muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/664, Karar No: 2014/4313, Tarih: 12.02.2014

**9. Hukuk Dairesi         2014/664 E.  ,  2014/4313 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA 4. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 29/07/2011

NUMARASI : 2007/837-2011/559

DAVA :Davacı ve karşı davalı, prim ücreti, fazla mesai ücreti, ücret, hafta tatili ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine, davalı ve karşı davacı ise ücret avansı alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, asıl davayı kısmen kabul etmiş karşı davanın ise reddine karar vermiştir.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A)Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, 27/03/2007 tarihli Mesul Müdürlük Sözleşmesi uyarınca davalı işyerinde mesul müdür ve doktor olarak 20/02/2007- 04/09/2007 tarihleri arasında çalıştığını, 29/08/2007 tarihinde izinli olduğunu ve 31/08/2007 tarihi itibari ile ile 10 günlük istirahat verildiğini, ancak 28/07/2007 tarihinde göreve gelmediği gerekçesi ile işveren tarafından iş sözleşmesinin 04/09/2007 tarihli ihtarname ile devamsızlık gerekçesi ile feshedildiğini, Ağustos 2007 ayına ait ücret, fazla çalışma ve %2 üzerinden prim, hafta ve genel tatil ücretlerinin ödenmediğini belirterek fazlaya ilişkin haklarının saklı tutulmak suretiyle 7.300,00 TL'nin faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı ve karşı davacı vekili, davacının 15/03/2007 - 29/08/2007 tarihleri arasında çalıştığını, bu tarihten sonra izinsiz ve mazeretsiz işe gelmediğini, raporlu olsa dahi raporunu işyerine ibraz etmesi gerektiğini, süresinde raporunu sunmadığı için kendilerini bağlamayacağını, devamsızlıktan iş sözleşmesinin feshin haklı nedenle olduğunu, ihbar tazminatı isteyemeyeceğini kaldı ki davacının iddia ettiği gibi fazla çalışma ve tatil çalışmasının bulunmadığını, mevzuat gereğince davacı ile 15/3/2007 mesul müdürlük sözleşmesi yapıldığını, sağlık merkezinin 02/07/2007 tarihinde hasta kabul etmeye başladığını, fazla çalışmanın talep edilse dahi bu tarihten sonra istenebileceğini, davacının aylık ücretinin brüt 6.500,00 TL olduğunu ve 04/09/2007 fesih tarihine kadar 43.500,00 TL yatırıldığını, hatta 7.750,00 TL fazla ödendiğini, ücret avansı olarak yatırılan bu miktarın hukuki dayanağının bulunmadığını, ödeme tarihi olan 18/07/2007 tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davacı ve karşı davalıdan tahsiline, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C)Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

C)Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davacı ve karşı davalının 15/03/2007 - 29/08/2007 tarihleri arasında mesul müdür ve doktor olarak davalı işyerinde çalıştığı, 20/02/2007 tarihli sözleşmeye göre net 6.500,00 TL. + kendi cirosunun %2 'sinin aylık ücreti olduğu 15/03/2007 tarihli sözleşmede ise prim olmadığı ve haftanın 5 günü 08:30-17:30, Cumartesi günleri ise 08:30-13:30 saatleri arasında çalışmak üzere anlaşıldığı, davacının 29/08/2007 -04/09/2007 tarihleri arasında izinsiz ve mazeretsiz işe gelmediği gerekçesi ile iş sözleşmesinin devamsızlık nedeniyle 04/09/2007 tarihi itibarıyla feshedildiği, davacının 05/09/2007 tarihli ihtarname ile mesul müdürlük görevinden istifa ettiği, ücret fazla çalışma ve prim alacaklarının 10 için de ödenmesini istediği, dinlenen tanık beyanları ve protokol defterine göre davacının fazla çalışma yaptığı, hafta ve genel tatillerde çalıştığı gerekçesi ile rapor doğrultusunda prim alacağının ve karşı davanın reddine, diğer yönlerden davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı süresi içerisinde taraf vekilleri temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Anayasanın 141 inci maddesi uyarınca, yargı kararlarının gerekçeli olarak yazılması gerekir. Bu husus 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 297 nci maddesinde de hüküm altına alınmıştır. Anılan anayasal ve yasal düzenlemeler gereğince yargıcın, tarafların iddia ve savunmalarının özetini, anlaştıkları ve anlaşamadıkları hususları, çekişmeli vakıalar hakkında toplanan delilleri, delillerin tartışılması ve değerlendirilmesini, sabit görülen vakıalarla bunlardan çıkarılan sonuç ve hukuki sebepleri kararda göstermesi zorunludur. Maddi olgularla hüküm fıkrası arasındaki hukuki bağlantı da ancak bu şekilde kurulabilecek, ayrıca yasal unsurları taşıyan bu gerekçe sayesinde, kararların doğruluğunun denetlenebilmesi mümkün olacaktır (Yargıtay 9. Hukuk Dairesi 26.05.2008 gün ve 2007/20517 Esas, 2008/12483 Karar sayılı ilamı).

Somut olayda mahkemenin gerekçeli kararında davacı iddiası ve davalı savunması özetlenmiş ve soyut olarak davacının fazla mesai yaptığı, hafta tatili ve genel tatillerde çalıştığı anlaşılmakla rapor doğrultusunda prim alacağının ve karşı davanıın reddine karar verildiği belirtilmiş ise de dosyada üç adet bilirkişi raporu olup hangi rapora hangi gerekçeyle itibar edildiği açıklanmadığı gibi, kabul ve reddilen alacakların kabul ve ret gerekçeleri de açıklanmamıştır.

Bu itibarla iddia ve savunmayı, delilleri değerlendirmeyen, Anayasa'nın ve yasanın aradığı anlamda gerekçe içermediği anlaşılan kararın bozulması gerekmiştir.

F)Sonuç:

Bozma nedenlerine göre sair hususların incelenmesine bu aşamada yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 12.02.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/9860, Karar No: 2013/14415, Tarih: 08.07.2013

**11. Hukuk Dairesi         2013/9860 E.  ,  2013/14415 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Ankara 2. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 09/06/2011 tarih ve 2007/40-2011/277 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı, davalının Pamukbank ... Şubesi nezdinde bulunan 1999 ve 2001 yıllarında tahakkuk ettirilen HB/DT faiz gelirinin hatalı bildirmesi sonucu 1999 yılı için 11.225,350 TL, 2001 yılı için 1.512,230 TL haksız vergi ödemek zorunda kaldığını, söz konusu banka şubesinde çalışan sorumlu personelin hesaplarla oynaması sonucu bu olayın meydana geldiğini ileri sürerek 1999 ve 2001 yılları için banka tarafından hatalı bildirimi sonucu haksız yere vermiş olduğu vergi tutarının, yargılama giderinin ve uğradığı maddi ve manevi zarar karşılığı 20.000 TL' nin tahsilini talep ve dava etmiş, davacı 12.05.2010 havale tarihli dilekçesi ile vergi dairesinin 1999 yılı için tarafına damga vergisi düşüldükten sonra 05.12.2006 tarihli düzeltme fişi ile 11.140 TL iade ettiğini, ancak yasal faizini ödemediğini, yaptığı müracaatlar sonucu 05.12.2006-04.07.2006 tarihleri arasındaki 5 aylık döneme ait 1.330 TL faiz ödemesinin de 25.12.2007 tarihinde tarafına ödendiğini, bu durumda vergiyi ödediği 03.12.2003-04.07.2006 tarihleri arasındaki yasal faiz gelir kaybının 7.801,92 TL olduğunu ve bu miktarın dava tarihinden itibaren yasal faizi ile tahsili ile vergi mahkemesinde açtığı davalar ve müracaatlar için avukat tuttuğu, bu nedenle muhtelif mahkemelerde açtığı dava masrafları ve avukatlık ücretleri ile bu dava nedeniyle İstanbul'dan Ankara'ya gelmek için yaptığı yol masraflarını ve 12.250 TL maddi, 5.000 TL manevi tazminatın tahsilini istemiş, 19.04.2011 havale tarihli dilekçesi ile de faiz gelir kaybının 7.935 TL olarak düzeltilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının 04.10.2005 tarihli dilekçesi üzerine hatanın fark edilerek müvekkili tarafından vergi dairesine gerçek bildirimde bulunulduğunu, bu aşamadan sonra uyuşmazlık konusunun vergi dairesi ve davacıyı ilgilendirdiğini, vergi dairesinin düzeltme fişi ile aldığı fazla vergiyi davacıya iade etmesinin mümkün olduğunu, savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı vekili, davacının 04.10.2005 tarihli dilekçesi üzerine hatanın fark edilerek müvekkili tarafından vergi dairesine gerçek bildirimde bulunulduğunu, bu aşamadan sonra uyuşmazlık konusunun vergi dairesi ve davacıyı ilgilendirdiğini, vergi dairesinin düzeltme fişi ile aldığı fazla vergiyi davacıya iade etmesinin mümkün olduğunu, savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve kısmen benimsenen bilirkişi raporuna göre, Taşova Vergi Daires' nin davacıya 11.225,35 TL vergi ve ceza tahakkuk ettirdiği, tahakkuk ettirilen vergi ve cezanın 03.12.2003 tarihinde Üsküdar Vergi Dairesi'ne ödendiği, 08.12.2006 tarihinde damga vergisi kesintisi yapılarak davacıya 11.140 TL iade edildiği, 04.07.2006- 05.12.2006 dönemi için 1.330 TL faizin vergi dairesi tarafından ödendiği, sonuç olarak davacının 7.935,70 TL yasal faiz gelirinden mahrum kaldığı, ayrıca davacının 12.05.2010 tarihli dilekçesi ile talep ettiği yolluk talebi de haklı görülerek yargılama gideri hesabında dikkate alındığı gerekçesiyle, davanın kısmen kabulüne, 7.935,70 TL alacağın dava tarihinden itibaren işleyecek kanuni faizi ile birlikte davalıdan alınıp davacıya ödenmesine, manevi tazminat talebinin ve fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 124,60 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 08.07.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/23316, Karar No: 2015/3572, Tarih: 10.02.2015

**8. Hukuk Dairesi         2014/23316 E.  ,  2015/3572 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davada, 4721 Sayılı TMK'nın "Miras Hukuku" (TMK.3.Kitap) hükümlerinden kaynaklanan ve diğer dairelerin görevine girmeyen davalar sonucu verilen hüküm ve kararların Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih 2015/8 sayılı Kararı ile hazırlanıp, 22.01.2015 Tarihli ve 29244 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Hukuk Daireleri'ne ilişkin iş bölümü uyarınca, hükme yöneltilen temyiz itirazlarının incelenmesi Yargıtay (14.) Hukuk Dairesi'nin görev alanına girmesi nedeniyle, dosyanın anılan Daire Başkanlığı'na GÖNDERİLMESİNE, 10/02/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/15899, Karar No: 2022/2597, Tarih: 10.05.2022

**3. Ceza Dairesi         2021/15899 E.  ,  2022/2597 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN;

Mahkemesi :Ceza Dairesi

İlk Derece Mahkemesi : Isparta 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 17.05.2018 tarih ve 2017/256 - 2018/202 sayılı kararı

Suç : Silahlı terör örgütüne yardım etme

Hüküm : TCK'nın 314/3 ve 220/7 maddeleri delaletiyle, TCK'nın 314/2, 220/7-2. cümle, 3713 sayılı Kanunun 5/1, TCK'nın 62, 53. maddeleri uyarınca mahkumiyet kararına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddi

Bölge adliye mahkemesince sanık hakkında silahlı terör örgütüne yardım etme suçuna ilişkin kesin olarak verilen hüküm, 24.10.2019 tarihinde Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7188 sayılı Kanunun 29. maddesi ile 5271 sayılı CMK’nın 286. maddesine eklenen üçüncü fıkradaki düzenleme gereğince temyiz yolunun açılması üzerine anılan Kanuna eklenen geçici 5. maddesinin 1/f bendinde belirtilen süre içerisinde temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurusunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Ayrıntıları Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 06.12.2016 tarihli ve 2016/17-939, 2016/465 sayılı kararı ile Dairemizin 16.01.2018 tarihli ve 2017/3415 esas 2018/495 sayılı kararında açıklandığı üzere;

Silahlı terör örgütüne yardım etme suçundan yargılaması yapılan sanığın, yargılama aşamasında kendisinin seçtiği bir müdafi bulunmadığı gibi CMK'nın 156. maddesi gereğince de re'sen bir müdafi görevlendirilmediği, sanığa isnat edilen “silahlı terör örgütüne yardım etme" suçunun niteliği dikkate alındığında, CMK'nın 150. maddesinin 2 ve 3. fıkraları uyarınca hakkında müdafi görevlendirilmesinin zorunlu olduğunun anlaşılması karşısında, Anayasanın 36, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6. maddelerinde teminat altına alınan adil yargılanma ilkesine aykırı olacak ve savunma hakkının kısıtlanmasını doğuracak biçimde kovuşturmada müdafi hazır bulundurulmaksızın hüküm kurulmak suretiyle CMK'nın 150/3, 188/1, 197/1 ve 289/1-a-e maddelerine muhalefet edilmesi,

Kanuna aykırı olup, sanık müdafiinin temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı BOZULMASINA, 28.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren 20.02.2019 tarih ve 7165 sayılı Kanunun 8. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanunun 304. maddesi uyarınca dosyanın Isparta 3. Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin bilgi için Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 10.05.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4614, Karar No: 2018/523, Tarih: 31.01.2018

**6. Ceza Dairesi         2015/4614 E.  ,  2018/523 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma, 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

TCK'nın 53.maddesinin 24.11.2015 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 gün, 2014/140-2015/85 Esas ve Karar sayılı kararı ile iptal edilmiş olması karşısında, bu hususun infazda gözetilmesi olanaklı görülmüştür.

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hâkimler Kurulunun takdirine göre, suçların sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve Yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

T.C. Anayasa’sının 90. maddesinin son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin 6/3-c maddesi ışığında, 5271 sayılı CMK'nın 150, 234 ve 239. maddeleri ile 5320 sayılı Yasanın 13. maddesine dayanılarak hazırlanan, Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafi ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 8. maddesi gereğince, baro tarafından görevlendirilen zorunlu savunmanının ücretinin sanıktan alınmasına hükmedilemeyeceği, bu ücretlerin Adalet Bakanlığı bütçesinde bu amaçla ayrılan ödenekten karşılanacağı gözetilmeden, yazılı şekilde zorunlu savunman ücretinin sanıktan alınmasına hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nın 322.maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hükmün yargılama giderleri ile ilgili fıkrasından zorunlu savunman ücretine ilişkin kısmın (733,00-TL) çıkartılması suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 31.01.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/9911, Karar No: 2008/10567, Tarih: 15.07.2008

2. Hukuk Dairesi 2008/9911 E., 2008/10567 K.

**2. Hukuk Dairesi 2008/9911 E., 2008/10567 K.**

**- BOŞANMA

- TAZMİNAT**- 4721 S. TÜRK MEDENİ KANUNU [ Madde 174 ]

- 4721 S. TÜRK MEDENİ KANUNU [ Madde 4 ]

- 1086 S. HUKUK USULÜ MUHAKEMELERİ KANUNU(MÜLGA) [ Madde 440 ]

- 1086 S. HUKUK USULÜ MUHAKEMELERİ KANUNU(MÜLGA) [ Madde 442 ]

**"İçtihat Metni"**

Yukarıda tarihi, konusu ve tarafları gösterilen hükmün; \* onanmasına dair Dairemizin \* 30.1.2008 gün ve \* 7615-662 sayılı ilamiyle ilgili karar düzeltme isteminde bulunulmakla, evrak okundu, gereği düşünüldü;

1-Temyiz ilamında yer alan açıklamalara göre davacı-davalı kocanın aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan karar düzeltme istemi yersizdir.

2-Tarafların karşılıklı olarak açmış oldukları şiddetli geçimsizlik nedenine dayalı davalar boşanmaya neden olan olaylarda taraflar eşit kusurlu olduğu gerekçesiyle kabul edilmiş, tarafların temyizi üzerine dairemizce de tarafların eşit kusurlu olduğu kabul edilerek hüküm onanmış ise de; Toplanan delillerden davalı-davacı kadnın güven sarsıcı davranışlar içerisine girdiği, davacı-davalı kocanın ise kumar oynadığı, boşanmaya neden olan olaylarda davalı-davacı kadının daha ziyade kusurlu olduğu bu hususun ilk inceleme sırasında gözden kaçırıldığı anlaşıldığından davacı-davalı kocanın kusur ve tazminatlara yönelik karar düzeltme isteminin kabulüne, dairemizin 30.1.2008 gün 2007/7615 esas 2008/662 karar sayılı onama ilamının kusur ve tazminatlar yönünden kaldırılmasına karar vermek gerekmiştir.

3-Davacı-davalı kocanın tazminatlara yönelik temyizinin incelenmesine gelince;

a-\* Türk Medeni Kanununun 174/1. maddesi mevcut veya beklenen bir menfaati boşanma yüzünden haleldar olan kusursuz yada daha az kusurlu tarafın, kusurlu taraftan uygun bir maddi tazminat isteyebileceğini, 186. maddesi, evi birlikte seçeceklerini, birliğin giderlerine güçleri oranlarında emek ve mal varlıkları ile katılacaklarını öngörmüştür. Toplanan delillerden boşanmaya sebep olan olaylarda maddi tazminat isteyen eşin diğerinden daha ziyade kusurlu olmadığı anlaşılmaktadır. Boşanma sonucu bu eş, en azından diğerinin maddi desteğini yitirmiştir. O halde mahkemece, tarafların sosyal ve ekonomik durumları ile kusurları ve hakkaniyet ilkesi (MK.Md,4 BK.md.42 ve 44 ) dikkate alınarak \* davacı-davalı koca yararına uygun miktarda maddi tazminat verilmelidir. Bu yönün dikkate alınmaması doğru görülmemiştir.

b-Türk Medeni Kanununun 174/2 maddesi, boşanmaya sebebiyet vermiş olan olaylar yüzünden kişilik hakları saldırıya uğrayan tarafın, kusurlu olandan manevi tazminat isteyebileceğini öngörmüştür. Toplanan delillerden evlilik birliğinin temelinden sarsılmasına sebep olan olaylarda tazminat isteyen \* davacı-davalı kocanın ağır yada eşit kusurlu olmadığı, bu olayların kişilik haklarına saldırı teşkil ettiği anlaşılmaktadır. O halde mahkemece, tarafların sosyal ve ekonomik durumları, tazminata esas olan fiilin ağırlığı ile hakkaniyet kuralları (TMK. 4 BK. 42,43,44,49) dikkate alınarak \* davacı-davalı koca yararına uygun miktarda manevi tazminata hükmedilmesi gerekir. Bu yönün dikkate alınmaması doğru görülmemiştir.

S O N U Ç : Davacı-davalı kocanın karar düzeltme isteminin 2. bentte gösterilen nedenlerle Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 440-442. maddeleri gereğince kusur ve tazminatlar yönünden kabulü ile dairemizin 30.1.2008 gün 2007/7615 esas, 2008/662 karar sayılı onama ilamının bu yönlerden kaldırılmasına, hükmün 3.bentte gösterilen nedenlerle maddi ve manevi tazminat açısından BOZULMASINA, kabul edilen karar düzeltme kapsamı dışında kalan bölümlerin 1. bentte gösterilen nedenlerle REDDİNE, duruşma için takdir olunan 550.00 YTL. vekalet ücretinin Zübeyde'den alınıp Halil İbrahim'e verilmesine, temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, oyçokluğuyla karar verildi. 15.07.2008 (Çrş.)

KARŞI OY YAZISI

Temyiz ilamında yer alan açıklamalara göre Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunun 440. maddesinde sayılan sebeplerden hiçbirisine uygun olmayan karar düzeltme isteğinin reddine karar verilmesi gerekir düşüncesi ile sayın çoğunluğun kararına katılmıyoruz.
Yargıtay — Esas No: 2010/9233, Karar No: 2010/12126, Tarih: 21.06.2010

**4. Ceza Dairesi         2010/9233 E.  ,  2010/12126 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Samsun Asliye 1.Ceza Mahkemesi

SUÇ(LAR) : Mühür bozma

HÜKÜM(LER) : Beraat

TEBLİĞNAMEDEKİ İSTEK: ONAMA

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede,

Sanığın, borcu nedeniyle evindeki elektrik akımı kesilip, sayacını mühürlenmesinden sonra, mührü bozmadan, ancak mührün “konuluş amacına aykırı davranarak”, sayaçtan geçirmek suretiyle enerji kullandığının anlaşılması karşısında eylemin, 765 sayılı TCY.nın 274/1. (5237 sayılı TCK’nın 203.) maddesinde düzenlenen mühür bozma suçunu oluşturduğu gözetilerek sanığın hükümlülüğü yerine, yetersiz gerekçeye dayanılarak yazılı biçimde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş ve katılan YEDAŞ İşletme Müdürlüğü vekilinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden tebliğnamedeki onama düşüncesinin reddiyle HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 21.06.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/4779, Karar No: 2025/1784, Tarih: 12.02.2025

**5. Hukuk Dairesi         2024/4779 E.  ,  2025/1784 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2024/12 Esas, 2024/350 Karar

KARAR : Esastan ret/ Düzeltilerek yeniden esas hakkında verilen karar

İLK DERECE MAHKEMESİ : Tekirdağ 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2023/413 Esas, 2023/554 Karar

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanun'la değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun (2942 sayılı Kanun) 10 uncu maddesine dayanan kamulaştırma konusu irtifak hakkı bedelinin tespiti ve bu hakkın davacı idare adına tescili davasında yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekillerince istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince başvuruların kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılarak davanın yeniden görülmesi için dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesinin kaldırma kararı üzerine yargılama yapan İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekillerince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurularının esastan reddi ile kamu düzeni gereğince İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılarak düzeltilerek yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın kabulüne karar verilmiştir

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı idare vekili tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı idare vekili dava dilekçesinde özetle; Tekirdağ ili, ........, ilçesi, ..... Mahallesi 208 ada 25 parsel sayılı taşınmazda kamulaştırma konusu irtifak hakkı bedelinin tespiti ve bu hakkın davacı idare adına tescilini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesi sunmamıştır.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kabulüne, kamulaştırma konusu irtifak hakkı bedelinin tespiti ile bu hakkın davacı idare adına tesciline karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1. Davacı idare vekili istinaf dilekçesinde özetle; takdir edilen bedelin fahiş olduğunu, objektif değer artış oranının yüksek belirlendiğini, ürünlerin net gelirlerinin yüksek alındığını, davacı idare lehine vekâlet ücreti verilmemesinin hatalı olduğunu ileri sürmüştür.

2. Davalı vekili istinaf dilekçesinde özetle; bedelin düşük belirlendiğini, taşınmazdan yılda 3 ürün alınabildiğini, kapitalizasyon faiz oranının %3, objektif değer artış oranının en az %250 olması gerektiğini ileri sürmüştür.

C. Gerekçe ve Sonuç