muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/15502, Karar No: 2019/32885, Tarih: 18.06.2019

**7. Ceza Dairesi         2016/15502 E.  ,  2019/32885 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı Yasaya muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülük, müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

1.Sanık hakkında takdiri indirim uygulama maddesinin 5237 sayılı TCK'nun 62/1. maddesi yerine fıkra numarası gösterilmeksizin "TCK'nun 62." şeklinde yazılması suretiyle CMK'nun 232/6. maddesine aykırı davranılması,

2.Dava konusu kaçak eşyanın TCK'nun 54/4. maddesi uyarınca müsaderesi yerine TCK'nun 54/1. maddesi gereğince müsaderesine karar verilmesi,

3.Hükümden sonra 24.11.2015 tarihli ve 29542 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nun 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptal edilmesi nedeniyle anılan maddenin yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

4.Dava konusu kaçak eşyanın, taşıma aracı yüküne göre miktar veya hacim bakımından tamamını veya ağırlıklı bölümünü oluşturmadığı gibi ele geçen eşya miktar ve değerinin de aracın değerine göre az olduğu anlaşılmakla, aracın müsaderesinin hakkaniyete aykırı olacağı gözetilerek nakil aracının iadesi yerine müsaderesine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazı bu nedenlerle yerinde görüldüğünden ve bu hususlar yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 322. maddesi uyarınca,

1.Hükmün takdiri indirim maddesinin uygulandığı 2. fıkrasından, "TCK'nın 62." ibaresinin çıkartılarak yerine "TCK'nun 62/1." ibaresinin eklenmesi,

2.Hükümde eşya müsaderesine ilişin bölümden "54/1" ibaresinin çıkartılması ile yerine "54/4" ibaresinin eklenmesi,

3.Hükümden TCK'nun 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümün çıkarılması, yerine "24/11/2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Anayasa Mahkemesi'nin 08/10/2015 tarihli ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararındaki iptal edilen hususlar gözetilerek 5237 sayılı TCK'nun 53/1-2-3. madde ve fıkralarının tatbikine," ifadesinin eklenmesi,

4.Hükümden nakil aracının müsaderesine ilişkin fıkranın çıkarılarak yerine "Suçta kullanılan 76 AS 661 plakalı nakil aracının müsaderesine yer olmadığına, tasfiye bedelinin hak sahibine İADESİNE, " ibaresinin eklenmesi ve sair kısımların aynen bırakılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 18.06.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/11877, Karar No: 2014/16634, Tarih: 20.11.2014

**17. Hukuk Dairesi         2013/11877 E.  ,  2014/16634 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Antalya 5. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 09/04/2013

NUMARASI : 2010/5-2013/123

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davacılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacılar vekili, müvekkillerinin desteğinin yolcu olarak bulunduğu motosiklete davalı tarafa ait araç sürücüsünün tam kusurlu hareketi ile çarpması neticesinde desteğin öldüğünü açıklayıp anne-baba için 1.000,00'er TL maddi, 45.000,00'er TL manevi, desteğin kardeşleri olan diğer davacılar için 15.000,00'er TL manevi tazminatın kaza tarihinden itibaren reeskont faizi ile birlikte (davalı F.. D.. yönünden yasal faizi ile birlikte) tahsilini talep etmiştir.

Davalı sigorta şirketi vekili, davanın reddini savunmuştur.

Diğer davalılar vekili, müvekkilinin kusuru bulunmadığını ileri sürerek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan delillere göre, davanın kısmen kabulü ile davacılar M.. B.. ve G.. B.. tarafından açılan maddi tazminat davasının ilk dava dilekçesindeki talepler yönünden dava tarihinden sonra ödeme yapılmakla asıl alacak yönünden konusuz kaldığından karar verilmesine yer olmadığına, faiz yönünden dava tarihinden sonrası için konusuz kaldığından karar verilmesine yer olmadığına, dava tarihine kadar olan faiz talebinin sigorta şirketi dışındaki davalılar yönünden kabulüne, 1.000,00'er TL maddi tazminat alacağının aslı konusuz kalmış ise de faiz yönünden kısmen konusuz kalmadığından kaza tarihinden dava tarihine kadar olan yasal faizin sigorta şirketi dışındaki davalılardan tahsiline, Islah ile talep edilen M.. B.. için 3.934,80 TL, G.. B.. için 4.603,84 TL tazminatın kaza tarihinden itibaren yasal faiziyle davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline, davacılar anne-baba için 15.000,00'er TL, diğer davacı kardeşler için 4.000,00'er TL manevi tazminatın sigorta şirketi dışındaki davalılardan tahsiline karar verilmiş; hüküm, davacılar vekilince temyiz edilmiştir

1-Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacılar vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine, karar vermek gerekmiştir.

1-Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacılar vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine, karar vermek gerekmiştir.

2-Borçlar Kanunu'nun 47. maddesi hükmüne göre hakimin özel halleri göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği bir para tutarı adalete uygun olmalıdır. Hükmedilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir fonksiyonu olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi, mamelek hukukuna ilişkin zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde, bu tazminatın sınırı onun amacıca göre belirlenmelidir. Takdir edilecek miktar, mevcut halde elde edilmek istenilen tatmin duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22.06.1966 günlü ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı'nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel hal ve şartlar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden hakim bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde objektif ölçülere göre isabetli bir biçimde göstermelidir.

Hakimin bu takdir hakkını kullanırken, ülkenin ekonomik koşulları, tarafların sosyal ve ekonomik durumları, paranın satın alma gücü, tarafların kusur durumu, olayın ağırlığı, olay tarihi gibi özellikleri göz önünde tutması ve buna göre manevi tazminat takdir edilmesi gerektiği açıkça ortadadır. (HGK 23/06/2004, 13/291-370 )

Yukarıda açıklanan ilkeler ışığında,

Manevi tazminat zenginleşme aracı olmamakla beraber, bu yöndeki talep hakkındaki hüküm kurulurken olay sebebiyle duyulan acı ve elemin kısmen de olsa giderilmesi amaçlanmalı ve bu sebeple tarafların sosyal ve ekonomik durumları ile birlikte olayın meydana geliş şekli de gözönünde tutularak, hak ve nesafet kuralları çerçevesinde bir sonuca varılmalıdır. Zira, M.K'nun 4.maddesinde, kanunun takdir hakkı verdiği hallerde hakimin hak ve nesafete göre hükmedeceği öngörülmüştür.

Yukarıda belirtilen hususlar dikkate alındığında, takdir olunan manevi tazminatın düşük olduğu görülmüş ve hakkaniyete uygun bir manevi tazminata hükmedilmek üzere kararın bozulması gerekmiştir.

3-Davacı taraf, trafik kazası sonucu desteğin öldüğünü ileri sürerek destekten yoksun kalma tazminatı talep etmiş, buna göre de bilirkişi tarafından CSO 1980 yaşam tablosu dikkate alınarak davacıların ve ölen desteğin kaza tarihinden sonraki muhtemel yaşam süresi belirlenmiş, davalı HDI Sigorta A.Ş. tarafından dava tarihinden sonra yapılan ödeme güncellenerek hesaplanan zarardan düşülerek zarar tespiti yapılmıştır.

3-Davacı taraf, trafik kazası sonucu desteğin öldüğünü ileri sürerek destekten yoksun kalma tazminatı talep etmiş, buna göre de bilirkişi tarafından CSO 1980 yaşam tablosu dikkate alınarak davacıların ve ölen desteğin kaza tarihinden sonraki muhtemel yaşam süresi belirlenmiş, davalı HDI Sigorta A.Ş. tarafından dava tarihinden sonra yapılan ödeme güncellenerek hesaplanan zarardan düşülerek zarar tespiti yapılmıştır.

Ancak karara esas alınan hesaplama, Hukuk Genel Kurulu'nun 1989/4-586 esas,1990/199 sayılı kararı ve yerleşik Yargıtay içtihatlarına uygun değildir. Bu itibarla, Yargıtay kriterlerine uygun olarak Population Masculine Et – Feminine (PMF 1931) Tablosu esas alınarak davacıların ve ölen desteğin muhtemel yaşam süresinin belirlenmesi ile davacının destekten yoksun kalma zararının hesaplanması gerekmektedir.

Ayrıca sigorta şirketi tarafından “dava tarihinden önce” yapılan ödemeyi destekten yoksun kalma tazminatı hesabı yapılmadan önce alan davacılar, hesap tarihine kadar geçen süre nedeni ile aldıkları paranın yasal faizi kadar kazanım elde ederler. Zarar ve yararın denkleştirilmesi ilkesi gereğince, davacılara yapılan bu sigorta ödemesinin, ödeme günü ile destekten yoksun kalma tazminatının hesaplandığı güne kadar geçen süredeki işlemiş yasal faizi de hesaplanarak, ödeme tutarı ile birlikte hesaplanan destekten yoksun kalma tazminatından indirilmesi gerekir (YHGK., 14.03.2012, 2011/4-824 esas, 2012/134 karar). Burada dikkat edilmesi gereken husus trafik sigortası tarafından dava tarihinden önceki bir tarihte olması halinde yapılan ödemenin güncellemesinin yapılabileceğidir. Aksi halde yapılan ödeme ancak hesaplanan tazminat tutarından mahsup edilebilir.

Şu durumda; mahkemece, davacıların ve ölen desteğin muhtemel yaşam süresinin belirlenmesi ile davacının destekten yoksun kalma zararının tespitinde PMF 1931 tablosu esas alınarak tazminatın belirlenmesi, davalı sigorta şirketi tarafından dava tarihinden sonra yapılan ödemenin güncellenmeden tazminattan indirilmesi ile bu konuda davalı tarafın temyizi bulunmadığından kazanılmış haklar da dikkate alınarak varılacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru olmamıştır.

4-Davacı tarafça temerrüt faizi olarak reeskont faiz istenilmiştir. Kazaya neden olan kamyon ticari araç olup ticari faaliyet esnasında kazaya neden olmuştur. O halde, davada temerrüt faizi olarak ticari faiz niteliğindeki reeskont faizine hükmedilmesi gerekirken yasal faize hükmedilmesi doğru görülmemiştir.

4-Davacı tarafça temerrüt faizi olarak reeskont faiz istenilmiştir. Kazaya neden olan kamyon ticari araç olup ticari faaliyet esnasında kazaya neden olmuştur. O halde, davada temerrüt faizi olarak ticari faiz niteliğindeki reeskont faizine hükmedilmesi gerekirken yasal faize hükmedilmesi doğru görülmemiştir.

5-Mahkemece hükme esas alınan aktüerya bilirkişi raporunda sigorta şirketinin davacı baba ve anneye yaptığı ödemelerin ödeme tarihinden rapor tarihine kadar faiz eklenerek güncellenmiş değeri düşülmek suretiyle zarar miktarları hesaplanmıştır. Buna göre davacı babanın zararı 14.613,38 TL olup sigorta şirketinin yaptığı ödeme miktarı olan 7.739,64 TL'ye, rapor tarihine kadar faiz olan 1.938,94 TL eklendiğinde güncellenmiş ödeme miktarı olan 9.678,58 TL düşüldüğünde davacı baba Mustafa’nın talep edebileceği tazminat miktarı 4.934,80 TL olarak hesaplanmış, annenin zararı 16.092,98 TL olup sigorta şirketinin yaptığı ödeme miktarı olan 8.387,82 TL'ye rapor tarihine kadar faiz olan 2.101,32 TL eklendiğinde güncellenmiş ödeme miktarı olan 10.489,14 TL düşüldüğünde davacı annenin talep edebileceği tazminat miktarı 5.603,84 TL olarak hesaplanmıştır.

Maddi tazminat yönünden ilk dava dilekçesinde davacı anne-baba için 1.000,00'er TL talep edildiği ve dava tarihinden sonra ödeme yapıldığı gerekçesi ile davanın konusuz kaldığından karar verilmesine yer olmadığına dair karar verilmiş, ıslah dilekçesinde bu miktarlar düşülerek karar verilmiştir.

Davalı sigorta şirketi tarafından yapılan ödeme tazminat hesabında indirilmiş olup mahkemece ıslah edilen miktarlar üzerinden mükerrer indirime gidilmek suretiyle davacı M.. B.. için 3.934,80 TL, G.. B.. için 4.603,84 TL tazminata karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Mahkemece, sigorta şirketi tarafından yapılan ödeme miktarı olan davacı baba için 9.678,58 TL ve anne için 10.489,14 TL yönünden karar verilmesine yer olmadığına karar verilerek bilirkişi raporunda tespit edilen ve davacılar vekili tarafından ıslah edilen davacı baba M.. B.. için 4.934,80 TL, anne G.. B.. için 5.603,84 TL'ye hükmedilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1 nolu bentte açıklanan nedenlerle davacılar vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, 2, 3, 4 ve 5 nolu bentlerde açıklanan nedenlerle davacılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacılara geri verilmesine 20.11.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2188, Karar No: 2018/5771, Tarih: 28.06.2018

**21. Hukuk Dairesi         2017/2188 E.  ,  2018/5771 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

TÜRK MİLLETİ ADINA

Davacı, kesilen ölüm aylığının kesildiği tarihten itibaren yeniden bağlanmasına, Kuruma yapmış olduğu geri ödemenin ödeme tarihinden itibaren faiziyle tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, bozmaya uyarak ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar verildi.

K A R A R

Dosyadaki yazılara, hükmün uyulan önceki Yargıtay bozma ilamına uygun biçimde verilmiş olmasına, bozma ile kesinleşen ve karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin yeniden incelenmesine hukukça ve yasaca cevaz bulunmamasına göre, taraf vekillerinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz edenlerden davacıya yükletilmesine, 28/06/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/12399, Karar No: 2018/9595, Tarih: 17.05.2018

**5. Hukuk Dairesi         2017/12399 E.  ,  2018/9595 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasının kabulüne dair verilen yukarıda tarih ve numaraları yazılı hükmün Yargıtayca incelenmesi taraf vekillerince verilen dilekçelerle istenilmiş; davalı vekili de temyiz dilekçesinde duruşma isteminde bulunmuş olmakla, duruşma için belirlenen 10/05/2018 günü temyiz eden taraf vekillerinin yüzlerine karşı duruşmaya başlanarak, sözlü açıklamaları da dinlendikten ve dosyadaki kağıtlar okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Arsa niteliğindeki ... ili, ... ilçesi, ... mahallesi, 4582 ada 3 parsel sayılı taşınmazın zeminine emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesi yöntem itibariyle doğru olduğu gibi, üzerinde bulunan yapıya resmi birim fiyatları esas alınıp yıpranma payı düşülerek, ağaca ise maktuen değer biçilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

Kamulaştırma Kanununun kıymet takdir esaslarını belirten 11. maddesinin 1. fıkrasının arsalara ilişkin (g) bendi uyarınca arsaların değerinin, değerlendirme gününden önceki özel amacı olmayan, zaruret olmadıkça yakın bölgelerde bulunan ve değerlendirme tarihine yakın emsal satışlara göre hesaplanması zorunludur. Bu itibarla,

emsal satışların değerlendirme tarihindeki karşılıklarının fiyat artış endekslerinin uygulanması suretiyle tespiti, bundan sonra emsal ile dava konusu taşınmazın eksik ve üstün yönlerinin neler olduğu ve oranları açıklanmak suretiyle değer biçilmesi gerekir.

Hükme esas alınan bilirkişi kurulu raporunda bu yönteme uyulmadan, eski tarihli taşınmaz satışının emsal alınması doğru olmadığı gibi, dava konusu taşınmaz değerlendirme tarihi itibariyle 2981 sayılı yasanın 10-b maddesi uyarınca yapılan uygulama sonucu oluşan imar parseli, emsal taşınmaz ise satış tarihinde kadastral parsel olduğu halde, taşınmazın tespit edilen metrekare birim fiyatına düzenleme ortaklık payı ilave edilmeden hesap yapıldığından bilirkişi raporu geçersizdir.

Hükme esas alınan bilirkişi kurulu raporunda bu yönteme uyulmadan, eski tarihli taşınmaz satışının emsal alınması doğru olmadığı gibi, dava konusu taşınmaz değerlendirme tarihi itibariyle 2981 sayılı yasanın 10-b maddesi uyarınca yapılan uygulama sonucu oluşan imar parseli, emsal taşınmaz ise satış tarihinde kadastral parsel olduğu halde, taşınmazın tespit edilen metrekare birim fiyatına düzenleme ortaklık payı ilave edilmeden hesap yapıldığından bilirkişi raporu geçersizdir.

Bu durumda; taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde re'sen emsal celbi yoluna gidilmesi, taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere ve değerini etkileyen merkezi yerlere olan uzaklığını da gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenle HUMK’nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde iadesine, Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi gereğince 1.630,00-TL vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya, 1.630,00-TL vekalet ücretinin de davacıdan alınarak davalıya verilmesine, 17/05/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/32932, Karar No: 2014/24039, Tarih: 21.10.2014

**2. Ceza Dairesi         2013/32932 E.  ,  2014/24039 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dosya içeriğine göre sair temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi suçundan sanığın eylemine uyan TCK'nın 165/1 maddesinde hem hapis, hem de adli para cezasının öngörülmüş olması ve hapis cezasında temel ceza belirlenirken alt sınırdan hüküm kurulduğu halde, uygulama maddesinde adli para cezasının alt sınırı belirlenmemiş olmakla, aynı Yasa'nın 52. maddesinin 1. fıkrası uyarınca beş gün olacağı gözetilmeden adli para cezasında gerekçe gösterilmeksizin alt sınırdan uzaklaşılarak hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), ancak bu aykırılığın aynı Kanun'un 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan; “5237 sayılı TCK'nın 165/1. maddesi uyarınca hükmolunan temel adli para cezasının 5 gün olarak belirlenmesine, aynı Kanun'un 62. maddesi uyarınca takdire göre 1/6 oranında indirim yapılarak, sanığın 4 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, aynı Kanun'un 52/2. maddesi uyarınca mahkemenin takdiri gözetilerek bir gün karşılığı 20 TL kabul edilerek sonuç adli para cezasının 80 TL olarak belirlenmesine” karar verilmek suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun olan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 21/10/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/4110, Karar No: 2023/10757, Tarih: 13.11.2023

**5. Hukuk Dairesi         2023/4110 E.  ,  2023/10757 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/2543 Esas, 2023/371 Karar

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : ... 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2022/11 Esas, 2022/263 Karar

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanun'la değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun (2942 sayılı Kanun) 10 uncu maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasında yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekillerince istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince başvuruların kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılarak davanın yeniden görülmesi için dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesinin kaldırma kararı üzerine yargılama yapan İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekillerince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvuruların esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı taraf vekillerince temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı idare vekili dava dilekçesinde özetle; Tekirdağ ili, ... ilçesi, ... Mahallesi, 164 ada 35 parsel sayılı taşınmazın kamulaştırma bedelinin tespiti ile kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescilini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; idare mahkemesinde iptal davası açtıklarını, iptal davasının kabul görmemesi durumunda gayrimenkullerin fiyatlarının bir hayli yüksek olduğunu, bu sebeple hüküm tesis edilirken taşınmazın konumu ve özellikleri göz önünde bulundurulmak suretiyle hüküm tesis edilmesi gerektiğini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kabulüne, kamulaştırma bedelinin tespiti ile davalıya ödenmesine, dava konusu taşınmazın davalı adına olan tapu kaydının iptali ile idare adına tesciline karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı idare vekili istinaf dilekçesinde özetle; emsal seçimi ve değerlendirmesinin hatalı olduğunu, raporlar arasındaki çelişkinin giderilmediğini, emsallerin benzer özellikte olmadığını ileri sürmüştür.

Davalı vekili istinaf dilekçesinde özetle; taşınmazın kıymetli bir bölgede bulunduğunu, bedelin düşük belirlendiğini, iade kararı sonrası oluşan fark bedelin işleyecek faiz tutarının bile gerisinde kaldığını ileri sürmüştür.

C. Gerekçe ve Sonuç