muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/18596, Karar No: 2016/823, Tarih: 26.01.2016

**10. Hukuk Dairesi         2014/18596 E.  ,  2016/823 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : İş Mahkemesi

Tarihi : 29.05.2014

Dava rücûan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilâmında belirtildiği şekilde davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı ve davalı avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davacı, iş kazası sonucu sürekli iş göremez duruma giren sigortalıya bağlanan gelir, sosyal yardım zammından oluşan Kurum zararının rücûan tahsilini istemiştir. Mahkemece, sosyal yardım zammı dahil edilmeksizin, bağlanan gelir yönünden rücu alacağının tahsiline karar verilmesi usûl ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Ne var ki; bu aykırılığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hüküm bozulmamalı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun geçici 3. maddesi gereği, Hukuk Usûlü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesi gereğince düzeltilerek onanmalıdır.

S O N U Ç : Hüküm fıkrasının silinerek yerine " Davanın kısmen kabul kısmen reddine, 1-)Gelir yönünden (sosyal yardım zammı dahil) 3875,12 TL'nin 24.08.2006 onay tarihinden itibaren yasal faizi ile davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine, 2-)Harçlar Kanunu uyarınca hesaplanan 264, 70 TL'nin davalıdan tahsili ile hazineye irad kaydına, 3-)Karar tarihinde yürürlükte bulunan AAÜT'e göre hesaplanan 1.500 TL vekalet ücretinin davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine, 4-)Karar tarihinde yürürlükte bulunan AAÜT'e göre hesaplanan 1.500 TL vekalet ücretinin davacıdan tahsili ile davalıya verilmesine, 5-)Bu dava nedeniyle yapılan 1341 TL yargılama giderinden 791,25 TL'sinin davadan tahsili ile davacıya verilmesine " yazılmasına ve hükmün bu şekilde DÜZELTİLEREK ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının davalıdan alınmasına, 26.01.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/1961, Karar No: 2022/9475, Tarih: 17.05.2022

**2. Ceza Dairesi         2021/1961 E.  ,  2022/9475 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kamu malına zarar verme

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Suç tarihi itibariyle 15 yaşını doldurmuş olup 18 yaşını tamamlamamış olan suça sürüklenen çocuğun, Senim Aka Anadolu Lisesi’nde bulunan masanın üzerine çeşitli içerikte yazılar yazması şeklindeki eyleminin, 5237 sayılı TCK’nın 152/1-a ve 31/3. maddelerinde tanımlanan kamu malına zarar verme suçunu oluşturduğu, bu suç için öngörülen cezanın üst sınırına göre, aynı Kanun'un 66/1-e ve 66/2. maddeleri uyarınca hesaplanan 5 yıl 4 aylık asli dava zamanaşımının, sorgu tarihi olan 02/07/2015 tarihinden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK’nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davasının 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi uyarınca zamanaşımı nedeniyle DÜŞÜRÜLMESİNE, 17/05/2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/903, Karar No: 2009/3902, Tarih: 04.06.2009

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2009/903 E.  ,  2009/3902 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki istihkak davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı alacaklı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

İİK'na 4949 sayılı Yasa'nın 102. maddesiyle eklenen Ek 1. madde uyarınca da; bu parasal sınır, her takvim yılı başından geçerli olmak üzere, önceki yılda uygulanan parasal sınırların 213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun mükerrer 298. maddesi uyarınca Maliye Bakanlığınca her yıl tespit ve ilan edilen yeniden değerlendirme oranında artırılması suretiyle uygulanır. Bu şekilde belirlenen sınırların (on milyon TL) 10,00.-YTL ‘yi aşmayan kısımları dikkate alınmaz.

2007 yılında bu parasal sınır 3.360,00.-YTL olarak uygulanmıştır. Öte yandan 17.11.2007 gün ve 26703 sayılı Resmi Gazete’de ilan edilen Maliye Bakanlığı’na ait 377 sıra numaralı Vergi Usul Kanunu Genel Tebliği’nde, 2007 yılı için belirlenen yeniden değerlendirme oranı % 7,2 olarak öngörülmüştür. Buna göre, 2008 yılında icra mahkemelerince istihkak davaları sonucunda verilecek kararların temyiz edilebilmesi için, temyize konu dava değerinin 3.600,00.-YTL’sını geçmesi gerekir.

Somut olayda, emyiz konusu dava değeri 775,00.-YTL’dir.

Bu durumda hüküm kesin nitelik taşıdığından temyiz dilekçesinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıdaki nedenlerle İİK’nun 363, 365/3, Ek 1. maddeleri uyarınca davalı alacaklı vekilinin temyiz dilekçesinin REDDİNE, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalı alacaklı HSBC Bank AŞ'ye geri verilmesine 04/06/2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1785, Karar No: 2013/3009, Tarih: 14.02.2013

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2013/1785 E.  ,  2013/3009 K.**

**"İçtihat Metni"**

Sanık ... hakkında yapılan duruşma sonunda; hırsızlık suçundan mahkumiyetine ilişkin Adana 9. Asliye Ceza Mahkemesi'nce verilen 24.11.2009 tarih 2005/1182 E 2009/1875 K sayılı hükmün sanık müdafii tarafından temyizi üzerine Dairemiz'in 13.12.2012 tarih ve 2012/19863 Esas, 2012/26979 sayılı ilamı ve oy birliği ile süresinden sonra temyiz nedeniyle istemin reddi yolundaki kararına karşı, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nın 23.01.2013 tarih ve 2011/890 sayılı yazısı ile verilen kararın kaldırılarak sair yönleri açısından incelenmesi yönünde itirazda bulunulması üzerine 6352 sayılı Yasanın 99 ve 101. maddeleri uyarınca itirazla ilgili yeniden değerlendirme yapılmak üzerine dosya Dairemiz'e gönderilmekle okunarak gereği görüşülüp düşünüldü:

TÜRK MİLLETİ ADINA

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 23.01.2013 tarih ve 2011/890 sayılı itiraz istemi yerinde görülmüş olduğundan Dairemiz'in 13.12.2012 tarih ve 2012/19863 Esas, 2012/26979 sayılı red kararı kaldırılarak yeniden yapılan incelemede;

Suç tarihinde sanığın diğer iki sanıkla birlikte mağdurun iş yerine alışveriş yapma bahanesiyle gelerek, diğerlerinin görevli personeli oyaladığı esnada sanığın telefon standı çekmecesinden bir adet cep telefonunu çalması şeklindeki eylemine uyan ve zamanaşımı bakımından lehe olan 765 sayılı TCK'nın 491/3. maddesindeki hırsızlık suçunun gerektirdiği cezanın türü ve üst sınırına göre; aynı Kanun'un 102/4., 104/2. maddesinde öngörülen 7 yıl 6 aylık kesintili dava zamanaşımının suç tarihi olan 28.03.2005 gününden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... müdafiinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, sanık hakkında açılan kamu davasının 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi uyarınca zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 14.02.2013 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/10716, Karar No: 2009/12231, Tarih: 23.11.2009

**1. Hukuk Dairesi         2009/10716 E.  ,  2009/12231 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : FATİH 2. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ,

TARİHİ : 08/05/2009

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, dava dışı alacaklı İ.E.. ile borçlu Nokta şirketi arasındaki borç ilişkisi nedeniyle 10.07.2002 tarihli sözleşmenin düzenlendiğini, alacaklının 53.000 USD alacağının teminatı olarak maliki olduğu dava konusu 1918 ada 19 parsel sayılı taşınmazdaki 5 nolu bağımsız bölümün alacaklı İ..’e devredildiğini borcun 40.000 USD olan bölümünün ödenmesine rağmen bakiye kısmın ödenmesinin birkaç gün gecikmesi nedeniyle alacaklının ödemeyi kabul etmeyerek taşınmazı muvazaalı olarak M. A..’e, bu şahsında durumu bilen davalıya temlik ettiğini ileri sürerek, iptal ve tescil isteminde bulunmuştur.

Davalı, iyi niyetli olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddianın sabit olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.Karar, davalı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, inançlı işlem iddiasına dayalı tapu iptal ve tescil isteklerine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; öncesinde çekişmeli bağımsız bölümün davacı adına kayıtlı iken dava dışı şirketin alacaklılar İ.. E..ve M.. S..’e olan 53.000 USD borcundan dolayı borcun teminatı olarak alacaklı İ. E..’e 07.09.2001’de devredildiği, ödemeler tamamlandığında davacıya iade edileceğinin kararlaştırıldığı yönünde 10.07.2002 tarihinde alacaklılar ile borçlu şirket vekili arasında harici sözleşme düzenlendiği ve tanıkların da sözleşme içeriğini doğrulayacak mahiyette beyanda bulundukları, bu sözleşmenin taşınmazın devri ile ilgili olarak kesin delil niteliğinde olduğunun kabul edildiği, dava dışı İsmet tarafından bu bağımsız bölümün dava dışı M..’ya temlik edildiği, M..’nın taşınmazı temlik alırken bedel ödemediğini bildirdiği, M..’nın ortağı olduğu anlaşılan S.. T.’ın oğlu C..’in vekil sıfatı ile son alıcı davalı S..’ya bağımsız bölümü aktardığı, davalı S..’nın ise taşınmazı bedeli karşılığı aldığını tasarruf edemediğini kiracısına sözlü ihtarda bulunduğunu S..’in gösterdiği Avukata vekalet verdiğini beyan ettiği anlaşılmaktadır.

Açıklanan bu olgular birlikte değerlendirildiğinde tapu iptal ve tescile karar verilmesinde kural olarak bir isabetsizlik yoktur.

Nevar ki, Mahkemece son malik davalı S..’nın ediniminin iyi niyete dayalı olup olmadığı diğer bir deyişle TMK’nun 1023. maddesinin koruyuculuğu altında bulunup bulunmadığı tam olarak araştırılmamış, ayrıca kabule göre BK’nun 81.maddesinin olayda uygulanmasının gerekip gerekmediği de tartışılmamıştır.

Açıklanan bu olgular birlikte değerlendirildiğinde tapu iptal ve tescile karar verilmesinde kural olarak bir isabetsizlik yoktur.

Nevar ki, Mahkemece son malik davalı S..’nın ediniminin iyi niyete dayalı olup olmadığı diğer bir deyişle TMK’nun 1023. maddesinin koruyuculuğu altında bulunup bulunmadığı tam olarak araştırılmamış, ayrıca kabule göre BK’nun 81.maddesinin olayda uygulanmasının gerekip gerekmediği de tartışılmamıştır.

Bilindiği üzere; hukukumuzda, diğer çağdaş hukuk sistemlerinde olduğu gibi kişilerin huzur ve güven içerisinde alış verişte bulunmaları satın aldıkları şeylerin ilerde kendilerinden alınabileceği endişelerini taşımamaları,dolayısıyla toplum düzenini sağlamak düşüncesiyle,alan kişinin iyi niyetinin korunması ilkesi kabul edilmiş tir.Bu amaçla Medeni Kanunun 2.maddesinin genel hükmü yanında menkul mallarda 988 ve 989, tapulu taşınmazların el değiştirmesinde ise 1023.maddesinin özel hükümleri getirilmiştir.Öte yandan bir devleti oluşturan unsurlardan biri insan unsuru ise bunun kadar önemli olan ötekisi topraktır.İşte bu nedenle Devlet,nüfus sicilleri gibi tapu sicillerinin de tutulmasını üstlenmiş,bunların aleniliğini (herkese açık olmasını) sağlamış,iyi ve doğru tutulmamasından doğan sorumluluğu kabul etmiş,değinilen tüm bu sebeplerin doğal sonucu olarakta tapuya itimat edip, taşınmaz mal edinen kişinin iyi niyetini korumak zorunluluğunu duymuştur.Belirtilen ilke M.K.nun 1023.maddesinde aynen "tapu kütüğündeki sicile iyi niyetle dayanarak mülkiyet veya başka bir ayni hak kazanan 3 ncü kişinin bu kazanımı korunur" şeklinde yer almış, aynı ilke tamamlayıcı madde niteliğindeki 1024.maddenin 1.fıkrasına göre "Bir ayni hak yolsuz olarak tescil edilmiş ise bunu bilen veya bilmesi gereken 3 ncü kişi bu tescile dayanamaz" biçiminde öngörülmüştür.

Ne varki; tapulu taşınmazların intikallerinde,huzur ve güveni koruma,toplum düzenini sağlama uğruna, tapu kaydında ismi geçmeyen ama asıl malik olanın hakkı feda edildiğinden iktisapta bulunan kişinin,iyi niyetli olup olmadığının tam olarak tespiti büyük önem taşımaktadır.Gerçekten bir yanda tapu sicilinin doğruluğuna inanarak iktisapta bulunduğunu ileri süren kimse diğer yanda ise kendisi için maddi,hatta bazı hallerde manevi büyük değer taşıyan ayni hakkını yitirme tehlikesi ile karşı karşıya kalan önceki malik bulunmaktadır.Bu nedenle yüzeysel ve şekilci bir araştırma ve yaklaşımın büyük mağduriyetlere yol açacağı,kişilerin Devlete ve adalete olan güven ve saygısını sarsacağı ve yasa koyucunun amacının ilk bakışta,şeklen iyi niyetli gözükeni değil,gerçekten iyi niyetli olan kişiyi korumak olduğu hususlarının daima göz önünde tutulması,bu yönde tüm delillerin toplanıp derinliğine irdelenmesi ve değerlendirilmesi gerekmektedir. Nitekim bu görüşten hareketle "kötü niyet iddiasının def'i değil itiraz olduğu,iddia ve müdafaanın genişletilmesi yasağına tabii olmaksızın her zaman ileri sürülebileceği ve mahkemece kendiliğin den (resen) nazara alınacağı ilkeleri 8.ll.l99l tarih l990/4 esas l99l/3 sayılı İnançları Birleştirme Kararında kabul edilmiş, bilimsel görüşlerde aynı doğrultuda gelişmiştir.

Hal böyle olunca, yukarıda belirtilen ilkeler uyarınca toplanan ve toplanacak tüm delillerin değerlendirilmesi, davalı S..’nın iyi niyetli olup olmadığının duraksamaya yer verilmeyecek biçimde ortaya çıkarılması iyi niyetli olmadığının kabulü halinde BK’nun 81. maddesi gözetilerek varsa borcun ödenmeyen bölümünün alacaklıya ödenmek üzere mahkeme veznesine depo ettirilmesi hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken yazılı olduğu üzere hüküm kurulmuş olması doğru değildir.

Davalının temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile hükmün açıklanan nedenlerden ötürü HUMK.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 23.11.2009 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3214, Karar No: 2014/5934, Tarih: 25.02.2014

**9. Hukuk Dairesi         2014/3214 E.  ,  2014/5934 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ÇERKEZKÖY İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 05/11/2013

NUMARASI : 2013/210-2013/227

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, izin ücreti, ücret, sosyal hak ile asgari geçim indirimi ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı işçi, davalı işyerinde tam gün süreli işyeri hekimi olarak 20/07/2006-05/08/2009 tarihleri arası çalıştığını, taraflar arasında akdedilen ve Tekirdağ Tabipler Odasınca onaylanan 20/07/2006 imza tarihli tam gün işyeri hekimliği sözleşmesine göre aylık ücretin Türk Tabipleri Birliği ücret tarifesine göre belirleneceğini, ücretinin eksik ödendiğini, işçilere ve sözleşmelilere tanınan her türlü sosyal hakların ücretine eklenmediğini, kararlaştırılan 20 gün yıllık ücretli izninin 14 gün olarak eksik uygulandığını, haklı olarak iş akdini feshettiğini beyanla kıdem tazminatı, izin ücreti, ücret, sosyal hak ile asgari geçim indirimi alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı işveren, davacının davalının işyerinde tam gün süreli işyeri hekimi olarak görevli olmasına rağmen çalışma saatlerine hiçbir zaman riayet etmediğini, konu ile ilgili olarak davacıyı 13/08/2008 tarihinde yazılı olarak uyarmış olmalarına rağmen davacının uyarı yazısını tebliğden imtina ettiğini, davacının iş sözleşmesini hiçbir haklı neden olmadan feshettiğini, davacı ile davalının 20/07/2006 tarihinde işyeri hekimliği sözleşmesi imzalandığını ve bu sözleşmeye istinaden 3.700,00 TL brüt ücret üzerinden anlaştıklarını ve buna göre ücretin eksiksiz olarak ödendiğini, davacının çalıştığı süre boyunca ücretlerine hiçbir zaman itiraz etmediğini, banka kanalıyla yapılan ödemeleri itiraz-i kayıtsız tahsil ettiğini, davacının eğitimli birisi olduğunu, Türk Tabipleri Birliğinin asgari ücret tarifesine göre fark ücret talep edilmesinin hukuken mümkün olmadığını, işyeri hekimi ile işveren arasında ücretin karşılıklı uzlaşma ve sözleşme serbestisi kapsamında belirlendiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davacının davalı işyerinde 20/07/2006-05/08/2009 tarihleri arasında çalıştığı, taraflar arasında 20/07/2006 tarihinde akdedilen belirsiz süreli İşyeri Hekimliği Sözleşmesinin Tekirdağ Tabip Odası tarafından onaylandığı, sözleşme hükümlerine göre tespit edilecek ücretin hiçbir şekilde Türk Tabipler Birliği tarafından belirlenen asgari ücretten aşağı olmayacağı, işyerinde işçilere ve sözleşmelilere tanınan her türlü sosyal hakların ücrete ekleneceği, yılda 20 gün izin kullanacağı, sözleşmeden sonra her ücret artırma döneminde bordro örneğinin tabip odasına gönderileceği ve 2006 Yılı için davacının ücretinin Türk Tabiler Birliği Asgari ücret tarifesine göre 5.075 TL olarak kararlaştırıldığı, 07/08/2006 tarihinde tanzim edilen sözleşmede önceki sözleşmede belirtilen hususların bazılarının tekrarlandığı ancak ücretin belirtilmediği, tabip odasının belirlediği ücretin altında ödeme yapılamayacağı gerekçesiyle davacı işçinin iş sözleşmesini feshi haklı bulunmuştur. Mahkemece iş ilişkisinin kurulduğu andan itibaren feshe kadar 3 yılı aşan sürede ücretlerin eksik ödendiğinden bahisle 108.619,08 TL ücret farkına hükmedilmiştir.

Kararı yasal süresi içinde davalı vekili temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında imzalanan ilk sözleşme 20/07/2006 tarihli olup 3. maddesinde Türk Tabipler Birliğinin belirlediği tarifenin altında ücret ödenemeyeceği kurala bağlanmıştır. Sözleşmenin 9. maddesinde 2006 yılı ikinci altı aylık dönem aylık ücreti 5.075,00TL olarak belirlenmiştir. Ücretin belirlenmesine yönelik sözü edilen sözleşme hükmü taraflar için bağlayıcıdır. Sözleşmenin imzalandığı tarihte tam gün esasına göre çalışmakta olan işyeri hekimi için meslek odasının belirlediği aylık ücret 5.075,00TL net iken davalı işverence 3.700,00 TL bürüt ücret ödemesi yapılmıştır. Bu itibarla davacı işçiye bir dönem için eksik ücret ödendiği anlaşılmaktadır.

Davacı işçi ve davalı işveren arasında 07/08/2006 tarihinde ikinci bir iş sözleşmesi daha imzalanmış ve çalışma şartları ilk sözleşme hükümleri ile aynı şekilde belirlenmiştir. İkinci iş sözleşmesinde ücretin miktarı belirlenmediği gibi Tabipler Birliğinin belirlediği tarifenin altında ücret ödenemeyeceği kuralına da yer verilmemiştir. Tarafların iş ilişkisinin devamı sırasında imzaladıkları ikinci sözleşme ilk sözleşmenin tadili niteliğindedir. İşverence ikinci sözleşme ile aylık ücretinde tarife hükümlerinin uygulanacağı açıkça öngörülmediğine göre sözleşme serbestisi kuralı gereği bordrolarda yapılan ödemenin kararlaştırıldığı kabul edilmelidir. Davacıya yapılan ödeme 2006 Yılı için 3.700,00 TL brüt, 2007 Yılı için 4.000,00 TL brüt, 2008 ve 2009 Yıllarında 5.750,00 TL brüt olarak gerçekleşmiş ve davacı işyeri hekimi itiraz etmeksizin bu ücretleri almaya devam etmiştir. Bu durum, iş ilişkisinin kurulmasından kısa süre sonra tarafların çalışma koşullarında İş Kanunu’nun 22. maddesine uygun olarak değişikliğe gittiklerini ve ücreti tabipler birliğinin belirlediği tarifeyle bağlı olmaksızın yeniden belirlediklerini ortaya koymaktadır.

Yapılan açıklamalara göre davacının ücreti, ilk sözleşmesinin imzalandığı tarih ile ikinci sözleşmenin imzalandığı tarih arasında kalan süre bakımından tabipler birliğinin belirlediği tarifenin altında olamaz. İşverence davacı işçinin ücreti her iki sözleşme arasında kalan dönem için ücreti eksik ödenmiş olmakla, davacı işçi tarafından yapılan fesih, İş Kanunu’nun 24/II e maddesine göre haklı nedene dayanmaktadır. Davacının kıdem tazminatına hak kazandığının kabulü bu gerekçeyle yerinde olup, kıdem tazminatı tavan sınırlamasıyla yapılan hesaba göre isteğin kabulü isabetlidir.

Ancak ikinci sözleşmenin imzalandığı 07/08/2006 tarihinden sonrası için fark ücret hesabı hatalıdır.

Yine diğer işçilik alacakları hesabında tadil edilen sözleşme hükümleri yerine ilk sözleşmenin dikkate alınması isabetsizdir.

Mahkemece gerekirse bu yönlerden bilirkişiden ek hesap raporu alınmalı ve sonucuna göre bir karar verilmelidir.

Taraflar arasında sonradan imzalanan sözleşmenin, ilk sözleşmeyi tadil ettiği hususu dikkate alınmaksızın karar verilmesi hatalı olup, kararın bu yönden bozulması gerekmiştir.

Sonuç: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 25.02.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/34651, Karar No: 2021/6746, Tarih: 08.06.2021

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2017/34651 E.  ,  2021/6746 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık, resmi belgede sahtecilik

Nitelikli dolandırıcılık ve resmi belgede sahtecilik suçlarından sanıkların mahkumiyetine ilişkin hükümler sanıkların müdafii tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşüldü;

Sanık ...'nun, ... ... Kimya İmalat İnşaat Petrol Tur. Tic. San. Ltd. Şti'nin müdür ve yetkilisi olduğu, sanık ...'nun eşi olan sanık ...'e adına çek imzalaması için herhangi bir vekaletname vermediği halde keşidecisi ... ... Kimya İmalat İnşaat Petrol Tur. Tic. San. Ltd. Şti olan ... ... ... şubesinden verilen A ... nolu, keşide tarihi 20/12/2005 olan, hamiline yazılı ve 4.500 TL bedelli suça konu çeki fiilen kullanması için boş olarak sanık ...'e verdiği, sanık ...'in suç tarihinde katılan ...'a ait işyerine gelerek kendisinin şirket adına çek imzalamaya yetkisi olduğunu söylemek suretiyle aldığı mallar karşılığında suça konu çeki düzenleyerek imzalayıp katılan ...'a verdiği, çekin bankaya ibrazında ise çekteki keşideci imzası ile banka kayıtlarındaki örnek keşideci imzası farklı olduğu için ödeme yapılmadığı, böylece sanıkların eylem ve fikir birliği içerisinde üzerlerine atılı suçları işledikleri iddia olunan somut olayda;

1)Resmi belgede sahtecilik suçu yönünden kurulan hükümlere yönelik temyiz talebinin incelenmesinde;

Sanıkların üzerine atılı resmi belgede sahtecilik suçunun gerektirdiği cezanın miktar ve nevi itibariyle, TCK'nın 204, 66/1-e ve 67/4 maddelerine göre hesaplanan 12 yıllık dava zamanaşımı süresinin, suç tarihi olan 20/12/2005 ile inceleme tarihine kadar dolduğu anlaşıldığından, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi uyarınca hükümlerin BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden aynı Kanun'un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK’nın 223/8. maddesi uyarınca DÜŞMESİNE,

2)Nitelikli dolandırıcılık suçu yönünden kurulan hükümlere yönelik temyiz talebinin incelenmesinde;