muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/25040, Karar No: 2016/27054, Tarih: 13.12.2016

Bu noktada ... da açıklığa kavuşturulmalıdır ki, şartları bulunmadığı halde dava dilekçesinde davanın belirsiz alacak davası olarak açıldığı durumda davacıya herhangi bir süre verilmeden hukuki yarar yokluğundan davanın reddi yoluna gidilmelidir. Çünkü, alacağın belirlenebilmesi mümkün iken, böyle bir davanın açılmasına Kanun izin vermemiştir. Böyle bir durumda, belirsiz alacak davası açmakta hukuki yarar yokluğundan dava reddedilmeli, ek bir süre verilmemelidir. Zira, burada talep açıktır, bu sebeple 6100 sayılı Kanun'un 119/...-ğ maddesinin uygulanarak süre verilmesi mümkün değildir. Aslında açılmaması gerektiği halde belirsiz alacak davası açılmış olduğundan, bu konudaki eksiklik de süre verilerek tamamlanamayacağından, dava hukuki yarar yokluğundan reddedilmelidir. Buradaki hukuki yarar, sonradan tamamlanacak nitelikte bir hukuki yarar değildir. Çünkü, dava açıldığında o sırada mevcut olmayan hukuki yarar, bunun da açıkça mahkemece bilindiği bir durumda, tamamlanacak bir hukuki yarar değildir. Aksinin kabulü, aslında açık olan talep sonucunun süre verilerek davacı tarafından değiştirilmesi ve bulunmayan hukuki yararın sağlanması için davacıya ek imkan sağlanması anlamına gelecektir ki, buna usûl bakımından imkan yoktur. Böyle bir durum taraflar arasındaki eşitlik ilkesine de aykırı olacaktır (H. Pekcanıtez/O. Atalay/M. Özekes, Medeni Usul Hukuku, 14. Bası, Ankara 2013, s. 454). Bunun yanında, şayet açılan davada asgari bir miktar gösterilmişse ve bunun alacağın bir bölümü olduğu anlaşılmakla birlikte, belirsiz alacak davası mı yoksa belirli alacak olmakla birlikte kısmi dava mı olduğu anlaşılamıyorsa, bu durumda 6100 sayılı Kanun'un 119/...-ğ maddesinin aradığı şekilde açıkça talep sonucu belirtilmemiş olacaktır. Talep, talep türü ve davanın niteliği açıkça anlaşılamıyorsa, talep muğlaksa, aynı Kanun'un 119/2 maddesi gereğince, davacıya bir haftalık kesin süre verilerek talebinin belirsiz alacak davası mı, yoksa kısmi dava mı olduğunun belirtilmesi istenmelidir. Verilen bu süreden sonra, davacının talebini açıklamasına göre bir yol izlenmelidir. Eğer talep, davacı tarafından belirsiz alacak davası şeklinde açıklanmış olmakla birlikte, gerçekte belirsiz alacak davası şartlarını taşımıyorsa, o zaman yukarıdaki şekilde hareket edilmeli, hukuki yarar yokluğundan dava reddedilmelidir. Açıklamadan sonra talep belirsiz alacak davası şartlarını taşıyorsa, bu davanın sonuçlarına göre, talep kısmi davanın şartlarını taşıyorsa da kısmi davanın sonuçlarına göre dava yürütülerek karar verilmelidir (Dairemizin 31.12.2012 tarih 2012/30463 esas 2012/30091 karar sayılı kararı).

6100 sayılı Kanun'un 110. maddesinde düzenlenen, davacının aynı davalıya karşı birbirinden bağımsız birden fazla asli talebini aynı dava dilekçesinde ileri sürmesi olarak tanımlanan davaların yığılması (objektif dava birleşmesi) halinde, talep sayısı sayısı kadar dava bulunduğu kabul edildiğinden ve aynı Kanunun 297/2. maddesi uyarınca da her bir talep bakımından ayrı ayrı hüküm verilmesi gerektiğinden, bu durumda da dava dilekçesinde ileri sürülen taleplerin belirsiz alacak olup olmadığının her bir talep bakımından ayrı ayrı değerlendirilmesi gerekecektir.

Tüm bu açıklamalar sonucunda şunu belirtmek gerekir ki, iş hukukundan kaynaklanan alacaklar bakımından baştan belirli veya belirsiz alacak davası şeklinde belirleme yapmak kural olarak doğru ve mümkün değildir. Bu sebeple iş hukukunda da belirsiz alacak davasının açılabilmesi, bu davanın açılması için gerekli şartların varlığına bağlıdır. Eğer bu şartlar varsa, iş hukukunda da belirsiz alacak davası açılabilir, yoksa açılamaz (C. Simil, Belirsiz Alacak Davası, I. Bası, İstanbul 2013, s. 414). Keza aynı şey kısmi dava için de söz konusudur.

İş Hukukundan kaynaklanan davalarda sıkça karşılaşıldığı üzere, taraflar arasında çalışma süresi ve ücret miktarı yönlerinden uyuşmazlık bulunması, alacağı belirsiz hale getirmez. Keza, işçi çalışma süresini ve ücretini belirleyebilmektedir. İşçinin ne zamandan beri çalıştığını veya ücretinin ne kadar olduğunu bilmemesi hayatın olağan akışına da aykırıdır. İşçinin kendisinin bilmediği çalışma süresini, tanıkların bildiğini veya bilirkişinin bileceğini farzetmek ispat kurallarına da aykırıdır. Keza tarafın yeterli şekilde somutlaştırıp kendisinin bilgisinde dahi olmadığını belirttiği bir hususun mahkemece bilinmesini beklemek de mümkün değildir.

İşverenin maddi hukuktan doğan yükümlülüklerini (belge ve bordro düzenleme gibi) yerine getirmemesi, tuttuğu belgelerin gerçeği yansıtmaması, davadan önce işçinin alacaklarını inkar etmesi ya da ikrar etmekle beraber yerine getirmemesi davacıya kural olarak belirsiz alacak davası açma imkanını vermez. İşçi bu durumlarda dahi, alacağının miktarını veya değerini belirleyebiliyorsa, belirsiz alacak davası açamaz(Simil, s. 412).

Somut uyuşmazlıkta, dava dilekçesinde, davanın belirsiz alacak davası türünde açıldığı belirtilmiştir. Yukarıda yapılan açıklamalar ışığında, somut olayın özellikleri dikkate alınarak, dava dilekçesinde ileri sürülen taleplerin belirsiz alacak olup olmadığının değerlendirilmesi gereklidir.

Somut uyuşmazlıkta, dava dilekçesinde, davanın belirsiz alacak davası türünde açıldığı belirtilmiştir. Yukarıda yapılan açıklamalar ışığında, somut olayın özellikleri dikkate alınarak, dava dilekçesinde ileri sürülen taleplerin belirsiz alacak olup olmadığının değerlendirilmesi gereklidir.

Fazla çalışma ücreti alacağı bakımından, alacak iddiasının tanık anlatımlarına dayandırılması sebebiyle, kabul ihtimalinde hesaba esas alınan süre ve alacağın miktarı nazara alınarak takdir edilecek uygun oranda indirim yapılması gerekliliği söz konusu olduğundan ve hakimin takdir yetkisine bağlı olarak yapılacak indirim oranı baştan belirli olmadığından, söz konusu alacak belirsizdir. Mahkemece, bu alacak yönünden davanın esasına girilerek yazılı şekilde karar verilmesi dosya kapsamına göre isabetli görülmüştür.

Kıdem ve ihbar tazminatı alacakları bakımından ise, davacı, çalışma süresini, kendisine en son ödenen aylık ücret miktarını, tazminat hesaplamasına esas alınacak aylık ücrete ek para veya parayla ölçülebilen sosyal menfaatleri ve fesihten önce kendisine tanınması gereken ihbar süresini belirleyebilecek durumdadır. Bu halde, dava konusu kıdem ve ihbar tazminatı alacaklarının gerçekte belirlenebilir alacaklar olduğu ve dolayısıyla belirsiz alacak davasına konu edilemeyecekleri nazara alınarak, hukuki yarar yokluğundan anılan alacaklara yönelik taleplerin usulden reddi gerekirken, yazılı şekilde esasa girilerek karar verilmesi hatalı olmuştur.

Yukarıda yazılı sebepten kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, davalı yararına takdir edilen ....350,00 TL duruşma vekalet ücretinin karşı tarafa yükletilmesine, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 13.12.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/13046, Karar No: 2018/110, Tarih: 15.01.2018

**3. Hukuk Dairesi         2016/13046 E.  ,  2018/110 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ...ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki ... davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı tarafça temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı; vergi sorumlusu sıfatıyla ... abonesinden yanlışlıkla kesilen ... ve ... tüketim vergisinin aboneye iade edilmesine rağmen, davalı ...nin kendilerine ödemediğini, bu nedenle davalı aleyhine icra takibi başlatıldığını, ...nin haksız itirazı nedeniyle takibin durduğunu ileri sürerek, itirazın iptali ile alacağın faizi ile birlikte tahsiline, %20'den aşağı olmamak üzere icra inkar tazminatının davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı; vergi mahkemelerinin görevli olduğunu, dava konusu verginin beyannameye dayalı bir vergi olduğunu, davalının yerindelik denetimi yapma yükümlülüğünün bulunmadığını savunarak, davanın reddi ile, %20'sinden az olmamak kaydıyla kötü niyet tazminatına hükmedilmesini dilemiştir.

Mahkemece; taraflar arasındaki uyuşmazlığın vergi hukukundan kaynaklandığı bu nedenle idari yargı yerinin görevli olduğu gerekçesiyle, dava şartı yokluğundan davanın reddine karar verilmiş, hüküm süresi içinde davacı tarafça temyiz edilmiştir.

Uyuşmazlık, davacı şirketin vergi sorumlusu sıfatıyla yaptığı hatalı tahsilat nedeniyle vergi mükellefine yaptığı iadenin, vergi ...lısı davalı idareden istirdadı istemine ilişkindir.

Davacı vergi ...lısı ... adına ... Gelirleri Kanunu çerçevesinde tahsilat yaparak ... uhdesine aktarmakla yükümlü olduğunu, ancak somut uyuşmazlıkta ... abonesi- dava dışı şirketin, işletmelerinin bir kısmının adresi itibariyle ... değil köy sınırlarında olması nedeniyle, bu işletmeler bakımından ... adına vergi alınamayacağının anlaşılması üzerine ... ve ... tüketim vergisi adı altında alınan fazla miktarın dava dışı mükellefe iadesinin yapıldığını, ancak davalı ...nin dava konusu miktarı kendilerine ödemediği iddiasına dayalıdır. Olayda, vergi sorumlusu olduğu anlaşılan davacının, hatalı vergi tahsilatı nedeniyle yaptığı geri iade var ise, davalı idare açısından haksız iktisap niteliğindedir.

Sebepsiz ..., BK.nun 61-66.maddeleri (TBK.nun 72-82.maddeleri) gereğince, bir kimsenin malvarlığının geçerli (haklı) bir sebep olmaksızın diğer bir kimsenin malvarlığı aleyhine çoğalması (...si) demektir. Sebepsiz ...ye dayalı ... talep edilebilmesi için borçlunun malvarlığından bir başkasının aleyhine olarak ... meydana gelmeli, ... ve zenginleştirici olay arasında illiyet bağı bulunmalı ve ... haklı bir sebebe dayanmamalıdır. Haklı bir sebep olmaksızın başkası zararına mal edinen kimse onu iade ile yükümlüdür. Sebepsiz ... kurumunun varlık sebebinde haksız değer kaymalarının önlenmesi amaçlanmıştır.

Somut uyuşmazlıkta, davalıya yersiz ödeme yapıldığı sabittir. Konunun, BK.nun 61-66.maddeleri (TBK.nun 72-82.maddeleri) çerçevesinde değerlendirilerek; dosyanın alanında uzman bilirkişiye tevdi edilerek davalıya yapılan yersiz ödeme miktarının tespiti ile, sonucu dairesinde hüküm tesisi gerekirken; yargı yolunun caiz olmadığı gerekçesiyle; davanın reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup; bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, davacının temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile, hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK.nun 440.maddesi gereğince karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 15.01.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/153, Karar No: 2017/295, Tarih: 08.02.2017

**1. Ceza Dairesi         2017/153 E.  ,  2017/295 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : . Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten öldürmeye teşebbüs, kasten yaralama, 6136 sayılı Yasaya muhalefet, hakaret.

TÜRK MİLLETİ ADINA

1-Sanık .. hakkında 6136 sayılı Yasaya aykırılık suçundan doğrudan verilen 500 TL adli para cezasına ilişkin mahkumiyet hükmü, kesin nitelikte olup, temyizi mümkün olmadığından sanığın, suç vasfına da yönelik olmadığı anlaşılan temyiz talebinin CMUK'nun 317. maddesi uyarınca REDDİNE karar verilmiştir.

2-Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık .. mağdur .. yönelik eyleminin sübutu kabul, tahrikin varlığına ve takdire ilişkin cezayı azaltıcı sebeplerin niteliği takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, sanıklar..,..,..,. hakkında kasten yaralama

suçundan gerekçeleri gösterilerek 5271 sayılı CMK'nun 223/8 maddesi gereğince şikayetten vazgeçme nedeniyle kamu davalarının düşürülmesine karar verilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde bozma nedenleri dışında bir isabetsizlik görülmediğinden, o yer Cumhuriyet savcısının tüm sanıkların nitelikli kasten yaralama suçundan cezalandırılmaları gerektiğine, sanık . sübuta yönelen ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddiyle,

A-Sanıklar .,.,.,.. hakkında kasten yaralama suçundan kurulan düşme hükümlerinin tebliğnamedeki düşünceye aykırı olarak ONANMASINA,

B-Sanık . hakkında kasten öldürmeye teşebbüs suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün incelenmesinde,

a-Mağdurun suç tarihinde 18 yaşından küçük olması nedeniyle sanığın TCK'nun 82/1-e maddesi uyarınca cezalandırılması gerektiği gözetilmeden aynı kanunun 81/1. maddesi uyarınca cezalandırılmasına karar verilerek eksik ceza tayini,

b-Mağdurdan kaynaklanan haksız tahrik oluşturan söz ve davranışların niteliği ve ulaştığı boyut nazara alındığında asgari hadden indirim yapılmasının yeterli olduğu gözetilmeden 1/2 oranında indirim tatbikiyle eksik ceza tayini,

c-24.11.2015 günlü Resmi Gazetede yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih, . esas ve 2015/85 sayılı Kararı ile 5237 sayılı TCK'nun 53. maddesinin iptal edilen bölümleri doğrultusunda sanıkların hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

d-Kararın esas hakkındaki mütalaaya kısmen aykırı olmasına rağmen hüküm fıkrasının son paragrafına "isteme uygun" yazılması,

Bozmayı gerektirmiş olup, sanık . ve o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, hükmün CMUK'nun 326/son maddesi uyarınca ceza miktarı itibariyle kazanılmış hak saklı kalmak üzere tebliğnamedeki düşünceden farklı gerekçeyle BOZULMASINA, 08/02/2017 gününde Üyeler .,.,.,. sanık .. eylemin nitelikli kasten yaralama suçunu oluşturduğu yönündeki karşı oyu ve oyçokluğu, diğer yönlerden oybirliği ile karar verildi.

KARŞI OY:

Sanık .. ile arkadaşları .,.,.,. bir futbol müsabakasından çıkıp saat 23.00 sularında yolda yürüdükleri sırada suç

KARŞI OY:

Sanık .. ile arkadaşları .,.,.,. bir futbol müsabakasından çıkıp saat 23.00 sularında yolda yürüdükleri sırada suç

tarihinde 17 yaş 8 aylık ve alkollü olan mağdur .. ile karşılaştıkları, mağdurla sanıkların daha önceden tanışmadıkları, alkolün etkisinde olan mağdurun sanık .. önünde durduğu, mağdurla karşı taraf arasında tartışma yaşandığı, mağdurun küfür ettiği, .. yumrukla vurduğu, bunun üzerine .. ve arkadaşlarının mağduru darp etmeye başladıkları sırada . üzerinde taşıdığı bıçakla . Adli Tıp Şube Müdürlüğünden alınan 05.11.2012 tarihli rapora göre mağduru sol omuz ve sol meme başı hizasından yaklaşık 0,5X0,5 cm.lik kesici alet yarası ile yaraladığı, sol kısımda pinomotoraks tespit edilerek göğüs tüpü takıldığı, bu durumun mağdurun yaşamını tehlikeye soktuğu, .. isimli tanığın araya girmesi ve . elindeki bıçağı alması ile tamamlanan eylem nedeniyle o yer Ağır Ceza Mahkemesince sanık . eylemi tahrik altında kasten öldürmeye teşebbüs suçu olarak değerlendilmiş, eylemin kasten yaralama suçu olduğu görüşünde olan yerel Cumhuriyet savcısı ile sanık . temyiz talepleri üzerine yapılan incelemede verilen hükmün oyçokluğu ile onanmasına karar verilmiştir.

Onama görüşünde olana sayın Başkan ve Üyelerin sübut ve tahrik konusundaki görüşüne bizler de iştirak etmekteyiz ancak, sanık . mağdura karşı bıçakla gerçekleştirdiği eylemin nitelikli kasten yaralama suçu olduğu görüşünde olduğumuzdan bu yönden sayın çoğunluk görüşüne katılmıyoruz, şöyleki;

Fiil nedeniyle mağdur ölmemiş ise eylemin yaralama mı, yoksa öldürmeye teşebbüs suçu mu olduğunu belirlemek gerekecektir.

Öldürmeye teşebbüs ile yaralama suçlarını birbirinden ayıran bir takım kıstaslar mevcuttur.

Bunlar;

-Fail ile mağdur arasındaki husumet,

-Suçta kullanılan aracın elverişliliği,

-Atış ve darbe sayısı ile mesafesi,

-Mağdurun vücudunda oluşan yaraların yerleri ile nitelik ve dereceleri,

-Hedef seçme imkanının olup olmadığı,

-Eylemi tamamlamasına engel hal olup olmadığı,

-Sonuç aldığı düşüncesi,

-Gönüllü vazgeçme var mı, yok mu,

-Failin fiil sırasında söyledikleri,

-Hayati tehlike bulunup bulunmadığı gibi haler olarak sıralamak mümkündür.

Sanık . eylemini bu kıstaslara göre değerlendirmek gerekirse;

Mağdur ve sanık arasında daha önceden bir tanışma ve bunun neticesi olarak da husumet söz konusu değildir. Hedef gözetme imkanı azalan hareketli kavga ortamında mağdura isabet eden iki darbeden sadece birinin hayati tehlikeye yol açtığı tartışmasızdır.

Her nekadar sanık . elindeki bıçağın tanık .. tarafından alındığı, sanığın engel hal nedeniyle eylemine devam edemediği iddia edilebilirse de;

Sanık . eylemini bu kıstaslara göre değerlendirmek gerekirse;

Mağdur ve sanık arasında daha önceden bir tanışma ve bunun neticesi olarak da husumet söz konusu değildir. Hedef gözetme imkanı azalan hareketli kavga ortamında mağdura isabet eden iki darbeden sadece birinin hayati tehlikeye yol açtığı tartışmasızdır.

Her nekadar sanık . elindeki bıçağın tanık .. tarafından alındığı, sanığın engel hal nedeniyle eylemine devam edemediği iddia edilebilirse de;

mağdurun yalnız yürüdüğü, karşı taraftan dört kişinin geldiği, tartışmanın ilerlemesi üzerine bir tarafta mağdur, karşı tarafta dört kişi olacak şekilde kavga ettikleri, bu durumda tanık . dört kişiden biri olan sanık . elinden yalnız başına bıçağı alamayacağı, dolayısıyla . bıçağı almasının sanık . açısından “ciddi engel” olarak kabul edilemeyeceği hususları birlikte dikkate alındığında, sanık . mağdur .. yönelik kastının öldürmeye yönelik olmadığı, eylemin nitelikli kasten yaralama suçunu oluşturduğu görüşünde olduğumuzdan sayın çoğunluk görüşüne katılmıyoruz.

Muhalif Üye Muhalif Üye
Yargıtay — Esas No: 2010/48358, Karar No: 2013/7190, Tarih: 28.02.2013

**9. Hukuk Dairesi         2010/48358 E.  ,  2013/7190 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, fazla çalışma ücreti, genel tatil ücreti ile ücret alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalılar avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ...tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, 06.12.2005-11.01.2008 tarihleri arasında yönetmen (program müdür yardımcısı) olarak çalıştığını, sigorta kaydında her ne kadar ...Ve Tic AŞ işçisi olarak gözükmekte ise de aslında...Türk Televizyonu sahibi olan ve televizyon frekansının kullanma hakkını elinde bulunduran... Televizyon ve Tanıtım A.Ş. şirketinin işlerini yaptığını, son 8 aydır ücretlerinin ödenmediğini, şirketin ödeme güçlüğü çektiğini, bu nedenle iş sözleşmesini feshettiğini ileri sürerek, kıdem tazminatı ile ücret, fazla çalışma ve genel tatil ücreti alacaklarının davalıdan tahsilini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalılar, davacının ücretlerinin gecikmeli de olsa aldığını, hiçbir alacağının bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, ücretlerinin zamanında ve tam olarak ödenmediğinden bahisle iş sözleşmesini istifa etmek suretiyle sona erdirdiği, ticaret sicil kayıtlarında davalı şirketlerin aynı grup bünyesinde oldukları, aralarında organik bağ olduğu, tanık anlatımlarından da davacıyı birlikte istihdam ettirdikleri kanaatine varıldığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalılar temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Taraflar arasındaki uyuşmazlık, davacı işçinin 5953 sayılı Basın Mesleğinde Çalışanlarla Çalıştırılanlar Arasındaki Münasebetlerin Tanzimi Hakkında Kanun kapsamında gazeteci olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

D) Temyiz:

Kararı davalılar temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Taraflar arasındaki uyuşmazlık, davacı işçinin 5953 sayılı Basın Mesleğinde Çalışanlarla Çalıştırılanlar Arasındaki Münasebetlerin Tanzimi Hakkında Kanun kapsamında gazeteci olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

Basın çalışanlarıyla ilgili 5953 sayılı Yasanın 1 inci maddesinde, “Bu Kanun hükümleri Türkiye'de yayınlanan gazete ve mevkutelerle haber ve fotoğraf ajanslarında her türlü fikir ve sanat işlerinde çalışan ve İş Kanunundaki işçi tarifi şümulü haricinde kalan kimselerle bunların işverenleri hakkında uygulanır. Bu Kanunun şümulüne giren fikir ve sanat işlerinde ücret karşılığı çalışanlara gazeteci denir” şeklinde kurala yer verilerek Kanunun kapsamı ve gazeteci tanımı ortaya konulmuştur. Buna göre Kanunun kapsamında kalan işyerleri Türkiye’de yayınlanan gazete ve mevkutelerle haber ve fotoğraf ajansları olarak sıralanabilir. Kanunda bahsi geçen “gazete” ve “mevkute” gibi kavramların nesne anlamında olmadığı günlük gazete ya da daha uzun dönemsel yayınların basıldığı yer olan işletmenin anlaşılması gerektiği açıktır. Bununla birlikte gazete ve dönemsel yayının Türkiye’de yayınlanması bir başka zorunluluktur. Bahsi geçen dört tür işyerinde fikir ve sanat işlerinde ücret karşılığı çalışanlar, Kanunda gazeteci olarak adlandırılmıştır.

Günlük veya çok kısa aralıklarla yayınlanan, günlük haber ileten, nispeten büyük boyutta basılı eser olarak tanımlanabilen gazetenin umuma hitap etmesi ve devamlılık göstermesi gerekir. Gazetenin yayınlanması bir başka anlatımla basılıp çoğaltılması gerekirse de, günümüzde teknoloji ve iletişimin geldiği nokta itibarıyla, gazetenin nesne olarak basımı ve dağıtımı bir zorunluluk değildir. Gazetenin elektronik ortamda, umuma açık olarak yayınlanması ve okuyucunun yararlanmasına sunulması da mümkündür. Dairemizce elektronik gazetelerin yayın koordinatörlüğünü yapan çalışanın, 5953 sayılı Yasa kapsamında gazeteci olduğu kabul edilmiştir (Yargıtay 9. HD. 17.4.2007 gün 2006/33909 E, 2007/11104 K.).

Fikir ve sanat işinde çalışma ölçütü, gazetecilik mesleğinin yerine getirilmesine dair ve doğrudan doğruya söz konusu alanlarda çalışmayı ifade eder. Buna göre, yazar, muhabir, redaktör, düzeltmen, çevirmen, fotoğrafçı, kameraman, ressam, karikatürist gibi çalışanlar gazetecilik mesleği ile doğrudan doğruya ilgili olup, gazeteci olarak değerlendirilmelidir. Ancak aynı tür işyerlerinde teknik sorumlu, şoför, sekreter, muhasebe elemanı, satış ve pazarlama gibi işlerde çalışanlar gazeteci olarak değerlendirilemezler.