muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/13785, Karar No: 2024/1842, Tarih: 20.02.2024

**11. Ceza Dairesi         2021/13785 E.  ,  2024/1842 K.**

**"İçtihat Metni"**

B O Z M A Ü Z E R İ N E

MAHKEMESİ:Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2017/215 E., 2018/44 K.

SUÇLAR :Serbest meslek sahibi kişilerin dolandırıcılığı, Açığa atılan imzanın kötüye kullanılması, Bedelsiz senedi kullanma

HÜKÜMLER: Beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Onama

Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Mersin 1.Ağır Ceza Mahkemesinin, 30.01.2018 tarihli ve 2017/215 Esas, 2018/44 Karar sayılı kararı ile sanık ... hakkında nitelikli dolandırıcılık, bedelsiz senedi kullanma ve bozma üzerine açığa atılan imzanın kötüye kullanılması suçlarından, sanıklar ... ve ... hakkında açığa atılan imzanın kötüye kullanılması suçundan 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca beraat kararları verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz talebi, sanıkların üzerilerine atılı suçların sübut bulmasına rağmen beraat kararları verilmesinin hukuka aykırı olduğuna ilişkindir.

III. GEREKÇE

A. Sanık ... hakkında nitelikli dolandırıcılık ve bedelsiz senedi kullanma suçlarından kurulan hükümler yönünden,

5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 8 inci maddesinin birinci fıkrasının "Bölge adliye mahkemelerinin, 26.9.2004 tarihli ve 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanunun geçici 2’nci maddesi uyarınca Resmî Gazetede ilân edilecek göreve başlama tarihinden önce verilen kararlar hakkında, kesinleşinceye kadar Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 322 nci maddesinin dördüncü, beşinci ve altıncı fıkraları hariç olmak üzere, 305 ilâ 326 ncı maddeleri uygulanır. (Ek cümle: 1/7/2016-6723/33 md.) Bu kararlara ilişkin dosyalar bölge adliye mahkemelerine gönderilemez." şeklinde düzenlendiği, sanık hakkında incelemeye konu dosyadaki hükümlerin esasının daha önce Yargıtay incelemesinden geçmediği anlaşılmıştır.

B. Sanıklar hakkında kurulan açığa atılan imzanın kötüye kullanılması suçu yönünden,

B. Sanıklar hakkında kurulan açığa atılan imzanın kötüye kullanılması suçu yönünden,

1. Sanıkların yargılama konusu eylemi için, 5237 sayılı Kanun'un 209 uncu maddesi uyarınca belirlenecek cezanın türü ve üst haddine göre aynı kanunun 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi gereği 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin öngörüldüğü anlaşılmıştır.

2. 5237 sayılı Kanun’un 67 nci maddesinin ikinci fıkrasının (d) bendi uyarınca zamanaşımı süresini kesen son işlemin 25.04.2013 tarihli mahkumiyet kararı olduğu ve bu tarihten temyiz inceleme tarihine kadar 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş olduğu belirlenmiştir.

IV. KARAR

A. Sanık ... hakkında nitelikli dolandırıcılık ve bedelsiz senedi kullanma suçlarından kurulan hükümler yönünden,

5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 8 inci maddesinin birinci fıkrasının "Bölge adliye mahkemelerinin, 26.9.2004 tarihli ve 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanunun geçici 2’nci maddesi uyarınca Resmî Gazetede ilân edilecek göreve başlama tarihinden önce verilen kararlar hakkında, kesinleşinceye kadar Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 322 nci maddesinin dördüncü, beşinci ve altıncı fıkraları hariç olmak üzere, 305 ilâ 326 ncı maddeleri uygulanır. (Ek cümle: 1/7/2016-6723/33 md.) Bu kararlara ilişkin dosyalar bölge adliye mahkemelerine gönderilemez." şeklinde düzenlendiği, sanıklar hakkında incelemeye konu dosyadaki hükümlerin esasının daha önce Yargıtay incelemesinden geçmediğinin anlaşılması karşısında, incelemeye konu hükümlerin kanun yolu bakımından istinafa tabi olduğundan, istinaf taleplerinin mercisince incelenmesi için dava dosyanın Tebliğname'ye aykırı olarak, oy birliğiyle İNCELENMEKSİZİN İADESİNE,

B. Sanıklar hakkında açığa atılan imzanın kötüye kullanılması suçu yönünden,

Gerekçe bölümünde (B) bendinde açıklanan nedenlerle Mersin 1.Ağır Ceza Mahkemesinin, 30.01.2018 tarihli ve 2017/215 Esas, 2018/44 Karar sayılı kararına yönelik katılan vekilinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesinin birinci fıkrası gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesinin birinci fıkrasının (1) numaralı bendinin verdiği yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereği gerçekleşen olağan zamanaşımları nedeniyle, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜŞMESİNE,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

20.02.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/13151, Karar No: 2012/18096, Tarih: 30.10.2012

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2011/13151 E.  ,  2012/18096 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, iş kazası sonucu maluliyetinden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

Dava,iş kazası sonucu oluşan sürekli iş göremezlik nedeniyle davacının maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

Bu tür davalarda sigortalıda oluşan iş göremezlik oranının tazminat miktarını doğrudan etkileyeceği açıktır.

Bu yönüyle davanın yasal dayanağı 5510 sayılı Yasa’nın 19. maddesidir. Anılan maddeye göre iş kazası veya meslek hastalığı sonucu oluşan hastalık ve özürler nedeniyle Kurumca yetkilendirilen sağlık hizmeti sunucularının sağlık kurulları tarafından verilen raporlara istinaden Kurum sağlık kurulunca meslekte kazanma gücü en az %10 oranında azalmış bulunduğu tespit edilen sigortalının sürekli iş göremezlik gelirine hak kazanacağı, iş kazası ve meslek hastalığı sonucu sürekli iş göremezlik hallerinde meslekte kazanma gücündeki kayıp oranının belirlenmesine ve bu maddenin uygulanmasına ilişkin diğer usul ve esasların Kurum tarafından çıkarılacak yönetmelikle düzenleneceği bildirilmiştir. Bu yasal düzenleme gereğince düzenlenen Sosyal Sigorta İşlemleri Yönetmeliğinin 45. maddesinde sürekli iş göremezlik gelirinin iş kazası veya meslek hastalığı sonucu oluşan hastalık ve özürler nedeniyle Kurumca yetkilendirilen sağlık hizmeti sunucularının sağlık kurulları tarafından verilen raporlara istinaden Kurum Sağlık Kurulunca meslekte kazanma gücü en az %10 oranında azalmış bulunduğu tespit edilen sigortalıya bağlanacağı bildirilmiştir.

Öte yandan 5510 sayılı Yasa’nın 95. maddesine göre "Bu Kanun gereğince, yurt dışında tedavi için yapılacak sevklere, çalışma gücü kaybı, geçici iş göremezlik ödeneklerinin verilmesine ilişkin raporlar ile iş kazası ve meslek hastalığı sonucu meslekte kazanma gücü veya çalışma gücü kaybına esas teşkil edecek sağlık kurulu raporlarının usûl ve esaslarını, bu raporları vermeye yetkili sağlık hizmeti sunucularının sahip olması gereken kriterleri belirlemeye, usûlüne uygun olmayan sağlık kurulu raporu ve dayanağı tıbbî belgeleri düzenleyen sağlık hizmet sunucusuna iade edecek belirlenen bilgileri içerecek şekilde yeniden düzenlenmesini istemeye Kurum yetkilidir.

Usûlüne uygun sağlık kurulu raporu ve dayanağı tıbbî belgeler ile gerekli diğer belgelerin incelenmesiyle; yurt dışında tedavi için yapılacak sevklere, vazife malullük derecesini, iş kazası veya meslek hastalığı sonucu tespit edilen meslekte kazanma gücünün kaybına veya meslekte kazanma gücünün kaybı derecelerine ilişkin usûlüne uygun düzenlenmiş sağlık kurulu raporları ve diğer belgelere istinaden Kurumca verilen karara ilgililerin itirazı halinde, durum Sosyal Sigorta Yüksek Sağlık Kurulunca karara bağlanır.

Bu maddenin uygulanmasına ilişkin usul ve esaslar, Sağlık Bakanlığı ile Kurumun birlikte çıkaracağı yönetmelikle düzenlenir.

Bu yasal düzenleme gereğince düzenlenen Çalışma Gücü ve Meslekte Kazanma Gücü Kaybı Oranı Tespit İşleri Yönetmeliğinin Geçici 1. maddesinde; Bu Yönetmeliğin yürürlüğe girdiği tarihten önce çalışma gücü kaybı, iş kazası, meslek hastalığı, vazife malullüğü, harp malullüğü sonucu meslekte kazanma gücü kaybı ile erken yaşlanma durumlarının tespiti talebinde bulunan sigortalılar ve hak sahipleri için, yürürlükten kaldırılan ilgili ... mevzuatının 5510 sayılı Yasa’ya aykırı olmayan hükümlerinin uygulanacağı, 5. maddesinde sigortalı ve hak sahiplerinin çalışma gücü oranlarının a) Sağlık Bakanlığı eğitim ve araştırma hastaneleri, b) Devlet Üniversitesi, c) Türk Silahli Kuvvetlerine bağlı asker hastaneleri, ç) sigortalıların ikamet ettikleri illerde (a), (b), (c) bentlerinde belirtilen hastanelerin bulunmaması durumunda Sağlık Bakanlığı tam teşekküllü hastanelerin yetkili olduğu, bildirilmiş, Sosyal Sigorta İşlemleri Yönetmeliğinin 56. maddesinde ise Kurum Sağlık Kurulunca verilen karara karşı yapılan itirazların Yüksek Sağlık Kurulunca inceleneceği bildirilmiştir.

Kural olarak Yüksek Sağlık Kurulunca verilen karar ... Kurumunu bağlayıcı nitelikte ise de diğer ilgililer yönünden bir bağlayıcılığı olmadığından Yüksek Sağlık Kurulu Kararına itiraz edilmesi halinde inceleme Adli Tıp Kurumu aracılığıyla yaptırılmalıdır. Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu'nun 28.06.1976 günlü, 1976/6-4 sayılı Kararı da bu yöndedir.

Somut olayda,davacı da oluşan zararı meydana getiren olayın ...’ca iş kazası olarak kabul edildiği 30.12.2009 tarihli ... Aylık/Gelir Bağlama Kararında davacının sürekli iş göremezlik oranının % 8 olarak belirtilmesinden ve ... Kurumunun 16.2.2011 tarihli yazısından anlaşılmaktadır. Mahkemece, davacının, sürekli iş göremezlik derecesinin tespiti amacıyla, gönderildiği Samsun ... ... Sağlık Kurulunun 5.5.2010 tarihli raporunda ve Adli Tıp Kurumu Samsun Şube Müdürlüğünün 3.6.2010 tarihli raporunda; davacının % 16 sürekli iş göremezlik derecesinin bulunduğu belirtilmiştir. Bu durumda sigortalı yararına hükmedilecek maddi ve manevi tazminat miktarını doğrudan etkilemesi nedeniyle işçide oluşan sürekli işgöremezlik oranının 5510 sayılı Yasa'daki düzenlemeye uygun olarak hiçbir kuşku ve duraksamaya yer vermeksizin saptanması gerekmektedir.

Yapılacak iş, sigortalıda oluşun sürekli iş göremezlik oranını yukarıda açıklandığı şekilde yöntemince araştırıp sonucuna göre, işgöremezlik oranı %10 ve üzerinde tespit edilmesi halinde davacıya ...'na gelir bağlanması için başvurması gerektiğinde dava açması için süre vermek ve sonuçta, dosyadaki diğer delillerle birlikte değerlendirilerek tazminat miktarını belirlemekten ibarettir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde davalının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle sair yönleri incelenmeksizin BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 30.10.2012 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/20566, Karar No: 2016/11467, Tarih: 08.06.2016

**5. Hukuk Dairesi         2015/20566 E.  ,  2016/11467 K.**

**"İçtihat Metni"**

TARİHİ : 10/07/2015

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma konusu irtifak hakkı ve pilon yeri bedelinin tespiti ve bu hakkın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma konusu irtifak hakkı ve pilon yeri bedelinin tespiti ve bu hakkın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor hüküm kurmaya elverişli değildir. Şöyle ki;

1- Emsal taşınmazın bilirkişi raporundaki satış bedeli, Tapu Müdürlüğünden getirtilen akit tablosu ile örtüşmediği için emsal incelemesi inandırıcı ve hükme esas alınacak nitelikte değildir.

Arsa niteliğindeki taşınmaza, emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilirken, dava konusu taşınmaz ile emsalin zaruret olmadıkça, yakın bölgelerde ve benzer yüzölçümlü olması ve değerlendirme gününden önceki özel amacı olmayan, değerlendirme tarihine yakın satışların emsal alınması, gerektiğinde emsal satışların değerlendirme tarihindeki karşılıklarının fiyat artış endekslerinin uygulanması suretiyle tespiti, bundan sonra emsal ile dava konusu taşınmazın eksik ve üstün yönlerinin neler olduğu ve oranları açıklanmak suretiyle değer biçilmesi gerekir.

Bu itibarla; taraflara dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi, dava konusu taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar

ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere olan uzaklığını da gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

2- İrtifak bedeli hesaplanırken dava konusu taşınmazın toplam alanından pilon alanının düşülmesi gerektiği düşünülmeden fazla bedele hükmedilmesi,

2- İrtifak bedeli hesaplanırken dava konusu taşınmazın toplam alanından pilon alanının düşülmesi gerektiği düşünülmeden fazla bedele hükmedilmesi,

3- Dava konusu taşınmazın tapu kaydından; TEK lehine irtifak hakkı tescil edildiği anlaşılmakla, taşınmaz üzerindeki eski irtifak hakkı nedeniyle oluşacak değer düşüklüğünün hesaplamada dikkate alınması için bilirkişi kurulundan ek rapor alınarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile hüküm kurulması,

4- Davalı payı üzerindeki ipotek şerhinin hükmedilen bedele yansıtılması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 08/06/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5910, Karar No: 2016/3866, Tarih: 31.03.2016

**23. Ceza Dairesi         2015/5910 E.  ,  2016/3866 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : TCK'nın 157/1, 52, 62, 53/1 maddeleri uyarınca 10 ay hapis, 2.000 TL adli para cezası

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Kendisini sürücü kursunun müdürü olarak tanıtan sanığın, katılandan 375 TL para aldığı, katılanın kursa kaydının yapıldığı ve sınavlara girmesine karşın, katılan tarafından sanığa verilen kurs ücretinin sürücü kursuna teslim edilmeyip mal edinilmek suretiyle sanığın katılana karşı dolandırıcılık suçunu işlediği iddia ve kabul edilen somut olayda;

1- Katılanın, sanığa verdiği para nedeniyle sürücü kursuna kaydının yapıldığı ve sınavlara girdiği, bu haliyle dolandırıcılık suçunun unsurlarının oluşmadığı, sanığın eyleminin sürücü kursuna karşı hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçu yönünden değerlendirilmesi gerektiği, ancak bu konuda açılmış bir kamu davası olmaması karşısında, sanığın dolandırıcılık suçundan beraati yerine yasal olmayan gerekçeyle yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

2- Kabule göre ise; Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 19.06.2007 tarih ve 2007/10-108 E.,2007/152 K. sayılı ilamında da belirtildiği gibi yasa koyucunun ayrıca adli para cezası öngördüğü suçlarda, hapis cezasının alt sınırdan tayini halinde mutlak surette adli para cezasının da alt sınırdan tayini gerektiği yönünde bir zorunluluk bulunmamakta ise de, yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin adli para cezasının alt sınırın üzerinde 120 gün olarak tayin edilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 31.03.2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/18817, Karar No: 2017/10971, Tarih: 04.07.2017

**3. Hukuk Dairesi         2016/18817 E.  ,  2017/10971 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :AİLE MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki tedbir nafakası davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalılardan ... tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Tebligat Kanunu'nun 10.maddesine göre; "Tebligat, tebliğ yapılacak şahsa bilinen en son adresinde yapılır. Şu kadar ki; kendisine tebliğ yapılacak şahsın müracaatı veya kabulü şartiyle her yerde tebligat yapılması caizdir."

"(Ek fıkra:11/01/2011-6099 S.K.3.mad.) Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması halinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır."

Belirtilen yasal düzenleme uyarınca, muhataba çıkarılacak tebligat, öncelikle muhatabın bilinen en son adresinde Tebligat Kanunu'nun ilgili hükümlerine göre yapılacak, bilinen en son adrese çıkartılan bu tebligattan sonuç alınamaz ise, Tebligat Kanunu'nun 10.maddesi gereği muhatabın adres kayıt sestemindeki adresi esas alınarak (Tebligat Kanunu'nun madde 21/2 uyarınca) tebliğ işlemleri yapılacaktır.

Somut olayda, davalı ... tarafından süre tutum dilekçesi verilmiş fakat gerekçeli karar davalının bildirdiği adresine değil, doğrudan Mernis adresine tebliğ edilmiş olup, davalıya yapılan bu tebligat usulsüzdür.

Şöyle ki; yukarıda açıklandığı üzere, TK'nun 21.Maddesine göre Mernis adresine tebligat yapılabilmesi için, daha önce davalının bildirdiği adresine kanunun gösterdiği usullere göre bir tebligat yapılmış olması gerekmektedir. Oysa gerekçeli karar TK 21.Maddesine göre doğrudan Mernis adresine yapılmıştır.

O halde mahkemece, davalı ...'in bildirdiği adresine gerekçeli kararın Tebligat Kanunu'nda belirlenen usullere uygun şekilde tebliği sağlanarak, temyiz süresinin beklenilmesi ve ondan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere dairemize gönderilmesi için dosyanını mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 04/07/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5654, Karar No: 2016/5904, Tarih: 06.06.2016

**5. Ceza Dairesi         2016/5654 E.  ,  2016/5904 K.**

**"İçtihat Metni"**

İdari para cezasına itiraz üzerine yapılan yargılama sırasında; Çatalca Sulh Ceza Hakimliğiyle İstanbul Anadolu 1. Sulh Ceza Hakimliği arasında oluşan olumsuz yetki uyuşmazlığının giderilmesi ve yargı yerinin belirlenmesi istemiyle gönderilen dosya Yargıtay C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye verilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

İncelenen dosya içeriğine, talebin niteliğine ve İstanbul Anadolu 1. Sulh Ceza Hakimliği kararındaki gerekçeye göre, yerinde görülmeyen Çatalca Sulh Ceza Hakimliğinin 28/01/2016 gün ve 2016/102 Değişik İş sayılı YETKİSİZLİK kararının KALDIRILMASINA, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİİNE, 06/06/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/649, Karar No: 2020/6942, Tarih: 05.11.2020

**14. Hukuk Dairesi         2020/649 E.  ,  2020/6942 K.**

**"İçtihat Metni"**

14. Hukuk Dairesi

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescil davasından dolayı mahal mahkemesinden verilen yukarıda gün ve sayısı yazılı hükmün; Dairemizin 05/11/2019 gün ve 2018/5545 Esas, 2019/7288 Karar sayılı ilamı ile bozulmasına karar verilmişti. Süresi içinde bir kısım davalılar vekili tarafından kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla, dosya içerisindeki bütün evrak incelenerek gereği düşünüldü:

\_ K A R A R \_

Dava, imar uygulamasının idari yargı yerinde iptalinden kaynaklanan tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

Davacı vekili dava dilekçesinde, Hazineye ait 1271 parsel sayılı taşınmazın Çeşme Belediyesince yapılan imar uygulamasına tabi tutularak 3002 ada 8 sayılı imar parseline şuyulandırıldığını, sonrasında ise 3002 ada 8 parsel sayılı taşınmazın Çeşme Belediyesince yapılan imar uygulaması sonucu birçok imar parseline şuyulandırıldığına, yapılan imar uygulamasının idari yargı yerinde iptal edildiğini ileri sürerek taşınmazın imar uygulaması dolayısıyla gittiği ve fiili olarak taşınmaza isabet eden 4009 ada 1, 2, 3 ve 4 sayılı imar parsellerinin tapu kaydının iptali ile davacı adına tescili suretiyle eski hale ihyasını istemiştir.

Davalılar, davanın reddini savunmuşlardır

Mahkemece, davanın reddine dair verilen ilk karar, Dairemizin 05.11.2019 tarih, 2018/5525 Esas- 2019/7288 Karar sayılı ilamı ile ".... dava konusu taşınmazın sınırları üzerinde bulunan imar parseline ilişkin kısımların ve var ise kamusal alanların (park, yol vs.) denetime elverişli olarak krokide gösterilerek belirtilmesi ve dava konusu taşınmazın yüzölçümü de dikkate alınarak tespit edilecek kısımların yüzölçümü ile farklılık olması halinde bu farklılığın sebebinin açıklanması için mahallinde ehil fen bilirkişileri aracılığıyla keşif yapılması gerektiği, yolsuz tescil halinde TMK'nın 1023. maddesinin uygulanma yeri olmadığı ve imar parseli maliklerinin mülkiyet hakkının önceki maliklerin halefi olarak kadastral parsele yansıtılacağı gözetilmeksizin noksan soruşturmayla yetinilerek yanılgılı değerlendirme ile davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiş bu nedenle hükmün bozulması gerekmiştir. Kabule göre de, taraflar arasında mülkiyet ihtilafı bulunmayıp, davadaki istek kamusal tasarruftan kaynaklanan sicil kaydının düzeltilmesine ilişkin bulunduğundan iptaline karar verilen imar uygulamasını yapan Belediyenin davalı olarak davada yer alması gerektiğinin düşünülmemesi de doğru değildir” gerekçesiyle bozulmasına karar verilmiştir.

Bir kısım davalılar vekili, karar düzeltme talebinde bulunmuştur.

20 Şubat 2020 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7221 sayılı Coğrafi Bilgi Sistemleri ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılması Hakkında Kanunun 7. maddesiyle 3194 sayılı İmar Kanununun 18. maddesine yeni bir fıkra eklenmiştir.