muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/7218, Karar No: 2022/4132, Tarih: 14.03.2022

**11. Ceza Dairesi         2018/7218 E.  ,  2022/4132 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanunu'na aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Sanık müdafisinin duruşmalı inceleme isteminin, hükmolunan cezanın miktarına göre koşulları bulunmadığından, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 318. maddesi uyarınca reddine oy birliğiyle karar verildikten sonra gereği görüşüldü;

Sanık hakkında “2010 takvim yılında sahte fatura kullanma” suçundan açılan kamu davasında; sanığın savunmasında, suça konu faturaların gerçek bir ticari ilişkiye dayandığını, zik deri aldığını, bir kısım ödemelerin banka yoluyla bir kısmının elden yapıldığını, tahsilatlara ilişkin para makbuzlarını sunacaklarını beyan etmesi, 30.000 TL’nin banka kanalıyla ödendiğine ilişkin dekontun dosyaya sunulmasına karşın, başkaca para makbuzunun ya da ödeme aracının sunulmadığının ve vergi incelemesi raporuna göre sanığın mallarının büyük bölümünün satıldığı şirket olan ..... Giyim Limited Şirketine kesilen faturaların ve satışların gerçek olduğunun bildirilmesi karşısında, maddi gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek biçimde belirlenmesi bakımından;

1)Faturaları düzenleyen mükellefler hakkında dosya arasında yer alan vergi inceleme raporları da dikkate alınarak ilgili takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan dava açılıp açılmadığının araştırılması; dava açılmış ise dosyaların getirtilerek incelenmesi ve ilgili belgelerin onaylı örneklerinin dosyaya alınması,

2)Faturaların gerçek alım-satım karşılığı olup olmadığının belirlenmesi için; faturaları düzenleyen mükellefe ait mal ve para akışını gösteren sevk ve taşıma irsaliyelerinin, teslim ve tesellüm belgelerinin, bedelinin ödendiğine ilişkin ticari teamüle uygun ve kanıtlama yeterliliği olan banka hesaplarının ve kasa mevcuduyla uyumlu geçerli belgeler ile faturaları düzenleyen mükellefin yeterli mal girişi veya üretimi olup olmadığına ilişkin belgelerin getirtilmesi, faturaları düzenleyen mükellef ile kullanan mükellefin ticari defter ve belgeleri üzerinde karşılıklı bilirkişi incelemesi yaptırılması,

Sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile mahkûmiyet hükmü kurulması,

3) Kabule göre de; 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafisinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, 14.03.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/12762, Karar No: 2022/7626, Tarih: 27.04.2022

**5. Hukuk Dairesi         2021/12762 E.  ,  2022/7626 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi

Taraflar arasında görülen davanın yapılan yargılaması sonucunda; ilk derece mahkemesince verilen kararın istinaf incelemesi üzerine bölge adliye mahkemesinin yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmünün Yargıtay’ca incelenmesi taraf vekillerince istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı, taraf vekilleri tarafından yapılan istinaf başvurusunun ... Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi'nce esastan reddine karar verilmiş olup; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Aşağıda açıklanan nedenlerle ... Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi'nin esastan ret kararının kaldırılmasına karar verildikten sonra ... 1. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2020/460 E. - 2021/198 K. sayılı ilamın incelenmesinde;

Arsa niteliğindeki ... İli, Canik İlçesi, Cinekoğlu Mahallesi, 359 parsel sayılı taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesi yöntem itibari ile doğru olduğu gibi, üzerindeki yapılara ise resmi birim fiyatları esas alınıp yıpranma payı düşülerek değer biçilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

1) Kamulaştırma Kanunu'nun 11/1-g maddesine göre arsa niteliğindeki taşınmazlara değer biçilirken dava konusu taşınmaz ile emsalin zaruret olmadıkça yakın bölgelerde ve benzer yüzölçümlü olması ve değerlendirme tarihine yakın satışların emsal alınması gerekir.

Hükme esas alman bilirkişi raporunda bu yönteme uyulmadan dava konusu taşınmaza farklı mahalleden ve dava konusu taşınmaza göre yüzölçümü büyük bir taşınmazın emsal alınması doğru olmadığı gibi, dava konusu taşınmaz ile emsal olarak kabul edilen taşınmazın Arsa Metrekare Rayiç Bedeli Taktir Komisyonunca belirlenen emlak vergisine esas m² değerleri karşılaştırıldığında, emsal taşınmazın dava konusu taşınmazdan daha yüksek oranda değerli olduğu anlaşılmasına rağmen, yetersiz gerekçe ile emsal taşınmazı dava konusu taşınmaza göre daha düşük oranda değerli kabul edilerek değer biçilmesi nedeniyle rapor inandırıcı görülmemiştir.

Bu durumda; taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde re'sen emsal celbi yoluna gidilmesi, taşınmazın, değerlendirme tarihi itibarıyla, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibarıyla imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Müdürlüğü’nden sorulması, aynca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere ve değerini etkileyen merkezi yerlere olan uzaklığını da gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların re'sen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların saüş akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranlan açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

2) 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 10. maddesine 6459 sayılı Yasa'nın 6. maddesi ile eklenen hüküm uyannca, dava dört ay içerisinde sonuçlandırılmadığından; dava tarihinden dört ay sonrasından karar tarihine kadar faiz işletilmesi gerektiği halde, faiz bitiş tarihinin gösterilmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan ... 1. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2020/460 E. - 2021/198 K. sayılı hükmünün açıklanan nedenlerle HMK'nın 371. maddesi uyannca BOZULMASINA, HMK’nın 373/1. maddesi uyarınca kararın bir örneğinin ... Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi'ne GÖNDERİLMESİNE, taraflardan peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde iadesine, 27/04/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/10589, Karar No: 2025/6260, Tarih: 23.06.2025

**2. Hukuk Dairesi         2024/10589 E.  ,  2025/6260 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/1789 E., 2024/2588 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Denizli 2. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2021/304 E., 2023/185 K.

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı- karşı davalı kadın vekili tarafından asıl davanın ve fer'îlerinin reddi, hükmedilen nafakaların miktarı, karşı davanın kabulü, kusur belirlemesi, erkek lehine maddî ve manevî tazminata hükmedilmesi yönünden temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere ve özellikle Mahkemece davacı- karşı davalı kadına yüklenen " davalı eşinin rızası ve bilgisi dışında yurt dışında kazandığı paraları annesine göndererek aile bütçesine katkı sağlamadığı" vakıasının usulüne uygun şekilde ispat edilemediğinin, ispat edilmeyen vakıanın kadına kusur olarak yüklenilmeyeceğinin, yine de kabul edilen ve gerçekleşen diğer kusurlu davranışlara göre davacı- karşı davalı kadının boşanmaya sebebiyet veren olaylarda tam kusurlu olduğunun anlaşılmasına göre usul ve kanuna uygun olup temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

23.06.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3820, Karar No: 2019/15111, Tarih: 08.10.2019

**2. Ceza Dairesi         2019/3820 E.  ,  2019/15111 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığını bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1-Kolluk tarafından tutulan 30/10/2014 tarihli tutanakta, suç tarihinde saat 22.30 sıralarında müştekinin bölge sorumlusu olarak çalıştığı gıda şirketine ait deponun kapısını açmaya çalışan bir şahsın olduğunun anons edilmesi üzerine, adrese gidildiğinde sanık ...’un elinde bulunan demir murç ile deponun kapısını açmaya çalıştığı ve her iki elinde eldiven olduğunun görüldüğü, şahsın görevlileri görünce elindeki murcu yere bırakarak depo kapısının önüne oturduğu, kapı kontrol edildiğinde kapının asma kilidinin yerinde olmadığı, olay yerinde bulunan demir ile yamulduğu ve şahsın oturduğu yerde depo kapısının önünde kapının asma kilidinin olduğunun görülerek şahsın yakalandığı ve üst aramasında cebinden teneke makası ve bir adet şok kısmı sökülmüş fener olarak kullanılan ... cihazı, 1 adet 60 cm'lik demir murç ve asma kilit ile olay sırasında şahsın elinde bulunan bir çift eldivenin muhafaza altına alındığının belirtilmesi, sanığın tüm aşamalarda üzerine atılı suçlamayı ve tutanak içeriğini kabul etmemesi karşısında, olay tutanağında imzası bulunan tutanak tanıklarının tanık sıfatıyla dinlenilerek sonucuna göre sanık hakkında hüküm kurulması gerekirken eksik araştırmayla yazılı şekilde karar verilmesi,

Kabul ve uygulamaya göre de;

2- 5237 sayılı TCK'nın 142/2-h,143/1, 35/2 maddeleri gereğince tayin olunan 1 yıl 10 ay 15 gün hapis cezasından aynı Kanun'un 62.maddesi gereğince 1/6 oranında indirim yapılırken hesap hatası nedeniyle “1 yıl 6 ay 22 gün” hapis cezası yerine “1 yıl 6 ay 12 gün ” hapis cezasına hükmolunması suretiyle eksik ceza tayini,

3- Sanığın gece işlediği sabit olan hırsızlık suçundan hüküm kurulurken TCK'nın 143.maddesine göre artırım yapıldığı halde uygulanan maddenin ve konut dokunulmazlığını bozma suçundan hükmedilen hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi sırasında uygulama maddesi olan TCK’nın 50/1-a maddesinin gösterilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin açıklanan nedenle istem gibi BOZULMASINA, bozma sonrası kurulacak hükümde 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesinin gözetilmesine, 08/10/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1499, Karar No: 2016/6741, Tarih: 03.10.2016

**14. Ceza Dairesi         2016/1499 E.  ,  2016/6741 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

İlk derece mahkemesince bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma; duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş, sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, suça sürüklenen çocuğun yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 03.10.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/34484, Karar No: 2024/19448, Tarih: 24.12.2024

**3. Ceza Dairesi         2022/34484 E.  ,  2024/19448 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2021/147 E., 2022/599 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Trabzon 2. Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2020/192 E., 2021/2 K.

SUÇ : Silahlı terör örgütüne üye olmamakla birlikte örgüte bilerek ve isteyerek yardım etme

HÜKÜM : İlk Derece Mahkemesince verilen beraat kararının kaldırılarak mahkumiyet kararına ilişkin

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede,

Örgütün hiyerarşik yapısına dahil olduğuna dair herhangi bir bağlantı tespit edilemeyen sanığın, aşamalardaki savunmalarının aksine örgüt liderinin talimatı doğrultusunda terör örgütüne yardım etmek kastı ile örgütle iltisaklı bankaya para yatırdığına ve bankacılık işlemleri yaptığına dair kesin ve inandırıcı delil bulunmaması karşısında, mevcut şüphenin sanık lehine değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden atılı suçtan sanığın beraati yerine yazılı şekilde mahkûmiyetine karar verilmesi,

Kabul ve uygulamaya göre de ;

Suç tarihinin sanığın silahlı terör örgütüne yardım ettiği tarih olacağı gözetilmeden “10.03.2014” yerine “07/03/2014” olarak yazılması,

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz istemi bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan belirtilen sebepten dolayı hükmün 5271 sayılı CMK’nın 302/2. maddesi uyarınca BOZULMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı CMK’nın 304. maddesi uyarınca Trabzon Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 24.12.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/1136, Karar No: 2009/1473, Tarih: 09.02.2009

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2009/1136 E.  ,  2009/1473 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 10.01.1997 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve mera olarak sınırlandırılması istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davacı Hazinenin tapu iptal davasının Kadastro Kanununun 12/3 maddesi uyarınca reddine, müdahil davacıların davasının hukuki yarar yokluğundan reddine, ... ve ...'ün müdahale talepleri konusunda karar verilmesine yer olmadığına, dair verilen 14.09.2006 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı ... vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı ... vekili, 10.01.1997 tarihli dilekçesi ile dava konusu 64 sayılı parselin 316.500 m2 susuz tarla cinsi ile hükmen Kadastro Mahkemesinin 1984/8-1990/1 sayılı ve 16.Hukuk Dairesinden geçip kesinleşen hükmü ile davalılar adına 03.06.1996 tarihinde tapuya tescil edildiği ancak 64 sayılı parsele revizyon gören Haziran 1289 tarih 57 nolu 8 dönümlük tapunun gayrisabit sınırlar ile çevrili olduğu gibi komşu 63 sayılı parselin mera olduğu, bu nedenle taşınmazın meradan açıldığı nedeniyle tapu iptali ve mera olarak sınırlandırma istemiştir.

Bir kısım davalılar, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, 10 yıllık hak düşürücü süre geçirildiğinden bahisle dava reddedilmiştir.

Hükmü, davacı ... vekili temyiz etmiştir.

Bilindiği üzere, mera bir veya birden fazla köy veya belde halkına bağımsız veya birlikte tahsis edilmiş yada kadimden beri hayvan otlatma amacıyla kullanılan hak sahiplerinin üzerinde intifa hakkı olan arazi parçalarıdır. Devletin hüküm ve tasarrufunda olan mera, yaylak ve kışlaklar özel mülkiyete geçirilemez, amacı dışında kullanılamaz, zamanaşımı uygulanmaz, sınırları daraltılamaz (Mera K.m.3-4).

Gerçekten, 3402 sayılı Kadastro kanununun 12/3 maddesinde kadastro tutanaklarında belirtilen haklara, sınırlandırma ve tesbitlere karşı tutanakların kesinleştiği tarihten itibaren on yıl geçtikten sonra kadastrodan önceki hukuki sebeplere dayanarak itiraz olunamıyacağı ve dava açılamayacağı hükme bağlanmıştır.

3402 sayılı Kadastro Kanununun 16/B maddesinde belirtildiği gibi bir taşınmaz malın mera olduğu saptanırsa orta malı niteliğindeki bu taşınmaz mal sınırlandırılır, parsel numarası verilerek yüzölçümü hesabı yapılır ve özel siciline kaydedilir. Buradaki sınırlandırma asla tescil mahiyetinde değildir.

3402 sayılı Kadastro Kanununun 16/B maddesinde belirtildiği gibi bir taşınmaz malın mera olduğu saptanırsa orta malı niteliğindeki bu taşınmaz mal sınırlandırılır, parsel numarası verilerek yüzölçümü hesabı yapılır ve özel siciline kaydedilir. Buradaki sınırlandırma asla tescil mahiyetinde değildir.

Görülüyor ki, özel mülkiyete tabi bir taşınmaz malın kadastoro işlemi ve sonuçları ile mera olduğu saptanan bir taşınmaz malın kadastro işlemi ve bunun sonuçları farklıdır. Açıkça ifade etmek gerekirse özel mülkiyete konu bir taşınmaz malın tapu siciline tescil zorunluğu varken mera olan bir yer için hiç bir zaman bir tescil işlemi sayılmayan özel sicile kayıt esası kabul edilmiştir. Kanun koyucunun 3402 sayılı Kadastro Kanununun 12/3 maddesinde öngörülen hak düşürücü süreyi kabul etmesindeki amacı, bir taşınmaz için geometrik durum ve malik belirlenerek tapu siciline tescil edildikten ve tescilden itibaren belli bir süre (10 yıl) geçtikten sonra sicillerin güvenirliğini korumak, belli bir zamandan sonra dava açılarak sık sık sicillerin bozulmasının önüne geçmektir. Meralar tapu siciline tescili gerekmeyen üstelik özel mülkiyete konu teşkil etmeyecek yerler olduğundan, Yasanın tapu siciline tescil edilen yerlerde uygulamasını öngördüğü 3402 sayılı Kadasro kanununun 12/3. maddesinde sözü edilen hak düşürücü süre, mera iddiası ile açılan davalarda uygulanmaz. Hukuk Genel Kurulunun 23.11.1988 tarih, 825-964 sayılı ilamında benimsenen bu ilke Dairemizce de benimsenmekte ve kararlıkla uygulanmaktadır.

O halde tarafların delilleri toplanmalı, yöntemine uygun inceleme ve araştırma yapılarak sonucuna uygun bir karar verilmelidir.

Değinilen yönler gözetilmeden davanın reddedilmiş olması bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacının temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, 09.02.2009 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6754, Karar No: 2015/6944, Tarih: 11.11.2015

**22. Ceza Dairesi         2015/6754 E.  ,  2015/6944 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2011/213943

MAHKEMESİ : Kahramanmaraş 3. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 24/12/2010

NUMARASI : 2010/645 (E) ve 2010/1117 (K)

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığını ihlal, mala zarar verme

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, kararların nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya kapsamına göre diğer temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Suça sürüklenen çocuk hakkında, 5237 sayılı TCK'nun 151/1. maddesine göre belirlenen 120 gün adli para cezasının aynı yasanın 31/3. maddesi uyarınca 1/3 oranında indirilmesi sırasında, hesap hatası sonucu 80 gün karşılığı adli para cezası yerine, 90 gün karşılığı adli para cezasına hükmedilmesi ve yine aynı Yasanın 62/1. maddesine göre cezadan 1/6 oranında indirim yapılması sırasında hesap hatası sonucu 66 gün karşılığı adli para cezası yerine 75 gün karşılığı adli para cezasına ve günlüğü 20,00 TL den paraya çevrilirken 1.320 TL yerine 1.500 TL adli para cezasına hükmedilmesi suretiyle fazla ceza tayini,

2-Mahkemece 5271 sayılı Yasa’nın 150/2. maddesi uyarınca, suça sürüklenen çocuğun savunmasını yapmak üzere zorunlu savunman görevlendirilmesi nedeniyle, savunmana ödenen avukatlık ücretinin, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin 6/3-c maddesindeki düzenlemeye açıkça aykırı olarak, yaşı küçük sanığa yargılama gideri olarak yükletilmesine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk M.. Ç.. müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın aynı Kanunun 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan; "Mala zarar verme suçundan 5237 sayılı TCK'nun 151/1, 31/3, 62 ve 52/2. maddeleri uygulanarak sonuç olarak belirlenen 1.500 TL adli para cezasının 1.320 TL adli para cezasına indirilmesine karar verilmek ve hüküm fıkrasından “müdafi ücreti 254 TL'nin suça sürüklenen çocuktan tahsiline” ilişkin bölümün çıkartılması suretiyle, diğer yönleri usul ve

yasaya uygun bulunan hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 11.11.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/13796, Karar No: 2014/5676, Tarih: 26.03.2014

**15. Ceza Dairesi         2012/13796 E.  ,  2014/5676 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2010/93010

MAHKEMESİ : Tekirdağ 2. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 07/07/2009

NUMARASI : 2008/424 (E) ve 2009/441 (K)

SUÇ : Dolandırıcılık

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için;

Failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı,sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır.Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır.Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

12/12/2007 tarihinde Vakıflar Bankasına kredi borcunu yatırmaya giden müştekinin ,banka içerisini kalabalık görünce kredi borcunun yatırmaktan vazgeçip yolun karşısına geçtiği, bu sırada yanına gelen sanığın "amcam öldü, bir takım eşyaları var, bunları dağıtabilir misin? " dediği, müştekinin kızının yardımcı olabileceğini söylemesi üzerine birlikte yolun karşısına geçtikleri, Ü.. isimli eczanenin bitişiğindeki binanın giriş koridoruna girdikleri, bu sırada yanlarına kimliği tespit edilemeyen bir şahsın gelerek cebinden bir tomar kağıt para çıkardığı, sanığın müştekiye parasının olup olmadığını sorduğu, müştekinin de "benim paramı niçin soruyorsun?" dediğinde "sana verdiğimiz parayı dağıtmayıp kendin alabilirsin" dedikleri, bunun üzerine müştekinin cebinde bulunan 1.000 TL 'yi sanığa verdiği, sanığın müştekiye paranı üst katta okutalım dediği ve parayı

sayarak üst kata çıktığı, kimliği tespit edilemeyen şahsın müştekiyi '' adını soyadını deftere yazalım '' diyerek oyaladığı, bu sırada sanığın ortadan kaybolduğunun iddia ve kabul olunması karşısında, eylemin temas ettiği 5237 sayılı TCK’ nın 158/1-a maddesinde düzenlenen “ dini inanç ve duyguların istismar edilmesi suretiyle” nitelikli dolandırıcılık suçunu oluşturup oluşturmayacağına ilişkin delilleri takdir ve tartışmanın üst dereceli Ağır Ceza Mahkemesine ait olduğu gözetilerek görevsizlik kararı verilmesi gerekirken duruşmaya devamla yazılı şekilde, hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, aynı kanunun 326/son maddesi uyarınca ceza miktarı bakımından kazanılmış hakkın gözetilmesine 26.03.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.