muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/2880, Karar No: 2023/4275, Tarih: 28.09.2023

2. Davalı vekili istinaf dilekçesi ile davacının men'i müdahale yönünden harç tamamlama işlemi yaptığını, davanın konusuz kaldığını, müvekkil lehine 167.475,96 TL üzerinden vekalet ücretine hükmedilmesinin gerektiğini, mahkemenin dava dilekçesinde belirtilen değer üzerinden vekalet ücretine hükmettiğini, bunun hatalı olduğunu açıklamıştır.

C. Gerekçe ve Sonuç

1. Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile elatmanın önlenmesi yönünden yapılan incelemede; davalının taşınmazda 2020 yılında ay çiçeği ekimi yaptıktan sonra Eylül ayında taşınmazın kullanımı bıraktığı, yapılan keşif ve alınan bilirkişi raporunda taşınmazda ay çiçek anızlarının olduğu, halen ekili olmadığı, dava açılmadan önce tarafların taşınmazın 16.09.2020 tarihinde tahliye edileceği ve icar bedelinin 22.09.2020 tarihinde ödeneceği yönünde taahhütname imzaladıkları, ancak 22.09.2020 tarihinde taraflar arasında anlaşmazlık çıktığı, davacının aynı gün dava açıp, Savcılığa suç duyurusunda bulunduğu, bu haliyle davalının dava tarihi itibarıyla taşınmazı tasarrufu altında bulundurduğu, davacının istinaf dilekçesinde taşınmazın Ekim ayında davalı tarafından ekilmediğini ve tahliye edildiği yönünde beyanının bulunduğu, dolayısıyla davalının dava açıldıktan sonra taşınmazın kullanımına son verdiği, davanın konusuz kaldığı, davacının mahkemenin verdiği süre sonucu elatmanın önlenmesi yönünden harç tamamlama işlemi yaptığı, mahkemenin elatmanın önlenmesi davasında karar verilmesine yer olmadığı ve tamamlama harcının iadesi yönünde hüküm tesis edilmesine, ayrıca 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 331 inci maddesinin 1inci fıkrası ile Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi 6 ıncı maddesi uyarınca davacı lehine nispi vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiği, ancak davacının istinaf dilekçesinde maktu vekalet ücreti talep ettiği, bunun nispi vekalet ücretinin yarısından daha düşük olması nedeniyle davacı lehine 5.100,00 TL, davalı lehine 1.000,00 TL vekalet ücretine hükmedilmesine karar verilmiştir.

2. Ecrimisil yönünden yapılan incelemede; dava değeri 4.185,91 TL olup, istinaf kanun yoluna başvurulan ilk derece mahkemesine ait karar tarihi olan 20.04.2021 itibariyle, öngörülen kesinlik sınırı 5.880,00 TL olduğudan, dava değerine göre davacı ve davalının istinaf kanun yoluna başvurma hakkı bulunmadığı, mahkemenin kabul ettiği miktarın 3.185,91 TL, reddedilen miktarın ise 1.000,00 TL olduğu, her iki miktarın da karar tarihi itibarıyla kesinlik sınırı içinde kaldığı gerekçesiyle, davacı vekilinin ecrimisil davası yönünden istinaf kanun yoluna başvurma dilekçesinin miktar yönünden reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1. Davacı vekili temyiz dilekçesinde meni müdahale talebimiz yönünden nispi peşin harç yatırıldığını,davanın niteliği ve konusuna aykırı olarak maktu vekalet ücretine hükmedildiğini ileri sürmüştür.

2. Davalı vekili temyiz dilekçesinde; dava konusu yerin dava açılmadan önce müvekkil tarafından terk edildiği tanık anlatımları, keşif ve bilirkişi raporu ile sabit olduğunu, taraflar arasında imzalanmış bir taahhütname bulunmadığını, müvekkil hakkında hakkı olmayan yere tecavüz suçundan değil de sadece hakaret suçundan savcılığa suç duyurusunda bulunulduğunu ileri sürmüştür.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, kararın eksik incelemeye ve hatalı değerlendirmeye dayalı olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, : 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (4721 sayılı Kanun) 683 ve 995 inci maddesi,

2. 08.03.1950 gün ve 22/4 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararında da kabul edildiği gibi, başkasına ait şeyi haksız olarak kullanmış olan ve bu kullanımı iyi niyete dayanmayan kimse o şeyi elinde tutmuş olmasından doğan zararları tazmin ile yükümlüdür.

3. Değerlendirme

1. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup taraf vekillerince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

28.09.2023 tarihinde kesin olmak üzere oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/24673, Karar No: 2016/2055, Tarih: 16.02.2016

**10. Hukuk Dairesi         2015/24673 E.  ,  2016/2055 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : İş Mahkemesi

Tarihi : 12.11.2015

Dava, meslek hastalığı nedeniyle uğradığı % 30 sürekli işgöremezlik oranı üzerinden gelir almakta iken 18.04.1994 tarihinde vefat eden muris üzerinden davacıya ölüm geliri bağlanması ve biriken ölüm aylıklarına mahsuben alacağın tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, bozma ilamına uyulduktan sonra yapılan yargılama sonucu davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmü, davalının avukatının temyiz etmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-)Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına, delillerin taktirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, sair temyiz itirazlarının reddine;

2-) Mahkemenin uyma kararı verdiği Dairemizin bozma ilamında ayrıntıları açıklandığı üzere; 5510 sayılı Kanunun 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren “Zamanaşımı, hakkın düşmesi ve avans” başlığını taşıyan 97/1. maddesinde, bu Kanunda aksine hüküm bulunmayan durumlarda, iş kazası, meslek hastalığı, vazife malûllüğü ve ölüm hallerinde bağlanması gereken gelir ve aylıkların, hakkın kazanıldığı günden itibaren 5 yıl içinde istenmeyen kısmının zamanaşımına uğrayacağı açıklanmış olup, bu çerçevede 10.04.2014 tarihinde tahsis talebinde bulunan davacıya geriye dönük 5 yıl başlangıcı olan 10.04.2009 tarihinden itibaren ölüm geliri bağlanması gerektiğinin tespiti yerine yazılı şekilde karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenleridir.

Ne var ki, bu aykırılığın giderilmesi, yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, karar bozulmamalı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemesi Kanunu'nun geçici 3. maddesi yollamasıyla mülga 1086 sayılı Hukuk Usûlü Muhakemeleri Kanunu’nun 438. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ : Hüküm fıkrasının 1 numaralı bendindeki "01/10/2008" tarihi silinerek yerine "10.04.2009" tarihi yazılmasına ve kararın bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 16.02.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/14605, Karar No: 2021/16935, Tarih: 08.12.2021

**7. Ceza Dairesi         2021/14605 E.  ,  2021/16935 K.**

**"İçtihat Metni"**

6735 sayılı Uluslararası İş Gücü Kanunu'na aykırılıktan ... hakkında, aynı Kanunun 23. maddesi uyarınca 3.527,00 Türk lirası idarî para cezası uygulanmasına dair Antalya Çalışma ve İş Kurumu İl Müdürlüğü'nün 09/05/2019 tarihli ve 35067400-557.11 sayılı kararına yönelik başvurunun reddine ilişkin Antalya 3. Sulh Ceza Hakimliği'nin 31/03/2020 tarihli ve 2019/5391 değişik iş sayılı kararına karşı kabahatli vekili tarafından yapılan itirazın reddine dair ANTALYA 4. Sulh Ceza Hakimliği'nin 04/06/2020 tarihli ve 2020/1793 değişik iş sayılı kararı aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığı'ndan verilen 11/11/2020 tarihli kanun yararına bozma istemini içeren dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 15.12.2020 tarihli ve KYB. 2020-105062 sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu.

Mezkür ihbarnamede;

Mezkür ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre, kabahatli hakkında çalışma izni olmadığı hâlde "Lara Konakları" isimli işyerinde resepsiyon görevlisi olarak çalıştığından bahisle 6735 sayılı Kanunun 6/2. maddesinde yer alan "Bu Kanun kapsamında yer alan yabancıların çalışma izni olmaksızın Türkiye’de çalışmaları veya çalıştırılmaları yasaktır." düzenlemesi ile aynı Kanunun 23/5-b maddesindeki " Çalışma izni olmaksızın, 1) Bir işverene bağlı olarak çalışan yabancıya iki bin dört yüz Türk lirası, 2) Bağımsız çalışan yabancıya dört bin sekiz yüz Türk lirası, 3) Yabancı çalıştıran işverene veya işveren vekiline her bir yabancı için altı bin Türk lirası, tutarında idarî para cezası verilir", şeklindeki düzenlemeye nazaran, hakkında 3.527,00 Türk lirası idarî para cezası uygulanan Azerbaycan vatandaşı olan kabahatlinin ... adresinde faaliyet gösteren "Lara Konakları" isimli işyerinde ... Polis Merkezi Amirliği ekiplerince 18/04/2019 tarihinde ve 18:00 sularında yapılan KBS denetiminde anılan işyerinde çalıştığı görüldüğünden bahisle tutulan tutanağa istinaden Antalya Çalışma ve İş Kurumu İl Müdürlüğü'nün 09/05/2019 tarihli ve 35067400-557.11 sayılı kararı ile kabahatli hakkında 3.527,00 Türk lirası idari para cezası uygulanmış ise de; idari para cezasına dayanak olarak alınan 18/04/2019 tarihli tutanakta kabahatlinin işyerinde ne olarak çalıştığı, ne yaptığı, neye binaen resepsiyon görevlisi olarak belirtildiğine ilişkin somut tespitlerin olmadığı, otelin işletme sahibinin ve otelin görevli diğer personelinin ifade ve beyanlarına başvurulmadığı, kabahatli hakkında yalnızca görünüşe dayalı olarak çalıştığı kanısına ulaşıldığı, KBS sorgulaması yapılan ve otel misafirleri olan yabancı uyruklu Zahra Ghasemi ve Mahsa Shadafarin'in tutanakta imzasına yer verildiği ancak bu kişilerin Türkçe bilip bilmediği, imza atma suretiyle ortaya koydukları iradenin neye ilişkin olduğu hususunun kuşkulu olduğu, keza bu kişilerin emniyet sorgusunda da ifadesine başvurularak kabahatlinin denetime gelen ekiplere refakat edip etmediğinin şüpheli olduğu, kabahatlinin kendisiyle ilgili tespitlere yer verilen tutanakta da imzadan imtina ettiği görülmüş olup, ekiplerce beyanı alınmayan kabahatlinin işyerinde bulunma maksadının çalışma amaçlı olduğu kesin olarak ortaya konulmadan tesis edilen idari para cezasının usul ve yasaya aykırı olarak verildiği gözetilmeden, itirazın kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmemiş ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozmaya atfen ihbar olunmuş bulunmakla Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname içeriğindeki hususlar yerinde görüldüğünden, ANTALYA 4. Sulh Ceza Hakimliği'nin 04.06.2020 tarih, 2020/1793 D.İş sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nun 309/4-d maddesi uyarınca BOZULMASINA, kabahatli hakkında uygulanan idari para cezasının kaldırılmasına, 08.12.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/13079, Karar No: 2019/3682, Tarih: 27.05.2019

**20. Hukuk Dairesi         2016/13079 E.  ,  2019/3682 K.**

**"İçtihat Metni"**

......

Taraflar arasındaki davadan dolayı yerel mahkemece verilen hüküm davalılar Hazine ve Orman Yönetimi vekilleri tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Temyiz incelemesi yapılabilmesi için;

1..... 14.05.2014 tarih 2014/405 E. - 2014/107 K. sayılı veraset ilamının, ilgili yerlerden getirtilmesi,

2) Dosya içeriğinden ve .... kayıtlarından, davacılar vekilinin kararı temyizi için temyiz harcı alındığını gösteren harç makbuzunun dosya arasında bulunmadığı görülmüştür. Temyiz harçlarının alındığını gösteren harç makbuzunun dosyaya konulması, harç alınmamış ise 6100 sayılı geçici 3. maddesinin atfıyla 1086 sayılı HUMK'nın 432-426/D (HMK'nın 344 ve 346) maddeleri hükmüne göre temyiz harç ve giderlerinin tamamlatılması, alınacak bütün cevabî yazıların bu dosya arasına konulması,

Ayrıca, dava dosyasının, 6100 sayılı Kanunun geçici 3. maddesi atfıyla HUMK’nın 433/3. ve Bölge Adliye ve Adli Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Cumhuriyet Başsavcılıkları İdari ve Yazı İşleri Hizmetlerinin Yürütülmesine Dair Yönetmeliğin 203. maddeleri uyarınca tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi listesine bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Değinilen eksikliklerin giderilmesi için, dosyanın YEREL MAHKEMEYE GÖNDERİLMESİNE 27/05/2019 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/423, Karar No: 2014/6861, Tarih: 05.05.2014

**3. Hukuk Dairesi         2014/423 E.  ,  2014/6861 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : SİLİFKE 2. ASLİYE HUKUK (TÜKETİCİ) MAHKEMESİ

TARİHİ : 30/03/2012 (EK KARAR: 26.11.2013)

NUMARASI : 2012/169-2012/291

Taraflar arasında görülen Tüketici Hakem Heyeti Kararının iptali davasının yapılan muhakemesi sonucunda verilen hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiş, mahkemece verilen ek karar ile esas kararın kesin olarak verildiği gerekçesiyle temyiz isteminin reddine karar verilmiş, davacı vekili bu defa asıl hükümle birlikte red kararını temyiz etmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dava; elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp/kaçak bedeli hakkında verilen Tüketici Sorunları Hakem Heyeti kararının itiraz yolu ile iptali istemine ilişkindir.

Davaya konu kayıp/kaçak bedeli, miktar itibariyle karar tarihinde yürürlükte bulunan 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanunun 22. maddesinde ve HUMK. nun 427. maddesinde öngörülen kesinlik sınırının altında bulunmakta ise de; kayıp/kaçak bedelinin alınıp alınmaması hususunda verilen hükmün salt alınan bu bedele münhasır olmayıp, sonraki faturaların düzenleme biçimine de etkisi olacağı, bir başka deyişle kararın ard etkisinin bulunduğu ve bu yöndeki talebinde devamlılık arz eden bir isteme ilişkin olduğu kuşkusuzdur.

Yine, kayıp/kaçak bedeli uygulaması nedeniyle eldeki dosyada tek bir abone uyuşmazlığı yargıya taşımış olmasına karşın, ortada tüm aboneleri ilgilendiren, toplu bir hak uyuşmazlığının bulunduğu her türlü duraksamadan uzaktır.

Bu durumda, kayıp/kaçak bedelinin yürürlükteki mevzuat hükümlerine uygun olduğu yönünde tespit istemini de içeren böyle bir davada verilen karar, konu ile ilgili mevzuat hükümlerinin ileriye dönük uygulanıp uygulanmaması yönünde de sonuç doğuracağından, temyiz incelemesinde 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanunun 22. maddesi ve Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 427. maddesinde belirtilen kesinlik sınırının gözetilmemesi gerektiğine; dolayısıyla bu davanın miktar ve değerine bakılmaksızın temyizinin olanaklı bulunduğuna oybirliğiyle karar verilmiştir.

Nitekim Hukuk Genel Kurulunun 13/05/2009 günlü ve 2009/13-122 E. 2009/189 K., 13/10/2010 günlü 2010/13-406 E. 2010/503 K. sayılı kararlarında da aynı hususlara değinilmiştir.

Bu nedenle kararın kesin olduğundan bahisle temyiz dilekçesinin reddine dair mahkemece verilen ek kararın kaldırılmasına karar verilerek, yasal süresi içinde verilen temyiz dilekçesinin incelemesine geçildi:

Davada, davacı elektrik dağıtım şirketinin abonelerinden almakta olduğu kayıp/kaçak bedelinin alınmaması gerektiğine dair Tüketici Sorunları Hakem Heyetince verilen kararın iptali talep edilmiştir.

Bu nedenle kararın kesin olduğundan bahisle temyiz dilekçesinin reddine dair mahkemece verilen ek kararın kaldırılmasına karar verilerek, yasal süresi içinde verilen temyiz dilekçesinin incelemesine geçildi:

Davada, davacı elektrik dağıtım şirketinin abonelerinden almakta olduğu kayıp/kaçak bedelinin alınmaması gerektiğine dair Tüketici Sorunları Hakem Heyetince verilen kararın iptali talep edilmiştir.

Mahkemece; faturada belirtilen kayıp/kaçak bedelinin, kaçak elektrik kullanmayan tüketiciye yansıtılmasının ve enerji nakil sırasında meydana gelen kaybın tüketiciden tahsil edilmesinin haksız şart sayılacağı, öte yandan tarife belirlenirken dikkate alınan bedelin ayrıca belirlenen tarife üzerinden alınmasının açıkça hukuka ve hakkaniyete aykırı olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Dairenin önüne gelen uyuşmazlık; davacı tarafından belirlenen ve EPDK tarafından onaylanan kurul kararına göre alınan kayıp/kaçak bedelinin, Tüketici Hakem Heyeti veya dava üzerine Tüketici Mahkemesince yasal olmadığı, hakkaniyete aykırı bulunduğu ve haksız şart teşkil ettiği değerlendirmesinin yerinde olup olmadığı, varılacak sonuca göre de kayıp/kaçak bedelinin tüketiciden alınıp alınmayacağı noktasında toplanmaktadır.

Öncelikle konunun aydınlatılması için, davacı tarafından elektrik abonelerinden alınmakta olan kayıp/kaçak bedeline ilişkin ücretin yasal dayanağının açıklanmasında ve incelenmesinde yarar vardır.

4628 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'nun 1/1.maddesine göre; “Bu Kanunun amacı; elektriğin yeterli, kaliteli, sürekli, düşük maliyetli ve çevreyle uyumlu bir şekilde tüketicilerin kullanımına sunulması için, rekabet ortamında özel hukuk hükümlerine göre faaliyet gösterebilecek, mali açıdan güçlü, istikrarlı ve şeffaf bir elektrik enerjisi piyasasının oluşturulması ve bu piyasada bağımsız bir düzenleme ve denetimin sağlanmasıdır.”. Yine aynı kanunun 4/1.maddesine göre ; “Kamu tüzel kişiliğini haiz, idari ve mali özerkliğe sahip ve bu Kanun ile kendisine verilen görevleri yerine getirmek üzere Enerji Piyasası Düzenleme Kurumu kurulmuştur.”.

Enerji Piyasası Düzenleme Kurumu ise; “... bu Kanunda yer alan fiyatlandırma esaslarını tespit etmekten, piyasa ihtiyaçlarını dikkate alarak serbest olmayan tüketicilere yapılan elektrik satışında uygulanacak fiyatlandırma esaslarını tespit etmekten ve bu fiyatlarda enflasyon nedeniyle ihtiyaç duyulacak ayarlamalara ilişkin formülleri uygulamaktan ve bunların denetlenmesinden ve piyasada bu Kanuna uygun şekilde davranılmasını sağlamaktan sorumludur(md. 4/2-son)”.

Yine Kurumun görevleri arasında; tüketicilere güvenilir, kaliteli, kesintisiz ve düşük maliyetli elektrik enerjisi hizmeti verilmesini teminen gerekli düzenlemeleri yapmak da yer almaktadır(md.5/6-c).

Yine Kurumun görevleri arasında; tüketicilere güvenilir, kaliteli, kesintisiz ve düşük maliyetli elektrik enerjisi hizmeti verilmesini teminen gerekli düzenlemeleri yapmak da yer almaktadır(md.5/6-c).

Davaya konu olan kayıp/kaçak bedeli, 4628 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'nun geçici 9. maddesinde “Ulusal Tarife” adı altında EPDK tarafından belirlenerek uygulanmaktadır. 01.04.2011 tarihinden geçerli olmak üzere uygulanmakta olan bu tarife de EPDK’nun 28.12.2010 tarih ve 2999 sayılı kararı ile belirlenmiştir. Tarifelerin uygulanmasında davacının da dahil olduğu lisans sahibi şirketler bakımından yasal zorunluluk bulunmaktadır. Lisans sahibi şirketler tarifeyi değiştiremeyeceği gibi tarifede yer almayan bir bedeli de tahsil edemeyecek veya düzenlenen tarifeler kapsamında düzenlenmiş bir bedeli de tahsil etmeme gibi bir davranışta bulunamayacaktır.

Diğer bir anlatımla, lisans sahibi şirketlerin tarifeleri uygulayıp uygulamama ve kayıp/kaçak bedelini tahsil etmeme gibi bir insiyatifi bulunmamaktadır. Tarifelere uyma yükümlülüğünün bir gereği olarak kayıp/kaçak bedeli, perakende satış tarifesinin bir unsuru olarak faturalarda yer almakta, bu bedelin belirlenmesi için alınan kurul kararı, EPDK’nun bir düzenleyici işlemi olarak tüm tüzel ve gerçek kişileri bağlamaktadır.

Öte yandan, 6352 sayılı Kanunun 64. Maddesi ile değiştirilen 4628 sayılı Kanunun 12. Maddesinde; kurulun yaptırım kararlarına karşı yetkili idare mahkemesinde dava açılabileceği, kurul kararlarına karşı açılan her türlü davanın öncelikli işlerden sayılacağı hükme bağlanmıştır. Bu hüküm çerçevesinde kurul kararlarının iptali için yargı yoluna başvurmak her zaman mümkündür.

Yapılan açıklamalardan anlaşılacağı üzere, dava konusu kayıp/kaçak bedeli; yasa ile belirlenen bir ücrettir. EPDK tarafından yapılan tarife, kurul tarafından onaylandıktan sonra yürürlüğe girmekte ve uygulanmaktadır.

Bundan ayrı, taraflar arasındaki sözleşmenin haksız şart içerdiğinin kabulü için, herhangi bir yasal denetim yolu açık olmayan bir hükmün sözleşmeye konulmuş olması gerekir. Oysa yukarıdaki açıklamalarda da izah edildiği üzere; kayıp/ kaçak bedeli 4628 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'nun 1/1, 4/1 ve aynı kanunun geçici 9. maddeleri ile EPDK'nun 28.12.2010 tarih ve 2999 sayılı kararına göre belirlenmekte ve alınmaktadır.

Hal böyle olunca; Tüketici Sorunları Hakem Heyeti ve dolayısıyla da Tüketici Mahkemesinin kayıp/kaçak bedeli konusunda bir değerlendirme yapması açıklanan yasal düzenlemeler karşısında olanaklı olmadığı gibi, kayıp/kaçak bedeli alınması uygulaması haksız şart teşkil etmemektedir.

Açıklanan nedenlerle, mahkemece; davanın kabulü cihetine gidilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

Hal böyle olunca; Tüketici Sorunları Hakem Heyeti ve dolayısıyla da Tüketici Mahkemesinin kayıp/kaçak bedeli konusunda bir değerlendirme yapması açıklanan yasal düzenlemeler karşısında olanaklı olmadığı gibi, kayıp/kaçak bedeli alınması uygulaması haksız şart teşkil etmemektedir.

Açıklanan nedenlerle, mahkemece; davanın kabulü cihetine gidilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK. nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 05.05.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.