muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/19666, Karar No: 2019/13721, Tarih: 20.06.2019

**22. Hukuk Dairesi         2016/19666 E.  ,  2019/13721 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, yasadan kaynaklı bir kısım ek ödemeleri hak etmiş olmasına karşın kendisine ödeme yapılmadığını, maaş ilmühaberinde ücretinin bu nedenle eksik tespit edildiğini beyanla haklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı vekili, kurum işleminin yürürlükteki mevzuata uygun olduğunu savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, yapılan yargılama sonucunda toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak,yazılı gerekçe ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Uyuşmazlık, 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek II. cetvelinde yer alan ve özelleştirme sonucu hissesi devredilen davalı kurumda TİP 2 sözleşmesi ile nakle tabi olarak çalışan davacının davalının özelleştirmeden önce tabi olduğu ve özelleştirme ile bazı hükümleri değişen 406 sayılı Kanun'un Ek 29. maddesi kapsamındaki düzenleme ve sözleşmedeki hüküm sebebi ile 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararname'nin Ek 3. maddesi ve 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek II. cetvelinde yer alan kurumlarda çalışan sözleşmeli personele yapılan artışlardan yararlanıp yararlanmayacağı,nakledilirken bu artışların ve ödenen ikramiye,ilave tediye gibi ücretlerin maaş nakil ilmühaberindeki ücretinde dikkate alınıp alınmayacağı noktasında toplanmaktadır.

Somut uyuşmazlıkta kanuni dayanaklar 406 sayılı Kanun'un Ek. 29. maddesi, 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek 3. maddesi, 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek II cetveli ve bu kanun hükmünde kararnamelere dayanılarak çıkarılan 2006/1, 2006/3, 2007/1 ve 2008/1 sayılı tebliğler yanında taraflar arasındaki sözleşme hükümleridir.

Somut uyuşmazlıkta kanuni dayanaklar 406 sayılı Kanun'un Ek. 29. maddesi, 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek 3. maddesi, 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek II cetveli ve bu kanun hükmünde kararnamelere dayanılarak çıkarılan 2006/1, 2006/3, 2007/1 ve 2008/1 sayılı tebliğler yanında taraflar arasındaki sözleşme hükümleridir.

406 sayılı Kanun'un 29. maddesinin 3. fıkrasının birinci cümlesine göre “399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnameye tâbi olarak sözleşmeli personel ve kapsam dışı personel statüsünde çalışanlar hakkında, 4046 sayılı Kanun'un 22. maddesinin dördüncü ve beşinci fıkrası hükümlerinin uygulanmasında, Devlet Personel Başkanlığına bildirildikleri tarihteki ünvanları esas alınarak Yönetim Kurulunca 15.4.2004 tarihi itibarıyla bu ünvana göre belirlenmiş olan ücret ve diğer malî haklarına bu tarihten Devlet Personel Başkanlığına bildirildikleri tarihteki kadro ve pozisyonlarına ilişkin olarak bildirim tarihine kadar geçen süre içinde kamu görevlilerine yapılacak artış oran ve/veya miktarları uygulanmak suretiyle bulunacak tutar dikkate alınır. Kapsam dışı personelden Devlet Personel Başkanlığına bildirilenlerin 15.4.2004 tarihi itibarıyla ünvanlarına göre ücretinin belirlenmemiş olması durumunda, benzer görevlerde bulunanlar dikkate alınarak bu tarih için ücret ve diğer malî hakları tespit etmeye Yönetim Kurulu yetkilidir”.

Taraflar arasında imzalanan TİP 2 sözleşmenin 7. maddesindeki kurallara göre ise “Nakil hakkını saklı tutan çalışanın ikramiye, yardım vs. gibi mali ve özlük hakları için iş mevzuatına tabi kapsam dışı personel esaslarında yer alan hükümler uygulanır. Ancak ücretlerde yapılacak artış oranı, kamudaki memur maaş artış oranında olacaktır ”.

Diğer taraftan özelleştirme uygulamaları sebebi ile nakilleri düzenleyen 4046 sayılı Kanun'un 22/5 maddesinde özelleştirme sebebiyle kamu kurum ve kuruluşlarına nakledilen sözleşmeli ve iş kanunlarına tabi personelin Devlet Personel Başkanlığına bildirildikleri tarihteki kadro ve pozisyonlarına göre almakta oldukları ücret yanında, bildirim tarihi itibarı ile almakta oldukları ikramiye, ek ödeme gibi ek ödemelerinde sabit bir değer olarak bildirileceği hükmünü içermektedir.

Ancak 406 sayılı Telgraf ve Telefon Kanunu Türk Telekom personeli için farklı bir uygulama benimsemiş özel düzenleme olduğundan bu kanunun 29. maddesinin davacı hakkında uygulanması gerektiği anlaşılmaktadır.

Ancak 406 sayılı Telgraf ve Telefon Kanunu Türk Telekom personeli için farklı bir uygulama benimsemiş özel düzenleme olduğundan bu kanunun 29. maddesinin davacı hakkında uygulanması gerektiği anlaşılmaktadır.

406 sayılı Yasada değişiklik yapan ve 02.07.2004 tarihli Resmi Gazete'de yayınlanan 5189 sayılı Yasa ile Türk Telekom Personelinin parasal haklarının tespitinde Türk Telekom Yönetim Kurulu yetkili kılınmış olup 406 sayılı Yasanın Ek 29. maddesiyle başka kurumlara atanmak üzere Devlet Personel Başkanlığına bildirilecek personelin 4046 sayılı Yasanın 22.maddesi uyarınca eski görevleriyle yeni görevlerinin parasal hakları arasındaki farkın ödenmesi sırasında yönetim kurulunca bu personelin diğer kamu personeline göre yüksek tutarlara çıkarılmış parasal hakları yerine 15.04.2004 tarihi itibariyle aldıkları ücretlerine iş sözleşmelerinin sona erdiği 15 Ocak tarihine kadar kamu görevlilerine yapılmış zamlar uygulanmış olup bu düzenlemeyle Türk Telekom A.Ş.'de çalışmakta iken özelleştirme nedeniyle başka kurumlara atananların ücretleriyle aynı unvanlarla özelleştirme kapsamındaki başka kurumlarda görev yapılmakta iken naklen atananların parasal hakları arasında eşitlik sağlanması amaçlanmıştır.

27.06.1989 tarih ve 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararnameye 21.03.2006 tarih ve 5473 sayılı Kanun ile eklenilen ek 3. maddede öngörülen ek ödemeler kamu görevlilerine yapılan genel bir artış niteliğinde olmadığından, davacının bu ödemeden yararlanması için anılan kanun kapsamındaki kamu görevlilerinden olması gerekir. Gerek 406 sayılı Kanun'un Ek 29. maddesi,gerekse sözleşmenin 7. maddesi hükümleri davacının iş sözleşmesi ile çalıştığı dönemde kamu görevlilerine yapılan genel nitelikli artışlardan mahrum kalmasını engellemeyi amaçlamaktadır. Davacı davalıya ait işyerinde çalışmasaydı, 15.04.2004 tarihi itibariyle belirlenmiş olan ünvanın ücret ve diğer mali haklarıyla bir kamu kurumuna atanacak ve kamu görevlilerinin ücretlerine yapılan artışlardan yararlanacaktı.Kamu görevlisi olarak çalıştığında hak kazanamayacağı bir ödemeden davalı şirkette çalıştığı sırada yararlanması için bu konuda özel bir düzenleme olması gerekir. Bu bağlamda sözleşmenin 7. maddesi genel artışlarla ilgilidir.

Sonuç olarak, 375 sayılı KHK ek 3. maddesi uyarınca yapılan ek ödemelerin kamu personeli arasındaki ücret dengesizliğinin giderilmesi amacıyla madde kapsamında sayılan kamu idarelerindeki personel ile sınırlı olan ödeme olduğunu, yapılan düzenlemenin kamu personeli arasındaki ücret adaletini sağlayama yönelik olduğu ve kamu personelinin tamamını kapsayan genel bir artış niteliğinde olmadığı anlaşılmaktadır. Davacının davalı şirkette nakle tabi personel olarak çalıştığı dönemde kamuda çalışanlara yapılan zam oranında maaşına zam yapılarak belirlenen ücrete göre nakil ilmuhaberinde ücretin tespit edildiği sabittir.

Davacıya nakle tabi olarak çalıştığı dönemde TİP 2 sözleşmesi uyarınca davalı işverence ikramiye ve ilave tediye ödemesi yapıldığı anlaşılmaktadır. Bu ödemelerin davacının kamuya geçiş hakkını saklı tutarak imzaladığı sözleşme kapsamında kapsam dışı işçilik süresiyle sınırlı olduğu, Devlet Personel Başkanlığına bildirilen ücretine dahil edilmesi yönünde bir düzenleme bulunmadığı, 4046 sayılı Kanunun 22/5 maddesinin davacı hakkında uygulanamıyacağı, buna göre Devlet Personel Başkanlığına bildirilen ücretine eklenmesinin mümkün olmadığı anlaşılmaktadır.

Bu itibarla davalı şirkette çalışmakta iken 406 sayılı Kanunun ek 29. maddesi uyarınca diğer kamu kurum ve kuruluşlarına nakledilmek üzere Devlet Personel Başkanlığına bildirilen davacının dava konusu ek ödemeden yararlanamıyacağı, sözleşme kapsamında ödenen ikramiye ve ilave tediye gibi ücretlerin nakil ilmuhaberindeki ücrete eklenemiyeceği, nakil ilmuhaberindeki ücretinin eksik belirtilmediği anlaşılmaktadır. Hal böyle olunca Mahkemece davanın reddine karar verilmesi gerekli iken yazılı gerekçe ile kabulüne karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 20.06.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/9592, Karar No: 2020/2334, Tarih: 03.03.2020

**12. Ceza Dairesi         2019/9592 E.  ,  2020/2334 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Trafik güvenliğini tehlikeye sokma

Hüküm : TCK'nın 179/3-2, 62/1, 50/3-1-a, 52/2-4. maddeleri gereğince mahkumiyet

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Tek taraflı maddi hasarlı trafik kazasına sebebiyet veren sanığın kaza sonrası kolluk ekipleri tarafından yapılan kontrolde güvenli sürüş yeteneğini ortadan kaldıracak şekilde 1,21 promil alkollü oldugunun tespit edildiği olayda,

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın herhangi bir nedene dayanmayan temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-Suç tarihi itibariyle 18 yaşın altında veya 65 yaşın üstünde olmayan sanık hakkında hükmedilen 5 ay hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi sırasında ugulama maddesinin TCK'nın 50/1-a. maddesi yerine, uygulama olanağı bulunmayan TCK'nın 50/3. maddesi delaletiyle TCK’nın 50/1. maddesi şeklinde gösterilmesi ,

2-Sanık hakkında hükmedilen kısa süreli hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi sırasında adli para cezasına esas alınan tam gün sayısının gösterilmemesi,

Kanuna aykırı olup, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konularda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden hükmün C ile gösterilen bendinin 4. paragrafının hükümden çıkarılarak yerine “Sanığın kişilik ve sosyal özellikleri nazara alınarak, sanık hakkında hükmedilen kısa süreli hapis cezasının TCK'nın 50/1-a maddesi gereğince adli para cezasına çevrilmesine, sanığa verilen adli para cezasının TCK'nın 52/3 maddesi gereğince 150 tam gün karşılığı adli para cezası olarak belirlenmesine, TCK'nın 52/2 maddesi gereğince sanığın ekonomik ve şahsi halleri göz önünde bulundurularak bir gün karşılığı adli para cezasının takdiren 20 TL olarak hesabıyla 3.000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına” ibaresinin eklenmek suretiyle, sair yönleri usul ve Kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 03/03/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/585, Karar No: 2013/29675, Tarih: 23.12.2013

**8. Ceza Dairesi         2013/585 E.  ,  2013/29675 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık ve genel güvenliği kasten tehlikeye sokacak şekilde silahla ateş etme

HÜKÜM : Hükümlülük ve müsadere

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yerinde görülmeyen sair itirazların reddine, ancak:

1- Şikayetçi ... soruşturma sırasında vermiş olduğu ifadesinde sanıkla tartıştığını akabinde silahla ateş ettiğini beyan ettiği halde, mahkemece alınan beyanın da, sanığın apartman kapıcısı ... ile tartıştığını ifade ettiği, tanık ...'ın da olay anının görmediğini ve apartman kapıcısının babası olduğunu beyan etmesi karşısında, şikayetçi ...'nun beyanları arasındaki çelişki giderilerek ve apartman kapıcısı ... çağrılarak olaya ilişkin beyanı alındıktan sonra sonucuna göre sanığın ateş etme eyleminin belli bir kişiye yönelik olması halinde silahlı tehdit suçunu oluşturacağı gözetilerek hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken noksan araştırma ile yazılı şekilde TCK.nun 170/1-c maddesine aykırılıktan hüküm kurulması

2- Dosyada mevcut ekspertiz raporuna göre; davaya konu gaz tabancasının namlusu içerisinde dairesel yapıda (ortasında boşluk bulunan) gaz ayırıcı parçası bulunduğu, namlusu içerisindeki gaz ayırıcı parçasının ortasındaki boşluktan uygun bir çapta özel şekil ve nitelikteki saçma, kurşun, metal küre vb. cisim geçebileceğinin belirtilmesi karşısında; davaya konu gaz tabancasının marka, model ve üretim yılı tespit edilerek, Bilim, Sanayi ve Teknoloji Bakanlığından marka, model ve üretim yılı itibariyle bu silahın mevcut haliyle üretilmesine izin verilip verilmediği sorulup, bu silahların üretim şeması getirtilip, üretim şemasının temin edilememesi halinde suça konu silahın gaz ayırıcı parçasının fotoğrafları, varsa faturası ve dosyadaki polis kriminal raporu eklenip üretici firmadan gaz ayırıcı parçanın mevcut şekli ile imal edilip edilmediği, izne uygun imalattan sonra gaz ayırıcı parça üzerinde mermi çekirdeği geçişine imkan verecek şekilde tadilat yapılıp yapılmadığı sorulup dosya kül halinde Adli Tıp Kurumu'na gönderilerek silahın üretim izni verilen orjinal haline uygun şekilde bilye geçişine imkan verecek nitelikte gaz ayırıcı parçasının tadil edilip edilmediğine dair alınacak bir rapor ile 6136 sayılı Yasa kapsamında kalıp kalmadığı hususu kesin olarak saptandıktan sonra sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerektiği gözetilmeden, eksik araştırma ile yazılı biçimde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı ceza miktarı yönünden kazanılmış hak saklı kalmak kaydıyla 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken CMUK.nun 321, 326/son maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 23.12.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11057, Karar No: 2016/10849, Tarih: 17.11.2016

**20. Hukuk Dairesi         2016/11057 E.  ,  2016/10849 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen dava sırasında davalı vekili tarafından reddi hakim yoluna başvurulmuştur.

Red talebini inceleyen merci tarafından verilen kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmiş olmakla, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Taraflar arasında görülen dava sırasında davalı vekili tarafından sunulan 20.05.2016 tarihli dilekçe ile özetle [...12.05.2016 tarihli duruşmada mahkeme hakiminin davacı vekiline hitaben "Ne diyorsunuz...., karar ver diyorsan vereyim, mehil ver diyorsan vereyim, kusur ver dersen o da olur" dediğini, hakimin keşif mahallini incelemediğini, bilirkişi raporlarına karşı tarafların beyanlarını almadan dava hakkındaki karar verme isteğini davacı yanın isteğine bıraktığını, delil listesinde bulunmayan eski dava dosyasından davacı vasıtasıyla delil toplandığını, hakimin tarafsızlığı yönünde şüpheler oluştuğunu...] belirterek reddi hakim talebinde bulunmuştur.

Reddedilen hakim tarafından , talebin reddinin gerektiği yönünde görüş belirtilmesi üzerine dosyayı inceleyen merci tarafından reddi hakim talebinin esastan reddine, ret talebinde bulunan davalının 1.000,00.-TL disiplin para cezası ile cezalandırılmasına ilişkin verilen karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

İncelenen dosya kapsamına göre hakimin reddi için ileri sürülen sebepler HMK'nın 36. maddesinde tanımı yapılan sebeplerden olmadığından talebin reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmamaktadır. Ancak, HMK'nın 42/4. maddesi uyarınca para cezasına hükmedilebilmesi için reddi hakim talebinin esastan reddi ile ret talebinin kötüniyetle yapılması gerekmektedir. Somut olayda; davalı vekili ret talebinde bulunmuş olup ret talebinin kötüniyetli olduğu yönünde kanaat oluşmadığı halde davalının 1.000,00.-TL disiplin para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmesi doğru değil ise de, bu husus hükmün bozulmasını ve yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, hükmün düzeltilerek onanması uygun görülmüştür. Bu sebeple; hükmün iki rakamlı 2. bendinin tamamen kaldırılarak bunun yerine "Ret talebinin kötüniyetle yapıldığı yönünde kanaat oluşmadığından HMK'nın 42/4. maddesi uyarınca disiplin para cezası takdirine yer olmadığına" cümlesinin yazılması suretiyle düzeltilmesine ve 6100 sayılı Kanunun geçici 3. maddesi göndermesiyle HUMK’nın 438/7. maddesine göre bu düzeltilmiş şekliyle ONANMASINA, temyiz harcının istek halinde iadesine 17.11.2016 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/9124, Karar No: 2013/13061, Tarih: 23.09.2013

**3. Hukuk Dairesi         2013/9124 E.  ,  2013/13061 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen itirazın iptali davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili dilekçesinde; müvekkili şirketin, davalı şirketin ithalat işlemlerinde gümrük müşavirliği yaptığını, davalı şirketin nakit sıkıntısı çekmesi nedeniyle yatırması gereken verginin müvekkili şirket tarafından yatırılmasını talep ettiğini ve söz konusu tutarı geri ödeyeceğini belirttiğini, müvekkili şirketin aradaki ticari ilişki nedeni ile bu ödemeyi yaptığını ancak ödenen bedelden sadece 3.761 TL sinin geri alınabildiğini, bu nedenle bakiye alacak için başlatılan takibe ise davalı şirketin haksız olarak itiraz ettiğini ileri sürerek; takibe vaki itirazın iptali ile davalı tarafın icra inkâr tazminatına mahkûm edilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesinde; müvekkili şirketin gümrük işlemlerinin davacı şirket tarafından yerine getirildiğini, bu bağlamda müvekkili şirkete ait olup yurtdışına fuara götürülen makinelerin yurda dönüşleri sırasında girişleri yapılırken davacı şirketin kusurlu hareketi nedeniyle sözkonusu makinelerin ithal ediliyormuş gibi işlem gördüğünü, bunun sonucunda da müvekkili şirkete ..borcu çıkartıldığını ve bu borcun davacı şirket tarafından ödenildiğini, sonrasında davacı şirketin ödediği bu bedeli müvekkili şirketten talep etmesi üzerine durumdan haberdar olunduğunu ve .... Müdürlüğü'ne başvuru yapılarak yapılan işlemin hatalı olduğu ve tahakkuk eden ve de yatırılan vergilerin iadesinin talep edildiğini, gümrük müdürlüğünce de bu konuda yapılan hatalı uygulama kabul edilmek suretiyle müvekkili şirkete gerekli kolaylıkların gösterildiğini, ancak davacı şirketin kendi kusurundan kaynaklanan bir işlem nedeniyle yatırmış olduğu meblağı müvekkili şirketten talep edemeyeceğini savunarak; davanın reddini ve davacı tarafın kötüniyet tazminatına mahkum edilmesini talep etmiştir.

Mahkemece; “…Taraflar arasında davacı tarafça 43.017,54 TL ödeme yapıldığı konusunda ihtilaf bulunmamaktadır. Taraflar arasındaki uyuşmazlık davalı tarafın bu bedelin davacının kendi hatası nedeniyle ödenmiş olması nedeniyle sorumlu olmayacağı noktasındadır. Davacı taraf hataen gümrük müşavirliği hizmeti verdiği davalı adına ödemede bulunmuştur. Bu ödeme miktarı kadar davalının vergi borçlarına mahsup yapıldığı, yasal olarak nakden iadenin söz konusu olmadığı, davalının ... borcuna mahsup olduğu, bu miktar kadar davalının sebepsiz olarak zenginleştiği tespit olunmuş ve bu yöndeki dosya içeriğine uygun mali müşavir ve gümrük bilirkişisinin 24.05.2012 havale tarihli raporu kapsamında aşağıdaki şekilde karar vermek gerekmiştir.” gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile takibin 43.017,54 TL üzerinden devamına, icra inkâr tazminatı isteminin ise reddine karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Uyuşmazlık; davacı şirketin kusurlu işlemi sonucunda tahakkuk eden vergiyi ödemesi nedeniyle, verginin mükellefi olan davalı şirketin sorumlu bulunup bulunmadığı noktasında toplanmaktadır.

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda da belirlendiği üzere; davacı şirketin, davalı şirket adına düzenlemiş olduğu beyannamede muafiyet kodunu girmeyerek hatalı beyanda bulunması sonucunda 3.761,04 TL gümrük vergisi ile 43.017,34 TL ... ve damga vergisinin tahakkuk ettirildiği ve bu vergilerin davacı şirket tarafından davalı şirket adına ödendiği, sonrasında hatalı beyanın fark edilmesi üzerine .. Kanunu'nun 242. maddesi uyarınca gerekli düzeltme talebinde bulunularak sehven ödenen vergilerin iadesinin gümrük idaresinden talep edildiği, bu talebi uygun gören gümrük idaresince ilgili saymanlık müdürlüğü ve vergi dairesi müdürlüğüne vergilerin iadesi için gerekli yazıların yazıldığı, mezkûr yazıya istinaden saymanlık müdürlüğü tarafından 3.761,04 TL tutarındaki gümrük vergisinin davalı şirkete iade edildiği ve bu meblağın davacı şirket hesabına aktarıldığı, ancak 43.017,54 TL tutarındaki ....ve damga vergisi ile ilgili olarak davalı şirkete bir geri ödemenin yapıldığı veya ilerde ödeyecek olduğu .... den mahsup edildiğine dair bir bilgi ve belgenin dosyada bulunmadığı anlaşılmaktadır.

Şu durumda, mahkemece; davalı şirketin, dava ve takibe konu edilen alacağın kendisine geri ödenmiş (veya doğan vergi borçlarından mahsup edilmiş) olması halinde sebepsiz zenginleşeceği gözetilerek, ilgili vergi dairesinden, sözkonusu vergilerin davalı şirkete iade edilip edilmediği (veya doğan vergi borçlarından mahsup edilmiş olup olmadığı) hususunun sorularak ilgili belgelerin getirtilmesi ve sonrasında gerekli görülmesi halinde bilirkişilerden ek rapor aldırılarak ortaya çıkacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken; eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme ile davanın kabulüne karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Bu itibarla, yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK' nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 23.09.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.