muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/12910, Karar No: 2023/1015, Tarih: 09.02.2023

Davalı Kurum vekili, davanın hakdüşürücü süre geçtiği için reddi gerektiğini, 506 sayılı Kanun'un Ek 5 inci maddesi koşullarının davacı yönünden gerçekleştiğinin kanıtlanmadığı, kanıtlar toplanmadan eksik incelemeye dayalı olarak hüküm kurulduğunu beyanla istinaf başvurusunda bulunmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacının, üretim bölümünde baskı makinesi operatörü konumunda geçen çalışmasının, itibari hizmet süresinden yararlanmayı gerektirir koşullarda geçip geçmediğinin tespiti amacıyla, bilirkişi kurulu katılımıyla işyerinde keşif yapılarak tarafların bildirdiği tanıklar da dinlenip; bilirkişi kurulundan, konuya ilişkin yargısal denetime elverişli irdeleme içeren rapor alındığı; hükme dayanak alınan rapor içeriğinde, dava konusu uyuşmazlık yönünden, işyerinin kapsamı, çalışma düzeni ve koşulları ile bölümleri ve bu bölümlerin taşıdıkları özellikler, hangi bölümlerdeki çalışmalarda söz konusu yasal düzenlemede sayılan fiziksel dış etkenlere maruz kalındığı ve buna bağlı olarak itibari hizmet süresinden yararlanmayı gerektirir işlerden olup olmadığı yönlerinin teknik özellikleri ortaya konularak belirlendiği, bu kapsamda, kesinleşen mahkeme kararları uyarınca matbaa işyeri sınıfında değerlendirilmesi gereken işyeri kapalı alanında baskılı ambalaj malzemesi üretim işinin firmanın ana işi olduğu, baskı bölümü, kesme bölümü, plastik torba bölümü ve yardımcı tesislerden oluşan işyerinde tifdruk rotatif baskı makineleri, flekso rotatif baskı makineleri ile laminasyon makinelerinin baskı bölümü olarak adlandırılan kısımda ve aynı çatı altında yer aldığı, baskı bölümü ile diğer bölümler arasında duvar bölme omadığı, makinelerin çalışması esnasında ortaya çıkan solvent gaz ve buharı, mürekkep, boya, tutkal kokusunun tüm bölümlere yayıldığı tespitinin yapılan işyerinde, çeşitli gıda, kimyevi ve hijyen malzemelerinin değişik ebatta ambalajlanmasını sağlayan metaryaller üzerine baskı ve laminasyon işi yapılması esnasında, mürekkep, etil alkol, izopropil alkol, etil asetat, toluen gibi kimyasallar kullanıldığı, baskı işinin gravür tekniği ile silindir üzerine uygulandığı, makina temizliğinin solventle yapıldığına ilişkin tespitler ışığında, davacının, solunum ve cilt yoluyla vücuda geçen gaz veya diğer zehirleyici maddelerle çalışarak, işyeri ortamındaki etkenlere maruz kaldığı için itibari hizmet süresinden yararlanma koşullarına sahip olduğu ayrıca, kamu düzenine ilişkin konularda da kararın esasına etkili bir aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından davalı ...Ambalaj San. ve Tic. A.Ş. ve davalı Kurum vekillerinin istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalılar vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalılar vekilleri istinaf gerekçeleri ile temyiz isteminde bulunmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalılar vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalılar vekilleri istinaf gerekçeleri ile temyiz isteminde bulunmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, itibari hizmet süresi tespiti istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1.6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri ile

2. 506 sayılı Kanun'un Ek maddenin 5 inci hükmüdür.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalılar vekilleri tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin ilgilisinden alınmasına,

09.02.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2017/5127, Karar No: 2018/5093, Tarih: 27.02.2018

**22. Hukuk Dairesi         2017/5127 E.  ,  2018/5093 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

AVUKAT ...

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkili işçinin davalıya ait işyerinde kayden alt işveren işçisi olarak çalıştığını, asıl işveren-alt işveren arasındaki ilişkinin muvazaaya dayalı olduğunu, davalının kendi işçilerine sağladığı mali haklardan müvekkilinin de yararlanması gerektiğini ileri sürerek, müvekkilinin gerçek işverenin baştan itibaren davalı olduğunun tespitiyle, ücret, ilave tediye, ikramiye, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçeyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında, davacıya ödenmesi gereken aylık ücret miktarının belirlenmesi noktasında uyuşmazlık vardır.

Somut olayda, asıl işveren-alt işveren ilişkisinin muvazaaya dayandığına ilişkin kabul, emsal dava dosyaları da nazara alındığında yerindedir. Bu durumda, davacıya ödenmesi gereken aylık ücret miktarının tespitinde, davalı işveren bünyesinde, davacıyla benzer veya aynı işi yapan emsal işçinin belirlenmesi gereklidir. Ancak, davacının, toplu iş sözleşmesinin tarafı sendikaya üye olmadığı ve dayanışma aidatı kesilmesi yönünde bir başvurusunun da bulunmadığı gözetildiğinde; davalı bünyesinde çalışan ve toplu iş sözleşmesine göre aylık ücret ile hakları belirlenen işçilerin, davacıyla benzer veya aynı işi yapsa dahi, emsal olarak kabul edilmesi mümkün değildir.

Davalı tarafça 22/03/2016 tarihli cevabi yazı ekinde gönderilen “Afşin Elbistan Linyitleri İşletme Müdürlüğü Garaj Amirliğinde çalışan Şoför Personel Bilgi Listesi” başlıklı belge içeriğinde, davacıyla aynı işi yapan davalı işçilerinin isim listesi ve yevmiyeleri bildirilmiş ise de, yazı ekinde yer alan söz konusu işçilerin bordrolarında, sendikal aidat kesintisi olduğu görülmektedir. Dolayısıyla, bu çalışanların toplu iş sözleşmesinden yararlandıkları anlaşılmakla, emsal kabul edilmeleri mümkün değildir. Kaldı ki, listede ismi yazılı işçilerin yirmi yılı aşkın çalışması bulunmakta olup, kıdem süreleri davacıya nazaran oldukça yüksektir. Diğer taraftan, bahsi geçen listenin alt kısmında yer olan notta “2003 yılından sonra başlayan işçi personellerin bugünki temel yevmiye katsayıları ise 73,22 TL’dir” ile “2003 yılından sonra şoför personel alımı olmamıştır” şeklindeki bilgilerin yazılı olduğu görülmektedir. Bir taraftan 2003 yılından sonra şoför alımı olmadığının belirtilmesine rağmen, diğer taraftan 2003 yılından sonra başlayan işçilerin temel yevmiye katsayılarının 73,22 TL olduğunun yazılması, söz konusu bilgilerin değerlendirilmesinde tereddüt uyandırmaktadır. Ayrıca, bahsi geçen 2003 yılından sonra işe başlayan davalı işçilerinin kimler oldukları, görevleri, toplu iş sözleşmesinden yararlanıp yararlanmadıkları, yazı içeriğinde belirtilen yevmiye katsayısının neye göre belirlendiği, toplu iş sözleşmesiyle bir alakasının olup olmadığı, bu katsayı oranından günlük yevmiye miktarına nasıl ulaşıldığı gibi hususlar hakkında açıklayıcı bir bilgi de bulunmamaktadır. Dolayısıyla, hükme esas alınan bilirkişi raporunda, sözü geçen listede yazılı bilgilerden hareketle sonuca gidilmesi yerinde değildir.

Öte yandan, dava konusu uyuşmazlıkla aynı nitelikteki emsal davalarda, Elbistan İş Mahkemesi’nce verilen kararlarda, davalının emsal işçisinin aylık ücretinin, kayden alt işveren bünyesinde çalıştırılan şoförlere fiilen ödenen ücretin “1,73 katı” olduğu kabul edilerek sonuca gidilmiştir. Söz konusu davalarda verilen kararların, Yargıtay 7. Hukuk Dairesi’nin temyiz incelemesinden geçtiği ve aylık ücret miktarına ilişkin hüküm kısmının bozmaya konu edilmediği anlaşılmaktadır (Örneğin; Yargıtay 7. Hukuk Dairesi’nin 22/10/2015 tarihli 2015/34814 esas ve 2015/20303 karar sayılı; 09/11/2015 tarihli 2014/21311 esas ve 2015/21810 karar sayılı kararları). Mahkemece ise, söz konusu kararlardan farklı bir kabulle sonuca gidilmiştir. Bu halde, emsal davalarda aylık ücret miktarı kabulüne nasıl ulaşıldığı hususunun incelenmemesi de hatalı olmuştur.

Anılan sebeplerle, davalı işverene yeniden yazı yazılarak, davacıyla benzer veya aynı işi yapan ve fakat toplu iş sözleşmesinden yararlanmayan emsal işçisinin olup olmadığı sorulmalı; varsa ücret bordrolarının gönderilmesi istenilmelidir. Ayrıca, 22/03/2016 tarihli cevabi yazı ekindeki “Afşin Elbistan Linyitleri İşletme Müdürlüğü Garaj Amirliğinde çalışan Şoför Personel Bilgi Listesi” başlıklı belgenin alt kısmında yer alan “2003 yılından sonra başlayan işçi personellerin bugünki temel yevmiye katsayıları ise 73,22 TL’dir” ile “2003 yılından sonra şöfor personel alımı olmamıştır” şeklindeki çelişkili notlara işaret edilerek; bahsi geçen 2003 yılından sonra işe başlayan davalı işçilerinin kimler oldukları, görevleri (şoför olup olmadıkları), toplu iş sözleşmesinden yararlanıp yararlanmadıkları, yazı içeriğindeki söz konusu yevmiye katsayısının neye göre belirlendiği ve toplu iş sözleşmesiyle bir alakasının olup olmadığı, bu katsayıdan günlük yevmiye miktarına nasıl ulaşıldığı gibi hususlar hakkında bilgi verilmesi de istenilmelidir. Yukarıda belirtilen, temyiz incelemesinden geçen emsal dava dosyaları da incelenerek aylık ücret miktarı kabulüne nasıl ulaşıldığı tespit edilmelidir. Bu yönlerden yapılacak araştırma ve inceleme neticelerine göre, davacıya ödenmesi gereken aylık ücret miktarı noktasındaki uyuşmazlık yeniden değerlendirilerek sonuca gidilmelidir. Eksik araştırma ve incelemeyle karar verilmesi hatalı olup, bozmayı gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 27/02/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

Ş.K.
Yargıtay — Esas No: 2010/17462, Karar No: 2013/12189, Tarih: 21.05.2013

**6. Ceza Dairesi         2010/17462 E.  ,  2013/12189 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Yakınıcının çay söylemek için 09:30 sıralarında marketinden çıkıp kahveye gittiği, bu esnada sanığın açık olan market kapısından içeri girip kasadaki parayı alıp cebine koyduğu anda yakınıcının geldiği ve yakaladığı, kendisine yakalayan yakınıcıya "seni öldürürüm" diyerek tehdit ettiği, yapılan üst aramasında da kasadan aldığı paraların üzerinde çıktığının anlaşılması karşısında; sübutu halinde sanığın eyleminin yağma suçunu oluşturup oluşturmadığına ilişkin kanıtları takdir ve tartışma görevinin üst dereceli Ağır Ceza Mahkemesine ait olduğu gözetilerek görevsizlik kararı verilmesi gerekirken, duruşmaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kabul ve uygulamaya göre de;

Suç tarihinde 18 yaşından küçük olduğu anlaşılan sanık hakkında hükmolunan kısa süreli hapis cezasının, 5237 sayılı TCK'nın 50.maddesinde yazılı seçenek yaptırımlara çevrilmesinde zorunluluk bulunduğunun düşünülmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazları yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle istem gibi BOZULMASINA, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nın 326/son maddesinin gözetilmesine, Üye ...'un görevsizlik kararına yönelik muhalefetine karşın, 21.05.2013 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

(Muhalif Üye)

./..

-2-

KARŞI OY :

21.1.1991 doğumlu suça sürüklenen çocuk ..., 8.6.2006 suç tarihi itibarıyla 16 yaşı içerisindedir.

Bakkallık yapan mağdur soruşturma aşamasında, “Suç tarihinde saat 9.30 sıralarında karşısında bulunan kahvehaneye çay söylemeye gittiğini, geri döndüğünde kapısı açık olan dükkâna giren suça sürüklenen çocuğu, açık kasayı karıştırırken gördüğünü, üzerine atlayıp yakaladığını, çocuğun ‘Bırak gideceğim’ diyerek dışarıya çıkmak istediğinde bırakmadığını, çağırdığı polisler geldiğinde de bırakmadığı için kendisine ‘Seni öldürtürüm’ dediğini, kasadan alınan 40.-TL’den 37.-TL’sinin üzerinden çıktığını” söylemiş, kovuşturma aşamasında da tehditten bahsetmeksizin olayı tekrarlamış, "Şikâyetçi olmadığını” belirtmiştir.

Bu anlatımlar ışığında somut olay değerlendirildiğinde, suça sürüklenen çocuk ...’nin söylediği sözlerin, yağma suçunda olması gereken korku ve endişe yaratma  boyutlarına ulaşmadığı ve çocuğun sözlerinden mağdurun korkmadığı anlaşılmaktadır. Nitekim mağdur, çocuğu yakalamış ve polis çağırmıştır. Çocuğun amacı kendisini kurtarmaktır. Mağdurun ifadesine göre, “Seni öldürtürüm” sözleri, polislerin gelmesinden sonra söylenmiştir. Bu durumda sanığın eylemi 5237 sayılı TCK’nın 142/1-b, 35. maddelerine mümas bina içerisinden hırsızlığa teşebbüs suçunu oluşturduğundan, çoğunluğun yağma suçunun oluşup oluşmadığına ilişkin delillerin değerlendirilmesi için görevsizlik kararı verilmesi görüşüne katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2013/3150, Karar No: 2013/2590, Tarih: 01.03.2013

**8. Hukuk Dairesi         2013/3150 E.  ,  2013/2590 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tapusuz taşınmaz tescili

K A R A R

Davada, kadastro çalışmalarında boşluk olarak tapulama harici bırakılan taşınmazın imar-ihya ve kazanmayı sağlayan zilyetlik nedeni ile tescil isteğinde bulunulduğuna ve dava konusu taşınmazın orman sayılan yerlerden olup olmadığı hususunda ... Mühendisi Bilirkişi aracılığı ile inceleme yapılarak hüküm kurulduğuna göre, Yargıtay Başkanlar Kurulu'nun 10.01.2013 tarih ve 1 sayılı Kararı ile hazırlanıp, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun 21.01.2013 tarih 1 sayılı Kararı ile aynen kabul edilen ve 26.01.2013 tarih 28540 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Hukuk Dairelerine ilişkin işbölümü uyarınca, hükme yöneltilen temyiz itirazlarının incelenmesi Yüksek Yargıtay (20.) Hukuk Dairesi'ne ait olmakla gereği için dosyanın anılan Daire Başkanlığı'na GÖNDERİLMESİNE, 01.03.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7034, Karar No: 2015/3788, Tarih: 30.03.2015

**4. Hukuk Dairesi         2014/7034 E.  ,  2015/3788 K.**

**"İçtihat Metni"**

Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 18/12/2012 gününde verilen dilekçe ile itirazın iptali istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 10/10/2013 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, itirazın iptali istemine ilişkindir. Mahkemece, açılan davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı tarafından kesilen idari para cezasının tahsili için ilamsız icra takibi başlatıldığını, davalı-borçlunun takibe itiraz ettiğini, takibin durduğunu belirterek itirazın iptalini ve icra inkar tazminatına karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davacı, Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı tarafından kesilen idari para cezasının tahsili için ilamsız icra takibi başlatıldığını, davalı-borçlunun takibe itiraz ettiğini, takibin durduğunu belirterek itirazın iptalini ve icra inkar tazminatına karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriğinden, davalı-borçlu şirket hakkında, dava dışı Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı İş Teftiş Kurulu Başkanlığı tarafından 4857 sayılı İş Kanunu'nun 102 ve 104. maddeleri gereğince 286.486,00 TL idari para cezası verildiği anlaşılmaktadır. 4857 sayılı İş Kanunu'nun 108. madde “Bu Kanunda öngörülen idari para cezaları, 101 ve 106'ncı maddelerdeki idari para cezaları hariç, gerekçesi belirtilmek suretiyle Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı Bölge Müdürünce verilir. 101 ve 106'ncı maddeler kapsamındaki idari para cezaları ise doğrudan Türkiye İş Kurumu İl Müdürü tarafından verilir ve genel esaslara göre tahsil edilir. 101'inci ve 106'ncı maddeler kapsamındaki idari para cezaları ise doğrudan Türkiye İş Kurumu İl Müdürü tarafından; birden fazla ilde işyerleri bulunan işverenlere uygulanacak idari para cezası ise işyerlerinin merkezinin bulunduğu yerdeki Türkiye İş Kurumu İl Müdürünce verilir ve genel esaslara göre tahsil edilir” hükmünü içermektedir. Bu madde içeriğinden de açıkça anlaşıldığı üzere, genel hükümlere göre tahsili mümkün olan idari para cezaları ancak 101 ve 106'ncı maddeleri gereğince verilenlerdir. Dava konusu para cezası ise aynı Kanunun 102 ve 104. maddesi gereğince verilmiştir. 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun 1. maddesinde de İş Kanunu'na dayanan her türlü hak iddialarından doğan hukuk uyuşmazlıklarının çözülmesinde iş mahkemesinin görevli olduğu açıklanmaktadır. Görev konusu kamu düzenine ilişkin olup ileri sürülmese bile yargılamanın her aşamasında mahkemelerce kendiliğinden gözetilir. Şu halde genel hükümlerin uygulanacağı bir para cezası söz konusu olmadığından genel mahkemeler de görevli değildir. Mahkemece, iş mahkemesinin görevli olması nedeniyle ve görev hususunun da 6100 sayılı HMK'nun 114/1-c maddesinde belirtilen dava şartı olması karşısında davanın görevsizlik nedeniyle dava şartı yokluğundan usulden reddine karar verilmesi gerekirken, esasa girilerek karar verilmesi doğru değildir. Kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre davacının diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına 30/03/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/13850, Karar No: 2012/15519, Tarih: 18.10.2012

**4. Hukuk Dairesi         2011/13850 E.  ,  2012/15519 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalılar ... vd. aleyhine 31/05/2010 gününde verilen dilekçe ile basın yoluyla kişilik haklarının ihlali nedenine dayalı manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 22/02/2011 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, basın yoluyla kişilik haklarının ihlalinden kaynaklanan manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, Aksiyon Dergisi'nin 24/05/2010 tarihli nüshasının 6. sayfasında yayımlanan yazı ve resim ile kişilik hakları ihlal edildiğinden, uğramış olduğu manevi zararının tazminini istemiştir.

Davalılar, dava konusu edilen yayının kişilik haklarına saldırı niteliğinde olmadığını, derginin tüm sayılarında, söz konusu sayfada ''5 Yıl Önce/10 Yıl Önce'' isimli bölümde derginin 5 yıl ve 10 yıl önceki kapak haberlerinin hatırlatma amacıyla yayınlandığını savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, yayının davacının kişilik haklarına saldırı teşkil eder nitelikte olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Dosyadaki bilgi ve belgeler incelendiğinde, dava konusu edilen 24/05/2010 tarihli Aksiyon Dergisi'nin 6. sayfasında ''5 YIL ÖNCE/10 YIL ÖNCE'' isimli köşeye yer verilerek aynı derginin 5 ve 10 yıl önceki kapak haberinin kapak resmi ile birlikte yayımlandığı, 5 Yıl Önce başlığının altında yer alan aynı derginin 30/05/2005 tarihli 547. sayısının kapağında ''Bay Matruşka'' yazısı yanında birbiri içinden çıkmış matruşkaların her birinde davacının resminin olduğu ve her bir resmin altında devrimci, apocu, maocu, ulusalcı gibi tanımlar yazıldığı, yan tarafında ''Türk siyasetinde ... ismi hep dikkat çekti. Ancak başarılarından ziyade zikzaklı politikalarıyla. Çünkü Dev-Genç ile başladı, Ulusalcılığa kadar geldi.'' şeklinde yazıya yer verildiği anlaşılmaktadır.

Dava konusu yayın bir bütün olarak değerlendirildiğinde; davacının siyasi kişiliği ve siyasi yaşamı süresince politik tutum ve söylemlerinin zaman içerisinde değişiklik gösterdiği biçimindeki algının dile getirildiği, davacının isminin ve politik faaliyetlerinin halen kamuoyu gündeminde yer alması göz önünde bulundurulduğunda, dava konusu yayının davacının kişilik haklarına saldırı oluşturulabilecek nitelikte olmadığı sonucuna varılmaktadır.

Yerel mahkemece açıklanan yönler gözetilerek, istemin tümden reddedilmesi gerekirken kısmen kabul edilmiş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

Yerel mahkemece açıklanan yönler gözetilerek, istemin tümden reddedilmesi gerekirken kısmen kabul edilmiş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 18/10/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/1911, Karar No: 2010/294, Tarih: 20.01.2010

**8. Ceza Dairesi         2008/1911 E.  ,  2010/294 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanıkta yakalanan, ifadelerde, tutanaklarda ve iddianamede kelebek olarak nitelendirilen bıçağın Adli Tıp Kurumu raporunda "sustalı çakı" olduğu ifade edildiği, dosya ve rapor içeriğinden ise düğmesine basılınca kesici kısmını birden ve kendiliğinden ortaya çıkaran ve sabitleştiren susta tertibatının bulunmadığı ve bu nedenle sustalı bıçak vasfında olmadığı, belirlenen özellikleri itibariyle kelebek bıçak niteliğinde bulunduğu anlaşılmış bulunmasına göre, İçişleri Bakanlığının 2.8.1995 gün ve 177533 sayılı yazılarında belirtilen kelebek bıçakların, 6136 sayılı Kanun kapsamına girmeyen 2521 sayılı Kanunun 3. maddesine göre ithal ve imaline izin verilen av bıçağı niteliğinde bıçaklardan olduğu yolundaki açıklamaları ile bu bıçakların serbestçe alınıp satılmaları ve 5237 sayılı TCK.nun 21. maddesindeki "suçun oluşması kastın varlığına bağlıdır" hükmü de gözönüne alınarak müsnet suçtan sanığın beraati yerine yazılı biçimde mahkumiyetine karar verilmesi,

Bozmayı gerektimiş, sanık ...'ın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepden dolayı (BOZULMASINA), 20.1.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.