muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/7657, Karar No: 2024/1916, Tarih: 19.03.2024

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıdaki tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; tarafların 120 17 595 III nolu dosya, 21.03.2018 tarihli kararı ile boşanmalarına karar verildiği, davacının dilekçesine yabancı mahkeme ilamının o ülke makamlarınca usulen onanmış örneği ve onanmış tercümesi ile ilamın kesinleştiğini gösteren ve yabancı ülke makamlarınca usulen onanmış yazıyla birlikte onanmış tercümesini eklediği, anılan kararın 19.04.2018 tarihinde kesinleştiği, yabancı mahkeme ilamında Türk kamu düzenine açıkça aykırı bir yönün bulunmadığı, yabancı mahkemedeki davanın davalısına savunma hakkının tanındığı, gerekli tebligatların tarafına yapıldığı, savunma hakkının kısıtlandığı ileri sürülerek yabancı mahkeme önünde istinaf yahut temyiz yoluna da başvurulmadığı, tanınma ve tenfiz koşullarının gerçekleştiği gerekçesiyle söz konusu yabancı mahkeme kararının boşanma, velâyet ve nafakaya dair hükmün Türkiye'de tanınmasına ve tenfizine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunulmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı vekili istinaf dilekçesinde; 2011 yılında müvekkilinin süreli oturma izninin İsviçre makamlarınca iptal edilmesi üzerine müvekkilinin Türkiye'ye dönmek zorunda kaldığını, müvekkilinin vize taleplerinin de kabul edilmediğini, davacının bunu fırsat bilerek müvekkili aleyhine İsviçre'de boşanma davası açtığını, boşanma davasında müvekkiline kendisini ifade etme hakkı tanınmadan gıyabında karar verildiğini, mahkemece verilen tanıma ve tenfiz kararının usul ve yasaya aykırı olduğunu, davacı tarafından sunulmuş gerekçeli karar bulunmadığını, davanın öncelikle dava şartı yokluğu nedeniyle usulden reddine karar verilmesi gerektiğini, her iki tarafta Türk vatandaşı olmasına rağmen, Türk Hukuku uygulanması gerekirken, İsviçre Hukukunun uygulandığını, müvekkilinin savunma hakkının ihlal edildiğini, müvekkilinin kendi imkanları ile gönderdiği cevap dilekçesinin mahkemeye ulaşmadığının anlaşıldığını, İsviçre Mahkemesince müvekkilinin davaya cevap vermediği, bu suretle ileri sürülen iddiaları kabul ettiği değerlendirilerek karar verildiğini, Türk hukukuna göre müvekkilinin cevap vermediğinin düşünülmesi durumunda davacının iddialarını inkar etmiş sayılması gerektiğini, müvekkilinin daha sonra yaşadığı sağlık problemleri nedeniyle sürecin tamamen dışında kaldığını, müvekkilinin adil yargılanma hakkının ihlal edildiğini belirterek, mahkeme kararının kaldırılmasına ve davanın reddine karar verilmesi istemi ile istinaf başvurusunda bulunmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıdaki tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davacı vekili tarafından yabancı mahkeme ilamının ülke makamlarınca usulen onanmış örneği ve onanmış tercümesi ile kesinleşme şerhinin sunulduğu, her ne kadar davalı vekili, davacı tarafça gerekçeli kararının sunulmadığını beyan etmiş ise de, yabancı mahkeme ilamı tercümesinden, gerekçeli kararının, kısa kararın tebliğinden itibaren 10 gün içinde talep edilmesi gerektiği, talep edilmediği takdirde hukuki yollardan vazgeçilmiş sayılacağının belirtildiği, taraflarca gerekçeli kararın Mahkemeden talep edilmediği, kararın itiraz edilmeksizin kesinleştiği, Basel-Landschaft West Sivil Bölge Mahkemesinin 21.03.2018 tarihli 120 17 595 III sayılı kararıyla tarafların boşanmalarına, tarafların ortak çocuklarının velâyetinin davacı anneye verilmesine, davalı babanın çocuklar reşit oluncaya kadar aylık ve peşin her çocuk için 200 İsviçre Frangı nafaka ödemesine, nafakanın davalının gelirinden bağımsız, fiyat artışına göre ayarlanmasına karar verildiği ve kararın 19.04.2018 tarihinde kesinleştiği, yabancı mahkemece dava dilekçesi ve mahkeme kararının davalıya tebliğ edildiği, davalının savunma hakkının ihlal edilmediği, Yabancı mahkeme ilamında Türk kamu düzenine aykırılık da bulunmadığı, tanıma ve tenfiz şartlarının gerçekleştiği, İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmesinin usul ve yasaya uygun olduğu gerekçesiyle istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili temyiz dilekçesinde; istinaf başvuru dilekçesini tekrarla kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davanın kabulü şartlarının gerçekleşip gerçekleşmediği noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri. 5718 sayılı Milletlerarası Özel Hukuk ve Usul Hukuku Hakkında Kanunu’nun 50 ilâ 57 nci maddeleri, 58 ile 59 uncu maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

19.03.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/6730, Karar No: 2022/135, Tarih: 11.01.2022

**4. Hukuk Dairesi         2021/6730 E.  ,  2022/135 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki tahkim davası hakkında Sigorta Tahkim Komisyonu Uyuşmazlık Hakem Heyeti tarafından başvurunun kabulü kararına davalı vekili tarafından itiraz edilmesi üzerine İtiraz Hakem Heyetinin itirazın reddine dair verilen kararının süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, dosya incelendi, gereği düşünüldü;

K A R A R

Davacı vekili; 05/08/2017 tarihinde davalının sigortacısı olduğu aracın karıştığı çift taraflı kaza sonucu davacının yaralandığını belirterek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere şimdilik toplam 100 TL tazminatın davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiş, talep miktarını 129.515,66 TL olarak artırmıştır.

Davalı vekili, talebinin reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Sigorta Tahkim Komisyonu Uyuşmazlık Hakem Heyetince, davacının talebinin kabulü ile 129.515,66 TL'nin 17/05/2019 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmiş; Uyuşmazlık Hakem Heyeti kararına karşı davalı vekilince itiraz edilmesi üzerine itirazın reddine karar verilmiş; İtiraz Hakem Heyeti kararı, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dava, trafik kazası nedeni ile cismani zarara dayalı maddi tazminat istemine ilişkindir.

Somut olayda, çift taraflı kaza meydana gelmiş olup, davacı motorsiklette yolcu konumundadır.

Davacı kazaya ilişkin 05/08/2017 tarihli ifadesinde; '' 05/08/2017 tarihinde saat 19.00 sıralarında abime ait motorsiklet ile gezerken, motorsiklet sendeleme yapınca bende yolcu konumumdaki yerimden atladım ve ayağımın üstüne düştüm. Abimde 112'yi aradı, beni hastaneye göttrdüler. Kaza olup olmadığını hatırlamıyorum'' şeklinde beyanda bulunmuştur. Bu haliyle davacı kendi beyanında kazadan önce motorsikletten atladığını belirttiğinden kaza nedeniyle yaralanmadığı, yaralanmasının atlamasından kaynaklı olduğu anlaşıldığından başvurunun reddi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir.

2-Bozma neden ve şekline göre davalı vekilinin diğer itirazlarının incelenmesine yer olmadığına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazının kabulü ile kararın BOZULMASINA, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin diğer itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine, 11/01/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/18127, Karar No: 2016/1899, Tarih: 04.02.2016

**18. Ceza Dairesi         2015/18127 E.  ,  2016/1899 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Gürültüye sebep olma

HÜKÜM : Beraat

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 56. maddesine göre "Herkes sağlıklı ve dengeli bir çevrede yaşama hakkına sahiptir. Çevreyi geliştirmek, çevre sağlığını korumak ve çevrenin kirlenmesini önlemek devletin ve vatandaşın ödevidir."

TCK'nın 183. maddesine göre ilgili kanunlarda belirlenen yükümlülüklere aykırı olarak, başka bir kimsenin sağlığının zarar görmesine elverişli bir şekilde gürültüye neden olan kişi cezalandırılır. Bu düzenleme ile kişilerin sağlıklı bir çevrede yaşama hakkı güvence altına alınmıştır.

2872 sayılı Çevre Yasasının 14. maddesi uyarınca kişilerin huzur ve sükununu beden ve ruh sağlığını bozacak şekilde ilgili yönetmeliklerle belirlenen standartlar üzerinde gürültü ve titreşim oluşturulması yasaklanmış, ulaşım araçları, şantiye, fabrika, atölye, işyeri eğlenme yeri, hizmet binaları ve konutlardan kaynaklanan gürültü ve titreşimin yönetmeliklerle belirlenen standartlara indirilmesi için faaliyet sahipleri tarafından gerekli tedbirlerin alınması gerektiği düzenlenmiştir.

Bu düzenlemeye dayalı olarak 04/06/2010 tarihli Resmi Gazetede Çevresel Gürültünün Değerlendirilmesi ve Yönetimi Yönetmeliği yayımlanmıştır.

Gürültüye neden olma suçunun belli bir mağduru yoktur. Toplumda yaşayan herkes bu suçun mağduru olabilir. Gürültünün belli olmayan bir kimseye karşı yapılması bu suçu TCK'nın 123. maddesindeki kişilerin huzur ve sükununu bozma suçundan ayırmaktadır. TCK'nın 123. maddesindeki suçun faili belli bir kimseyi hedef almakta iken, TCK'nın 183. maddesindeki suçun faili belli bir kimseyi hedef almamaktadır.

Bu suçun oluşması için sanığın ilgili Kanunlarda belirlenen yükümlülüklere aykırı olarak başka bir kimsenin sağlığının zarar görmesine elverişli bir şekilde gürültüye neden olması yeterlidir.

TCK'nın 183'teki suç somut tehlike suçudur. Suçun oluşması için gürültüye maruz kalan kişinin sağlığının bozulması gerekmez, gürültünün insan sağlağını tehlikeye düşürmeye elverişli olması yeterlidir.

Bu suçun oluşması için sanığın ilgili Kanunlarda belirlenen yükümlülüklere aykırı olarak başka bir kimsenin sağlığının zarar görmesine elverişli bir şekilde gürültüye neden olması yeterlidir.

TCK'nın 183'teki suç somut tehlike suçudur. Suçun oluşması için gürültüye maruz kalan kişinin sağlığının bozulması gerekmez, gürültünün insan sağlağını tehlikeye düşürmeye elverişli olması yeterlidir.

Somut olayda, Çevresel Gürültünün Değerlendirilmesi ve Yönetimi Yönetmeliğindeki değerleri aşan sanığa ait işyerinde 03.07.2010 tarihinde yapılan tespitler, Tekirdağ İl sağlık Müdürlüğü tarafından dosyaya ibraz edilen Orta Doğu Teknik Üniversitesi ve Hacettepe Üniversitesi'ne ait raporlar ile 27.10.2010 tarihli rapor birlikte değerlendirildiğinde, sanığın insan sağlığına zararlı olacak şekilde müzik yayını yapmak suretiyle gürültüye neden olduğu anlaşıldığından, atılı suçtan mahkumiyeti yerine dosya kapsamına uygun düşmeyen gerekçelerle yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

Kanuna aykırı ve O Yer Cumhuriyet savcısının temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden, HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 04.02.2016 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/10193, Karar No: 2017/8945, Tarih: 16.11.2017

**12. Ceza Dairesi         2016/10193 E.  ,  2017/8945 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Trafik Güvenliğini Tehlikeye Sokma

Hüküm : TCK nın 179/3-2, 50/3, 52/2-4 ve 5275 Sayılı Kanunun 106/3. maddeleri gereğince mahkumiyet

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın pişman olduğuna ilişkin temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-Sanık hakkında tayin edilen hapis cezasının gün para cezasına çevrilmesi sırasında, uygulanan kanun maddelerinin gösterilmemesi suretiyle CMK'nın 232/6. maddesine muhalefet edilmesi,

2-Sanık hakkında hükmolunan adli para cezasının taksitlendirilmesi akabinde taksitlerden birinin zamanında ödenmemesi halinde geri kalan kısmının tamamının tahsil edileceği ihtarı yapılması gerekirken, infazı kısıtlar biçimde ''taksitlerden birisi süresinde ödenmediği takdirde kalan ayların taksitlerin tamamının bir defa da sanıktan alınmasına'' karar verilmesi ile TCK'nın 52/4. maddesi gereğince ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceğinin ihtar edilmesi ile yetinilmesi yerine, infaz aşamasında nazara alınması gereken 5275 sayılı Kanun'un 106/3. maddesi gereğince de ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrilmesine karar verilmesi,

3-Sanık hakkında tayin edilen adli para cezasının taksitlendirilmesine karar verilirken, TCK'nın 52/4. maddesi uyarınca taksit sayısının, 4'ten az olamayacağı gözetilmeden, yazılı şekilde adli para cezasının 2 taksit halinde ödenmesine karar verilmesi,

3-Sanık hakkında tayin edilen adli para cezasının taksitlendirilmesine karar verilirken, TCK'nın 52/4. maddesi uyarınca taksit sayısının, 4'ten az olamayacağı gözetilmeden, yazılı şekilde adli para cezasının 2 taksit halinde ödenmesine karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak, yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden; hükmün 3. ve 4.paragraflarının hükümden çıkarılarak yerine, “Sanık hakkında hükmedilen 1 ay hapis cezası TCK’nın 50/3-1-a maddesi gereğince adli para cezasına çevrilmesine; TCK'nın 52/3. maddesi gereğince adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının 30 tam gün olarak belirlenmesine; TCK'nın 52/2. maddesi gereğince adli para cezasının bir gün karşılığı sanığın ekonomik ve sosyal durumu dikkate alınarak takdiren 20.TL olarak hesabıyla 600.-TL adli para cezası ile cezalandırılmasına” ibaresinin yazılması, hükmün 5. paragrafındaki “5275 Sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Yasanın 106/3. maddesi uyarınca hapse çevrilmesine,” ibaresinin, “hapse çevrileceğinin sanığa ihtarına” ve “kalan ayların taksitlerin bir defa da sanıktan alınmasına” ibaresinin”, “geri kalan kısmın tamamının tahsil edileceğinin” ibaresi olarak değiştirilmesi, aynı paragraftaki “ 2 AYDA EŞİT TAKSİTLERLE” ibaresinin de “birer ay ara ile 4 eşit taksitle” olarak değiştirilmesi suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün isteme uygun olarak DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 16.11.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/8226, Karar No: 2023/9429, Tarih: 23.10.2023

**5. Hukuk Dairesi         2023/8226 E.  ,  2023/9429 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2023/977 Esas, 2023/1120 Karar

I. YARGI YERİ BELİRLENMESİNE KONU KARARLAR

A. Silivri Sulh Hukuk Mahkemesinin 22.06.2022 Tarihli ve 2022/938 Esas, 2022/1015 Karar Sayılı Kararı

Hükümlünün adresinin ... Mah. ... Sok. No:6M/1 .../İstanbul olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

B. Çatalca Sulh Hukuk Mahkemesinin 22.11.2022 Tarihli ve 2022/563 Esas, 2022/969 Karar Sayılı Kararı

Hükümlünün cezaevine girmeden önceki adresinin ... Mahallesi ... Sokak No:37 İç Kapı No:1 .../Nevşehir olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

C. Nevşehir Sulh Hukuk Mahkemesinin 25.04.2023 Tarihli ve 2023/977 Esas, 2023/1120 Karar Sayılı Kararı

Hükümlünün cezaevine girmeden önceki son yerleşim yer adresinin Ferhatpaşa Mah. ... Sok. No:6M İç Kapı No:1 .../İstanbul olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

II. GEREKÇE

A. Uyuşmazlık

Uyuşmazlık, 4721 sayılı Türk Medenî Kanunu’nun (4721 sayılı Kanun) 407 nci maddesi uyarınca vasi atanması istemine ilişkindir.

B. İlgili Hukuk

1. Farklı bölge adliye mahkemelerinin yargı çevresinde kalan ilk derece mahkemeleri ile bölge adliye mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarının giderilmesi isteminin hukuki dayanağı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun’un (5235 sayılı Kanun) 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında yer alan düzenlemelerdir.

2. 4721 sayılı Kanun’un “Yerleşim yeri” başlıklı 19 uncu maddesinin birinci fıkrası şöyledir:

“Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

3. 4721 sayılı Kanun’un “Vesayet işlerinde yetki” başlıklı 411 inci maddesi şöyledir:

“Vesayet işlerinde yetki küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir.”

C. Değerlendirme

Dosya kapsamında yapılan incelemeye göre; hükümlünün cezaevine girmeden önceki son yerleşim yeri adresinin ... Mah. ... Sok. No:6M/1 .../İstanbul olarak tespit edildiği anlaşıldığından uyuşmazlığın Çatalca Sulh Hukuk Mahkemesinde çözümlenmesi gerekmektedir.

III. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

6100 sayılı Kanun’un 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Kanun’un 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrası gereğince, Çatalca Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE,

23.10.2023 tarihinde oy birliğiyle kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2279, Karar No: 2017/1327, Tarih: 14.03.2017

**14. Ceza Dairesi         2016/2279 E.  ,  2017/1327 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Cinsel taciz

HÜKÜM : Mahkumiyet, temyiz isteminin reddi

İlk derece mahkemesince temyiz isteminin reddine dair verilen Ek karar temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Gerekçesi gösterilmek suretiyle temyiz isteminin reddine dair verilen Ek karar usul ve kanuna uygun olduğundan, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle Ek kararın ONANMASINA, 14.03.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2012/31613, Karar No: 2013/22497, Tarih: 30.10.2013

**7. Ceza Dairesi         2012/31613 E.  ,  2013/22497 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : 4926 sayılı yasaya aykırılık, resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Beraat

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

İddianamedeki sevk ve olayın anlatılış biçimi ile iddianamenin dayanağını oluşturan Gümrük Müsteşarlığı Gümrük Başkontrolörlüğü tarafından düzenlenen 26.09.2008 tarih ve 08-03-299/4 sayılı soruşturma raporu ve tüm dosya içeriğine göre, sanıklardan Remzi'nin ithalatçı firma olan Forum Elektronik Sanayi ve Ticaret Limited Şirketi yetkilisi olduğu, sanık ...'in ise diğer sanık ...'nin babası ve suça konu eşyanın yurtdışından satın alındığı Almanya'da bulunan Dev Elektronik isimli gönderici firmanın sahibi bulunduğu, Forum Elektronik San. ve Tic. Ltd. Şti adına tescilli, 05.02.2004 gün ve 11715 sayılı ve 15.02.2005 tarih 20846 sayılı, 31.05.2005 gün ve 46044 sayılı, 13.05.2005 gün 70985 sayılı, 31.05.2005 gün 80417 sayılı, 08.07.2005 gün 102835 sayılı, 18.08.2005 gün 126390 sayılı ve 31.10.2005 gün 167866 sayılı serbest dolaşıma giriş beyannameleri konusu eşyanın beyanname ekindeki fatura bedellerinin, aynı eşyanın emsal ithalat beyannameleri fatura bedellerine göre düşük gösterildiği ve bu suretle toplam 7976,62 EURO gelir kaybına sebebiyet verildiğinden, vergi kaçırmak kastı ile sahte serbest dolaşıma giriş belgesi düzenlemek suretiyle atılı suçları işledikleri iddiası ile sanıklar hakkında kaçakçılık ve sahtecilik suçlarından dava açıldığı anlaşılmakla; emsal ithalatları yapan kuruluşlardan yeterli derecede ve konuya ışık tutacak nitelikte fiyat listeleri ve bu konuda yapılan ithallerle ilgili orijinal fatura örnekleri ve sair ithal belgelerine ait örnekler istenilerek ve bu kuruluşlardan seçilecek uzman bilirkişilere yeniden inceleme yaptırılmak suretiyle suç konusu eşyanın emsal ithalatlara kıyasla gerçek değerinin tespit ettirilmesi ve ithal eşyasının gümrük kıymetinin eşyanın satış bedeli olan yani ithal karşılığı gerçekte ödenen veya ödenecek fiyat olduğu hususu da gözetilerek, ithalatı gerçekleştiren sanıkların, suç konusu eşya ile ilgili olarak, satıcı firmadan mal bedeli olarak yaptıkları ödeme tutarı ve belgeler de araştırılıp, yine yurt dışındaki gönderici firma ile ilgili yurtdışı araştırması yapılarak sonucuna göre delillerin takdiriyle sanıkların hukuki durumlarının tayini gerekirken, eksik bilirkişi raporuna dayalı olarak yazılı şekilde hüküm tesisi,

2- Sanıkların aynı nitelikte eylemleri nedeniyle sanıklardan ...'in diğer oğlu sanık ... ile birlikte üzerlerine atılı kaçakçılık ve sahtecilik suçlarından cezalandırılmaları istemi ile açılan; Kadıköy 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 2008/58 Esas - 2009/383 Karar ile aynı mahkemenin 2008/294 Esas - 2009/310 Karar sayılı ve Bakırköy 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 2009/122 Esas - 2010/133 Karar sayılı dosyalarının birleştirilmesi ve delillerin birlikte değerlendirilmesi sureti ile suçlarının sübutu halinde sanıklarının devamlılık arzeden kaçakçılık eylemlerinin teşekkül halinde kaçakçılık suçuna vücut vereceği gözetilmeksizin yazılı şekilde karar verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan gümrük idaresi vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321.maddesi uyarınca BOZULMASINA, 30.10.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.