muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/5366, Karar No: 2024/12230, Tarih: 18.12.2024

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafii; Bölge Adliye Mahkemesinin bozma kararları sonrasında sanığın kazanılmış haklarının gözetilmesi ile karardaki hukuka aykırılıkların giderilmesi gerektiğini belirterek hükmü temyiz etmiştir.

III. GEREKÇE

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Görev gereği yasal olarak tevdi edilen malın belli bir süre kullanılıp herhangi bir uyarı, ihbar, şikayet veya soruşturma olmaksızın kendiliğinden iade edilmesi halinde kullanma zimmeti, aksi takdirde temellük zimmetinin söz konusu olacağı, buna göre suç tarihlerinde 122 sayılı Selçuk Tarım Kredi Kooperatifinde imzaya yetkili müdür yardımcısı olarak görev yapan sanığın, Türkiye Tarım Kredi Kooperatifleri Merkez Birliği Teftiş Kurulu müfettişi ... tarafından belirlenen zimmet eylemlerinden önceki, başka bir anlatımla herhangi bir uyarı, ihbar, şikayet veya soruşturma olmaksızın kendiliğinden iadesine konu olan mal edinme fiillerinin kullanma zimmeti, sonraki mal edinme eylemlerinin de temellük zimmeti vasfında olacağı göz önünde bulundurularak;

Sanığın, kullanma ve temellük zimmeti niteliğindeki eylemlerini ve miktarını ayrı ayrı belirleyen, kullanma zimmeti yönünden ayrıca nemasına ilişkin hesaplama içeren bilirkişi raporu alınmasından sonra, 5237 sayılı Kanun'un 249. maddesinin uygulanma koşullarının bulunup bulunmadığının karar yerinde tartışılması ve hukuki durumunun buna göre takdir ve tayini gerektiği gözetilmeden, eksik araştırma ve yetersiz gerekçe ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

5237 sayılı Kanun'un 247/1, 247/2 ve 43. maddeleri uyarınca tayin edilen hapis cezasında aynı Kanun'un 62. maddesi uyarınca yapılan indirim sırasında yılların aylara tahvili sonucu "7 yıl 9 ay 22 gün" yerine "6 yıl 21 ay 22 gün" hapis cezası şeklinde eksik cezaya hükmolunması,

Kooperatif yöneticisi ve denetçisi olmayan sanık hakkında, 5237 sayılı Kanun'un 53/5. maddesi uyarınca hak yoksunluğuna karar verilirken 53/1 -a yerine 53/1 -d madde-fıkra ve bendindeki hak ve yetkilerin kullanılmasının yasaklanmasına karar verilmesi,

Hukuka aykırı görülmüştür.

IV. KARAR

1.Ön inceleme bölümünde açıklanan nedenle, Ticaret Bakanlığı vekilinin temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun'un 298/1. maddesi uyarınca, Tebliğııame'ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

2.Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle, sanık müdafıinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden, İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 10. Ceza Dairesinin Kararının, sanığın kazanılmış haklan saklı tutularak, 5271 sayılı Kanun'un 302/2 ve 307/5. madde ve fıkraları gereği, Tebliğname'ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

2.Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle, sanık müdafıinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden, İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 10. Ceza Dairesinin Kararının, sanığın kazanılmış haklan saklı tutularak, 5271 sayılı Kanun'un 302/2 ve 307/5. madde ve fıkraları gereği, Tebliğname'ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/2-b maddesi uyarınca gereği için karan veren İzmir 11. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 10. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

18.12.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/12656, Karar No: 2013/8328, Tarih: 09.09.2013

**5. Ceza Dairesi         2012/12656 E.  ,  2013/8328 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Görevi yaptırmamak için direnme

HÜKÜM : Mahkümiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma, duruşma gözönünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 09/09/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/22702, Karar No: 2013/749, Tarih: 21.01.2013

**3. Hukuk Dairesi         2012/22702 E.  ,  2013/749 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE ... (AİLE) MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen nafaka davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.

Davacı vekili dilekçesinde; müvekkilinin, ...-... yıldır anne ve babası olan davalılara baktığını, ancak davalıların bir neden göstermeksizin müvekkilini evden attıklarını, hiçbir yerden geliri bulunmayan müvekkilinin dava dışı kardeşinin yanına sığınmak zorunda kaldığını ileri sürerek; davalıların, müvekkiline 250’şer TL yardım nafakası ödemesine hükmedilmesini talep etmiştir.

Davalılar vekili; davacının, birlikte kaldıkları süre içerisinde müvekkillerinin maaşlarını vekil sıfatıyla çektiğini, ancak davacının bakımları ile ilgilenmemesi nedeniyle müvekkillerinin uzun süre gıdasız kaldıklarını, bu nedenle kardeşlerinin davacıya karşı tavır aldığını, diğer taraftan müvekkillerinden Hasan Hüseyin’in gözlerinin görmediğini, Kezban’ın ise yürüme sorunu bulunduğunu, bu nedenle bakıma muhtaç olan müvekkillerinin bakıcı tutmak zorunda kaldıklarını, elde ettikleri gelirlerinin ise geçinmeleri için yeterli olmadığını savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece; davacının yaşamsal ihtiyaçlarını karşılayamadığı gerekçesiyle; davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

TMK. nun 364. maddesine göre; “Herkes yardım etmediği takdirde yoksulluğa düşecek olan üstsoyu ve altsoyu ile kardeşlerine nafaka vermekle yükümlüdür.”

Yine aynı kanunun 365. maddesinin .... fıkrasında ; “Dava, davacının geçinmesi için gerekli ve karşı tarafın mali gücüne uygun bir yardım isteminden ibarettir.” düzenlemesi yer almıştır.

Yukarıda açıklanan yasal düzenlemeler uyarınca, davacıya nafaka bağlanabilmesi için davacının yardım edilmediği takdirde yoksulluğa düşüp düşmeyeceğinin araştırılması gereklidir.

Somut olayda; davacının, 1990 yılında boşanmış olduğu anlaşılmaktadır. Ne var ki mahkemece, davacının boşandığı eşinden yoksulluk nafakası alıp almadığı araştırılmadan eksik inceleme ile hüküm kurulmuştur.

Bundan ayrı, 1926 doğumlu olan davalı babanın gözlerinin görmediği, 1932 doğumlu olan davalı annenin ise yürüyemediği, ayrıca yaşları nedeniyle başka sağlık sorunlarının da bulunabileceği, bu nedenle bakıma muhtaç olan davalıların bu ihtiyaçlarını karşılamak amacıyla bakıcı tuttukları da dosya kapsamıyla sabittir. Buna göre mahkemece, davacıların sosyal ve ekonomik durumları ile davacının ihtiyaçları karşılaştırılarak, davacının ihtiyaçlarını asgari ölçüde karşılayacak, davalıların geliri ile de orantılı olacak şekilde “hakkaniyete” uygun bir nafakaya hükmedilmesi gerekirken, davacı lehine ... nafaka takdir edilmesi doğru görülmemiştir

Bu itibarla, yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK. nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, ....01.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/7066, Karar No: 2014/6464, Tarih: 10.11.2014

**15. Hukuk Dairesi         2013/7066 E.  ,  2014/6464 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiş, davalı vekili tarafından duruşma istenmiş olmakla duruşma için tayin edilen günde davacı vekili Avukat ... ile davalı vekili Avukat ... geldi. Temyiz dilekçelerinin süresi içinde verildiği anlaşıldıktan ve hazır bulunan taraflar avukatları dinlendikten sonra vaktin darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması başka güne bırakılmıştı. Bu kere dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre tarafların yerinde olmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, 1.100,00'er TL duruşma vekâlet ücretinin taraflardan karşılıklı olarak alınarak Yargıtay'daki duruşmada vekille temsil olunan diğer tarafa verilmesine, aşağıda yazılı bakiye 0,90 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan, bakiye 2.108,80 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, karara karşı tebliğ tarihinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme isteminde bulunulabileceğine 10.11.2014 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

Dava, iş sahibince ödenen damga vergisi ödemelerinin yükleniciden rücu'en tahsiline yönelik alacak davasıdır. Davacı banka iş sahibi, davalı şirket ise yüklenicidir. Davacı banka vekili, davalı yüklenici şirketin ödemesi gereken damga vergilerinin müvekkillerince ödendiğini, damga vergisinden sorumluluğun davalı yüklenicide olduğunu, ödemeden sonra yapılan ödemeyi davalıdan rücu'en talep ettiklerini, bedelin ödenmediğini

belirterek tahsiline karar verilmesini talep etmiş, davalı yüklenici şirket vekili ise, davanın reddini savunmuş, mahkemece yapılan yargılama sonucunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, verilen taraf vekillerince süresinde temyiz edilmiştir.

Taraflar arasında eser sözleşmesi niteliğinde 18.01.2006, 01.06.2006, 07.09.2006, 20.02.2006, 28.02.2007 ve 27.12.2006 tarihli sözleşmelerin düzenlendiği konusunda ihtilâf bulunmamaktadır. Bu sözleşmelerin 7. ve 8. Maddesinde her türlü vergi, resim ve harçlarla diğer giderlerin yükleniciye ait olduğu kararlaştırılmıştır.

Taraflar arasında eser sözleşmesi niteliğinde 18.01.2006, 01.06.2006, 07.09.2006, 20.02.2006, 28.02.2007 ve 27.12.2006 tarihli sözleşmelerin düzenlendiği konusunda ihtilâf bulunmamaktadır. Bu sözleşmelerin 7. ve 8. Maddesinde her türlü vergi, resim ve harçlarla diğer giderlerin yükleniciye ait olduğu kararlaştırılmıştır.

Sözleşmede vergi ve harçlardan yüklenicinin sorumlu olduğunun belirlenmiş olmasına rağmen, davacı banka yönetim kurulu 10.03.2011 tarih 10 nolu toplantısı ile tahakkuk ettirilen vergi cezalarının 6111 sayılı Kanun kapsamında banka tarafından ödenmesine karar verilip, bu bedel ilgili vergi dairesine ödenmiştir. Ödenen verginin kaynağı sözleşmenin birden fazla nüsha yapılmasından dolayı olup, dosyaya celp edilen deliller ile davalı vekilinin temyiz dilekçesine eklediği Danıştay 7. Dairesi'nin örnek kararları kapsamında bu verginin dava konusu edilmiş olması halinde yargı organınca iptâl edilerek ödemeden kurtulma ihtimalinin yüksek olduğu anlaşılmaktadır. Davacı banka yönetim kurulu, sözleşmeye göre vergiyi ödemede esasen sorumlu olan davalı şirketin yerine geçerek vergi borcunu ödemekle davalı şirketin vergiye ilişkin kanun yoluna gitme hakkını elinden almış bulunmaktadır. Verginin ödenmesinde davacı bankanın yasa yoluna gitmeyerek kusurlu olduğu da anlaşılmaktadır. “Hiç kimse kendi kusurundan hak elde edemez” ilkesi gereğince kusurlu olan bankanın davacıya rücu etmesini hukuk düzeni korumaz. Danıştay 7. Dairesi'nin 20.02.1982 tarih 1984/3147 Esas, 1986/437 Karar sayılı kararı emsal gösterilerek dava yoluna gidilmiş olması halinde damga vergisi borcunun terkini mümkün olduğu halde (nasıl olsa sözleşmeye göre gerçek vergi yükümlüsüne rücu hakkım var) düşüncesi ile vergi dairesince tarh ve tahakkuk ettirilen damga vergisi borcunun ödenmiş olması, davacı bankanın iyi niyetli olması halinde dahi kendi kusurundan hak elde edemeyeceği ve davalıya rücu edemeyeceği, bu nedenle davanın reddi gerektiği görüşünde olduğumdan, sayın çoğunluğun davanın kısmen kabulüne ilişkin kararın onanması yönündeki görüşüne katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2012/14940, Karar No: 2013/14763, Tarih: 23.09.2013

**4. Hukuk Dairesi         2012/14940 E.  ,  2013/14763 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 21/11/2011 gününde verilen dilekçe ile alacak istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kabulüne dair verilen 12/06/2012 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, liman hizmetleri tarifesine göre davalının tesislerine yanaşan gemilere ait yükleme ve boşaltma ücretlerinin davalıdan tahsili istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; karar, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

3533 sayılı Yasa'nın 1. maddesine göre genel, katma ve özel bütçelerle yönetilen daireler ve belediyelerle sermayesinin tamamı devlete veya belediyelere yahut özel idarelere ait olan daire ve müesseseler arasında çıkan uyuşmazlıklardan adli yargının görevi içinde bulunanlar o Yasa'da yazılı tahkim usulüne göre çözümlenir.

Tarafların sıfatı gereği aralarındaki uyuşmazlığın tahkim usulüne göre çözümlenmesi gerektiği gözetilerek sözü edilen Yasa uyarınca dava dilekçesinin görev yönünden reddine karar verilmesi gerekirken işin esasının incelenmiş olması usul ve yasaya aykırı olup kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen nedenle BOZULMASINA; bozma nedenine göre öteki yönlerin incelenmesine şimdilik yer olmadığına 23/09/2013 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

(M)

KARŞI OY YAZISI

Davacı..... 28/10/1984 tarihli 18559 sayılı Resmi Gazetede yayınlanan ana statüsü gereğince bir kamu iktisadi teşebbüsüdür. 233 sayılı Kanun Hükmündeki Kararnamenin 4. maddesinde kamu iktisadi teşebbüslerinin bu kararname ile saklı tutulan hususlar dışında özel hukuk hükümlerine tabi olduğu belirtilmektedir.

Şu durumda, eldeki davada Adli Yargı görevli olup, dairemiz çoğunluğunun davaya hakem sıfatıyla bakılması yolundaki bozma kararına katılmıyorum. 23/09/2013
Yargıtay — Esas No: 2012/3615, Karar No: 2012/7532, Tarih: 22.03.2012

**3. Hukuk Dairesi         2012/3615 E.  ,  2012/7532 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:SULH HUKUK MAHKEMESİ

Dava dilekçesinde kira parasının 01.06.2009 gününden başlayarak aylık 390 TL olarak ve 01.06.2010 gününden başlayarak aylık 500 TL olarak tesbiti istenilmiştir. Mahkemece davanın kısmen kabulü cihetine gidilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz istemlerinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.Davacı vekili dilekçesinde; davacı kuruma ait işyerinde davalının 01.06.2005 tarihinden itibaren kiracı olduğunu, davalının 2009 yılı için aylık 370 TL, 2010 yılı için aylık 450 TL kira bedeli ödediğini ancak bu miktarların emsallere göre düşük olduğunu belirterek 01.06.2009 tarihinde başlayan dönem için aylık kira parasının 390 TL olarak, 01.06.2010 tarihinde başlayan dönemin aylık kira parasının 500 TL olarak tespitine ve birikmiş kira farkı alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.Davalı vekili; taraflar arasında yapılan 01.06.2005 başlangıç tarihli kira sözleşmesi gereğince davalının 01.06.2009 dönemi için aylık 370 TL, 01.06.2010 dönemi için ise aylık 450 TL kira ödemesinde bulunduğunu, davacının taleplerinin fahiş olduğunu belirterek davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, davacının tespitini istediği 01.06.2009 dönemi için, bilirkişi raporunda hak ve nesafete göre belirlenen kira bedeline göre aylık kirası olan 430 TL üzerinden %10 indirim yapılmak suretiyle aylık 387 TL olarak, 01.06.2010 tarihindeki kiranın da, ÜFE artış oranının yeniden değerlendirme oranından düşük olması nedeniyle %7.7 oranında artırılarak aylık 416,79 TL olarak tespitine, birikmiş kira alacağının tahsili ile ilgili karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince süresinde temyiz edilmiştir.

Taraflar arasındaki kira sözleşmesi 01.06.2005 başlangıç tarihli, bir yıl süreli ve aylık 285 TL kira bedelli olup yıldan yıla yenilenerek süregelmiştir. Davacı 30.05.2011 tarihli dava dilekçesi ile 01.06.2009 ve 01.06.2010 dönemlerine ilişkin kira bedellerinin tespitini talep etmektedir. Ancak kira bedelinin tespiti istenen dönem geçtikten sonra o döneme ilişkin kira bedelinin tespiti için dava açılamaz. Buna göre, davanın açıldığı tarih itibariyle kira bedelinin tespiti istenebilecek 01.06.2010 döneminden önceki, geçmiş olan 01.06.2009 dönemi için talebin reddine karar verilmesi gerekirken kabulü doğru görülmemiştir.Diğer taraftan tespiti istenilen diğer kira dönemi olan 01.06.2010 yılına ilişkin istem, ilk dönemi takip eden beşinci döneme ilişkindir.Taraflar arasındaki kira ilişkisinin kurulmasından itibaren üç yıldan fazla bir zaman geçmiş ise, kural olarak yeni dönem kira parasının 18.11.1964 gün ve 2/4 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı gereğince hâkim tarafından hak ve nesafet kurallarına göre saptanması gerekir.18.11.1964 gün ve 2/4 sayılı Y.İ.B.K. ve yerleşik Yargıtay uygulamalarına göre “hak ve nesafet” ilkesi uyarınca hakim bu sınırlamayı yaparken, öncelikle tarafların tüm delilleri varsa emsal kira sözleşmeleri aslı veya onaylı örnekleri dosyaya alınmalı, bilirkişi marifetiyle kiralanan taşınmaz ve taraf emsalleri tek tek görülüp incelenmeli, böylece elde edilen veriler somutlaştırılarak, dava konusu yer ile ayrı ayrı (konumu, çevresi, niteliği, kullanım şekli, kira başlangıç tarihi, kira süreleri vb.) kira parasına etki eden tüm nitelikleri karşılaştırılmalı, emsal kira bedellerinin niçin uygun emsal olup olmadığı somut gerekçelerle açıklanmalı, dava konusu taşınmazın yeniden kiraya verilmesi halinde (boş olarak)getirebileceği kira parası belirlenmeli ve davalı tarafın savunması dikkate alınarak ekonomik olumsuzlukların kira paraları üzerindeki etkileri karşılaştırmalı olarak incelenmelidir.Dava konusu yerin yukarıda açıklandığı üzere getirebileceği kira parası usulünce saptandıktan sonra, bu husus dikkate alınmak suretiyle (davalı kiracının rızası ile ödediği kira parasından da daha az miktarda olmamak üzere) hak ve nesafet kurallarına göre, tespiti istenilen kira dönemi olan 01.06.2010 yılına ilişkin hâkimce bir kira parası takdir edilmelidir.Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 22.03.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/594, Karar No: 2013/13176, Tarih: 11.07.2013

**7. Hukuk Dairesi         2013/594 E.  ,  2013/13176 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davacı tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Dava elektrik abonelerinden tahsil edilen kaçak kayıp bedeli hakkında verilen tüketici sorunları hakem heyeti kararının itirazen kaldırılması istemine ilişkindir.

Mahkemece verilen davanın reddine ilişkin kararın davacı tarafça temyizi üzerine, kararın kesin olduğu gerekçesiyle temyiz isteminin reddine karar verilmiş, asıl ve ek karar davacı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Hemen belirtmek gerekir ki kayıp kaçak bedelinin başvuru tarihinden sonraki faturaların düzenleme biçimine de etkisi olacağı, bir başka deyişle kararın ileriye yönelik uygulaması bulunduğu ve bu yöndeki talebin de devamlılık arz eden bir isteme ilişkin olduğu, yine Dairemizce de benimsenen Hukuk Genel Kurulu’nun aynı doğrultudaki uygulaması da gözetildiğinde yerel mahkemece verilen kararın kesin olduğundan söz etmek mümkün değildir. Hal böyle olunca mahkemece temyiz isteminin yazılı gerekçeyle reddine karar verilmesi isabetsiz olup, davacı tarafın bu yöne ilişen temyiz itirazının kabulü ile temyiz isteminin reddine ilişkin mahkemece verilen ek kararın KALDIRILMASINA,

2-Davacı tarafın asıl hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine gelince; taraflar arasındaki uyuşmazlık, elektrik faturalarına yansıtılan kayıp-kaçak bedelinin tüketiciden alınıp alınamayacağı hususundadır.

Kayıp-kaçak miktarı, dağıtım sistemine giren enerji ile dağıtım sisteminde tüketicilere tahakkuk ettirilen enerji miktarı arasındaki farkı göstermektedir. Yani kayıp-kaçak bedeli elektrik sisteminde ortaya çıkan teknik ve teknik olmayan kaybın maliyetinin kayıp-kaçak bedeli oranları ölçüsünde karşılanabil- mesi amacıyla belirlenen bir bedeldir. 4628 Sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'nun 4. maddesinin 2. fıkrasında kurumun "Bu kanunda yer alan fiyatlandırma esaslarını tespit etmekten sorumlu olduğu belirtilmektedir. Buna göre Enerji Piyasası Düzenleme Kurulu elektrik faturalarında bulunacak ve ücretlendirilecek tarife unsurlarını belirleme yetkisine sahiptir. Kayıp-kaçak bedeli, Kurumun Kanunun kendisine verdiği yetki çerçevesinde ve Kanunun temel amaçlarına uygun şekilde belirlediği bir bedeldir. Söz konusu bedeli belirlemek üzere alınan kurul kararı kurumun bir düzenleyici işlemi olarak tüm tüzel ve gerçek kişileri bağlayıcı niteliğe haizdir. Tarifelerin uygulanması lisans sahibi şirketler bakımından yasal bir zorunluluktur. Lisans sahibi şirketler, tarifeyi değiştireme- yeceği gibi, tarifede yer almayan bir bedeli de tahsil veya düzenlenen tarifeler kapsamında belirlenmiş bir bedeli de tahsil etmeme gibi bir davranışta bulunamazlar.

Bu sebeple, perakende satış lisansı sahibi dağıtım şirketlerinin tarifeleri uygulayıp uygulamama ve kayıp-kaçak bedelini tahsil edip etmeme gibi bir inisiyatifi bulunmamaktadır. Tarifelere uyma yükümlülüğünün bir gereği olarak kayıp-kaçak bedeli perakende satış tarifesinin bir unsuru olarak faturalarda yer almaktadır. Bu nedenle, dağıtım şirketlerinin söz konusu karara aykırılık teşkil edecek bir işlemde bulunmaları mümkün değildir.

Açık bir anlatımla az yukarıda belirtilen EPDK kararı idari yargı yerinde iptal edilmedikçe tüm tüketicileri bağlar.

Hal böyle olunca; mahkemece davanın (itirazın) kabulü ile tüketici sorunları hakem heyetinin itiraza konu kararının kaldırılmasına karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsiz, davacı tarafın temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden kabulü ile asıl hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde davacıya iadesine, 11.07.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.