muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/17059, Karar No: 2014/8701, Tarih: 09.04.2014

2- Kazanın oluş şekli ve sanıktaki alkol derecesi itibariyle eylemin bilinçli taksirle işlendiği gözetilmeksizin, TCK'nın 22/3. maddesinin uygulanmaması suretiyle sanık hakkında eksik ceza tayini,

3- Tali kusurlu olduğu kabul edilen sanık hakkında temel cezanın belirlenmesi sırasında, taksire dayalı kusurun ağırlığının gerekçe olarak gösterilmesi,

4- Davada, katılanlar D.. Y.. ve E.. Y..'nin kendilerini aynı vekille; katılan H.. S..'ın farklı bir vekille temsil ettirmesi karşısında, katılanlar Deniz ve Ekin yararına tek, katılan H.. S.. yararına ayrı vekalet ücretine hükmedilmesi yerine, karışıklığa yol açacak şekilde ve katılan Ekin'in ismi yanlış yazılarak “2.400’ er TL maktu vekalet ücretinin sanıktan alınarak katılanlar D.. Y.. , E.. Y.. H.. S..’a verilmesine” karar verilmesi

5- Gerekçeli karar başlığında suçun işlendiği zaman diliminin gösterilmemesi suretiyle CMK’nın 232/2-c maddesine aykırı davranılması,

Kanuna aykırı olup, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 09.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/15153, Karar No: 2016/19478, Tarih: 15.11.2016

**7. Hukuk Dairesi         2016/15153 E.  ,  2016/19478 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle dava dilekçesinde davanın işe iade talebiyle birlikte alacak talepli olarak açıldığı, davacının maktu harç yatırdığı, eda davası bakımından dava değeri belirlenerek nispi harç yatırılmadığı, mahkemece alacak davasının tefriki yapılmadan davanın reddine karar verildiği,alacak davasının tefrik edilerek yeni bir esas kaydedilmesi gerekmekte ise de bu usuli işlemin mahkeme ya da davacı tarafından yerine getirilmediği dolayısıyla davanın işe iade davası olarak görüldüğü ve davacının yeniden eda davası açma hakkının bulunduğunun anlaşılmasına göre davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle sonucu itibariyle doğru olan hükmün bu gerekçe ile ONANMASINA, davacıdan temyiz harcı peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına, 15/11/2016 gününde oybirliğiyle KESİN olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/951, Karar No: 2014/3402, Tarih: 05.02.2014

**9. Hukuk Dairesi         2014/951 E.  ,  2014/3402 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : AKSARAY İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 17/02/2011

NUMARASI : 2009/33-2011/30

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, kötüniyet tazminatı, ücret alacağı, yıllık izin ücreti, fazla mesai ücreti, genel tatil ücreti, nema alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalı işyerinde 15.05.1993 tarihinde işe başladığını, haksız olarak işten çıkarıldığı 29.09.2008 tarihine kadar çalıştığını, B.. Grubuna bağlı değişik firmalarda çalıştığını, en son B.. Isı Sistemleri Üretim Pazarlama A.Ş'nin B.. Panel Radyatör Fabrikası'nda idari işlerden sorumlu müdür yardımcısı olarak çalışırken fabrika ile ilişiği kesilerek, 21.03.2008 tarihinde aynı gruba bağlı O.. İnşaat firmasına şantiye şefi olarak gönderildiğini, yerine daha yüksek ücretle bir başkasının görevlendirildiğini, sigorta primlerinin yine B.. Panel Radyatör fabrikasındaki işyerinden yatmaya devam ettiğini, Aksaray ilindeki B.. A.Ş'ye gelmeden önce de aynı gruba bağlı O.. İnşaat'ta şantiye şefi olarak çalıştığını, sadece 19.11.1998-15.05.2000 tarihleri arasında çalışmadığını, şantiyedeki görevi sona erip tekrar işine geldiğinde, kendisine herhangi bir gerekçe gösterilmeden ve tazminat ödenmeden işi bırakmasının söylendiğini, çalıştığı süre boyunca şantiye şefi ve idari işlerden sorumlu müdür yardımcısı olarak görev yaptığını, en son 3.000,00 TL ücret aldığını, cumartesi-pazar günleri, milli bayram günlerinde devamlı çalıştığını, dini bayramların 3. günü çalıştığını, yıllık izin kullanmadığını, ikramiyelerini ve nemalarını alamadığını, en son 2,5 aylık ücretinin ödenmediğini iddia ederek kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, ücret, yıllık izin ücreti, fazla mesai, hafta tatili, genel tatil ücreti, nema alacağı ve kötüniyet tazminatının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının davalı işyerinde 15.05.1993 tarihinde işe başladığını, 19.11.1998 tarihinde işverene hiçbir beyan ve bildirimde bulunmadan işyerini terk etmek suretiyle iş akdini bizzat kendisinin sona erdirdiğini, yine de davalı şirket tarafından sigorta primlerinin 30.11.1998 tarihine kadar ödendiğini, bu terk etmenin askerlik nedeniyle olduğunun şirket tarafından yeni öğrenildiğini, davacı tarafından bu durumun işverene bildirilmediğini, bu nedenle davacının 15.05.1993-30.11.1998 tarihleri arasındaki çalışmaları nedeniyle kıdem ve ihbar tazminatı ödenmesi yönünde yasal bir dayanağın bulunmadığını, davacının işverene ait işyerinde ikinci kez 11.06.2002 tarihinde yeni iş sözleşmesi kapsamında işe başladığını, yine kendisi tarafından işverene bildirim yapılmadan sona erdirildiğini, başka bir işverene ait işyerinde 16.09.2008 tarihinde kayıtlı olarak çalışmaya başladığını, davacının tüm ücretlerinin ödendiğini, görevi gereği fazla çalışmasının söz konusu olmadığını, davalı işyerlerinde ikramiye ödenmesi veya herhangi bir sosyal yardımdan yararlandırma şeklinde bir uygulamanın bulunmadığını, davacının ücretinin asgari ücret olduğunu savunarak açılan davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davacının 1993 Yılından itibaren davalı şirkette ve davalı şirketin bağlı olduğu çeşitli şirketler bünyesinde çalıştığı, 1998 Yılından itibaren bir süre askerlik sebebiyle işine ara verdiği, her ne kadar davalı tarafından bu durumun da eylemli bir işten ayrılma olduğu iddia edilse de askerlik sonrasında davacının yeniden davalı bünyesinde çalışmaya başladığı, bu şekilde davacının 2008 Yılının 9. ayına kadar işveren bünyesinde, zaman zaman da davalı şirketle bağlantılı diğer şirketler bünyesinde çalıştığı, davacının en son Aksaray'daki fabrikanın kurulması aşamasında yönetici pozisyonunda çalıştığı, bu çalışması sırasında yüksek bir ücret aldığı ve çeşitli sosyal ve ekonomik olanakları olduğu, daha sonra davacının Bolu'ya gönderildiği, Bolu'ya gönderilmesinden sonra yerine M.. T..'un yönetici olarak işe alındığı ve davacının işine davalı şirket tarafından son verildiğinin kabul edilmesi gerektiği çünkü davacının iş akdine davalının son verdiğini, davalının ise davacının kendi isteğiyle işten ayrıldığını iddia ettiği, davacının davalı şirketteki çalışma süresi, kıdemi, Aksaray'daki en son çalıştığı pozisyonu gözönünde bulundurulduğunda kendi isteği ile işten ayrılmak istemesinin hayatın olağan akışına aykırı olduğunun kabul edilmesi gerektiği, davalının davacıyı işten çıkarmak amacıyla Bolu'ya göndermesinden sonra iş akdinin davalı şirket tarafından usulüne uygun olmadan feshedildiği gerekçesiyle açılan davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı süresi içersinde davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

D) Temyiz:

Kararı süresi içersinde davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı vekili 11.05.2009 havale tarihli cevaba cevap dilekçesinde iş akdinin fesih tarihinin 12.08.2008 olduğunu açıklamıştır. Davacı vekilinin bu açıklaması karşısında, iş akdinin fiilen sona eriş tarihinin 12.08.2008 olarak kabulü yerine, talep aşılmak suretiyle 01.09.2008 olarak dikkate alınması ve hesaplamaların 01.09.2008 tarihine göre yapılması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 05.02.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/30631, Karar No: 2018/8174, Tarih: 29.03.2018

**22. Hukuk Dairesi         2015/30631 E.  ,  2018/8174 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Davacı vekili, kıdem tazminatının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Mahkemece, 15.12.2014 tarihli nihai kararla, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın, davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine, Mahkemece, 15.07.2015 tarihli ek kararla, kararın kesin olması sebebiyle davacı vekilinin temyiz isteminin reddine karar verilmiştir.

Temyiz isteminin reddine ilişkin 15.07.2015 tarihli ek karar da, davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Somut uyuşmazlıkta; davacı vekili, fazlaya ilişkin haklarını saklı tutarak işçilik alacaklarının tahsili talebi ile kısmi dava açmıştır. Alacağın bir kısmının dava edilmesi halinde, kesinlik sınırı dava edilen miktara göre değil, alacağın tamamına göre belirlenir. Bu durumda, dava değerinin kesinlik sınırı altında kaldığından bahsedilemeyeceğinden, temyiz isteminin kesinlik sebebi ile reddedilmesi isabetsizdir. Anılan sebeple, davacı vekilinin temyiz isteminin reddine dair tesis edilen 15.07.2015 tarihli ek karar usul ve kanuna aykırı olduğundan, davacı vekilinin ek karara yönelik temyiz isteminin kabulü ile 15.07.2015 tarihli ek kararın BOZULARAK ORTADAN KALDIRILARAK dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkilinin davalı işyerinde 1996 ve 2003 yılının 12.ayına kadar işverenin işyerinde çalıştığını, son aldığı ücretin 600,00 TL maaş ve yemekten ibaret olduğunu, bu ücretin kendisine elden ödendiğini, müvekkilinin hiçbir gerekçe gösterilmeksizin işten çıkarıldığını, davanın belirsiz alacak davası olduğunu belirterek kıdem tazminatının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının işten kendisinin ayrıldığını, mevcut ücretlerinin ödendiğini hirhangi bir hak ve alacağının bulunmadığını, kıdem tazminatına hak kazanamadığını belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, yapılan yargılama sonucunda toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçe ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Taraflar arasında öncelikle çözümlenmesi gereken uyuşmazlık, davanın belirsiz alacak davası türünde açılabilmesi için gerekli şartları taşıyıp taşımadığı noktasında toplanmaktadır.

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 107. maddesiyle, mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nda yer almayan yeni bir dava türü olarak belirsiz alacak ve tespit davası kabul edilmiştir.

6100 sayılı Kanun'un 107. maddesine göre,

Taraflar arasında öncelikle çözümlenmesi gereken uyuşmazlık, davanın belirsiz alacak davası türünde açılabilmesi için gerekli şartları taşıyıp taşımadığı noktasında toplanmaktadır.

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 107. maddesiyle, mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nda yer almayan yeni bir dava türü olarak belirsiz alacak ve tespit davası kabul edilmiştir.

6100 sayılı Kanun'un 107. maddesine göre,

"(1) Davanın açıldığı tarihte alacağın miktarını yahut değerini tam ve kesin olarak belirleyebilmesinin kendisinden beklenemeyeceği veya bunun imkânsız olduğu hâllerde, alacaklı, hukuki ilişkiyi ve asgari bir miktar ya da değeri belirtmek suretiyle belirsiz alacak davası açabilir.

(2) Karşı tarafın verdiği bilgi veya tahkikat sonucu alacağın miktarı veya değerinin tam ve kesin olarak belirlenebilmesinin mümkün olduğu anda davacı, iddianın genişletilmesi yasağına tabi olmaksızın davanın başında belirtmiş olduğu talebini artırabilir.

(3) Ayrıca, kısmi eda davasının açılabildiği hâllerde, tespit davası da açılabilir ve bu durumda hukuki yararın var olduğu kabul edilir."

Hükümet tasarısında yer almayan bu madde, Türkiye Büyük Millet Meclisi Adalet Komisyonu tarafından, esasen baştan miktar veya değeri tam tespit edilemeyen bir alacakla ilgili hak arama durumunda olan kişinin, hukuk sisteminde karşılaştığı güçlüklerin bertaraf edilerek hak arama özgürlüğü çerçevesinde mümkün olduğunca en geniş şekilde korunmasının sağlanması gerekçesi üzerinde durularak ihdas edilmiş ve nihayetinde kanunlaşmıştır.

Davanın belirsiz alacak davası türünde açılabilmesi için, davanın açıldığı tarih itibariyle uyuşmazlığa konu alacağın miktar veya değerinin tam ve kesin olarak davacı tarafca belirlenememesi gereklidir. Belirleyememe hali, davacının gerekli dikkat ve özeni göstermesine rağmen miktar veya değerin belirlenmesinin kendisinden gerçekten beklenilmemesi durumuna ya da objektif olarak imkansızlığa dayanmalıdır.

Madde gerekçesinde "Alacaklının bu tür bir dava açması için, dava açacağı miktar ya da değeri tam ve kesin olarak gerçekten belirlemesi mümkün olmamalı ya da bu objektif olarak imkansız olmalıdır. Açılacak davanın miktarı biliniyor yahut tespit edilebiliyorsa, böyle bir dava açılamaz. Çünkü, her davada arandığı gibi, burada da hukuki yarar aranacaktır, böyle bir durumda hukuki yararın bulunduğundan söz edilemez. Özellikle, kısmi davaya ilişkin yeni hükümler de dikkate alınıp birlikte değerlendirildiğinde, baştan tespiti mümkün olan hallerde bu yola başvurulması kabul edilemez." şeklindeki açıklamayla, alacağın belirli veya belirlenebilir nitelikte olması durumunda, belirsiz alacak davası açılarak bu davanın sağladığı imkanlardan yararlanmanın mümkün olmadığına işaret edilmiştir.

6100 sayılı Kanun'un 107/2. maddesinde, sorunun çözümünde yol gösterici mahiyette kriterlere yer verilmiştir. Anılan madde fıkrasında, karşı tarafın verdiği bilgi veya tahkikat sonucu alacağın miktarı veya değerinin tam ve kesin olarak belirlenebilmesinin mümkün olduğu anda davacının, iddianın genişletilmesi yasağına tabi olmaksızın davanın başında belirtmiş olduğu talebini artırabileceği hüküm altına alınmış, madde gerekçesinde de "karşı tarafın verdiği bilgiler ve sunduğu delillerle ya da delillerin incelenmesi ve tahkikat işlemleri sonucu (örneğin bilirkişi ya da keşif incelemesi sonucu)" belirlenebilme hali açıklanmıştır.

Davacının alacağının miktar veya değerini belirleyebilmesi için elinde bulunması gerekli bilgi ve belgelere sahip olmaması, bu belgelere dava açma hazırlığı döneminde ulaşmasının da (gerçekten) mümkün olmaması ve dolayısıyla alacağın miktarının belirlenmesinin karşı tarafın elinde bulunan bilgi ve belgelerin sunulmasıyla mümkün hale geleceği durumlarda alacak belirsiz kabul edilmelidir.

Sırf taraflar arasında alacak miktarı bakımından uyuşmazlık bulunması, talep sonucunun belirlenmesinin davacıdan beklenemeyecek olması anlamına gelmez. Önemli olan objektif olarak talep sonucunun belirlenmesinin davacıdan beklenemeyecek olmasıdır. Sadece alacak miktarında taraflar arasında uyuşmazlık bulunması ya da miktarın tartışmalı olmasının belirsiz alacak davası açılması için yeterli sayılması halinde, neredeyse tüm davaların belirsiz alacak davası olarak kabulü gerekir ki, bu da kanunun amacına aykırıdır. Çünkü, zaten uyuşmazlık bulunduğu için dava açılmakta ve uyuşmazlık mahkeme önüne gelmektedir. Önemli olan davacının talebini belirli kılacak imkana sahip olup olmadığıdır. Burada, alacağın belirlenebilir olması ile ispat edilebilirliğinin de ayrıca değerlendirilmesi gerektiği unutulmamalıdır. Davacının talep ettiği alacağı belirlemesi objektif olarak mümkün, ancak belirleyebildiği alacağını ispat etmesi, kanunun öngördüğü şekilde (elindeki delillerle) mümkün değilse, burada da belirsiz alacak davası açılacağından söz edilemez. Çünkü, bir alacağın belirlenmesi ile onun ispatı ayrı şeylerdir. Davacı, talep konusu yaptığı alacağını çok net şekilde belirleyebilir, ancak her zaman onu ispat edecek durumda olmayabilir. Aksinin kabulü, her ispat güçlüğü olan alacağı belirsiz alacağa dönüştürmek gibi, hem kanunun amacına hem de genel ilkelere aykırı bir durumu ortaya çıkartabilir.

Alacağın miktarının belirlenebilmesinin, tahkikat aşamasında yapılacak delillerin incelenmesi, bilirkişi incelemesi veya keşif gibi sair işlemlerin yapılmasına bağlı olduğu durumlarda da belirsiz alacak davası açılabileceği kabul edilmelidir. Ne var ki, bir davada bilirkişi incelemesine gidilmesi belirsiz alacak davasının açılabilmesi için yeterli değildir. Bir davada bilirkişiye başvurulmasına rağmen davacı dava açarken alacak miktarını belirleyebiliyorsa, belirsiz alacak davası açılamaz.

Alacağın miktarının belirlenebilmesinin, tahkikat aşamasında yapılacak delillerin incelenmesi, bilirkişi incelemesi veya keşif gibi sair işlemlerin yapılmasına bağlı olduğu durumlarda da belirsiz alacak davası açılabileceği kabul edilmelidir. Ne var ki, bir davada bilirkişi incelemesine gidilmesi belirsiz alacak davasının açılabilmesi için yeterli değildir. Bir davada bilirkişiye başvurulmasına rağmen davacı dava açarken alacak miktarını belirleyebiliyorsa, belirsiz alacak davası açılamaz.

Kategorik olarak, belirli bir tür davanın veya belirli kişilerin açtığı davaların baştan belirli veya belirsiz alacak davası olduğundan da söz edilemez. Her bir davaya konu alacak bakımından, belirsiz alacak davasına ilişkin ölçütlerin somut olaya uygulanarak, belirleme yapılması gereklidir.

Hakime alacak miktarının tayin ve tespitinde takdir yetkisi tanındığı hallerde (Örn: 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu md 50, 51, 56), hakimin kullanacağı takdir yetkisi sonucu alacak belirli hale gelebileceğinden, davacının davanın açıldığı tarih itibariyle alacağın miktarını yahut değerini tam ve kesin olarak belirleyebilmesinin imkansız olduğu kabul edilmelidir. Örneğin, iş hukuku uygulamasında, Yargıtayca, fazla çalışma, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının yazılı belgelere ve işyeri kayıtlarına dayanmayıp, tanık anlatımlarına dayanması halinde, hesaba esas alınan süre ve alacağın miktarı nazara alınarak takdir edilecek uygun oranda indirim yapılması gerekliliği kabul edilmektedir. Bu halde, tanık anlatımlarına dayanılarak hesaplanan alacak miktarından hakimin takdir yetkisine bağlı olarak yapılacak indirim oranı baştan belirli olmadığından, alacak belirsiz kabul edilmelidir.

Hakime alacak miktarının tayin ve tespitinde takdir yetkisi tanındığı hallerde (Örn: 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu md 50, 51,56), hakimin kullanacağı takdir yetkisi sonucu alacak belirli hale gelebileceğinden, davacının davanın açıldığı tarih itibariyle alacağın miktarını yahut değerini tam ve kesin olarak belirleyebilmesinin imkansız olduğu kabul edilmelidir. Örneğin, iş hukuku uygulamasında, Yargıtayca, fazla çalışma, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının yazılı belgelere ve işyeri kayıtlarına dayanmayıp, tanık anlatımlarına dayanması halinde, hesaba esas alınan süre ve alacağın miktarı nazara alınarak takdir edilecek uygun oranda indirim yapılması gerekliliği kabul edilmektedir. Bu halde, tanık anlatımlarına dayanılarak hesaplanan alacak miktarından hakimin takdir yetkisine bağlı olarak yapılacak indirim oranı baştan belirli olmadığından, alacak belirsiz kabul edilmelidir.

6100 sayılı Kanun ile birlikte, yukarıda belirtilen çerçevede belirsiz alacak davası açma imkanı tanınarak, belirsiz alacaklar bakımından hak arama özgürlüğü genişletilmiş; bununla bağlantılı olarak da hukuki yarar bulunmadan kısmi dava açma imkanı sınırlandırılmakla birlikte, tamamen kaldırılmamıştır.

6100 sayılı Kanun ile birlikte, yukarıda belirtilen çerçevede belirsiz alacak davası açma imkanı tanınarak, belirsiz alacaklar bakımından hak arama özgürlüğü genişletilmiş; bununla bağlantılı olarak da hukuki yarar bulunmadan kısmi dava açma imkanı sınırlandırılmakla birlikte, tamamen kaldırılmamıştır.

Zaman zaman, 6100 sayılı Kanun ile birlikte kabul edilen belirsiz alacak davası ile kısmi davaya ilişkin yeni düzenlemedeki sınırın tam olarak tespit edilemediği, birinin diğeri yerine kullanıldığı görülmektedir. Oysa bu iki davanın amacı ve niteliği ayrıdır. Alacak, belirli veya belirlenebilir ise, belirsiz alacak davası açılamaz; ancak şartları varsa kısmi dava açılması mümkündür.

Kanunun kısmi dava açma imkanını sınırlamakla birlikte tamamen ortadan kaldırmadığı da gözetildiğinde, belirli alacaklar için, belirsiz alacak davası açılamasa da, şartları oluştuğunda ve hukuki yarar bulunduğunda kısmi dava açılması mümkündür. Aksi halde, sadece ya belirsiz alacak davası açma veya belirli tam alacak davası açma şeklinde iki imkandan söz edilebilir ki, o zaman da kısmi davaya ilişkin 6100 sayılı Kanun'un 109. maddesindeki hükmün fiilen uygulanması söz konusu olamayacaktır. Çünkü, belirsiz alacak davasında zaten belirsiz alacak davasının sağladığı imkanlardan yararlanarak dava açılabilecek; şayet alacak belirli ise de, o zaman sadece tam eda davası açılabilecektir. Oysa kanun koyucunun abesle iştigal etmeyeceği prensibi gereği, anılan maddeyle kısmi davaya ilişkin düzenleme yapıldığı düşünülerek ve Kanundaki sınırlamalara dikkat edilerek kısmi dava açılabilecektir.