muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/801, Karar No: 2014/12529, Tarih: 06.05.2014

**5. Hukuk Dairesi         2014/801 E.  ,  2014/12529 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Büyükçekmece 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 01/10/2013

NUMARASI : 2012/767-2013/865

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idare vekilince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Dava konusu taşınmaz dere koruma alanı olarak ayrılmış ise de; mahallinde yapılan keşif sonrası alınan bilirkişi raporlarına göre, taşınmaza davalı idarece fiilen el atılmadığı anlaşılmıştır.

11.06.2013 tarihinde yürürlüğe giren 6487 sayılı yasanın 21. maddesi ile Kamulaştırma Kanununun geçici 6. maddesinde yapılan değişiklik ile; “Uygulama imar planlarında umumi hizmetlere ve resmî kurumlara ayrılmak suretiyle veya ilgili kanunların uygulamasıyla tasarrufu kısıtlanan taşınmazlar hakkında, 3/5/1985 tarihli ve 3194 sayılı İmar Kanununda öngörülen idari başvuru ve işlemler tamamlandıktan sonra idari yargıda dava açılabilir. Bu madde hükümleri karara bağlanmamış veya kararı kesinleşmemiş tüm davalara uygulanır.” hükmü getirilmiştir.

Öte yandan Anayasa Mahkemesi’nin 25.09.2013 gün 2013/93 Esas, 2013/101 Karar sayılı ilamında da; “Kamulaştırmasız el atmadan söz edilebilmesi için taşınmaz zilyetliğinin idareye geçmesi ve taşınmazın fiilen kamu hizmetine tahsis edilmiş olması gerektiği; imar kısıtlamalarında taşınmazın zilyetliğinin malikte kalmaya devam etmekte olup, yalnızca malikin tasarruf yetkisinin, ilgili mevzuattan kaynaklanan bazı kısıtlamalara maruz kaldığı, bu nedenle imar kısıtlamalarından kaynaklanan tazminat davalarının idari yargıda açılabileceği” kabul edilmiştir.

Yukarıda açıklanan nedenlerle, davanın idari yargıda görülmesi gerektiğinden, dava dilekçesinin görev yönünden reddi yerine, yazılı şekilde hüküm kurulması,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.’nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, davalı idareden peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 06.05.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2407, Karar No: 2014/2611, Tarih: 17.02.2014

**22. Hukuk Dairesi         2014/2407 E.  ,  2014/2611 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Uşak 1. İş Mahkemesi

TARİHİ : 20/12/2013

NUMARASI : 2013/139-2013/854

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, iş sözleşmesinin haklı bir sebep olmaksızın feshedildiğini ileri sürerek feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini, işe başlatılmama halinde ödenmesi gereken tazminat ile boşta geçen süreye ilişkin ücret ve diğer haklarının belirlenmesini istemiştir.

Davalı işveren, davacının iş sözleşmesinin çalışmakta olduğu kırıcı operatörü görevine sağlık sorunları nedeniyle devam edemeyeceği gerekçesiyle feshedildiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, işveren tarafından davacının sağlık koşullarına uygun olmayan kamyon yıkama ve iç mekan temizlik işlerinde çalıştırılmak istendiği, sağlık koşullarına daha uygun bir işte çalıştırılmasının düşünülmediği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Taraflar arasında iş sözleşmesinin feshinin geçerli sebebe dayanıp dayanmadığı uyuşmazlık konusu olup, normatif dayanak 4857 sayılı İş Kanunu’nun 18. ve devamı maddeleridir.

4857 sayılı Kanun’un 18. maddesinde iş sözleşmesinin işveren tarafından işçinin yeterliliğinden veya davranışlarından kaynaklanan geçerli bir sebebe dayanılarak feshedilebileceği düzenlenmiştir. Söz konusu geçerli sebepler 4857 sayılı Kanun’un 25. maddesinde belirtilen derhal fesih için öngörülen haklı sebepler olduğu gibi, bu nitelikte olmamakla birlikte, işçinin ve işyerinin normal yürüyüşünü olumsuz etkileyen hallerdir. İşçinin sık sık rapor alması kanunun gerekçesinde bu sebepler içinde sayılmıştır. İşçinin yeterliliğinden veya davranışlarından kaynaklanan sebepler ancak işyerinde olumsuzluklara yol açması halinde fesih için geçerli sebep olabilirler. İş ilişkisinin sürdürülmesinin işveren açısından önemli ve makul ölçüler içinde beklenemeyeceği durumlarda, feshin geçerli sebeplere dayandığı kabul edilmelidir.

4857 sayılı Kanun’un 20. maddesinin ikinci fıkrasına göre feshin geçerli sebebe dayandığını ispat yükümlülüğü işverene aittir. İşçi, feshin başka bir sebebe dayandığını iddia ettiği takdirde, bu iddiasını ispatla yükümlüdür.

Dosya içeriğine göre, davacı işçinin davalı şirkete ait işyerinde 16.05.2008-27.01.2013 tarihleri arasında kırıcı operatörü olarak çalıştığı, iş sözleşmesinin davalı işveren tarafından 25.01.2013 tarihli fesih bildirimi ile çalışmakta olduğu kırıcı operatörü görevine sağlık sorunları nedeniyle devam edemeyeceği gerekçesiyle feshedildiği anlaşılmaktadır.

Dosya içeriğine göre, davacı işçinin davalı şirkete ait işyerinde 16.05.2008-27.01.2013 tarihleri arasında kırıcı operatörü olarak çalıştığı, iş sözleşmesinin davalı işveren tarafından 25.01.2013 tarihli fesih bildirimi ile çalışmakta olduğu kırıcı operatörü görevine sağlık sorunları nedeniyle devam edemeyeceği gerekçesiyle feshedildiği anlaşılmaktadır.

Somut olayda, 08.01.2013 tarihli Sağlık Kurulu Raporu ile davacıya astım teşhisinin konulduğu, raporda hastanın tozlu, dumanlı ve ağır kokulu ortamda çalışmasının uygun olmadığının belirtildiği, davalı işveren tarafından devlet hastanesine davacının iç ve dış ortamların temizliği ile çay servisi gibi işleri yapan temizlik görevlisi pozisyonunda çalışıp çalışamayacağının sorulduğu, devlet hastanesinin 11.01.2013 tarihli cevabi yazısında çay servisi ve dış ortam temizliğinde çalışabileceğinin belirtildiği, buna istinaden davacıya 15.01.2013 tarihinde kamyon yıkama görevinin teklif edildiği, ancak davacının sağlık durumunun uygun olmadığını gerekçe göstererek teklifi reddettiği, bunun üzerine temizlik görevlisi pozisyonunda çalışıp çalışamayacağının sorulduğu, davacının bu sefer de iç sahada kullanılacak ilaç kokusu ve yerlerden kalkacak tozun sağlık durumunu etkileyeceğini beyan ederek kabul etmediği anlaşılmaktadır. İşveren tarafından davacının sağlık sorunları göz önüne alınarak, ayrıca devlet hastanesinden olumlu cevap alınarak yapılan iş tekliflerinin davacı tarafından reddedildiği nazara alındığında işverenden iş ilişkisini sürdürmesi beklenemeyeceğinden iş sözleşmesinin feshinin geçerli sebebe dayandığı gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Belirtilen sebeplerle, 4857 sayılı Kanun'un 20. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, hükmün bozulmak suretiyle ortadan kaldırılması ve aşağıdaki gibi karar verilmesi gerekmiştir.

HÜKÜM: Yukarıda belirtilen nedenlerle;

1-Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-Davanın REDDİNE,

3-Karar tarihi itibariyle alınması gerekli olan 25,20 TL karar ve ilam harcından, peşin alınan 24,30 TL harcın mahsubu ile bakiye 0,90 TL karar ve ilam harcının davacıdan tahsili ile hazineye irad kaydına,

4-Davacının yapmış olduğu yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına, davalının yaptığı 85,00 TL yargılama giderinin davacıdan tahsili ile davalıya ödenmesine,

5-Karar tarihinde yürürlükte bulunan tarifeye göre 1.500,00 TL vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

6-Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde ilgiliye iadesine, kesin olarak 17.02.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/13679, Karar No: 2014/1285, Tarih: 06.02.2014

**9. Ceza Dairesi         2013/13679 E.  ,  2014/1285 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç uydurma suçundan sanık ...'ın 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 271/1. maddesi uyarınca 1 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, cezasının aynı Kanunun 58/6. maddesi gereğince mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine dair Konya 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 08.05.2009 tarihli ve 2008/1269 esas, 2009/383 sayılı kararının Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 04.10.2012 tarihli ve 2012/4885 esas, 2012/19667 sayılı ilamı ile onanarak kesinleşmesini müteakip, sanık tarafından yapılan yargılamanın yenilenmesi talebinin reddine ilişkin aynı Mahkemenin 03.06.2013 tarihli ve 2013/294 değişik iş sayılı ek kararına yönelik itirazın reddine dair mercii Konya 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 11.06.2013 tarihli ve 2013/573 değişik iş sayılı kararı ile ilgili olarak;

Dosya kapsamına göre, sanığın, kararının kesinleşmesinden sonra Konya Cumhuriyet Başsavcılığına ibraz ettiği Dr. Ekrem Tok Adana Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Hastanesi Baştabipliğinin 04.04.2012 tarihli KT12/250 sayılı raporuna göre, sanığın mevcut atipik psikoz akıl hastası olduğunun belirtilmesi karşısında, 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 32. maddesi gereğince akıl hastalığı nedeniyle işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılayamadığının veya bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin önemli derecede azalmış olup olmadığnın Adli Tıp Kurumunca tespiti lüzumunun bulunması nedeniyle, yargılamanın yenilenmesi talebinin kabulüne karar verilerek bu yönde rapor alınması gerekirken itirazın kabulü yerine reddine karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığının 01.08.2013 tarih ve 2013/12532/49478 sayılı kanun yararına bozma talebine atfen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 05.09.2013 gün ve 2013/279705 sayılı tebliğnamesi ile daireye ihbar ve dava evrakı tevdi kılınmakla;

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yargılama safhasında akıl hastalığı hususunun ileri sürülmemiş ve dosyada buna ilişkin herhangi bir saptama yapılmamış olması, hükümlü hakkındaki akıl hastalığına ilişkin raporların suç tarihinden sonrasına ilişkin bulunması karşısında yargılamanın yenilenmesi şartları mevcut olmadığı anlaşılmakla;

Konya 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 11.06.2013 tarih, 2013/573 değişik iş sayılı kararı usul ve kanuna uygun olup, kanun yararına bozma talebine dayanılarak düzenlenen tebliğnamedeki bozma isteği incelenen dosya kapsamına nazaran yerinde görülmediğinden REDDİNE, dosyanın gereği için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 06.02.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/20803, Karar No: 2023/5942, Tarih: 25.10.2023

**2. Ceza Dairesi         2023/20803 E.  ,  2023/5942 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2012/559 E., 2013/216 K.

SUÇTAN ZARAR GÖREN : Adalet Bakanlığı

SUÇ : Kamu malına zarar verme

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ :Bozma

Kamu malına zarar verme suçundan katılan sıfatını alabilecek surette suçtan zarar görmüş bulunan Adalet Bakanlığının, duruşmadan usulüne uygun haberdar edilmediği, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 18.04.2023 tarihli iade kararı üzerine, 10.05.2023 tarihinde tebliğ edilen hükmü, Adalet Bakanlığı vekilinin 17.05.2023 tarihli dilekçesi ile temyiz ettiği anlaşılmakla, temyiz isteminin süresinde olduğu ve suçtan zarar gören kurumun 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 260/1. maddesi uyarınca yasa yollarına başvurma hakkı bulunduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Kanun’un 260/1. maddesi uyarınca temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, sanığın 21.02.2023 tarihli dilekçesindeki anlatımından temyiz başvurusu ile birlikte eski hale getirme isteminde bulunduğunun anlaşılması ve eski hale getirme istemi hakkındaki karar verme yetkisinin, aynı Kanun'un 42/1. maddesi gereği Yargıtayın ilgili dairesine ait olması nedeniyle talebin Dairemizce incelenmek üzere dosyanın gönderildiği anlaşılmakla; sanığın yokluğunda verilen 25.04.2013 tarihli kararın sanığa tebliğ edildiği 10.05.2013 tarihinde cezaevinde bulunan sanığa gerekçeli kararın “Tebligat tarihinde cezaevinde bulunan sanığa tebliğ edilen karar içeriği okunup, anlatılmak” suretiyle tebliğ edilmesinde yasal zorunluluk bulunması sebebiyle, tebliğ işleminin 5271 sayılı Kanun'un 35/3. maddesinde öngörülen usule uygun olmaması nedeniyle sanığın eski hale getirme talebinin kabulüyle öğrenme üzerine sunduğu temyiz isteminin, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi uyarınca süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı belirlenerek yapılan incelemede;

Kamu malına zarar verme suçundan zarar gören kurumun duruşmadan haberdar edilip iddia ve delillerini sunma ve davaya katılma olanağı sağlanarak, sanığın hukukî durumunun değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden, iddia hakkı kısıtlanmak suretiyle 5271 sayılı Kanun'un 233 ve 234. maddelerine aykırı davranılması, hukuka aykırı bulunmuştur.

Kamu malına zarar verme suçundan zarar gören kurumun duruşmadan haberdar edilip iddia ve delillerini sunma ve davaya katılma olanağı sağlanarak, sanığın hukukî durumunun değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden, iddia hakkı kısıtlanmak suretiyle 5271 sayılı Kanun'un 233 ve 234. maddelerine aykırı davranılması, hukuka aykırı bulunmuştur.

Açıklanan nedenlerle Tekirdağ 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 25.04.2013 tarihli ve 2012/559 Esas, 2013/216 Karar sayılı kararında sanık ve suçtan zarar gören Adalet Bakanlığı vekilinin temyiz istekleri yerinde görüldüğünden hükmün diğer yönleri incelenmeksizin 1412 sayılı Kanun’un 321/1. maddesi gereği Tebliğname'ye uygun olarak BOZULMASINA, dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 25.10.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/15057, Karar No: 2019/1339, Tarih: 19.02.2019

**10. Hukuk Dairesi         2016/15057 E.  ,  2019/1339 K.**

**"İçtihat Metni"**

... adına Av. ... ile 1-... adına Av. ... 2-... aralarındaki dava hakkında ... İş Mahkemesinden verilen 07.06.2016 günlü ve 2014/812 E. - 2016/450 K. sayılı hükmün, davalı Kurum avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

Mahkemece, ilgili vergi dairesinden davalı ....'a ait 2009 yılı ve sonrasına ait vergi kayıtları, vergi beyannameleri, yıllar itibariyle vergi matrahları ile kurum işlemine esas müfettiş raporu dosyaya eklendikten sonra dairemize gönderilmek üzere dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, bu eksiklikler giderilip dosya geldikten sonra temyiz itirazlarının incelenmesine 19.02.2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3775, Karar No: 2013/1394, Tarih: 26.02.2013

**5. Ceza Dairesi         2012/3775 E.  ,  2013/1394 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Görevi yaptırmamak için direnme

HÜKÜM : Mahkümiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma, duruşma gözönünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş, sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan yerinde görülmeyen sanık müdafiin temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 26/02/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/3209, Karar No: 2020/12487, Tarih: 01.10.2020

**5. Ceza Dairesi         2020/3209 E.  ,  2020/12487 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tehdit ve hakaret suçlarından şikayet edilen ... hakkında yapılan soruşturma sırasında, suç yeri itibarıyla evrakın...Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine dair...Cumhuriyet Başsavcılığının 19/06/2019 tarihli ve 2019/5460 bakanlık muhabere sayılı yetkisizlik kararını müteakip, bu kez suç yeri bakımından dosyanın...Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine ilişkin...Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 08/07/2019 tarihli ve 2019/6735 bakanlık muhabere sayılı yetkisizlik tespiti yazısı üzerine,...Cumhuriyet Başsavcılığının yetkili savcılık olarak belirlenmesine dair...3. Ağır Ceza Mahkemesinin 10/07/2019 tarihli ve 2019/767 Değişik iş sayılı Kararının;

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 161/7. maddesinde yer alan "Yetkisizlik kararı ile gelen bir soruşturmada Cumhuriyet savcısı, kendisinin de yetkisiz olduğu kanaatine varırsa yetkisizlik kararı verir ve yetkili savcılığın belirlenmesi için soruşturma dosyasını, yargı çevresinde görev yaptığı ağır ceza mahkemesine en yakın ağır ceza mahkemesine gönderir. Mahkemece bu konuda verilen karar kesindir." şeklindeki düzenleme karşısında,

Dosya kapsamına göre;

Somut olayda ilk yetkisizlik kararının...Cumhuriyet Başsavcılığınca verildiği ve dosyanın...Cumhuriyet Başsavcılığı’na gönderildiği, ancak...Cumhuriyet Başsavcılığının da kendisini yetkisiz görerek dosyayı yetkisizlik kararı vermeksizin müzekkere ile...3. Ağır Ceza Mahkemesine gönderdiği anlaşılmakla,...Cumhuriyet Başsavcılığına en yakın Ağır Ceza Mahkemesince yetki tespiti kararı verilmesi gerektiği gözetilerek yetki uyuşmazlığı hakkında karar verilmesine yer olmadığına, dosyanın...Cumhuriyet Başsavcılığının bağlı olduğu Ağır Ceza Mahkemesine en yakın Ağır Ceza Mahkemesi olan ... Ağır Ceza Mahkemesine gönderilmesine karar verilmesi gerektiği gözetilmeksizin, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü ifadeli 30/04/2020 gün ve 94660652-105-31-19313-2019-Kyb sayılı Kanun yararına bozmaya atfen Yargıtay C.Başsavcılığından tebliğname ile Daireye ihbar ve dava evrakı ile birlikte gönderilmekle gereği düşünüldü:

Mersin Cumhuriyet Başsavcılığının 08/07/2019 tarihli ve 2019/6735 bakanlık muhabere sayılı yetki tespiti konulu yazısının yetkisizlik kararı mahiyetinde olduğu ve bu itibarla kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname münderecatı yerinde görüldüğünden talebin kabulü ile...3. Ağır Ceza Mahkemesince verilen

10/07/2019 tarihli ve 2019/767 Değişik iş sayılı Kararın CMK'nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bozma sebebine nazaran müteakip işlemlerin mercince yapılmasına, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİNE 01/10/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.

MB
Yargıtay — Esas No: 2007/5349, Karar No: 2007/10561, Tarih: 26.11.2007

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2007/5349 E.  ,  2007/10561 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, cari hesap ekstresi ve faturalardan kaynaklanan alacağın tahsili için girşilen icra takibine yapılan itirazın iptali istemine ilişkindir.

Davalı davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, davalının faturalara itiraz etmediği ve borcun sona erdiğine dair belge ibraz etmediği gerekçesiyle, davanın kabulüne, itirazın iptali ile takibin devamına, davalının takip konusu alacağın %40'ı oranında icra inkar tazminatına mahkum edilmesine karar verilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davalı taraf, icra dosyasına verdiği itiraz dilekçesinde davalının bir kısım malları kendisine teslim etmediğini savunmuştur. Bu durumda davacı davalıya mal satıp teslim ettiğini kesin delillerle kanıtlamakla yükümlüdür.Fatura düzenlenmesi, tek başına mal teslim edildiğini göstermez. Dosyaya irsaliye sunulmuş ise de irsaliyede teslim alan imzasının bulunmadığı görülmüştür. Öte yandan taraflar tacir olduğu halde, ticari defter ve kayıtları da incelenmemiştir.

O halde, mahkemece davacıya dava konusu malları davalıya teslim ettiğini kanıtlayacak delillerini sunma olanağı tanınıp, deliller toplandıktan sonra uygun sonuç dairesinde bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle davalının temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 26.11.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7559, Karar No: 2016/15275, Tarih: 19.12.2016

**3. Hukuk Dairesi         2016/7559 E.  ,  2016/15275 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki istirdat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, davalı dağıtım şirketinin, düzenlediği faturalar ile kendisinden hukuka aykırı olarak kayıp-kaçak bedeli tahsil ettiğini ileri sürerek;29.06.2005 tarihinden dava tarihine kadar kendisinden kayıp kaçak bedeli adı altında tahsil edilen tutardan fazlaya ilişkin haklarını saklı tutarak şimdilik 1.000,00 TL'sinin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiş;25.12.2015 tarihli ıslah dilekçesi ile talebini 6.126,45 TL'ye yükseltmiştir.

Davalı, kayıp-kaçak bedelinin ilgili mevzuat çerçevesinde abonelere yansıtıldığını ve uygulanmasının yasal bir zorunluluk olduğunu savunarak, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece; davalı dağıtım şirketinin, kayıp-kaçak bedelini elektrik abonesi olan davacıdan tahsil etmesinin yasal dayanağı bulunmadığı gerekçe gösterilerek davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafça temyiz edilmiştir.

1-) Dava, elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp-kaçak bedelinin istirdadı istemine ilişkindir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 21.05.2014 tarih ve 2013/7-2454 Esas 2014/679 K. Sayılı kararı ve Dairemiz kararları ile Anayasanın Vergi ödevi Başlıklı 73. maddesindeki “... Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülükler kanunla konulur, değiştirilir veya kaldırılır..." şeklindeki düzenlemeye göre; kayıp-kaçak, sayaç okuma, dağıtım, perakende hizmet ve iletim bedeli uygulamasının EPDK Kararları ve tebliğleri çerçevesinde uygulama arz eden kanunlar ve ikincil mevzuat hükümleri çerçevesinde EPDK tarafından belirlenerek uygulandığı, bu tarihteki mevcut hukuki düzenlemenin EPDK'na sınırsız bir fiyatlandırma ve tarife unsuru belirleme hak ve yetkisi vermediği, özellikle kaçak (elektrik enerjisinin hırsızlanması) bedellerinin kurallara uyan abonelerden tahsili yoluna gitmenin hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaşmadığı, bu faturalara yansıtılan diğer kalemlere ilişkin bedel miktarlarının şeffaflık ilkesi ile denetlenebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne bedel ödendiğinin bilinmesininde şeffaf hukuk devletinin vazgeçilmez unsuru olduğu, EPDK kararları ile bu bedellerin mevcut mevzuat kapsamında tüketicilerden alınmasının hukuka uygun olmadığı kabul edilmiştir.