muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/8631, Karar No: 2022/12555, Tarih: 22.09.2022

Bu itibarla, emsal satışların değerlendirme tarihindeki karşılıklarının fiyat artış endekslerinin uygulanması suretiyle tespiti, bundan sonra emsal ile dava konusu taşınmazın eksik ve üstün yönlerinin neler olduğu ve oranları açıklanmak suretiyle değer biçilmesi gerekir.

Bu durumda; taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde re'sen emsal celbi yoluna gidilmesi, taşınmazın, değerlendirme tarihi itibarıyla, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibarıyla imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere ve değerini etkileyen merkezi yerlere olan uzaklığını da gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerekirken taşınmazın tarım arazisi olduğunu kabul ederek değer belirleyen rapora göre karar verilmesi,

Kabule göre de,

2)Davacı vekilince istinaf dilekçesinde eldeki dosya ile birlikte çok sayıda dava açıldığı ve davaların seri dava kabul edilerek vekalet ücretine buna göre hükmedilmesi gerektiği ileri sürüldüğünden, karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin 22. maddesi uyarınca uyuşmazlığın seri dava niteliğinde olup olmadığının araştırılıp bu yöndeki istinaf talebinin karşılanmamış olması,

Doğru görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan İzmir Bölge Adliye hükmün açıklanan nedenlerle HMK'nın 371.maddesi gereğince BOZULMASINA, taraflardan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine, 22/09/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/13542, Karar No: 2012/5260, Tarih: 20.03.2012

**10. Hukuk Dairesi         2010/13542 E.  ,  2012/5260 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, ... sigortalısı iken iş kazası sonucu vefat eden kocasından dolayı 24.10.1974 tarihinde iş kazası geliri bağlanan davalıya, 24.06.1963-30.06.1986 arası dönemde zorunlu ... çalışması 01.10.1986-30.11.1987 arası dönemde isteğe bağlı SSK sigortalılığına istinaden 01.12.1987 tarihi itibariyle anılan kurumdan yaşlılık aylığı bağlanması ve 15.12.1987-16.12.2005 arası dönemde hem gelir hem de aylık dosyasından tam ödeme yapılması nedeniyle anılan dönemde fazla ödendiği iddia edilen 5212,57 TL’nin 506 sayılı Yasanın 92. maddesi kapsamında tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, bozmaya uyularak, istek gibi davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Hükmüne uyulan Dairemizin 23.09.2008 gün 2008/13611-11344 sayılı ilamında “Davalıya bağlanan gelir ve aylığın, istirdada konu dönemde tam olarak ödendiğinin sabit bulunması karşısında, 506 sayılı Yasanın 92. maddesine göre tesis edilen kurum işleminde bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

Öte yandan, iade borcunun kapsamı sigortalının gelir ve aylığın bağlanmasında iyi niyetli olup olmadığına göre değişmektedir. Sigortalı kötü niyetli ise, iktisap ettiği aylıkları ister elinden çıkarsın, isterse çıkarmasın faiziyle birlikte iade etmesi gerekir. Sigortalı iyi niyetli ise, ödenen aylıklar Borçlar Kanunu’nun 63. maddesine göre geri alınamaz.

Somut olayda, gelir dosyasına ilişkin olarak, davalı imzasını taşıyan 05.11.1974 intikal tarihli “Beyan Kâğıdı” başlıklı belgede; meydana gelen durum değişikliğinin vaktinde ve yazılı şekilde kuruma bildirileceği taahhüdüne yer verilmiştir. Öte yandan, davalı ilk celse savunmasında okuma-yazma bilmediğini ileri sürmüştür. Mahkemece, taahhüt-beyan belgesindeki imzanın davalıya ait olup olmadığı uzman bilirkişi marifetiyle belirlenmeli, ayrıca aylık tahsis dosyası getirilerek tahsis sırasında, davalının başka bir geliri olup olmadığı yönünde herhangi bir beyan ve taahhütte bulunup bulunmadığı araştırılmalı, varsa bu yöndeki beyanların davalıyı bağlayacağı gözetilip, Borçlar Kanunu’nun 63. maddesindeki koşullar irdelenerek sonucuna göre karar verilmelidir.” gerekçesiyle redde dair önceki karar bozulmuştur.

Bozma sonrası yürütülen yargılama sürecinde alınan imza inceleme raporunda 05.11.1974 tarihli beyan ve taahhüt belgesindeki imzanın davalı elinden çıktığının kuvvetle muhtemel olduğu belirtilmiştir. Celbedilen aylık tahsis dosyası içeriğinde beyan ve taahhüt belgesine rastlanmamış ise de 30.11.1987 tarihli matbu aylık talep formunda yer alan “İş kazası-meslek hastalığı geliri olup olmadığına” ilişkin hanenin boş bırakıldığı, herhangi bir bilgi verilmediği anlaşılmaktadır.

Bozma sonrası yürütülen yargılama sürecinde alınan imza inceleme raporunda 05.11.1974 tarihli beyan ve taahhüt belgesindeki imzanın davalı elinden çıktığının kuvvetle muhtemel olduğu belirtilmiştir. Celbedilen aylık tahsis dosyası içeriğinde beyan ve taahhüt belgesine rastlanmamış ise de 30.11.1987 tarihli matbu aylık talep formunda yer alan “İş kazası-meslek hastalığı geliri olup olmadığına” ilişkin hanenin boş bırakıldığı, herhangi bir bilgi verilmediği anlaşılmaktadır.

Beyan ve taahhüt belgesindeki imzanın davalıya ait olduğu ve Borçlar Kanununun 63. maddesindeki koşulların bulunmadığı yönündeki mahkeme yaklaşımı isabetli olmakla birlikte, davanın 5510 sayılı Yasanın yürürlük tarihinden önce açılması nedeniyle davalının istirdada konu dönem yönünden 5510 sayılı Yasanın 96. maddesinin lehe hükümlerinden yararlandırılmaması gerektiğine yönelik mahkeme kabulü yerinde görülmemiştir.

5510 sayılı Yasanın 96. maddesi, “Kurumca işverenlere, sigortalılara, isteğe bağlı sigortalılara gelir veya aylık almakta olanlara ve bunların hak sahiplerine, genel sağlık sigortalılarına ve bunların bakmakla yükümlü olduğu kişilere, fazla veya yersiz olarak yapıldığı tespit edilen bu Kanun kapsamındaki her türlü ödemeler;

a) Kasıtlı veya kusurlu davranışlarından doğmuşsa, hatalı işlemin tespit tarihinden geriye doğru en fazla on yıllık sürede yapılan ödemeler, bu ödemelerin yapıldığı tarihlerden,

b) Kurumun hatalı işlemlerinden kaynaklanmışsa, hatalı işlemin tespit tarihinden geriye doğru en fazla beş yıllık sürede yapılan ödemeler toplamı, ilgiliye tebliğ edildiği tarihten itibaren üç ay içinde yapılacak ödemelerde faizsiz, üç aylık sürenin dolduğu tarihten sonra yapılacak ödemelerde ise bu süre sonundan, itibaren hesaplanacak olan kanunî faizi ile birlikte, ilgililerin Kurumdan alacağı varsa bu alacaklarından mahsup edilir, alacakları yoksa genel hükümlere göre geri alınır...” hükmünü içermektedir.

Konuya ilişkin 5510 sayılı Yasa öncesi mevzuata bakıldığında, 506 sayılı Yasanın “Yersiz ve yanlış ödemelerin tahsili”ni düzenleyen 121. maddesinde yersiz ödeme halinde iade yükümünün kapsamını belirleyen bir düzenleme bulunmadığı gibi, anılan Yasa içeriğinde konuyu düzenleyen başka bir düzenlemenin de yer almadığı görülmektedir. 5510 sayılı Yasanın 96. maddesi ile 506 sayılı Yasada yer almayan yeni bir düzenleme getirilmiş, sebepsiz zenginleşmenin kasıtlı kusurlu davranıştan veya Kurumun hatalı işleminden kaynaklanmasına bağlı olarak istirdadı mümkün ödeme miktarları belirlenmiştir. Kapsam belirlendikten sonra, ilgilinin Kurumdan alacağı yoksa geri alma işleminin genel hükümlere göre yapılacağı öngörülmüştür. 5510 sayılı Yasanın geçici maddelerinde ise, yersiz ödemelerin tahsili konusunda önceki hükümlerin uygulanması gereğini öngören herhangi bir kural yer almamaktadır.

Belirtilen nedenlerle; 5510 sayılı Yasanın 96. maddesi hükmünün, Kurumun yersiz ödemeden kaynaklanan alacakları konusunda süren uyuşmazlıklara uygulanması gerekmektedir.

Belirtilen nedenlerle; 5510 sayılı Yasanın 96. maddesi hükmünün, Kurumun yersiz ödemeden kaynaklanan alacakları konusunda süren uyuşmazlıklara uygulanması gerekmektedir.

Mahkemece, 5510 sayılı Yasanın 96/a maddesine göre 506 sayılı Yasanın 92. maddesi kapsamında yapılan yersiz ödemelere ilişkin istirdat dönemi belirlenip, anılan döneme ilişkin iadesi gereken yersiz ödeme tutarı bilirkişi aracılığıyla saptanıp sonucuna göre karar verilmesi gerekir. Aksi yönde ve yazılı biçimde tesis edilen mahkeme hükmü usul ve yasaya aykırı görülmüştür.

O halde; davalının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Açıklanan nedenlerle temyiz edilen hükmün BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 20.03.2012 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/13536, Karar No: 2024/26035, Tarih: 16.12.2024

**10. Ceza Dairesi         2023/13536 E.  ,  2024/26035 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜMLÜ : ...

SUÇ : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Bursa 10. Asliye Ceza Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararı ile hükümlü hakkında, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan, 5237 sayılı TCK'nın 191/1 ve 43/1. maddeleri uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, hükmün, istinaf edilmeksizin 14.09.2022 tarihinde usûlüne uygun şekilde kesinleştiği anlaşılmıştır.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı CMK'nın 309/1. maddesi uyarınca, 13.05.2023 tarihli ve 2023/5131 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet

Başsavcılığının, 11.07.2023 tarihli ve KYB-2023/63156 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 11.07.2023 tarihli ve KYB-2023/63156 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

"Yargıtay 2. Ceza Dairesinin 28.11.2022 tarihli ve 2022/13973 esas, 2022/19790 sayılı ilâmında yer alan, " ... 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 216/3. maddesine aykırı olarak, hükmün verildiği 07/01/2016 tarihli duruşmada hazır olan sanıktan son sözü sorulmadan yazılı şekilde karar verilmesi nedenleriyle kanun yararına bozma istemleri yerinde görüldüğünden 309. maddesinin 3. fıkrası uyarınca BOZULMASINA ... " şeklindeki açıklamaları dikkate alındığında,

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 216/3. maddesinde yer alan "Hükümden önce son söz, hazır bulunan sanığa verilir." şeklindeki düzenleme dikkate alındığında, somut olayda son sözün duruşma esnasında mevcut bulunan sanığa verilmediği anlaşıldığından, savunma hâkkını kaldıracak ve kısıtlayacak şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir."

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

A. Şüpheli hakkında, 02.12.2021 tarihinde işlediği kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan yapılan soruşturma sonunda, Bursa Cumhuriyet Başsavcılığının 10.02.2022 tarihli ve 2021/117503 Soruşturma, 2022/5808 Esas, 2022/4290 sayılı iddianamesi ile Bursa 10. Asliye Ceza Mahkemesine, 5237 sayılı TCK'nın 191/6. maddesi uyarınca doğrudan kamu davası açıldığı,

B. Şüpheli hakkında, 19.10.2021 tarihli aynı nitelikteki suçtan Bursa Cumhuriyet Başsavcılığının 20.06.2022 tarihli ve 2022/52907 Soruşturma, 2022/22658 Esas, 2022/16453 sayılı iddianamesi ile birleştirme talepli açılan kamu davasının, yine 12.01.2022 tarihli aynı nitelikteki suçtan Bursa Cumhuriyet Başsavcılığının 11.03.2022 tarihli ve 2022/5179 Soruşturma, 2022/9683 Esas, 2022/7111 sayılı iddianamesi ile birleştirme talepli açılan kamu davasının ve 26.01.2022 tarihli aynı nitelikteki suçtan Bursa Cumhuriyet Başsavcılığının 11.03.2022 tarihli ve 2022/10837 Soruşturma, 2022/9807 Esas, 2022/7125 sayılı iddianamesi ile birleştirme talepli açılan kamu davasının Bursa 10. Asliye Ceza Mahkemesinin 2022/150 Esas sayılı davası ile birleştirilmesine karar verildiği,

C. Yapılan yargılama sonucunda, Bursa 10. Asliye Ceza Mahkemesinin kanun yararına bozma istemine konu 06.09.2022 tarihli ve 2022/150 Esas, 2022/730 Karar sayılı kararı ile, sanığın, 5237 sayılı TCK'nın 191/1 ve 43/1. maddeleri uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, hükmün istinaf edilmeksizin kesinleştiği,

Anlaşılmıştır.

D. 5271 sayılı CMK'nın 216/3. maddesinde yer alan "Hükümden önce son söz, hazır bulunan sanığa verilir." şeklindeki düzenleme dikkate alındığında, somut olayda hükmün tefhim edildiği 06.09.2022 tarihli celsede hazır bulunan sanığa, CMK'nın 216/2-3. maddelerine aykırı olacak şekilde, Cumhuriyet savcısının esas hakkında mütalaası üzerine esas hakkında savunması sorulmadan ve son söz hakkı verilmeden hüküm kurulmak suretiyle savunma hakkının kısıtlanması, Kanun’a aykırı olup kanun yararına bozma istemi yerinde görülmüştür.

A. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

B. Bursa 10. Asliye Ceza Mahkemesinin 06.09.2022 tarihli ve 2022/150 Esas, 2022/730 Karar sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nın 309/3. maddesi gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

5271 sayılı CMK'nın 309/4-b. maddesi uyarınca gerekli işlemin yapılması için dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

16.12.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/22078, Karar No: 2017/6039, Tarih: 22.05.2017

**17. Ceza Dairesi         2015/22078 E.  ,  2017/6039 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, işyeri dokunulmazlığını ihlal

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

I-Suça sürüklenen çocuklar hakkında işyeri dokunulmazlığını ihlal suçundan kurulan hükümlerin temyiz incelemesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre, suçun suça sürüklenen çocuklar ..., ... ve ... müdafilerinin temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükümlerin tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA,

II-Suça sürüklenen çocuklar hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümlerin temyiz incelemesine gelince;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun suça sürüklenen çocuklar tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Suça sürüklenen çocuk ... hakkında uygulama yapılırken TCK'nın 142/1-b maddesi ile verilen 4 yıllık temel ceza üzerinden TCK'nın 143. maddesi uyarınca 1/6 oranında arttırım yapılması sırasında 4 yıl 8 ay yerine 5 yıl hapis cezası, bu ceza üzerinden TCK'nın 31/2 maddesi gereğince 1/2 oranında indirim yapılırken 2 yıl 4 ay yerine 2 yıl 6 ay hapis cezası, bu ceza üzerinden de TCK'nın 62. maddesi gereğince 1/6 oranında indirim yapılırken 1 yıl 11 ay 10 gün yerine 2 yıl 1 ay hapis cezası tayin edilmesi, yine suça sürüklenen çocuklar ... ve ... hakkında uygulama yapılırken TCK'nın 142/1-b maddesi ile verilen 4 yıllık temel ceza üzerinden TCK'nın 143. maddesi uyarınca 1/6 oranında arttırım yapılması sırasında 4 yıl 8 ay yerine 5 yıl hapis cezası, bu ceza üzerinden TCK'nın 31/3 maddesi gereğince 1/3 oranında indirim yapılırken 3 yıl 1 ay 10 gün yerine 3 yıl 4 ay hapis cezası, bu ceza üzerinden de TCK'nın 62. maddesi gereğince 1/6 oranında indirim yapılırken 2 yıl 7 ay 3 gün yerine 2 yıl 9 ay 10 gün hapis cezası tayin edilmesi suretiyle suça sürüklenen çocuklar hakkında fazla ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuklar ..., ... ve ... müdafilerinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuklar ..., ... ve ... müdafilerinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan

nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi yollamasıyla, 1412 sayılı CMUK’nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk ... hakkında hüküm fıkrasında 5237 sayılı TCK'nın 143 maddesinin uygulanmasına ilişkin kısımda yer alan “5 yıl” ibaresinin çıkarılarak, yerine “4 yıl 8 ay” TCK'nın 31/2. maddesinin uygulanmasına ilişkin kısımda yer alan “2 yıl 6 ay” ibaresinin çıkarılarak, yerine “2 yıl 4 ay” ve TCK'nın 62. maddesinin uygulanmasına ilişkin kısımda yer alan “2 yıl 1 ay” ibaresinin çıkarılarak, yerine “1 yıl 11 ay 10 gün” ibaresinin yazılması ile sonuç cezanın “1 yıl 11 ay 10 gün hapis cezası” olarak belirlenmesi yine suça sürüklenen çocuklar ... ve ... hakkında hüküm fıkrasında 5237 sayılı TCK'nın 143 maddesinin uygulanmasına ilişkin kısımda yer alan “5 yıl” ibaresinin çıkarılarak, yerine “ 4 yıl 8 ay” TCK'nın 31/3. maddesinin uygulanmasına ilişkin kısımda yer alan “3 yıl 4 ay” ibaresinin çıkarılarak, yerine “3 yıl 1 ay 10 gün” ve TCK'nın 62. maddesinin uygulanmasına ilişkin kısımda yer alan “2 yıl 9 ay 10 gün” ibaresinin çıkarılarak, yerine “2 yıl 7 ay 3 gün” ibaresinin yazılması ile sonuç cezanın “2 yıl 7 ay 3 gün hapis cezası” olarak belirlenmesi suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 22.05.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/14676, Karar No: 2011/9487, Tarih: 15.06.2011

**13. Hukuk Dairesi         2010/14676 E.  ,  2011/9487 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi(Tüketici Mahkemesi Sıfatıyla)

Taraflar arasındaki ayıplı mal davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın Kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün davalı ... Oto San. Tic. A.Ş. Avukatınca duruşmalı davalı ... Oto ve Volkswagen ...., Finans A.Ş.avukatınca duruşmasız olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davalı vekili avukat ... ile davacı vekili avukat ...'ın gelmiş olmalarıyla duruşmaya başlanılmış ve hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlenildikten sonra karar için başka güne bırakılmıştı. Bu kez temyiz dilekçesinin süresinde olduğu saptanarak dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, 2.8.2006 tarihinde davalı ... Ltd. Şti'den diğer davalı W.W. ....,Tüketici Finansmanı A.Ş'den kullandığı kredi vasıtasıyla araç satın aldığını, finansman şirketine ödediği faizle birlikte aracın kendisine maliyetinin 26.179.00 TL olduğunu, aracı almasından kısa bir süre sonra araçta sorunların çıkmaya başladığını, müteaddit defalar servise gitmesine rağmen sorunların giderilmediğini ileri sürerek, aracın iadesi ile satış bedeli olan 26.179.00 TL'nin tahsilini istemiştir.

Davalılar, davanın reddini dilemişlerdir.

Mahkemece,bozma ilamına uyularak davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalı Hyundaı A.Ş’nin sair,diğer davalıların tüm temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Dava konusu araç davacı tarafından halen kullanılmakta olup iade edilmediğine göre davacı ancak aracın iade tarihinden itibaren faiz talep edebileceği halde faize dava tarihinden hükmedilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

Ne var ki, bu yanlışlıkların giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden kararın düzeltilerek onanması HUMK.nun 438/7 maddesi hükmü gereğidir.

SONUÇ:Yukarıda birinci bentte gösterilen nedenlerle davalı Hyundaı A.Ş’nin sair,diğer davalıların tüm temyiz itirazlarının reddine, ikinci bentte gösterilen nedenlerle temyiz olunan kararın hüküm fıkrasının birici satırındaki “ dava “kelimesinin hükümden çıkarılarak yerine “ aracın iade “ kelimelerinin yazılmasına, hükmün düzeltilmiş bu hali ile ONANMASINA, 825,00 TL duruşma avukatlık parasının davacıdan, Volswagen ...., Finans A.Ş'den ve Erden Otodan alınarak davalı ...'ne ödenmesine, aşağıda dökümü yazılan 1.126.65 TL kalan harcın ....., Motorlu Araç Oto'dan alınmasına, 1.126.65 TL kalan harcın davalı ... Finans A.Ş'den alınmasına, peşin alınan harcın istek halinde ....., Assan Oto San. Tic. A.Ş'ne iadesine, 25.6.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1658, Karar No: 2019/7398, Tarih: 02.10.2019

**3. Hukuk Dairesi         2018/1658 E.  ,  2019/7398 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANTALYA BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 6. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında ilk derece mahkemesinde görülen alacak davasının kısmen kabulüne dair verilen karar hakkında bölge adliye mahkemesi tarafından yapılan istinaf incelemesi sonucunda; davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyada, davalı ... CO.LTD. Şirketi hakkında verilen kararın Tebligat Kanunu 35. maddeye göre tebliğ edildiği, fakat tebligat yapılan adresin Ticaret Sicilinde yer alan adresi olup olmadığının araştırılmadığı anlaşılmaktadır.

7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 35. maddesinde; "Kendisine veya adresine kanunun gösterdiği usullere göre tebliğ yapılmış olan kimse, adresini değiştirirse, yenisini hemen tebliği yaptırmış olan kaza merciine bildirmeye mecburdur. Bu takdirde bundan sonraki tebliğler bildirilen yeni adrese yapılır. Adresini değiştiren kimse yenisini bildirmediği ve adres kayıt sisteminde yerleşim yeri adresi de tespit edilemediği takdirde, tebliğ olunacak evrakın bir nüshası eski adrese ait binanın kapısına asılır ve asılma tarihi tebliğ tarihi sayılır. Bundan sonra eski adrese çıkarılan tebliğler muhataba yapılmış sayılır. Daha önce tebligat yapılmamış olsa bile, tüzel kişiler bakımından resmî kayıtlardaki adresleri esas alınır ve bu madde hükümleri uygulanır...." hükmü öngörülmüştür.

Hal böyle olunca, davalı şirketin Ticaret Sicili adresi araştırılarak, karar ilamının tebliğ edildiği adresle aynı ise işlemsiz iadesi, başka bir adres olduğunun anlaşılması halinde, bu adrese yöntemince Bölge Adliye Mahkemesi'nin karar ilamının tebliği sağlanarak, 6100 sayılı HMK' nın 344, 346 ve 366. maddeleri gereğince işlem yapılıp temyiz süresi dolduktan sonra gönderilmesi için dosyanın Antalya Bölge Adliyesi Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi'ne GERİ ÇEVRİLMESİNE, 02.10.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/6154, Karar No: 2024/8079, Tarih: 20.11.2024

**11. Hukuk Dairesi         2023/6154 E.  ,  2024/8079 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/840 Esas –2023/356 Karar

HÜKÜM : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 3. Fikri Sınai Haklar Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2019/65 E., 2020/2 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve

Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

KARAR

I. DAVA