muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/8854, Karar No: 2015/6977, Tarih: 11.11.2015

**19. Ceza Dairesi         2015/8854 E.  ,  2015/6977 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2011/314764

MAHKEMESİ : Beyşehir 1. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 10/05/2011

NUMARASI : 2007/65 (E) ve 2011/130 (K)

SUÇ : 213 Sayılı Kanuna Aykırılık

Yerel mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Vergi idaresi vekilinin yazılı ve duruşmada sözlü beyanıyla, davaya katılma talebinde bulunmasına karşın mahkemece bu konuda karar verilmemiş ise de, gerekçeli kararın tebliği üzerine hükmü temyiz ederek bu şekilde katılma iradesini ortaya koyduğu anlaşıldığından, 5271 sayılı CMK'nın 237/2. maddesi gereğince M. Bakanlığı'nın davaya katılan olarak katılmasına karar verilerek;

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1-Sanık S.. E.. yönünde yapılan incelemede;

Eyleme ve yükletilen suça yönelik katılan vekilinin temyiz iddiaları yerinde görülmediğinden tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA,

2- Sanıklar M.. Y.., S.. D.. ve M.. A.. yönünden yapılan incelemede ise;

a- Sanık M.. A..'nun UYAP aracılığıyla elektronik ortamda MERNİS sisteminden alınan nüfus kayıt örneğine göre hükümden sonra 25.08.2012 tarihinde öldüğü anlaşıldığından, sanığın hukuki durumunun mahkemesince yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

b- Sanıklar M.. Y.. ve S.. D.. hakkında verilen mahkumiyet kararına ilişkin olarak; 213 sayılı VUK’nın 359. maddesinin (a) fıkrasındaki cezanın alt sınırının, 08/02/2008 tarih ve 26781 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 23/01/2008 tarih ve 5728 sayılı Kanun'un 276. maddesi ile "altı ay” dan, "bir yıl” hapis cezasına yükseltilmesi, madde metninde 03/07/2009 tarih ve 27277 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan 16/06/2009 tarih ve 5904 sayılı Kanun'un 23. maddesiyle yapılan değişiklikle de cezanın alt sınırının on sekiz aya yükseltilmiş olması karşısında, suç tarihi itibariyle anılan maddede öngörülen hapis cezasının asgari haddinin "altı ay" olduğu gözetilmeden yazılı şekilde uygulama yapılarak fazla ceza tayini,

c- Sanıklar M.. Y.. ve S.. D.. hakkında; TCK'nın 53. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, 1. fıkranın (c) bendinde yazılı hak yoksunluğunun, sadece kendi altsoyları üzerindeki velayet, vesayet veya kayyımlık yetkileri açısından koşullu salıverilme tarihine, altsoyları dışında kalanlarla ilgili hak ve yetkilerden ise cezanın infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmalarına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

c- Sanıklar M.. Y.. ve S.. D.. hakkında; TCK'nın 53. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, 1. fıkranın (c) bendinde yazılı hak yoksunluğunun, sadece kendi altsoyları üzerindeki velayet, vesayet veya kayyımlık yetkileri açısından koşullu salıverilme tarihine, altsoyları dışında kalanlarla ilgili hak ve yetkilerden ise cezanın infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmalarına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca tebliğnameye uygun olarak HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 11.11.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/4141, Karar No: 2018/4266, Tarih: 06.06.2018

**14. Ceza Dairesi         2018/4141 E.  ,  2018/4266 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli cinsel saldırı

HÜKÜM : Mahkumiyet

İlk derece mahkemesince bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü.

Delillerle iddia ve savunma; duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş, sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanık vasisi ile katılan Bakanlık vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 06.06.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3613, Karar No: 2014/15661, Tarih: 02.06.2014

**5. Hukuk Dairesi         2014/3613 E.  ,  2014/15661 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 20. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 10/10/2013

NUMARASI : 2012/226-2013/539

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Dava konusu taşınmaz "Dere Mutlak Koruma ve İSKİ Rekreasyon" alanında kalıp, mahallinde yapılan keşif sonrası alınan bilirkişi raporlarına göre, taşınmaza davalı idarece fiilen el atılmadığı anlaşılmıştır.

11.06.2013 tarihinde yürürlüğe giren 6487 sayılı Yasanın 21. maddesi ile Kamulaştırma Kanununun geçici 6. maddesinde yapılan değişiklik ile; “Uygulama imar planlarında umumi hizmetlere ve resmî kurumlara ayrılmak suretiyle veya ilgili kanunların uygulamasıyla tasarrufu kısıtlanan taşınmazlar hakkında, 3/5/1985 tarihli ve 3194 sayılı İmar Kanununda öngörülen idari başvuru ve işlemler tamamlandıktan sonra idari yargıda dava açılabilir. Bu madde hükümleri karara bağlanmamış veya kararı kesinleşmemiş tüm davalara uygulanır.” hükmü getirilmiştir.

Öte yandan Anayasa Mahkemesi’nin 25.09.2013 gün 2013/93 Esas, 2013/101 Karar sayılı ilamında da; “Kamulaştırmasız el atmadan söz edilebilmesi için taşınmaz zilyetliğinin idareye geçmesi ve taşınmazın fiilen kamu hizmetine tahsis edilmiş olması gerektiği; imar kısıtlamalarında taşınmazın zilyetliğinin malikte kalmaya devam etmekte olup, yalnızca malikin tasarruf yetkisinin, ilgili mevzuattan kaynaklanan bazı kısıtlamalara maruz kaldığı, bu nedenle imar kısıtlamalarından kaynaklanan tazminat davalarının idari yargıda açılabileceği” kabul edilmiştir.

Yukarıda açıklanan nedenlerle, davanın idari yargıda görülmesi gerektiğinden, dava dilekçesinin görev yönünden reddi yerine, yazılı şekilde hüküm kurulması,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 02.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/12018, Karar No: 2015/28533, Tarih: 14.09.2015

**15. Ceza Dairesi         2015/12018 E.  ,  2015/28533 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 15 - 2013/398931

İNCELENEN KARARIN;

MAHKEMESİ : Bakırköy 8. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 24/09/2013

NUMARASI : 2013/335 (E) ve 2013/878 (K)

SANIK : M.. B..

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Belirlenen gün para cezası, adli para cezasına çevrilirken, uygulama maddesi olarak 5237 sayılı TCK'nın 52/2 maddesinin yanısıra, uygulama yeri bulunmayan, aynı Kanun'un 50/1-a maddesi yazılmış ise de, söz konusu yanlışlığın mahallinde düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

Güveni kötüye kullanma suçunun oluşabilmesi için; failin bir malın zilyedi olması, malın iade edilmek veya belirli bir şekilde kullanmak üzere faile rızayla tevdi ve teslim edilmesi, failin kendisine verilen malı, veriliş gayesinin dışında, zilyedi olduğu malda malikmiş gibi satması, rehnetmesi, tüketmesi, değiştirmesi veya bozması ve benzeri şekillerde tasarrufta bulunması ya da devir olgusunu inkar etmesi şeklinde, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Katılana ait inşaat şantiyesinde bekçi olarak çalışan sanığın sorumluluğunda bulunan toplam 150.000 TL değerinde endüstriyel kalıp diye adlandırılan çelik inşaat kalıpları ve iskele ayaklarını değişik tarihlerde hurdacılık yapan B.. A.. isimli şahsa satarak parasını uhdesine geçirmek suretiyle hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunu işlediğinin iddia edildiği olayda, sanık, katılan ve tanık beyanları ile tüm dosya kapsamına göre, suçun sanık tarafından işlendiği sabit olmakla bu gerekçelere dayanan ve Yargıtay bozma ilamına uyan mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik bulunmamıştır.

5237 sayılı TCK'nın 155/2 maddesi gereğince 1 yıl hapis ve 5 gün adli para cezası tayin edildikten sonra, aynı Kanun'un 43. maddesi gereğince arttırım yapılırken, hapis cezasının yanısıra adli para cezasından da arttırım yapılarak sonuç itibariyle 6 gün karşılığı 120 TL adli para cezası tayin edilmesi gerektiği gözetilmeden, gün para cezasından arttırım yapılmayarak 5 gün karşılığı 100 TL adli para cezası belirlenmek suretiyle eksik ceza verilmesi, aleyhe temyiz bulunmadığından bozma neden iyapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 14/09/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/3818, Karar No: 2011/7346, Tarih: 16.11.2011

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2011/3818 E.  ,  2011/7346 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İCRA MAHKEMESİ

Ticareti terk hükümlerine muhalefet etmek suçundan sanık ...'nın beraatine karar verilmiş, hüküm yasal süresi içerisinde şikayetçi vekili tarafından temyiz edildiğinden, Yargıtay C.Başsavcılığının bozma-düzeltilerek onama istemli tebliğnamesiyle dosya Daireye gönderilmiş olmakla inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

13.03.2009 tarihinde yapılan haciz işleminin sanığa ait işyerinde yapılmaması nedeniyle 20.08.2009 tarihli şikayetin süresinde olduğunun kabulü gerekmiştir.

Ancak;

20.08.2009 tarihli şikayet dilekçesinde sanık ...'nın şirket ortağı olarak değil gerçek kişi tacir olarak şikayet edilmiş, vergi numarası belirtilmek suretiyle mükellefiyetinin bulunup bulunmadığı ve Ticaret Sicili memurluğundan da kaydının olup olmadığı sorularak ve ticari faaliyetine devam edip etmediği yönünde yaptırılan zabıta araştırması sonunda adı geçenin gerçek kişi tacir olarak çalıştığının, kaydının ve mükellefiyetinin bulunduğunun saptanamadığı, tam aksine 13.02.2009 tarihli Türkiye Ticaret Sicili Gazetesinde yayınlanarak işletme kaydı silinen ... Otomotiv İnş. ve Yapı Malz.San.Ltd.Şti. ortağı olduğunun anlaşılması karşısında, ticaret şirketi yetkilisi olarak şikayet edildiğinin kabulü gerekmiştir.

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin 1. fıkrasında, “Ticareti terk eden bir tacir 15 gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret siciline bildirmeye ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaya mecburdur. Keyfiyet ticaret sicil memurluğunca ticaret sicili ilanlarının yayınlandığı gazetede ve alacaklıların bulunduğu yerlerde de mutat ve münasip vasıtalarla ilan olunur. İlan masraflarını ödemeyen tacir beyanda bulunmamış sayılır.” Hükmü ile ticareti terk eden tacirin yapması gereken yükümlülüğü belirlenmiş, aynı Yasa’nın 337/a maddesinin birinci fıkrasında ise 44. maddedeki yükümlülüğe aykırı davranılması da, “Ticareti terk edenlerin cezası” başlığı altında, “44 üncü maddeye göre mal beyanında bulunmayan veya beyanında mevcudunu eksik gösteren veya aktifinde yer almış malı veya yerine kaim olan değerini haciz veya iflas sırasında göstermeyen veya beyanından sonra bu malları üzerinde tasarruf eden borçlu, bundan zarar gören alacaklının şikayeti üzerine, üç aydan bir yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır. Birinci fıkradaki fiillerin işlenmesinden alacaklının zarar görmediğini ispat eden borçluya ceza verilmez.” şeklinde düzenleme ile yaptırıma bağlanmıştır. Maddeden anlaşılacağı üzere ticareti terk suçunun oluşabilmesi için, ticareti terk eden tacirin onbeş gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret sicil memurluğuna bildirmemesi ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaması gerekmektedir.

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesindeki mükellefiyet münhasıran tacirler için öngörülmüş olup, ticaret sicil memurluğuna kayıtlı gerçek kişilerin ve ticaret şirketlerinin tacir oldukları hususunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Uyuşmazlık, ticaret şirketlerinin ticareti terk edip edemeyeceklerine, eş anlatımla ticareti terk etmesi durumunda şirket yetkilisi/müdürünün İİK’nun 44. maddesindeki keyfiyeti kayıtlı olduğu ticaret sicili memurluğuna bildirme ve mal beyanında bulunma yükümlülüğü bulunup bulunmadığına yöneliktir.

6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde ticaret şirketlerinin nev’ilerinin; kolektif, komandit, anonim, limited ve kooperatif şirketlerinden ibaret olduğu belirtilmiştir. Yukarıda sayılan ticaret şirketleri yönünden Türk Ticaret Kanunu’ndaki düzenleme incelendiğinde, bunlar için ‘ticareti terk’ değil, bunun yerine infisah ve tasfiyelerinin öngörüldüğü, diğer bir anlatımla Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan şirketlerde ticareti terk değil, ortaklık ilişkisinin sona erdirildiği kabul edilmektedir.

Anılan şirketlerin her biri için infisah ve tasfiye yolu ayrı ayrı gösterilmiştir. ‘İnfisah’, ortaklıklar hukukunda iki manada kullanılmaktadır. Geniş manada; irade ve irade dışı fesih hallerini ve dar manada da; irade dışı yani kendiliğinden sona ermeyi ifade etmektedir. TTK'nun 439. maddesinde infisah eden şirketin tasfiyeye gireceği hükme bağlanmıştır. Tasfiye sürecinde ticaret şirketinin alacak ve borçları belirlenir, alacakları tahsil edilip, borçları ödendikten sonra varsa kalan mevcudu, esas mukavelede aksine bir hüküm olmadıkça, pay sahipleri arasında ödedikleri sermaye ve paylara bağlı olan imtiyaz hakları nispetinde dağıtılır, tasfiyenin sona ermesi üzerine şirkete ait ticaret unvanının sicilden terkini tasfiye memurları tarafından sicil memurluğundan talep olunur. İş bu talep üzerine terkin keyfiyeti tescil ve ilan olunmakla ticaret şirketinin tüzel kişiliği sona ermiş olur. Terkin işlemi için tasfiye bilançosu ile birlikte başvurulduğundan ve zaten tasfiye sonucu ticaret şirketinin herhangi bir mal varlığı da kalmadığından tasfiye memurunun ya da şirket yetkilisinin İİK’nun 44. maddesine göre mal beyanında da bulunması söz konusu olmayacaktır. Terkin işleminden sonra ticaret şirketinden alacağı bulunduğunu iddia eden bir alacaklı, bu alacağını ancak terkin edilen ticaret şirketini yasaya göre ihyasını sağlamak suretiyle tahsil edebilecektir.

Ticaret şirketlerinin vergi hukuku açısından mükellefiyetinin sona erdirilmesi de, Türk Ticaret Kanunu hükümlerine göre yapılması gereken işlemlere göre getirilen tasfiye ve iflasın sona erdiğinin tescil ve ilanına bağlıdır. Başka bir anlatımla, ticaret şirketinin işi bırakması ancak tüzel kişiliğinin ortadan kaldırılması ile mümkündür. Bu nedenle tüzel kişiliği sona erdirilmemiş bir ticaret şirketinin ticari işletmeyi kapattığından, dağıttığından (terk ettiğinden) söz edilemeyecektir. Nitekim Danıştay 4. Dairesinin 2004/602 -2021 sayılı kararında da tüzel kişiliği sona erdirilmemiş şirketin mükellefiyetinin sona erdirilemeyeceği belirtilmiştir.

Öte yandan, İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin ikinci fıkrası, mal beyanının ticaret sicili gazetesinde ilan tarihinden itibaren bir sene içinde, ticareti terk eden tacir hakkında iflas yolu ile takip yapılabileceğini içermektedir. Buradaki tacirden maksat, gerçek kişi olan tacirlerdir. Yani, tüzel kişi tacirler (ticaret şirketleri) hakkında 44 üncü maddenin 2. fıkrasının uygulama kabiliyeti yoktur. Ticaret şirketleri, ticareti terk edince tasfiyeye gireceklerinden ve tasfiye sonunda şirketin ticaret sicilindeki kaydının silinmesinden sonra tüzel kişiliği son bulacağından, artık, ticaret şirketlerini sicilden silindikten sonra iflas yolu ile takip etmeye imkan yoktur…..Esasen, ticaret şirketleri bakımından buna lüzum da yoktur. Zira, tasfiyede şirketin bütün malları tasfiye edilmiştir. (Prof. Dr. Baki Kuru, Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi Cilt XXVII, 1970, Sayı 1-2) Bu açıklama ile İİK’nun 44. maddesinin ikinci fıkrasındaki düzenlemenin, ticareti terk suçunun gerçek kişi tacirler için geçerli olduğunun, ticaret şirketleri yönünden geçerliliği bulunmadığının net olarak ifade edildiği anlaşılmaktadır.

Her ne kadar İİK'nun 44. maddesinin gerekçesinde, ticareti terk eden kötü niyetli borçluların işyerlerini terkederek ve ellerindeki mallarını başkalarına devrederek alacaklılarını zarara uğratmaları nedeniyle İİK'nun 337/a maddesindeki yaptırım düzenlendiği belirtilmekte ise de, ticaret şirketleri yönünden ticareti terk değil ortaklık ilişkisinin sona erdirilebileceğinden, buradaki borçlu ifadesiyle gerçek kişi tacirin kastedildiğinin kabulü zorunludur. Kaldı ki, Kanun’un 345. maddesi uyarınca sorumlu tutulması gereken ticaret şirketlerinin müdür/yetkilileri tarafından alacaklıları zarara uğratmaya yönelik eylemlerinin cezasız bırakılmadığı, nitekim Kanun’un 331, 333/a, 345/a maddelerinde gerekli yaptırımlar düzenlendiği gibi, unsurları bulunduğu takdirde 5237 sayılı Türk Ceza Kanununda müeyyideye bağlanan hileli iflas veya dolandırıcılık suçlarından da cezalandırılabilmeleri mümkün olduğundan, diğer bir deyişle ticaret şirketlerinin müdür/yetkililerinin alacaklıyı zarara uğratan bu tür davranışlarının yaptırımsız kaldığından söz edilemeyecektir.

Bu açıklamalardan anlaşılacağı üzere, İİK’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan eylem, yalnızca ticareti terk keyfiyetinin ticaret sicili memurluğuna bildirilmemesi değil, bununla birlikte İİK’nun 44. maddesine uygun olarak bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerinin bulunduğu bir mal beyanında bulunulmamasıdır. Bu durumda, Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan ticaret şirketlerinde ticaretin terki söz konusu olmayıp, ortaklık ilişkisinin sona erdirilmesi nedeniyle İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesi ile getirilen mal beyanında bulunma yükümlülüğünün, gerçek kişi tacirlere yönelik olduğu, yukarıda sayılan ticaret şirketlerini kapsamadığı, eş anlatımla ticaret şirketlerinin müdür veya yetkililerinin İcra ve İflas Kanunu’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan ticareti terk suçunu işlemeleri yasal olarak mümkün olmadığı ve bu durumda atılı suç da oluşmayacağı sonucuna varıldığından tebliğnamedeki kararın bozulması istemine iştirak edilmemiştir.

Dosya içeriğine, toplanan delillere, kararda yazılı gerektirici nedenlere, yapılan yargılama ve uygulamada isabetsizlik bulunmadığına göre yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün İİK.’nun 366. maddesi uyarınca ONANMASINA, 16.11.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/1262, Karar No: 2023/3039, Tarih: 01.11.2023

**3. Hukuk Dairesi         2023/1262 E.  ,  2023/3039 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/407 E., 2022/2477 K.

DAVA TARİHİ : 17.04.2017

SAYISI : 2017/154 E., 2020/322 K.

Taraflar arasındaki rücuen tazminat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince davacı vekilinin başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili; müvekkili şirketin akaryakıt bayisi olduğunu ve akaryakıt satışı yaptığını, davalı ...'un müvekkili şirketin muhasebe işlemlerini Eylül 2003'ten beri takip ettiğini, ... Vergi Dairesinin vergi müfettişi tarafından düzenlenen 02.03.2015 tarih ve 2015-A-2448/24 ve 2015-A-2448/25 sayılı vergi inceleme raporlarına istinaden, 2011 ve 2012 yılına ilişkin yasal defterlerin incelemeye ibraz edilmediğinden bahisle indirim konusu yapılan KDV'lerin reddedilmesi sonucunda, KDV tarhiyatı yapılarak 3 kat vergi ziyaı cezası ayrıca tekerrür cezası kesildiğini, ayrıca müvekkili şirketin hissedarı ...'ın ... ... 44. Asliye Ceza Mahkemesinin 2015/338 E. ve 2016/4 K. sayılı dosyası ile ... Kanununa Muhalefet suçundan yargılanarak 15 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiğini, Vergi Müfettişleri tarafından kesilen vergi cezasının nedeninin, müvekkili şirket tarafından 2011 ve 2012 yılına ait yasal defterlerin incelemeye sunulmamış olması olduğunu, müvekkili şirket aleyhine kesilen vergi cezalarından sonra yapılan incelemelerde defterlerin hiç tutulmamış olduğunun tespit edildiğini, müvekkili şirkettin muhasebe işlemlerini davalı ... takip etmekte ise de aslında kendisinin muhasebeci bile olmadığını, eşi davalı ...’nın muhasebeci olduğunu ve ...'un eşinin muhasebeci kimliği altında müvekkili şirkette çalıştığını, ... Vergi Dairesine sunulan beyannamelerin de ... adına imzalanarak sunulduğunun tespit edildiğini, dolayısıyla davalı ...'un muhasebeci olmadığı halde müvekkili şirketin muhasebe işlemlerini takip ettiğini ve kendisine ödeme yapıldığını, buna rağmen şirketin yasal defterlerini gereği gibi tutmayarak müvekkili şirketin 8.418.871,60 TL ceza ödemesine ve müvekkili şirket yetkilisinin yargılanmasına sebebiyet verdiğini, bu nedenlerle davalıların dolandırıcılık kastıyla hareket ederek müvekkili şirketin ödemesine sebebiyet verdiği vergi cezası nedeniyle fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak koşuluyla şimdilik 10.000,00 TL tazminatın rücuen davalılardan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalılar vekili; müvekkili ...'un 1975 yılında muhasebe bölümünden mezun olarak serbest muhasebecilik yaptığını, 1990 yılında ... da 5850 sicil nosu ile kayıt olduğunu, halen kaydının devam ettiğini, eşi...'nin de serbest muhasebeci unvanına sahip olup halen muhasebeci olarak aktif büro görevine devam ettiğini, başlangıçta muhasebe bürosu ... üzerineyken, 1985 yılında inşaat işlerine başlaması sebebiyle bürosunu kapattığını, eşi...'nin kendi adına muhasebe işlerine devam ettiğini, emekli olması sebebiyle eşinin yanında muhasebeye yardım ettiğini, takip açısından eşinin vekaleteninin de kendisinde olduğunu, davacı şirkette çalışmadığını, davacı şirket büyük ölçekte bir şirket olduğundan şirkette bir muhasebe bürosu oluşturulduğunu, tüm belge ve defterlerin bu büroda muhafaza edildiğini, haftanın belli günleri davacı şirkete gidilerek evrak kontrolü yapıldığını, beyannamelerinin verildiğini ve defterlerinin tutulduğunu, ... göre defterlerin tutulması görevi muhasebecide olmakla birlikte muhafaza sorumluluğunun mükellefte olduğunu, her sene tutulan defterlerin mükellefin arşivinde tutulduğunu, teftiş sırasında istenen defterler arşivin karışık olmasından ötürü bulunamamasından dolayı müfettiş tarafından beklenmeyerek savcılığa suç duyusunda bulunulduğunu, savcılık tarafından açılan davada söz konusu defterlerin temin edilerek bilirkişi incelemesine sunulduğunu, ... ... 44. Asliye Ceza Mahkemesinin 2015/338 E., sayılı dosyasındaki bilirkişi raporunda, defterlerin usulüne uygun tutulduğu, tüm beyannamelerin eksiksiz olarak verildiği, sadece defterlerin teftiş sırasında temin edilemediğinin tespit edildiğini, bu tespitler çerçevesinde müvekkillerinin kendi işlerini yerine getirdiklerinin tespit edildiğini beyan ederek davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI