; gayrimenkul sermaye iradının tarifi yapılmıştır. Bu maddede sayılan mal ve hakların sahipleri, mutasarrıfları, zilyetleri, irtifak ve intifa hakkı sahipleri veya kiracıları tarafından kiraya verilmesinden elde edilen iratların gayrimenkul sermaye iradı olduğu maddenin ilk fıkrasında açıklanmış ve 1.bentte diğer unsurlar yanında bina da (döşeli olarak kiraya verilenlerde döşeme için kira bedelleri de dahil) sayılmıştır.

Yine Gelir Vergisi Kanunu'nun 70. maddesi, iş yeri kiralama işlemi nedeniyle gayrimenkul sermaye iradı elde edilen hallerde kazançların vergilendirilmesinde stopaj usulünü getirmiştir. Stopaj, kira bedelinden yasada belirtilen orandaki miktarın kiracı tarafından kiraya veren adına Vergi Dairesi'ne ödenmesi gereken meblağdır. Stopajda yükümlü kiraya veren, sorumlu ise kiracıdır.

Somut olayda; her ne kadar hükme esas alınan bilirkişi raporunda, davalı/karşı davacının sunduğu gelir vergisi beyannameleri, tahakkuk fişleri vs belgeler dikkate alınarak davaya konu dönem itibariyle gelir vergisi beyannamesi içinde bulunan stopaj vergileri tespit edilerek hesaplama yapılmış ise de anılan raporda yeterli bilimsel dayanak ve gerekçe gösterilmemiş olduğundan işbu rapor denetime ve hüküm kurmaya elverişli nitelikte değildir.

O halde, bölge adliye mahkemesince; yukarıda açıklanan maddi ve hukuki olgular gözetilerek, içerisinde vergi hukukunda uzman bilirkişinin de bulunduğu bilirkişi heyetinden; tarafların itirazları da karşılanmak suretiyle elde edilen net kira gelirleri yönünden taraf ve Yargıtay denetimine elverişli rapor alınması ve ulaşılacak sonuca karşı davanın esası hakkında bir karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması, usul ve kanuna aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle davalı/karşı davacının tüm, davacı/karşı davalının asıl davaya yönelik temyiz itirazlarının reddine, ikinci bentte açıklanan nedenlerle 6100 sayılı HMK'nın 371. maddesi uyarınca temyiz olunan bölge adliye mahkemesi kararının davacı/karşı davalı yararına BOZULMASINA, 25.460 TL bakiye temyiz harcının temyiz eden davalı/karşı davacıya yükletilmesine, 2.638 TL peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz eden davacı/karşı davalıya iadesine, dosyanın HMK'nın 373/2 maddesi uyarınca kararı veren bölge adliye mahkemesine gönderilmesine, 27/12/2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/14051, Karar No: 2011/4904, Tarih: 27.04.2011

**1. Hukuk Dairesi         2010/14051 E.  ,  2011/4904 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : CEYHAN 2. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 28/01/2009

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, 104 parsel sayılı taşınmazın kadastro tespitinin kesinleşmeden önce itirazlı olarak 4.6.1975 tarih 9 sıra nolu tapulu taşınmazdaki payını davalıların miras bırakanı S Ç.'ten satın aldığını, kadastro mahkemesinde tespite itiraz davasının sonuçlanarak davalıların murisi S. Ç. adına tesciline karar verildiğini, tapuda adına tescili gerekirken davalı mirasçıların taşınmazı diğer davalı H.G.e satış suretiyle temlik ettiklerini ileri sürerek S.Ç.ten gelen payın iptali ve adına tescil kararı verilmesini istemiştir.

Davalılar, iddiaların yerinde olmadığını belirtip davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece,  3402 Sayılı Yasanın 12/3 maddesi uyarınca 10 yıllık hak düşürücü sürenin geçtiği gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı vekili  tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi . .raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

Dava, kadastro tespit tutanağının düzenlenmesinden sonra tapudan edinilen payın 3402 Sayılı Yasanın 26. ve 40. maddeleri gereğince tescili isteğine ilişkindir.

Mahkemece, 3402 Sayılı Yasanın 12/3 maddesinde öngörülen hak düşürücü süreden dolayı davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriğinden ve toplanan delillerden; çekişme konusu taşınmazın Aralık 1954 tarih 50 sıra nolu tapu kaydı uygulanmak suretiyle 3/20 payın davalıların miras bırakanı S. Ç.  diğer payların ise dava dışı kişiler adına tespit edildiği ve anılan tespite karşı tapulama mahkemesinde dava dışı kişiler tarafından açılan dava sonunda C.T. Mahkemesinin 1979/280 esas 1981/136 karar 28.4.1981 tarihli kararı ie 8/42 payın S.Ç. adına tesciline karar verildiği ve bu kararın derecattan geçerek 28.5.1982 tarihinde kesinleştiği anlaşılmaktadır.

Kadastro tespit tutanağı 14.8.1959 tarihinde düzenlenmiş,  davacı tespite dayanak Aralık 1954 tarih 50 sıra nolu tapu kaydı üzerinden tespitten sonra 4.6.1975 tarihinde S. Ç.ten 3/20 payını satın almak suretiyle kayden malik olmuştur.

O halde, davacının durumunun 3402 Sayılı Kadastro Kanunun 26. ve 40. maddeleri kapsamında değerlendirilmesi gerekeceği açıktır. Bu durumda, davacının dayandığı hukuki sebep kadastro tespit tutanağının tanzim tarihinden önceki bir neden olmayıp sonradan doğan hakka ilişkin bulunması nedeniyle somut olayda aynı yasanın 12/3 maddesinin uygulama yeri yoktur.

Hal böyle olunca, tarafların istek ve savunmaları doğrultusunda delillerin toplanarak işin esası bakımından bir karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ve yasal olmayan gerekçe ile yazılı olduğu üzere hüküm kurulması doğru değildir.

Davacının temyiz itirazları yerindedir. Kabulüyle, hükmün açıklanan nedenlerle HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 27.04.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7929, Karar No: 2019/11615, Tarih: 09.12.2019

**5. Ceza Dairesi         2015/7929 E.  ,  2019/11615 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Görevi kötüye kullanma

HÜKÜM : Beraat (sanık ... hakkında),mahkumiyet (diğer sanıklar hakkında)

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık ... hakkında kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Delilleri takdir ve gerekçesi gösterilmek suretiyle verilen beraat hükmü usul ve kanuna uygun olduğundan yerinde görülmeyen katılan vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,

Sanıklar ..., ..., ... ve ... haklarında kurulan hükümlere yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde ise;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanık ... hakkında yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Suç tarihlerinde ... Adliyesinde zabıt katibi olarak görev yapan sanıklar ... ve ... ile mübaşir olarak görev yapan sanık ...'ın Kadastro Mahkemesince verilen kararların kesinleştirme işlemlerini yapmadıkları, yine aynı mahkemedeki Yargıtay onama ilamlarını tebliğe çıkarmadıkları ve Yargıtayca bozulmasına karar verilenleri yeni esasa kaydetmedikleri iddiası ile açılan kamu davasında mahkumiyetlerine karar verilmiş ise de; suç tarihinde yürürlükte bulunan Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun

Yargıtay kararlarının tebliği başlıklı 438. maddesindeki "Yargıtayın bozma kararları ile onama kararları mahkeme yazı işleri müdürü tarafından derhâl taraflara tebliğ edilir." hükmü ile Hukuk ve Ticaret Mahkemeleri Yazı İşleri Yönetmeliğinin ilamların tebliği ve tevdii başlıklı 52. maddesinde yer alan "Kalem Şefi (yazı işleri müdürü) veya Muavini ilâmları taraflara tebliğ eder..." şeklindeki düzenlemeler karşısında, iddia konusu eylemlerden dolayı yazı işleri müdürü olan sanık ...'nın görevli olduğu anlaşılmakla, diğer sanıkların isnat edilen eylemlerden ne şekilde sorumlu oldukları, kendilerine tevdi edilen hangi görevi yerine getirmedikleri, suça katılımlarının ne şekilde olduğu hususları karar yerinde tartışılıp gerekçeleriyle gösterilmeden yazılı şekilde mahkumiyetlerine karar verilmesi,

Kabule göre de;

Yüklenen suçu bir suç işleme kararının icrası kapsamında değişik tarihlerde birden fazla olacak şekilde işleyen sanıklar hakkında TCK'nın 43/1. maddesinin uygulanmaması,

Kabule göre de;

Yüklenen suçu bir suç işleme kararının icrası kapsamında değişik tarihlerde birden fazla olacak şekilde işleyen sanıklar hakkında TCK'nın 43/1. maddesinin uygulanmaması,

5271 sayılı CMK'nın 5728 sayılı Yasa ile değişik 231/5. maddesi uyarınca mahkemece hükmolunan iki yıl veya daha az süreli hapis veya adli para cezasına ilişkin hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilebilmesi için; sanığın daha önce kasıtlı bir suçtan mahkum olmaması, mahkemece sanığın kişilik özellikleri ile duruşmadaki tutum ve davranışları göz önünde bulundurularak yeniden suç işlemeyeceği hususunda kanaate varılması ve suçun işlenmesiyle mağdurun veya kamunun uğradığı zararın aynen iade, suçtan önceki hale getirme veya tazmin suretiyle tamamen giderilmesi gerektiği, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun Dairemizce de benimsenen 03/02/2009 tarihli ve 2008/11-250 Esas, 2009/13 sayılı Kararında da açıklandığı üzere, CMK’nın 231/6-c maddesinde düzenlenen "giderilmesi gereken zarar" kavramının, somut, belirlenebilir maddi zarar olduğu, manevi zararların bu kapsamda bulunmadığı, dolayısıyla engel sabıkası olmayan sanık ... hakkında, somut maddi zararın ne olduğu denetime imkan verecek şekilde araştırılıp, kararda gösterilmeden, yasal ve yeterli olmayan gerekçe ile adı geçen sanık hakkında CMK'nın 231/5. maddesinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi,

Yüklenen suçu TCK'nın 53/1-a maddesindeki hak ve yetkileri kötüye kullanmak suretiyle işlediği kabul edilen sanıklar hakkında aynı Kanunun 53/5. maddesi uyarınca hak yoksunluğuna hükmedilmesi gerektiğinin nazara alınmaması,

Kanuna aykırı, sanıklar ..., ... ve ... müdafi, sanıklar ... ve ... ile katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA 09/12/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/15487, Karar No: 2010/131, Tarih: 11.01.2010

**5. Hukuk Dairesi         2009/15487 E.  ,  2010/131 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 19. maddesi uyarınca tapusuz taşınmaz üzerindeki bulunan muhtesatın kamulaştırma bedelinin tesbiti davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın reddine dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün duruşmalı olarak Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş ise de; dosyada davetiye gideri bulunmadığından duruşma isteminin reddi ile incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verilerek, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 19. maddesi uyarınca tapusuz taşınmaz üzerindeki bulunan muhtesatın kamulaştırma bedelinin tesbiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, Kamulaştırma Kanununun 7. ve 8. maddelerinde belirtilen ön koşulların yerine getirilmediğinden bahisle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Davaya konu muhtesatın malikinin mahkeme kararı ile belirleneceği, malik ile idarenin Kamulaştırma Kanununun 7. ve 8. maddeleri uyarınca anlaşmaya varması halinde, aynı Kanunun 19. maddesi gözönüne alındığında bu durum ileride başka ihtilaflara yol açabileceğinden, Kamulaştırma Kanununun 8. maddesindeki prosedürün uygulanma olanağı yoktur.

Bu nedenle, işin esasına girilerek Kamulaştırma Kanununun 19. maddesi uyarınca muhtesat malikinin belirlenerek itiraz olmaz ise belirlenen bedelin zilyedine ödenmesine, itiraz olursa, ileride belirlenecek hak sahibine ödenmek üzere üçer aylık vadeli hesaba yatırılmasına karar verilmesi gerektiği düşünülmeden, yazılı şekilde davanın reddine karar verilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, 11.01.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/12200, Karar No: 2015/16259, Tarih: 10.09.2015

**21. Hukuk Dairesi         2015/12200 E.  ,  2015/16259 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Denizli 4. İş Mahkemesi

TARİHİ : 05/05/2015

NUMARASI : 2014/373-2015/235

Davacı, yurtdışında çalışmaya başladığı tarihin Türkiye içinde sigortalılık başlangıç tarihi olduğunun tespiti ile tahsis talebini takip eden aybaşından itibaren yaşlılık aylığı almaya hak kazandığının tespitine, aksi yöndeki kurum işleminin iptaline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere ve özellikle sigortalılık başlangıç tarihinin 06.01.1982 olarak tespitine dair hükmün yerinde bulunmasına göre davalı Kurumun aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava, davacının Almanya’da sigortaya giriş tarihi olan 07.09.1981 tarihinin sigortalılık başlangıç tarihi ve 01.04.2014 tarihinden itibaren yaşlılık aylığına hak kazandığının tespiti ve yaşlılık aylıklarının yasal faiziyle birlikte ödenmesi istemine ilişkindir. Davacı vekili, 08.08.2014 tarihli dilekçesi ile sigortalılık başlangıç tarihine dair talebini daraltarak (kısmen feragat) 06.01.1982 olarak açıklamıştır.

Mahkemece, davanın ıslah dilekçesi ile daraltılan talep doğrultusunda kabulü ile davacının Türkiye'deki sigortalılık başlangıcının Almanya'da 18 yaşını doldurduktan sonra işe girdiği 06/01/1982 tarihi olarak tespitine, davacının tahsis talebini izleyen 01/04/2014 tarihinden itibaren yaşlılık aylığı bağlanması gerektiğinin tespitine, tahakkuk edecek aylıkların ödeme tarihlerinden işleyecek yasal faizi ile birlikte davacıya ödenmesine, aksine Kurum işleminin iptaline karar verilmiştir.

3201 sayılı Kanun’un 6/A-(a) bendine göre bu Kanuna göre değerlendirilen sürelere istinaden aylık tahsisi yapılabilmesi için yurda kesin dönülmüş olması şarttır. Kanun’un 6/B fıkrasının 1.cümlesine göre bu Kanun hükümlerinden yararlanmak suretiyle aylık bağlananlardan tekrar yurt dışında yabancı ülke mevzuatına tabi çalışanlar, ikamete dayalı bir sosyal sigorta ya da sosyal yardım ödeneği alanların aylıkları, tekrar çalışmaya başladıkları veya ikamete dayalı bir ödenek almaya başladıkları tarihten itibaren kesilir. Türkiye'de sigortalı olarak çalışmaya başlayanlar hakkında 31/5/2006 tarihli ve 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun sosyal güvenlik destek primine tabi olarak çalışılmasına ilişkin hükümleri uygulanır.

Kesin dönüş kavramının tanımı Yönetmelik'in "Tanımlar" başlıklı 4.maddesinin (d) bendinde yapılmıştır. Buna göre kesin dönüş; aylık tahsis talebinde bulunanların yurtdışındaki çalışmalarının sona ermesini, ikamete dayalı bir sosyal sigorta ya da sosyal yardım ödeneği almamaları durumunu ifade eder. Bu tanımda geçen sosyal sigorta ödeneği deyiminden; çalışma yaşamı süresince karşılaşılan hastalık, iş kazası, meslek hastalığı veya işsizlik gibi riskler nedeniyle iş göremezlik veya işsizlik gibi adlar altında yapılan ikamete dayalı ödenekler, sosyal yardım ödeneği deyiminden ise bulunulan ülke mevzuatı kapsamında, geçimlerini sağlayacak hiçbir gelirleri olmayan veya mevcut gelirleriyle geçimlerini sağlamakta güçlük çeken kişilerin asgari geçim düzeyi ile sınırlı olmak üzere geçimlerinin sağlanması amacıyla kamu kurum ve kuruluşları tarafından muhtaçlık durumuna ve süresine göre ödenen, ikamet şartına bağlı nakdi yardımlar anlaşılmalıdır.

Yurda kesin dönüş, yurt dışında çalışan Türk vatandaşlarının, çalışma hayatına yönelik tüm ilişkilerini gerek çalıştığı işyerleri ve gerekse ilgili olduğu tüm sosyal güvenlik kuruluşları yönünden sona erdirerek yerleşmek ve sosyal güvenliklerini burada sağlamak üzere Türkiye’ye dönüş yapmalarını ifade eder. Kısaca, “yurt dışı çalışma ilişkisinin ve bu bağlamda sosyal güvenlik kurumlarıyla sigortalı ilişkinin sona ermesi”dir (Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 22.10.1997 gün ve 1997/10-588-857 E.K ve 1998/10-645 E. 1999-237 K.)

Yurda kesin dönüş koşulu borçlanma yoluyla aylık talebinde bulunanların tümü için geçerli olup evli olsun yada olmasın yurt dışında ev kadını olarak bulunan Türk vatandaşlarının da aylık tahsisi için yurda kesin dönüş yapmaları gerekir. Bu konuda kanun koyucu tarafından ev kadınları yararına herhangi bir ayırıma gidilmemiştir.

Yurt dışında işçi sıfatıyla çalışma hayatıyla ilgili tüm bağlarını ve ilişkisini bitirmeden geçici sürelerle yurda giriş yapmak ve yabancı ülke sosyal güvenlik kuruluşlarından yardım almak kesin dönüş yapıldığı anlamına gelmez. Sigortalının yaşlılık aylığı talep tarihinde yurt dışında bulunması aylık talep etmesine engel olmadığı gibi yurt dışında bulunmak tek başına yurda kesin dönüş yapılmadığı anlamına gelmez.

Yurt dışında yaşlılık veya maluliyet aylığı bağlanması, çalışma ve sigortalı ilişkisinin sona erdiğini gösterdiğinden kesin dönüşe karinedir. İşçinin, çalıştığı ülkeden işsizlik yardımı, hastalık, geçici işgöremezlik ve benzeri çalışmaya veya sigortalılığa dayalı yardımlar alması halinde sigortalının kesin dönüş yapmadığı kabul edilmelidir.

İkamet şartına bağlı olmayan sosyal sigorta ya da sosyal yardım ödeneği kesin dönüşe engel değildir.

Yurt dışında yaşlılık veya maluliyet aylığı bağlanması, çalışma ve sigortalı ilişkisinin sona erdiğini gösterdiğinden kesin dönüşe karinedir. İşçinin, çalıştığı ülkeden işsizlik yardımı, hastalık, geçici işgöremezlik ve benzeri çalışmaya veya sigortalılığa dayalı yardımlar alması halinde sigortalının kesin dönüş yapmadığı kabul edilmelidir.

İkamet şartına bağlı olmayan sosyal sigorta ya da sosyal yardım ödeneği kesin dönüşe engel değildir.

Yurda kesin dönüş koşulunun aylık bağlanırken Kurumca, yargılamada ise mahkemece re'sen araştırılması gerekir. 3201 sayılı Kanun'un 6.maddesi uyarınca yaşlılık aylığına hak kazanma koşullarının gerçekleşip gerçekleşmediği, tarafların beyanlarına bağlı kalınmaksızın, resmi kayıtlar doğrultusunda, resen araştırılarak, irdelenip saptanmalı ve sonucuna göre karar verilmelidir.

Mahkemece, özellikle sosyal sigorta veya sosyal yardım ödeneğinin ikamet koşuluna bağlı olup olmadığı Kurumdan ve ihtiyaç duyulursa yabancı ülke sosyal güvenlik kuruluşundan sorulmalıdır.

Somut olayda, davacının 01.04.2014 tarihinden itibaren yaşlılık aylığına hak kazandığının tespitine karar verilmiş ise de Alman Emeklilik Sigorta Kurumu'nun hazırladığı 09.09.2014 tarihli sigorta cetveline göre; davacının 31.07.2014 tarihine kadar “sigortadan muaf düşük gelirli çalışmasının“ bulunduğu anlaşılmaktadır. Almanya'da bu çalışma türünde sigortalıdan prim kesilmemekte ve sigorta primini işveren ödemekte ise de işçiye çalışması karşılığında ücret ödenmekte olduğundan bu çalışma türünün 3201 sayılı Kanun’un 6/A-(a) bendine göre “yurt dışında yabancı ülke mevzuatına tabi çalışma“

olarak kabulü gerekir. Bu durumda, davacının yurda kesin dönüş koşulunu yerine getirmediği anlaşılmakla 01.04.2014 tarihinden itibaren yaşlılık aylığına hak kazanması mümkün değildir. Mahkemece aylık talebinin reddine karar verilmesi gerekirken kabulüne karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Kabule göre, davacının talebini daraltması (kısmen feragat) nedeniyle davalı Kurum yararına avukatlık ücretine hükmedilmemesi de doğru değildir.

O halde davalı Kurumun bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 10.09.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/17435, Karar No: 2024/3452, Tarih: 28.03.2024

**7. Ceza Dairesi         2021/17435 E.  ,  2024/3452 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2016/89 E., 2016/283 K.

SUÇ : 6831 sayılı Orman Kanunu'na muhalefet

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu, temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. GEREKÇE

Sanığın, Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi’nden temin olunan güncel nüfus kayıt örneğine göre hüküm tarihinden sonra 20.02.2024 tarihinde vefat ettiğinin anlaşılması karşısında, bu durumun duruşma açılmak suretiyle Mahkemece araştırılarak 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 64 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca sanık hakkında açılan kamu davasının düşürülüp düşürülmeyeceğinin karar yerinde değerlendirilmesinde zorunluluk bulunduğu anlaşılmıştır.

II. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 321 inci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye kısmen uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA, 28.03.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/1174, Karar No: 2009/1200, Tarih: 17.02.2009

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2009/1174 E.  ,  2009/1200 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Hukuk Mahkemesi

- K A R A R -

.

Dava mesken satışına aracılık nedeniyle oluşan komisyon alacağının tahsili için girişilen takibe vaki itirazın iptali istemine ilişkin olup, davalının sıfatına ve yargılamanın Sulh Hukuk Mahkemesince yapılmış olmasına göre, dosyanın temyiz incelemesi Dairemizin görevi dışındadır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle dosyanın temyiz incelemesini yapmakla görevli Yüksek 3.Hukuk Dairesine Başkanlığına gönderilmesine, 17.02.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/13683, Karar No: 2021/2568, Tarih: 03.03.2021

**5. Hukuk Dairesi         2019/13683 E.  ,  2021/2568 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ: ...Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Asıl ve birleştirilen davanın kabulüne ilişkin verilen ilk derece mahkemesinin kararına karşı taraf vekillerinin istinaf başvurusu üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesince istinaf isteminin davalı idare yönünden esastan reddine, davacılar yönünden ise kabulü ile HMK'nun 353/1-b-2 maddesi uyarınca düzeltilerek esas hakkında yeniden karar verilmesine dair yukarıda gün ve sayıları yazılı kararının Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

K A R A R -

Asıl ve birleştirilen dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince asıl ve birleştirilen davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı, taraf vekillerince yapılan istinaf başvurusunun ... Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesince kabulü ile gerekçeli kararın hüküm fıkrasının el atılan miktarda tapu iptaline ilişkin bendi ile harç yönünden HMK'nun 353/1-b-2 maddesi uyarınca düzeltilerek yeniden esas hakkında verilen karar, davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre; dava konusu ...ili, ... ilçesi, ... mahallesi, 4029 parsel sayılı taşınmaza değer biçilmesine ve bedelinin davalı idareden tahsiline ilişkin ilk derece mahkemesinden verilen karara karşı yapılan istinaf başvurusunun kabulü ile hükmün tapu iptali ve harca ilişkin bentlerinin 6100 sayılı HMK'nun 353/1-b-2 maddesi uyarınca düzeltilerek yeniden esas hakkında karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün HMK'nun 370. maddesi gereğince ONANMASINA, davalı idare harçtan muaf olduğundan harç alınmamasına, 03/03/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.