muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/25043, Karar No: 2016/27057, Tarih: 13.12.2016

Kategorik olarak, belirli bir tür davanın veya belirli kişilerin açtığı davaların baştan belirli veya belirsiz alacak davası olduğundan da söz edilemez. Her bir davaya konu alacak bakımından, belirsiz alacak davasına ilişkin ölçütlerin somut olaya uygulanarak, belirleme yapılması gereklidir.

Hakime alacak miktarının tayin ve tespitinde takdir yetkisi tanındığı hallerde (Örn: 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu md 50, 51,56), hakimin kullanacağı takdir yetkisi sonucu alacak belirli hale gelebileceğinden, davacının davanın açıldığı tarih itibariyle alacağın miktarını yahut değerini tam ve kesin olarak belirleyebilmesinin imkansız olduğu kabul edilmelidir. Örneğin, iş hukuku uygulamasında, Yargıtayca, fazla çalışma, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının yazılı belgelere ve işyeri kayıtlarına dayanmayıp, tanık anlatımlarına dayanması halinde, hesaba esas alınan süre ve alacağın miktarı nazara alınarak takdir edilecek uygun oranda hakkaniyet indirimi yapılması gerekliliği kabul edilmektedir. Bu halde, tanık anlatımlarına dayanılarak hesaplanan alacak miktarından hakimin takdir yetkisine bağlı olarak yapılacak indirim oranı baştan belirli olmadığından, alacak belirsiz kabul edilmelidir.

6100 sayılı Kanun ile birlikte, yukarıda belirtilen çerçevede belirsiz alacak davası açma imkanı tanınarak, belirsiz alacaklar bakımından hak arama özgürlüğü genişletilmiş; bununla bağlantılı olarak da hukuki yarar bulunmadan kısmi dava açma imkanı sınırlandırılmakla birlikte, tamamen kaldırılmamıştır.

Zaman zaman, 6100 sayılı Kanun ile birlikte kabul edilen belirsiz alacak davası ile kısmi davaya ilişkin yeni düzenlemedeki sınırın tam olarak tespit edilemediği, birinin diğeri yerine kullanıldığı görülmektedir. Oysa bu iki davanın amacı ve niteliği ayrıdır. Alacak, belirli veya belirlenebilir ise, belirsiz alacak davası açılamaz; ancak şartları varsa kısmi dava açılması mümkündür.

Kanunun kısmi dava açma imkanını sınırlamakla birlikte tamamen ortadan kaldırmadığı da gözetildiğinde, belirli alacaklar için, belirsiz alacak davası açılamasa da, şartları oluştuğunda ve hukuki yarar bulunduğunda kısmi dava açılması mümkündür. Aksi halde, sadece ya belirsiz alacak davası açma veya belirli tam alacak davası açma şeklinde iki imkandan söz edilebilir ki, o zaman da kısmi davaya ilişkin 6100 sayılı Kanunun 109. maddesindeki hükmün fiilen uygulanması söz konusu olamayacaktır. Çünkü, belirsiz alacak davasında zaten belirsiz alacak davasının sağladığı imkanlardan yararlanarak dava açılabilecek; şayet alacak belirli ise de, o zaman sadece tam eda davası açılabilecektir. Oysa kanun koyucunun abesle iştigal etmeyeceği prensibi gereği, anılan maddeyle kısmi davaya ilişkin düzenleme yapıldığı düşünülerek ve Kanundaki sınırlamalara dikkat edilerek kısmi dava açılabilecektir.

Bu noktada ... da açıklığa kavuşturulmalıdır ki, şartları bulunmadığı halde dava dilekçesinde davanın belirsiz alacak davası olarak açıldığı durumda davacıya herhangi bir süre verilmeden hukuki yarar yokluğundan davanın reddi yoluna gidilmelidir. Çünkü, alacağın belirlenebilmesi mümkün iken, böyle bir davanın açılmasına Kanun izin vermemiştir. Böyle bir durumda, belirsiz alacak davası açmakta hukuki yarar yokluğundan dava reddedilmeli, ek bir süre verilmemelidir. Zira, burada talep açıktır, bu sebeple 6100 sayılı Kanun'un 119/...-ğ maddesinin uygulanarak süre verilmesi mümkün değildir. Aslında açılmaması gerektiği halde belirsiz alacak davası açılmış olduğundan, bu konudaki eksiklik de süre verilerek tamamlanamayacağından, dava hukuki yarar yokluğundan reddedilmelidir. Buradaki hukuki yarar, sonradan tamamlanacak nitelikte bir hukuki yarar değildir. Çünkü, dava açıldığında o sırada mevcut olmayan hukuki yarar, bunun da açıkça mahkemece bilindiği bir durumda, tamamlanacak bir hukuki yarar değildir. Aksinin kabulü, aslında açık olan talep sonucunun süre verilerek davacı tarafından değiştirilmesi ve bulunmayan hukuki yararın sağlanması için davacıya ek imkan sağlanması anlamına gelecektir ki, buna usûl bakımından imkan yoktur. Böyle bir durum taraflar arasındaki eşitlik ilkesine de aykırı olacaktır (H. Pekcanıtez/O. Atalay/M. Özekes, Medeni Usul Hukuku, 14. Bası, Ankara 2013, s. 454). Bunun yanında, şayet açılan davada asgari bir miktar gösterilmişse ve bunun alacağın bir bölümü olduğu anlaşılmakla birlikte, belirsiz alacak davası mı yoksa belirli alacak olmakla birlikte kısmi dava mı olduğu anlaşılamıyorsa, bu durumda 6100 sayılı Kanun'un 119/...-ğ maddesinin aradığı şekilde açıkça talep sonucu belirtilmemiş olacaktır. Talep, talep türü ve davanın niteliği açıkça anlaşılamıyorsa, talep muğlaksa, aynı Kanunun 119/2 maddesi gereğince, davacıya bir haftalık kesin süre verilerek talebinin belirsiz alacak davası mı, yoksa kısmi dava mı olduğunun belirtilmesi istenmelidir. Verilen bu süreden sonra, davacının talebini açıklamasına göre bir yol izlenmelidir. Eğer talep, davacı tarafından belirsiz alacak davası şeklinde açıklanmış olmakla birlikte, gerçekte belirsiz alacak davası şartlarını taşımıyorsa, o zaman yukarıdaki şekilde hareket edilmeli, hukuki yarar yokluğundan dava reddedilmelidir. Açıklamadan sonra talep belirsiz alacak davası şartlarını taşıyorsa, bu davanın sonuçlarına göre, talep kısmi davanın şartlarını taşıyorsa da kısmi davanın sonuçlarına göre dava yürütülerek karar verilmelidir (Dairemizin 31.12.2012 tarih 2012/30463 esas 2012/30091 karar sayılı kararı).

6100 sayılı Kanun'un 110. maddesinde düzenlenen, davacının aynı davalıya karşı birbirinden bağımsız birden fazla asli talebini aynı dava dilekçesinde ileri sürmesi olarak tanımlanan davaların yığılması (objektif dava birleşmesi) halinde, talep sayısı sayısı kadar dava bulunduğu kabul edildiğinden ve aynı Kanunun 297/2. maddesi uyarınca da her bir talep bakımından ayrı ayrı hüküm verilmesi gerektiğinden, bu durumda da dava dilekçesinde ileri sürülen taleplerin belirsiz alacak olup olmadığının her bir talep bakımından ayrı ayrı değerlendirilmesi gerekecektir.

Tüm bu açıklamalar sonucunda şunu belirtmek gerekir ki, iş hukukundan kaynaklanan alacaklar bakımından baştan belirli veya belirsiz alacak davası şeklinde belirleme yapmak kural olarak doğru ve mümkün değildir. Bu sebeple iş hukukunda da belirsiz alacak davasının açılabilmesi, bu davanın açılması için gerekli şartların varlığına bağlıdır. Eğer bu şartlar varsa, iş hukukunda da belirsiz alacak davası açılabilir, yoksa açılamaz (C. Simil, Belirsiz Alacak Davası, I. Bası, İstanbul 2013, s. 414). Keza aynı şey kısmi dava için de söz konusudur.

İş Hukukundan kaynaklanan davalarda sıkça karşılaşıldığı üzere, taraflar arasında çalışma süresi ve ücret miktarı yönlerinden uyuşmazlık bulunması, alacağı belirsiz hale getirmez. Keza, işçi çalışma süresini ve ücretini belirleyebilmektedir. İşçinin ne zamandan beri çalıştığını veya ücretinin ne kadar olduğunu bilmemesi hayatın olağan akışına da aykırıdır. İşçinin kendisinin bilmediği çalışma süresini, tanıkların bildiğini veya bilirkişinin bileceğini farzetmek ispat kurallarına da aykırıdır. Keza tarafın yeterli şekilde somutlaştırıp kendisinin bilgisinde dahi olmadığını belirttiği bir hususun mahkemece bilinmesini beklemek de mümkün değildir.

İşverenin maddi hukuktan doğan yükümlülüklerini (belge ve bordro düzenleme gibi) yerine getirmemesi, tuttuğu belgelerin gerçeği yansıtmaması, davadan önce işçinin alacaklarını inkar etmesi ya da ikrar etmekle beraber yerine getirmemesi davacıya kural olarak belirsiz alacak davası açma imkanını vermez. İşçi bu durumlarda dahi, alacağının miktarını veya değerini belirleyebiliyorsa, belirsiz alacak davası açamaz(Simil, s. 412).

Somut uyuşmazlıkta, dava dilekçesinde, davanın belirsiz alacak davası türünde açıldığı belirtilmiştir. Yukarıda yapılan açıklamalar ışığında, somut olayın özellikleri dikkate alınarak, dava dilekçesinde ileri sürülen taleplerin belirsiz alacak olup olmadığının değerlendirilmesi gereklidir.

Somut uyuşmazlıkta, dava dilekçesinde, davanın belirsiz alacak davası türünde açıldığı belirtilmiştir. Yukarıda yapılan açıklamalar ışığında, somut olayın özellikleri dikkate alınarak, dava dilekçesinde ileri sürülen taleplerin belirsiz alacak olup olmadığının değerlendirilmesi gereklidir.

Fazla çalışma ücreti alacağı bakımından, alacak iddiasının tanık anlatımlarına dayandırılması sebebiyle, kabul ihtimalinde hesaba esas alınan süre ve alacağın miktarı nazara alınarak takdir edilecek uygun oranda indirim yapılması gerekliliği söz konusu olduğundan ve hakimin takdir yetkisine bağlı olarak yapılacak indirim oranı baştan belirli olmadığından, söz konusu alacak belirsizdir. Mahkemece, bu alacak yönünden davanın esasına girilerek yazılı şekilde karar verilmesi dosya kapsamına göre isabetli görülmüştür.

Kıdem ve ihbar tazminatı alacakları bakımından ise, davacı, çalışma süresini, kendisine en son ödenen aylık ücret miktarını, tazminat hesaplamasına esas alınacak aylık ücrete ek para veya parayla ölçülebilen sosyal menfaatleri ve fesihten önce kendisine tanınması gereken ihbar süresini belirleyebilecek durumdadır. Bu halde, dava konusu kıdem ve ihbar tazminatı alacaklarının gerçekte belirlenebilir alacaklar olduğu ve dolayısıyla belirsiz alacak davasına konu edilemeyecekleri nazara alınarak, hukuki yarar yokluğundan anılan alacaklara yönelik taleplerin usulden reddi gerekirken, yazılı şekilde esasa girilerek karar verilmesi hatalı olmuştur.

Yukarıda yazılı sebepten kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 13.12.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2025/876, Karar No: 2025/4552, Tarih: 16.04.2025

**11. Ceza Dairesi         2025/876 E.  ,  2025/4552 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

EK KARAR TARİHİ : 15.05.2024

SUÇ : Bilişim sistemlerinin, banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık

HÜKÜM : Asıl karar esastan ret, ek karar ret

TEMYİZ EDENLER : Sanık ve müdafii

Yapılan ön inceleme neticesinde Trabzon Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin, 15.05.2024 tarihli ve 2022/873 Esas, 2023/518 Karar sayılı ek kararının sanık ve müdafii tarafından temyizi üzerine gereği düşünüldü:

Sanığın yokluğunda verilip, usulüne uygun olarak 24.05.2023 tarihinde tebliğ edilen karara karşı, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 291/1. maddesinde belirlenen iki haftalık kanuni süre geçtikten sonra 16.02.2024 ve muhtelif tarihli dilekçeleriyle temyiz isteminde bulunulduğu anlaşılmakla, Trabzon Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin, 15.05.2024 tarihli ek kararında hukuka aykırılık görülmediğinden, sanık ve müdafiinin temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 296/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Trabzon 3. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Trabzon Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

16.04.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/726, Karar No: 2022/4291, Tarih: 09.05.2022

**8. Hukuk Dairesi         2022/726 E.  ,  2022/4291 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 37. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : Tapu İptali Ve Tescil

İLK DERECE

MAHKEMESİ : Çatalca 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında Çatalca 1. Asliye Hukuk Mahkemesinde görülen dava sonucunda verilen hükmün davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesi 37. Hukuk Dairesince, istinaf başvurusunun kabulüne, ilk derece mahkemesi kararının kaldırılmasına ve davanın reddine karar verilmiş olup, bu kez davacı vekili tarafından Bölge Adliye Mahkemesi kararı temyiz edilmiş olmakla; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kullanım kadastrosu sırasında, ... ili Çatalca ilçesi ... Mahallesi çalışma alanında bulunan 203 ada 1 parsel sayılı 6.820 m2 yüzölçümündeki taşınmaz, kadastro tutanağının beyanlar hanesine, 6831 sayılı Yasa'nın 2/B maddesi uyarınca orman sınırları dışına çıkarıldığı ve taşınmazın tarla olarak 1987 yılından beri Şaban oğlu ...’ın kullanımında olduğu ve bu parselin krokisinbde gösterildiği şekil ile 4.236,17 m2'lik kısmında TEİAŞ lehine havai iritifak ... bulunduğu şerhi yazılarak, tarla vasfıyla Maliye Hazinesi adına 12.03.2010 tarihinde tespit ve 14.05.2010 tarihinde tescil edildikten sonra, 6292 sayılı Kanun uyarınca 21.08.2015 tarihinde ...’a satılarak bu kişi adına tescil edilmiştir.

Davacı ... vekili, muris ...’dan dört adet taşınmaz kaldığını, bunlardan üçünün intikalinin yapıldığını, ancak muris adına tapu kaydı olan Çatalca ... Mahallesi ... mevkii 203 ada 1 parsel taşınmazın miras paylaşımının yapılamadığını, bu taşınmazın kadastro çalışmaları esnasında 2/B arazisine dönüştürüldüğünü, bilahare 6292 sayılı Kanun gereği taşınmazın davalıya 21.08.2015 tarihinde satıldığını, diğer mirasçıların tamamının hakkının davalıya geçtiğini ileri sürerek, taşınmazın tapu kaydının iptali ile davacının payına düşen hissenin davacı adına tesciline, mümkün olmaması halinde ise dava tarihindeki rayiç değeri tespit edilerek davacı hissesine düşen bedelin davalıdan faizi ile birlikte tahsiline karar verilmesi istemiyle dava açmıştır.

Mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kabulü ile ... Mevkii ... Mahallesi 203 ada 1 nolu parseldeki muris ... tarafından miras yoluyla davacıya düşecek olan hissenin davacı adına tesciline, davalı adına olan hisse payının iptaline, kararın kesinleşmesi beklenmeksizin İİK md 28 şerhi için Tapu Sicil Müdürlüğü'ne müzekkere yazılmasına karar verilmiş, hükmün davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesi 37. Hukuk Dairesi'nce, HMK'nin 353/(1)-b.2 maddesi uyarınca istinaf başvurusunun kabulüne, Çatalca 1. Asliye Hukuk Mahkemesi 2016/666 Esas, 2017/330 Karar sayılı kararın kaldırılmasına ve davacının davasının reddine karar verilmiş ve iş bu karar, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları ile temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararında yazılı gerekçelere, hukuki ilişkinin nitelendirilmesine göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı HMK'nin 370. maddesi uyarınca ONANMASINA, 35.90 TL peşin harcın onama harcına mahsubu ile kalan 44.80 TL'nin temyiz eden davacıdan alınmasına, 09.05.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/8377, Karar No: 2006/10562, Tarih: 09.10.2006

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2006/8377 E.  ,  2006/10562 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı tarafından, davalı aleyhine 11.11.2005 gününde verilen dilekçe ile tapuda isim düzeltilmesi istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 8.2.2006 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı idare vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı, 470 ve 477 parsel sayılı taşınmazların tapu kayıtlarında Gilik yazılan soyadının Bayansar, ... yazılan baba adının ... ve 1942 yazılan doğum tarihinin 4.4.1926 olarak düzeltilmesini istemiş, davalı idare davanın reddini savunmuştur. Mahkeme davayı kabul etmiş, hüküm davalı idare vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava tapuda isim düzeltilmesi istemine ilişkindir.

I- Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve dosya içeriğine göre davalının yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

II- Mülkiyet hakkının tescili başlıklı Tapu Sicil Tüzüğünün 25.maddesinde kütükte bulunması gerekli bilgiler; malikin adı, soyadı, baba adı, edinme nedeni, tarih ve yevmiye numarasından ibarettir. Görülüyor ki, bunların arasında malikin doğum tarihi yer almamıştır. Dolayısıyla tapu kütüğünde bulunması zorunlu olmayan nüfus bilgisinin ilavesi veya düzeltilmesi dava yoluyla istenemez. Şayet tapunun tesciline dayanak yapılan işlemde düzeltimi gerektirir bir hata yapılmışsa bu hatanın tüzüğün 87.maddesi uyarınca ilgilisinin başvurusu üzerine o maddedeki kusurlar araştırılarak idarece düzeltilmesi gerekir. Böyle olunca tapu kütüğündeki doğum tarihinin mahkemece düzeltilmesine karar verilmesi doğru görülmemiş, hükmün

bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda I.bent gereğince sair temyiz itirazlarının reddine, davalı vekilinin temyiz itirazlarının II.bentte yazılı nedenlerle kabulü ile hükmün BOZULMASINA, 11.10.2006 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/1997, Karar No: 2019/12302, Tarih: 23.12.2019

**17. Hukuk Dairesi         2019/1997 E.  ,  2019/12302 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki trafik kazası sonucu oluşan cismani zarar nedeniyle maddi tazminat davası üzerine yapılan yargılama sonunda kararda yazılı nedenlerle, davanın kabulüne ilişkin verilen hüküm, davalı vekili tarafından süresi içinde temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, davalının ihtiyari mali sorumluluk sigortacısı olduğu aracı sevk ve idare eden davacının yaptığı kazada yaralandığını, tedavisi hala devam ettiği için çalışamadığını ve kazanç kaybına uğradığını, davacının çalışma gücünü kaybı nedeniyle de zarara uğradığını belirterek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 1.000,00 TL. tazminatın dava tarihinden işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsilini talep etmiş; 06.10.2015 tarihli ıslah dilekçesiyle, poliçe limiti gereği taleplerini 20.000,00 TL'ye yükseltmiştir.

Davalı vekili, poliçedeki ferdi kaza teminat limitinin 20.000,00 TL. olduğunu ve sorumluluklarının limitle sınırlı olduğunu, İMSSGŞ gereği davacı zararının teminat dışı olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma, yapılan yargılama ve toplanan delillere göre; davanın kabulü ile 20.000,00 TL. tazminatın dava tarihinden işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dava, daimi maluliyet nedeniyle, ferdi kaza sigorta poliçesi gereği maddi tazminat istemine ilişkindir.

Ferdi Kaza Sigortası Genel Şartları'nın 8/B maddesinin 3. bendinde "daimi maluliyet nisbetlerinin tayininde sigortalının meslek ve san'atı nazarı itibara alınmaz" düzenlemesi yapılarak maluliyet tespitinde zarar görenin mesleğinin etkili olmayacağı kabul edilmiştir.

Davacının daimi maluliyet oranının belirlenmesi konusunda mahkemenin hükme esas aldığı 26.06.2015 tarihli bilirkişi heyeti raporunda ise; Çalışma ve Meslekte Kazanma Gücü Kaybı Tespit İşlemleri Yönetmeliği hükümlerine göre ve davacının mesleği motorlu araç şoförlüğü kabul edilerek maluliyetin % 18 olarak belirlendiği görülmektedir. Esas alınan bu rapordaki maluliyet oranı tespiti, Ferdi Kaza Sigortası Genel Şartları'nın yukarıda anılan maluliyet belirleme biçimine uygun olmadığından, mahkemenin bu husustaki araştırması yetersizdir.

Açıklanan vakıalar karşısında; davacının kazada oluşan sol kol kırığı şeklindeki yaralanmasından kaynaklanan maluliyet oranının, Ferdi Kaza Sigortası Genel Şartları'nın 8/B maddesindeki ilkelere ve bu maddedeki cetvele göre tespit edilmesi için, daha önce rapor düzenleyen bilirkişi heyetinden ek rapor alınıp oluşacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken, eksik incelemeyle hüküm tesisi doğru görülmemiştir.

Açıklanan vakıalar karşısında; davacının kazada oluşan sol kol kırığı şeklindeki yaralanmasından kaynaklanan maluliyet oranının, Ferdi Kaza Sigortası Genel Şartları'nın 8/B maddesindeki ilkelere ve bu maddedeki cetvele göre tespit edilmesi için, daha önce rapor düzenleyen bilirkişi heyetinden ek rapor alınıp oluşacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken, eksik incelemeyle hüküm tesisi doğru görülmemiştir.

2-Ferdi Kaza Sigortası Genel Şartları'nın 8/B maddesinde daimi maluliyet teminatı "işbu poliçe ile temin edilen bir kaza, sigortalının derhal veya kaza tarihinden itibaren iki sene zarfında daimi surette maluliyetine sebebiyet verdiği takdirde tıbbi tedavinin sona ermesini ve daimi maluliyetin kat'i surette tesbitini müteakip, daimi maluliyet sigorta bedeli aşağıda münderiç nisbetler dahilinde kendisine ödenir" şeklinde düzenlenmiş ve poliçe kapsamına girecek yaralanmalar nedeniyle oluşan maluliyetin derecesine göre sigorta tazminatının miktarının ne kadar olacağı cetvel halinde belirlenmiştir.

Sigorta kapsamına giren bir kaza sonucu oluşan daimi maluliyet nedeniyle sigortacının tazminat sorumluluğunun doğması için FKSGŞ'nın 8/B maddesindeki cetvelde belirtilen oranlarda bir maluliyet doğması gerekir. Cetvelde yer almayan bir maluliyet ya da yine cetvelde belirlenen oranda olmayan maluliyet halinde ise, sigortacının zarardan sorumlu tutulması mümkün değildir.

Mahkemece hükme esas alınan 28.09.2015 tarihli hesap bilirkişi raporunda; 26.06.2015 tarihli maluliyet raporuyla saptanan % 18 oranındaki daimi maluliyet üzerinden ve davacının bakiye ömür süresinin tamamı için tazminat hesaplamasının yapıldığı; bu raporun, işgücü kaybı zararına ilişkin esaslara dayalı hesaplamalar içerdiği ve FKSGŞ 8/B maddesindeki esaslara göre bir hesaplamayı içermediği görülmektedir. Davalının düzenlediği poliçede yer alan ferdi kaza teminatı kapsamında yargılamanın yürütülüp tazminata hükmedildiği dikkate alındığında, esas alınan hesap raporu da somut olaya ve davanın mahiyetine uygun değildir.

Bu durum karşısında mahkemece; yukarıdaki bentte açıklanan biçimde davacının sol kol arızasına ilişkin daimi maluliyet oranının belirlenmesinden sonra, davaya konu edilen bu maluliyete ilişkin olarak FKSGŞ'nın 8/B maddesindeki cetvelde yer alan esaslara göre (sol koldaki hareket kısıtlılığının tam olmayıp belli bir oranda olması halinde, gerekli oranlama da yapılmak suretiyle), davacının talep edebileceği tazminat miktarının saptanması için, konusunda uzman başka bir bilirkişiden rapor alınıp karar verilmesi gerekirken, tamamen hatalı tespitleri içeren rapora göre karar verilmesi de bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ : Yukarıda (1) ve (2) nolu bentlerde açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine 23/12/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.