muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/32298, Karar No: 2012/38254, Tarih: 19.11.2012

E) Gerekçe:

1. Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre tarafların bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2. Uyuşmazlık 6111 sayılı kanun gereğince başka kamu kurumuna iş sözleşmesi ile birlikte nakledilen davacının kullanmadığı yıllık ücretli izinlerden davalının sorumlu olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

4857 sayılı İş Kanunu’nun 6. Maddesinde işyeri devri halinde devreden ve devralan işverenin sorumluluğu düzenlenmiş olup, maddeye göre “İşyeri veya işyerinin bir bölümü hukukî bir işleme dayalı olarak başka birine devredildiğinde, devir tarihinde işyerinde veya bir bölümünde mevcut olan iş sözleşmeleri bütün hak ve borçları ile birlikte devralana geçer. Devralan işveren, işçinin hizmet süresinin esas alındığı haklarda, işçinin devreden işveren yanında işe başladığı tarihe göre işlem yapmakla yükümlüdür. Yukarıdaki hükümlere göre devir halinde, devirden önce doğmuş olan ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlardan devreden ve devralan işveren birlikte sorumludurlar. Ancak bu yükümlülüklerden devreden işverenin sorumluluğu devir tarihinden itibaren iki yıl ile sınırlıdır”. 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu ise 428. Maddesinde işyeri, 429. Maddesinde ise iş sözleşmesinin devrinde devreden ve devralan işverenlerin sorumluluğunu aynı şekilde düzenlemiştir.

İş Kanunu’nun 59. Maddesi gereğince de “İş sözleşmesinin, herhangi bir nedenle sona ermesi halinde işçinin hak kazanıp da kullanmadığı yıllık izin sürelerine ait ücreti, sözleşmenin sona erdiği tarihteki ücreti üzerinden kendisine veya hak sahiplerine ödenir”. Yıllık izin hakkı Anayasal temeli olan bir dinlenme hakkı olup, işçinin iş sözleşmesinin devamı sırasında ücrete dönüşmez ve bu haktan vazgeçilemez. İşyerinin devri veya iş sözleşmesinin devri halinde ortada fesih bulunmadığından sözleşmenin feshi ile muaccel hale gelen yıllık ücretli izin alacağından devreden işveren sorumlu tutulamaz.

6111 sayılı kanunun 166/6 maddesine göre “Devredilen işçilerin ücret ile diğer malî ve sosyal hakları; toplu iş sözleşmesi bulunan işçiler bakımından yenileri düzenleninceye kadar devir işleminden önce tabi oldukları toplu iş sözleşmesi hükümlerine göre, toplu iş sözleşmesi olmayan işçiler bakımından 2010 yılı Kasım ayında geçerli olan bireysel iş sözleşmesi hükümlerine göre belirlenir. Devre konu işçiler bakımından devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlardan devralan kurum sorumlu tutulamaz. Kıdem tazminatına ilişkin hükümler saklıdır”.

Diğer taraftan 01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren HMK.’un 124/4 maddesinde “dava dilekçesinde tarafın yanlış veya gösterilmesi kabul edilebilir bir yanılgıya halinde dayanması halinde, hakimin karşı tarafın rızasını aramaksızın taraf değişikliğini kabul edebileceği, bu durumda hakimin davanın tarafı olmaktan çıkarılan ve aleyhine dava açılmasına sebebiyet vermeyen kişi lehine yargılama giderine hükmedilemeyeceği” düzenlenmiştir. Anılan maddenin gerekçesinde de yanılgının “diğer tarafın davranış ya da işlemlerinden veya hukuki ilişkinin karmaşık niteliğinden kaynaklanabileceği” belirtilmiştir.

2.a) Dosya içeriğine göre davalı ... başkanlığında istihdam fazlası olarak belirlenen ve komisyon kararı ile Milli Eğitim Bakanlığı’na iş sözleşmesi devredilen davacı işçi nakil kararı sonrası devreden kurumda işe başlamış ve orada halen çalışmaya devam etmektedir.

İş sözleşmesi devredildiğinden ve devir tarihinden ortada fesih bulunmadığından devreden davalı ... başkanlığının doğmamış ve muaccel olmayan yıllık ücretli izinden sorumluluğu bulunmamaktadır. Yıllık ücretli izin alacağından da devralan sorumludur. Dava açıldığı tarihte devreden davalı belediyenin aslında taraf sıfatı bulunmamaktadır. Ancak Belediye Başkanlığı’nın 6111 sayılı kanun uyarınca nakle tabi tutulan davacı hakkındaki yasal düzenlemede kıdem tazminatına ilişkin hükümler saklı tutulurken, fesihle muaccel olan yıllık ücretli izin alacağı konusunda bir düzenlemeye yer verilmeyerek, hukuki ilişkide karmaşıklık yaratıldığı ve davacının yanılgı içinde olduğu anlaşılmaktadır. Bu nedenle davacının yıllık ücretli izin konusunda taraf sıfatında yanılgıya düştüğü kabul edilerek,

HMK.’un 124/4 maddesi uyarınca taraf değişikliği yolu ile dava dilekçesi devralan işverene tebliğ edilmeli, delilleri toplanmalı ve sonucuna göre karar verilmelidir. Yazılı şekilde taraf sıfatı olmayan davalı hakkında hüküm kurulması hatalıdır.

2.b) Kabule göre ise;

Davacı işçi dava açıldığında devralan kurumda çalışmaya devam etmektedir. Yıllık ücretli izin yukarda açıklandığı üzere fesih bulunmadığından muaccel ve istenebilir hale gelmemiştir. Keza hükme esas bilirkişi raporunda davacının kullanmadığı yıllık ücretli izin ücreti son ay bordrosunda net ödenen miktar üzerinden hesaplanmıştır. Yıllık ücretli izin alacağının günlük çıplak ücret üzerinden hesaplanması gerekir. Bordroda net ödenen ücret içinde davacının çıplak ücreti dışından ücretin eki niteliğindeki diğer ödemelerde vardır. Diğer taraftan davacı son yıllarda izin kullanmadığını belirtmesine rağmen, talep dışında çıkılarak tüm süre içinde kullanmadığı izinler karşılığı ücret hesaplanmıştır. Yıllık ücretli izin alacağının talep gibi son yıllar yerine tüm süre üzerinden kullanılmayan izinler için ve çıplak günlük ücret yerine, bordroda ödenen net ücret üzerinden hesaplanması hatalı olduğu gibi kabulü de isabetsizdir.

3. 4857 sayılı İş Kanunu’nun da kural olarak haftalık çalışma esası benimsenmiştir. Kanunun 41. Maddesine göre “Fazla çalışma, Kanunda yazılı koşullar çerçevesinde, haftalık kırkbeş saati aşan çalışmalardır. 63 üncü madde hükmüne göre denkleştirme esasının uygulandığı hallerde, işçinin haftalık ortalama çalışma süresi, normal haftalık iş süresini aşmamak koşulu ile bazı haftalarda toplam kırkbeş saati aşsa dahi bu çalışmalar fazla çalışma sayılmaz”. 63. maddeye göre ise “Aksi kararlaştırılmamışsa bu süre, işyerlerinde haftanın çalışılan günlerine eşit ölçüde bölünerek uygulanır. Tarafların anlaşması ile haftalık normal çalışma süresi, işyerlerinde haftanın çalışılan günlerine, günde onbir saati aşmamak koşulu ile farklı şekilde dağıtılabilir. Bu halde, iki aylık süre içinde işçinin haftalık ortalama çalışma süresi, normal haftalık çalışma süresini aşamaz. Denkleştirme süresi toplu iş sözleşmeleri ile dört aya kadar artırılabilir” şeklinde kurala yer verilmiştir.

Ancak 4857 sayılı İş Kanunu ve kanuna ilişkin fazla çalışma ve fazla sürelerle çalışma yönetmelik, haftalık çalışma esasının istisnalarına da yer vermiştir.

a) Günlük çalışma süresinin onbir saatten fazla olamayacağı Kanunda emredici şekilde düzenlendiğinden, tespit edilen fazla sürelerin denkleştirmeye tabi tutulmaması, onbir saati aşan çalışmalar için zamlı ücret ödenmesini gerektirmesidir.

b) İş Kanununun 63 üncü maddesinin son fıkrası uyarınca sağlık kuralları bakımından günde ancak 7,5 saat ve daha az çalışılması gereken işlerde, bu süreyi aşan çalışmalar fazla mesai ücreti ödenmesini gerektirir.

c) Maden ocakları, kablo döşemesi, kanalizasyon, tünel inşaatı gibi işlerin yer ve su altında yapılanlarında, günlük çalışma esası vardır.

d) En önemlisi ise gece çalışmalarında getirilen sınırlamadır. Kanunun 69/3 maddesi uyarınca “işçilerin gece çalışmaları günde yedibuçuk saati geçemez”. Kanunda belirtilen bu süre günlük çalışmanın, dolayısıyla fazla çalışmanın bir sınırını oluşturur. Gece çalışmaları yönünden haftalık kırkbeş saat olan yasal çalışma sınırı aşılmamış olsa dahi, günde yedibuçuk saati aşan çalışmalar için fazla çalışma ücreti ödenmelidir.

Tanık beyanlarına dayalı fazla çalışmalarda işçinin aralıksız her gün aynı şekilde yıllık izin, mazeret izni, raporlu olunan günler gibi çalışması hayatın olağan akışına uygun düşmeyeceğinden fazla çalışmalardan belirli oranda indirim yapılmalıdır. Ancak fazla çalışmanın tanık anlatımları yerine yazılı belgelere ve işveren kayıtlarına dayanması durumunda böyle bir indirim yapılmaması gerekir.

Tanık beyanlarına dayalı fazla çalışmalarda işçinin aralıksız her gün aynı şekilde yıllık izin, mazeret izni, raporlu olunan günler gibi çalışması hayatın olağan akışına uygun düşmeyeceğinden fazla çalışmalardan belirli oranda indirim yapılmalıdır. Ancak fazla çalışmanın tanık anlatımları yerine yazılı belgelere ve işveren kayıtlarına dayanması durumunda böyle bir indirim yapılmaması gerekir.

Dosya içeriğine göre davacı işçi nakilden önce davalı işyerinde itfaiye elemanı olarak 24 saat çalışma ve 48 saat dinlenme esasına göre çalışmıştır. Bu çalışma şekline göre 10 saat ara dinlenme kabul edildiğinde, davacının çalıştığı gün 14 saat çalıştığı ve günde 11 saati aşan çalışma nedeni ile 3 saat fazla mesai yaptığı açıktır. Bu nedenle hükme esas bilirkişi raporunda davacının günlük esas göre fazla mesai ücretinin hesaplanması doğrudur. Ayrıcadavalı işveren iç yazışmasında davacının ayda 60 saat fazla mesai yaptığını kabul etmiştir. Diğer taraftan davacının bu çalışma şekline göre ulusal bayram ve genel tatil günlerine denk gelen nöbetinin olacağı da açıktır.

Bu tespitlere göre:

3.a) Nöbet çizelgeleri gibi kayıtlar esas alınarak fazla mesai karşılığı ücretler hesaplandığı anlaşılmaktadır. Hesaplamanın kayda dayanması nedeni ile fazla mesai karşılığı ücret alacağından indirim yapılmaması gerekir. Mahkemece kayda dayanan bu alacaklardan indirim yapılması isabetsizdir.

3.b) Ayrıca davacının çalışma şekline göre tatil günlerine denk gelen çalışması bulunduğundan, en azından 1/3 oranına isabet eden ulusal bayram ve tatil günleri için ücret alacağının hesaplanıp hüküm altına alınması gerekirken, bu alacak isteminin reddine karar verilmesi de doğru değildir.

4. 4857 sayılı İş Kanununun çeşitli hükümlerinde faiz konusunda düzenlemelere yer verilmiştir. Anılan Yasanın 34 üncü maddesinde, gününde ödemeyen ücretler için mevduata uygulanan en yüksek faizin uygulanacağı hükmü bulunmaktadır. Maddede sözü edilen ücret geniş anlamda ücret olup, çalışma karşılığı ücretler, ikramiye, pirim, jestiyon ve benzeri ödemelerin yanı sıra, çalışma, hafta tatili ile bayram ve genel tatil ücretleri de bu kapsama dahildir.

Mahkemece hüküm altına alınan fazla mesai ücret alacağına talep gibi en yüksek banka mevduat faizi yerine yasal faiz yürütülmesi de hatalı olup ayrı bir bozma nedeni yapılmıştır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 19.11.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/4939, Karar No: 2023/8750, Tarih: 11.12.2023

**2. Ceza Dairesi         2023/4939 E.  ,  2023/8750 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

EK KARAR TARİHİ :

EK KARAR SAYISI : 2021/636 E., 2021/644 K.

ŞİKÂYETÇİ : ...

SUÇ : Hırsızlık

KARAR : Temyiz isteminin reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen 17.05.2021 tarihli ve 2021/636 Esas, 2021/644 Karar sayılı ek kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 296/2. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin ek kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 296/2. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Hükmolunan cezanın miktar ve türü gözetildiğinde, 5271 sayılı Kanun'un 286/2-a maddesi uyarınca, ilk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adlî para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararlarının temyizinin mümkün olmaması nedeniyle,Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesince verilen temyiz isteminin reddine ilişkin 17.05.2021 tarihli, 2021/636 Esas ve 2021/644 Karar sayılı ek kararda bir isabetsizlik görülmediğinden, bu karara yönelik sanığın temyiz isteminin aynı Kanun'un 298. maddesi gereği, Tebliğname'ye uygun olarak REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Sivas 6.Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 11.12.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/455, Karar No: 2022/319, Tarih: 10.05.2022

**Ceza Genel Kurulu         2019/455 E.  ,  2022/319 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Dairesi : 1. Ceza Dairesi

Sanık ...'nin töre saikiyle yakın akrabayı kasten öldürme suçundan TCK'nın 84/4. maddesi delaletiyle aynı Kanun'un 82/1-d, k ve 53. maddeleri uyarınca ağırlaştırılmış müebbet hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluğuna ilişkin ...Ağır Ceza Mahkemesince verilen 23.09.2014 tarihli ve 174-274 sayılı resen temyize tabi hükmün sanık müdafisi, Cumhuriyet savcısı ile Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı vekili tarafından da temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 1. Ceza Dairesince 12.04.2017 tarih ve 1235-1203 sayı ile;

"...Sanıklar...ve ... hakkında aynı aileden, çocuk yaşta ve kadın olan maktul ...'ye yönelik nitelikli intihara mecbur etmek suretiyle nitelikli kasten öldürme suçundan açılan kamu davasında 6284 sayılı Yasa'nın 2/1-d ve 20/2. maddeleri uyarınca Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığının bu suçun zarar göreni olduğu, bu sıfatının gereği olarak CMK'nın 233 ve 234. maddeleri gereğince kovuşturma evresinde sahip olduğu davaya katılma ve öteki haklarını kullanabilmesi için duruşmadan haberdar edilmesi gerektiği hâlde, usulen dava ve duruşmalar bildirilmeden, davaya katılma, CMUK'nın mağdur ve katılanlar için öngördüğü haklardan yararlanma olanağı sağlanmadan yargılamaya devam edilerek yazılı biçimde hüküm kurulması," isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmiştir.

Bozmaya uyan Yerel Mahkemece 23.01.2018 tarih ve 181-19 sayı ile, sanığın çocuğu ve yakın akrabayı kasten öldürme suçundan TCK'nın 84/4. maddesi delaletiyle aynı Kanun'un 82/1-d, e, 62/1, 53/1 ve 63. maddeleri uyarınca müebbet hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluğuna ve mahsuba karar verilmiştir.

Resen temyize tabi bu hükmün sanık müdafisi tarafından da temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 1. Ceza Dairesince 23.01.2019 tarih ve 4330-220 sayı ile onanmasına karar verilmiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 24.04.2019 tarih ve 32232 sayı ile;

“...Sanığın darbı sonucunda, maktulde sadece sol kol dışta iki adet, sağ ön kol dışta iki adet ve sağ diz ön dışta bir adet ekimoz niteliğinde hafif yaralanmalar tespit edildiği, sanığın bu fiilinin, maktulün intiharını zorlayıcı bir etki seviyesine ulaştığını, maktulü tehdit ettiğini veya maktulün işlediği fiilin anlam ve sonuçlarını algılama yeteneğinin gelişmediğini gösterir her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı kanıtların bulunmadığı, ayrıca sanığın maktulün ilacı içtiği sırada da yanında bulunmadığı, sanığın içinde bulunduğu tehevvür hâli devam etmekte iken eylemini gerçekleştirdiği, fiilin bu haliyle TCK'nın 84/1-2. maddesinde düzenlenen 'intihara azmettirme' suçunu oluşturduğu ve bu suçtan hüküm kurulması gerektiği hâlde, suç niteliğinde yanılgıya düşülerek yazılı biçimde 'intihara mecbur etme' suçundan TCK'nın 84/4. maddesi yollamasıyla aynı Kanunun 82/1-d-k maddesi uyarınca hüküm kurulmasının Kanun'a aykırı olduğu” görüşüyle itiraz kanun yoluna başvurmuştur.

CMK'nın 308. maddesi uyarınca inceleme yapan Yargıtay 1. Ceza Dairesince 19.06.2019 tarih ve 1876-3253 sayı ile itiraz nedenlerinin yerinde görülmediğinden bahisle Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Sanık ... hakkında nitelikli kasten öldürme suçundan verilen beraat kararı temyiz edilmeksizin kesinleşmiş olup itirazın kapsamına göre inceleme sanık ... hakkında çocuğu ve yakın akrabayı kasten öldürme suçundan verilen mahkûmiyet hükmüyle sınırlı olarak yapılmıştır.

Özel Daire ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; sanığın eyleminin, TCK’nın 84/4. maddesi delaletiyle TCK’nın 82/1-d, e maddesi kapsamında nitelikli kasten öldürme suçunu mu yoksa TCK’nın 84/1-2. maddesi kapsamında ihtihara yönlendirme suçunu mu oluşturduğunun belirlenmesine ilişkindir.

İncelenen dosya kapsamından;

20.02.2013 tarihinde ...Devlet Hastanesinde görevli hastane polisi ile Acil Serviste çalışan doktor ve hemşire tarafından düzenlenen tutanakta; aynı tarihte saat 19.00 sıralarında 112 unsurları tarafından ...Acil Servisine...ilçesine bağlı Çığır köyünde tarım ilacı içmek suretiyle intihara teşebbüste bulunan bir şahsın getirildiğinin öğrenilmesi üzerine şahsın yakınlarıyla görüşüldüğü, ... isimli şahsın yakınlarının, aynı gün ikindi vaktinde ...’nin yanlarına gelerek tarım ilacı içtiğini ve artan kısmını sobaya attığını ve kendisini iyi hissetmediğini söylemesi üzerine 112 hattını arayarak yardım istediklerini ve intihara teşebbüste bulunma sebebini bilmediklerini ifade ettikleri, hastanede ...'ye ilk müdahalede bulunan doktor Tuğba Türk ve hemşire...e “Kendisine bir şahsın zorla saldırdığını ve bu olay esnasında abisinin içeri girerek olayı gördüğünü, ardından kendisini ve kendisine saldıran şahsı abisinin dövdüğünü" söylediği ve şahsın bunları söylerken bilincinin yerinde olduğu bilgisinin alınması üzerine Kavakbaşı Jandarma Komutanlığında görevli nöbetçi komutana gerekli bilgilerin verildiği, Cumhuriyet savcısının talimatları doğrultusunda şahsın genel adli muayene raporu, kadın doğum uzmanın tarafından iç beden muay...i raporunun alındığı, şahsın üzerinden çıkan iç çamaşırı ve tırnak arasından çıkan delil olabilecek materyallerin toplandığı ve Jandarma ekiplerine teslim edildiğinin belirtildiği,

...Devlet Hastanesince düzenlenen 20.02.2013 tarihli raporda; ...’nin vajen, vulva ve hymen muay...inin normal olduğu, erozyon, deşüri izlenmediği, hymenin (kızlık zarı) bozulmadığı bilgilerine yer verildiği,

...Devlet Hastanesince düzenlenen 20.02.2013 tarihli geçici genel adli muayene raporunda; mide bulantısı, öğürme ve sekresyonlarda artış şikâyetiyle hastaneye getirilen ...’nin vücudunda sol diz medialde 2x2 cm çapında ekimoz, sağ uyluk lateralde 3x2 cm çapında iyileşme sürecinde, kahverengi ekimoz görüldüğü, hayati tehlikesinin bulunduğunun bildirildiği,

...Devlet Hastanesince düzenlenen 20.02.2013 tarihli geçici genel adli muayene raporunda; mide bulantısı, öğürme ve sekresyonlarda artış şikâyetiyle hastaneye getirilen ...’nin vücudunda sol diz medialde 2x2 cm çapında ekimoz, sağ uyluk lateralde 3x2 cm çapında iyileşme sürecinde, kahverengi ekimoz görüldüğü, hayati tehlikesinin bulunduğunun bildirildiği,

... Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 25.02.2013 tarihli ölü muayene ve otopsi tutanağında; 160 cm boyunda, tahminen 50-55 kg ağırlığında, 15-20 yaşlarında, siyah saçlı, koyu kahverengi gözlü, gözleri hafif ikterik görünümde, buğday tenli kadın cesedinde ölü katlığının oluşmaya başladığı, ölü lekelerinin sırtta ve belde bası görmeyen yerlerde koyu renkte oluştuğu, sağ subklavian bölgede çok sayıda ekimoze enjeksiyon iğne izi, her iki el sırtında her iki dirsek iç büklümde ekimoze enjeksiyon iğne izleri, sol kol dışta 2 adet 1 cm’lik ve sağ ön kol dışta 2 adet 2 cm çapında yeşil-sarı renkte eskiye ait ekimoze alanlar, sağ juguler bölgede 1 adet enjeksiyon iğne izi, sağ diz ön dışta 2 cm’lik eskiye ait yara nedbesi olduğu, vajinal muayenede, açıklığı 1,5 cm çapında olup serbest kenarlar sağlam olduğu, travmatik bulgu saptanmadığı, bakire olduğu, ano genital bölgenin periyodik kanamaya (adet kanaması) bağlı kanla bulaşık olduğunun tespit edildiği, anal muayenede postmortem dilatasyon dışında özellik görülmediği, cesette harici muayenede belirtilenler dışında başkaca darp-cebir izi, ateşli silah yarası, kesici delici alet yarası, boyunda boğma-boğulma ya da asıya ait telem izi tespit edilmediği, otopsi sırasında cesetten toksikolojik inceleme için 4 tüp kan, 1 tüp safra sıvısı ve iç organ parçaları ile histopatolojik analiz yapılmak üzere iç organ örnekleri alındığı, ölene ait ... Eğitim ve Araştırma Hastanesince düzenlenmiş hasta dosyası tetkikinde, 20.02.2013 tarihinde, saat 16.35 sularında yerim şişe tarım ilacı içtiği, 112 acil tarafından getirildiği, yolda 2 kez kustuğu, bayılma olmadığı, yakınlarından alınan bilgiye göre Korthion M adlı tarım ilacından içtiğinin öğrenildiği, ilaç tedavisine başlandığı, beyin tomografisinin normal olarak yorumlandığı, 25.02.2013 tarih saat 16.00’da yoğun bakım ünitesinde eks olduğunun kayıtlı olduğu belirtildikten sonra, kişinin kesin ölüm nedeni tespit edilemediğinden otopsi sırasında toksikolojik inceleme için alınan kan, safra sıvısı ve iç organ örneklerinin ... Adli Tıp Kurumu Grup Başkanlığına, histopatolojik inceleme için alınan örneklerin ... Adli Tıp Kurum Morg İhtisas Dairesine gönderilmesine karar verildiği,

... Morg İhtisas Dairesince düzenlenen 27.06.2013 tarihli ahşa raporunda; Kimya İhtisas Dairesinin toksikoloji raporuna göre iç organlarda yapılan sistematik toksikolojik analiz sonucunda Dichlorvos bulunduğu, sistematikteki diğer maddelerin bulunmadığı, kanda alkol (Etanol, metanol) bulunmadığı, Levetiracetam bulunduğu, sistematikteki diğer maddelerin (uyutucu-uyuşturucu maddeler dâhil) bulunmadığı, kişinin ölüm nedeni hakkında otopsiyi yapan doktorlardan görüş alınmasının uygun olacağı kanaatini bildirildiği,

... Adli Tıp Şube Müdürlüğünce düzenlenen 08.11.2013 tarihli raporda; “1-Kimya İhtisas Dairesinin raporuna göre; yapılan sistematik toksikolojik analiz sonucunda Dichlorvos bulunduğu, sistemetiğimizdeki diğer maddelerin bulunmadığı, Kanda: alkol (Etenol-Metenol) bulunmadığı, Levetiracetam bulunduğu, sistematiğimizeki diğer maddelerin (uyutucu-uyutucu maddeler dahil) bulunmadığı,

2- Histopatolojik raporuna göre; Koroner arter: lümen açık izlendiği, Akciğerler: organize pnömoni, intraalveoler taze kanama, ödem, konjesyon, akut şişme alanları izlendiği, Kalp-Beyin-Beyincik-Beyin Sapı-karaciğer-Böbrek-Dalak: konjesyon izlendiği,

3-Mevcut bilgi ve bulgularla kişinin kesin ölüm nedeni tespit edilemediği cihetiyle; Ölene ait tüm adli-tıbbi dosya aslı ve tamamının ... Adli Tıp Kurumu 1. İhtisas Kuruluna gönderilerek ölüm nedeni hakkında ilgili kuruldan uzman kurul mütalaası istenmesinin uygun olduğu” kanaatinin bildirildiği,