muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/9844, Karar No: 2011/4894, Tarih: 20.06.2011

**5. Ceza Dairesi         2009/9844 E.  ,  2011/4894 K.**

**"İçtihat Metni"**

Müstehcen içerikli CD bulundurmak suçundan sanık ...'ün yapılan yargılanması sonunda; atılı suçtan mahkümiyetine dair, Kadıköy 4. Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 13.02.2008 gün ve 2007/455 Esas, 2008/91 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtay’ca incelenmesi sanık tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

5252 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 4/1-b maddesi uyarınca, 765 sayılı TCK.nun 426/1. maddesinde öngörülen para cezasının bindörtyüzotuz katına çıkartıldığı anlaşıldığından, sanık hakkında 426/1. maddesi gereğince adli para cezasının 2860 TL. olarak belirlenip, aynı Yasanın 119. maddesi uyarınca da 4290 TL. adli para cezasına hükmolunması gerekirken 426/1. maddedeki adli para cezası 5832 TL. olarak belirlenmesi suretiyle sanığa fazla ceza tayini,

Kanuna aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu cihetin yeniden duruşma yapılmaksızın aynı Kanunun 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasındaki "...765 sayılı TCK.nun 4421 sayılı Yasanın 4. maddesi ile değişik ek 1. maddesi de dikkate alınarak 765 sayılı TCK.nun 426/1. maddesi gereğince 5.832.00 YTL. adli para cezası ile cezalandırılmasına" ibaresinin "...5252 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 4/1-b maddesi uyarınca 765 sayılı TCK.nun 426/1. maddesi gereğince 2860 YTL. adli para cezası ile cezalandırılmasına" şeklinde, "... sanığın ön ödeme gereklerini yerine getirmediğinden cezasının 765 sayılı TCK.nun 119/1. maddesi gereğince 1/2. oranında artırılarak 8.784.00 YTL Adli para cezası ile cezalandırılmasına" ibaresinin de "sanığın ön ödeme gereklerini yerine getirmediğinden cezasının 765 sayılı TCK.nun 119/1. maddesi gereğince 1/2 oranında artırılarak 4.290.00 YTL. adli para cezası ile cezalandırılmasına" şeklinde değiştirilmek suretiyle sair yönleri usul ve kanuna uygun olan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 20.06.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/8072, Karar No: 2006/9834, Tarih: 05.10.2006

**1. Hukuk Dairesi         2006/8072 E.  ,  2006/9834 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ÇATALCA 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 16/12/2005

Taraflar arasındaki davadan dolayı Çatalca Asliye 1.Hukuk Hakimliğinden verilen 16.12.2005 gün ve 306-484 sayılı  hükmün Onanmasına ilişkin olan10.5.2006 gün ve 4229-5370 sayılı kararın düzeltilmesi süresinde davalı vekili tarafından istenilmiş olmakla, dosya incelendi gereği görüşülüp düşünüldü:

-KARAR-

Dava, 13.7.2004 günlü dilekçe ile  2.000.000.000.-TL. değer gösterilerek açılmış ve bu miktar üzerinden 16.12.2005 tarihinde nihai karara bağlanmıştır.

Bilindiği üzere 1086 Sayılı HUMK.nun 440/III-1 maddesi 21.7.2004 tarihinde yürürlüğe giren 5219 Sayılı Kanun ile değiştirilmiş, değeri 6.000 YTL. den az olan davalara ait hükümlerin onanmasına veya bozulmasına ilişkin Yargıtay kararları hakkında karar düzeltme yoluna gidilemeyeceği öngörülmüştür.

Bu nedenle; davalının karar düzeltme istemine ilişkin 22.6.2006 günlü dilekçesinin REDDİNE,    5.10.2006 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/2044, Karar No: 2009/8286, Tarih: 16.06.2009

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2009/2044 E.  ,  2009/8286 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi(Tüketici Mahkemesi Sıfatıyla)

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca duruşmasız, davalı avukatınca duruşmalı olarak temyiz edilmiş ise de dava miktar itibariyle duruşmaya tabi olmadığından incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten sonra dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, kendisine asaleten, küçük oğlu ...’a velayeten açtığı davasında ailesiyle birlikte tatil yapmak amacı ile 23.8.2001 tarihinde davalıya ait otele yerleştiğini, ertesi gün 11 yaşındaki diğer davacı oğlunun küçüklere ait havuza girdiğini, havuzun tahliye boşluğuna sıkıştığını, karın ve göğüs boşluğunun yaralandığını, ölüm tehlikesi atlattığını, manevi üzüntü yaşadıklarını ileri sürerek şimdilik 1.000.000.000 TL maddi ve 15.000.000.000 TL manevi tazminatın tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, küçüğe ait tedavi masraflarının davalı şirketçe karşılandığı gerekçe gösterilmek ve kusura ilişkin bilirkişi raporu esas alınmak suretiyle maddi tazminat talebinin reddine 5.000 YTL manevi tazminatın olay tarihinden itibaren işleyecek yasalfaiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiş; hüküm, her iki tarafça temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle davanın Tüketici Mahkemesi Sıfatıyla açılıp sonuçlandırılmasına rağmen karar başlığında bu hususun belirtilmemesinin maddi hataya dayalı olup mahallinde her zaman düzeltilebileceğinin anlaşılmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacının tüm davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Davacı taraf dava dilekçesinde faiz isteminde bulunmadığı gibi davasını ıslah etmek suretiyle faiz talebi de olmamıştır. Her ne kadar 26.5.2004 tarihli dilekçesi ile sonradan faiz isteminde bulunmuş ise de bu dilekçe davalıya tebliğe çıkarılmamış olup, davalı da bu istemi öğrenir öğrenmez derhal karşı çıkmış ve iddianın genişletilmesine muvafakat etmediğini beyan etmiştir. Bu durumda mahkemece sonradan talep edilen faiz isteminin reddine karar verilmesi gerekirken bu yönün gözetilmemiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir. Ne var ki bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden kararın düzeltilerek onanması HUMK.’nun 436/2 maddesi gereğidir.

SONUÇ: Birinci bent gereğince davacı tarafın tüm, davalının diğer temyiz itirazlarının reddine, ikinci bentte açıklanan nedenle temyiz olunan hüküm fıkrasının üçüncü satırındaki "kaza tarihi olan 23.8.2001 tarihinden yasal faizi ile birlikte" sözlerinin hükümden çıkarılmasına hükmün düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA, aşağıda dökümü yazılı 1.60 TL kalan harcın davacıdan alınmasına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 16.6.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/10683, Karar No: 2020/8569, Tarih: 01.07.2020

**4. Ceza Dairesi         2016/10683 E.  ,  2020/8569 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : İmzasız mektupla veya özel işaretlerle tehdit, 6136 sayılı Yasaya muhalefet

HÜKÜMLER : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; başkaca nedenler rastlanmamıştır.

Ancak;

A-Sanık hakkında soruşturma aşamasında olayla ilgili 25.11.2013 tarihinde Diyarbakır Kriminal Polis Laborutuvarı Müdürlüğü'nün düzenlendiği raporda tetkike konu belge üzerindeki yazıların sanık ...'ya ait olduğunun tespit edildiği, 09.12.2014 tarihli Adli Tıp Kurumu Başkanlığı'nın raporunda ise yazıların sanık ...'ya ait el ürünü olmadığının belirtilmesi üzerine, yerel mahkemece çelişkinin giderilmesi için dosyanın Adli Tıp Genel Kurulu Başkanlığına gönderilmesine yönelik ara kararından sonradan vazgeçtiğinin anlaşıldığı, ancak olay konusu mektupla ilgili el yazısına dair çelişkinin giderilmediği gibi mağdur ...'ın ifadesinde mektubun gönderildiği zarfın üzerinde yazının karalandığı kısımda ... isminin yazılı olduğunu farkettiğini belirttiğinden, suça konu zarfında inceletilmeden yine katılan ...'in beyanında eşinin ailesiyle sanıkların ailesinin öncesinde görüştükleri ancak kendisinin eşini istemeye gittikten sonra bu ailelerin görüşmemeye başladıklarını anlatması hususu da gözetilmeden, raporlar arasındaki çelişkiler giderilmeden eksik kovuşturma ve yetersiz gerekçeyle hüküm tesisi,

B-Kabule göre de;

1-Mektup yanında gönderilen 1 adet fişeğin de 18.09.2013 tarihli ekspertiz raporunda 6136 sayılı Yasa kapsamında kaldığının belirtildiği anlaşılmakla, dava konusu fişeğin de ön ödeme kapsamında kalan 6136 sayılı Kanunun 13/4.maddesinde belirtilen suçu oluşturduğunun gözetilmemesi,

2-Sanık hakkında beraat kararı verilmesi halinde ise;

Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin 13/5 ve CMK'nın 327/2. maddeleri uyarınca beraat eden ve kendisini müdafi ile temsil ettiren sanık yararına ve Hazine aleyhine maktu vekalet ücretine hükmolunması gerektiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı ve sanık ... müdafiinin ve o yer Cumhuriyet savcısının temyiz nedenleri ile tebliğnamadeki düşünce yerinde görüldüğünden, HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 01/07/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/16424, Karar No: 2019/13733, Tarih: 20.06.2019

**22. Hukuk Dairesi         2016/16424 E.  ,  2019/13733 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, yasadan kaynaklı bir kısım ek ödemeleri hak etmiş olmasına karşın kendisine ödeme yapılmadığını, maaş ilmühaberinde ücretinin bu nedenle eksik tespit edildiğini beyanla haklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı vekili, kurum işleminin yürürlükteki mevzuata uygun olduğunu savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, yapılan yargılama sonucunda toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak,yazılı gerekçe ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Uyuşmazlık, 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek II. cetvelinde yer alan ve özelleştirme sonucu hissesi devredilen davalı kurumda TİP 2 sözleşmesi ile nakle tabi olarak çalışan davacının davalının özelleştirmeden önce tabi olduğu ve özelleştirme ile bazı hükümleri değişen 406 sayılı Kanun'un Ek 29. maddesi kapsamındaki düzenleme ve sözleşmedeki hüküm sebebi ile 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararname'nin Ek 3. maddesi ve 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek II. cetvelinde yer alan kurumlarda çalışan sözleşmeli personele yapılan artışlardan yararlanıp yararlanmayacağı, nakledilirken bu artışların ve ödenen ikramiye,ilave tediye gibi ücretlerin maaş nakil ilmühaberindeki ücretinde dikkate alınıp alınmayacağı noktasında toplanmaktadır.

Somut uyuşmazlıkta kanuni dayanaklar 406 sayılı Kanun'un Ek. 29. maddesi, 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek 3. maddesi, 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek II cetveli ve bu kanun hükmünde kararnamelere dayanılarak çıkarılan 2006/1, 2006/3, 2007/1 ve 2008/1 sayılı tebliğler yanında taraflar arasındaki sözleşme hükümleridir.

Somut uyuşmazlıkta kanuni dayanaklar 406 sayılı Kanun'un Ek. 29. maddesi, 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek 3. maddesi, 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek II cetveli ve bu kanun hükmünde kararnamelere dayanılarak çıkarılan 2006/1, 2006/3, 2007/1 ve 2008/1 sayılı tebliğler yanında taraflar arasındaki sözleşme hükümleridir.

406 sayılı Kanun'un 29. maddesinin 3. fıkrasının birinci cümlesine göre “399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnameye tâbi olarak sözleşmeli personel ve kapsam dışı personel statüsünde çalışanlar hakkında, 4046 sayılı Kanun'un 22. maddesinin dördüncü ve beşinci fıkrası hükümlerinin uygulanmasında, Devlet Personel Başkanlığına bildirildikleri tarihteki ünvanları esas alınarak Yönetim Kurulunca 15.4.2004 tarihi itibarıyla bu ünvana göre belirlenmiş olan ücret ve diğer malî haklarına bu tarihten Devlet Personel Başkanlığına bildirildikleri tarihteki kadro ve pozisyonlarına ilişkin olarak bildirim tarihine kadar geçen süre içinde kamu görevlilerine yapılacak artış oran ve/veya miktarları uygulanmak suretiyle bulunacak tutar dikkate alınır. Kapsam dışı personelden Devlet Personel Başkanlığına bildirilenlerin 15.4.2004 tarihi itibarıyla ünvanlarına göre ücretinin belirlenmemiş olması durumunda, benzer görevlerde bulunanlar dikkate alınarak bu tarih için ücret ve diğer malî hakları tespit etmeye Yönetim Kurulu yetkilidir”.

Taraflar arasında imzalanan TİP 2 sözleşmenin 7. maddesindeki kurallara göre ise “Nakil hakkını saklı tutan çalışanın ikramiye, yardım vs. gibi mali ve özlük hakları için iş mevzuatına tabi kapsam dışı personel esaslarında yer alan hükümler uygulanır. Ancak ücretlerde yapılacak artış oranı, kamudaki memur maaş artış oranında olacaktır ”.

Diğer taraftan özelleştirme uygulamaları sebebi ile nakilleri düzenleyen 4046 sayılı Kanun'un 22/5 maddesinde özelleştirme sebebiyle kamu kurum ve kuruluşlarına nakledilen sözleşmeli ve iş kanunlarına tabi personelin Devlet Personel Başkanlığına bildirildikleri tarihteki kadro ve pozisyonlarına göre almakta oldukları ücret yanında, bildirim tarihi itibarı ile almakta oldukları ikramiye, ek ödeme gibi ek ödemelerinde sabit bir değer olarak bildirileceği hükmünü içermektedir.

Ancak 406 sayılı Telgraf ve Telefon Kanunu Türk Telekom personeli için farklı bir uygulama benimsemiş özel düzenleme olduğundan bu kanunun 29. maddesinin davacı hakkında uygulanması gerektiği anlaşılmaktadır.

Ancak 406 sayılı Telgraf ve Telefon Kanunu Türk Telekom personeli için farklı bir uygulama benimsemiş özel düzenleme olduğundan bu kanunun 29. maddesinin davacı hakkında uygulanması gerektiği anlaşılmaktadır.

406 sayılı Kanunda değişiklik yapan ve 02.07.2004 tarihli Resmi Gazetede yayınlanan 5189 sayılı Kanun ile Türk Telekom Personelinin parasal haklarının tespitinde Türk Telekom Yönetim Kurulu yetkili kılınmış olup 406 sayılı Kanun'un Ek 29. maddesiyle başka kurumlara atanmak üzere Devlet Personel Başkanlığına bildirilecek personelin 4046 sayılı Kanun'un 22. maddesi uyarınca eski görevleriyle yeni görevlerinin parasal hakları arasındaki farkın ödenmesi sırasında yönetim kurulunca bu personelin diğer kamu personeline göre yüksek tutarlara çıkarılmış parasal hakları yerine 15.04.2004 tarihi itibariyle aldıkları ücretlerine iş sözleşmelerinin sona erdiği 15 ocak tarihine kadar kamu görevlilerine yapılmış zamlar uygulanmış olup bu düzenlemeyle Türk Telekom A.Ş.'de çalışmakta iken özelleştirme nedeniyle başka kurumlara atananların ücretleriyle aynı unvanlarla özelleştirme kapsamındaki başka kurumlarda görev yapılmakta iken naklen atananların parasal hakları arasında eşitlik sağlanması amaçlanmıştır.

27.06.1989 tarih ve 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararnameye 21.03.2006 tarih ve 5473 sayılı Kanun ile eklenilen ek 3. maddede öngörülen ek ödemeler kamu görevlilerine yapılan genel bir artış niteliğinde olmadığından, davacının bu ödemeden yararlanması için anılan kanun kapsamındaki kamu görevlilerinden olması gerekir. Gerek 406 sayılı Kanun'un Ek 29. maddesi,gerekse sözleşmenin 7. maddesi hükümleri davacının iş sözleşmesi ile çalıştığı dönemde kamu görevlilerine yapılan genel nitelikli artışlardan mahrum kalmasını engellemeyi amaçlamaktadır. Davacı davalıya ait işyerinde çalışmasaydı, 15.04.2004 tarihi itibariyle belirlenmiş olan ünvanın ücret ve diğer mali haklarıyla bir kamu kurumuna atanacak ve kamu görevlilerinin ücretlerine yapılan artışlardan yararlanacaktı.Kamu görevlisi olarak çalıştığında hak kazanamayacağı bir ödemeden davalı şirkette çalıştığı sırada yararlanması için bu konuda özel bir düzenleme olması gerekir. Bu bağlamda sözleşmenin 7. maddesi genel artışlarla ilgilidir.

Sonuç olarak, 375 sayılı KHK ek 3. maddesi uyarınca yapılan ek ödemelerin kamu personeli arasındaki ücret dengesizliğinin giderilmesi amacıyla madde kapsamında sayılan kamu idarelerindeki personel ile sınırlı olan ödeme olduğunu,yapılan düzenlemenin kamu personeli arasındaki ücret adaletini sağlayama yönelik olduğu ve kamu personelinin tamamını kapsayan genel bir artış niteliğinde olmadığı anlaşılmaktadır. Davacının davalı şirkette nakle tabi personel olarak çalıştığı dönemde kamuda çalışanlara yapılan zam oranında maaşına zam yapılarak belirlenen ücrete göre nakil ilmuhaberinde ücretin tespit edildiği sabittir.

Davacıya nakle tabi olarak çalıştığı dönemde TİP 2 sözleşmesi uyarınca davalı işverence ikramiye ve ilave tediye ödemesi yapıldığı anlaşılmaktadır. Bu ödemelerin davacının kamuya geçiş hakkını saklı tutarak imzaladığı sözleşme kapsamında kapsam dışı işçilik süresiyle sınırlı olduğu, Devlet Personel Başkanlığına bildirilen ücretine dahil edilmesi yönünde bir düzenleme bulunmadığı, 4046 sayılı Kanunun 22/5 maddesinin davacı hakkında uygulanamıyacağı, buna göre Devlet Personel Başkanlığına bildirilen ücretine eklenmesinin mümkün olmadığı anlaşılmaktadır.

Bu itibarla davalı şirkette çalışmakta iken 406 sayılı Kanun'un ek 29. maddesi uyarınca diğer kamu kurum ve kuruluşlarına nakledilmek üzere Devlet Personel Başkanlığına bildirilen davacının dava konusu ek ödemeden yararlanamıyacağı, sözleşme kapsamında ödenen ikramiye ve ilave tediye gibi ücretlerin nakil ilmuhaberindeki ücrete eklenemiyeceği, nakil ilmuhaberindeki ücretinin eksik belirtilmediği anlaşılmaktadır. Hal böyle olunca Mahkemece davanın reddine karar verilmesi gerekli iken yazılı gerekçe ile kabulüne karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 20.06.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1311, Karar No: 2017/2463, Tarih: 22.06.2017

**6. Ceza Dairesi         2015/1311 E.  ,  2017/2463 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih, 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı iptal kararının TCK'nın 53. maddesinin uygulanması yönünden infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Sanık ...'un yakınana yönelik 11/12/2009 tarihinde ve 15/12/2009 tarihinde işlediği her iki yağma suçu açısından verilen hükmün incelenmesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre, sanık savunmanının temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

T.C.Anayasası'nın 90. maddesinin son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin 6/3-c maddesi ışığında, 5271 sayılı CMK'nın 150, 234 ve 239. maddeleri ile 5320 sayılı Yasanın 13. maddesine dayanılarak hazırlanan, Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafi ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 8. maddesi gereğince, baro tarafından görevlendirilen zorunlu savunman ve vekil ücretinin sanıklardan alınmasına hükmedilemeyeceği, bu ücretlerin Adalet Bakanlığı bütçesinde bu amaçla ayrılan ödenekten karşılanacağı gözetilmeden, yazılı şekilde zorunlu savunman ücretinin sanıktan alınmasına hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 5320 Sayılı Yasanın 8/1.maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nın 322.maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hükmün yargılama giderleri ile ilgili fıkrasından zorunlu müdafii ve vekil ücretine ilişkin kısmın çıkartılması suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 22/06/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/10740, Karar No: 2019/7765, Tarih: 11.07.2019

**15. Ceza Dairesi         2017/10740 E.  ,  2019/7765 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : TCK 155/2, 43/2, 62, 52/2, 53. maddeleri gereğince mahkumiyet

Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın katılana ait göz hastanesinde müdür olarak çalıştığı dönem içerisinde kendisine teslim edilen işyeri gelirlerini defterler üzerinde işlem yaparak gerçek değerlerinden eksik göstermek suretiyle mal edindiği, işyerinin günlük kasa defterine kredi kartı ile ödeme yapılmış gibi şerh düşerek nakit paraları kendi hesabına aktardığı, iş yeri alacaklarını tahsil etmesine rağmen kendi hesabında kullandığı yine bir kısım iş yeri çalışanına avans olarak çektirdiği bu belgeler üzerinde oynamalar yaparak aradaki farkı kendi yararına kullandığı, bir kısım iş yerine ait eşyaların kullanılmayanlarını biriktirip satın alınan firmalara iade ederek bedellerini alıp iş yeri hesabına intikal ettirmediği, bu şekilde hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunu işlediği iddia olunan somut olayda;

Sanığın atılı suçlamayı kabul etmediği, yaklaşık 17 yıldır katılana ait hastanede çalıştığı, alınan bilirkişi raporunda sanığın zimmetine para geçirdiğine dair somut bir tespitin olmadığının bildirildiği, grafoloji uzmanınca alınan raporda inceleme konusu kasa defterlerindeki el yazılarının mevcut mukayese yazılarına atfen sanığın elinden çıktığının tespit edilemediği, halen katılanın iş yerinde çalışması nedeniyle tarafsızlığından şüphe duyulan tanık beyanları, sanık ile katılanın eşi arasındaki husumet nedeniyle ceza davalarının bulunduğu, şikayet tarihinden önce katılan ile sanık arasında iş hukukundan kaynaklı açılan davaların olduğu hususları bir bütün olarak değerlendirildiğinde sanığın atılı suçtan cezalandırılmasını gerektirir her türlü şüpheden uzak, kesin, inandırıcı delil bulunmadığı anlaşıldığından beraatine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi,Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 11/07/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.