muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/2787, Karar No: 2019/4221, Tarih: 10.06.2019

**11. Hukuk Dairesi         2018/2787 E.  ,  2019/4221 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 20. HUKUK DAİRESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada Ankara 2. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince verilen 28/12/2016 tarih ve 2015/418 E. -2016/474 K.

sayılı kararın davalı TPMK vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi’nce verilen 08/03/2018 tarih ve 2017/1423-2018/270 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı kurum vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili; müvekkilinin "MOLFİX" esas unsurlu 3. ve 5. sınıftaki ürünleri içeren tanınmış markaların sahibi olduğunu, davalı şirketin ise 2014/54011 sayılı "MOFEX" ibaresinin 3. ve 5. sınıflarda tescili için diğer davalı kuruma başvurduğunu, tanınmışlık ve iltibas gerekçesiyle anılan başvuruya müvekkilince yapılan itirazın nihai olarak reddedildiğini, markalar arasında iltibas tehlikesi olduğu gibi başvurunun tescili halinde müvekkili markalarının tanınmışlığından haksız yarar sağlanacağını ileri sürerek YİDK’nın 2015-M-8225 sayılı kararının iptalini, tescili halinde başvuru markasının hükümsüzülüğünü talep ve dava etmiştir.

Davalı kurum vekili; markaların benzer olmadığını, karıştırılma ihtimalinin bulunmadığını, tanınmışlık nedeniyle hükümsüzlük şartlarının oluşmadıdığını, kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı şirket temsilcisi; başvuru markasındaki ibarenin ilaç etken maddesi olduğunu, markaların benzer olmadığını, karıştırma ihtimalinin bulunmadığını, haksız yarar sağlama ve davacı markalarının ayırt edici karakterine zarar verme durumunun söz konusu olmadığını savunarak davannın reddini istemiş, mümkün olmadığı takdirde başvuru marka emtialarından “Hijyen sağlayıcı ürünler” kısmından “tıbbi amaçlı yakılar, pansuman malzemeleri,” kısmı hariç diğer emtiaların marka tescil kapsamından çıkarılarak başvuru markasının tescilini istemiştir.

İlk derece mahkemesince, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; davacı markalarının esas unsurunun "MOLFİX" ibaresinden oluştuğu, dava konusu başvurunun ise "MOFEX" ibareli olduğu, taraf markalarının kapsamlarındaki malların aynı olduğu, yargılama konusu olan 5/1. sınıftaki "İnsan ve hayvan sağlığı için ilaçlar, tıbbi amaçlı kimyasal ürünler, kimyasal elementler." ürünlerinin meri mevzuat gereği reçeteli ve ancak eczanede satılması mecburiyeti karşısında, bunların ortalama alıcı kitlesinin doktor ve eczacılar olduğu, ilâç ürünlerinin alıcısı konumunda olan, işin uzmanları yahut çok dikkatli kişilerden oluşmayan, yargılama konusu ürünler hakkında normal olarak bilgi sahibi olabilecek, yeteri kadar dikkatli ve tedbirli, marka ve işareti aynı anda göz önünde bulunduramayan, bunları seyrek olarak karşılaştırma imkânına sahip bulunan ve aradığı markanın aşağı yukarı net anısının tesirinde olan ortalama alıcı kitlesinden hiç birinin, ürünün ekonomik önemine göre ayırabileceği alım süresi içerisinde, davacı markasını taşıyan ilâç ürünlerini bir eczaneden satın almak isterken, davalının işaretini taşıyan ilaç ürünlerini satın almasının gerçekçi, makûl ve beklenebilir bir yaklaşım olmadığı, görsel, işitsel ve anlamsal olarak bıraktıkları umumi intiba itibariyle ortalama tüketicilerin aradaki farklılığı algılayabilecekleri, bunun dışında kalan 3. ve 5.sınıf ürünler bakımından ise davacı markaları ile davalı başvurusu arasında iltibasa neden olacak derecede benzerlik bulunduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne YİDK'nın 2015-M-8225 sayılı kararının 5/1.sınıftaki "İnsan ve hayvan sağlığı için ilaçlar, tıbbi amaçlı kimyasal ürünler, kimyasal elementler." ürünleri haricindeki ürünler bakımından iptaline, başvuru markasının 5/1.sınıftaki "İnsan ve hayvan sağlığı için ilaçlar, tıbbi amaçlı kimyasal ürünler, kimyasal elementler." ürünleri haricindeki ürünler bakımından hükümsüzlüğüne karar verilmiştir.

Karara karşı davalı kurum vekili tarafından istinaf yoluna başvurulmuştur.

Ankara Bölge Adliye Mahkemesince, tüm dosya kapsamına göre; davalı kurum vekilinin istinaf başvurusunun, taraf markaları arasında, 5/1.sınıftaki "İnsan ve hayvan sağlığı için ilaçlar, tıbbi amaçlı kimyasal ürünler, kimyasal elementler." malları dışında kalan mallar yönünden 556 sayılı KHK'nın 8/1-b maddesi anlamında ortalama alıcılar nezdinde görsel, işitsel ve anlamsal olarak bıraktıkları genel izlenim itibariyle ilişkilendirilme ihtimalini de içerecek şekilde iltibas tehlikesinin bulunduğu, ilk derece mahkemesi kararının usul ve esas yönünden kanuna uygun olduğu gerekçesiyle esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı, davalı kurum vekili tarafından temyiz edilmiştir

Bölge Adliye Mahkemesi kararı, davalı kurum vekili tarafından temyiz edilmiştir

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle,davalı kurum vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 8,50 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 10/06/2019 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11351, Karar No: 2015/2442, Tarih: 05.02.2015

**8. Hukuk Dairesi         2014/11351 E.  ,  2015/2442 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davada, 4721 Sayılı TMK'nın "Miras Hukuku" (TMK.3.Kitap) hükümlerinden kaynaklanan ve diğer dairelerin görevine girmeyen davalar sonucu verilen hüküm ve kararların Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih 2015/8 sayılı Kararı ile hazırlanıp, 22.01.2015 Tarihli ve 29244 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Hukuk Daireleri'ne ilişkin iş bölümü uyarınca, hükme yöneltilen temyiz itirazlarının incelenmesi Yargıtay (14.) Hukuk Dairesi'nin görev alanına girmesi nedeniyle, dosyanın anılan Daire Başkanlığı'na GÖNDERİLMESİNE, 05/02/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2004, Karar No: 2018/4318, Tarih: 21.05.2018

**4. Hukuk Dairesi         2017/2004 E.  ,  2018/4318 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 27/08/2015 gününde verilen adli yardım talepli dilekçe ile staj eğitimi nedeniyle alacak istenmesi üzerine mahkemece adli yardım talebi kabul edilerek yapılan yargılama sonunda; davanın reddine dair verilen 16/05/2016 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA ve aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 21/05/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/430, Karar No: 2012/18514, Tarih: 03.07.2012

**2. Hukuk Dairesi         2012/430 E.  ,  2012/18514 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Mersin 3. Aile Mahkemesi

TARİHİ :18.10.2011
Yargıtay — Esas No: 2018/4585, Karar No: 2018/14511, Tarih: 13.12.2018

**2. Hukuk Dairesi         2018/4585 E.  ,  2018/14511 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı erkek tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Hukuk Muhakemeleri Kanunun'nun 119. maddesinde dava dilekçesinde bulunması gereken hususlar tek tek sayılmıştır. 119. maddenin (1.) fıkrasının e bendinde "Davacının iddiasının dayanağı olan bütün vakıaların sıra numarası altında açık özetlerinin", f bendinde ise, "İddia edilen her bir vakıanın hangi delillerle ispat edileceğinin" belirtilmesi gerektiği düzenlenmiştir. Tarafların dayandıkları vakıaları, ispata elverişli şekilde somutlaştırmaları gerekir. Tarafların, dayandıkları delilleri ve hangi delilin hangi vakıanın ispatı için gösterildiğini açıkça belirtmeleri zorunludur (HMK m. 194). Somut olayda davacı kadın dava dilekçesinde iddialarını ispata yarayacak hiçbir delil bildirmediği gibi, tanık deliline de dayanmamıştır. Bu sebeple, davacı kadının tanıklarının beyanlarına itibar edilerek hüküm kurulamaz. Açıklanan sebeplerle davacı kadının boşanma davasının reddi gerekirken kabulü doğru olmamış ve bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 13.12.2018 (Prş.)
Yargıtay — Esas No: 2019/5036, Karar No: 2021/162, Tarih: 19.01.2021

**17. Hukuk Dairesi         2019/5036 E.  ,  2021/162 K.**

**"İçtihat Metni"**

Asıl ve birleşen davalarda davacı ... İşbir ile asıl ve birleşen davalarda davalılar ..., ..., Ak Sigorta A.Ş., ... Türk Sigorta A.Ş. arasındaki dava hakkında Tekirdağ 2. Asliye Hukuk Mahkemesi’nden verilen 24/12/2015 gün ve 2008/369-2015/632 sayılı kararın Dairemiz’in 28/03/2019 gün ve 2016/9123-2019/3755 sayılı kararı ile bozulmasına karar verilmiş olup, süresi içinde asıl ve birleşen davalarda davacı vekili tarafından kararın düzeltilmesi istenilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

1-6100 sayılı HMK'nun geçici 3/2. maddesi delaletiyle 1086 sayılı HUMK'nun 440/III-1 maddesinde öngörülen karar düzeltme parasal sınırı 01.01.2019 tarihinden itibaren 19.680,00 TL olarak belirlenmiştir.

Mahkemece, birleşen 2012/521-2013/63 dayılı davada davacı vekili, müvekkilinin yolcu olduğu aracın ferdi kaza koltuk başına sürekli sakatlık teminatı ve artan mali sorumluluk teminatı bulunan birleşik kasko sigorta poliçesini yapan davalı ... A.Ş.'den poliçe limiti dahilinde bugüne kadar ödenmeyen sürekli sakatlık için öngörülen tazminatların ödenmesi için 15.000,00 TL maddi tazminat talep etmiş, mahkeme de; ferdi kaza koltuk başına sürekli sakatlık teminatı 15.000,00 TL’den %20 oranında hatır indirimi yaparak 12.000,00 TL maddi tazminata hükmetmiştir. Dairemiz ilamı ile davaya konu kazanın 23.10.2007 tarihinde meydana geldiği, ihbar süresinin 28.10.2007 tarihi itibarıyla dolduğu, işbu davanın ise 05.09.2012 tarihinde açıldığı, davalı tarafın süresi içerisinde zamanaşımı itirazında bulunduğu, 2 yıllık zamanaşımı süresinin dolmuş olmasına göre, davanın zamanaşımına uğramış olduğu, mahkemece davalı vekilinin zamanaşımı itirazının kabulü ile birleşen bu davanın zamanaşımı nedeniyle reddine karar verilmesi gerektiği gerekçesi ile bozulmuştur. Dairemizin bozma ilam tarihi dikkate alındığında, davacı vekilinin birleşen ../...

2012/521-2013/63 sayılı dava ile talep edilen 15.000,00 TL'lik tazminata yönelik karar düzeltme dilekçesinin davacı aleyhine reddedilen maddi tazminat yönünden miktar itibariyle REDDİNE,

2-Dosya içeriğine, Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre 6100 sayılı HMK.'nın geçici 3. maddesinin 2. fıkrası delaletiyle 1086 sayılı HUMK.'nın 440. maddesinde sayılan nedenlerden hiç birisine uygun olmayan karar düzeltme isteğinin REDDİNE, aynı Yasanın 442. maddesi uyarınca 520,95 TL para cezasının asıl ve birleşen davalarda davacıdan alınarak Hazineye gelir kaydettirilmesine ve aşağıda dökümü yazılı 31,10 TL kalan red harcının karar düzeltme isteyen asıl ve birleşen davalarda davacıdan alınmasına 19/01/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2643, Karar No: 2016/10436, Tarih: 23.06.2016

**10. Hukuk Dairesi         2015/2643 E.  ,  2016/10436 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, ölüm aylığına hak kazandığının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtilen gerekçe ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanunî gerektirici sebeplere ve özellikle, davacının ölen eşinden dolayı 506 sayılı Yasa kapsamında ölüm aylığı ile ölüm geliri alırken ölen babasından da 506 sayılı Yasa kapsamında ölüm aylığına hak kazandığı ne var ki, murisler baba ve eşin ölüm tarihlerinde yürürlükte olan 506 sayılı Yasanın gelir ve aylıkların birleşmesi başlıklı 92. maddesi "Hem malullük hem de yaşlılık sigortasından aylık bağlanmasına hak kazanan sigortalıya, bu aylıklardan yüksek olanı, aylıklar eşitse yalnız yaşlılık aylığı bağlanır. Malüllük, yaşlılık ve ölüm sigortaları ile iş kazalariyle meslek hastalıkları sigortasından hak kazanılan aylık ve gelirler birleşirse, sigortalıya veya hak sahibine, bu aylık ve gelirlerden yüksek olanın tümü, eksik olanın da yarısı bağlanır. Bu aylık ve gelirler eşitse, iş kazalariyle meslek hastalıkları sigortasından bağlanan gelirin tümü, malüllük, yaşlılık ve ölüm sigortalarından bağlanan aylığın da yarısı verilir. Malüllük, yaşlılık ve ölüm sigortalarından aylık bağlanmadan önce iş kazalariyle meslek hastalıkları sigortasından bağlanan ve sermayeye çevrilen gelirler ile yaşlılık sigortasından yapılacak toptan ödemelerde bu fıkra hükmü uygulanmaz.” hükmüne amir olup belirtilen maddenin uygulanmasının hükmün infazında mümkün bulunmasına göre yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 23.06.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/3292, Karar No: 2024/1964, Tarih: 29.02.2024

**8. Ceza Dairesi         2023/3292 E.  ,  2024/1964 K.**

**"İçtihat Metni"**

BOZMA ÜZERİNE

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2023/156 E., 2023/440 K.

SUÇLAR : Genel güvenliğin kasten tehlikeye sokulması, 6136 sayılı Kanuna aykırılık

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan usul hükümlerine göre temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu ve reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Bursa Cumhuriyet Başsavcılığının 07.07.2015 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında başkaca suç ile birlikte genel güvenliğin kasten tehlikeye sokulması suçundan ve 6136 sayılı Kanun'un 13 üncü maddesinin birinci fıkrasında belirtilen suçtan dolayı cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

2. Bursa 19.Asliye Ceza Mahkemesi'nin 27.01.2016 tarihli kararı ile sanık hakkında fikrî içtima hükümleri uygulanmak suretiyle 6136 sayılı Kanun'un 13 üncü maddesinin birinci fıkrasında belirtilen suçtan dolayı 10 ay hapis cezası ve 500 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

3. Cumhuriyet savcısı ve sanığın temyizi üzerine Yargıtay 8.Ceza Dairesinin 26.10.2022 tarihli ilamı ile ''Sanık hakkında ruhsatsız silah taşımak ve genel güvenliği kasten tehlikeye sokmak suçlarından ayrı ayrı cezalandırılması için açılan davada; anılan suçlar birbirinden bağımsız olduğu, fikri içtima hükümlerinin uygulama alanı bulunmadığı gözetilmeksizin her suçtan ayrı ayrı hükümler kurulması gerektiği ve yargılama konusu suçun seri muhakeme usulüne tabi olması karşısında; sanık hakkında 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 250 nci maddesinde düzenlenen seri muhakeme usulünün uygulanabilmesi için yerel mahkemece dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığı’na tevdii edilmesinde zorunluluk olduğu" gerekçeleri ile verilen kararın bozulmasına karar verilmiştir.

4. Bozma üzerine Bursa 19. Asliye Ceza Mahkemesinin 15.11.2022 tarihli kararı ile kamu davasının durmasına ve dosyanın Bursa Cumhuriyet Başsavcılığı Seri Muhakeme Usulü Bürosuna gönderilmesine karar verilmiştir.

5. Bursa Cumhuriyet Başsavcılığı Seri Muhakeme Usulü Soruşturma Bürosu tarafından şüpheliye davette bulunulduğu, ancak şüphelinin seri muhakeme usulü uygulanmasını kabul etmemesi gerekçesiyle 27.01.2023 tarihinde işlem yapılmasına yer olmadığına karar verilmiştir.

6. Bursa 19.Asliye Ceza Mahkemesinin 15.06.2023 tarihli kararı ile sanık hakkında 6136 sayılı Kanun'un 13 üncü maddesinin birinci fıkrasında belirtilen suçtan dolayı 10 ay hapis cezası ve 500 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, genel güvenliğin kasten tehlikeye sokulması suçundan ise 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

6. Bursa 19.Asliye Ceza Mahkemesinin 15.06.2023 tarihli kararı ile sanık hakkında 6136 sayılı Kanun'un 13 üncü maddesinin birinci fıkrasında belirtilen suçtan dolayı 10 ay hapis cezası ve 500 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, genel güvenliğin kasten tehlikeye sokulması suçundan ise 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz istemi, üzerine atılı suçu kasten işlemediğine, seri muhakeme usulüne yönelik yapılan bilgilendirmeyi yanlış değerlendirdiğinden seri muhakeme usulünün uygulanmasını reddettiğini, yeniden seri muhakeme usulünden yararlandırılması gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1.Dava konusu olay, sanığın suç tarihinde saat 00:15 sıralarında evinde bulunduğu esnada, elindeki tabancayı temizlemek isterken tabancanın bir anda ateş aldığı, tabancadan çıkan kurşunun mağdurun evinin pencere camını kırarak oda kapısına saplandığı ve bu şekilde sanığın 6136 sayılı Kanuna aykırılık ile genel güvenliği kasten tehlikeye sokma suçlarını işlediği iddiasına ilişkindir.

2.Bursa Kriminal Polis Laboratuvarı Müdürlüğünce düzenlenen 28.05.2015 tarihli uzmanlık raporunda, "tetkik için gönderilen, “1...6" numaralı silahın 9x19 m.m. çap ve tipinde fişek atan, Almanya yapısı, Mauser marka, yarı otomatik bir tabanca olduğu, normal olarak çalıştığı ve atışına engel mekanik herhangi bir arızasının bulunmadığı, tabancanın 6136 sayılı Kanuna göre yasak niteliği haiz ateşli bir silah olduğu, ancak söz konusu tabancanın nitelikleri itibarıyla, ilgili Kanunun 12 nci maddesinin dördüncü fıkrasında belirtilen vahim silahlardan olmadığı belirtilmiştir.

IV. GEREKÇE

1.Sanık savunmaları, kolluk tarafından düzenlenen tutanaklar, adli emanette kayıtlı tabanca ve bir (1) adet mermi çekirdeği nüve parçası, uzmanlık raporları, Yargıtay bozma ilamı ve dava dosyası kapsamındaki tüm deliller birlikte değerlendirildiğinde; sanığın üzerine atılı suçları işlediğine yönelik Mahkemenin suçun sübutu ve kabulü konusunda mahkûmiyete ilişkin vermiş olduğu kararında bir isabetsizlik bulunmamış ve hukuka aykırılık görülmemiştir.

2.Somut olayda, Bursa Cumhuriyet Başsavcılığı Seri Muhakeme Usulü Soruşturma Bürosu tarafından SEGBİS sistemiyle şüphelinin bulunduğu Bursa H Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumu ile bağlantı kurularak şüpheliye seri muhakeme usulü uygulanması yönünde bilgilendirme yapıldığı ve teklifte bulunulduğu, Cumhuriyet savcısı huzurunda şüphelinin seri muhakeme usulünün uygulanmasını reddettiğine dair 12.01.2023 tarihli tutanağın sanık tarafından imzalandığı, bu şekilde usul işlemlerinin tamamlanmasını müteakip Bursa Cumhuriyet Başsavcılığınca 27.01.2023 tarihinde "işlem yapılmasına yer olmadığına" şeklinde karar verildiği anlaşılmakla sanığın yeniden seri muhakeme usulü uygulamasından yararlandırılması gerektiğine yönelik yerinde görülmeyen temyiz sebebi reddedilmiştir.

3. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiği, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşılmakla sanığın yerinde görülmeyen temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Bursa 19.Asliye Ceza Mahkemesinin, 15.06.2023 tarihli kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 29.02.2024 tarihinde karar verilmiştir.
Yargıtay — Esas No: 2015/18938, Karar No: 2015/24964, Tarih: 21.12.2015

**5. Hukuk Dairesi         2015/18938 E.  ,  2015/24964 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Özalp Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 23/06/2014

NUMARASI : 2014/286-2014/391

Taraflar arasındaki ek davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Ek davanın reddine dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün ek kararı temyiz eden Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Mahkemece uyulan bozma kararı gereğince inceleme ve işlem yapılarak hüküm kurulmuş; karar, davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Davanın kabulüne dair verilen hüküm, davalı idare vekili tarafından temyiz edilmiş, mahkemece temyiz dilekçesi süresinde olmadığından reddedilmiş, işbu redde dair ek karar davalı idare vekili tarafından temyiz edilmiştir. Yapılan incelemede;

Dosyada bulunan kanıt ve belgelerden; 23.06.2014 tarihinde yazılan gerekçeli kararın, davalı idare vekiline 08.07.2014 tarihinde tebliğ edildiği davalı idare vekili tarafından 10.07.2014 tarihinde UYAP üzerinden sunulan temyiz dilekçesinin süresinde olduğu anlaşılmakla, mahkemenin 23.02.2015 günlü ek kararının kaldırılmasına karar verildikten sonra yapılan incelemede;

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, davalı idare harçtan muaf olduğundan harç alınmamasına, 21/12/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.