muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/20091, Karar No: 2022/7008, Tarih: 31.05.2022

**10. Ceza Dairesi         2021/20091 E.  ,  2022/7008 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : 02/03/2016 - 2013/137 esas ve 2014/66 karar sayılı ek kararın ortadan kaldırılması

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Sanık hakkında 13/08/2007 tarihinde işlediği kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan 30/07/2008 tarihinde 10 ay hapis cezası ile birlikte tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine karar verildiği, sanığın tedbirin gereklerine uygun davranması nedeniyle 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 191/5 madde gereğince 02/03/2016 tarihli ek kararı ile sanık hakkında açılan davanın düşülmesine karar verildiği, bu kararın kanun yararına bozma talebi sonucu Dairemizin 21/06/2018 tarihli kararı ile bozulduğu ve bozma sonrası 12/10/2018 tarihli ek karar ile 02/03/2016 tarihli ek kararının ortadan kaldırılmasına karar verildiği görülmekle;

“Mahkûm olduğu hapis cezasının infaz edilmiş sayılması hususlarında kanun yararına bozma sonrası yeni esasla ele alınan dosyasında gereğinin takdir edileceği, bu dosya açısından usul ve yasaya aykırı olduğu anlaşılan sanık hakkındaki bu davanın düşürülmesine yönelik düzenlenen 2013/137 esas 2014/66 karar ve 24/08/2018 tarihli ek kararın ortadan kaldırılmasına gerektiği anlaşılmakla” gerekçesiyle mahkemece sanık hakkında "ek kararının ortadan kaldırılmasına" şeklinde verilen karar CMK'nun 223. maddesi anlamında temyize konu olabilecek hüküm niteliğinde bulunmadığından, sanığın bu karara yönelik temyiz isteminin 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 298. maddesi uyarınca REDDİNE, 31/05/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1390, Karar No: 2017/2276, Tarih: 21.03.2017

**19. Hukuk Dairesi         2017/1390 E.  ,  2017/2276 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... vek. Av. ... ile davalı ... vek. Av. ... Akdın aralarındaki alacak davası hakkında ... Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesinden verilen 22/12/2016 gün ve 2016/39 E. - 2016/38 K. sayılı hükme karşı davalı vekili tarafından kanun yoluna başvurulması üzerine dosya incelendi,gereği konuşuldu.

- K A R A R -

Mahkemece verilen 22/12/2016 tarihli karara karşı davalı tarafından temyiz yoluna başvurulmuştur.

6100 Sayılı Hukuk Mahkemeleri Kanununun 362/1.a maddesinde öngörülen kesinlik sınırı 2016 yılı için 40.000 TL'dir.

Temyize konu edilen miktarın 10.000 TL olması nedeniyle 22/12/2016 tarihli karar kesin niteliktedir. Kesin olan kararların temyiz istemleri hakkında mahkemece bir karar verilebileceği gibi, 1.6.1990 gün 3/4 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca Yargıtay tarafından da temyiz isteminin reddine karar verilebilir.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz isteminin mahkeme hükmünün kesin olması nedeniyle REDDİNE, peşin harcın istek halinde iadesine, 21/03/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/28185, Karar No: 2014/20749, Tarih: 23.10.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/28185 E.  ,  2014/20749 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç: Taksirle öldürme

Hüküm : Sanıklar ... ve ... hakkında;TCK'nın 85/1, 62/1, 50/1-a, 52/4 maddeleri gereğince mahkumiyet

Sanık ... hakkında; Beraat

Taksirle öldürme suçundan sanık ...'nın beraatine, sanıklar ... ve ...'ün mahkumiyetlerine ilişkin hükümler, katılanlar vekili ve sanıklar ... ile ... tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1- Sanık ... hakkında kurulan beraat hükmüne yönelik temyiz incelemesinde;

Yapılan yargılama sonunda, yüklenen suç açısından failin taksirinin bulunmadığı, gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılanlar vekilinin, bilirkişi raporunun hatalı olduğuna ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, beraate ilişkin hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA,

2- Sanıklar ... ve ... hakkında kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık ...'nın, sorumlu müdür olmadığına, bütün önlemlerin alındığına, lehe hükümlerin uygulanmadığına; sanık ...'ün, işyerinde işçi olduğuna, kusur durumuna, katılanlar vekilinin ise hükme esas alınan raporun eksik ve hatalı olduğuna, TCK'nın 62. ve 50. maddelerinin uygulanmaması gerektiğine ilişkin sair temyiz itirazının reddine ancak,

Sanıklar hakkında hükmedilen hapis cezalarının paraya çevrilmesi esnasında bir senenin 365 gün yerine 360 gün olarak kabulü ile sonuç cezanın 13.100 TL yerine 13.000 TL olarak hesaplanması suretiyle eksik ceza tayini,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak, yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden; hükmün B-4. fıkralarındaki "13.000,00" ibarelerinin "13.100 " şeklinde değiştirilmeleri suretiyle, sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 23/10/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13513, Karar No: 2015/9533, Tarih: 27.10.2015

**14. Hukuk Dairesi         2015/13513 E.  ,  2015/9533 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bakırköy 5. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 16/07/2013

NUMARASI : 2004/336-2013/426

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 30.09.2014 gününde verilen dilekçe ile satışın iptali ve paranın müvekkile iadesi veya tapu iptali ve tescil, kabul edilmediği takdirde tazminat istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 16.07.2013 günlü hükmün Yargıtayca duruşmalı olarak incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle tayin olunan 08.09.2015 günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davacı vekili Av. M.. E.. ile karşı taraftan davalı S.. K.. vekili Av. A... K... geldiler. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen tarafın sözlü açıklaması dinlendi. Duruşmanın bittiği bildirildi. İş karara bırakıldı. Bilahare dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_ K A R A R \_

Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve dosya içeriğine göre, mahkeme kararı ve dayandığı gerekçeler usul ve yasaya uygun bulunduğundan yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 1.100,00 TL Yargıtay duruşma vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalı S.. K..'a verilmesine, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine, kararın tebliğinden itibaren 15 günlük yasal süre içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 27.10.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/260, Karar No: 2017/6339, Tarih: 06.07.2017

**20. Hukuk Dairesi         2016/260 E.  ,  2017/6339 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı ... vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

3402 sayılı Kadastro Kanununun geçici 8. maddesi uyarınca yapılan kadastro sırasında çekişmeli ... ili ... ilçesi ... mahallesi 291 ada 8 sayılı parsel, 698,13m2 yüzölçümüyle ve arsa vasfı ile davalı ... adına tespit edilmiştir.

Davacı ...; taşınmazın Devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden ve çalılık taşlık durumda olduğu iddasıyla, davalı adına yapılan tespitin iptali ile ... adına tespit ve tesciline karar verilmesi istemiyle dava açmıştır.

Mahkemece davanın reddine, çekişmeli 291 ada 8 sayılı parselin tespit gibi tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm davacı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, kadastro tespitine itiraz niteliğindedir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde 1956 yılında tapulama çalışması yapılmış ve davalı parsel tapulama dışı bırakılmıştır. 1988 yılında ise 6831 sayılı Kanun gereğince ... kadastrosu ve aynı kanunun 2/B maddesi uygulama çalışmaları yapılmış ve davalı parsel ... sınırları dışında bırakılarak kesinleşmiştir.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye, uzman ... bilirkişi tarafından ... kadastrosuna, eski tarihli hava fotoğrafları ve memleket haritasına dayalı olarak yöntemine uygun biçimde yapılan inceleme ve araştırma sonucunda çekişmeli taşınmazın ... sayılmayan yerlerden olduğu anlaşıldığına ve adına tescil kararı verilen kişi yararına 3402 sayılı Kanunun 14. maddesinde yazılı kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği yoluyla taşınmaz edinme koşullarının oluştuğu belirlenerek yazılı biçimde hüküm kurulmasında bir isabetsizlik bulunmadığına göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usûl ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, Harçlar Kanununun değişik 13/j maddesi gereğince ... harç alınmasına yer olmadığına 06/07/2017 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/18437, Karar No: 2017/10898, Tarih: 14.09.2017

**3. Ceza Dairesi         2016/18437 E.  ,  2017/10898 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1) Mağdurun, soruşturma aşamasında sanığın kendisini itmesi sonucu koltuğa düştüğünü, yerde iken sanığın yüzüne yumruk ve tekme ile vurduğunu, mahkemede bu beyanını doğruladığı ancak mahkemede sorulması üzerine sanığın elinde kesici bir şey, çatal bıçak olduğunu, bunları kullanmış olabileceğine dair vermiş olduğu beyan karşısında, mağdurun soruşturma aşamasında neden sanığın kendisini bıçakla yaraladığı hususunu belirtmediğinin sorulması, soruşturma aşaması ve mahkemedeki beyanları arasındaki çelişkinin giderilmesine çalışılması, buna ilişkin adli raporu düzenleyen doktorun ve mağdurun çağrılarak, rapordaki mevcut yaralanmaların daha önce meydana gelip gelmediği hususunun açıklığa kavuşturularak sanığın hukuki durumunun tayini gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması

2) Sanık müdafiinin lehe olan tüm hükümlerin uygulanması talebi karşısında 5237 Sayılı TCK' nin 62. maddesinin karar yerinde tartışılmaması,

3) 28/06/2014 tarihinde Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun’un 81. maddesi ile 5275 sayılı Kanun’un 106/3. maddesinde; “Hükümlü, tebliğ olunan ödeme emri üzerine belli süre içinde adli para cezasını ödemezse, Cumhuriyet savcısının kararı ile ödenmeyen kısma karşılık gelen gün miktarı hapis cezasına çevrilerek, hükümlünün iki saat çalışması karşılığı bir gün olmak üzere kamuya yararlı bir işte çalıştırılmasına karar verilir. Günlük çalışma süresi, en az iki saat ve en fazla sekiz saat olacak şekilde denetimli serbestlik müdürlüğünce belirlenir. Hükümlünün hakkında hazırlanan programa ve denetimli serbestlik görevlilerinin bu kapsamdaki uyarı ve önerilerine uymaması hâlinde, çalıştığı günler hapis cezasından mahsup edilerek kalan kısmın tamamı açık ceza infaz kurumunda yerine getirilir.” şeklindeki düzenlemeye aykırı olarak, hükümde infaz yetkisini kısıtlayacak şekilde, verilen adli para cezasının ödenmemesi durumunda hapse çevrileceğine karar verilmesi,

Kabule göre de;

4) Eşi olan mağduru silahla yaralamak suretiyle birden fazla nitelikli hal ihlaline neden olan sanık hakkında, TCK'nin 86/2 maddesince temel cezaya hükmedilirken meydana gelen zararın ağırlığı ve kastının yoğunluğu da dikkate alınarak alt sınırdan uzaklaşılması gerektiğinin gözetilmemesi,

5) Adli para cezasının gün yerine ay olarak belirlenmesi,

Kabule göre de;

4) Eşi olan mağduru silahla yaralamak suretiyle birden fazla nitelikli hal ihlaline neden olan sanık hakkında, TCK'nin 86/2 maddesince temel cezaya hükmedilirken meydana gelen zararın ağırlığı ve kastının yoğunluğu da dikkate alınarak alt sınırdan uzaklaşılması gerektiğinin gözetilmemesi,

5) Adli para cezasının gün yerine ay olarak belirlenmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 6723 sayılı Kanunun 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, CMUK'un 326/son maddesi gereğince sanığın kazanılmış hakkının dikkate alınmasına, 14.09.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1975, Karar No: 2021/1607, Tarih: 23.02.2021

**11. Hukuk Dairesi         2020/1975 E.  ,  2021/1607 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 21. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada Ankara 9. Asliye Ticaret Mahkemesince verilen 16.07.2018 tarih ve 2017/292 E. - 2018/658 K. sayılı kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 21. Hukuk Dairesi'nce verilen 13.02.2020 tarih ve 2018/2301 E. - 2020/219 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalı kurumun mülkiyetindeki dağıtım sistemini işletme hakkını her bir dağıtım bölgesi için ayrı kurulan şirketlere "işletme hakkı devir sözleşmesi ile devrederek taraflar arasında 24.07.2006 tarihli işletme hakkı devir sözleşmesinin imzalandığını, dağıtım faaliyetlerinin davalı tarafından yürütüldüğü dönemde meydana gelen olay nedeniyle açılmış olan tazminat davası sonucu verilen kararın Yargıtay ilamıyla onanarak kesinleştiğini, ilama dayanılarak başlatılan icra takibine müvekkili şirket tarafından 137.141,23 TL ödendiğini, davaya konu ödemeye neden olan olayın, TEDAŞ ile müvekkili şirket arasında akdedilen işletme hakkı devir sözleşmesinin imzalandığı 24/07/2006 tarihinden önce gerçekleşmiş olmakla sözleşmenin 7.4 ve 7.6. maddelerine göre müvekkili şirket tarafından ödenen bedelin sorumluluğunun davalıya ait olduğunu ileri sürerek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla şimdilik müvekkili şirket tarafından hak sahiplerine ödenmek zorunda kalınan 137.141,23 TL bedelin ödeme tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, rücu davasına konu edilen dava dosyasının konusu işçinin iş kazasından kaynaklanan tazminat talebi olduğundan şirketin bünyesinde çalışan işçinin işletme hakkı devri sözleşmesinin 7. maddesi kapsamında değerlendirilemeyeceğini, işletme hakkı devir sözleşmesinin 7. maddesinin başlığı 3. kişilerin hak iddiaları olup dava konusu dayanak dosyada yer alan işçi alacağından kaynaklandığından 3. kişi zararından söz edilemeyeceğini, işletme hakkı devir sözleşmesinin 7.2 maddesi uyarınca bildirim yükümlülüğünü yerine getirmeyen davacının faiz talebinin yerinde olmadığını savunarak davanın reddine karar talep etmiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu, toplanan deliller ve tüm dosya kapsamına göre; uyuşmazlığın taraflar arasında imzalanan İHDS sinden kaynaklanıp 818 Sayılı BK'nın 125 ve 6098 sayılı BK'nın 146. maddesine göre 10 yıllık zamanaşımı süresine tabi olup, ödemenin yapıldığı tarih ve dava tarihi dikkate alındığında henüz bu sürenin tamamlanmadığı Yargıtay ilamlarında da belirtildiği gibi, İHDS'nin 7- 4 maddesi uyarınca dağıtım faaliyetlerinin davalı tarafından yürütüldüğü dönemde bu faaliyetin yürütülmesi amacı ile gerçekleştirilen her türlü iş ve işlemlerin bütün sorumluluğu davalıya ait ve yine bu kapsamda 3. kişiler tarafından ileri sürülebilecek talep ve davalardan doğacak her türlü mali yükümlülüğün de davalı tarafından karşılanacağına ilişkin hüküm karşısında davacı tarafından yapılan ödemenin tamamından davalının sorumlu olduğu, iş mahkemesi kararında belirtilen ve bilirkişi raporunda davalıya ait olduğu söylenen %43.75 oranındaki sorumluluk payına bağlı kalınmaksızın davacı tarafından yapılan tüm ödemelerin davalıdan tahsili gerektiği gerekçesiyle 137.141,23 TL'nin davalıdan alınıp davacıya ödenmesine, davacı alacağının 56.515,03 TL'sine ödeme tarihi olan 27.10.2015 tarihinden itibaren, 80.626,20 TL'sine ödeme tarihi olan 02.11.2015 tarihinden itibaren değişen oranlı avans faiziyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karara karşı davalı vekili istinaf kanun yoluna başvuruda bulunmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince, rücuen alacağa dayanak mahkeme ilamı ile hüküm altına alınan alacağın AYEDAŞ'ın yanı sıra davanın yöneldiği diğer davalılardan müteselsilen tahsili yönündeki karara dayalı olarak diğer müteselsil borçluların yanı sıra davacı AYEDAŞ aleyhine başlatılan icra takibi sonucu bu davaya konu edilen bedelin icra dosyasına davacı tarafından ödenerdiği, İHDS hükümleri uyarınca davalı Tedaş'ın sorumlu olduğu ve rücuya esas davanın davalıları tarafından davacı AYEDAŞ'a herhangi bir ödeme yapıldığına ilişkin bir bilgi ve belgenin dosyaya sunulmadığı da gözetilerek davalılar tarafından icra dosyasına yapılan ödemenin tamamının bu dosyanın davalısından talep edebileceği gerekçesiyle davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 7.026,09 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, 23.02.2021 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1340, Karar No: 2012/5255, Tarih: 03.04.2012

**(Kapatılan) 6. Hukuk Dairesi         2012/1340 E.  ,  2012/5255 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tespit

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı tespit davasına dair karar, davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, kiracı tarafından açılan ve taraflar arasındaki kira sözleşmesinin devam ettiğinin tespiti isteğine ilişkindir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Taraflar arasında 08.08.2007 tarihinde düzenlenen, 20 maddelik koşul içeren depo kira sözleşmesi ile kiralayan davalı ... Ticaret A.Ş.'e ait ... Liman sahasındaki kapalı depoların (silonun) davacı kiracıya kiralandığı konusunda, taraflar arasında uyuşmazlık bulunmamaktadır.

6570 Sayılı Yasanın uygulama alanı belirleyen 1.maddesinde "belediye teşkilatı olan yerlerle, iskele, liman ve istasyonlardaki gayrimenkullerin (musakkaf olmayanları hariç) kiralanmalarında, kiralayanla kiracı arasındaki hukuki münasebetlerde, bu kanun ile Borçlar Kanunu'nun bu kanuna aykırı olmayan hükümleri tatbik olunur" hükmü yer almaktadır. Bu nedenle taraflar arasındaki sözleşmenin niteliğine göre, kiralananın 6570 Sayılı Yasa kapsamında kaldığının kabulü gerekir. 6570 Sayılı Yasasının 11. maddesinde ise kiracı, kira müddetinin bitmesinden en az onbeş gün evvel mecuru tahliye edeceğini yazı ile bildirmediği takdirde sözleşme aynı şartlarla bir yıl uzatılmış sayılır. Kiraya verenin bu maddeye göre sözleşmeyi fesih etme yetkisi olmayıp, aynı kanunun 7. maddesindeki sebeplere dayanarak, dava yoluyla sözleşmeyi sona erdirme hakkı vardır.

Davacı kiracı, sözleşmesinin bitiminden onbeş gün öncesi herhangi bir ihtarda bulunmadığından, sözleşmenin aynı şartlarda birer yıl uzadığının davacının kiracılığının devam ettiğinin ve taraflar arasındaki sözleşmenin halen ayakta olduğunun kabulü gerekir. Mahkemece, talebin kabulüne karar verilmesi gerekirken, yazılı gerekçe ile davanın reddi hatalı olmuştur.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 03.04.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/20513, Karar No: 2017/703, Tarih: 01.02.2017

**19. Hukuk Dairesi         2016/20513 E.  ,  2017/703 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Mahkemece verilen direnme kararının 6763 Sayılı Yasanın 45. md. ile 6100 Sayılı HMK'ya eklenen geçici 4. madde çerçevesinde Dairemizce yeniden yapılan incelemesi sonucunda dosya incelendi, gereği görüşüldü.

- K A R A R -

Dairemizin 03/04/2014 tarih 2014/2511 Esas 2014/6657 Karar sayılı bozma ilamına karşı mahkemece direnilmesi üzerine verilen direnme kararı davalı vekili tarafından süresi içinde temyiz edilmiştir.

6100 sayılı HMK’ya 6763 Sayılı Kanun’un 45. maddesi ile eklenen Geçici 4. madde hükmü gereğince Dairemizce yeniden yapılan inceleme sonucunda Dairemizin bozma kararının usul ve kanuna uygun olduğu anlaşıldığından direnme kararına ilişkin dosyanın temyiz incelemesi için Yargıtay Hukuk Genel Kuruluna gönderilmesine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle dosyanın Hukuk Genel Kurulu'na gönderilmek üzere Yüksek Birinci Başkanlığa sunulmasına, 01/02/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.