muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/730, Karar No: 2015/4807, Tarih: 06.10.2015

**15. Hukuk Dairesi         2015/730 E.  ,  2015/4807 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ankara 2. Asliye Ticaret Mahkemesi

Tarihi :21.02.2014

Numarası :2012/223-2014/102

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, taraflar arasındaki eser sözleşmesi gereği yüklenicinin yükümlülüğünde olan damga vergisi ödenmek zorunda kalındığından rücuan tahsili için yürütülen icra takibine davalı tarafından yapılan itirazın iptâli, takibin devamı ve icra inkâr tazminatının tahsili istemine ilişkin olup, mahkemenin; davanın reddine dair kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı ödenmek zorunda kalınan damga vergisinin davalının sorumluluğunda olduğunu belirterek talepte bulunmuş, davalı iç yazışmalarda kullanılmak üzere bir asıl yanında düzenlenen altı nüsha örnek için damga vergisi istenemeyeceğini belirterek davanın reddini savunmuş mahkemece davanın reddine karar verilmiştir.

Taraflar arasındaki uyuşmazlık 31.08.2005, 31.08.2006, 11.09.2006, 28.12.2006 ve 17.10.2008 tarihli tip sözleşmeler gereği iş sahibi davacı banka tarafından dava dışı vergi idaresine ödenen tek nüsha bedelini aşan damga vergisinden dolayı yüklenicinin sorumluluğunun bulunup bulunmadığı noktasındadır. Anılan sözleşmelerin 8. maddesinde, sözleşmenin düzenlenmesine ilişkin her türlü vergi, resim ve harçlarla diğer giderlerin yükleniciye ait olduğu; 39. maddesinde sözleşmelerin (yedi) nüsha olarak düzenlendiği açıkça ifade edilmiştir.

Esasen, çözümü gereken mesele, taraflarca sözleşmede açıkça nüsha sayısı belirtilmiş olmasına rağmen, bu nüshaların bir kısmının suret olarak kabulünün mümkün olup olmadığıdır. Nüsha, sözleşmenin tıpkısının aynısı iken; suret, örnekten ibarettir. Başka bir anlatımla; suret, nüshanın fotografik görünümü olup, kanıt değeri yoktur. Damga vergisine tabi, taraflarca imzalanmış bir sözleşmenin fotokopisinin alınıp "Aslının Aynı" olduğuna dair imzalı şerh düşülmesi, bu belgeyi nüsha haline getirmez. Bununla birlikte, sözleşmenin taraflarca imzalanmadan önce birden çok fotokopisinin alınıp bu fotokopilerin taraflarca imzalanması halinde, o belgelerin her biri nüsha olarak kabul edilir. Bu yönüyle nüsha, belgenin birden çok aslından bir tanesidir.

488 sayılı Damga Vergisi Kanunu'nun 5. maddesinde, "Bir nüshadan fazla olarak düzenlenen kâğıtların her nüshası ayrı ayrı aynı miktar veya nispette damga vergisine tabidir.

488 sayılı Damga Vergisi Kanunu'nun 5. maddesinde, "Bir nüshadan fazla olarak düzenlenen kâğıtların her nüshası ayrı ayrı aynı miktar veya nispette damga vergisine tabidir.

Şu kadar ki, poliçe ve emre yazılı ticari senetlerin yalnız tedavüle çıkarılan nüshaları vergiye tabi tutulur." hükmüne yer verilmiştir. Düzenlemenin ikinci cümlesinin aksi düşüncesinden sözleşme nüshalarının tedavüle çıkarılmasa dahi damga vergisine tabi tutulacağı anlaşılmaktadır. Üstelik, Damga Vergisi Kanunu'nun 1. maddesi gereği, damga vergisinden sorumluluk için vergiye tabi belgenin ibrazı da zorunlu değildir. Vergi sorumluluğu için, bu belgenin herhangi bir hususu kanıtlamak veya belli etmek için ibraz edilebilecek olması yeterli olup ibraz edilmesi gerekli değildir. Bu durumda, sözleşme nüshalarının kanıt olarak kullanılmamış olması, bu vergiden sorumsuzluğu doğurmaz. Kaldı ki, uyuşmazlık konusu sözleşmelerde de açıkça nüsha sayısı belirtilmiş, "1 nüsha, 6 suret olarak düzenlenmiştir." ibaresi yerine "7 nüsha olarak düzenlenmiştir." ibaresine yer verilmiştir. Başka bir anlatımla, nüsha sayısı sözleşmede tarafların özgür iradeleri ile açıkça belirlenmiştir. Bu nedenle mahkemece, davalı yüklenicinin sözleşmelerde gösterilen adette nüsha için damga vergisi sorumluluğunun bulunduğu kabul edilmektedir. Sözleşmenin tek nüsha düzenlendiği, kalan kısmının suret olduğu gerekçesiyle verilen karar, 488 sayılı Damga Vergisi Kanunu'nun 5. maddesine aykırı olmuş, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan sebeplerle davacının temyiz itirazlarının kabulüne ve kararın davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine, karara karşı tebliğ tarihinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme isteminde bulunulabileceğine 06.10.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/10024, Karar No: 2014/7226, Tarih: 29.05.2014

**14. Ceza Dairesi         2012/10024 E.  ,  2014/7226 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çocuğun nitelikli cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiillerin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanık müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 29.05.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/10806, Karar No: 2020/3978, Tarih: 24.06.2020

**8. Hukuk Dairesi         2018/10806 E.  ,  2020/3978 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : İstihkak

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş olup hükmün davacı üçüncü kişi vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KA R A R

Davacı üçüncü kişi vekili, davalı borçlu aleyhine yapılan takipte müvekkil şirketin iş yerinde haciz yapıldığını, müvekkil şirket ile borçlu şirket arasında bir ilgi bulunmadığını haczedilen malların müvekkili şirkete ait olduğunu belirterek, hacizlerin kaldırılarak müvekkili şirkete iadesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı alacaklı vekili, haciz adresinin borçlunun muvazaalı olarak faaliyet gösterdiği adres olduğunu, mahcuzları borçlu ile davacının birlikte ellerinde bulundurduğunu, mülkiyet karinesinin borçlu lehine olduğunu belirterek, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir,

Mahkemece, davacı üçüncü kişinin iddiasının ispatı için delil olarak sadece fatura sunduğunu, sunulan faturaların mahcuzlara ilişkin olup olmadığı hususu tereddüte mahal bırakmayacak şekilde açık olmadığı ve sunulan faturaların herzaman düzenlenebilecek belgelerden olup davacının istihkak iddiasını kesin ve güçlü delillerle kanıtlayamadığından davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı üçüncü kişi vekilince temyiz edilmiştir.

Mahkemece, davacı üçüncü kişinin iddiasının ispatı için delil olarak sadece fatura sunduğunu, sunulan faturaların mahcuzlara ilişkin olup olmadığı hususu tereddüte mahal bırakmayacak şekilde açık olmadığı ve sunulan faturaların herzaman düzenlenebilecek belgelerden olup davacının istihkak iddiasını kesin ve güçlü delillerle kanıtlayamadığından davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı üçüncü kişi vekilince temyiz edilmiştir.

Davaya konu 01.10.2014 tarihli haciz üçüncü kişinin sicil adresinde yapılmıştır. Haciz adresi borçluya ödeme emri tebliğ edilen adres olmadığı gibi, borçlu haciz mahallinde hazır değildir. Haciz sırasında üçüncü kişinin bilgisayarında; borçlu ile üçüncü kişi arasındaki ticari alış verişe ilişkin 2013 yılı muavin defter kaydı, 02.07.2012 tarihli borçluya ait vergi levhası ve 05.04.2013 tarihli yoklama fişi bulunmuştur. Vergi kayıtları uyarınca 30.6.2012 tarihinde davacı üçüncü kişinin haciz adresinde faaliyetine başladığı borçlunun ise 05.04.2013 tarihine kadar haciz adresinde faaliyette olduğu anlaşılmaktadır. Üçüncü kişi, borçlunun haciz mahallînin 80 metrekare ön işlik olarak adlandırılan kısmında 05.04.2013 tarihine kadar faaliyette olduğunu ve bu sürede ticari ilişkilerinin bulunduğunu kabul etmekle birlikte, şu anda iş yerinin tamamının kendisinin kiralayarak faaliyette bulunduğunu ileri sürmüş, borçlu ile ticari ilişkide bulundukları döneme ilişkin olarak borçluya yapılan ödemelere ilişkin 15.3.2013 ve devam eden tarihlerdeki dekontları da dosyaya ibraz etmiştir. Davacının faaliyet alanı metal zincir imalatı, borçlunun faaliyet alanı ise metalden kalıp ve döküm imalatı olup, benzer faaliyet kolunda çalışmakladırlar. Davaya konu takibin dayanağı çek 15.8.2014 tarihlidir ve dosya içinde dava konusu hacizden sonra 07.10.2016 tarihinde yapılan hacizde borçlunun farklı adreste faaliyette olduğu anlaşılmaktadır. Hal böyleyken, haciz sırasında borçlu adına bulunan evraklar borcun doğumundan ve hacizden önceki tarihli olup tek başına, mülkiyet karinesinin borçlu lehine İşletilmesi için yeterli değildir. Somut olayda mülkiyet karinesi davacı 3. kişi lehine olup, karinenin aksinin davalı alacaklı tarafça duraksamaya yer vermeyecek şekilde güçlü delillerle kanıtlanması gerekir. Davalı alacaklı tarafından delil olarak gösterilen takip dosyası ve nüfus kayıtları, mülkiyet karinesinin aksini ispata yeterli değildir.

O halde, Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular gözönüne alınarak, davanın kabulü yerine, oluşa ve dosya içeriğine uygun düşmeyen gerekçe iie reddine yönelik hüküm kurulması doğru olmamıştır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı üçüncü kişi vekilinin temyiz itirazlarının kabulüyle hükmün İİK’nin 366 ve HUMK'un 428. maddesi gereğince BOZULMASINA; taraflarca İİK'nin 366/3. maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde buîunulabileceğine, peşin harcın istek halinde temyiz edene iadesine, 24.06.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verilmiştir.
Yargıtay — Esas No: 2011/3333, Karar No: 2011/4941, Tarih: 14.04.2011

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2011/3333 E.  ,  2011/4941 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı mahal mahkemesinden verilen hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Heyetçe incelenmesine gerek görülen 1908 doğumlu ...'ün anne-baba ve kardeşlerini gösterir nüfus aile kaydı temin edilerek evrak arasına konulduktan sonra nicelenmek üzere Dairemize gönderilmek üzere MAHALLİNE GERİ ÇEEVRİLMESİNE, 14.04.2011 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/7383, Karar No: 2023/4728, Tarih: 12.10.2023

**2. Hukuk Dairesi         2023/7383 E.  ,  2023/4728 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/1224 E., 2023/1366 K.

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Bursa 11. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2022/607 E., 2023/266 K.

Taraflar arasındaki torunla kişisel ilişki kurulması ve yardım nafakası davalarından ... babaanne tarafından açılan torunla kişisel ilişki kurulması davasının kabulüne ve davalı-davacı anne tarafından karşı dava olarak açılan yardım nafakası davasının reddine karar verilmiştir.

Kararın davalı-davacı anne vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı-davacı anne tarafından her iki dava yönünden temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda;

Dosya içeriğine göre reddedilen ve temyize konu edilen yıllık yardım nafakası tutarı olan 24.000,00 TL Bölge Adliye Mahkemesinin karar tarihi itibari ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 362 nci maddesi uyarınca kesinlik sınırı olarak belirlenen 238.730,00 TL’nin altında kaldığı anlaşılmakla; davalı-davacı anne vekilinin reddedilen yardım nafakası davasına yönelik temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekmiştir.

Davalı-davacı anne vekilinin reddedilen yön dışındaki temyiz itirazları yönünden gerekli şartları taşıdığı anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlenildikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

... babaanne vekili dava ve karşı davaya cevap dilekçesinde; davacının oğlunun öldüğünü, davalı annenin önceleri babaannesi ile torununun kişisel ilişki kurmasına izin verirken, son dönemlerde evleneceğini söyleyerek torununu göstermemeye başladığını ve çocuğa baba tarafını kötülediğini iddia ederek; davacı babaane ile torunu Mertcan arasında her ay iki hafta, dini bayramlarda, yarıyıl tatilinde ve temmuz ayında yatılı olarak kişisel ilişki kurulmasını talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

... babaanne vekili dava ve karşı davaya cevap dilekçesinde; davacının oğlunun öldüğünü, davalı annenin önceleri babaannesi ile torununun kişisel ilişki kurmasına izin verirken, son dönemlerde evleneceğini söyleyerek torununu göstermemeye başladığını ve çocuğa baba tarafını kötülediğini iddia ederek; davacı babaane ile torunu Mertcan arasında her ay iki hafta, dini bayramlarda, yarıyıl tatilinde ve temmuz ayında yatılı olarak kişisel ilişki kurulmasını talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı-davacı anne vekili cevap ve karşı dava dilekçesi ile karşı davaya cevaba cevap dilekçesinde; davacı babaannenin çocuğu telefonla aramak dışında görme çabasının olmadığını, davalı annenin eşinin ölümü sonrasında maddî destek olmadıklarını, davalı annenin evlenmeyi düşündüğünü söylemesi ile "bizim böyle bir gelinimiz yok" deyip işbu davayı açtıklarını, çocuğun bu zamana kadar annesinden ayrı hiçbir yerde kalmadığını, kişisel ilişkiyi istemediğini, davacının çocuğun okuluna giderek rahatsızlık vermesi nedeniyle uzaklaştırma kararı alındığını, çocuk ile davacı arasında kişisel ilişkiye hükmedilecek ise yatısız ve anne gözetiminde olmasının uygun olacağını ve davacının çocuğun maddî ihtiyaçlarına katılma yükümlülüğü olduğunu iddia ederek; asıl davanın reddini istemiş, karşı davanın kabulü ile çocuk yararına aylık 2.000,00 TL yardım nafakasına hükmedilmesini talep ve dava etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davacı babaannenin torununu sevmek ve onunla kişisel ilişki kurmak istemesinin en doğal hakkı olduğu, anne ile babaanne arasında anlaşmazlık bulunmasının davacının torunu ile kuracağı kişisel ilişkiye engel teşkil etmeyeceği ve yardım nafakasına hükmedilmesinin yasal koşullarının bulunmadığı gerekçesi ile; ... babaannenin davasının kabulü ile babaanne ve torunu Mertcan arasında her ayın ikinci ve dördüncü pazar günü saat 10.00 ile 17.00 arasında ve dini bayramların üçüncü günleri saat 10.00 ile 17.00 arasında kişisel ilişki kurulmasına ve davalı-davacının yardım nafakası davasının reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı-davacı anne vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı-davacı anne vekili istinaf dilekçesinde özetle; kişisel ilişki nedeniyle çocuğun huzurunun tehlikeye gireceğinin dosya kapsamı ile ispatlandığını, çocuğun babaanne ile görüşmek istemediğini, çocuğun görüşlerine öncelik verilmesi gerektiğini, davacının terzilik yaptığını ve Mertcan'ın maddî ihtiyaçlarının ispatlandığını belirterek; her iki yönünden İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak talepleri doğrultusunda karar verilmesi istemi ile istinaf başvurusunda bulunmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile, kararın usul ve kanuna uygun olduğu gerekçesi ile, istinaf başvurusunun 6100 sayılı Kanun'un 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (1) inci alt bendi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı-davacı anne vekili tarafından temyiz isteminde bulunulmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı-davacı anne vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesindeki kanun yolu itirazlarını tekrar ederek kararın usul ve kanuna aykırı bulunduğunu beyanla; her iki dava yönünden kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, babaanne ve torunu arasında kişisel ilişkinin kurulması şartlarının oluşup oluşmadığı, kurulan kişisel ilişkinin çocuğun üstün yararına uygun olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Kanun'un 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri. 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun 4 üncü, 6 ncı ve 325 inci maddeleri. Birleşmiş Milletler Çocuk Hakları Sözleşmesi'nin 3 üncü ve 12 nci maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen ..., tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı-davacı anne vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1.Davalı-davacı anne vekilinin reddedilen yardım nafakası davasına yönelik temyiz başvurusunun REDDİNE,

2.Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,12.10.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/3328, Karar No: 2019/10682, Tarih: 14.11.2019

**5. Ceza Dairesi         2018/3328 E.  ,  2019/10682 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Zimmet

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanıklar hakkında zimmet suçundan kamu davası açıldığı, 3628 sayılı Yasanın 17 ve 18. maddelerine göre Hazinenin bu suçun zarar göreni olduğu, 1163 sayılı Kooperatifler Kanununun Ek 2/son maddesi gereğince de ilgili Bakanlığın kooperatifler ve üst kuruluşlarının yönetim ve denetim kurulu üyeleri ile memurları hakkında görevlerine ilişkin olarak işledikleri suçlardan dolayı açılan kamu davalarına katılma hakkına sahip olduğu, bu itibarla CMK'nın 234/1-b maddesi gereğince kovuşturma evresinde sahip oldukları davaya katılma ve öteki haklarını kullanabilmeleri için Maliye Bakanlığı Baş Hukuk Müşavirliği ve Muhakemat Genel Müdürlüğü ile Çevre ve Şehircilik Bakanlığının dava ve duruşmalardan haberdar edilmeleri gerektiği, diğer yandan aynı Kanunun 260/1. maddesine göre kamu davasından haberdar edilmemiş bulunup da katılan sıfatını alabilecek surette suçtan zarar görmüş olanların kanun yollarına başvurma haklarının bulunduğu gözetilerek hükmün bildirilmesinin gerektiği, ancak dosyada adı geçen Bakanlık ile Hazinenin duruşmadan haberdar edildiklerine ilişkin bilgi ve belgelere rastlanmadığının anlaşılması karşısında; evvela davanın ve hükmün ilgili Bakanlık ile Hazineye bildirildiğini gösteren bilgi ve belgeler var ise dosya içine konulmasından, aksi halde anılan tebligat noksanlıklarının giderilmesi ile tebellüğ belgelerinin ve verildiği takdirde temyiz ve cevap dilekçelerinin eklenmesinden, hükmün temyiz edilmesi halinde ise bu konuda ek tebliğname düzenlenmesinden sonra iade edilmek üzere esası incelenmeyen dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİNE 14/11/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/9269, Karar No: 2013/12773, Tarih: 07.10.2013

**14. Hukuk Dairesi         2013/9269 E.  ,  2013/12773 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı-k.davalı ... vekili tarafından, davalı-k.davacılar aleyhine 18.01.2011 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve tescil istenmesi, karşı davacı-davalılar vekili tarafından 07.02.2011 tarihli dilekçe ile alacak istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 25.12.2012 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi taraf vekillerince istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_K A R A R\_

Dava, satış vaadi sözleşmesine dayalı tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

Davalılar karşı dava ile davacının muristen intikal eden bağımsız bölümü satarak davalılara payını vermediği iddiası ile tazminat istemiştir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmü, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

6100 sayılı HMK’nın “Hüküm, hükmün verilmesi ve tefhimi” başlıklı 294. maddesinin 1 ve 2. fıkralarında açıklandığı üzere;

“Mahkeme, usule veya esasa ilişkin bir nihai kararla davayı sona erdirir. Yargılama sonunda uyuşmazlığın esası hakkında verilen nihai karar, hükümdür.

Hüküm, yargılamanın sona erdiği duruşmada verilir ve tefhim olunur.”

Aynı yasanın  “Hükmün kapsamı” başlıklı 297/2. maddesi gereğince;

“Hükmün sonuç kısmında, gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında; açık, şüphe ve

tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gereklidir.”

Ve, “Hükmün yazılması” başlıklı 298/2. maddesi gereğince de;

“Gerekçeli karar, tefhim edilen hüküm sonucuna aykırı olamaz.”

10.4.1992 tarihli ve 1991/7-1992/4 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu Kararında kısa kararla gerekçeli kararın çelişkili bulunmasının bozma nedeni oluşturacağı, bozmadan sonra mahkemenin önceki kısa kararla bağlı olmaksızın çelişkiyi kaldırmak kaydı ile vicdani kanaatine göre karar verebileceği öngörülmüştür.

Somut olaya gelince, tefhim olunan kısa karar ile gerekçeli kararın farklı olduğu görülmüştür. Kısa kararda, asıl davanın reddine, karşı dava yönünden de süresinde açılmış bir karşı dava olmadığından karar oluşturulmasına yer olmadığına dendiği halde, gerekçeli kararda yalnızca davanın reddine dair hüküm kurulmuştur. Bu itibarla gerekçeli karar ile hüküm sonucunun çelişkili olması nedeniyle kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda yazılı nedenlerle; temyiz itirazlarının kabulüyle hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre sair hususların incelenmesine yer olmadığına, peşin harcın istek halinde yatırana iadesine, 07.10.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.