muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/2116, Karar No: 2023/1938, Tarih: 29.03.2023

**11. Hukuk Dairesi         2022/2116 E.  ,  2023/1938 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi (Asliye Ticaret Mahkemesi sıfatıyla)

SAYISI : 2019/21 Esas, 2021/539 Karar

HÜKÜM : Kısmen kabul

Taraflar arasındaki tazminat davasının bozma ilamına uyularak yapılan yargılaması sonucunda Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Mahkeme kararı, davalılar vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkili tarafından nakliyat sigorta poliçesi ile sigortalanan emtianın 29.03.2011 tarihinde nakliyesi sırasında davalı ... Kimya Pet. Ür. Nak. İnş. San. Tic. Ltd. Şti.'ne ait ve diğer davalı ...'ın sevk ve idaresindeki 47 NF 769 plakalı tankerin, araca arkadan çarpma neticesinde hasarlandığını, sigortalıya 47.606,06 TL'nin ödendiğini, 17.500,00 TL'sini davalı şirketin trafik sigortacısı olan Axa Sigorta A.Ş.'den tahsil edebildiğini ileri sürerek, kalan 30.106,00 TL'nin ödeme tarihi olan 20.06.2011'den itibaren işleyecek kısa vadeli kredilere uygulanan avans faiziyle birlikte davalılardan müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

1.Davalı ... cevap dilekçesinde; sigortalı Tamek firmasının kaza sonrası hasarlı mallarını araçtan aldığını, herhangi bir zararın oluşmadığını, kendisinin herhangi bir kusurunun bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

2.Davalı ... Kimya Pet. Ür. Nak. İnş. San. Tic. Ltd. Şti. cevap dilekçesinde; davanın reddini istemiştir.

III. MAHKEME KARARLARI, BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Mahkemece Verilen Karar

Mahkemece 19.01.2016 tarih, 2012/37 E. ve 2016/51 K. sayılı kararı ile 47 NF 769 plakalı tankerin sevkin gerçekleştirildiği 60 NA 37 plakalı araca arkadan çarpması ile taşınan gıda emtiasında zarar meydana geldiği, sigortalının zararını karşılayan davacı şirketinin rücu hakkının doğduğu, davalı sürücünün %100 kusurlu olduğunun tespit edildiği, net hasar miktarının 27.034,58 TL hesaplandığı, davacının davalı ... şirketinden 17.500,00 TL tahsil ettiği, kalan 9.534,58 TL'yi davalılardan müştereken ve müteselsilen talep edebileceği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, davacı vekilince temyiz edilmiştir.

B. Bozma Kararı

B. Bozma Kararı

Dairemizin 10.10.2018 tarih, 2017/1265 E. ve 2018/6198 K. sayılı kararıyla ödenecek tazminat bedeli hesaplanırken 18.000,00 TL sovtaj bedelinin düşüldüğü ancak davacı vekili asıl ve ek rapora itirazlarında, kazada hasar gören ürünlerin hermetik yapısının bozulduğunu, bu durumun insan sağlığı açısından risk oluşturduğunu ve asla tüketilmemesi gerektiğinden satışa sunulamayacağı, sunulması halinde TAMEK Gıda A.Ş'nin piyasadaki unvanının zarar göreceği ve tam zayi olan ürünlerin imha edildiğini savunduğu, Mahkemece davacı vekilinin dosyaya ibraz ettiği söz konusu belgelerin incelenerek imha edildiğini belirttiği ürünlerin sovtaj bedelinin tenzil edilip edilemeyeceği konusunda davacı itirazlarını da karşılayacak şekilde ek rapor veya gerekirse yeni bir heyetten rapor alınmak suretiyle sonucuna göre karar verilmesi gereğine işaret edilerek bozulmuştur.

C. Mahkemece Bozmaya Uyularak Verilen Karar

Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile kaza sonrası hasar gören ürünlerin yapısının bozulacağı, bu nedenle raf ömrünün kısalacağı ancak gıda güvenliği açısından sakıncalı olduğu ve piyasaya sürülemeyeceğinin belirlenebilmesi için ürünlerin mikrobiyolojik olarak incelenmesi gerektiği, olay tarihi itibarıyla bu incelemenin mümkün olmadığı, gerekli inceleme yapılamadığından hasarlı ürünlerin tamamının değersiz olduğu ve imha edilmesi gerektiğinin söylenemeyeceği, bu nedenle de hasarlı ürünlerin sovtaj değerinin bulunduğu belirlenen tazminat miktarından 18.000,00 TL sovtaj bedelinin mahsubu gerekçesiyle 9.534,58 TL'nin davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiliyle davacıya ödenmesine ilişkin davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

IV. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalılar vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalılar vekili temyiz dilekçesinde özetle; kaza sonrası hasarlı mallarını araçtan aldığını, herhangi bir zararın oluşmadığını, davalıların herhangi bir kusurunun bulunmadığını, yüksek miktarlı tazminata hükmedilen kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, rücuen tazminat istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

Mülga 6762 sayılı Türk Ticaret Kanun'un 781 ve 1361 inci maddesi

3. Değerlendirme

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalılar vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

V. KARAR

Açıklanan sebeple;

Davalılar vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edenlere yükletilmesine,Dosyanın Mahkemesine gönderilmesine,

29.03.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/8234, Karar No: 2012/10278, Tarih: 01.10.2012

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2012/8234 E.  ,  2012/10278 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVALILAR : ..., ...

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, davalı ...’nin askerlik görevini yaptığı sırada yönetimindeki askeri aracı buzlanma ve tipi nedeniyle devirerek araçta hasara neden olduğunu ileri sürerek, 7.350,50 TL. tazminatın olay tarihinden itibaren yasal faizi ile davalılardan tahsiline karar verilmesini talep etmiş, bilahare, davalı ... Müdürlüğünün 5538 Sayılı Yasa uyarınca genel bütçeye dahil edilmiş olması nedeniyle davacı ve davalı sıfatı birleştiğinden bu davalı hakkındaki davanın konusuz kaldığını diğer davalı yönünden davaya devam edilmesi gerektiğini bildirmiştir.

Davalılar vekilleri, davanın reddini istemişlerdir.

Mahkemece, davalı ... hakkındaki davanın reddine, diğer davalı hakkındaki dava konusuz kaldığından karar verilmesine yer olmadığına dair verilen karar davacı ve davalı ... vekilinin temyizi üzerine, Dairenin 24.1.2008 gün ve 2007/4312 ve 2008/280 E/K. sayılı kararı ile “davalı ... hakkında açılan davanın hakemde görülmesi gerektiğinden bu davadan tefriki, davalı ... hakkında ise bilirkişi raporları arasında meydana gelen çelişkilerin giderilmesi için yeni rapor alınarak sonuca göre karar verilmesi” gerektiğinden bahisle bozulmuş, mahkemece bozmaya uyularak yapılan yargılama sonunda; davalı ... hakkındaki davanın ayrılmasına, ayrı esas kaydı ile hakem sıfatıyla devam olunmasına, davalı ... hakkında ise olayda kusuru bulunmadığından davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

../...

-2-

2012/8234

2012/10278

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı doğrultusunda inceleme yapılıp hüküm verilmiş olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, 492 sayılı Harçlar Kanunu'nun 13/J maddesi uyarınca davacıdan harç alınmamasına 01.10.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/25005, Karar No: 2017/27232, Tarih: 23.11.2017

**22. Hukuk Dairesi         2015/25005 E.  ,  2017/27232 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:İş Mahkemesi

DAVATÜRÜ:ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalılar vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı isteminin özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin iş sözleşmesini emeklilik gerekçesi ile feshettiğini beyanla kıdem ve fazla mesai alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

Davalıların cevaplarının özeti:

Davalılar davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir..

Mahkeme kararının özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçeyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalılar vekilleri temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Mahkeme kararlarında nelerin yazılacağı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 297. maddesinde belirtilmiştir. Buna göre, hüküm sonucu kısmında gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin isteklerin her biri hakkında verilen hükümle taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların mümkünse sıra numarası altında birer birer açık şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gerekir.Kararın asli unsurlarından olan gerekçenin de hüküm fıkrasına uygun biçimde kararda yer alması gerekir. (Yargıtay İçtihadı Birleştirme Hukuk Genel Kurulunun 1991/7 esas; ve 1992/4 karar sayılı ve 10.04.1992 günlü kararı) Bu biçim yargıda açıklık ve netlik prensibinin gereğidir. Aksi hal, yeni tereddüt ve ihtilaflar yaratır. Hatta giderek denebilir ki, dava içinden davalar doğar ve hükmün hedefine ulaşması engellenir. Kamu düzeni ve barışı oluşturulamaz.Davanın reddine veya kabulüne dair karar tefhim edildikten sonra bundan dönülerek yeni ve bundan farklı bir hüküm kurulamayacağı gibi, gerekçeli kararın kısa karara uygun yazılması ve kısa kararla çelişik olmaması da gerekir. Aksinin kabulü mahkemelere güveni sarsacağı gibi Anayasa ve kanunlarda yer alan açık kurallara aykırılık oluşturur.Somut olayda, dava konusu fazla mesai alacağının hükmün gerekçesinde 25.06.2014 tarihli bilirkişi raporuna göre hesaplandığı, bu raporda fazla mesai alacağının net 460,01 TL (brüt 642,56 TL) olduğu belirtildiği halde mahkemece fazla mesai alacağına 11.10.2013 tarihli raporda hesaplanan miktar üzerinden hükmedildiği anlaşılmaktadır.Bu durumda, kararın açıklanan gerekçesi ile kurulan hüküm sonucu arasında çelişki bulunduğu belirgindir.

Hal böyle olunca, mahkemece HMK'nın 297 ve 298. maddelerinin açık hükmü gözetilmeksizin yazılı biçimde karar verilmesi doğru değildir. Karar bu nedenle bozulmalıdır.SONUÇ: Hükmün yukarıda gösterilen nedenlerden dolayı BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgilisine iadesine, 23/11/2017 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/85, Karar No: 2020/1947, Tarih: 16.04.2020

**20. Ceza Dairesi         2020/85 E.  ,  2020/1947 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : ANKARA Bölge Adliye Mahkemesi 18. Ceza Dairesi

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Hükümler : a)Mahkûmiyet; Kayseri 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 11.07.2018 tarihli, 2018/283 esas ve 2018/451 sayılı kararı

b)İstinaf başvurusunun esastan reddi; Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 18. Ceza Dairesinin 03.04.2019

tarihli, 2018/2093 esas ve 2019/377 karar sayılı kararı

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Sanık, temyiz hakkından vazgeçtiğine ilişkin 03/12/2019 ve 20/12/2019 tarihli dilekçeleri vermiş ise de, dilekçe tarihleri itibari ile sanığın 18 yaşından küçük olması nedeniyle, 5271 sayılı CMK'nın 266. maddesinin 3. fıkrası gereğince, aynı Kanun'un 150. maddesinin 2. fıkrası uyarınca müdafiinin temyizi geçerli sayılarak yapılan incelemede:

5271 sayılı CMK'nın 288 ve 294. maddelerinde yer alan düzenlemeler ile CMK'nın 289. maddesinde sayılan kesin hukuka aykırılık halleri dikkate alınarak, sanık müdafiinin temyiz dilekçesinde belirttiği temyiz sebeplerinin hükmün hukuki yönüne ilişkin olduğu değerlendirilerek, anılan sebeplere bağlı olarak yapılan incelemede,

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1)Hükmedilen gün para cezasının adli para cezasına çevrilmesine karar verilmesi sırasında uygulanan kanun maddesinin gösterilmemesi suretiyle 5271 sayılı CMK'nın 232/6. maddesine aykırı davranılması,

2) 5275 sayılı Kanun'un 106/4. maddesinin “çocuklar hakkında hükmedilen adli para cezasının ödenmemesi halinde bu ceza hapse çevrilemez” şeklindeki düzenlemesine aykırı olarak, yaşı küçük sanık hakkında tayin olunan adli para cezasını ödememesi halinde, ödenmeyen adlî para cezasının hapse çevrileceği ihtarının yapılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, CMUK’nın 321. maddesi gereğince hükmün BOZULMASINA; ancak bu aykırılıkların yeniden duruşma yapılmaksızın aynı Kanun'un 322. maddesi uyarınca giderilmesi mümkün bulunduğundan;

1)Hükmün gün adli para cezasının paraya çevrildiği bölümde bulunan “bir gün karşılığı adli para cezasının 20 TL olarak tespiti ile” ibaresinden önce gelmek üzere “TCK’nın 52/2. maddesi gereğince” ibaresinin eklenmesi,

2) Sanık hakkında hükmolunan adli para cezasının taksitlendirilmesine ilişkin bölümde yer alan “ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceğinin ihtarına” ibaresinin çıkarılarak yerine "ödenmeyen adli para cezasının 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un 106. maddesinin 4. ve 11. fıkraları uyarınca 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun'a göre tahsil edileceğinin bildirilmesine” ibaresinin yazılması,

2) Sanık hakkında hükmolunan adli para cezasının taksitlendirilmesine ilişkin bölümde yer alan “ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceğinin ihtarına” ibaresinin çıkarılarak yerine "ödenmeyen adli para cezasının 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un 106. maddesinin 4. ve 11. fıkraları uyarınca 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun'a göre tahsil edileceğinin bildirilmesine” ibaresinin yazılması,

Suretiyle, diğer yönleri usul ve kanuna uygun olan Bölge Adliye Mahkemesi hükmünün DÜZELTİLEREK TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİNE, hükmolunan ceza miktarı ile tutuklu kalınan süre göz önüne alınarak sanık hakkındaki salıverilme talebinin reddine, dosyanın Kayseri 1. Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 18. Ceza Dairesi'ne gönderilmesine, 16/04/2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2718, Karar No: 2018/9003, Tarih: 05.12.2018

**15. Ceza Dairesi         2018/2718 E.  ,  2018/9003 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : 5237 sayılı TCK’nın 155/2, 52/2, 51, 53. maddeleri gereğince mahkumiyet

Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan sanık hakkında verilen mahkumiyet hükmü sanık tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın, katılan ... Sigorta A.Ş.’nin acentesi olan "... Sigorta Aracılık Hizmetleri Ltd. Şti.'nin yetkilisi olduğu, sanığın Ak Sigorta A.Ş. adına sigorta poliçesi tanzim ettiği ve bunun karşılığında katılan şirket adına müşterilerden para tahsil ettiği, ancak tanzim edilen poliçelerin bedeli olan toplam 15.410 TL'yi katılan şirkete göndermediği, sanığın müşterilerden tahsil ettiği primleri yasal zorunluluğa rağmen, katılan şirketine intikal ettirmeyerek, kendine mal edindiği ve bu şekilde üzerine atılı suçu işlediğinin iddia edildiği olayda, dosya kapsamına göre sanık hakkında verilen mahkumiyet hükmünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Bozmaya uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; sanığın temyiz itirazlarının reddi ile hükmün ONANMASINA, 05/12/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/5143, Karar No: 2018/5109, Tarih: 27.02.2018

**22. Hukuk Dairesi         2017/5143 E.  ,  2018/5109 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

AVUKAT ...

AVUKAT ...

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkili işçinin davalıya ait işyerinde kayden alt işveren işçisi olarak çalıştığını, asıl işveren-alt işveren arasındaki ilişkinin muvazaaya dayalı olduğunu, davalının kendi işçilerine sağladığı mali haklardan müvekkilinin de yararlanması gerektiğini ileri sürerek, müvekkilinin gerçek işverenin baştan itibaren davalı olduğunun tespitiyle, tazminat, ücret, ilave tediye, ikramiye, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçeyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında, davacıya ödenmesi gereken aylık ücret miktarının belirlenmesi noktasında uyuşmazlık vardır.

Somut olayda, asıl işveren-alt işveren ilişkisinin muvazaaya dayandığına ilişkin kabul, emsal dava dosyaları da nazara alındığında yerindedir. Bu durumda, davacıya ödenmesi gereken aylık ücret miktarının tespitinde, davalı işveren bünyesinde, davacıyla benzer veya aynı işi yapan emsal işçinin belirlenmesi gereklidir. Ancak, davacının, toplu iş sözleşmesinin tarafı sendikaya üye olmadığı ve dayanışma aidatı kesilmesi yönünde bir başvurusunun da bulunmadığı gözetildiğinde; davalı bünyesinde çalışan ve toplu iş sözleşmesine göre aylık ücret ile hakları belirlenen işçilerin, davacıyla benzer veya aynı işi yapsa dahi, emsal olarak kabul edilmesi mümkün değildir.

Davalı tarafça 22/03/2016 tarihli cevabi yazı ekinde gönderilen “Afşin Elbistan Linyitleri İşletme Müdürlüğü Garaj Amirliğinde çalışan Şoför Personel Bilgi Listesi” başlıklı belge içeriğinde, davacıyla aynı işi yapan davalı işçilerinin isim listesi ve yevmiyeleri bildirilmiş ise de, yazı ekinde yer alan söz konusu işçilerin bordrolarında, sendikal aidat kesintisi olduğu görülmektedir. Dolayısıyla, bu çalışanların toplu iş sözleşmesinden yararlandıkları anlaşılmakla, emsal kabul edilmeleri mümkün değildir. Kaldı ki, listede ismi yazılı işçilerin yirmi yılı aşkın çalışması bulunmakta olup, kıdem süreleri davacıya nazaran oldukça yüksektir. Diğer taraftan, bahsi geçen listenin alt kısmında yer olan notta “2003 yılından sonra başlayan işçi personellerin bugünki temel yevmiye katsayıları ise 73,22 TL’dir” ile “2003 yılından sonra şoför personel alımı olmamıştır” şeklindeki bilgilerin yazılı olduğu görülmektedir. Bir taraftan 2003 yılından sonra şoför alımı olmadığının belirtilmesine rağmen, diğer taraftan 2003 yılından sonra başlayan işçilerin temel yevmiye katsayılarının 73,22 TL olduğunun yazılması, söz konusu bilgilerin değerlendirilmesinde tereddüt uyandırmaktadır. Ayrıca, bahsi geçen 2003 yılından sonra işe başlayan davalı işçilerinin kimler oldukları, görevleri, toplu iş sözleşmesinden yararlanıp yararlanmadıkları, yazı içeriğinde belirtilen yevmiye katsayısının neye göre belirlendiği, toplu iş sözleşmesiyle bir alakasının olup olmadığı, bu katsayı oranından günlük yevmiye miktarına nasıl ulaşıldığı gibi hususlar hakkında açıklayıcı bir bilgi de bulunmamaktadır. Dolayısıyla, hükme esas alınan bilirkişi raporunda, sözü geçen listede yazılı bilgilerden hareketle sonuca gidilmesi yerinde değildir.

Öte yandan, dava konusu uyuşmazlıkla aynı nitelikteki emsal davalarda, Elbistan İş Mahkemesi’nce verilen kararlarda, davalının emsal işçisinin aylık ücretinin, kayden alt işveren bünyesinde çalıştırılan şoförlere fiilen ödenen ücretin “1,73 katı” olduğu kabul edilerek sonuca gidilmiştir. Söz konusu davalarda verilen kararların, Yargıtay 7. Hukuk Dairesi’nin temyiz incelemesinden geçtiği ve aylık ücret miktarına ilişkin hüküm kısmının bozmaya konu edilmediği anlaşılmaktadır (Örneğin; Yargıtay 7. Hukuk Dairesi’nin 22/10/2015 tarihli 2015/34814 esas ve 2015/20303 karar sayılı; 09/11/2015 tarihli 2014/21311 esas ve 2015/21810 karar sayılı kararları). Mahkemece ise, söz konusu kararlardan farklı bir kabulle sonuca gidilmiştir. Bu halde, emsal davalarda aylık ücret miktarı kabulüne nasıl ulaşıldığı hususunun incelenmemesi de hatalı olmuştur.

Anılan sebeplerle, davalı işverene yeniden yazı yazılarak, davacıyla benzer veya aynı işi yapan ve fakat toplu iş sözleşmesinden yararlanmayan emsal işçisinin olup olmadığı sorulmalı; varsa ücret bordrolarının gönderilmesi istenilmelidir. Ayrıca, 22/03/2016 tarihli cevabi yazı ekindeki “Afşin Elbistan Linyitleri İşletme Müdürlüğü Garaj Amirliğinde çalışan Şoför Personel Bilgi Listesi” başlıklı belgenin alt kısmında yer alan “2003 yılından sonra başlayan işçi personellerin bugünki temel yevmiye katsayıları ise 73,22 TL’dir” ile “2003 yılından sonra şöfor personel alımı olmamıştır” şeklindeki çelişkili notlara işaret edilerek; bahsi geçen 2003 yılından sonra işe başlayan davalı işçilerinin kimler oldukları, görevleri (şoför olup olmadıkları), toplu iş sözleşmesinden yararlanıp yararlanmadıkları, yazı içeriğindeki söz konusu yevmiye katsayısının neye göre belirlendiği ve toplu iş sözleşmesiyle bir alakasının olup olmadığı, bu katsayıdan günlük yevmiye miktarına nasıl ulaşıldığı gibi hususlar hakkında bilgi verilmesi de istenilmelidir. Yukarıda belirtilen, temyiz incelemesinden geçen emsal dava dosyaları da incelenerek aylık ücret miktarı kabulüne nasıl ulaşıldığı tespit edilmelidir. Bu yönlerden yapılacak araştırma ve inceleme neticelerine göre, davacıya ödenmesi gereken aylık ücret miktarı noktasındaki uyuşmazlık yeniden değerlendirilerek sonuca gidilmelidir. Eksik araştırma ve incelemeyle karar verilmesi hatalı olup, bozmayı gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 27/02/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

Ş.K.