muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/6657, Karar No: 2019/2974, Tarih: 04.04.2019

**3. Hukuk Dairesi         2017/6657 E.  ,  2019/2974 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı; davalı tarafça kira alacağından bahisle hakkında icra takibi başlatıldığını; icra takibinin iki kere takipsiz bırakıldığını; iki kere yenilendiğini; bu sürede alacağın zamanaşımına uğradığından zamanaşımına uğrayan alacak ile ilgili yapılan icra takibinin iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı; davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece; alacağın zamanaşımına uğraması nedeniyle davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Somut olayda; icra takibine konu olan ve hükme esas alınan 01.07.2001 başlangıç tarihli ve bir yıl süreli kira sözleşmesi konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmamaktadır. Davalı anılan kira sözleşmesine dayanarak davacı kooperatif hakkında 16.06.2006 tarihinde başlattığı icra takibinde, 2005 yılının Ağustos ayı ile 2006 yılının Haziran ayları arası birikmiş kira bedellerinin tahsilini istemiş, ödeme emri borçluya tebliğ edilmiş ve takip kesinleşmiştir. Kesinleşen takip üzerine 23.02.2007 tarihinde hacze gidilmiştir. Borçlu kooperatif tarafından icra dosyasına 11.07.2006 ve 27.02.2007 tarihlerinde 3.000 TL ve 10.000 TL olmak üzere kısmi ödeme yapılmış, icra takibi hakkında 25.03.2011 tarihinde alacaklı vekili tarafından yenileme talebinde bulunulmuş, icra müdürlüğü tarafından borçluya numara değişikliğini bildirir 08.04.2011 tarihinde muhtıra gönderilmesine karar verilmiş, sonrasında herhangi bir işlem yapılmadan dosya takipsiz bırakılmış, 14.05.2015 tarihinde ise dosya yeniden yenilenmiştir.

Zamanaşımını kesen sebepler TBK m.154 ve 157'de gösterilmiştir. Bu maddelere göre zamanaşımı; borçlunun bir fiili ile, alacaklının bir fiili ile, yargılama ve takibe ilişkin bir işlemle, yargıcın emir ve hükmüyle kesilebilir.

TBK m. 157/1’e göre, bir dava veya def'i ile kesilmiş bulunan zamanaşımı, dava süresince iki tarafın yargılama ile ilgili her işleminden veya yargıcın her kararından sonra (kesilir ve) yeniden işlemeye başlar.

TBK m. 157/2’ye göre, zamanaşımı, icra takibi ile (kovuşturulması ile) kesilmişse alacağın takibine ilişkin her işlemden sonra yeniden işlemeye başlar.

Zamanaşımı kesilince, kesilmeden itibaren yeni bir süre işlemeye başlar (TBK m. 156/1). Zamanaşımının kesilmesinden sonra işleyecek yeni zamanaşımı süresi, eski (kesilen) zamanaşımının aynıdır.

TBK m. 157/2’ye göre, zamanaşımı, icra takibi ile (kovuşturulması ile) kesilmişse alacağın takibine ilişkin her işlemden sonra yeniden işlemeye başlar.

Zamanaşımı kesilince, kesilmeden itibaren yeni bir süre işlemeye başlar (TBK m. 156/1). Zamanaşımının kesilmesinden sonra işleyecek yeni zamanaşımı süresi, eski (kesilen) zamanaşımının aynıdır.

Nitekim aynı ilkeler, H.G.K.'nun 18.09.2013 gün ve 2013/15-169 E. 2013/1365 K. sayılı kararında da vurgulanmıştır. Bu genel açıklamaların ışığında somut olaya bakıldığında; Mahkemece, kısmi ödemenin yapıldığı 27.02.2007 tarihinden itibaren beş yıllık zamanaşımı süresinin geçtiği belirtilerek davanın reddine karar verilmiş ise de; Türk Borçlar Kanunu'nun 154/2.maddesi gereğince alacaklının borçlu aleyhine icra takibine başlaması işleyen zamanaşımını kesen bir nedendir. Davaya konu anılan icra takibinde alacaklının takip talebi ile icra memuruna başvurması, zamanaşımının kesilmesi için yeterlidir. Bu durumda davacı alacaklının 16.06.2006 tarihinde başlattığı icra takibi ile zamanaşımı süresi kesilmiş ve bu tarih itibariyle 5 yıllık yeni süre işlemeye başlamıştır. 25.03.2011 tarihinde yapılan yenileme talebi nedeniyle zamanaşımı süresi yine kesilmiş ve yeniden 5 yıllık zamanaşımı süresi başlamıştır. Bu durumda dava tarihi itibariyle yeniden başlayan zamanaşımı süresi henüz dolmamış olduğundan mahkemece davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince davalı yararına BOZULMASINA, peşin alının temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK.nun 440. maddesi gereğince karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 04.04.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15425, Karar No: 2016/5550, Tarih: 11.04.2016

**3. Hukuk Dairesi         2015/15425 E.  ,  2016/5550 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TÜKETİCİ MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki Tüketici Sorunları Hakem Heyeti Kararının İptali davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili dilekçesinde; elektrik abonesi olan davacının, dönem faturalarına ilave edilen kayıp/kaçak bedelinin iadesi için Mihalgazi Tüketici Sorunları Hakem Heyetine başvurduğunu, ancak hakem heyetinin idari nitelikteki kararını iptal etme yetkisinin bulunmadığı gerekçesiyle başvuru hakkında görevsizlik kararı verdiğini, anılan kararın hukuka aykırı olduğunu ileri sürerek; Melikgazi Kaymakamlığı Tüketici Sorunları Hakem Heyeti Başkanlığının 28.10.2013 tarih ve 2824 sayılı kararının iptalini talep etmiş, 27.03.2014 tarihli celsede ise iadesini talep ettikleri tutarın 116,89 TL olduğunu bildirmiştir.

Davalı vekili; davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; davalı şirketin, tarafından belirlenen ve elektrik abonelerinden kayıp/kaçak bedeli alınmasını içeren tarifeleri uygulamakla yükümlü olduğu, bu yönüyle davacının taleplerinin ancak idari yargıda çözümlenmesi gereken bir uyuşmazlık olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Uyuşmazlık; davacı dağıtım şirketinin, abonelerinden kayıp/kaçak bedeli isteyip isteyemeyeceği; buradan varılacak sonuca göre bu bedellerin iadesi için başvurulan Tüketici Hakem Heyetince verilen kararın yerinde olup olmadığı noktalarında toplanmaktadır.

Somut olayda, davalı kurumun (mesken) elektrik abonesi olan davacı, dönem faturalarına haksız olarak kayıp/kaçak bedeli ilave edildiğini ileri sürerek, bu bedellerin iadesi için tüketici sorunları hakem heyetine başvuruda bulunmuştur.

Uyuşmazlığın açıklanan bu niteliğine göre; davacı abonenin, kayıp/kaçak bedelinin elektrik faturalarına yansıtılmasını öngören kararlarının kanuna aykırı olduğu gerekçesi ile iptaline ilişkin bir isteminin bulunmadığı, asıl istemin taraflar arasındaki özel hukuk ilişkisinden (mesken aboneliğine ilişkin sözleşmeden) kaynaklanan ve yersiz tahsil edildiği iddia edilen bir kısım bedellerin istirdadına ilişkin olduğu anlaşılmaktadır.

Şu durumda, tüketici konumunda olan davacının, abonelik sözleşmesinden kaynaklanan talebini inceleme görev ve yetkisinin, başvuru (ve dava) tarihinde yürürlükte olan 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanunun 22. maddesi uyarınca Tüketici Sorunları Hakem Heyetine, bu karara karşı yapılan itirazları inceleme görevinin ise aynı kanunun 23. maddesi uyarınca adli yargıya dahil olan Tüketici Mahkemesine ait olduğu ortadadır.

Şu durumda, tüketici konumunda olan davacının, abonelik sözleşmesinden kaynaklanan talebini inceleme görev ve yetkisinin, başvuru (ve dava) tarihinde yürürlükte olan 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanunun 22. maddesi uyarınca Tüketici Sorunları Hakem Heyetine, bu karara karşı yapılan itirazları inceleme görevinin ise aynı kanunun 23. maddesi uyarınca adli yargıya dahil olan Tüketici Mahkemesine ait olduğu ortadadır.

Nitekim; Yargıtay Hukuk Genel Kurulu (17.12.2014 günlü ve 2014/7-1884 E.- 2014/1045 K. sayılı ilamıyla karar düzeltme kanun yolundan da geçen) 21.05.2014 günlü ve 2013/7-2454 E. 2014/679 K. sayılı kararı ile; elektrik enerjisinin nakli esnasında meydana gelen kayıp ile başka kişiler tarafından kaçak kullanmak (hırsızlanmak) suretiyle kullanılan elektrik bedellerinin, dağıtım şirketleri tarafından kurallara uyan abonelerden tahsil edilemeyeceğini belirterek, tüketici hakem heyeti kararına vaki itirazı reddeden yerel mahkemenin direnme kararını onamıştır.

Yukarıda değinilen Yargıtay Hukuk Genel Kurulu kararı doğrultusunda yerleşmiş ve kararlılık kazanmış Dairemiz uygulamasına göre; kanunun verdiği genel ve soyut yetkiye dayanılarak tarafından ihdas edilen ikincil mevzuat (Yönetmelik, Kurul kararları ve tebliğleri) hükümleri uyarınca, kayıp/kaçak bedelleri, elektrik abonelerinden tahsil edilemeyecektir. Zira,..payında olduğu gibi bu bedellerde ancak Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 73. maddesindeki esas ve ilkeleri karşılayan bir kanun hükmüyle elektrik abonelerinden alınabilecektir.

Hal böyle olunca, mahkemece; davacı tarafça tüketici sorunları hakem heyeti kararına karşı yapılan itirazın, kararın iptali yanında hukuka aykırı olarak alındığı bildirilen kayıp/kaçak bedellerinin iadesi istemini de içerdiği gözetilerek, tüketici hakem heyeti kararının iptali ile bilirkişi incelemesi sonucunda belirlenecek kayıp/kaçak bedelinin davalıdan tahsiline karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile davanın reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 11.04.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/3874, Karar No: 2008/3526, Tarih: 06.03.2008

**21. Hukuk Dairesi         2008/3874 E.  ,  2008/3526 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Zonguldak 3. İş Mahkemesi

TARİHİ : 20/11/2007

Davacı, meslek hastalığı sonucu malüliyetinden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine   karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan  ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

Dava, davacının  meslek hastalığı sonucu oluşan sürekli işgöremezlik  oranın  %.10,3  oluşu nedeniyle  manevi tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, Sosyal Sigortalar Kurumu Z.U.M.Göğüs Hastalıkları Hastanesi’nin 9.8.2007 gün ve 1988 sayılı raporuna göre dava kısmen kabul edilmişse de eksik inceleme ile sonuca gidilmesi doğru görülmemiştir.

Davalı yanca, sürekli işgöremezlik oranını belirleyen adı geçen hastane raporuna itiraz edildiğine göre,  2007 tarihinde %. 10.3 olarak belirlenen işgöremezlik oranının tıbben olanaklı olup olmadığı konusunda,  öncelikle 506 sayılı Yasanın  109. maddesinde öngörülen prosedür uyarınca Kurum Yüksek Sağlık Kurulundan rapor alınması zorunludur. Ancak, bu rapora karşı somut verilere dayanan  bir itiraz olursa Adli Tıp Kurulundan rapor alınarak sonuca gidilir. Yasal prosedür işletilmeden yukarıda yazılı hastane raporu ile yetinerek yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya  aykırıdır.

O halde,  davalının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA,bozma nedenine göre davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer  olmadığına temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 6.3.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7364, Karar No: 2014/6913, Tarih: 26.05.2014

**16. Hukuk Dairesi         2014/7364 E.  ,  2014/6913 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Mahkemece Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin 12.02.2013 tarih, 2012/11268 Esas, 2013/1187 Karar sayılı "orman araştırması yapılması" gereğine değinen bozma ilamına uyularak yargılama yapılmış olup; davanın açıklanan bu niteliğine göre Yargıtay Büyük Genel Kurulu’nun iş bölümüne ilişkin kararı uyarınca temyiz incelemesi Yargıtay 20. Hukuk Dairesine ait bulunmaktadır. Bu nedenlerle dosyanın görevli Yargıtay 20. Hukuk Dairesi Başkanlığı'na GÖNDERİLMESİNE, 26.05.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/11128, Karar No: 2013/1471, Tarih: 19.02.2013

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2012/11128 E.  ,  2013/1471 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında ... ... Köyü, 108 ada 1 parsel sayılı 31057,94 m2 yüzölçümündeki taşınmaz, orman vasfıyla Hazine adına tesbit edilmiştir. Davacı, 05.03.1979 tarih 48 nolu tapu kaydına dayanarak 108 ada 1 parsel içinde kalan bir kısım yerin kendisine ait olduğu iddiası ile dava açmıştır. Mahkemece davanın kabulüyle (A) harfi ile gösterilen 5853,75 m2'lik kısmının davacı adına, kalan kısmın tesbit gibi tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiş; hükmün, davalı ... Yönetimi tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin 21.11.2011 gün ve 2011/8316 - 13010 sayılı kararı ile bozulmuştur.

Hükmüne uyulan bozma kararında özetle; " 104 ada 1 parsel sayılı taşınmazın kadastro çalışmaları sırasında orman niteliği ile Hazine adına tesbit gördüğü, ormanların intifa (kullanma- yararlanma) hakkının Orman Yönetimine, mülkiyetinin ise Hazineye ait olması nedeniyle Hazinenin de davaya katılımı sağlanarak husumetin yaygılaştırılması, davacı gerçek kişinin tapu kayıtlarına dayandığı, mahkemece dayanılan tapu kayıtlarının ilk oluştuğu tarihten itibaren tüm tedavülleri ile getirtilmediği, kadastro sırasında herhangi bir parsele revizyon görüp görmediğinin araştırılmadığı, komşu parsellere ait kadastro tesbit tutanak örnekleri ile varsa dayanak tapu ve vergi kayıtlarının getirtilmediği, taşınmaz dere ve nehre sınır olduğu halde, jeolog bilirkişinin dinlenmediği" açıklanmıştır.

Mahkemece bozma kararına uyulduktan sonra, taşınmazın öncesi itibarıyla orman sayılan yerlerden olduğu, hali hazırda da üzerinde 30-150 yaş arası meşe ağaçları olup eğiminin % 60-70 civarında olduğu, bu hali ile orman bütünlüğü içinde bulunduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, kadastro tesbitine itiraza ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde orman kadastrosu 5304 sayılı Kanun ile değişik 3402 sayılı Kanunun 4. maddesi hükmüne göre yapılmıştır.

Hükmüne uyulan bozma kararına ve incelenen dosya kapsamına göre çekişmeli taşınmazın eylemli orman olduğu belirlenerek davanın reddine karar verilmesinde isabetsizlik bulunmadığına göre, davacının temyiz itirazlarının reddi ile usûl ve kanuna uygun hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz eden davacıya yükletilmesine 19.02.2013 günü oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/3197, Karar No: 2006/3982, Tarih: 01.03.2006

**12. Hukuk Dairesi         2006/3197 E.  ,  2006/3982 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa 1. İcra Mahkemesi

TARİHİ : 03/10/2005

Bursa 6.İcra Müdürlüğünün 2005/66 nolu dosyasının evraka eklenerek birlikte gönderilmesi için dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 01.03.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/20075, Karar No: 2016/750, Tarih: 21.01.2016

**5. Hukuk Dairesi         2015/20075 E.  ,  2016/750 K.**

**"İçtihat Metni"**

Y A R G I T A Y İ L A M I

MAHKEMESİ : Siirt 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 05/03/2014

NUMARASI : 2013/796-2014/271

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. ve 18. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. ve 18. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Taşınmaz malın tarım arazisi niteliğinde kabulü ile olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net geliri üzerinden bilimsel yolla değerinin tesbit edilmesinde ve tespit edilen bedelin mülkiyet ihtilafına ilişkin dava sonunda hak sahibi olduğunu ispat edene ödenmek üzere bankada üçer aylık vadeli hesaba yatırılmasında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları doğru olmadığından hükmün ONANMASINA, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 21/01/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/6716, Karar No: 2022/911, Tarih: 10.02.2022

**3. Hukuk Dairesi         2021/6716 E.  ,  2022/911 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KAYSERİ BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 6. HUKUK DAİRESİ

İLK DERECE

MAHKEMESİ : KAYSERİ 2. TÜKETİCİ MAHKEMESİ

Taraflar arasında ilk derece mahkemesinde görülen tazminat davasının kabulüne dair verilen karar hakkında bölge adliye mahkemesi tarafından yapılan istinaf incelemesi sonucunda; davalı ... Dış Tic. Kimyasal Ürünler Otomotiv Paz. San. ve Tic. Ltd. Şti. vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine yönelik olarak verilen kararın, süresi içinde davalı ... Dış Tic. Kimyasal Ürünler Otomotiv Paz. San. ve Tic. Ltd. Şti. vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı bilgi ve belgelere, özellikle temyiz olunan bölge adliye mahkemesi kararında yazılı gerekçelere göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan bölge adliye mahkemesi kararının 6100 sayılı HMK’nın 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA, 4.514,45 TL bakiye temyiz harcının temyiz edene yükletilmesine, dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin de bölge adliye mahkemesine gönderilmesine, 10/02/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/2427, Karar No: 2022/20847, Tarih: 21.12.2022

**11. Ceza Dairesi         2022/2427 E.  ,  2022/20847 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Görevi kötüye kullanma, resmi belgede sahtecilik

...

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; Kocaeli Üniversitesi Tıp Fakültesinde doktor olarak çalışan sanıkların takip ve tedavi etmedikleri diyaliz hastaları adına reçeteler düzenlediklerinin ve asistan doktor olarak görev yapan sanıklardan ..., ... ve ...'ın uzman doktorun onaylaması halinde kuruma fatura edilebilecek reçetelerde uzman doktor ...'nın mühür ve imzasını sahte olarak tamamladıklarının ve sanıklarla ... eczanesi yetkililerinin işbirliği içinde oldukları, sanık ...'nin de takip ve tedavi etmediği karne sahiplerinin bilgi ve rızası dışında adlarına reçete düzenlediği şeklinde iddia edilen eylemlerin sübutu halinde 765 sayılı TCK'nun 339/1. (5237 sayılı TCK'nin 204/2) maddesindeki 'memurun resmi belgede sahteciliği' suçunu oluşturacağı gözetilmeden, suç niteliğinde yanılgı ile sanık ...'nin eylemlerin görevi kötüye kullanma suçunu oluşturduğundan bahisle düşme hükmü kurulması yasaya aykırı ise de; 'memurun resmi belgede sahteciliği' suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırına göre suç tarihlerinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK'nin 102/3 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suç tarihlerinden hüküm tarihine kadar gerçekleştiği ve sanıklar hakkındaki kamu davalarının düşmesine karar verilmesi gerektiği Mahkemece gerekçeleri gösterilerek kabul ve takdir kılınmış olmakla; katılan vekilinin temyiz nedenleri yerinde görülmediğinden sonucu itibarıyla doğru olan hükümlerin ONANMASINA, 21.12.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4786, Karar No: 2014/15407, Tarih: 03.07.2014

**2. Hukuk Dairesi         2014/4786 E.  ,  2014/15407 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Karşıyaka 3. Aile Mahkemesi

TARİHİ :30.12.2013

NUMARASI :Esas no:2013/181 Karar no:2013/955

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı (koca) tarafından; kusur belirlemesi, velayet, çocukla kişisel ilişkinin süresi, iştirak nafakası, yargılama gideri ve vekalet ücreti yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Türk Medeni Kanununun 166/1-2. maddesi uyarınca; boşanma kararı verilebilmesi için evlilik birliğinin, ortak hayatı sürdürmeleri eşlerden beklenmeyecek derecede temelinden sarsıldığının sabit olması gerekir. Oysa dinlenen davacı tanıklarının sözlerinin bir kısmı Türk Medeni Kanununun 166/1. maddesinde yer alan temelinden sarsılma durumunu kabule elverişli olmayan beyanlar olup, bir kısmı ise, görgüye dayalı olmayan ve davacı (kadın)'dan duyulan olayların aktarımından ibarettir. Bu itibarla davanın reddi gerekirken delillerin takdirinde hataya düşülerek yetersiz gerekçe ile boşanmaya karar verilmesi usul ve kanuna aykırıdır. Ancak bu yön temyiz edilmediğinden bozma nedeni yapılmamış yanlışlığa değinilmekle yetinilmiştir.

2-Temyiz sebeplerine hasren yapılan incelemeye gelince;

a-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle "boşanma davasının feri niteliğinde olan ve bu nedenle harca tabi olmayan manevi tazminatın (TMK md. 174/2) reddi nedeniyle ve harcı yatırılmayan, davacı tarafça takipsiz bırakıldığı için hüküm kurulmayan 1100 TL'lik eşya katılım alacağı sebebiyle davalı lehine vekalet ücreti takdir edilmemesinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı (koca)'nın aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

b-Velayet hakkı anneye verilen müşterek çocuk 11.01.2011 doğumlu Erol ile davalı baba arasında kurulan kişisel ilişki aynı şehirde yaşamaları durumunda yatılı olacak şekilde düzenlenmediği, ayrı şehirde yaşamaları durumunda ise yılda yalnızca bir kez 30 gün süre ile baba ve çocuğun bir arada olacak şekilde düzenleme yapılması karşısında gerek babalık duygularının tatmini, gerekse çocuğun babaya olan güven ve sevginin kazanılması için yetersiz olmuştur. Öte yandan günümüzdeki ulaşım imkanları gözönüne alındığında ayrı şehir veya aynı şehirde oturmalarına göre kişisel ilişki düzenlemesine de ihtiyaç bulunmamaktadır. Ancak bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hükmün bu bölümünün düzeltilmiş şekliyle onanmasına karar vermek gerekmiştir (HUMK md. 438/7) .

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda 2/b bendinde gösterilen sebeple gerekçeli kararın hüküm fıkrasından 3. ve 4. bentlerin tamamen çıkarılmasına yerine "her ayın 2. ve 4. hafta sonları Cumartesi günü saat 10.00'dan Pazar günü saat 17.00'e kadar, dini bayramların 2. günü saat 10.00'dan, 3. günü 17.00'e kadar, sömestr tatillerinin ilk Cumartesi günü saat 10.00'dan 2. Cumartesi saat 17.00'e kadar, her yıl 1 Temmuz saat 10.00'dan, 15 Temmuz saat 17.00'a kadar çocukla baba arasında kişisel ilişki kurulmasına" cümlesinin eklenmesine, hükmün bu bölümünün düzeltilmiş şekliyle, temyize konu diğer bölümlerinin ise yukarıda 2/a bendinde gösterilen sebeple ONANMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 03.07.2014 (Per.)