muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/29589, Karar No: 2014/16132, Tarih: 01.10.2014

İncelenen dosya içeriğine göre; 2002 takvim yılına ilişkin defter ve belgelerini vergi incelemesine esas olmak üzere vaki istem üzerine merciine teslim etmediğinden bahisle eylemine uyan 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 359/a-2. maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılan sanık hakkında düzenlenen vergi inceleme raporlarında; somut bir zarara yer verilmediği, ancak defter ve belgelerin incelemeye ibraz edilmemesinden dolayı, katma değer vergisi beyanları yeniden hesaplanmak suretiyle, bu vergiler tarh edilerek, bunlara bağlı bir kısım cezalara hükmedildiği, bir başka ifade ile tarh edilen bu vergi ve cezaların eylemden doğan zarar niteliğinde bulunmadıkları anlaşılmaktadır. Şu halde sanığın vaki eylemi nedeniyle CMK'nun 231. maddesinde düzenlenen hükmün açıklanmasının geri bırakılması müessesesinin uygulanmasına engel oluşturabilecek somut bir zararın meydana geldiğinin kanıtlanamadığı cihetle; sabıkası da bulunmayan sanık hakkında "hükmün açıklanmasının geri bırakılmasının" takdir ve değerlendirilmesinde zorunluluk bulunduğu gözetilmeden, sanığın kurum zararını karşılamadığı şeklindeki yerinde olmayan gerekçeyle yazılı şekilde CMK’nun 231/5. maddesinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi,

3) Hükmolunan kısa süreli hapis cezası TCK'nun 51. maddesi uyarınca ertelenen sanık hakkında aynı Kanunun 53. maddesindeki hak yoksunluklarının uygulanmasına karar verilerek TCK'nun 53/4. maddesine muhalefet edilmesi,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 01.10.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5748, Karar No: 2013/8282, Tarih: 02.04.2013

**12. Ceza Dairesi         2013/5748 E.  ,  2013/8282 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : 765 sayılı TCK'nın 455/2-son, 59/2, 72, 40; 647 sayılı Kanunun 4 ve 5. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Bozmaya uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin eksik incelemeye dayalı olarak karar verildiğine, hükmün açıklanmasının geri bırakılmamasına ilişkin yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine; ancak,

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 13.12.2005 tarih, 2005/8-155 esas, 2005/164 karar sayılı içtihadında belirtildiği üzere, suç tarihi olan 2005 yılı itibariyle 765 sayılı TCK'nın 455/2. maddesinde öngörülen adli para cezasının alt sınırının, 5252 sayılı Kanunun 5/2. maddesi gereğince 450 TL olduğu gözetilmeksizin, sanık hakkında asgari hadden tayin edilen adli para cezasının 489 TL olarak belirlenmesi suretiyle sanığa fazla ceza tayini,

Kanuna aykırı olup, sanık müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak, yeniden yargılama gerektirmeyen bu hususun aynı Kanunun 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, mahkemenin takdiri de gözetilerek, B harfiyle belirtilen hükmün 1. bendindeki 765 sayılı TCK'nın 455/2. maddesi gereğince hapis cezası yanında hükmedilen adli para cezasının “450 TL”, kusur durumuna göre 765 sayılı TCK'nın 455/2-son maddesi gereğince 5/8 oranında indirim yapılan hükmün 2. bendindeki adli para cezasının “168 TL”, 765 sayılı TCK'nın 59/2. maddesi gereğince 1/6 oranında indirim yapılan hükmün 3. bendindeki adli para cezasının “140 TL”, aynı türden adli para cezalarının 765 sayılı TCK'nın 72. maddesi uyarınca toplanmasına ilişkin hükmün 5. bendindeki adli para cezasının “5600 TL” ve aynı bentte 647 sayılı Kanunun 5. maddesi gereğince taksitlendirmede esas alınacak adli para cezasının “5600 TL” olarak düzeltilmesi ve hükümdeki diğer hususların aynen bırakılması suretiyle, sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 02.04.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/23615, Karar No: 2016/17145, Tarih: 24.10.2016

**7. Hukuk Dairesi         2016/23615 E.  ,  2016/17145 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1- Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine,

2- Davacı, çalıştığı süre boyunca işveren tarafından ödenmesi gereken ilave tediye alacağının ödenmediğini bildirerek ilave tediye alacağının tahsilini talep etmiştir.

Davalı, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

492 sayılı Harçlar Kanununun 13/j maddesi Genel Bütçeye dahil idarelerin bu Kanunun 1 ve 3 sayılı tarifelerine giren bütün işlemlerinin harçtan müstesna olacağı belirtilmiştir.

Somut olayda davalının Medeni Kanun hükümlerine göre kurulan bir vakıf olması ve davalı hakkında yargı harcı alınmaması konusunda özel bir yasal düzenleme bulunmaması, ayrıca 25.01.1985 gün ve 5/1 sayılı İBK gözönünde tutulduğunda davalıdan harç alınması gerekmektedir. Mahkemece bu husus gözetilmeksizin davalının harçtan muaf olduğu gerekçesi ile harçtan sorumlu tutulmamış olması hatalı olup kamu düzenine ilişkin bu durum temyiz edenin sıfatına bakılmaksızın bozma nedenidir. Ancak bu yanlışlığın düzeltilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, hüküm bozulmamalı düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenle hüküm fıkrasının "2-" numaralı bendinin çıkarılarak yerine; "2- Alınması gereken 579,32 TL harçtan, peşin alınan 172,23 TL harcın mahsubu ile bakiye 407,09 TL harcın davalıdan alınarak ...'ye gelir kaydına, davacı tarafından peşin olarak yatırılan 172,23 TL harcın davalıdan alınarak davacıya verilmesine" rakam ve sözcüklerin yazılmasına, hükmün düzeltilmiş bu şekli ile ONANMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 24/10/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/13488, Karar No: 2013/29499, Tarih: 19.12.2013

**8. Ceza Dairesi         2013/13488 E.  ,  2013/29499 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük ve erteleme

Gereği görüşülüp düşünüldü:

I- ... Kriminal Polis Laboratuvarı Müdürlüğü'nün raporunda “Suça konu gaz tabancasının ses-gaz fişeklerini istimal etmek üzere imal edilmiş olduğu, ancak namlusu içerisinde bulunan gaz ayırıcı parçasının dairesel (ortasında boşluk bulunan) yapıda olduğu,bu haliyle de özel şekil ve nitelikteki fişeklerin ucunda bulunan kurşun küre veya saçma tanelerinin geçebileceği kadar bir boşluk sağladığı, çapına uygun ses ve gaz fişeklerinden iken bu fişeklerin renkli plastik parçalarının üzerine veya bu plastik parçalar çıkartılarak onların yerine saçma tanesi, kurşun, metal küre vb.yerleştirilmek suretiyle tadil edilerek özel nitelik kazandırılmış fişekleri istimale elverişli olduğunun belirtilmesi karşısında; Bilim, Sanayi ve Teknoloji Bakanlığından marka, model ve üretim yılı itibariyle silahın mevcut haliyle üretilmesine izin verilip verilmediği sorulup, üretim şeması getirtilip, üretim şemasının temin edilememesi halinde suça konu silahın gaz ayırıcı parçasının fotoğrafları, varsa faturası ve dosyadaki polis kriminal raporu eklenip üretici firmadan gaz ayırıcı parçanın mevcut şekli ile imal edilip edilmediği, izne uygun imalattan sonra gaz ayırıcı parça üzerinde mermi çekirdeği geçişine imkan verecek şekilde tadilat yapılıp yapılmadığı sorulup dosya kül halinde Adli Tıp Kurumu'na gönderilip, silahın üretim izni verilen orijinal haline uygun şekilde bilye geçişine imkan verecek nitelikte gaz ayırıcı parçasının tadil edilip edilmediğine dair alınacak bir rapor ile 6136 sayılı Yasa kapsamında kalıp kalmadığı hususu kesin olarak saptandıktan sonra sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerektiği gözetilmeden, eksik araştırma ile yazılı biçimde mahkumiyet kararı verilmesi,

II- Kabul ve uygulamaya göre de;

Sanığın adli sicil kaydında yer alan sabıkasının hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı olduğu ve CMK.nun 231. maddesinin uygulanmasına engel oluşturmadığı, sabıkasında yer alan diğer ilamın ise suç tarihinden sonra kesinleştiği anlaşılmakla, sanığın kişilik özellikleri ile duruşmadaki tutum ve davranışları gözönünde bulundurulup, yeniden suç işleyip işlemeyeceği hususunda edinilen kanaate göre karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, "sanığın sabıkası bulunduğundan" şeklinde yasal ve yeterli olmayan gerekçeyle hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 19.12.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/17705, Karar No: 2007/1897, Tarih: 16.02.2007

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2006/17705 E.  ,  2007/1897 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tescil davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı ... vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

K A R A R

Davacı, dava dilekçesinde sınırlarını bildirdiği ... Köyü ... mevkiinde bulunan taşınmazın tapuda kayıtlı olmadığını, imar ihya ve kazandırıcı zamanaşımı zilyedliği yoluyla taşınmaz edinme koşullarının yararına oluştuğunu iddia ederek Medeni Yasanın 713. maddesi hükmüne göre adına tescilini istemiştir. Mahkemece, 09.10.2000 gün ve 1998/138-2000/393 sayılı karar ile davanın kabulü ile 04.04.2000 tarihli krokideki (A) harfli 10000 m2 taşınmazın davacı adına tapuya tesciline) karar verilmiş, hüküm davalı Hazine tarafından temyiz edilmekle Hükmüne uyulan Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin 24/03/2005 gün ve 2005/454-3283 EK sayılı bozma kararı ile (Hükme esas alınan uzman orman bilirkişi raporunda çekişmeli taşınmazın % 5-10 meyilli olduğunu, kumtaşı, anakayadan oluşan 30-60 cm derinliğinde ... yapısı bulunduğunu, içinde orman ağacı kök ve dal artığı bulunmadığını, 1956 tarihli memleket haritası ile 1954 tarihli ... fotoğrafında kısmen çalılık kısmen de açık alanda kaldığını, taşınmazın 8840 m2’lik bölümünün % 20 eğimli olduğunu ve resmi belgelerde açık alanda kaldığını, orman sayılan yerlerden olduğunu, 12.675 m2’lik bölümünün ise, meyilinin % 5 olduğunu, erozyonik özellik taşımayan ... yapısında olduğunu, resmi belgelerde açık alanda kaldığını, orman sayılmayan yerlerden olduğunu açıklanmış olup, çekişmeli taşınmazın yörede 1955 yılında yapılan genel arazi kadastro çalışmalarında taşlık ... olarak tescil harici bırakıldığı, bitişik olarak bulunduğu 969 nolu kadastro parselinin Hazine adına tarla olarak tapuda kayıtlı olduğu, uzman bilirkişinin taşınmazın kısmen çalılık alanda kısmen de açık alanda kaldığını açıklamasına rağmen, memleket haritası olarak dosyaya sunduğu krokide; taşınmazın tüm etrafının yeşile ... ormanlık alan olarak gösterildiği, davacının talep ettiği 8840 m2’lik alanın da bu ormanlık alan içinde yer aldığı, bu bölümün uzman orman bilirkişi tarafından da orman olduğunun kabul edildiği, geriye kalan (A) harfli 10.000 m2’lik alanın ise, orman olmadığı açıklanmasına rağmen bilirkişinin düzenlediği krokiden, bu bölümün; etrafının tamamen yeşil ormanlık alan olarak gösterildiği ve Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 2004/8-242-292 sayılı kararı ile de öncesi orman olan yerde taşınmazın orman tahdidi yapılarak tahdit dışında bırakılıncaya kadar orman olduğu hususunun kabul edildiği, kaldı ki; (A) harfli bölüm 6831 Sayılı Yasanın 17/2 maddesi gereğince orman içi açıklık olarak kabul edilse dahi, 4 yönden ormanlık alan ile çevrili olması ve mülkiyet belgesinin bulunmaması nedeni ile (A) bölümünün de orman olarak kabulü gerektiği göz önüne alınarak; davanın tümüyle reddi yolunda hüküm kurulması gerektiği) sebebiyle bozulmuştur. Mahkemece,bozma kararına uyulduktan sonra davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, Medeni Yasanın 713. maddesi hükmü uyarınca tapusuz olan taşınmazın tesciline ilişkindir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, Medeni Yasanın 713. maddesi hükmü uyarınca tapusuz olan taşınmazın tesciline ilişkindir.

Taşınmazın bulunduğu yerde orman kadastrosu yapılmamıştır. Genel arazi kadastrosu işlemi ise, 1955 yılında yapılmış ve kesinleşmiştir. Kesinleşme tarihi ile davanın açıldığı tarih arasında 20 yıllık süre geçmiştir

Dosya kapsamına ve mahkemece uyulan bozma kararı gereğince işlem yapılarak hüküm kurulmuş olduğuna göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 16/02/2007 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/19010, Karar No: 2017/6815, Tarih: 16.10.2017

**10. Hukuk Dairesi         2015/19010 E.  ,  2017/6815 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : 1. İş Mahkemesi

Dava, rucüan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmün, taraflar vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ...tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davaya konu iş kazası, 20.07.2007 tarihinde, davalı Genel Müdürlüğe ait maden işyerinde 08:00/16:00 vardiyasında meydana gelmiştir. Akülü lokomotif sürücüsü Veli ... ve kancacı olan kazalı sigortalı...doluları alıp boş vagonları ayak dibine vermek üzere tertip edilmiştir....taban yolunda bulunan boş vagonları kancalamak isterken sol elini vagonun kenarına koyması nedeniyle bu eli makinanın kafa grubunun motoru ile vagon arasına sıkışarak kazalanmıştır.

Kurum müfettişi tarafından düzenlenen kusur raporunda, davalı işverenin kusurlu olmadığı tespit edilmiştir. Maddi tazminat dosyasından alınan kusur raporunda da, davalı işverenin kusurlu olmadığı tespit edilmiş, kusur raporu esas alınarak verilen karar da kesinleşmiştir.

Dosya kapsamındaki kayıt ve belgelerden;mahkemenin, dosyadan kusur raporu almadığı, maddi tazminat dosyasından alınan kusur raporuna dayalı olarak davanın reddine karar verdiği anlaşılmaktadır.

Mahkemece, olayın oluş biçimine göre; 506 sayılı Kanunun 26., 1475 sayılı Kanunun 73., 6331 sayılı Kanunun 37’nci maddesi uyarınca yürürlükten kaldırılan ancak zararlandırıcı sigorta olayının meydana geldiği tarihte yürürlükte bulunan 4857 sayılı İş Kanunu'nun 77’nci ve İşçi Sağlığı ve İş Güvenliği Tüzüğü'nün 2 vd. maddelerine uygun olarak düzenlenmesi gereği üzerinde durularak, davalı işveren ile sigortalının kusur oran ve aidiyetlerini maddi olaya uygun olarak belirleyecek nitelikte; iş güvenliği ve işçi sağlığı konularında uzman bilirkişiler kurulundan yöntemince düzenlenmiş kusur raporu alınarak, sonucuna göre karar verilmelidir.

Mahkemenin, yukarıda açıklanan maddi ve hukuki esaslar gözetilmeksizin yazılı şekilde hüküm kurması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, temyiz eden davacı Kurum ve davalı TTK Genel Müdürlüğü’nün bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 16.10.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/10902, Karar No: 2007/11153, Tarih: 27.09.2007

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2007/10902 E.  ,  2007/11153 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sözleşmenin iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün davacı avukatı tarafınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, vasisi tarafından açılan ve davacının ölümü ile miras şirketi mümessili tarafından takip edilen davasında, davacı ...’nin 25.8.1997 tarihinde davalı ...’a verdiği vekaletname gereğince, vekili tarafından ...’ye ait 247 parsel sayılı taşınmazın 16.2.1998 tarihinde noterde düzenlenen gayrimenkul satış vaadi sözleşmesi ile davalı ...’a satışının vaat edildiği, ...’ın da bu satış vaadi sözleşmesine dayanarak hakkında tescile icbar davası açtığını, oysa davacının vekalet verdiği tarihte hukuki ehliyeti bulunmadığını, bu nedenle verilen vekaletname kullanılarak yapılan satış vaadi sözleşmesinin yok hükmünde olduğunu ileri sürerek satış vaadi sözleşmesinin iptaline karar verilmesini istemiştir.

Davalı ..., 16.2.1998 tarihli satış vaadi sözleşmesine dayanarak ferağa icbar davası açtığını, iddiaların doğru olmadığını savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, Adli Tıp Raporu gereğince davacının akit tarihinde hukuki ehliyetini haiz olduğunun anlaşıldığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Davacının vekili ile davalı ... arasında düzenlenen 16.2.1998 tarihli gayrimenkul satış vaadi sözleşmesine dayanılarak davalı ... tarafından .../Tekirdağ Asliye Hukuk Mahkemesinin 1998/144 esas sayılı dava dosyası ile tapu iptal ve tescil davası açıldığı ve bu davanın derdest bulunduğu dosyanın incelenmesinden anlaşılmaktadır. Eldeki davanın konusunu oluşturan, gayrimenkul satış vaadi sözleşmesinin ehliyetsizlik sebebiyle yok hükmünde olduğu iddiası, davalı yanca açılan gayrimenkul satış vaadine dayanan tapu iptal ve tescil davasında değerlendirilmesi gereken bir iddiadır. Davacının ayrı ve müstakil bir dava açmakta hukuki yarar bulunmamaktadır. Açıklanan nedenlerle davanın hukuki yarar yokluğu nedeniyle reddine karar vermek gerekirken, Mahkemece bu husus gözden kaçırılarak yazılı şekilde esastan inceleme yapılarak hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir. Ne var ki bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, kararın gerekçesinin değiştirilmek suretiyle sonucu itibariyle doğru bulunan hükmün onanmasına karar verilmesi HUMK.nun 438/son maddesi hükmü gereğidir.

2-Yazılı gerekçeye göre davacının sair temyiz itirazlarının incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ:1 nolu bentte açıklanan nedenlerle sonucu itibariyle doğru olan hükmün gerekçesinin düzeltilerek ONANMASINA, 2 nolu bentte açıklanan nedenlerle diğer temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden tarafa iadesine, 27.9.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/736, Karar No: 2017/6576, Tarih: 20.12.2017

**14. Ceza Dairesi         2015/736 E.  ,  2017/6576 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, kasten yaralama

HÜKÜM : Mahkûmiyet, sanık ...'in temyiz isteminin reddi

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dosyanın incelenmesinde 17.07.2014 tarihli duruşma tutanağında zabıt katibinin, sanık ...'in istinabe yoluyla savunmasının alınmasına ilişkin Afşin Asliye Ceza Mahkemesinin 29.03.2011 günlü, 2011/44 Tal. sayılı ve aynı mahkemenin 11.01.2013 günlü, 2012/523 Tal. sayılı duruşma tutanaklarında zabıt katibinin, sanık ...'ın istinabe yoluyla savunmasının alınmasına ilişkin Afşin Asliye Ceza Mahkemesinin 12.07.2011 günlü, 2011/259 Tal. sayılı duruşma tutanağında zabıt katibinin ıslak imzaları ile Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) üzerinde yapılan kontrole göre elektronik imzalarının bulunmadığı anlaşıldığından, söz konusu imza eksikliklikleri tamamlandıktan ve sanık ...'in temyiz isteminin reddine dair verilen 01.12.2014 tarihli Ek kararı 11.12.2014 havale tarihli dilekçeyle temyiz etmesine karşılık bu hususta tebliğnamede görüş bildirilmediği anlaşıldığından, anılan temyizle ilgili ek tebliğname düzenlendikten sonra Dairemize iade edilmek üzere esası incelenmeyen dosyanın mahkemesine gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 20.12.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9259, Karar No: 2016/16826, Tarih: 28.12.2016

**3. Hukuk Dairesi         2016/9259 E.  ,  2016/16826 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki istirdat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, davalı ... şirketinin, düzenlediği faturalar ile kendisinden hukuka aykırı olarak kayıp-kaçak bedeli adı altında fazladan ücret tahsil ettiğini ileri sürerek; fazlaya ilişkin hakların saklı kalması kaydıyla şimdilik 500,00 TL kayıp kaçak bedelinin işleyecek faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiş; 29/01/2016 tarihli dilekçesi ile de talebini 8.855,24 TL'ye yükseltmiştir.

Davalı, kayıp-kaçak bedelinin ilgili mevzuat çerçevesinde abonelere yansıtıldığını ve uygulanmasının yasal bir zorunluluk olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; davalı ... şirketinin, kayıp-kaçak bedelini elektrik abonesi olan davacı taraftan tahsil etmesinin yasal dayanağı bulunmadığı gerekçe gösterilerek davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafça temyiz edilmiştir.

1-) Dava, elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp-kaçak bedelinin istirdatı istemine ilişkindir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 21.05.2014 tarih ve 2013/7-2454 Esas 2014/679 K. Sayılı kararı ve Dairemiz kararları ile Anayasanın Vergi ödevi Başlıklı 73. maddesindeki “... Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülükler kanunla konulur, değiştirilir veya kaldırılır..." şeklindeki düzenlemeye göre; kayıp-kaçak, sayaç okuma, dağıtım, perakende hizmet ve iletim bedeli uygulamasının EPDK Kararları ve tebliğleri çerçevesinde uygulama arz eden kanunlar ve ikincil mevzuat hükümleri çerçevesinde EPDK tarafından belirlenerek uygulandığı, bu tarihteki mevcut hukuki düzenlemenin EPDK'na sınırsız bir fiyatlandırma ve tarife unsuru belirleme hak ve yetkisi vermediği, özellikle kaçak (elektrik enerjisinin hırsızlanması) bedellerinin kurallara uyan abonelerden tahsili yoluna gitmenin hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaşmadığı, bu faturalara yansıtılan diğer kalemlere ilişkin bedel miktarlarının şeffaflık ilkesi ile denetlenebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne bedel ödendiğinin bilinmesininde şeffaf hukuk devletinin vazgeçilmez unsuru olduğu, EPDK kararları ile bu bedellerin mevcut mevzuat kapsamında tüketicilerden alınmasının hukuka uygun olmadığı kabul edilmiştir.