muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/7607, Karar No: 2017/1405, Tarih: 16.03.2017

**14. Ceza Dairesi         2014/7607 E.  ,  2017/1405 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma; duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş, sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, suça sürüklenen çocuk müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 16.03.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/8167, Karar No: 2010/5669, Tarih: 17.06.2010

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2009/8167 E.  ,  2010/5669 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki istihkak davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı 3.kişi tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı (üçüncü kişi) vekili, Bandırma 1.İcra Müdürlüğü’nün 2008/4637 Esas sayılı dosyasında yapılan 23.07.2008 günlü ihtiyati hacizde üçün kişi şirket müdürünün istihkak iddiasında bulunmasına rağmen prosedürün işletilmediğini ve hacizden satış aşamasında haberdar olarak bu davayı açtıklarını, İİK’nun 99. maddesinin uygulanması gerektiğini, 14.07.2008 tarihine kadar haciz mahallini iş yeri olarak kullanan borçlunun bu tarihten sonra ayrıldığını, mahcuzlarla ilgisinin bulunmadığını belirterek istihkak iddiasının kabulü ile haczin kaldırılmasına ve tazminata karar verilmesini istemiştir.

Davalı (alacaklı) vekili, dava konusu mahcuzların kendileri tarafından borçluya satılmış inşaat demirler olduğunu ve haczin de borçlunun şube olarak kullandığı depoda yapıldığını, hacizde ele geçen çok sayıdaki belgeden haciz mahallinin borçluya ait şube iş yeri olduğunun anlaşıldığını, üçüncü kişinin mahcuzlara ilişkin fatura sunamadığını, ancak takibe dayanak kendilerinin yaptığı satışa ilişkin faturanın haciz mahallinde ele geçtiğini, gerçekte iki şirket arasında adres, ortaklar ve çalışanları itibarı ile organik bağ bulunduğunu ve alacaklıdan mal kaçırmak içir danışıklı işlemler yaptıklarını, İİK’nun 97/a maddesindeki mülkiyet karinesinin alacaklı yararına olduğunu, buna ilişkin temyiz incelemesinden geçerek onanmış mahkeme kararının bulunduğunu belirterek davanın reddi ile %15’den az olmamak üzere tazminata karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Davalı (borçlu), usulüne uygun davetiye tebliğine rağmen duruşmalara katılmadığı gibi cevap da vermemiştir.

Mahkemece toplanan delillere göre:“davacının mahcuzların ticari kayıtlarında yer aldığını kanıtlayamadığı, hacizde ele geçen belgelerden haciz mahallinin davacı adına kayıtlı olmakla birlikte fiilen borçlu tarafından depo olarak kullanılan şube iş yeri olduğunun anlaşıldığı, davacının da 14.07.2008’e kadar borçlunun burayı depo olarak kullandığını kabul ettiği,...’ın hacizden kısa bir süre öncesine kadar iki şirkette de en çok paya sahip ortak olduğu, yine iki şirketin bir kısım çalışanlarının aynı kişiler olduğu, organik bağ içinde alacaklıdan mal kaçırmak için danışıklı hareket ettikleri,satışın durdurulması kararı verildiğinden alacaklı yararına tazminata hükmedilebilmesi için aranan yasal koşulların oluştuğu “gerekçesi ile davanın reddine ve mahcuzların %40’ı oranında tazminatın davacıdan alınarak davalı alacaklıya verilmesine karar verilmiş; hüküm, davacı üçüncü kişi vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, üçüncü kişinin İİK’nun 96. vd. maddeleri uyarınca açtığı “istihkak” davası niteliğindedir.

Dava, üçüncü kişinin İİK’nun 96. vd. maddeleri uyarınca açtığı “istihkak” davası niteliğindedir.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde, dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı (üçüncü kişi) As Lojistik Hizmetleri Yapı Malzemeleri Ltd. Şti. vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 1,55 TL kalan onama harcının temyiz eden davacı 3.kişiden alınmasına 17.6.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/6429, Karar No: 2011/7880, Tarih: 05.07.2011

**1. Hukuk Dairesi         2011/6429 E.  ,  2011/7880 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KANDIRA ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 28/12/2006

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı-davalı,  davalılar adına kayıtlı 1565 parsel sayılı taşınmazın fiili taksim sonucunda davalıların kardeşine düşen 700 m2 lik bölümünü babası H.’ın haricen satın aldığını, üzerine petrol istasyonu ve binalar yaptığını, taşınmazın kardeşlerı tarafından davalılara devredildiğini, 20 yılı aşkın süredir zilyetliklerinin devam ettiğini, taşınmaz üzerindeki yapıların değerinin zemin değerinden fazla olduğunu, tapu iptal ve taşınmazların kısmen veya tamamen belirlenecek değer karşılığında adına tesciline karar verilmesini istemiştir.

Davalı-Davacılar, birleşen dava ile çekişme konusu taşınmaza davalının elatmanın önlenmesine ve yıkıma karar verilmesini istemişlerdir.

Asıl davanın kabulüne, birleşen davanın reddine ilişkin olarak verilen karar, Dairece; ““… anılan bu olgular yukarıda değinilen ilkeler çerçevesinde değerlendirildiğinde davacının iyiniyetli olduğunun kabulüne olanak yoktur. Kaldı ki, iyiniyetli olduğu kabul edilse bile, taşkın bölümün ifrazının olanaklı bulunmadığı bilirkişilerce bildirilmiştir. İfraz hususu kamu düzeni ile ilgili olup resen gözetilmesi zorunludur.Hal böyle olunca, temliken tescile ilişkin asıl davanın reddedilmesi, kayda üstünlük tanınmak suretiyle birleşen davanın kabul edilmesi gerekirken, delillerin takdirinde yanılğıya düşülerek yazılı biçimde karar verilmesi doğru değildir” gerekçesiyle bozulmuş, bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı-davalı E. vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla, Tetkik Hakimi raporu okundu. Düşüncesi alındı. Dosya incelendi. Gereği görüşülüp, düşünüldü.

Dava, temliken tescil, birleşen dava çaplı taşınmaza elatmanın önlenmesi ve yıkım isteklerine ilişkindir.Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Bilindiği üzere, tarafların tüm delilleri toplanıp, tetkik edildikten ve HUMK.nun 376. maddesine göre; son sözleri dinlenip duruşmanın bittiği bildirildikten sonra hakimin; aynı yasanın 388. maddesi uyarınca kararı gerekçesi ile birlikte (tam olarak) yazması ve hüküm sonucunu 389. maddede öngörülen biçimde tefhim etmesi  asıldır.

Dava, temliken tescil, birleşen dava çaplı taşınmaza elatmanın önlenmesi ve yıkım isteklerine ilişkindir.Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Bilindiği üzere, tarafların tüm delilleri toplanıp, tetkik edildikten ve HUMK.nun 376. maddesine göre; son sözleri dinlenip duruşmanın bittiği bildirildikten sonra hakimin; aynı yasanın 388. maddesi uyarınca kararı gerekçesi ile birlikte (tam olarak) yazması ve hüküm sonucunu 389. maddede öngörülen biçimde tefhim etmesi  asıldır.

Ne varki, uygulamada söz konusu yasanın 38l. maddesinin son fıkrasının getirdiği ayrıcalığa dayanılarak bazı zorunlu nedenlerle sadece hükmün sonucu tutanağa geçirilip tefhim edilmekte, gerekçeli karar daha sonra yazılmaktadır.   İşte bu gibi hallerde HUMK.nun 389. maddesine uygun olarak tarafların hak ve yükümlülüklerini açıkca gösteren tefhim ile aleniyet ve hukuki varlık kazanan kısa karara daha sonra yazılan gerekçeli kararın uygun olması zorunludur. Esasen kısa kararı yazıp, tefhim etmekle davadan elini çekmiş olan hakimin artık bu kararını değiştirmesine yasal olanak yoktur. Öte yandan, kısa kararla gerekçeli kararın çelişkili olması, yargılamanın aleniyeti, kararların alenen tefhim edilmesine ilişkin Anayasanın l4l. maddesi ile HUMK.nun yukarıda değinilen buyurucu nitelikteki maddelerine de aykırı bir durum yaratır. Ayrıca anılan husus kamu düzeni ile ilgili olup, gözetilmesi yasa ile hakime yükletilmiş bir ödevdir. Aksine düşünce ve uygulama yargı, yargıç ve kararlarının her türlü düşünceden uzak, saygın ve güvenilir olması ilkesi ile de bağdaşmaz. Değinilen ilke ve yasa hükümleri gözardı edilerek kısa kararda davanın reddine, gerekçeli kararda elatmanın önlenmesi ve yıkım davalarının kabulüne, tapu iptal tescil davasının reddine denilmek suretiyle kısa karara çelişkili olarak gerekçeli karar yazılması doğru değildir.

Hal böyle olunca, hükmün l0.4.l992 gün, l992/7 Esas, l992/4 sayılı Yargıtay İçtihatları Birleştirme Kararı çerçevesinde bir karar verilmek üzere HUMK.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine,  05.07.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2471, Karar No: 2018/7756, Tarih: 28.06.2018

**7. Ceza Dairesi         2017/2471 E.  ,  2018/7756 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 4733 sayılı Yasaya muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülük, müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanığa önceki hükümlerde doğrudan verilen adli para cezasının hükmün 5. paragrafının sonuç kısmında 2.000,00 TL yerine 100,00 TL olarak gösterilmesinin maddi hata olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

1-CMUK.nun 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hak nedeniyle cezanın, hapisten çevrilen toplan 6.000,00 TL ve doğrudan verilen toplam 2.000,00 TL adli para cezası üzerinden infaz olunacağının belirtilmesi ile yetinilmesi gerekirken; sanığın sonuç ceza olarak hapisten çevrilen toplam 6.000,00 TL ve doğrudan verilen toplam 100,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmesi,

2-Sanık hakkında takdiri indirim uygulama maddesinin ilgili fıkrasının gösterilmemesi suretiyle CMK.nun 232/6. maddesine aykırı davranılması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden ve bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesi uyarınca;

1-Hükmün 5. paragrafından "sanığın sonuç olarak hürriyeti bağlayıcı cezadan çevrili 6.000,00 TL gün para cezasından çevrili 100 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına" ibaresi çıkartılarak yerine, "kazanılmış hak nedeniyle cezanın hürriyeti bağlayıcı cezadan çevrili 6.000,00 TL gün para cezasından çevrili 2.000,00 TL adli para cezası üzerinden infazına" ibaresinin eklenmesi,

2-Hükmün 3. paragrafından "62. maddesi" ibaresi çıkarılarak yerine "62/1. maddesi" ifadesinin eklenmesi ve diğer kısımlarının aynen bırakılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 28.06.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/26320, Karar No: 2015/7939, Tarih: 14.04.2015

**5. Hukuk Dairesi         2014/26320 E.  ,  2015/7939 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Çatalca 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 05/11/2013

NUMARASI : 2012/469-2013/327

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın reddine dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacılar vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın idari yargı yerinde görülmesi gerektiği gerekçesiyle reddine karar verilmiş; hüküm, davacılar vekilince temyiz edilmiştir.

Dere koruma alanı olarak ayrılan dava konusu taşınmazlara fiilen el atılmadığı, bu husus taraflar arasında niza konusu yapılmadığı gibi mahkemece de kabul edildiği anlaşılmıştır.

11.06.2013 tarihinde yürürlüğe giren 6487 sayılı yasanın 21. maddesi ile Kamulaştırma Kanununun geçici 6. maddesinde yapılan değişiklik ile; “Uygulama imar planlarında umumi hizmetlere ve resmî kurumlara ayrılmak suretiyle veya ilgili kanunların uygulamasıyla tasarrufu kısıtlanan taşınmazlar hakkında, 3/5/1985 tarihli ve 3194 sayılı İmar Kanununda öngörülen idari başvuru ve işlemler tamamlandıktan sonra idari yargıda dava açılabilir. Bu madde hükümleri karara bağlanmamış veya kararı kesinleşmemiş tüm davalara uygulanır.” hükmü getirilmiştir.

Öte yandan Anayasa Mahkemesi’nin 25.09.2013 gün 2013/93 Esas, 2013/101 Karar sayılı ilamında da; “Kamulaştırmasız el atmadan söz edilebilmesi için taşınmaz zilyetliğinin idareye geçmesi ve taşınmazın fiilen kamu hizmetine tahsis edilmiş olması gerektiği; imar kısıtlamalarında taşınmazın zilyetliğinin malikte kalmaya devam etmekte olup, yalnızca malikin tasarruf yetkisinin, ilgili mevzuattan kaynaklanan bazı kısıtlamalara maruz kaldığı, bu nedenle imar kısıtlamalarından kaynaklanan tazminat davalarının idari yargıda açılabileceği” kabul edilmiştir.

Bu nedenlerle ve özellikle mahkeme kararında yazılı gerekçelere göre yargı yolu bakımından mahkemenin görevsizliği nedeniyle davanın usulden reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davacılar vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 14.04.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/6435, Karar No: 2024/3160, Tarih: 25.03.2024

**7. Ceza Dairesi         2023/6435 E.  ,  2024/3160 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

EK KARAR TARİHİ : 29.06.2022

SAYISI : 2018/99 E., 2022/180 K.

SUÇ : 5977 sayılı Kanun'a muhalefet

HÜKÜMLER : Beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Yerel Mahkemece verilen 29.06.2023 tarihli ek kararın; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. TEMYİZ SEBEPLERİ

Şikâyetçi vekilinin temyiz isteği; kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

II. GEREKÇE

Yargılama konusu suç yönünden, suçtan doğrudan zarar görmeyen şikâyetçinin kamu davasına katılma hakkının bulunmadığı, 5271 sayılı Kanun’un 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği sanıklar hakkındaki hükmü temyize yetkisi bulunmadığından, temyiz isteminin reddine dair ek kararda herhangi bir hukuka aykırılık bulunmamış ve şikâyetçi vekilinin temyiz isteği yerinde görülmemiştir.

III. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Muğla 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 29.06.2022 tarihli ve 2018/99

Esas, 2022/180 Karar sayılı ek kararında şikâyetçi vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden ek kararın, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA, 21.03.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/2066, Karar No: 2022/5300, Tarih: 24.03.2022

**5. Hukuk Dairesi         2022/2066 E.  ,  2022/5300 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Kısıtlı adayı hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada Bursa 6. Sulh Hukuk ve Erzincan Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile dosyada son karar Bölge Adliye Mahkemelerinin faaliyete geçmesinden sonra verilmiş ise de iki farklı Bölge Adliye Mahkemesinin yargı çevresinde kalan mahkemelerce karşılıklı olarak yetkisizlik kararı verildiğinden ve 5235 sayılı Kanunun 36/3. maddesi gereğince Bölge Adliye Mahkemeleri hukuk dairelerinin görevinin yargı çevresi içerisinde bulunan adlî yargı ilk derece hukuk mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarını çözmek olduğundan yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4721 sayılı TMK'nın 405. maddesi uyarınca vasi atanmasına ilişkindir.

Bursa 6. Sulh Hukuk Mahkemesi'nce kısıtlı adayının mernis adresinin “...” olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Erzincan Sulh Hukuk Mahkemesi'nce kısıtlı adayının mernis adresinin “...” olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Türk Medenî Kanunu'nun 411. maddesine göre, “Vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir.” Aynı Kanunun 19/1. maddesi uyarınca “Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.” ve 21/2. maddesine göre de “Vesayet altındaki kişilerin yerleşim yeri, bağlı oldukları vesayet makamının bulunduğu yerdir.”

Dosya kapsamından, kısıtlı adayının Bursa 3. Sulh Hukuk Mahkemesi'nin 2020/1005 Esas, 2021/941 Karar sayılı ilamı ile kısıtlandığı anlaşıldığından, vesayet altındaki kişilerin yerleşim yeri de vesayet makamının bulunduğu yer olduğundan uyuşmazlığın Bursa 6. Sulh Hukuk Mahkemesi'nde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri ile 5235 sayılı Kanunun 36/3. maddesi gereğince Bursa 6. Sulh Hukuk Mahkemesi'nin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 24/03/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/8764, Karar No: 2022/3713, Tarih: 17.03.2022

**6. Ceza Dairesi         2021/8764 E.  ,  2022/3713 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇA SÜRÜKLENEN ÇOCUK : ...

SUÇ : Kaybolmuş veya hata sonucu ele geçmiş eşya üzerinde tasarruf

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hâkimin takdirine göre; suçun suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğini kabulde usûl ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- Suça sürüklenen çocuğun, katılanın internet kafe binası içerisinde unuttuğu cüzdanından 100 TL çalması şeklinde gerçekleşen eylemin, TCK'nın 142/2-h maddesinde düzenlenen hırsızlık suçunu oluşturacağı gözetilmeden, TCK'nın 160/1. maddesi ile hüküm kurulması,

Kabule göre de;

2- 12-15 yaş grubundaki suça sürüklenen çocuk hakkında TCK'nın 31/2. maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetlmemesi,

3- T.C. Anayasası'nın 90. maddesinin son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin 6/3-c maddesi ışığında, 5271 sayılı CMK'nın 150, 234 ve 239. maddeleri ile 5320 sayılı Yasa’nın 13. maddesine dayanılarak hazırlanan, “Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafi ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usûl ve Esaslarına İlişkin Yönetmelik”in 8. maddesi gereğince, baro tarafından görevlendirilen zorunlu müdafinin ücretinin suça sürüklenen çocuktan alınmasına hükmedilemeyeceği, bu ücretlerin Adalet Bakanlığı bütçesinde bu amaçla ayrılan ödenekten karşılanacağı gözetilmeden, yazılı şekilde zorunlu müdafi ücretinin suça sürüklenen çocuktan alınmasına hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 1412 sayılı CMUK'un 326/son maddesi uyarınca ceza miktarı yönünden suça sürüklenen çocuğun kazanılmış hakkının korunmasına, 17/03/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/4051, Karar No: 2019/16085, Tarih: 05.11.2019

**13. Ceza Dairesi         2019/4051 E.  ,  2019/16085 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Keşidecisi ... olan ... Bankası... şubesine ait 25/01/2009 keşide tarihli ... seri nolu 2.600,00 TL bedelli çekin ...’da aracından, keşidecisi ... olan ... Bankası ... Şubesine ait 10/12/2008 keşide tarihli ... seri nolu 1.100,00 YTL bedelli çekin ... ilçesinde bulunan işyerinden 2008 yılında boş ve imzasız olarak çalındığından bahisle müracaatta bulundukları, suça konu bu 2 adet çekin çalıntı ve sahte olduğu yönünde duyum alması üzerine sanık ... hakkında iş ortağı olan ... tarafından Cumhuriyet Başsavcılığına şikayette bulunularak başlatılan soruşturma ve kovuşturmada; sanık savunmalarında suça konu her 2 çek üzerinde ciranta sıfatıyla attığı imza ve yazının kendisine ait olduğunu ve ortağı ...’e cirolayarak verdiğini kabul etmekle birlikte her iki çeki... Gıda Temizlik Lim. Şti. yetkilisi...'in sattığı malzemenin karşılığı olarak birini cirolayarak birini cirolamadan verdiğini kendi isim ve imzasının üzerinde bulunan diğer cirantaları tanımadığını beyan ederek üzerine atılı sahtecilik ve hırsızlık suçunu kabul etmediği anlaşılan olayda;

I-Her 2 suça konu çek yönünden sanık ile keşideciler arasında ciranta sıfatıyla isimleri geçen tüm şahısların araştırılarak dinlenmesi, imzaların kendilerine ait olmadığını belirtmeleri durumunda, imza ve yazı örnekleri alınarak karşılaştırma yaptırılması,

II-Suça konu çeklerde keşideci olan ...ve ...’un müşteki sıfatıyla dinlenmesi ve imzaların kendilerine ait olup olmadığının sorulması, aksi halde imza ve yazı örneği alınarak karşılaştırma yaptırılması,

Suretiyle, eksikliklerin giderilmesi amacıyla sanık ve gerekmesi halinde 3. kişiler hakkında Cumhuriyet Başsavcılığı’na TCK'nın 204/1ve 142/1-b maddelerinden suç duyurusunda bulunularak açılacak davanın bu dava ile birleştirilmesi ve yapılacak yargılama sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak, sanığın suça ne şekilde iştirak ettiği de araştırılarak hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile sanığın TCK'nın 165. maddesi gereğince mahkumiyetine hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı, tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi aracılığı ile 1412 sayılı CMUK’un 326/son. maddesi uyarınca ceza süresi yönünden kazanılmış hakkın korunmasına, 05/11/2019 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3821, Karar No: 2014/10129, Tarih: 23.06.2014

**3. Hukuk Dairesi         2014/3821 E.  ,  2014/10129 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA 5. ASLİYE TİCARET MAHKEMESİ

TARİHİ : 17/09/2013

NUMARASI : 2012/79-2013/406

Taraflar arasında görülen kayıp kaçak bedelinin iadesi davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili, dava dilekçesinde; sözleşmeye aykırı olarak ve müvekkilinin kusuru olmadan başkalarının kaçak elektrik kullanımlarından ötürü aboneliğin tesisinden itibaren müvekkilinin elektrik faturalarına yansıtılan ve fazladan ödenen tutardan fazlaya dair hakları saklı kalmak kaydıyla şimdilik 5.000,00 TL'nin davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesinde; uyuşmazlığa konu edilen tüm fatura kalemlerinin hangi oranda yansıtılacağı hususunu belirleme ve karar verme yetkisinin tamamen Enerji Piyasası Düzenleme Kurumu'na ait olduğunu, müvekkilinin bu konudaki düzenlemeye kurul kararları ile yaptığını, kurumun ve kurulun bu düzenleme yetkisini 4628 Sayılı Elektrik Piyasası Kanunu ve bu kanunun verdiği yetki ile çıkartılan ikincil mevzuattan aldığını, müvekkilinin bu karara uymak zorunda olduğunu belirterek, davanın reddini istemiştir.