muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/6923, Karar No: 2017/6955, Tarih: 23.10.2017

a)Vergi incelemesi yapmaya yetkili olanların buna lüzum göstermesi ve gerekçeli bir yazı ile arama kararı vermeye yetkili sulh yargıcından bunu istemesi,

b) Sulh yargıcının istenilen yerlerde arama yapılmasına karar vermesi, şarttır."

Buna göre, vergi kaçırıldığına delalet eden emarelerin bulunması halinde, vergi incelemesi yapmaya yetkili olanlar, arama yapılmasını gerekli kılan bir yazıyla sulh ceza hâkiminden talepte bulunacak, arama kararının verilmesi halinde de, arama işlemi genel kolluk görevlileri tarafından değil, vergi inceleme elemanları gerçekleştirilecektir. VUK’nun 7. maddesine göre genel kolluk, talep üzerine sadece gerekli güvenlik önlemlerinin alınmasını sağlamakla yükümlüdür.

VUK'nın 147. maddesinde, “bu bölümde açıkça yazılı olmayan hallerde Ceza Muhakemeleri Usulü Kanununun arama ile ilgili bulunan hükümlerinin uygulanacağı”nın belirtilmesinden maksat, bu Kanun'un aramaya ilişkin 142-146. maddelerinde açıkça düzenlenen konularda bu hükümlerin, açıkça düzenlenmeyen konularda ise CMK hükümlerinin uygulanmasının sağlanmasıdır.

Ceza muhakemesinde, arama olağan bir koruma tedbiri iken, Vergi Hukuku’nda istisnai, olağandışı bir denetim yoludur. Niteliği itibariyle adli arama olmasına rağmen, bu aramanın genel suç kolluğu tarafından değil, vergi inceleme elemanlarınca yapılabilmesi, vergi suçlarına ilişkin olarak yapılacak aramanın özelliğidir. Bir araç koruma tedbiri olarak vergi araması, vergi incelemesi denetim yolunun ön basamağıdır. Amaç, vergi kaçırıldığını ortaya çıkaracak ve destekleyecek belge ve kayıtların bulunmasıdır.

Ceza usul hukukunda, re’sen araştırma ilkesi ve vicdani delil sistemi geçerli olup, amaç maddi gerçeğe ulaşmaktır. Maddi gerçek, hukuka uygun elde edilen her türlü delille ispatlanabilir. Anayasa'ya göre, kanuna aykırı olarak elde edilen bulgular delil olarak kullanılamaz (m.38/6). CMK uyarınca, yüklenen suç, ancak hukuka uygun şekilde elde edilmiş olan delillerle ispat edilebilir (m. 217/2). Delil, kanuna aykırı olarak elde edilmişse, reddolunur (m.206/2-a). Hükmün hukuka aykırı yöntemlerle elde edilen delile dayanması, hukuka kesin aykırılık sebebidir (m. 289). Açıklanan pozitif hukuk normları ve Yargıtay Ceza Genel Kurulu (29.11.2005, 2005/144 Esas, 2005/150 Karar, 17.11.2009, 2009/7-160 Esas, 2009/264 Karar) kararları ile aynı yöndeki Özel Daire Kararları karşısında; “hukuka aykırı biçimde” elde edilen deliller, Türk Ceza Yargılaması Hukuku sisteminde dikkate alınamaz. Bu husus, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin 6. maddesinde yer alan ve Anayasamıza da eklenen (m. 36) adil yargılanma hakkının gereğidir.

Yukarıda yer verilen Anayasa ve Yasa hükümleri ile 213 sayılı Kanun'un 142 ve devamı maddeleri hükümleri karşısında somut olaya gelince;

Yukarıda yer verilen Anayasa ve Yasa hükümleri ile 213 sayılı Kanun'un 142 ve devamı maddeleri hükümleri karşısında somut olaya gelince;

Sanıkların....Vergi Dairesi Müdürlüğünün .....Vergi numaralı mükellefi ..... Petrol Ürünleri Tic. A.Ş Adına basılı sahte faturaları düzenlediği yönünde yapılan ihbara istinaden kolluk kuvvetlerince yapılan aramada, ..... Mal Müdürlüğünün..... vergi numaralı mükellefi .....'a ait fatura cildi ele geçirilmiş, Cumhuriyet savcısının talimatı ile ele geçirilen bu belgeler incelenmek üzere Vergi Dairesi Başkanlığına gönderilmiş, idarece bu belgeler ve mükelleflerin tarh dosyaları üzerinden yapılan incelemeler sonucunda inceleme raporları ve vergi suçu raporları düzenlenip, sanıklar hakkında dava şartı olan mütalaanın verilmesi üzerine 2006 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçundan kamu davası açılmıştır.

Emniyet Müdürlüğü görevlileri tarafından, sanıkların VUK'nın 359/b maddesi kapsamında kalan suçu işlediğinin tespit edilmesi üzerine, bu aşamada gecikmesinde sakınca bulunduğuna ilişkin bir hâlin varlığı da gösterilmediğine göre, genellikle vergi mükellefleri olan failler için kanun koyucunun öngördüğü ve daha güvenceli olan 213 sayılı Kanun'un 142 ve devamı maddelerindeki özel usule uygun olarak arama ve el koyma işleminin gerçekleştirilmesi, diğer bir ifade ile Cumhuriyet Başsavcılığının, vergi incelemesi yapmaya yetkili olanların sulh ceza hâkiminden talepte bulunması ve arama kararı verilmesi halinde arama işlemini gerçekleştirmesine imkân sağlaması gerekirdi.

Genel hükümlere tabi bir suç ihbarı üzerine, delil elde edilmesi amacıyla CMK uyarınca yapılan arama işlemi sonucunda, vergi suçunun da işlendiğini gösteren delillerin bulunması veya VUK'nın 147. maddesi hükmü karşısında, vergi suçuna ilişkin olmasına rağmen gecikmesinde sakınca bulunan hâllerin varlığı halinde, CMK hükümlerine göre arama işlemi yapılabilir ve bu şartlarda yapılan arama sonucunda elde edilen deliller de hukuka uygun kabul edilebilirdi. Ancak somut olayda sanıkların VUK’nın 359. maddesi kapsamında olan sahte fatura ticareti yaptığı en başından tespit edilerek, bu suçun delillerinin elde edilmesi amacıyla arama kararı talep edilmiştir. Bu durumda aramanın VUK’nın 142. maddesindeki özel hükümlere uygun gerçekleştirilmesi yerine belirtilen şekilde yapılması hukuka aykırıdır. Anayasa'nın 38/6 maddesi ile CMK'nın 217/2 ve 289/1-i maddeleri gereğince hukuka aykırı yöntemlerle ele geçirilen deliller hükme esas alınamaz. Ayrıca, bu yöntemle elde edilen fatura ve diğer deliller hükme esas alınarak sanık ...’in mahkumiyetine karar verilirken, CMK’nın 230/1-b madde ve bendi uyarınca hükmün gerekçesinde “delillerin tartışılması ve değerlendirilmesi, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin belirtilmesi; bu kapsamda dosya içerisinde bulunan ve hukuka aykırı yöntemlerle elde edilen delillerin ayrıca ve açıkça gösterilmesi” gerektiği de gözetilmemiştir.

Dosyadaki hukuka aykırı yöntemlerle elde edilen delillerin değerlendirme dışı tutulması halinde, sanığın cezalandırılmasına imkân bulunmamaktadır. Gerekçeli kararda gösterilen esaslı deliller arasında, vergi denetmen raporu, sanığın işyerinde elde edilen sahte faturalar ve tüm dosya kapsamı gösterilip mahkumiyete esas alınmış ise de, VUK hükümlerine, dolayısıyla hukuka aykırı arama el koyma sonucunda elde edilen deliller üzerinden harekete geçilerek düzenlenen vergi tekniği ve vergi inceleme raporları mahkumiyete esas alınamaz. Diğer yönden, dosyada sanığın sahte fatura düzenlediğine dair ikrar bulunmamaktadır. Bu itibarla; sanığın işyerinde hukuka aykırı olarak gerçekleştirilen arama işleminde elde edilen maddi deliller ile buna dayanılarak düzenlenen inceleme raporlarının hükme esas alınması,

2- Kabule göre de;

a) Aynı takvim yılı içinde birden fazla sahte fatura düzenlemek eyleminin zincirleme suç oluşturduğu ve TCK'nın 43/1 maddesi gereğince sanığın cezasının artırılması gerektiğinin gözetilmemesi,

b) 237 sayılı TCK'nın 51. maddesinin 7. fıkrasındaki “Hükümlünün denetim süresi içinde kasıtlı bir suç işlemesi veya kendisine yüklenen yükümlülüklere, hâkimin uyarısına rağmen, uymamakta ısrar etmesi hâlinde; ertelenen cezanın kısmen veya tamamen infaz kurumunda çektirilmesine karar verilir” hükmüne rağmen, ertelenen hapis cezasının tamamının infaz edileceği anlamına gelecek şekilde ve infazı kısıtlar biçimde karar verilmesi,

c) 5237 sayılı TCK’nun 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, aynı Yasanın 326/son maddesi gereği aleyhe temyiz istemi olmadığından kazanılmış hakların saklı tutulmasına, 23.10.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4451, Karar No: 2019/326, Tarih: 17.01.2019

**17. Hukuk Dairesi         2016/4451 E.  ,  2019/326 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Davacı vekili; 10/04/2012 günü sürücü ... yönetimindeki ... firmasının işleten, ... Seyahat firmasının maliki olduğu otobüsün ...’dan ... yönüne doğru seyrederken, sürücü ... yönetimindeki ... ait kamyon ile ... yönetimindeki çekicinin çektiği dorseye arkadan çarpması ile meydana gelmiş olan ilk kaza sonrası, durmakta olan kamyonete çarptığını, kazada ... Seyahat San. ve Ltd. Şti’ne ait otobüste muavin olarak çalışan müvekkilinin oğlu ... vefat ettiğini, davacının bu elim kazada oğlu ... genç yaşta ölümüyle psikolojik açıdan zayıf düştüğünü, tüm bu sebeplerle 100.000,00 TL manevi tazminatın davalılardan olay tarihinden itibaren faizi ile birlikte tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı ... Seyahat Otobüs İşl. Gıda San. ve Tic. Ltd. Şti. vekili; davanın yetkili mahkemede açılmadığını, davanın davalı şirketin kayıtlı olduğu ... Asliye Hukuk Mahkemesi’nde görülmesi gerektiğini, davanın esası yönünden ise davacının iş bu davayı haksız kazanç elde etmek istediği için açtığını

ve kazanın oluşumunda müvekkil şirketin kusurunun bulunmadığını, bu nedenle davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı ... vekili; davanın yetkili yerde açılmadığını, davanın ortak yetkili mahkemede açılması gerektiğini, ortak yetkili mahkemenin de ... Asliye Hukuk Mahkemesi olduğunu, davanın esasına ilişkin olarak ise olayda müvekkilinin herhangi bir kusurunun bulunmadığını, istenilen tazminat miktarının ise fahiş olduğunu haksız ve dayanaksız olarak açılan davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece iddia, savunma, toplanan deliller ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, davacının davasının kısmen kabulüne, 40.000,00 TL manevi tazminatın 10/04/2012 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, trafik kazasından kaynaklanan manevi tazminat istemine ilişkindir. BK'nın 50, 51. maddesi (TBK 62) ve müteselsil sorumluluk esaslarına göre, kusurlu oldukları belirlenen zarar sorumluları zararın tamamından sorumlu olması gerekir. Diğer yandan, davalı işletenin, 2918 sayılı KTK.nun 86. maddesi, dava dışı zorunlu mali sorumluluk sigortası aynı yasanın 91. maddesi, davalı sürücüsü BK'nın 41 ve devamı maddeleri uyarınca zarardan müteselsilen sorumludurlar.

Dava, trafik kazasından kaynaklanan manevi tazminat istemine ilişkindir. BK'nın 50, 51. maddesi (TBK 62) ve müteselsil sorumluluk esaslarına göre, kusurlu oldukları belirlenen zarar sorumluları zararın tamamından sorumlu olması gerekir. Diğer yandan, davalı işletenin, 2918 sayılı KTK.nun 86. maddesi, dava dışı zorunlu mali sorumluluk sigortası aynı yasanın 91. maddesi, davalı sürücüsü BK'nın 41 ve devamı maddeleri uyarınca zarardan müteselsilen sorumludurlar.

Müteselsil sorumlulukta, kural olarak borçlulardan her biri, BK'nın 141. 142. maddesine göre (TBK 162,163) borcun tamamından sorumludur. Nitekim, 2918 sayılı KTK'nın 88/1 maddesinde trafik olayı nedeniyle müteselsil sorumluluk öngörülmüştür. BK'nın 146. maddesi(TBK 167) uyarınca, sorumluların iç ilişkide kusur oranına göre, birbirlerine rücu hakları da mevcuttur.

Açıklanan ilkeler altında somut olaya baktığımızda davacı vekili davasını teselsül hükümlerine göre açmış, zararın tamamının tahsilini kazaya karışmış olan araçların işleteni, maliki ve sürücüsü olan davalılardan talep etmiş olup BK'nın 142. maddesine göre zararın tamamanının müteselsil borçlulardan birinden tahsilinin talebi mümkün olduğu dikkate alınarak manevi tazminatın davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline hükmedilmesi gerekirken, davalılardan tahsiline şeklinde hüküm kurulması doğru değil bozma nedeni ise de; bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılamanın tekrarını gerektirir nitelikte görülmediğinden

6100 sayılı HMK'nun geçici 3/2. maddesi delaletiyle 1086 sayılı HUMK'nun 438/7. maddesi uyarınca hükmün düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hüküm fıkrasının 1. bendindeki “davalılardan” ibaresinden sonra gelmek üzere “müştereken ve müteselsilen” ibaresinin eklenmesine ve hükmün bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine 17/01/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/7250, Karar No: 2013/7727, Tarih: 04.07.2013

**16. Hukuk Dairesi         2013/7250 E.  ,  2013/7727 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ (ÜMRANİYE KADASTRO)

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Davacılar ..., ... ile ...'nu anne, baba, eş, çocuk ve kardeşlerini gösterir şekilde nüfus aile kayıt tablosunun getirtilerek dosyasına konulması ve bu işlemler tamamlandıktan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 04.07.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/17123, Karar No: 2013/15023, Tarih: 03.12.2013

**9. Ceza Dairesi         2013/17123 E.  ,  2013/15023 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : İnsan ticareti ve fuhuş için aracılık yapma

Hüküm : Sanıklar ..., ..., ..., ..., ... ve ... hakkında; İnsan ticareti ve fuhuş için aracılık yapma suçlarından görevsizlik

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanıklar hakkında suç işlemek amacıyla kurulan örgüte üye olma, suç işlemek amacıyla kurulan örgüte yardım etme, insan ticareti ve fuhuş için aracılık yapma suçlarından açılan kamu davasına ilişkin yargılama sonunda, İzmir 8. Ağır Ceza Mahkemesinin 24.08.2010 tarih 2007/183 esas, 2010/211 sayılı kararı ile suç işlemek amacıyla kurulan örgüte üye olma ve suç işlemek amacıyla kurulan örgüte yardım etme suçlarından beraat, insan ticareti ve fuhuş için aracılık yapma suçlarından ise görevsizlik kararının verildiği,

Cumhuriyet savcısının 01.09.2010 tarihli gerekçeli temyiz dilekçesi içeriğine göre sanıklar hakkında suç işlemek amacıyla kurulan örgüte üye olma ve suç işlemek amacıyla kurulan örgüte yardım etme suçlarından verilen beraat kararına ilişkin bir temyiz isteminin bulunmadığının açıkça anlaşıldığı ve buna görede adı geçen sanıklar hakkındaki anılan suçlara ilişkin beraat hükmünün temyiz edilmeksizin kesinleştiği,

Dairemizin 13.11.2012 tarih 2012/7495 esas, 2012/12966 sayılı ilamının (2) numaralı bendinde, CMK'nın 5/2. maddesi hükmü uyarınca, yargı yerine değiştirmeyen göresizlik kararının itiraza tabi olup temyizinin mümkün bulunmadığı belirtildikten sonra, sanıklar müdafilerinin görevsizlik kararına konu olan suçlara ilişkin temyiz taleplerinin incelenmesine yer olmadığı ve gereğinin merciince yerine getirilmesinin karara bağlandığı anlaşılmakla,

Sanıklar hakkında temyize konu olup da inceleme dışı bırakılmış hüküm bulunmadığından dosyanın incelenmeksizin mahalline iadesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 03.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/8058, Karar No: 2011/10615, Tarih: 20.10.2011

**1. Hukuk Dairesi         2011/8058 E.  ,  2011/10615 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İZMİR 2. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 29/03/2011

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, davalı Konak Belediyesince yapılan ıslah imar planı uygulaması sırasında sıra cetveli hazırlanırken hata yapılarak binası 22 parselde bulunduğu halde adına 23 parsel sayılı taşınmazın tescilinin yapıldığını ileri sürerek 36516 ada 22 ve 23 parsellerden hangisinin kendisine ait olduğunun tespiti yapılarak tapu kaydının tashihi suretiyle adına tesciline karar verilmesini istemiştir.

Davalılar, dava konusu taşınmazların imar uygulaması sonrası tescilinin doğru yapıldığını belirterek davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, taraflar arasındaki ihtilafın imar dağıtım cetveli ile belediyece hazırlanan 15.05.1979 tarihli onaylı kroki arasında fark olmasından kaynaklandığından adlı yargı yerinin görevli olduğu, bilirkişi raporu doğrultusunda hatanın giderilmesi gerektiği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davacı ve bir kısım davalılar tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla, tetkik hakimi  raporu okundu. Düşüncesi alındı. Dosya incelendi. Gereği görüşülüp, düşünüldü.

Dava, tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.  Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriğinden, toplanan delillerden; çekişme konusu 36516 ada 23 ve 22 sayılı  parsel sayılı taşınmazlarda tarafların kayden paydaş oldukları, anılan taşınmazların imar uygulaması sonucu 20.07.1987 tarihinde tescil edildiği anlaşılmaktadır.

Davacı, çekişme konusu taşınmazların imar uygulaması sırasında dağıtım cetveli hazırlanırken 36516 ada 22 parselin sehven 23 parsel olarak kaydının yapıldığını, davalılar adına kayıtlı olan 22 parselin bilgilerinin yerinde ve paftasında 23 nolu parselin bulunduğu yere uyduğunu, her iki parselin 15.05.1979 tarihli İzmir Belediyesi Harita Müdürlüğünün Numarataj Amirliğinin Tasdikli Krokisinden farklı olan sıra dağıtım cetveline göre hatalı tescilinin yapıldığını ileri sürerek, eldeki davayı açmıştır.

Hemen belirtilmelidir ki, imar uygulaması sonucunda oluşan imar çaplarının dayanağı 5393 sayılı yasanın 34. maddesi hükmü uyarınca encümen kararıdır. O halde, 2577 sayılı yasının 2. maddesi hükmü uyarınca sicilin illetini teşkil eden idari işlem  idari yargı yerinde iptal edilip sicil kaydının dayanaksız hale getirilmedikçe, bir başka ifadeyle yolsuz duruma düşürülmedikçe eldeki davanın dinlenme olanağı bulunmamaktadır.

Hal böyle olunca; davanın reddine karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı olduğu üzere hüküm tesisi isabetsizdir.

Davalıların, bu yönlere ilişkin temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile hükmün (6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun geçici 3. maddesi aracılığıyla) 1086 sayılı HUMK.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, bozma nedenine göre davacının temyiz itirazları yerinde olmayıp Reddine,  alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 20.10.2011 tarihinde oybirliğiyle karar  verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/11503, Karar No: 2014/4004, Tarih: 27.02.2014

**10. Hukuk Dairesi         2013/11503 E.  ,  2014/4004 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Tekirdağ İş Mahkemesi

Tarihi : 08.03.2013

No : 2011/139-2013/73

Davacı : F.. Y.. adına Av. M.. İ..

Davalı : Sosyal Güvenlik Kurumu Başkanlığı adına Av. B.. K..

Dava, doğum borçlanmasının geçerli olduğu ve yaşlılık aylığı bağlanması istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı ve davalı avukatları tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre; davalı vekilinin tüm, davacı vekilinin, sair temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava, avukatlık mesleği nedeniyle 506 sayılı Yasa kapsamında topluluk sigortasına tabi olduğu 1993/4, 5 aylar; 1993/6. ay ve 1995/11 ayda eksik bildirilen günlerin tespiti ile doğum borçlanmasının geçerli olduğunun tespiti ve 25.2.2011 tarihli tahsis talebine istinaden yaşlılık aylığı bağlanması istemine ilişkindir.

Mahkemece, eksik bildirilen günler bakımından, davadan önce 1995 yılı kasım ayı dışındaki günlerin Kurum tarafından kabul edilerek sigorta hizmet cetveline aktarılmış olması nedeniyle,uyuşmazlığın devam ettiği 1995/11. ayda 30 gün sigortalılık süresinin bulunduğu ve davacının doğum yaptığı tarihte sigortalılık tescili bulunmadığından bahisle doğum borçlanması yapamayacağı kabul edilmiş olup, kararda bu yönlerden bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

Yaşlılık aylığı bağlanması istemi bakımından ise; tahsis talep tarihi itibariyle 506 sayılı Yasa'nın geçici 81/B-ı bendine göre 20 yıl sigortalılık süresi, 48 yaş ve 5526 gün prim ödeme koşullarına tabi olup, sigortalılık süresi ve yaş koşulunun; dava açıldıktan sonra oluştuğu anlaşılmıştır.

Ne var ki; davacının 1.10.2008 sonrası dönemde avukatlık mesleği nedeniyle 5510 sayılı Yasa gereğince 4/1-b bent kapsamında zorunlu sigortalı kabul edilmesi gerektiğinden, 2829 sayılı Yasa gereğince hizmet birleştirilmesi yapıldığında, 1.10.2008 sonrası 4/1-b bendi kapsamındaki hizmetlerin gözetilmesi halinde aylık bağlanma koşullarının oluşmayacağı gözetildiğinde, davacı isticvap edilerek bu konudaki beyanı alınarak, hizmet birleştirilmesi talebi yok ve salt 506 sayılı Yasa kapsamındaki sigortalılık süresi gözetilerek aylık bağlanmasını istediği takdirde, usul ekonomisi gözetilerek, sigortalılık süresi ve yaş koşulunun her ikisinin gerçekleştiği tarihi takip eden aybaşından itibaren aylık bağlanmasına karar verilmelidir.

Yukarıda yapılan açıklamalara göre; davacının, beyanı alınarak sonucuna göre aylık bağlama talebi konusunda karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme sonucu yazılı şekilde hüküm kurması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

Yukarıda yapılan açıklamalara göre; davacının, beyanı alınarak sonucuna göre aylık bağlama talebi konusunda karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme sonucu yazılı şekilde hüküm kurması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 27.02.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.