muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/9906, Karar No: 2016/15092, Tarih: 15.12.2016

**3. Hukuk Dairesi         2016/9906 E.  ,  2016/15092 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK (TÜKETİCİ) MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki tüketici sorunları hakem heyeti kararına itiraz davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, kayıp-kaçak vb. bedellerin ilgili mevzuat çerçevesinde abonelere yansıtıldığını ve uygulanmasının yasal bir zorunluluk olduğunu belirterek; davalı aboneden tahsil edilen kayıp kaçak vb. bedellerin davalı aboneye iadesine yönelik verilen ... Tüketici Sorunları Hakem Heyeti kararının iptalini talep ve dava etmiştir.

Davalı, davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece; davacı ... şirketi tarafından kayıp kaçak vb. bedellerin davalı aboneden tahsil edilmesinin yasal dayanağı bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı tarafça temyiz edilmiştir.

1-) Dava, elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp-kaçak bedelinin tüketiciye iadesine yönelik Tüketici Sorunları Hakem Heyeti kararının iptali istemine ilişkindir.

Kayıp-kaçak bedeli ile dağıtım-iletim bedeli sayaç okuma ve perakende satış hizmet bedelleri hakkında 17.06.2016 tarihinde yürürlüğe giren 6719 sayılı kanun öncesinde Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 21.05.2014 tarih ve 2013/7-2454 Esas 2014/679 K. Sayılı kararı ile Anayasanın Vergi ödevi Başlıklı 73. maddesindeki “ Herkes, kamu giderlerini karşılamak üzere, mali gücüne göre, vergi ödemekle yükümlüdür .Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülükler kanunla konulur, değiştirilir veya kaldırılır . Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülüklerin muaflık, istisnalar ve indirimleriyle oranlarına ilişkin hükümlerinde kanunun belirttiği yukarı ve aşağı sınırlar içinde değişiklik yapmak yetkisi Bakanlar Kuruluna verilebilir" şeklindeki düzenlemeye göre kayıp-kaçak , sayaç okuma, dağıtım, perakende hizmet ve iletim bedeli uygulamasının EPDK Kararları ve tebliğleri çerçevesinde uygulama arz eden kanunlar ve ikincil mevzuat hükümleri çerçevesinde EPDK tarafından belirlenerek uygulandığından bu tarihteki mevcut hukuki düzenlemenin EPDK'ya sınırsız bir fiyatlandırma ve tarife unsuru belirleme hak ve yetkisi vermediği özellikle kaçak (elektrik enerjisinin hırsızlanması ) bedellerinin kurallara uyan abonelerden tahsili yoluna gitmenin hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaşmadığı , bu faturalara yansıtılan diğer kalemlere ilişkin bedel miktarlarının şeffaflık ilkesi ile denetlenebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne bedel ödendiğinin bilinmesininde şeffaf hukuk devleti nin vazgeçilmez unsuru olduğundan EPDK kararları ile bu bedellerin mevcut mevzuat kapsamında tüketicilerden alınması doğru bulunmayarak hukuka uygun olmadığı kabul edilmiştir.

Ancak Uyuşmazlığın temyiz yolu ile Dairemize geldiği aşamada 17.06.2016 Tarih ve 29745 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 6719 sayılı kanunun 21. maddesi ile 6446 Sayılı kanun "17. maddesinin birinci, üçüncü ve dördüncü fıkraları ile altıncı fıkrasının (a), (ç), (d) ve (f) bentleri değiştirilmiş ve aynı maddeye eklenen 10. bend ile; "Kurum tarafından gelir ve tarife düzenlemeleri kapsamında belirlenen bedellere ilişkin olarak yapılan başvurularda ve açılan davalarda; tüketici hakem heyetleri ile mahkemelerin yetkisi, bu bedellerin, Kurumun düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlıdır." hükmü getirilerek Tüketici Hakem Heyetlerinin ve Mahkemelerin bu konularda açılacak davalarda inceleme ve araştırma yetkileri geçmişe de etkili olarak sadece bu dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedellerinin Kurumun bu konulardaki düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlanmış, bu bedellerin alınmasında esas olan ilgili tarifelerin düzenlenmesinde EPDK nun Kanundaki yetkileri genişletilerek yukarıda sözü edilen bedeller maliyet unsuru kapsamına dahil edilmiştir.

Yine, 6719 sayılı kanunun 26. maddesi ile 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'na eklenen;

Geçici madde 19; "Bu maddeyi ihdas eden Kanunla öngörülen düzenlemeler yürürlüğe konuluncaya kadar, Kurul tarafından yürürlüğe konulan mevcut yönetmelik, tebliğ ve Kurul kararlarının bu Kanuna aykırı olmayan hükümlerinin uygulanmasına devam olunur." hükmünü,

Geçici madde 20; "Kurul kararlarına uygun şekilde tahakkuk ettirilmiş dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedelleri ile ilgili olarak açılmış olan her türlü ilamsız icra takibi, dava ve başvurular hakkında 17 nci madde hükümleri uygulanır." hükmünü içermektedir.

Hal böyle olunca, karar tarihinden sonra yürürlüğe girmiş bulunan bu yasa değişikliklerinin, yürürlük tarihi öncesi dönemde geçerli olan EPDK kararlarına dayanılarak alınmış olan ve dava konusu yapılan dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedelleri ile ilgili olarak açılan ve halen devam eden davalarda da geçmişe etkili olacak şekilde (bu yasa değişikliği öncesinde açılan ve halen görülmekte olan davalar da ) uygulanması gereken hükümler içerdiğinden 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'nun 17., Geçici 19. ile 20.maddelerinin, somut olaya etkisinin bulunup bulunmadığının yerel mahkemece tartışılıp değerlendirildikten sonra sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekmektedir.

2-) Bozma nedenlerine göre davacının diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

2-) Bozma nedenlerine göre davacının diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince davacı yararına BOZULMASINA, ikinci bentte açıklanan nedenle davacı tarafın diğer temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, HUMK'nun 440/I maddesi uyarınca karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 15.12.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/15316, Karar No: 2013/492, Tarih: 10.01.2013

**11. Hukuk Dairesi         2011/15316 E.  ,  2013/492 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... (Yenihisar) 1. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 28/09/2011 tarih ve 2010/164-2011/449 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili ile dava dışı ... Okulu arasında öğrenci taşıma sözleşmesi bulunduğunu, müvekkili ile davalı arasında da servis hizmeti-taşıma sözleşmesi imzalandığını, davalı servis hizmeti sözleşmesini 05.01.2010'da feshettiğini, davalı sözleşmeyi kendisi feshettiği halde sözleşmenin 4. maddesindeki rekabet yasağını ihlal ettiğini, sözleşmenin 21. maddesi uyarınca da rekabet yasağını ihlal ettiğinden 5.000 EURO cezai şart ödemekle yükümlü olduğunu ileri sürerek, davalının gerek kendi nam ve hesabına gerek başka bir şirket bünyesinde, 30.06.2010 tarihine kadar ... Okulu öğrencilerine servis hizmeti sunmaktan men'ine, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 3.600 EURO karşılığı 7.454,52 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek ticari faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, sözleşme karşılıklı olarak feshedildiğinden herhangi bir tazminat istenemeyeceğini, davacının ... Okulu'nun servis hizmetini yapmak üzere ... Belediye Başkanlığı'ndan güzergah izni alamadığını, dolayısıyla yok hükmünde olan ve fiilen ve hukuken geçerli olmayan bir sözleşmeye dayandığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, taraflar arasındaki sözleşmenin gerek davacı vekilinin iddia ettiği şekilde karşı tarafın sözleşmeyi kendiliğinden feshetmesi, gerekse davalı tarafın iddia ettiği şekilde sözleşmenin karşılıklı olarak feshedilmesi halinde, taraflar arasında düzenlenen 24.09.2009 tarihli sözleşmenin 4 ve 21. maddelerine göre taraflardan birinin bu sözleşmedeki maddelerden birinin ihlal etmesi halinde sözleşme sona erse dahi cezai şart tazminatı öngörüldüğü, taraflar arasındaki sözleşme sona ermesine rağmen davalının dosyada mevcut 26.02.2010 tarihinde diye başlayan tutanaktan da anlaşılacağı üzere ... Okulu'na öğrenci taşıma işine devam ettiği, gerekçesiyle davacı tarafın davalının 30.06.2010 tarihine kadar ... Okulu öğrencilerine servis hizmeti sunmaktan men'ine ilişkin talebin konusu kalmadığından karar verilmesine yer olmadığına, davacının cezai şart tazminatı talebinin kabülü ile 7.454,52 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek ticari faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava, taşıma sözleşmesine aykırılık iddiasına dayalı cezai şart istemine ilişkindir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava, taşıma sözleşmesine aykırılık iddiasına dayalı cezai şart istemine ilişkindir.

Somut olayda, taraflar arasında imzalanan 24.09.2009 tarihli sözleşmenin 4. maddesinde "firmanın servis ve taşıma işi ile alakalı olarak anlaşmalı olduğu resmi ve gayriresmi kurum ve kuruluşlarla adı geçen servis ve taşıma işinin her ne sebeple olursa olsun bırakması halinde yüklenici kendi adına veya her nam ve hesap adı altında olursa olsun bir başka firma adı altında servis ve taşıma işini asla yapmayacağını, teklif vermeyeceğini kabul, beyan ve taahhüt eder." hükmüne sözleşmenin 21. maddesinde de "iş bu sözleşme şartlarından birisini ihlal eden yüklenici veya araç şoförü veya ruhsat sahibi firmaya 5.000 EURO cezai tazminat ödemeyi peşinen kabul ve taahhüt eder" şeklinde düzenlemeye yer verilmiştir. Davalı tarafından daha önce davacının servis hizmeti sunduğu bir kısım öğrencileri sözleşmenin feshinden sonra da kendi nam ve hesabına taşımaya devam edildiği ileri sürülerek cezai şartın tahsili talep edilmiş ve mahkemece yazılı şekilde hüküm tesis edilmiş ise de, Türkiye Cumhuriyeti Anayasası’nın Çalışma ve Sözleşme Hürriyet başlığı altında düzenlenen 48 ve devamı maddelerinde herkesin dilediği alanda çalışma ve sözleşme hürriyetin sahip olduğu ve 818 sayılı BK.'nun 19. maddesinin ilk fıkrasında, bir akdin mevzuu, kanunun gösterdiği sınır dairesinde serbestçe tayin olunacağı, 2. fıkrasında ise bu serbestinin sınırları gösterilmiş ve 20. maddede de, bir akdin mevzuu gayrimümkün veya gayrimukik yahut ahlaka (adaba) mugayir olursa o akit batıldır hükmü getirilmiştir.

Sözleşmenin tarafları, sözleşme serbestisi ilkesi çerçevesinde sözleşmenin konusunu ve cezai şartın miktarını belirlemede özgür iseler de, bu özgürlüğün sınırsız ve sonsuz olduğu söylenemez. BK'nun 19, 20, 161 maddeleri anılan özgürlüğün sınırını çizmiştir. Cezai şart borçlunun iktisaden mahvına sebep olacak derecede ağır ve yüksek ise, adap ve ahlaka aykırı sayılarak tamamen veya kısmen iptal edilmesi gerekir.

Bu açıklamalardan sonra somut olaya dönülecek olursa, davalının imzaladığı sözleşmede düzenlenen cezai şart yukarıda belirtilen yasal düzenleme ve ilkelere aykırı olduğundan geçersiz olup, buna göre mahkemece, davanın reddine karar verilmesi gerekirken, eksik incelemeye dayalı yazılı şekilde hüküm tesisi doğru olmamış, kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davalı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 10/01/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/34075, Karar No: 2018/17362, Tarih: 09.07.2018

**22. Hukuk Dairesi         2015/34075 E.  ,  2018/17362 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalıya ait işyerinde depo şefi olarak 25/05/2011 tarihinde işe başladığını davalı işverenlikte haftanın 6 günü sabah 08,35-17,45 saatleri arasında çalıştığını yaz aylarında haftanın 5 günü akşam 22,00 saatlerine kadar, kış mevsiminde ise haftanın 2 günü saat 22,00 saatlerine kadar fazla çalışma yaptığını dini bayramlarda, resmi bayramlarda ve hafta tatillerinde çalıştığını ancak haklarının ödenmediğini beyan ederek alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davalı işyerinde süreklilik kazanmış fazla mesai uygulamasının bulunmadığını yapılan çalışmaların vardiya usulüne tabi olduğunu çalışma saatlerinin davacı personelinde kabulünde olan hizmet sözleşmesinde geçtiği şekilde denkleştirme esasına uygun olarak belirlendiğini, davacının haftada bir gün olmak üzere hafta tatili iznini kullandığını, davalıya ait işyerlerinde ulusal bayram ve genel tatil günlerinde tatil yapılmayan ve çalışılan günlerde bu çalışmaların karşılığının maaş bordrosuna yansıtılarak ödendiğini belirterek davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı taraf temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı ve davalı arasındaki uyuşmazlık davacı işçinin fazla çalışma ve hafta tatili ücreti alacaklarına hak kazanıp kazanmadığı konusundadır.

Fazla çalışma yaptığını, hafta tatilinde çalıştığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma , hafta tatili alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışma yaptığını, hafta tatilinde çalıştığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma , hafta tatili alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışma, hafta tatili çalışmasının ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, bu çalışmaların yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma, hafta tatili çalışması olup olmadığı araştırılmalıdır.

Dosya içeriğine göre, davacı davalı işyerinde 25/05/2011-26/11/2014 tarihleri arasında depo şefi olarak çalışmıştır. Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda,dinlenen tanık ifadelerinin birleştirilmesinden davacının kış aylarında, haftanın dört günü 08:35-17:45 saatleri arasında çalıştığı, haftanın iki günü 08:35-22:00 saatleri arasında çalıştığı, yaz aylarında ise haftanın beş günü 08:35-22:00 saatleri arasında ve haftanın bir günü 08:35-17:45 saatleri arasında çalıştığı, tespit edilerek buna göre kış dönemi için haftalık 9 saat,yaz dönemi için ise haftalık 22,5 saat kabul edilmiştir. Ancak beyanı esas alınan davacı tanıklarından ....’in davalıya karşı açılmış davası olduğu anlaşılmaktadır. Diğer tanık ...’nın ise davacının talep ettiği hesaplamaya konu döneminin tamamında davacı ile birlikte çalışıp çalışmadığı, dosya kapsamı itibariyle tespit edilememiştir. O halde mahkemece yapılması gereken; öncelikle davacı tanığının davalı işyerindeki çalışma süresinin tespiti ile belirlenen bu hizmet süresi ile sınırlı olarak davacının fazla mesai alacaklarının hesaplanması, aynı dönem çalışması olmayan dönemler için ise; davalı tanık beyanlarının esas alarak hesaplanmasıdır. Zira tanıklar ancak kendi çalışma dönemlerindeki çalışma şekli ile ilgili bilgi sahibi olabilirler ve tanıklıklarına ancak kendi çalışma dönemleri ile sınırlı olarak itibar edilebilir. Ayrıca davacının mesleği ve çalıştığı sektöre göre ve özellikle dava dilekçesindeki beyanına göre, çalışmaların yoğunluğunun yaz ve kış ayları şeklinde mevsimsel olarak değiştiğinin belirlenmiştir. Ancak hükme esas alınan bilirkişi raporunda fazla mesai ve hafta tatili alacaklarının, davacı tanıklarının beyanı doğrultusunda, davacının da talebini aşacak şekilde yaz dönemi için üç ay yerine sekiz ay olarak kabul edilmesi de hatalıdır. Eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının isteği halinde ilgilisine iadesine, 09/072018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/13322, Karar No: 2012/2729, Tarih: 27.03.2012

**5. Ceza Dairesi         2011/13322 E.  ,  2012/2729 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mühür bozma

HÜKÜM : Mahkümiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma duruşma gözönünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş, sübutu kabul olunan fiillerin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan yerinde görülmeyen sanığın temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün tebliğname gibi ONANMASINA, 27/03/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/30256, Karar No: 2010/11830, Tarih: 11.05.2010

**12. Hukuk Dairesi         2009/30256 E.  ,  2010/11830 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Çorum İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 04/11/2009

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Şikayet tarihi itibariyle uygulanması gereken 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun geçici 1,2 ve 4.maddelerine göre 5434 sayılı Emekli Sandığı Kanununa tabi olanların bu kanunun 4.maddesinin birinci fıkrasının a, b, c bendi kapsamında sigortalı olarak kabul edileceğinin belirtildiği dikkate alındığında, emekli sandığından emekli maaşı alanlara da 5510 sayılı yasanın maaşın haczedilemeyeceğine ilişkin 93.madde hükmünün uygulanması gerekir. Öte yandan, anılan yasa hükmü 2008 yılı Ekim ayı başında yürürlüğe girmiş olup, şikayet tarihi itibari ile yürürlükte olduğundan somut olayda da uygulanması zorunludur. Bu durumda yukarıda belirtilen yasa maddesi uyarınca gelir aylık ve ödenekler borçlunun muvafakati bulunmadıkça nafaka borçları dışında haczedilemez.

Somut olayda, borçlunun Emekli sandığından almakta olduğu emekli maaşına, borçlunun muvafakati olmaksızın haciz konulduğu dikkate alındığında, 5510 Sayılı Kanunun 93.maddesi uyarınca şikayetin kabulü ile haczin kaldırılmasına karar verilmesi gerekirken 28.08.2008 haciz tarihiyle anılan yasanın yürürlükte olmadığından bahisle istemin reddi isabetsizdir.

SONUÇ  : Borçlu vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İ.İ.K. 366 ve H.U.M.K.’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 11.05.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/15832, Karar No: 2010/2505, Tarih: 17.02.2010

**3. Ceza Dairesi         2009/15832 E.  ,  2010/2505 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanığın mahkumiyetine dair,

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Koşulları oluşmadığından 5271 sayılı CMK’nın değişik 231/5 maddesinin tatbiki mümkün görülmemiştir.

I- Sanık hakkında 6136 sayılı yasanın 13/1 maddesinden kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Sanık müdafisinin temyiz itirazları, oluşa, yapılan yargılamaya, toplanan delillere, gerekçeye ve uygulamaya göre yerinde görülmediğinden, reddiyle hükmün ONANMASINA,

II- Sanık hakkında yaralama suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmemesine gelince;

Yerinde görülmeyen sair itirazların reddine.Ancak;

1- Adli Tıp Kurumu 2. ihtisas dairesinin 01.05.2006 ve 2020 sayılı raporuna göre mağdurun ateşli silahla yaralanması sonucu sağ femur ve sağ el 1. metekarp kemiğinde kırık meydana geldiği, bu nedenle yaşamının tehlikeye maruz kalmayıp kırığın hayat fonksiyonlarına etkisinin 6 ağır derecede olduğunun belirtildiği, hükmün gerekçesinde lehe yasa değerlendirmesinin hatalı bir biçimde 5237 sayılı yasanın 86, 87/1-d-son maddelerine göre yapılmış olduğu görülmüştür. Halbuki doğru uygulama maddesinin 5237 sayılı yasanın 87/3 maddesi olduğu, lehe yasa karşılaştırmasının bu maddeye göre yapılması gerektiği, bu yasa maddesinin ise ilk düzenleniş şekline ve sonradan 19.12.2006 tarih ve 5560 sayılı yasanın 4. maddesiyle yapılan değişik haline göre ayrı ayrı karşılaştırmalı uygulamasının hükmün gerekçesinde gösterilip bundan sonra sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm tesisi,

2- Hükmün gerekçesinde “ kimin başlattığı tam açıklıkla anlaşılamayan kavga sırasında ...’un hamili bulunduğu bıçakla yaralamak için Ufuk’u kovaladığı,Ufuk’un büfeye girerek…… silahla birden fazla kez ...’un ayaklarına doğru ateş ettiği..” şeklinde olayın gerçekleştiğinin kabul edilip, sanık ...’dan geldiği belirtilen bu fiillerin sanık ... lehine haksız tahrik nedeni olarak kabul edilip edilmeyeceğinin karar yerinde tartışmasız bırakılması,

3- Kabul ve uygulamaya göre de;

765 sayılı TCK’nın 81/2 maddesi uyarınca yapılacak artırım oranı 1/6 dan 1/3’e kadar olarak belirtildiği halde hükümde artırım oranı 1/16 oranında gösterilip artırımın ise 1/6 oranına göre hesap edilmek ve sonucun da hatalı şekilde bulunulması suretiyle yazılı şekilde hüküm tesisi,

Bozmayı gerektirmiş sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 17.02.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.