muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/1866, Karar No: 2020/920, Tarih: 18.11.2020

(2) numaralı uyuşmazlık yönünden,

26. Kural olarak, yargılama aşamasında dayanılıp sunulmayan deliller, temyiz veya karar düzeltme aşamasında sunulamazlar; sunulmuş olsalar bile, bu aşamalardaki incelemeler sırasında dikkate alınamazlar. Bu kuralın tek istisnası, dayanılıp sunulan delilin, o davaya konu borcu söndüren bir nitelik taşıması; örneğin, davaya konu borcun ödenmiş olduğunu gösteren makbuz, ibraname gibi bir belge olmasıdır.

27. Davanın hukuksal niteliği ve somut olayın özelliği gereği davalı, temyiz aşamasında dava konusu borcu söndüren nitelikte bir belge vermişse, bu belge üzerinde gerekli inceleme yapılmak suretiyle bir karar verilmesi gerekir. Diğer bir anlatımla, yargılama aşaması henüz tamamlanmamış ise böyle durumda, borcu itfa eden belge değerlendirmeye alınmalıdır. Gerçekten de, yargılamada davayı inkâr eden davalının savunması, borcun bulunmadığı savunmasını da kapsar. O nedenle, davalının borcun ne sebeple bulunmadığını açıklama ve iddianın aksine delillerini ikame etme hakkının ortadan kalktığından söz edilemez. Belirtilen nedenlerle, temyiz aşamasında sunulan ve borcu söndüren bir belgenin varlığı karşısında savunmanın genişletilmesi yasağından söz edilemeyeceğinin kabulü de zorunludur.

28. Somut olayda, temyiz aşamasında davalı tarafından ek temyiz dilekçesi ekinde sunulan çeşitli aylara ilişkin yapılan ödemeleri gösteren ödeme belgeleri, borcu sona erdiren belgelerden olduğundan ve borcu sona erdiren belgeler de taraflarca tahkikatın sona ermesine kadar sunulabileceğinden mahkeme tarafından imzalı ödeme belgelerinin dikkate alınmaması hatalı olmuştur.

29. Hukuk Genel Kurulundaki görüşmeler sırasında, dosya kapsamında bulunan işverenden sadır belgeler, işyeri hekimine göre uzman olan ve daha fazla ücret alması gereken davacı açısından Tabip Odası emsal ücret araştırması ve tanık anlatımları ile davacının iddiası doğrultusunda 20.000,00TL ücretle çalıştığının ispatlandığı, davalının ücretin ispatına yönelik delil sunmadığı, mahkemece iddia edilen ücretin esas alınması üzerine temyiz aşamasında belge sunmasının dürüstlük kuralına aykırılık teşkil ettiği ayrıca davalının sunduğu ödeme belgelerinin davacının talebine ve hüküm altına alınan ücret alacağına göre ödenen aylara ilişkin olmadığı bu nedenlerle direnme kararının onanması gerektiği görüşü ileri sürülmüş ise de, bu görüş Kurul çoğunluğu tarafından benimsenmemiştir.

30. Hâl böyle olunca direnme kararı yukarıda açıklanan bu değişik gerekçelerle bozulmalıdır.

IV. SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

Davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile direnme kararının yukarıda gösterilen değişik gerekçe ve nedenlerden dolayı 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesine göre uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 429. maddesi gereğince BOZULMASINA,

İstek hâlinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine,

Karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 18.11.2020 tarihinde oy çokluğu ile kesin olarak karar verildi.

KARŞI OY

Açıklanan nedenlerle;

Davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile direnme kararının yukarıda gösterilen değişik gerekçe ve nedenlerden dolayı 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesine göre uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 429. maddesi gereğince BOZULMASINA,

İstek hâlinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine,

Karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 18.11.2020 tarihinde oy çokluğu ile kesin olarak karar verildi.

KARŞI OY

1. Yerel mahkeme ile Özel Daire arasındaki temel uyuşmazlık;

"a) Göz hastalıkları uzmanı olarak davalı tıp merkezinde çalışan, 20.000,00 TL ücretle çalıştığını iddia eden ve mahkemece bu ücretle çalıştığı kabul edilen davacının aylık ücret miktarının belirlenmesi için Mahkemece yapılan araştırma ve incelemenin yeterli olup olmadığı ve buna göre Mahkemece emsal ücret araştırması yapılmasının gerekip gerekmediği,

b)Yargılama aşamasında savunma konusu yapılmayan ve sunulmayan, temyiz aşamasında davalı tarafından sunulan bir kısım ödeme belgelerinin delil olarak değerlendirilip değerlendirilmeyeceği (değer verilip verilmeyeceği) ve buna göre davacı tarafından imzalanıp imzalanmadığının araştırılmasına gerek olup olmadığı”

noktalarında toplanmaktadır.

2. Mahkemenin;

a) Ücret araştırması yönünden “emsal ücret araştırması yapıldığı, bir çok kuruma müzekkere yazıldığı, gelen cevabi yazıların değerlendirildiği, davalı tarafından davanın hiç bir aşamasında davacının aldığı ücret yönünde tam bir beyanda bulunulmadığı, davacının yaptığı iş, davalının iddiası, işyerinin özelliği, davacının kıdemi, meslek unvanı, yapılan emsal ücret araştırması ve tanık beyanları dikkate alındığı zaman davacının aylık net ücretinin 20.000,00TL olduğu”

b) Ödeme belgeleri yönünden “davalının cevap dilekçesinde ücret alacağının bulunmadığı, davacının ücretlerinin maaş hesabı aracılığıyla ödendiği savunmasının aksine karar verildikten sonra savunma genişletme yasağına tabi olarak bir kısım belgelerin sunulması ve bu belgelerin dikkate alınmasının hatalı olacağı, davalı tarafından cevap dilekçesinde belirtilmemiş, delil listesinde zikredilmemiş, temyiz dilekçesinde belirtmediği, karar tarihinde dosyaya sunulmamış olan ve usul kurallarına aykırı olarak temyiz aşamasında dosyaya sunulan bir kısım belgelerin dikkate alınmasının hatalı olacağı”

gerekçesiyle verdiği direnme kararı, çoğunluk görüşü ile;

a) Mahkemenin davacının iddiası doğrultusunda kabul ettiği ücret yönünden yaptığı araştırmanın yeterli olmadığı, davacının uzman olduğu özel sağlık kurum ve kuruluşlarda alabileceği ücretin kıdemi, yaptığı iş, meslekte geçirdiği iş dikkate alınarak alabileceği ücretin saptanması,

b) Temyiz aşamasında sunulan ödeme belgelerinin ise ödeme defi mahiyetinde olması nedeni ile yargılamanın her aşamasına ileri sürülebileceği, bu nedenle bu belgelerin davacıya gösterilerek beyanları alınıp sonucuna göre ücret alacağına karar verilmesi gerektiği”

gerekçeleri ile bozulmuştur.

b) Temyiz aşamasında sunulan ödeme belgelerinin ise ödeme defi mahiyetinde olması nedeni ile yargılamanın her aşamasına ileri sürülebileceği, bu nedenle bu belgelerin davacıya gösterilerek beyanları alınıp sonucuna göre ücret alacağına karar verilmesi gerektiği”

gerekçeleri ile bozulmuştur.

3. Çoğunluk görüşü aşağıda açıklanan gerekçeler ve özellikle dürüstlük ilkesine, ücretin mahkemece ve özellikle temyiz aşamasında sunulan belgelere göre saptanmış olmasına ve sunulan ödeme belgelerinin ücret talep edilen aylara ilişkin olmaması nedeni ile isabetli olmamıştır. Zira;

4. Dürüstlük kuralı: Türk Medeni Kanunu’nun 2. maddesi uyarınca “herkes, haklarını kullanırken ve borçlarını yerine getirirken dürüstlük kurallarına uymak zorundadır. Bir hakkın açıkça kötüye kullanılmasını hukuk düzeni korumaz.” Objektif iyiniyet olarak da tanımlanan ve dürüstlük kuralını düzenleyen madde, bütün hakların kullanılmasında dürüstlük kuralı çerçevesinde hareket edileceğini ve bir kimsenin başkasını zararlandırmak ya da güç duruma sokmak amacıyla haklarını kötüye kullanılmasını yasanın korumayacağını belirtmiştir.

Keza 6100 sayılı HMK’nın 29. maddesine göre “Taraflar, dürüstlük kuralına uygun davranmak zorundadırlar. Taraflar, davanın dayanağı olan vakıalara ilişkin açıklamalarını gerçeğe uygun bir biçimde yapmakla yükümlüdürler.”. Bu ilke gereğince taraflar doğruyu söyleme ve açıklamalarını da gerçeğe uygun bir biçimde yapma yükümlülüğü altındadır. Tarafların iyiniyeti veya kötüniyeti (Y. İBK. 14.2.1951 gün ve 17/1), taraflarca ileri sürülmese dahi dosyadan anlaşıldığı takdirde hâkim resen dikkate alacaktır (Y. HGK. 21.10.1983 gün ve 1981/1-30 E, 1983/1000 K).

5. Emsal ücret araştırması:6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun 401. maddesinde ise “İşverenin, işçiye sözleşmede veya toplu iş sözleşmesinde belirlenen; sözleşmede hüküm bulunmayan hâllerde ise, asgari ücretten az olmamak üzere emsal ücreti ödemekle yükümlü olacağı" açıkça kurala bağlanmıştır.

5. Emsal ücret araştırması:6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun 401. maddesinde ise “İşverenin, işçiye sözleşmede veya toplu iş sözleşmesinde belirlenen; sözleşmede hüküm bulunmayan hâllerde ise, asgari ücretten az olmamak üzere emsal ücreti ödemekle yükümlü olacağı" açıkça kurala bağlanmıştır.

Gerçek ücret; sigortalının kıdemi, yaptığı işin özelliği ve niteliğine göre ödenmesi gereken ücrettir. Hizmet akdinin tarafları görünüşte bir ücret belirlemiş olabilirler, ancak bu ücret tarafların aralarında kararlaştırdıkları gerçek ücret olmayabilir. Uygulamada bazen taraflar arasında kararlaştırılmış olan gerçek ücret (örneğin SSK primlerini daha az ödemek amacıyla) bordroya yansıtılmamakta, daha düşük (örneğin asgari ücret) gösterilmektedir. Bu gibi durumlarda yargıç tarafından gerçek ücretin saptanması yoluna gidilmelidir (Prof. Dr. S. Süzek, İş Hukuku, 16. Bası, Beta Yayınları, s:372). Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca “ücret, hizmet sözleşmesinin bir koşulu olup, iş karşılığı kararlaştırılan veya yasalarla belirlenen bir paradır”. Keza ücret, rayiç esasına göre yani emsal işlerde çalışan işçilerin ücretleri dikkate alınarak belirlenir (YİBK. 24.05.1974, 2/6). İşçinin emsal ücreti ise işyerindeki ve meslekteki kıdemi, meslek unvanı, yapılan işin niteliği, işyerinin özellikleri dikkate alınarak ilgili işçi ve işveren kuruluşlarından, sendikalardan, meslek odalarından emsal işçilere o işyerinde veya başka işyerlerinde ödenen emsal ücret araştırması yapılmalı, örf ve adetler dikkate alındığında kayıtlarda görünen ücretle çalışmasının hayatının olağan akışına uygun bulunup bulunmadığı da değerlendirilmeli, bu konuda işverenden sadır belgeler dikkate alınmalıdır.

6. Borcu sona erdiren belgeler: Kural olarak, yargılama aşamasında dayanılıp sunulmayan deliller, temyiz veya karar düzeltme aşamasında sunulamazlar; sunulmuş olsalar bile, bu aşamalardaki incelemeler sırasında dikkate alınamazlar. Bu kuralın tek istisnası, dayanılıp sunulan delillin, o davaya konu borcu sona erdiren bir nitelik taşıması; örneğin, davaya konu borcun ödenmiş olduğunu gösteren makbuz, ibraname gibi bir belge olmasıdır. Yargıtay Hukuk Genel Kurulu, temyiz aşamasında sunulan imzalı bordroların, hakkı ortadan kaldıran nitelikte olması nedeni ile itiraz niteliğinde kabul edip, dikkate alınması gerektiğine karar vermiştir (Y. HGK. 03.05.2017 gün ve 2017/7-2097 E. 2017/894 K). Bu belgeler daha sonra sunulması hâlinde dikkate alınması için, tarafın önceden elinde olup olmadığına ve dürüstlük kuralına uygun davranıp davranmadığına bakmak gerekir. Ayrıca bu ödeme belgelerinin talep edilen alacağa ait olup olmadığı da önemlidir.

7. Somut uymazlığa gelince;

a) Ücret yönünden; davacı 20.000,00TL net ücret aldığını ve 2011 yılı Ağustos, Eylül, Ekim, Kasım, Aralık, 2012 yılı Ocak, Mayıs ve Eylül ayları ücretlerinin ödenmediğini iddia etmiştir. Davacı ise ücret alacağı olmadığını, ücretlerin banka yolu ile maaş hesabına ödendiğini savunmuştur.

7. Somut uymazlığa gelince;

a) Ücret yönünden; davacı 20.000,00TL net ücret aldığını ve 2011 yılı Ağustos, Eylül, Ekim, Kasım, Aralık, 2012 yılı Ocak, Mayıs ve Eylül ayları ücretlerinin ödenmediğini iddia etmiştir. Davacı ise ücret alacağı olmadığını, ücretlerin banka yolu ile maaş hesabına ödendiğini savunmuştur.

Ücret yönünden dosyaya sunulan deliller olarak ise banka hesap ekstresi, ilgili makama yazılan ve işverenden sadır olan üç adet yazı, davacı tarafından 30.10.2012 ve 30.11.2012 tarihinde kesilen serbest meslek makbuzu, Türk Tabipler Birliği Diyarbakır Tabip Odası Başkanlığı emsal ücret yazısı, tanık beyanları ile temyiz aşamasında davalı tarafından sunulan davacı imzasını içeren 16.03.2012, 16.04.2012, 15.05.2012 ve 15.08.2012 tarihlerini içeren ödeme makbuzları bulunmaktadır.

Banka hesap ekstresine göre davacıya 2009 Ekim ayına kadar 6.500,00TL, bu tarihten sonra ve özellikle 2012 yılında 2.566,49TL net maaş ödemesi görünmektedir. Dosyaya bordrolar sunulmamıştır. İşverenden sadır ilgili makama yazılan iki yazıda davacının aylık 20.000,00TL, en son 27.03.2012 tarihli yazıda ise 25.000,00TL maaş aldığı belirtilmiştir. Davacının sunduğu serbest meslek makbuzunda davalı için 30.10.2012 tarihinde ve 30.11.2012 tarihlerinde 25.000,00TL hekimlik hizmeti verildiği anlaşılmaktadır. Tabip Odası yazısına göre de 2013 yılında uzman olmayan işyeri hekimi için asgari 9.350,25TL emsal ücret bildirilmiştir. En önemlisi, davaya cevapta davacının aldığı ücretin ne olduğunu belirtmeyen, ücret alacağı olmadığını savunan ve mahkemece belirlendikten sonra temyiz aşamasında davalının sunduğu ödeme belgeleridir. Bu belgeler incelendiğinde davacıya banka yolu ile ödenen aylık 2.566,49TL net maaş ödemesi dışında, davalının Şubat 2012 ayı için 17.430,00TL, Mart 2012 maaşı için 17.430,00TL, Nisan 2012 ayı için 17.430,00TL maaş ödendiği anlaşılmaktadır. Davacıya banka yolu ile ödenen 2.566,49TL ile 17.430,00TL toplandığında toplam 19.996,49TL etmekte olup, bu toplamda davacının iddiasını doğrulamakta ve davacının 20.000,00TL ücretle çalıştığı anlaşılmaktadır. Bu miktarı işverenden sadır diğer belgeler ile işyeri hekimine göre uzman olan ve daha fazla ücret alması gereken davacı açısından Tabip Odası emsal ücret araştırması ile tanık anlatımları doğrulamaktadır. O hâlde davacının aldığı ücret belirlenmiştir. Mahkemenin bu yöndeki direnmesi yerindedir.

b) Ücretin ödendiğine dair ödeme belgelerinin değerlendirilmesi yönünden;

b) Ücretin ödendiğine dair ödeme belgelerinin değerlendirilmesi yönünden;

Öncelikle bu belgeler dava açıldığında davalı işverenin elindedir. Davalı davacının aldığı ücretin banka yolu ile hesabına ödenen ücret olduğunu, ödendiğini savunmuş ve iddia edilen ücreti doğrulamamak için belgeleri sunmamış, mahkemece iddia edilen ücret esas alınca temyiz aşamasında sunma gereği duymuştur. Yukarda dürüstlük kurallarından söz edildiği gibi herkes haklarını kullanırken ve borçlarını yerine getirirken dürüstlük kuralına uymak, doğruyu söyleme, davanın dayanağı olan vakıalara ilişkin açıklamalarını gerçeğe uygun bir biçimde yapmakla yükümlüdürler. Davalının dürüstlük kuralına uymadığı, davanın dayanağı olan vakıalara ilişkin gerçeğe uygun açıklama yapmadığı anlaşılmaktadır. Bu nedenle hukuken korunmaması gerekir. Kaldı ki davalının sunduğu ödeme belgeleri, davacının talebine ve hüküm altına alınan ücret alacağına göre ödenen aylara ilişkin değildir. Bu ödeme belgeleri talep edilmeyen aylara ilişkindir. Bu nedenle mahkemenin bu yöndeki direnmesi de isabetlidir.

8. Açıklanan gerekçeler ile yerel mahkeme kararının onanması gerektiği görüşünde olduğumuzdan, sayın çoğunluğun aksi yöndeki bozma gerekçelerine katılınmamıştır.
Yargıtay — Esas No: 2015/13232, Karar No: 2016/11701, Tarih: 27.10.2016

**18. Hukuk Dairesi         2015/13232 E.  ,  2016/11701 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, ...sayılı taşınmazın kamulaştırma bedelinin tespiti ve idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bilgi ve belgeler okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

Mahkemece yaptırılan bilirkişi incelemesi sonucu alınan rapor hüküm kurmaya yeterli değildir.

Şöyle ki;

Kamulaştırma Yasası'nın 10. maddesi ile bedelin tespiti esaslarını düzenleyen 11. maddenin (g) bendi hükmüne göre; kamulaştırılacak taşınmazın arsa olarak kabulü halinde kamulaştırma (değerlendirme) gününden önceki özel amacı olmayan emsallerin satış değeri esas alınarak değerinin tespit edilmesi gerekir.

Bu esaslara göre gerçekçi ve doğru sonuçlara ulaşılabilmesi için; emsal alınan taşınmazın satış tarihinin değerlendirme tarihinden önce ve değerlendirme tarihine yakın bulunması, dava konusu taşınmaza örnek teşkil edebilecek nitelikte, dava konusu taşınmaz ile aynı veya yakın semtlerde bulunması, topografik yapısı, manzarası, konumu, üzerinde yapılabilecek inşaat ve katlar için izin ve ruhsat sınırları, yüzölçümleri, imar uygulamasına konu edilmiş olup olmadıkları, sokak, cadde veya şehir alanlarına cepheleri ve mesafeleri gibi yönlerden benzer ya da yakın özelliklere sahip bulunması gereklidir.

Aynı özellik ve nitelikleri taşıyan başka yerlerde bulunan ve kamulaştırma gününden önce satılmış olan taşınmazlar da emsal alınabilir. Bu emsalin satış fiyatına ... üretici fiyat endeksi uygulanmak suretiyle değerlendirme tarihinde oluşan fiyatları bulunduktan sonra dava konusu taşınmazla karşılaştırılıp incelenerek aradaki farklılıklar belirtilip üstün ve eksik yönleri açıklanmalı, bu nitelik ve farklılıkların taşınmazın değerine olan etkilerinin ne olduğu belirtilmeli ve bu suretle yapılacak karşılaştırma ile dava konusu taşınmazın değeri belirlenmelidir.

İncelenen emsal imar parseli olup da dava konusu taşınmazın bu nitelikte olmaması halinde, dava konusu taşınmazın yapılacak karşılaştırmadan sonra ...

bulunacak değerinden, İmar Kanununun 18. maddesinin 2. fıkrası gözetilerek, düzenleme ortaklık payına tekabül edecek oranda indirim yapılması gerektiği de dikkate alınmalıdır.

İncelenen emsal imar parseli olup da dava konusu taşınmazın bu nitelikte olmaması halinde, dava konusu taşınmazın yapılacak karşılaştırmadan sonra ...

bulunacak değerinden, İmar Kanununun 18. maddesinin 2. fıkrası gözetilerek, düzenleme ortaklık payına tekabül edecek oranda indirim yapılması gerektiği de dikkate alınmalıdır.

2942 sayılı Yasa'nın 4650 sayılı Yasa ile değişik 11. maddesinin birinci fıkrasının (d) bendi gereği emlak vergi değerlerinin de dava konusu taşınmazın emsalle karşılaştırılmasında gözönünde tutulması gerekir. Buna göre dava konusu taşınmaz ve emsalin emlak vergisine esas tutulan asgari 2014 yılı itibariyle belirlenen m² değerlerinin ilgili belediye başkanlığından getirtilerek karşılaştırılması ve değerlendirmeye esas alınan oranlar fahiş ölçüde farklı olduğunda bu farklılık ve çelişkinin giderilmiş olması gerekir.

Bilirkişi kurulunca emsal alınan... 12 parselde kayıtlı 55 m² taşınmazın üzerindeki 52 m² dükkan ile birlikte satıldığı, dükkanın büyüklüğünün neredeyse arsanın tamamını kaplamış olması ve satışların dükkan ve işyeri satışına ilişkin olduğunun saptanması durumunda, satış işleminin zeminden çok üzerinde yer alan işletmeye yönelik olduğu, emsal taşınmaz üzerindeki yapının değeri hesaplanıp satış bedelinden düşülerek zemine isabet eden bedel bulunmaya çalışılsa da, bu hesaplamada ticari işletmenin değerinin yer almayacağı ve esasen böyle bir hesaplamanın objektif olarak yapılamayacağı kuşkusuz olduğundan, bu tür bir emsalin gerçek zemin değerine de ulaşılamayacaktır. Bu durumda söz konusu taşınmaz satışların uygun ve isabetli emsal olduğundan söz edilemeyeceği dikkate alındığında bu taşınmazın emsal olacak nitelikte olmadığı ve gerçekçi olmayan yanıltıcı sonuçlara götüreceği kuşkusuzdur.

Bu nedenle; taraflara dava konusu taşınmaza yakın bölgeden, benzer yüzölçümlü ve yakın tarihli satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde re'sen emsal celbi yoluna gidilmesi ve yukarıda belirtilen eksikliklerin tamamlanmasından sonra ek bilirkişi raporu alınıp hasıl olacak sonuca göre karar verilmesi gerektiğinin düşünülmemesi doğru görülmemiştir.

Bu nedenle; taraflara dava konusu taşınmaza yakın bölgeden, benzer yüzölçümlü ve yakın tarihli satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde re'sen emsal celbi yoluna gidilmesi ve yukarıda belirtilen eksikliklerin tamamlanmasından sonra ek bilirkişi raporu alınıp hasıl olacak sonuca göre karar verilmesi gerektiğinin düşünülmemesi doğru görülmemiştir.

Kabule göre de; bilirkişi kurulunca somut emsal alınan... (70) ada 12 parselin tapu kaydının ve emsal alınan satışını gösterir akit tablosunun tapu müdürlüğünden, dava konusu taşınmaz ve somut emsal alınan taşınmazın değerlendirmeye esas alınan 2014 yılı itibari ile belirlenen emlak vergisine esas tutulan asgari m² bedelinin belediye başkanlığından, dava konusu 202 parsel sayılı taşınmazın 17.06.2014 olan değerlendirme, somut emsal olarak incelenen...ada 12 parsel sayılı taşınmazın ise değerlendirmeye esas alınan 26.04.2005 olan satış tarihi itibariyle imar düzenlemesi sonucu meydana gelen imar parselleri olup olmadıklarının, imar parseli iseler düzenleme ortaklık payının düşülüp düşülmediğinin, düşülmüş ise oranının belediye imar ve tapu müdürlüklerinden, sorularak alınacak cevabın dosya içerisine konulup raporun bu yönlerden denetlenmesine olanak sağlanmamış olması da yerinde değildir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 27.10.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/7931, Karar No: 2019/9402, Tarih: 12.06.2019

**19. Ceza Dairesi         2018/7931 E.  ,  2019/9402 K.**

**"İçtihat Metni"**

5’inci Zırhlı Tugay Komutanlığı Askeri Mahkemesinin 27 Ocak 2015 tarihli ve Esas 2014/451, Karar 2015/124 sayılı kararı aleyhine Milli Savunma Bakanlığının 11/04/2017 tarihli ...YRD. : 51393309-9010- 2384-17/As. Adlt. ve Kan. Gn. Md.As. Adlt. Czev.ve Müt. D. Rap.Tet.ve İşl. Ş. Sayılı Kanun Yararına Bozma istemi konulu yazısı ekindeki dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 12/11/2018 gün ve 2018/23037 sayılı ihbarnamesi ile Dairemize gönderilmekle okundu.

Anılan ihbarnamede;

"1. 5’inci Zırhlı Tugay Komutanlığı Askeri Mahkemesinin izin tecavüzü suçundan sanık İkmal Er ... hakkındaki 2014/751 esas sayılı kovuşturma dosyası incelenmiştir.

2. 5’inci Zırhlı Tugay Komutanlığı Askeri Mahkemesinin 27 Ocak 2015 tarihli ve 2014/751 Esas, 2015/124 Karar sayılı hükmü ile; sanığın, 29.09.2014-08.10.2014 tarihleri arasında işlediği müsnet suçtan mahkumiyetine ve hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği ve işbu kararın taraflarca itiraz edilmemek suretiyle 27.05.2015 tarihinde kesinleştiği anlaşılmış olup yapılan incelemede; adli sicil kaydında 25.12.2011 tarihinde işlediği suçtan ötürü İstanbul Anadolu l’inci Çocuk Mahkemesinin 20.05.2014 tarihli ve 2012/325 Esas, 2014/404 Karar sayılı kararıyla hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ve üç yıl süreyle denetimli serbestliğe hükmolunan sanığın Askeri Mahkemece yapılan yargılamaya konu suç tarihinin, önceki mahkumiyet hükmünün açıklanmasının geri bırakılması kararına esas olan denetim süresi içinde kaldığı ve suç tarihi itibariyle, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231/8’inci maddesi kapsamında sanık hakkında ikinci suçtan ötürü yeniden hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilemeyeceği anlaşıldığından, Askeri Mahkemece tesis olunan kararın hukuka aykırı olduğu anlaşılmıştır.

3. Bu nedenle, bahse konu kovuşturma dosyası EK-A'da gönderilmiş olup 5’inci Zırhlı Tugay Komutanlığı Askeri Mahkemesinin 27 Ocak 2015 tarihli ve 2014/751 Esas, 2015/124 Karar sayılı kararının kanun yararına bozulması için, 353 sayılı Kanun'un 243'üncü maddesi gereğince Askeri Yargıtay Başkanlığına başvurulması" istenilmekle;

Yukarıda sözü edilen kanuni düzenlemeler karşısında Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname içeriği yerinde görüldüğünden, 5’inci Zırhlı Tugay Komutanlığı Askeri Mahkemesinin 27 Ocak 2015 tarihli ve Esas 2014/451, Karar 2015/124 sayılı kararının CMK’nin 309/4. maddesi uyarınca BOZULMASINA, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı CMK’nin 223. maddesinde tanımlanan ve davanın esasını çözen karar niteliğinde olmadığından müteakip işlemlerin mahallinde mahkemesince yerine getirilmesine, 12/06/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.