muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/14107, Karar No: 2015/2594, Tarih: 05.02.2015

**8. Hukuk Dairesi         2014/14107 E.  ,  2015/2594 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davada, 4721 Sayılı TMK'nın "Miras Hukuku" (TMK.3.Kitap) hükümlerinden kaynaklanan ve diğer dairelerin görevine girmeyen davalar sonucu verilen hüküm ve kararların Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih 2015/8 sayılı Kararı ile hazırlanıp, 22.01.2015 Tarihli ve 29244 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Hukuk Daireleri'ne ilişkin iş bölümü uyarınca, hükme yöneltilen temyiz itirazlarının incelenmesi Yargıtay (14.) Hukuk Dairesi'nin görev alanına girmesi nedeniyle, dosyanın anılan Daire Başkanlığı'na GÖNDERİLMESİNE, 05/02/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/491, Karar No: 2022/5213, Tarih: 29.03.2022

**11. Ceza Dairesi         2022/491 E.  ,  2022/5213 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Bedelsiz senedi kullanma

HÜKÜM : Düşme

6723 sayılı Kanun ile değişik 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca, bölge adliye mahkemelerinin faaliyete geçtiği 20.07.2016 tarihinden önce ilk derece mahkemelerinden verilen kararlar hakkında, kesinleşinceye kadar 1412 sayılı CMUK'nin 305 ile 326. maddelerindeki temyiz hükümlerinin uygulanması gerektiği, sanık hakkında Tekirdağ Cumhuriyet Başsavcılığının 12.02.2007 tarihli iddianamesi ile açılan davada verilen 14.04.2016 tarihli mahkumiyet hükmünün Yargıtay temyiz incelemesinden geçtiği ve bozma kararı sonrasında yapılan yargılamada verilen hükmün yine Yargıtay temyiz incelemesine ve 1412 sayılı CMUK’nin 305 ile 326. maddelerindeki temyiz hükümlerine tabi olacağı anlaşıldığından, 5271 sayılı CMK'nin 294/1 ve 295/1. maddelerinde düzenlenen hükümler kapsamında CMK’nin 298/1. maddesi gereğince temyiz talebinin reddini isteyen tebliğnamedeki düşünceye iştirak edilmemiştir.

5271 sayılı CMK’nin 231/8-son cümlesi uyarınca, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 01.02.2010 tarihinden, denetim süresi içinde ikinci suçun işlendiği 11.10.2012 tarihine kadar duran zamanaşımı süresinin yanında ilk uzlaştırma teklifinin yapıldığı tarihten uzlaşmanın sağlanamadığına ilişkin raporun uzlaştırma bürosuna verildiği tarihe kadar 5271 sayılı CMK'nin 253/21. maddesi ile Ceza Muhakemesinde Uzlaştırma Yönetmeliği'nin 34. maddesi uyarınca duran zamanaşımı süresi dikkate alındığında; sanığa yüklenen “bedelsiz senedi kullanma” suçuna ilişkin dava zamanaşımının 12.09.2006 olan suç tarihinden hüküm tarihine kadar dolmadığı gözetilmeden, kamu davasının zamanaşımı nedeniyle düşmesine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanık müdafisinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak, sanığa yüklenen suçun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı Kanun’un 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği ve bu hususun yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediği anlaşılmakla, 1412 sayılı CMUK’nin 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak, kamu davasının gerçekleşen olağanüstü dava zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddesi uyarınca DÜŞMESİNE, 29.03.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/2639, Karar No: 2024/9826, Tarih: 12.09.2024

**3. Ceza Dairesi         2022/2639 E.  ,  2024/9826 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Silahlı terör örgütüne üye olmamakla birlikte örgüte bilerek isteyerek yardım etme

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

Sanık müdafiinin duruşmalı inceleme talebinin, yasal şartları oluşmadığından 5271 sayılı Kanun’un 299 uncu maddesinin birinci fıkrası gereği reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Sivas 3. Ağır Ceza Mahkemesinin, 14.11.2019 tarihli ve 2018/309 Esas, 2019/333 sayılı kararı ile sanık hakkında silahlı terör örgütüne üye olmamakla birlikte örgüte bilerek isteyerek yardım etme suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 314 üncü maddesinin üçüncü fıkrası ve 220 nci maddesinin yedinci fıkrası delaletiyle 314 üncü maddesinin ikinci fıkrası, 220 nci maddesinin yedinci fıkrasının ikinci cümlesi, 3713 sayılı Terörle Mücadele Kanunu’nun 5 inci maddesinin birinci fıkrası, 5237 sayılı Kanun’un 62 nci maddesinin birinci ve ikinci fıkraları, 53 üncü maddesinin birinci, ikinci ve üçüncü fıkraları uyarınca mahkûmiyet kararı verilmiştir.

2. Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin, 30.12.2019 tarihli ve 2019/303 Esas, 2019/273 sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafiinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

3. Dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan 10.01.2022 tarihli ve onama görüşünü içerir Tebliğname ile Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle;

1.Kararın usul ve kanuna aykırı olduğuna,

2.Sanığın ... işlemlerinin rutin bankacılık faaliyeti kapsamı içerisinde olduğuna, sanığın eyleminin bankayı ya da örgütü desteklemek amacı ile yapıldığına yönelik bir delil bulunmadığına,

3.Sanığın ... üyesi olmasının ve Dijitürk üyeliğini iptal ettirmesinin örgüte yardım suçu olarak değerlendirilemeyeceğine,

4.Lehe tanık beyanlarının hükme esas alınmamasının ve beraat kararı yerine mahkumiyet kararı verilmesinin dosya içeriğine ve hukuka aykırı olduğuna,

5.Suçun unsurlarının oluşmadığına,

5.Sanığın lehe olan tüm yasal indirim hükümlerinden ve TCK 221/4-son madde hükmünden yararlanması gerektiğine,

3.Sanığın ... üyesi olmasının ve Dijitürk üyeliğini iptal ettirmesinin örgüte yardım suçu olarak değerlendirilemeyeceğine,

4.Lehe tanık beyanlarının hükme esas alınmamasının ve beraat kararı yerine mahkumiyet kararı verilmesinin dosya içeriğine ve hukuka aykırı olduğuna,

5.Suçun unsurlarının oluşmadığına,

5.Sanığın lehe olan tüm yasal indirim hükümlerinden ve TCK 221/4-son madde hükmünden yararlanması gerektiğine,

6.Temyiz dilekçesinde belirtilen sair temyiz sebepleri ve sair hususlara,

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince sanığın eyleminin silahlı terör örgütüne üye olmamakla birlikte örgüte bilerek isteyerek yardım etme suçunu oluşturduğunun kabulü ile sanık hakkında mahkûmiyet kararı verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

1. Örgütün hiyerarşik yapısına dahil olduğuna dair herhangi bir bağlantı tespit edilemeyen, ByLock kullanıcısı olmayan sanığın, dosya kapsamında yer alan ... hesap hareketleri dökümü ve bilirkişi raporuna göre; söz konusu bankada ilk kez 2010 yılında hesap açtırdığı, sanığın her ne kadar talimat tarihiyle uyumlu olarak katılım hesabı açtığı ve para yatırdığı anlaşılmışsa da, 2014 yılı öncesi dönem itibariyle katılım hesabı açma işlemlerinin bulunduğu ve ...'nın TMSF'ye devrinden sonra da söz konusu bankada işlemler gerçekleştirdiği anlaşılmakla; hesap hareketlerinin örgüt liderinin talimatı ile olmayıp rutin bankacılık işlemi sonucu gerçekleştiği, sanığın sendika üyeliği ve Dijitürk aboneliğinin iptaline dair eylemlerinin ise, sempati ve iltisak boyutunu aşan ve örgüte yardım etme kastıyla hareket ettiğini ispat eden faaliyetler kapsamında değerlendirilemeyeceği gözetilerek, örgüte yardım kastıyla hareket ettiğine dair her türlü şüpheden uzak delil bulunmayan sanığın atılı suçtan beraatine karar verilmesi gerekirken delillerin takdirinde yanılgıya düşülerek yazılı şekilde hüküm kurulması,

2. Kabul ve uygulamaya göre de; silahlı terör örgütüne üye olmamakla birlikte örgüte bilerek isteyerek yardım etme suçundan hüküm kurulurken, hükmün üçüncü fıkrasında atıf maddesi olarak sanık hakkında hükmedilen suç için uygulama imkanı bulunmayan 3713 sayılı Kanunun 4. Maddesinin de gösterilmesi,

Hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle sanık müdafiinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin, 30.12.2019 tarihli ve 2019/303 Esas, 2019/273 sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesi uyarınca Sivas 3. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesi uyarınca Sivas 3. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

12.09.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4130, Karar No: 2016/1668, Tarih: 29.02.2016

**11. Ceza Dairesi         2015/4130 E.  ,  2016/1668 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Sanıklar ..., ... hakkında zamanaşımı nediyle düşme Sanıklar ..., ... hakkında beraat

Hükmün gerekçesinde sanıklar ... ve ... hakkında açılan kamu davalarının zamanaşımı nedeni ile düşürülmesine; sanıklar ... ve ... hakkında beraat kararı verildiğinin belirtilmesine rağmen ve hükmün esasını oluşturan kısa kararda sanıklar ... ve ... hakkında açılan kamu davalarının zamanaşımı nedeni ile düşürülmesine; sanıklar ... ve ... hakkında beraat kararı verildiği anlaşılmakla kısa karar ve gerekçeli kararda çelişki oluşturulması,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 29.02.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/20450, Karar No: 2017/645, Tarih: 31.01.2017

**19. Hukuk Dairesi         2016/20450 E.  ,  2017/645 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Mahkemece verilen direnme kararının 6763 Sayılı Yasanın 45. md. ile 6100 Sayılı HMK'ya eklenen geçici 4. madde çerçevesinde Dairemizce yeniden yapılan incelemesi sonucunda dosya incelendi, gereği görüşüldü.

- K A R A R -

Dairemizin 07.03.2013 tarih 2012/14861 Esas 2013/4278 Karar sayılı bozma ilamına karşı mahkemece direnilmesi üzerine verilen direnme kararı davalı vekili tarafından süresi içinde temyiz edilmiştir.

6100 sayılı HMK’ya 6763 Sayılı Kanun’un 45. maddesi ile eklenen Geçici 4. madde hükmü gereğince Dairemizce yeniden yapılan inceleme sonucunda Dairemizin bozma kararının usul ve kanuna uygun olduğu anlaşıldığından direnme kararına ilişkin dosyanın temyiz incelemesi için Yargıtay Hukuk Genel Kuruluna gönderilmesine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle dosyanın Hukuk Genel Kurulu'na gönderilmek üzere Yüksek Birinci Başkanlığa sunulmasına, 31/01/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/5013, Karar No: 2012/12826, Tarih: 14.05.2012

**2. Hukuk Dairesi         2011/5013 E.  ,  2012/12826 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ümraniye 3. Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ :11.06.2010
Yargıtay — Esas No: 2014/22517, Karar No: 2014/36307, Tarih: 22.12.2014

**22. Hukuk Dairesi         2014/22517 E.  ,  2014/36307 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Manisa 1. İş Mahkemesi

TARİHİ : 23/05/2013

NUMARASI : 2010/645-2013/435

Hüküm süresi içinde davacı ve davalı S.. B.. avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, iş sözleşmesinin haksız olarak feshetedildiğini belirterek, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ve bir kısım işçilik alacaklarının tahsilini istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı kanuni süresi içinde davacı ve davalı S.. B.. temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacı ve davalı S.. B..nın aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasındaki uyuşmazlık, davalılar arasındaki hukuki ilişkinin muvazaaya dayanıp dayanmadığı noktasında toplanmaktadır.

Alt işveren, bir işverenden, işyerinde yürüttüğü mal veya hizmet üretimine ilişkin yardımcı işlerde veya asıl işin bir bölümünde işletmenin ve işin gereği ile teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren işlerde iş alan ve görevlendirdiği işçileri sadece bu işyerinde çalıştıran diğer işveren olarak tanımlanabilir. Alt işverenin iş aldığı işveren ise, asıl işveren olarak adlandırılabilir. Bu tanımdan yola çıkıldığında asıl işveren alt işveren ilişkisinin unsurları, iki ayrı işverenin olması, mal veya hizmet üretimine dair bir işin varlığı, işçilerin sadece asıl işverenden alınan iş kapsamında çalıştırılması ve tarafların muvazaalı bir ilişki içine girmemeleri gerekir. Alt işverene yardımcı iş, ya da asıl işin bir bölümü, ancak teknolojik nedenlerle uzmanlık gereken işin varlığı halinde verilebilecektir. 4857 sayılı İş Kanunu'nun 2. maddesinde asıl işveren alt işveren ilişkisini sınırlandırılması yönünde kanun koyucunun amacından da yola çıkılarak asıl işin bir bölümünün alt işveren verilmesinde işletmenin ve işin gereği ile teknolojik sebeplerle uzmanlık gerektiren işler ölçütünün bir arada olması gerektiği belirtilmelidir. 4857 sayılı Kanun'un 2. maddesinin 6. ve 7. fıkralarında tamamen aynı biçimde işletmenin ve işin gereği ile teknolojik sebeplerle uzmanlık gerektiren işler sözcüklerine yer verilmiş olması bu kararlılığı ortaya koymaktadır.

Genel olarak yapılan bu açıklamaların ardından iş hukukunda işyeri devrinin işçilik alacaklarına etkileri üzerinde ayrıca durulmalıdır. İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. Mülga 1475 sayılı Kanun'un 14/2. maddesinde devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı İş Kanunu'nun 6. maddesinde sözü edilen devreden işveren için iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Feshe bağlı diğer haklar olan ihbar tazminatı ve kullanılmayan izin ücretlerinden sorumluluk ise son işverene ait olmakla devreden işverenin bu işçilik alacaklarından sorumluluğu bulunmamaktadır. Devralan işveren ihbar tazminatı ile kullandırılmayan izin ücretlerinden tek başına sorumludur.

İşyerinin devredildiği tarihe kadar doğmuş bulunan ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücretlerinden 4857 sayılı Kanun'un 6. maddesi uyarınca devreden işveren ile devralan işveren müştereken müteselsilen sorumlu olup, devreden açısından bu süre devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlıdır. Devir tarihinden sonraki çalışmalar sebebiyle doğan sözü edilen işçilik alacakları sebebiyle devreden işverenin sorumluluğunun olmadığı açıktır. Bu bakımdan devirden sonraya ait ücret, fazla çalışma, hafta tatili çalışması, bayram ve genel tatil ücreti gibi işçilik alacaklarından devralan işveren tek başına sorumludur.

Dosyadaki bilgi ve belgelerden, davalı S.. B..nın ihale ile hizmet alımı yaparak davacıyı 31.05.2010 tarihine kadar telefon santralinde işçi olarak çalıştırdığı, yapılan işin hizmet alım sözleşmeleri kapsamında kaldığı anlaşılmıştır. Bu itibarla, davalı S.. B..nın ile davalı B.Tur. San. ve Tic. Ltd. Şti. arasında, 4857 sayılı Kanun'un 2. maddesinin altıncı fıkrasına uygun şekilde asıl işveren alt işveren ilişkisi kurulmuştur. Bu nedenle davalı S.. B.. ile davalı B. Tur. San. ve Tic. Ltd. Şti. arasındaki hukuki ilişkinin muvazaaya dayandığı görüşü isabetli görülmemiş olup davalı son işverenin dava konusu yapılan alacaklardan yukarıda açıklanan ilkeler gözönüne alınarak sorumlu olduğu gözetilmeden davalı son alt işveren B.Tur. San. ve Tic. Ltd. Şti. hakkında davanın reddine karar verilmiş olması hatalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan mahkeme kararının yukarıda açıklanan sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 22.12.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1407, Karar No: 2017/6385, Tarih: 29.05.2017

**2. Hukuk Dairesi         2017/1407 E.  ,  2017/6385 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı-davacı baba tarafından kişisel ilişkinin yeniden düzenlenmesi davasının kabulü, velayetin değiştirilmesi davasının reddi ile vekalet ücreti yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı-davacı babanın aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Mahkemece, ortak çocukla baba arasında “Aynı şehirde oturmaları hali" ve “Farklı şehirde oturmaları hali" için ayrı ayrı kişisel ilişki düzenlenmiştir. Annenin, ortak çocukla birlikte ...'de oturduğu, babanın ise ...'da oturduğu anlaşılmaktadır. Taraflar mevcut duruma göre ayrı şehirlerde yaşıyor olmakla birlikte, günümüzdeki ulaşım olanaklarındaki kolaylık gözetildiğinde, kişisel ilişkiye dair düzenleme yapılırken, taraflar bu hususun dikkate alınmasını açıkça talep etmemişlerse, ayrı şehir, aynı şehir ayrımına gidilmesinin de önemi bulunmamaktadır. Bu bakımdan, aynı şehir-ayrı şehir ayırımına gidilmeksizin kişisel ilişki tesisi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması doğru bulunmamıştır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma sebebine göre kişisel ilişkinin yeniden düzenlenmesi davasındaki vekalet ücretine yönelik temyiz itirazının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerinin ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 29.05.2017 (Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2013/11804, Karar No: 2014/8243, Tarih: 03.04.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/11804 E.  ,  2014/8243 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Ek karar tarihi : 30/01/2012

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : Temyiz isteminin reddi

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hükme yönelik temyiz isteminin reddine dair ek karar, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yokluğunda tefhim edilen hüküm, sanığa 27/09/2011 tarihinde usulüne uygun olarak tebliğ edildiği halde, 1412 sayılı CMUK'un 310. maddesinde öngörülen bir haftalık süre geçtikten sonra 13/01/2012 tarihinde temyiz edildiği, mahkemenin temyiz isteminin reddine dair ek kararının kanuna uygun olduğu anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, usul ve kanuna uygun bulunan ek kararın isteme uygun olarak ONANMASINA, 03/04/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7764, Karar No: 2018/10078, Tarih: 02.07.2018

**17. Ceza Dairesi         2016/7764 E.  ,  2018/10078 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

1-Oluşa göre, 14.12.2012 günü saat 21.20 sıralarında ellerindeki poşetlerde 16 kangal sucuk ve 14 adet kutu içerisinde çatal-kaşık olduğu halde, güvenlik görevlilerince şüphe üzerine durdurulan sanıkların, bu sucukları ve çatal-kaşık takımlarını pazardan satın aldıklarını beyan etmeleri üzerine, kolluğun sanıkları karakola davet ettikleri, bu sırada müştekinin marketinden çalınan 16 kangal sucuk ve 14 takım çatal kaşık takımının 19.55'te çalındığından bahisle karakola müracaata geldiği, sanıkların kendilerini suçtan ve cezadan kurtarmaya yönelik olarak, tanımadıkları, daha önce görmedikleri bir şahıstan bu eşyaları aldıklarını söyledikleri ve 19.55'te meydana gelen hırsızlıktan sadece bir buçuk saat kadar sonra sanıkların yakalandıklarında üzerlerinde suça konu eşyaların çıktığı nazara alınarak, sanıkların geceleyin bina içerisinde muhafaza altına alınan eşya hakkında hırsızlık suçunu işledikleri subuta ermesine rağmen , suç vasfının yanlış tayin edilerek, sanık ... hakkında suç eşyasının kabul edilmesi veya satın alınması suçundan mahkumiyet hükmü tesisi,

Kabule göre de;

2-Konya Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından sanık ... ve hakkında ölüm nedeni ile düşme kararı verilen sanık ... hakkında TCK'nın 142/1-b maddesi uyarınca hırsızlık suçundan cezalandırılması talebi ile 18.12.2012 tarihli iddianamenin düzenlendiği, sanıklar hakkında TCK'nın 165. maddesinde düzenlenen suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi suçundan cezalandırılması için kamu davası açılmadığı, iddianame içeriğinde bu suçun anlatılmadığı, ayrıntıları Ceza Genel Kurulu'nun 06/05/2014 tarih, 2012/6-1486 Esas ve 2014/238 sayılı kararında belirtildiği üzere 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 225/1. maddesinde yer alan, "Hüküm, ancak iddianamede unsurları gösterilen suça ilişkin fiil ve faili hakkında verilir." şeklindeki düzenlemeye göre, hakkında açılmış dava bulunmayan ve iddianamede anlatılış tarzına göre unsurları gösterilmeyen 5237 sayılı Kanun'un 165/1 maddesinde suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi suçundan kamu davası açılması sağlanıp bu dosya ile birleştirildikten sonra hüküm kurulması gerektiğinin gözetilmemesi,

3-Sanık hakkında kurulan hükümde, 5237 sayılı TCK'nın 52/4. maddesine göre ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceği hususunun yazılmaması,

4-T.C. Anayasa Mahkemesi'nin, TCK'nın 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle iptal kararı doğrultusunda TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,