muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/8792, Karar No: 2016/8694, Tarih: 24.05.2016

Bozma kararı sonrası ise Adli Tıp Genel Kurulu 19.11.2015 tarihli raporunda, bozma kararı öncesi Adli Tıp 3. İhtisas Kurulu'nun 15.10.2012 tarihli raporu ile aynı yönde; davacının halihazırda çalışma gücünün en az 2/3'ünü kaybettiğinin, maluliyet başlangıç tarihinin AÜ Tıp Fakültesinin 25.02.2010 tarihli raporu sayılması gerektiğinin, davacının görme arızasının bünyesel olduğunun, sigortalı olduğu 01.11.2003 tarihinde de hastalığın davacıda mevcut olduğunun, ancak; dosyada bu tarihe yakın belge bulunmadığından bu tarihteki hastalığının çalışma gücünün 2/3'ünü kaybettirecek seviyede olup olmadığı hususunda yorum yapılamadığının, belge temin edilip gönderilmesi halinde yeniden değerlendirme yapılabileceğinin bildirildiği anlaşılmaktadır.

Somut olayda her ne kadar mahkemece son olarak davacının arızasının sigorta başlangıcında da bulunduğu kabul edilerek davanın reddine karar verilmişse de; Adli Tıp Genel Kurulu'nun anılan raporu, 3. İhtisas Kurulu'nun anılan raporu ile uyumludur. Kaldı ki dosyada; davacının sigortalı olarak işe başladığı 01.11.2003 tarihinde çalışma gücünün 2/3'ünü kaybettirecek seviyede arızası bulunduğuna dair belde de yoktur. Bu itibarla; Adli Tıp Genel Kurulu raporu davacı lehine yorumlanarak, davacının maluliyet başlangıcının 25.02.2010 tarihi olduğunun kabulü ile maluliyet aylığına da 01.03.2010 tarihinden itibaren hak kazandığının kabulü gerekmektedir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde davacının vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine 24.05.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2060, Karar No: 2013/17285, Tarih: 24.10.2013

**7. Hukuk Dairesi         2013/2060 E.  ,  2013/17285 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Erzurum Asliye 3. Hukuk Mahkemesi (Tüketici Mahkemesi Sıfatıyla)

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davacı tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı, davalının elektrik faturalarına yansıtılan kayıp-kaçak bedellerinin haksız olduğundan bahisle iadesi istemiyle Yakutiye Tüketici Sorunları Hakem Heyetine yaptığı başvuru üzerine Tüketici Sorunları Hakem Heyetinin davalı tüketicinin talebini kabul ettiğini, dava konusu elektrik faturasında yer alan kayıp kaçak bedelinin davacı kurumun kendi insiyatifi ile belirlenmiş bir bedel olmayıp 4628 Sayılı Elektrik Piyasası Kanununun kendisine vermiş olduğu yetkiye dayanılarak Enerji Piyasası Düzenleme Kurumu (EPDK) tarafından bir tarifeyle belirlenmiş bir bedel olduğunu, kayıp kaçak tahakkuklarının bu esaslara göre hesaplanarak faturalara yansıtıldığını belirterek söz konusu Tüketici Hakem Heyeti Kararının itirazen ortadan kaldırılmasını istemiştir.

Mahkemece istemin reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiş, mahkemece kararın kesin verildiği gerekçesiyle temyiz talebinin reddine karar verilmiş davacı bu kez bu kararı temyiz etmiştir.

1-Davacı ... faturasına yansıtılan kayıp-kaçak bedeline ilişkin Tüketici Hakem Heyeti tarafından verilen kararın ortadan kaldırılması istemiyle eldeki davayı açmıştır. Öncelikle kararın kesin olup olmadığının belirlenmesi gerekir. Tüketici Hakem Heyeti Kararında kayıp-kaçak bedeli tahakkukunun haksız olduğu belirtilip başvuru tarihine kadar ödemenin tüketiciye iadesine karar verilmiştir. Her ne kadar kararda belirtilen miktar kesinlik sınırı altında görünse de kayıp kaçak bedelinin başvuru tarihinden sonraki faturaların düzenleme biçimine de etkisi olacağından, bir başka deyişle kararın ard etkisi olduğundan ve HGK ve Dairemizce de benimsenen görüş bu yönde olduğundan mahkemenin itirazın kısmen kabulü ile tahsil edilen kayıp-kaçak bedelinin iadesine ilişkin kararının kesin olduğundan söz etmek mümkün değildir. Bu nedenle mahkemenin 28/12/2012 günlü temyiz isteminin reddine ilişkin kararının kaldırılıp işin esasının incelenmesi gerekmiştir.

2-Taraflar arasındaki uyuşmazlık, elektrik faturalarına yansıtılan kayıp kaçak bedelinin tüketiciden alınıp alınamayacağı hususundadır. Kayıp-kaçak miktarı, dağıtım sistemine giren enerji ile dağıtım sisteminde tüketicilere tahakkuk ettirilen enerji miktarı arasındaki farkı göstermektedir. Yani kayıp-kaçak bedeli elektrik sisteminde ortaya çıkan teknik ve teknik olmayan kaybın maliyetinin kayıp-kaçak bedeli oranları ölçüsünde karşılanabilmesi amacıyla belirlenen bir bedeldir. 4628 Sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'nun 4. maddesinin 2. fıkrasında kurumun "Bu kanunda yer alan fiyatlandırma esaslarını tespit etmekten sorumlu olduğu belirtilmektedir. Buna göre Enerji Piyasası Düzenleme Kurulu elektrik faturalarında bulunacak ve ücretlendirilecek tarife unsurlarını belirleme yetkisine sahiptir. Kayıp-kaçak bedeli, kurumun kanunun kendisine verdiği yetki çerçevesinde ve kanunun temel amaçlarına uygun şekilde belirlediği bir bedeldir. Söz konusu bedeli belirlemek üzere alınan kurul kararı kurumun bir düzenleyici işlemi olarak tüm tüzel ve gerçek kişileri bağlayıcı niteliği haizdir. Tarifelerin uygulanması lisans sahibi şirketler bakımından yasal bir zorunluluktur. Lisans sahibi şirketler, tarifeyi değiştiremeyeceği gibi, tarifede yer almayan bir bedeli de tahsil edemez veya düzenlenen tarifeler kapsamında belirlenmiş bir bedeli de tahsil veya düzenlenen tarifeler kapsamında belirlenmiş bir bedeli de tahsil etmeme gibi bir davranışta bulunamazlar. Bu sebeple, parekende satış lisansı sahibi dağıtım şirketlerinin tarifeleri uygulayıp uygulamama ve kayıp-kaçak bedelini tahsil edip etmeme gibi bir insiyatifi bulunmamaktadır. Tarifelere uyma yükümlülüğünün bir gereği olarak kayıp-kaçak bedeli parekende satış tarifesinin bir unsuru olarak faturalarda yer almaktadır. Bu nedenle, dağıtım şirketlerinin söz konusu karara aykırılık teşkil edecek bir işlemde bulunmaları mümkün değildir. Hal böyle olunca, davanın tamamen kabulüne yani itirazın kabulüne karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde tahsil edilen kayıp-kaçak bedellerinin iadesine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle mahkemenin temyiz isteminin reddi kararının kaldırılmasına, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle asıl kararın BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde davacıya iadesine, 24.10.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3787, Karar No: 2020/6896, Tarih: 05.11.2020

**14. Hukuk Dairesi         2019/3787 E.  ,  2020/6896 K.**

**"İçtihat Metni"**

14. Hukuk Dairesi

BÖLGE ADLİYE

MAHKEMESİ: İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 36. Hukuk Dairesi

Davacılar vekili tarafından, 25/08/2015 tarihinde ve birleşen dosya davacısı vekili tarafından 18.09.2015 tarihinde verilen dilekçeyle mirasçılık belgesinin iptali ile Çatalca Sulh Hukuk Mahkemesinin 2011/605 Esas 2015/224 Karar sayılı mirasçılık belgesinin geçerliliğinin tespiti ve karşı davacı- davalı Hazine vekili tarafından mirasçılık belgesinin iptali ve yeni mirasçılık belgesi verilmesi talep edilmesi üzerine yapılan duruşma sonunda davanın ve birleşen davanın kabulüne dair verilen 24/11/2016 tarihli hükmün istinaf yoluyla incelenmesi davalı Hazine vekili tarafından talep edilmiştir. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 36. Hukuk Dairesi'nce istinaf talebinin başka bir nedenle kabulüne, ilk derece mahkemesi kararının kaldırılmasına, asıl ve birleşen davanın ayrı ayrı kabulüne, karşı davanın reddine dair verilen karar davalı ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 27.05.2019 tarihli 2018/4059 Esas 2019/4760 sayılı Kararı ile süresi geçtiğinden bahisle temyiz dilekçesinin reddine karar verilmiş ise de Dairemizin 27.05.2019 tarihli 2018/4059 Esas 2019/4760 sayılı Kararının maddi hataya dayandığı, davalı ... vekilinin temyiz dilekçesinin süresinde olduğu anlaşılmakla temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içeriğindeki tüm kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, birleşen dava ve karşı dava, mirasçılık belgesinin iptali ve yeni mirasçılık belgesi verilmesi isteklerine ilişkindir.

Davacılar vekili asıl davada, 18/11/1969 tarihinde ölen mirasbırakan (Osman ve Menşure oğlu) ...’ın ... ili, .. İlçesi, Nakkaş Mahalle'sinde bulunan 125 ve 277 parsel sayılı taşınmazların maliki olduğunu, Çatalca Sulh Hukuk Mahkemesinin 06/03/2007 tarih ve 2007/229 Esas, 2007/1182 Karar sayılı mirasçılık belgesinin hatalı olması ve gerekçesi ile iptalini, doğru olan ... Sulh Hukuk Mahkemesinin 24/05/2011 tarih ve 2011/605 Esas, 2015/224 Karar sayılı mirasçılık belgesinin geçerli sayılmasını istemiştir.

Birleştirilen Çatalca 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2015/235 Esas sayılı dosya davacısı .... vekili birleştirilen davada, 18/11/1969 tarihinde ölen mirasbırakan ...’ın İ... ili, .... İlçesi, Nakkaş Mahalle'sinde bulunan 125 ve 277 parsel sayılı taşınmazların maliki olduğunu, Çatalca Sulh Hukuk Mahkemesinin 06/03/2007 tarih, 2007/229 Esas, 2007/1182 Karar sayılı mirasçılık belgesinin hatalı olması gerekçesi ile iptalini, doğru olan ... Sulh Hukuk Mahkemesinin 24/05/2011 tarih ve 2011/605 Esas, 2015/224 Karar sayılı mirasçılık belgesinin geçerli sayılmasını istemiştir.

Davalı ... vekili, mirasbırakanın nüfus kayıtlarında anne ve baba kaydının bulunmaması, ... isimli teyzesinin olmaması, mirasbırakanın evli ve çocuksuz ölümü ile geriye eşi Hafize Dazlak'ın kalması, Hafize Dazlak'ın nüfus kayıtlarında anne, baba, kardeş veya çocuk kaydının bulunmaması gerekçeleri ile asıl davanın reddini savunmuş olup karşı davasında ise, hatalı olan Çatalca Sulh Hukuk Mahkemesinin 24/05/2011 tarih ve 2011/605 Esas, 2015/224 Karar sayılı mirasçılık belgesinin iptalini ve Maliye Hazinesinin mirasbırakan ...'ın tek mirasçısı olduğuna dair yeni bir mirasçılık belgesi verilmesini istemiştir.

Mahkeme, asıl ve birleşen davanın kabulüne, Çatalca Sulh Hukuk Mahkemesinin 2007/229 Esas, 2007/1182 Karar sayılı mirasçılık belgesinin iptaline, Çatalca Sulh Hukuk Mahkemesinin 2011/605 Esas, 2015/224 Karar mirasçılık belgesinin geçerliliğine karar vermiştir.

Davalı- karşı davacı ... vekili hükme karşı istinaf başvurusunda bulunmuştur.

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 36. Hukuk Dairesi davalı- karşı davacı ... vekilinin istinaf başvurusunun başka bir nedenle kabulü ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 353/1-b-2. maddesi gereğince İstanbul 7. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 09/12/2017 tarihli, 2013/301 Esas 2017/66 sayılı Kararının kaldırılmasına, asıl ve birleşen davaların kabulü ile, karşı davanın reddine, Çatalca Sulh Hukuk Mahkemesinin 06/03/2007 tarih ve 2007/229 Esas, 2007/1182 Karar sayılı mirasçılık belgesinin iptaline, Çatalca Sulh Hukuk Mahkemesinin 24/05/2011 tarih ve 2011/605 Esas, 2015/224 Karar sayılı veraset ilamının geçerliliğine karar vererek mirasçıları ve miras paylarını gösterir yeni mirasçılık belgesi düzenlemiştir.

Hükmü, davalı- karşı davacı ... vekili temyizi üzerine, Dairemizin 27.05.2019 tarihli, 2018/4059 Esas ve 2019/4760 sayılı Kararı ile süresi geçtiğinden bahisle temyiz dilekçesinin reddine karar verilmiş ise de İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 36. Hukuk Dairesinin kararının davalı- karşı davacı ... vekiline 30.04.2018 tarihinde temyiz edildiği, davalı- karşı davacı ... vekilinin temyiz dilekçesini Çatalca 2. Asliye Hukuk Mahkemesi aracılığı ile 08.05.2018 tarihinde İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 36. Hukuk Dairesi Başkanlığına gönderdiği, bu hali ile temyiz dilekçesinin süresinde verilmiş olduğu, Dairemizin 27.05.2019 tarihli, 2018/4059 Esas ve 2019/4760 sayılı Kararının maddi hataya dayalı olduğu görülmekle Dairemizin 27.05.2019 tarihli, 2018/4059 Esas ve 2019/4760 sayılı Kararının kaldırılması gerekmiştir.

Davalı- karşı davacı ... vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesi sonucunda:

Davalı- karşı davacı ... vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesi sonucunda:

Kural olarak öğretide ve uygulamada kararlılık kazanan görüşlere göre davada taraf koşulunun oluşturulmamış olması başlı başına bozma nedenidir. Mirasçılık belgesinin iptali halinde hukuksal durumlarının etkilenmesi söz konusu olabileceğinden iptali istenilen mirasçılık belgesinde hak sahibi olarak gösterilen kişilerle, davadan önce ölmüş ise bunların tüm mirasçılarının davada taraf olarak gösterilmesi yine davalılardan herhangi birinin yargılamadan sonra ölmesi halinde de davanın mirasçılarına yönlendirilerek mirasçılar aleyhine sürdürülmesi, hükmün de mirasçı oldukları gösterilerek mirasçılar hakkında verilmesi gerekir.

Somut olayda iptali istenen Çatalca Sulh Hukuk Mahkemesinin 24/05/2011 tarih 2011/605 Esas ve 2015/224 Karar sayılı mirasçılık belgesinde mirasçı olarak gösterilen mirasçılar ....,.... karşı davada davaya davalı yanda dahil edilmeden hüküm verilmiştir. Taraf koşulu gerçekleşmeden hüküm verilemez.

O halde mahkemece öncelikle iptali istenilen mirasçılık belgesinde kendisine pay verilen tüm mirasçılar davaya dahil edilmeli, bu şekilde taraf koşulu gerçekleştirildikten sonra davanın esasına girilmeli, davaya dahil edilen kişilerden de varsa delilleri sorulup saptanmalı, daha sonra toplanan ve toplanacak tüm deliler birlikte değerlendirilerek sonucuna göre bir hüküm verilmelidir.

Mahkemece taraf koşulu sağlanmadan yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsiz olup İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 36. Hukuk Dairesi hükmünün bozulması gerektirmiştir.

Kabule göre de, bu dosya ile ilgisi olmayan İstanbul 7. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 09/12/2017 tarihli ve 2013/301 Esas, 2017/66 sayılı Kararının kaldırılmasına karar verilmiş olması doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle Dairemizin 27.05.2019 tarihli 2018/4059 Esas ve 2019/4760 sayılı Kararının KALDIRILMASINA ve HMK 371. maddesi uyarınca İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 36. Hukuk Dairesi kararının BOZULMASINA, HMK 373/2. maddesi gereğince dosyanın İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 36. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, peşin yatırılan harcın yatırana iadesine, 05.11.2020 tarihinde oybirliğiyle kesin olarak karar verildi..
Yargıtay — Esas No: 2009/20291, Karar No: 2012/2202, Tarih: 14.02.2012

**7. Ceza Dairesi         2009/20291 E.  ,  2012/2202 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük ve müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Yapılan duruşmaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, gösterilen gerekçeye ve takdire göre katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 14/02/2012 tarihinde oyçokluğu ile karar verildi.

Muhalif

KARŞI OY

Ceza Muhakemesi Kanununun 231. maddesinin,

5.fıkrasında,"Sanığa yüklenen suçtan dolayı yapılan yargılama sonunda hükmolunan ceza, iki yıl veya daha az süreli hapis veya adli para cezası ise; mahkemece, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilebilir. Uzlaşmaya ilişkin hükümler saklıdır. Hükmün açıklanmasının geri bırakılması, kurulan hükmün sanık hakkında bir hukuki sonuç doğurmamasını ifade eder."

6. fıkrasında, "Hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilebilmesi için;

a)Sanığın daha önce kasıtlı bir suçtan mahkum olmamış bulunması,

b)Mahkemece, sanığın kişilik özellikleri ile duruşmadaki tutum ve davranışları göz önünde bulundurularak yeniden suç işlemeyeceği hususunda kanaate varılması,

c)Suçun işlenmesiyle mağdurun veya kamunun uğradığı zararın, aynen iade, suçtan önceki hale getirme veya tazmin suretiyle tamamen giderilmesi gerekir. Sanığın kabul etmemesi hâlinde, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmez."

9.fıkrasında, "Altıncı fıkranın (c) bendinde belirtilen koşulu derhal yerine getiremediği takdirde; sanık hakkında mağdura veya kamuya verdiği zararı denetim süresince aylık taksitler halinde ödemek suretiyle tamamen gidermesi koşuluyla da hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilebilir."

Hükümleri mevcuttur.

Bu yasal düzenlemeler karşısında, kaçakçılık suçundan açılan kamu davasının niteliğine göre öncelikle kamu zararı kavramına açıklık getirilmesi gerekmektedir.

Suç tarihinde yürürlükte bulunan 4458 sayılı Gümrük Kanunu'nun 3. maddesinde;

"Gümrük vergileri deyimi, ilgili mevzuat uyarınca eşyaya uygulanan ithalat vergilerinin ya da ihracat vergilerinin tümünü,

Gümrük yükümlülüğü deyimi, yükümlünün gümrük vergilerini ödemesi zorunluluğunu,

İthalat vergileri deyimi, eşyanın ithalinde ödenecek gümrük vergisi ile diğer eş etkili vergiler ve mali yükleri";

Hüküm tarihinde yürürlükte bulunan 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'nun 2. maddesinde;

"Gümrük vergileri: Gümrük idaresi veya başka idarelerce, eşyanın ithali veya ihracına bağlı olarak uygulanan vergiler ile diğer mali yükümlülükleri" ifade eder, hükümleri bulunmaktadır.

Gümrük yükümlülüğü deyimi, yükümlünün gümrük vergilerini ödemesi zorunluluğunu,

İthalat vergileri deyimi, eşyanın ithalinde ödenecek gümrük vergisi ile diğer eş etkili vergiler ve mali yükleri";

Hüküm tarihinde yürürlükte bulunan 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'nun 2. maddesinde;

"Gümrük vergileri: Gümrük idaresi veya başka idarelerce, eşyanın ithali veya ihracına bağlı olarak uygulanan vergiler ile diğer mali yükümlülükleri" ifade eder, hükümleri bulunmaktadır.

Bu düzenlemeler karşısında eşyanın yasal yollardan ithali, eşyanın ithalinde öngörülen gümrük vergileri ile diğer eş etkili vergiler ve mali yüklerin ödenmesi suretiyle mümkün olmaktadır. Eşyanın yasal olmayan yollardan yurda getirilmesi, yurt içinde alım satıma konu edilmesi halinde ise ithalinde öngörülen gümrük vergileri ile diğer eş etkili vergiler ve mali yükler ödenmediğinden, yoksun kalınan bu gelirin kamu zararı olarak kabulünde zorunluluk bulunmaktadır.

Kamu zararının belirlenerek sanığa bildirilmesinin gerekip gerekmediği sorununa gelince;

Kaçakçılık suçlarında kamu zararının belirlenmesi teknik bir konu olup, yıllara ve eşyanın cinsine göre değişebilen tür ve oranlardaki vergiler ile mali yükleri sanığın belirlemesi ve kendiliğinden kamu zararını gidermesi olanaklı değildir. Diğer yandan, Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231/9. madde fıkrasının değerlendirilebilmesi için, sanığın kamu zararını derhal giderip gideremeyeceğini hakimin bilmesi ve sonucuna göre kamuya verdiği zararı denetim süresince aylık taksitler halinde ödemek suretiyle tamamen gidermesi koşuluyla da hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilip verilmeyeceğini tartışabilmesi gerekmektedir. Bu durumda da kamu zararının belirlenerek sanığa bildirilmesi gerektiğinin zorunlu olduğu sonucuna varılmaktadır.

Bu açıklamalar ışığında somut olaya gelindiğinde;

Eşyanın ithalinde öngörülen gümrük vergileri ve diğer eş etkili vergiler ile mali yükler toplamı belirlenip, bu tutarın kamu zararı olduğunun sanığa bildirilmesi ve sonucuna göre, gerektiğinde Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231/9. madde fıkrası da gözetilerek bir karar verilmesi gerekirken, kamu zararının sanık tarafından giderilmediğinden bahisle ve başka bir gerekçede gösterilmeden hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi nedeniyle hükmün bozulması gerektiğinden, aksi yönde oluşan sayın çoğunluk görüşüne katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2013/34268, Karar No: 2014/28304, Tarih: 27.11.2014

**2. Ceza Dairesi         2013/34268 E.  ,  2014/28304 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi suçundan sanıkların eylemlerine uyan TCK'nın 165/1. maddesinde hem hapis, hem de adli para cezasının öngörülmüş olması ve hapis cezasında temel ceza belirlenirken alt sınırdan hüküm kurulduğu halde, uygulama maddesinde adli para cezasının alt sınırı belirlenmemiş olmakla, aynı Kanun'un 52. maddesinin 1. fıkrası uyarınca beş gün olacağı gözetilmeden adli para cezasında gerekçe gösterilmeksizin alt sınırdan uzaklaşılarak hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş sanıkların temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın aynı Kanun'un 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan; “5237 sayılı TCK'nın 165/1. maddesi uyarınca hükmolunan temel adli para cezasının 5 gün olarak belirlenmesine, aynı Kanun'un 62. maddesi uyarınca takdire göre 1/6 oranında indirim yapılarak sanığın 4 gün karşılığı adli para cezası ile cezalandırılmasına yine aynı Kanun'un 52/2. maddesi uyarınca mahkemenin takdiri gözetilerek bir gün karşılığı 20,00 TL kabul edilerek sonuç adli para cezasının 80,00 TL olarak belirlenmesine” karar verilmek suretiyle diğer yönleri usul ve yasaya uygun olan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 27.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/14972, Karar No: 2013/2523, Tarih: 26.02.2013

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2012/14972 E.  ,  2013/2523 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

11.10.2011 gün ve 662 Sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin 58. maddesi ile “10/12/2003 tarihli ve 5018 Sayılı Kamu Malî Yönetimi ve Kontrol Kanununun eki (I) sayılı cetvelin 48 inci ve 51 inci sıraları ile anılan Kanunun eki (II) sayılı cetvelin "B) Özel Bütçeli Diğer İdareler" bölümünün 19 uncu sırası yürürlükten kaldırılmış, anılan Kanunun eki (II) sayılı cetvelin "B) Özel Bütçeli Diğer İdareler" bölümüne "42) ..." sırası eklenmiştir” hükmü uyarınca yapılan düzenleme ile özel bütçeli idareler kapsamına alınan ...'nün 492 Sayılı Harçlar Yasasının 13/J maddesi hükmünden kaynaklanan yargı harçlarından muafiyetinin ortadan kalktığı gözetilmeden harç hususunda bir karar verilmemiş olması doğru değil ise de, bu hususun düzeltilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden gerekçeli kararın hüküm fıkrasına "12-Harçlar Yasası gereğince alınması gereken 21,15 TL sı maktu karar harcının davacıdan alınarak hazineye gelir kaydına" ibaresi eklenmek suretiyle hükmün düzeltilmesine ve düzeltilmiş bu şekli ile ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye onama harcının temyiz edene yükletilmesine, 26.02.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.