muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/5912, Karar No: 2023/1958, Tarih: 06.03.2023

III. OLAY VE OLGULAR

1.Sanığın Tunceli/Pülümür/Mutlu J.Krk.K.lığı emrinde görevli olduğu, 02.02.2015 tarihinde yol süresi de dahil olmak üzere onsekiz günlük kanuni izne gönderildiği, izninin nihayete ermesi neticesinde 20.02.2015 tarihinde en geç saat 23.59'a kadar birliğine katılış yapması gerekirken katılmadığı, 13.04.2015 tarihinde kendiliğinden gelerek birliğine katıldığı maddi vakıa olarak belirlenmiştir.

2.Sanık ifadesinde özetle; 20.02.2015 tarihinde saat 07.15'te İstanbul Sabiha Gökçen Havalimanından Erzincan'a uçağının olduğunu ancak uçağı kaçırdığı için o gün karakola gelemediğini ve cüzdanını düşürdüğü ya da çaldırdığı için yeniden uçak bileti almak için parası olmadığından uçak bileti alamadığını, polise ya da adlîyeye gidip cüzdanını kaybettiğine ilişkin herhangi bir bildirimde bulunmadığını, sonra Tekirdağ'a ailesinin yanına döndüğünü, firari olduğu dönemin bir kısmını Tekirdağ'da bir kısmını ise İstanbul'da geçirdiğini, kendisini boşlukta hissettiği için birliğine dönemediğini, ayrıca ailevi sıkıntılarının olduğunu, 13.04.2015 tarihinde de kendisi gelerek birliğine teslim olduğunu, öncelikle beraatini, mahkeme aksi kanaatte ise hakkında bir cezaya hükmedildiği taktirde hükmün açıklanmasının geri bırakılması müessesesinin uygulanmasını talep ettiğini beyan etmiştir.

3.Dosya içerisinde sanığa ait sevk belgesi, vaka kanaat raporu, izinden süresinde birliğine dönmediğine dair tutanak, kendiliğinden birliğine katıldığına dair tutanak ve tüm belgeler incelenerek değerlendirilmiştir.

4.Sanığa ait güncel adlî sicil kaydı, Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) üzerinden temin olunarak dava dosyasına eklenmiştir.

IV. GEREKÇE

1.Birliğinden izinli olarak ayrılan sanığın, kabul edilebilir bir mazereti olmaksızın, izin bitiminden itibaren altı tam gün içerisinde birliğine katılmaması eylemi, izin tecavüzü suçunu oluşturmaktadır.

2.1632 sayılı Kanun'un 66 ıncı maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinde düzenlenmiş olan izin tecavüzü suçunun oluşabilmesi için, sanığın birliğine zamanında özürsüz olarak dönmemesi koşulu aranmakta ise de Kanunda özürün ne olduğu ve kapsamı belirtilmemiştir. (Kapatılan) Askerî Yargıtayın yerleşik kararlarında, izin tecavüzü suçunda yer verilen bu özrün kapsamı, TSK İç Hizmet Yönetmeliğinin 57 nci maddesinin (b) bendi ve 58 inci maddelerinde öngörülen kıstaslar esas alınarak, beklenmeyen aniden ortaya çıkan ve sanığın zamanında Birliğine dönmesini zorlaştıran, engelleyen durumlar olarak kabul edildiği görülmekte ve ayrıca sanığın, kanuna aykırı eylemini bir an evvel sona erdirmeye veya mazeretini ortadan kaldırmaya yönelik hareketlerinin, kısaca, suç ve dehalet kasıtlarının dikkate alınması gerekmektedir.

3.Sanık tarafından cüzdanını kaybettiği ya da çaldırdığı için parası olmadığından yeni bir uçak bileti

3.Sanık tarafından cüzdanını kaybettiği ya da çaldırdığı için parası olmadığından yeni bir uçak bileti

alamadığı, kendini boşlukta hissettiği ve ailevi sıkıntıları olduğu şeklinde ileri sürdüğü savunmaların, askerlik hizmetine üstün tutulabilir nitelikte olmadığı, aniden ortaya çıkmadığı, sanığın birliğine katılmakta geciktiği süre içinde özür oluşturan hâli gidermeye yönelik olarak herhangi bir davranış sergilemediği dikkate alındığında; sanık hakkında kurulan hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

4.Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Pülümür Asliye Ceza Mahkemesinin, 31.12.2015 tarihli ve 2015/43 Esas, 2015/97 Karar sayılı kararında (Kapatılan 8. Kolordu Komutanlığı Askeri Mahkemesinin, 31.12.2015 tarihli ve 2015/362 Esas, 2015/611 Karar sayılı kararı) sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

06.03.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/15623, Karar No: 2018/7100, Tarih: 11.06.2018

**19. Ceza Dairesi         2016/15623 E.  ,  2018/7100 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

ŞİKAYETÇİ : ...

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. Maddesinin aynı Kanun'un 331/1. maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 11/06/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1855, Karar No: 2020/4937, Tarih: 07.10.2020

**12. Ceza Dairesi         2020/1855 E.  ,  2020/4937 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Karar Tarihi : 24/10/2019

Suç : Görevi İhmal

Hüküm : TCK'nın 257/2, 62/1, 51/1-8. maddeleri gereği mahkumiyet

Görevi ihmal suçundan sanığın mahkûmiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Karar Tarihi : 24/10/2019

Suç : Görevi İhmal

Hüküm : TCK'nın 257/2, 62/1, 51/1-8. maddeleri gereği mahkumiyet

Görevi ihmal suçundan sanığın mahkûmiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Olay gecesi ölenin saat 02:00-02:30 sıralarında uykusundan uyanarak kardeşi tarafından, kollarının ve göğsünün ağrıması şikayeti ile saat 02:35’de ... Devlet Hastanesi Acil Servisine araç ile getirildiği, acil polikliniğinde hekim olan sanık Dr. ... tarafından muayene edilerek panik atak, göğüs ağrısı, bronşit + myalji teşhisi ile, TA:110/80 mmHg ölçüldüğü, Dekort ve Novalgin ampul tedavisi uygulanan reçete yazılarak evine gönderildiği, ölenin acilden yürüyerek çıkıp kardeşi ile birlikte hastanenin karşısındaki eczaneye araç ile gittiği, ilaçları alındıktan sonra kardeşi tarafından aracın içinde baygın vaziyette görülüp hemen hastaneye geri götürüldüğü, hastanın ilk muayeneden yaklaşık yarım saat-kırk beş dakika sonra saat 03:10'da tekrar ex duhul olarak hastaneye geldiği, CRP uygulandığı, kardiyoloji uzmanının arandığı, nöbetçi uzman doktorun çağrıldığı, müdahalelere rağmen döndürülemediği ve ölümün kalp damar hastalığı sonucu meydana gelmiş olduğu; dosyada mevcut Adli Tıp 1. İhtisas Kurulunun 26.10.2011 tarihli raporunda; saat 02:30 sıralarında göğüs ve kol ağrıları ile uykusundan uyanarak hastanenin acil servisine gelen ve sanık tarafından muayene edilen kişiye şikayetleri ile uyumlu tetkiklerin yapılmaması (EKG, PA akciğer grafisi, kan biyokimyası, kardiak emzimler vs), müşahadeye alınıp takip edilmemesi, dahiliye veya kardiyoloji konsültasyonlarının istenmemesinin eksiklik olduğu, bunun yanında gerekli tetkiklerin ve tedavisinin zamanında yapılması halinde de kurtulmasının kesin olmadığı yönünde görüş bildirildiği; Yüksek Sağlık Şurası raporunda ise; hastanın ilk müracaat ve muayenesinde gerekli tetkik ve tahlillerin yapılmadığı, ancak gerekli tetkikler yapılsa dahi hastada mevcut olan kardiyomiyopatinin temel tetkiklerle tespitinin zor olduğu, kalp damarlarındaki %50 darlığın tek başına ölümü tevlid etmeyeceği ve hastada mevcut olan kardiyomiyopati'nin de ölümde payı olduğu, sanığın eylemlerinde eksiklik ve kusur bulunduğu, ancak bu kusur ile ölüm arasında illiyet bağının olmadığı görüşüne yer verildiği; Dairemiz'in 2015/14398 E, 2016/12604 K sayılı ve 10.11.2016 tarihli bozma kararında da belirtildiği üzere; sanığın, ölenin olay gecesi saat 02:35 te hastaneye ilk müracaat ettiğinde şikayetlerini ayrıntılı dinleyip, kol ve göğüs ağrısı şikayeti bulunduğunu da göz önüne alarak, Adli Tıp raporunda da belirtildiği üzere şikayetleri ile uyumlu tetkiklerini yaptırması, müşahadeye alıp takip etmesi, dahiliye veya kardiyoloji konsültasyonlarını istemesi gerekirken, bunları yapmamak şeklindeki eksik ve kusurlu eyleminin TCK'nın 257/2. maddesindeki ihmal suretiyle görevi kötüye kullanma suçu kapsamında değerlendirilerek cezalandırılmasına karar verildiği anlaşılarak yapılan incelemede;

Bozma ilamına uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin sanığın suç kastının olmadığına, hükmün açıklanmasının geri bırakılması hükümlerinin uygulanmamasına, kararın yasa ve usule aykırı olduğuna ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 07.10.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/14804, Karar No: 2009/16606, Tarih: 10.09.2009

**12. Hukuk Dairesi         2009/14804 E.  ,  2009/16606 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Çatalca 2. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 27/02/2009

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Çatalca (2). İcra Mahkemesinin 27.02.2009 tarih ve 2008/66 E, 2009/19 K. sayılı kararının alacaklı vekili tarafından temyiz edilmesinden sonra aynı vekilin vekaletnamedeki yetkisine dayanarak temyiz isteminden feragat ettiği tespit edilmekle temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ  : Alacaklı vekilinin temyiz dilekçesinin feragat nedeniyle  (REDDİNE), 10.09.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/15872, Karar No: 2017/18445, Tarih: 11.09.2017

**5. Hukuk Dairesi         2016/15872 E.  ,  2017/18445 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor yasa hükümlerine uygundur. Arsa niteliğindeki ... Mahallesi ... ada ... parsel sayılı taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesinde ve irtifak hakkı karşılığının tesbiti ile davalı idareden tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmediğinden hükmün açıklanan nedenle ONANMASINA, aşağıda yazılı kalan harcın alınmasına, peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 11/09/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1050, Karar No: 2021/45, Tarih: 18.02.2021

**Ceza Genel Kurulu         2017/1050 E.  ,  2021/45 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kararı Veren

Yargıtay Dairesi : 15. Ceza Dairesi

Mahkemesi :Ağır Ceza

Sayısı : 322-80

Nitelikli dolandırıcılık suçundan açılan kamu davasında yapılan yargılama sonucunda sanık ...'ın, TCK'nın 158/1-j-son, 62, 52 ve 53/1. maddeleri uyarınca 2 yıl 6 ay hapis ve 16.666 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluğuna ve taksitlendirmeye ilişkin Ankara 10. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 26.03.2013 tarihli ve 322-80 sayılı hükmün sanık müdafisi tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 15. Ceza Dairesince 24.05.2017 tarih ve 21785-11698 sayı ile;

"...Sanık müdafisinin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

5237 sayılı TCK'nın 158. maddesinin 1. fıkrasının (e), (f), (j) ve (k) bentlerinde sayılan hallerde adli para cezasının tayininde tespit olunacak temel gün, suçtan elde olunan haksız menfaatin iki katından az olmayacak şekilde asgari ve bu miktara yükseltilerek belirlenecek gün sayısı üzerinden arttırma ve eksiltmeler yapıldıktan sonra ortaya çıkacak sonuç gün sayısı ile bir gün karşılığı aynı Kanun'un 52. maddesi uyarınca, 20-100 TL arasında takdir olunacak miktarın çarpılması neticesinde sonuç adli para cezasının belirlenmesi gerektiği gözetilmeksizin, doğrudan haksız elde olunan yararın iki katının esas alınması fazla adli para cezası tayini,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca bozulmasına, ancak, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususun aynı Kanun'un 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan; hüküm fıkrasından adli para cezasına ilişkin sırasıyla '120 gün', '100 gün', '2.000 TL', '20.000 TL' ve '16.666 TL' adli para cezası terimlerinin tamamen çıkartılarak yerine sırasıyla '1000 gün', '833 gün' ve '16.660 TL' ibarelerinin eklenmesi suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün düzeltilerek onanmasına," karar verilmiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 14.06.2017 tarih ve 175123 sayı ile;

"...Aleyhe temyiz bulunmayan somut olayda nitelikli dolandırıcılık suçundan tayin olunan 120 gün adli para cezasının 1000 güne çıkartılması suretiyle düzeltilerek onama yapılıp yapılamayacağı hususu itirazımızın özünü oluşturmaktadır.

Konunun açıklığa kavuşması bakımından aleyhe bozma yasağı ve ceza miktarı yönünden kazanılmış hak kavramlarına kısaca değinmekte fayda bulunmaktadır.

Aleyhe bozma yasağı; 'temyiz davası yalnızca sanık veya müdafi ya da sanık lehine Cumhuriyet savcısı veya sanığın eşi ya da yasal temsilcisi tarafından açıldığında, hükümde, yaptırımın türü ve ağırlığı bakımından sonucu sanığın aleyhine ağırlaştırıcı, diğer bir deyişle, aleyhe sonuç verici düzeltmelerin yapılamaması veya kurulacak yeni hükümdeki cezanın, sanığın aleyhine olarak ilk hükümden daha ağır olamaması' şeklinde tanımlanmaktadır.

Aleyhe bozma yasağı; 'temyiz davası yalnızca sanık veya müdafi ya da sanık lehine Cumhuriyet savcısı veya sanığın eşi ya da yasal temsilcisi tarafından açıldığında, hükümde, yaptırımın türü ve ağırlığı bakımından sonucu sanığın aleyhine ağırlaştırıcı, diğer bir deyişle, aleyhe sonuç verici düzeltmelerin yapılamaması veya kurulacak yeni hükümdeki cezanın, sanığın aleyhine olarak ilk hükümden daha ağır olamaması' şeklinde tanımlanmaktadır.

Latince 'reformatio in pejus' olarak adlandırılan, öğreti ve uygulamada ise, 'lehe kanun yolu davası üzerine hükmü aleyhe değiştirmeme zorunluluğu, aleyhe düzeltme yasağı, aleyhe bozma yasağı, aleyhe bozmama zorunluluğu, yaptırımı ve sonuçlarını aleyhe kötüleştirememe yasağı, yaptırımı ve sonuçlarını ağırlaştıramama kuralı' olarak ifade edilen bu ilkenin amacı; hükmün aleyhine de bozulabileceğini düşünen sanığın, bazı davalarda istinaf ya da temyiz kanun yoluna başvurmaktan çekinmesinin önüne geçmek ve kanun yoluna başvurma hakkını daha özgürce kullanabilmesini sağlamaktır.

Bu kural, 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan 326. maddesinin 4. fıkrasında; 'hüküm yalnız sanık tarafından veya onun lehine Cumhuriyet savcısı veya 291. maddede gösterilen kimseler tarafından temyiz edilmişse, yeniden verilen hüküm, evvelki hükümle tayin edilmiş olan cezadan daha ağır olamaz.' şeklinde yasal düzenlemeye kavuşturulmuştur. Ceza muhakeme hukukumuzda bu madde dışında yaptırım ve cezayı aleyhe değiştirme yasağını düzenleyen başka bir hüküm de bulunmamaktadır. Buna göre ceza hukukunda genel anlamda kazanılmış hak kavramından bahsedilemeyeceği, yalnızca 1412 sayılı CMUK'nın 326. maddesinin son fıkrası uyarınca sınırlı biçimde uygulanabilecek bir 'cezayı aleyhe değiştirememe ilkesi' veya 'aleyhe düzeltme yasağı'nın söz konusu olduğunun kabulü gerekmektedir.

01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 307/4. maddesinde de; 'hüküm yalnız sanık tarafından veya onun lehine Cumhuriyet savcısı veya 262. maddede gösterilen kimselerce temyiz edilmişse, yeniden verilen hüküm, önceki hükümle belirlenmiş olan cezadan daha ağır olamaz.' düzenlemesine yer verilmek suretiyle, aleyhe bozmama ilkesi korunmuştur.

Kanunun açık düzenlemesinden de anlaşılacağı üzere; yaptırım ve sonuçlarını aleyhe değiştirme yasağının kapsamı yalnızca ceza ve yaptırım miktarı ile sınırlıdır. Kanun koyucu suçun niteliği veya adı yönünden sanık yararına kazanılmış bir hak tanımamıştır.

Ceza miktarı yönünden kazanılmış hak ise; sanık veya onun lehine ilgililer tarafından temyiz davası açıldığında, lehe bozma üzerine yeniden kurulan hükümle belirlenen cezanın ve sonucun önceki hükümle belirlenen cezadan ve sonuçtan daha ağır olmamasıdır.

Ceza miktarı yönünden kazanılmış hak ise; sanık veya onun lehine ilgililer tarafından temyiz davası açıldığında, lehe bozma üzerine yeniden kurulan hükümle belirlenen cezanın ve sonucun önceki hükümle belirlenen cezadan ve sonuçtan daha ağır olmamasıdır.

Gerek bozma ilamında, gerekse yerel mahkemece bozmadan sonra kurulan hükümde yaptırımı ve sonuçlarını aleyhe değiştirme yasağına bir aykırılığın söz konusu olup olmadığı, önceki ve sonraki hükümlerde yer alan ceza ve yaptırımların tüm yönleri ile karşılaştırılması suretiyle belirlenecektir.

Öğretideki; 'Kanun yolu davasının açılmasının bir sonucu da, sadece sanık lehinde açılan dava üzerine, yani sanık aleyhine kanun yoluna kimsenin gitmemiş olması hâlinde verilecek kararın eski kararla verilen 'cezadan' daha ağır olamamasıdır.' (Nurullah Kunter, Ceza Muhakemesi Hukuku, 9. Bası, s. 1063, 1117; Öztekin Tosun, Suç Muhakemesi Hukuku Dersleri Muhakemenin Yürüyüşü, İstanbul 1973, s. 211; Yener Ünver-Hakan Hakeri, Ceza Muhakemesi Hukuku, 6.Bası, Cilt:2, s. 344; Nur Centel-Hamide Zafer, Ceza Muhakemesi Hukuku, 6. Bası, s. 732.), 'Aleyhe değiştirmeme mecburiyeti sonuç ceza bakımındandır, suçun niteliği değişebilir. Aleyhe değiştirmeme mecburiyeti sadece sonuç ceza bakımından kabul edilince, hırsızlıktan mahkûm olan şahıs istinaf yoluna başvurduğunda, suçun ağır hırsızlık olduğu kabul edilebilecek, fakat ceza ağırlaştırılamayacaktır.' (Feridun Yenisey, Ceza Muhakemesi Hukukunda İstinaf ve Tekrar Kabulü Sorunu, İstanbul 1979, s. 84, 85.) şeklindeki görüşler de göz önüne alındığında, aleyhe bozma yasağının yalnızca ceza miktarı ile sınırlı olduğu, eylemin nitelendirilmesi ve suçun adının belirlenmesinde geçerli olmadığı sonucuna ulaşılmaktadır.

Ceza Genel Kurulunun 08.09.1992 gün ve 190-237, 29.09.1998 gün ve 196-277, 17.11.1998 gün ve 282-348, 09.07.2002 gün ve 158-289, 21.09.2004 gün ve 144-170, 07.10.2008 gün ve 198-211 ile 03.04.2012 gün ve 353-129 sayılı kararlarında da açıkça belirtildiği üzere, temyiz davasının yalnızca sanık veya varsa müdafi ya da sanığın yararına olarak Cumhuriyet savcısı ya da 1412 sayılı CMUK'nın 291. maddesinde belirtilen kişiler tarafından açılması veya hükmün kendiliğinden temyize tabi olması hâlinde, Yargıtayca suç niteliğinde yanılgıya düşüldüğü saptandığında aleyhe temyiz bulunmasa bile, cezanın tür ve miktarı yönünden kazanılmış hak saklı kalmak koşuluyla hükmün bozulmasına karar verilecektir. Aksinin kabulü hukuk kuralları ile kanuni düzenlemelerin ülke genelinde farklı uygulanmasına yol açar ki, bu durum eşitlik, adalet ve hakkaniyet ilkelerine aykırılık oluşturacaktır. Zira aynı eylem nedeniyle farklı mahkemelerde yargılanan sanıklardan, suçunun hukuki niteliği doğru olarak belirlenen sanığın mahkûmiyeti ile zamanaşımı, süreli veya süresiz olarak bir kamu görevini üstlenmekten yoksun bırakılma, seçme ve seçilme hakkının kaybı gibi hak yoksunluklarının yanında, muhtemel bir genel veya özellikle de özel af karşısında değişik sonuçlarla karşılaşmasına rağmen, suç vasfı yanılgılı olarak belirlenen sanığın, açıklanan sonuçlarla karşılaşmaması söz konusu olabilir ki, bu durum eşitlik ilkesi ile hak ve adalet duygusuna da uygun değildir. O hâlde, lehe temyiz davası üzerine suç vasfının saptanmasında yanılgıya düşüldüğünün belirlenmesi hâlinde cezanın tür ve miktarı yönünden kazanılmış hak saklı tutularak hükmün bozulmasına karar verilmelidir.

Somut olay bu açıklamalar ışığında değerlendirildiğinde;

Sanığın, nitelikli dolandırıcılık suçundan 3 yıl hapis ve 120 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, 62. madde ile hapis cezasının 2 yıl 6 aya, adli para cezasının 100 güne indirildiği, adli para cezasının TCK'nın 52/2 maddesi uyarınca günlüğü 20 TL'den 2.000 TL adli para cezasına çevrildiği, TCK'nın 158/son maddesi uyarınca adli para cezasının elde edilen haksız menfaatin iki katından az olamayacağı için 20.000 TL adli para cezasına çıkartıldığı, akabinde 62. madde uyarınca 16.666 TL adli para cezasına indirildiği, hükmün yalnızca sanık tarafından temyiz edildiği, aleyhe temyiz bulunmadığı için aleyhe bozma yasağının devreye girdiği, bu nedenle Yüksek Yargıtay 15. Ceza Dairesinin 120 ve 100 günü; 1000 gün ve 866 güne çıkartarak düzeltilerek onama yapamayacağı, aynı zamanda yerel mahkeme tarafından gün para cezasının tayin edilmesi nedeniyle, doğrudan haksız elde olunan yararın iki katının esas alındığına dair gerekçesinin de yerinde olmadığı ve yerel mahkeme hükmünün onanması gerektiği," düşüncesiyle itiraz kanun yoluna başvurmuştur.