muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2006/3632, Karar No: 2006/6609, Tarih: 11.05.2006

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2006/3632 E.  ,  2006/6609 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı Yerel Mahkemece verilen hüküm Hazine, Orman Yönetimi ve Karayolları Genel Müdürlüğü tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Yargıtay incelemesi yapılabilmesi için;

1) Çekişmeli taşınmazın bulunduğu ... Köyünde genel arazi kadastro çalışmalarının yapılıp yapılmadığı, yapılmış ise çekişmeli taşınmazla ilgili ne gibi bir işlem yapıldığı, 1/5000 ölçekli fotogometri yöntemi ile düzenlenen harita bulunup bulunmadığı sorularak alınacak cevabi yazının,

2) Çekişmeli taşınmazın ... bölümünün davalı olduğu anlaşıldığından, buna ilişkin Asliye Hukuk Mahkemesinin 2002/72 sayılı dava dosyasının,

3) Ereğli F-26, D-3 ve Adapazarı G-26-02 numaralı 1/25.000 ölçekli memleket haritasına göre üretilen 1/5000 ölçekli haritaların Kadastro ve Tapu Sicil Müdürlüklerinden istenerek,

bu dosya içinde yer alması; ayrıca, dava dosyasının da H.Y.U.Y.’nın 433/3. maddesi ve Hukuk Mahkemeleri Yazı İşleri Yönetmeliğine uygun olarak tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi pusulasına bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Değinilen eksiklikler giderilmek üzere, dosyanın Yerel Mahkemeye Gönderilmesine 11/05/2006 günü oybirliği ile karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2024/5330, Karar No: 2025/3810, Tarih: 07.04.2025

**11. Ceza Dairesi         2024/5330 E.  ,  2025/3810 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması

Edremit 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 26.10.2021 tarihli ve 2017/245 Esas, 2021/1427 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında mühür bozma suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 203/1, 62 ve 52/2-4. maddeleri uyarınca neticeten 1500,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ilişkin hükmün, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 272/3-a. maddesi uyarınca kesin nitelikte olduğu anlaşılmıştır.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Kanun'un 309/1. maddesi uyarınca, 18.09.2024 tarihli ve 2024/18371 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 04.10.2024 tarihli ve KYB-2024/98300 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

A. Kanun Yararına Bozma İstemi

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 04.10.2024 tarihli ve KYB-2024/98300 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

"Dosya kapsamına göre, sanık hakkında mühür bozma suçundan hüküm kurulurken temel cezanın 5237 sayılı Kanun'un 203/1. maddesi uyarınca 180 gün adli para cezası olarak belirlenmesini müteakip, bu cezadan anılan Kanun'un 62/1. maddesi gereğince 1/6 oranında indirim yapılması neticesinde tayin olunan 150 gün adli para cezasının, aynı Kanun'un 52/2. maddesi uyarınca günlüğü 20,00 Türk lirasından 3.000,00 Türk lirası adli para cezası yerine, 1.500,00 Türk lirası adli para cezasına hükmedilmek suretiyle eksik ceza tayin edilmesinde isabet görülmemiştir."

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

1. 5237 sayılı Kanun’un "Mühür bozma" başlıklı 203. maddesinde;

"Kanun veya yetkili makamların emri uyarınca bir şeyin saklanmasını veya varlığının aynen korunmasını sağlamak için konulan mührü kaldıran veya konuluş amacına aykırı hareket eden kişi, altı aydan üç yıla kadar hapis veya adlî para cezası ile cezalandırılır"

Hükmü yer almaktadır.

2. 5237 sayılı Kanun'un "Adli para cezası" başlıklı 52. maddesi;

"(1) Adlî para cezası, beş günden az ve kanunda aksine hüküm bulunmayan hallerde yediyüzotuz günden fazla olmamak üzere belirlenen tam gün sayısının, bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ile çarpılması suretiyle hesaplanan meblağın hükümlü tarafından Devlet Hazinesine ödenmesinden ibarettir.

(2) En az yüz ve en fazla beşyüz Türk Lirası olan bir gün karşılığı adlî para cezasının miktarı, kişinin ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak takdir edilir.

(3) Kararda, adlî para cezasının belirlenmesinde esas alınan tam gün sayısı ile bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ayrı ayrı gösterilir.

(2) En az yüz ve en fazla beşyüz Türk Lirası olan bir gün karşılığı adlî para cezasının miktarı, kişinin ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak takdir edilir.

(3) Kararda, adlî para cezasının belirlenmesinde esas alınan tam gün sayısı ile bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ayrı ayrı gösterilir.

(4) Hakim, ekonomik ve şahsi hallerini göz önünde bulundurarak, kişiye adlî para cezasını ödemesi için hükmün kesinleşme tarihinden itibaren bir yıldan fazla olmamak üzere mehil verebileceği gibi, bu cezanın belirli taksitler halinde ödenmesine de karar verebilir. Taksit süresi iki yılı geçemez ve taksit miktarı dörtten az olamaz. Kararda, taksitlerden birinin zamanında ödenmemesi halinde geri kalan kısmın tamamının tahsil edileceği ve ödenmeyen adlî para cezasının hapse çevrileceği belirtilir."

Şeklindedir.

3. Bu kapsamda inceleme konusu dava dosyası değerlendirildiğinde; sanığın üzerine atılı mühür bozma suçu yönünden 5237 sayılı Kanun'un 203/1. maddesi uyarınca cezalandırılmasına karar verilerek, temel cezanın 180 gün karşılığı adli para cezası olarak tayini sonrası, aynı Kanun'un 62. maddesi uyarınca takdiri indirim uygulanarak 150 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına hükmedilerek, bu miktarın günlüğü 20,00 TL'den hesaplanması neticesinde 3.000,00 TL yerine 1.500,00 TL adli para cezası ile cezalandırılması suretiyle eksik ceza tayini Kanun'a aykırı olup, kanun yararına bozma talebi yerinde görülmüş; bununla birlikte, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 08.12.2022 tarihli ve 2018/14-129 Esas, 2022/781 Karar sayılı ilamında yer alan; "...Öte yandan, Ceza Genel Kurulunun 21.11.2006 tarih ve 215-259 sayılı, 02.02.2010 tarih ve 236-12 sayılı kararlarında da vurgulandığı üzere; 5271 sayılı CMK’nın 309. maddesindeki düzenlemeye göre, mahkûmiyet hükmünün kanun yararına bozulması, sanık aleyhine sonuç doğurmamalıdır. Yargıtay, bu durumda hukuka aykırılığa işaret edip aleyhe sonuç doğurmamak üzere hükmü kanun yararına bozmakla yetinmelidir...." şeklindeki açıklamalar ışığında, sanık hakkında kurulan hükmün aleyhe sonuç doğurmamak ve yeniden yargılama yapılmamak üzere bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

II. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. Edremit 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 26.10.2021 tarihli ve 2017/245 Esas, 2021/1427 Karar sayılı kararının, 5271 sayılı Kanun’un 309/3. maddesi gereği, aleyhe sonuç doğurmamak ve yeniden yargılama yapılmamak üzere, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

07.04.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/6571, Karar No: 2014/4365, Tarih: 02.04.2014

**14. Ceza Dairesi         2012/6571 E.  ,  2014/4365 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çocuğun basit cinsel istismarı

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiillerin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanık müdafii ve katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 02.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/7553, Karar No: 2024/9898, Tarih: 10.10.2024

**10. Hukuk Dairesi         2024/7553 E.  ,  2024/9898 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 34. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/2468 E., 2024/672 K.

KARAR : Esastan Ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Tekirdağ 2. İş Mahkemesi

SAYISI : 2021/130 E., 2022/370 K.

Taraflar arasındaki ödeme emrinin iptali davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı Kurum vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; Tekirdağ Sosyal Güvenlik İl Müdürlüğü tarafından dava dışı Trexta Tr Deri Mamülleri Sanayi ve Ticaret A.Ş.'nin borçlarına ilişkin olarak düzenlenen 00000166 takip kart numaralı ve 2008/8-12, 2011/5-6-7-9, 2012/7-8-9-10-11-12, 2013/1-2-3-4-5-6-7-8-9-10-11-12, 2014/1-2-3-4-5, 2017/3 dönem prim, işsizlik sigortası primi, damga vergisi ve idari para cezalarını içeren ödeme emirlerinin iptali ile davacının borçlu olmadığına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı Kurum vekili cevap dilekçesinde özetle, davacının, borçlu şirketin ithalat, ihracat, gümrük evrakları, satış faturaları ve gümrük müdürlükleri ile ilgili yazışmaları imzalamaya ve şirketi temsil ve ilzama yetkili kılındığı, davacının şirket yetkilisi olarak seçildiği, bu hususun ilan ve tescil edildiği, 5510 sayılı Kanun'un 88/21 hükmü gereği şirket yetkilisi olan davacının borçlardan müşterek ve müteselsilen sorumlu olduğu beyanıyla davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile "Davacının yönetim kurulu üyelik görevi bulunmadığı, davacının ödenmeyen prim borçlarından üst düzey yönetici olarak sorumlu tutulabilmesi için kendisine mali konularda yetki verilmiş olması gerektiği, ancak dosya kapsamında mali konularda yetki verildiğine dair bir bilgi ve belge bulunmadığı, şirketin ana yönetiminde yetkili ve görevli kişilerden olmadığı, bu nedenle söz konusu prim borçlarından sorumlu tutulamayacağı" gerekçesi ile davanın kabulüne ve davalı Kurum tarafından davacı aleyhine başlatılan 2011/15954, 2011/15955, 2012/33822, 2012/33823, 2013/59537, 2013/18999, 2013/19000, 2013/42776, 2013/42777, 2013/42778, 2013/30551, 2013/30552, 2013/63231, 2013/63232, 2013/22666, 2013/22667, 2013/22670, 2014/14126, 2014/14127, 2014/14128, 2017/12005, 2018/12360, 2019/25494, 2020/34503, 2020/34504 sayılı takipler için gönderilen ödeme emirlerinin iptaline karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

Davalı Kurum vekili, İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı Kurum vekili istinaf dilekçesinde özetle; idari başvuru yapılmadan dava açıldığını, eksik inceleme ile karar verildiğini ve davanın reddi gerektiğini belirterek istinaf kanun yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile "Dava dışı anonim şirketin 2008/8-2017/3. dönemlerine ait borçlarından dolayı davacıya ödeme emri gönderildiği, süresinde dava açıldığı, ticaret sicili kayıtlarından davacının 02.06.2008 tarihinden itibaren dava dışı iş yerinin gümrükte yapılması gereken tüm işleri açısından yönetim kurulu kararıyla yetkilendirildiği, bu yetkinin gümrük işleri için sınırlı olarak verildiği, dava dışı şirkette yönetim kurulu üyeliğine dair herhangi bir kayıt bulunmadığı anlaşılmaktadır.

Mahkemece, davacının yönetim kurulu üyelik görevi bulunmadığı, kendisine mali konularda yetki verildiğine dair bir bilgi ve belge de bulunmadığından prim borçlarından sorumlu tutulamayacağı kabul edilerek hüküm kurulmasının usul ve yasaya uygun olduğu..." gerekçesiyle davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Davalı Kurum vekili Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı Kurum vekili, istinaf dilekçesindekine benzer nedenlerle eksik incelemeye dayalı kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, şirket yönetim kurulu üyelik görevi bulunmayan ancak yönetim kurulu kararıyla dava dışı şirketin ithalat, ihracat, gümrük evrakları, satış faturaları ve gümrük müdürlükleri ile ilgili yazışma ve işlemlerde yetkili kılınan davacının ödeme emirleri kapsamındaki borçlardan sorumlu olup olmadığına ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 6183 sayılı Kanun'un ilgili maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup, dosyada yer alan tüm bilgi ve belgelerin incelenmesinde davalı Kurum vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

10.10.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6550, Karar No: 2014/9814, Tarih: 03.06.2014

**18. Hukuk Dairesi         2014/6550 E.  ,  2014/9814 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gemlik 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 05/08/2013

NUMARASI : 2012/774-2013/747

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili ile davalılardan S.. S.. ve Ü.. S.. tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz istemlerinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

1-Kamulaştırma Yasası'nın 4650 sayılı Yasayla değişik 11. maddesinin birinci fıkrasının arazilere ilişkin (f) bendinde taşınmazın dava tarihindeki mevkii ve şartlarına göre olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net gelir üzerinden değerinin belirleneceği öngörülmekte olup bu yöntemle taşınmazın değerinin saptanmasında münavebeye alınacak ürünler yönünden sulu ya da kuru tarım arazisi niteliğinde olup olmaması önem taşıdığından; bilirkişi kurulu raporunda dava konusu taşınmazın sulu tarım arazisi olduğu belirlendikten sonra yakında bulunan havuzlar kullanılarak sulandığı belirtilmiş ise de; sulamanın ne suretle yapıldığı açıkça gösterilmeden, bu suyun kendi doğal akışı ile mi yoksa özel bir pompalama ya da başka bir sistemle mi taşınmaza ulaştığı hususları ayrıntılı bir biçimde araştırma yapılarak belirlenmeden, pompalama veya damla sulama yöntemi ile yapılan bir sulama varsa bunun için yapılacak giderlerin de üretim masraflarına ilave edilmesi gerektiği düşünülmeden, düzenlenen bilirkişi kurulu raporunun esas alınması doğru değildir.

Mahkemece; bilirkişi kurulundan, yukarıda belirtilen hususlarda ek rapor alınarak oluşacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile hüküm kurulması,

2-Dava konusu taşınmazın tapu kaydında malik davalılar K.. S.. ve S.. A..’ın hisseleri üzerinde mevcut bulunan haciz şerhlerinin tespit edilen kamulaştırma bedeline yansıtılmaması,

Doğru görülmemiştir.

Ayrıca;

3-Anayasa Mahkemesi 1. Bölümünün 19.12.2013 tarih ve 2013/817 sayılı kararında, kamulaştırma bedelinin tespiti için açılan davada uzun süren bir yargılama sonunda, dava tarihi itibarıyla belirlenen bedele hükmedilmesinin Anayasa'nın 35. maddesinde güvence altına alınan mülkiyet hakkının ihlal edildiği kabul edilerek mal sahibine tazminat ödenmesi gerektiği belirtilmiştir.

Yasa koyucu da, bu hak ihlalini dikkate alarak, 6459 sayılı Kanunun 6. maddesiyle 2942 sayılı Kanunun 10. maddesine eklenen fıkrada (yürürlük tarihi 30.04.2013) kamulaştırma bedelinin tescili için açılan davanın dört ay içinde sonuçlandırılmaması halinde, tespit edilen bedele bu sürenin bitiminden itibaren faiz uygulanmasına ilişkin düzenleme getirmiştir.

Yasa koyucu da, bu hak ihlalini dikkate alarak, 6459 sayılı Kanunun 6. maddesiyle 2942 sayılı Kanunun 10. maddesine eklenen fıkrada (yürürlük tarihi 30.04.2013) kamulaştırma bedelinin tescili için açılan davanın dört ay içinde sonuçlandırılmaması halinde, tespit edilen bedele bu sürenin bitiminden itibaren faiz uygulanmasına ilişkin düzenleme getirmiştir.

Her ne kadar, getirilen bu faiz hükmü maddi hukuka ilişkin olup, aynı yasanın 29. maddesi gereğince yayımı tarihinden sonra açılacak davalara uygulanması gerekir ise de; 30.04.2013 tarihinden sonra açılacak davalar için yapılan bu düzenleme ile Anayasa Mahkemesi'nin makul süreyi aşan yargılamanın hak ihlali oluşturduğuna ilişkin kararı birlikte değerlendirildiğinde, 30.04.2013 tarihinden önce açılmış ve henüz kesinleşmemiş kamulaştırma bedelinin tespiti ve tescili davalarında öngörülen dört aylık yargılama süresinin makul süre kabul edilerek, hakkaniyet gereğince taşınmaz malikinin zararının giderilmesi amacıyla dava tarihinden itibaren dört aylık sürenin bittiği tarihten, karar tarihine kadar tespit edilen kamulaştırma bedeline faiz uygulanması gerektiğinden de hükmün bozulması gerekmiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edenlerden davalı tarafa iadesine, 03.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8477, Karar No: 2019/4942, Tarih: 17.04.2019

**17. Hukuk Dairesi         2016/8477 E.  ,  2019/4942 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı ... vekili ile davalılar .... ve ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkilinin yönetimindeki motosikletle seyir halinde iken .... plakalı otomobilin ana yola kontrolsüz çıkması ve motosiklete yandan çarpması sonucunda ölümlü trafik kazasının meydana geldiğini, bu kazada ....'ın vefat ettiğini, ...'ın ise yaralandığını, müvekkilinin bulunduğu motosiklete çarpan araç sürücüsü ... yönetimindeki aracın kazada asli kusurlu olduğunu, davalı aracın ...tarafından sigortalı olduğunu, sigorta şirketinin kaza nedeni ile müvekkiline ödeme yapmadığını, ...'ün sigortalı aracın sahibi olduğunu, bu nedenle ruhsat sahibi olarak maddi ve manevi zararlardan kendisinin sorumlu olduğunu, müvekkilinin kaza nedeni ile ağır yaralandığını, uzun süre tedavi gördüğünü, ancak tedavi sonrasında tam iyileşme olmadığını, bir bacağının kısa kaldığını, asla eskisi gibi çalışamayacağını, ömür boyu gelirinin azalacağını, kaza nedeni ile müvekkili hakkında da ceza davası açıldığını, ancak kusursuz bulunarak beraat ettiğini, bu nedenle 10.000,00 TL maddi tazminat talep ettiklerini, iş bu kaza nedeni ile müvekkilinin arkadaşını kaybettiğini, kendisinin yaralandığını, psikolojisinin bozulduğunu, ayağının kısa kalması nedeni ile mağduriyet ve işgücü kaybını ömür boyu yaşayacağını, büyük ölçüde manevi zarar gördüğünü açıklayarak 10.000,00 TL maddi tazminatın sigorta şirketi tarafından başvuru tarihinden itibaren, diğer davalılar bakımından ise

olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte tüm davalılardan tahsili ile 90.000,00 TL manevi tazminatın olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılar ... ve ...'den tahsilini talep etmiştir.

Davalı ... vekili, davanın reddini savunmuştur.

Davalılar .... ve ... vekili davanın reddini savunmuştur.

Davalı ... vekili; davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma ve toplanan kanıtlara göre maddi tazminat talebini içerir davanın konusuz kalması nedeniyle karar verilmesine yer olmadığına; manevi tazminat talebini içerir davanın kısmen kabulü ile 20.000,00 TL manevi tazminatın kaza tarihinden (22.09.2011) itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılar ... ve ...'den tahsili ile davacıya verilmesine karar verilmiş; karar, davalı ... vekili ile davalılar Nurhayat ve ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve toplanan kanıtlara göre maddi tazminat talebini içerir davanın konusuz kalması nedeniyle karar verilmesine yer olmadığına; manevi tazminat talebini içerir davanın kısmen kabulü ile 20.000,00 TL manevi tazminatın kaza tarihinden (22.09.2011) itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılar ... ve ...'den tahsili ile davacıya verilmesine karar verilmiş; karar, davalı ... vekili ile davalılar Nurhayat ve ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde bir usulsüzlük bulunmamasına göre davalı ... vekili ile davalılar Nurhayat ve ... vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 1.024,60 TL kalan onama harcının temyiz eden davalılar Nurhayat ve ...'den alınmasına, 492 sayılı Harçlar Yasasının 13/J maddesi uyarınca davalıdan harç alınmamasına 17/04/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/3031, Karar No: 2022/2424, Tarih: 26.04.2022

**6. Hukuk Dairesi         2021/3031 E.  ,  2022/2424 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi

KARAR

HMK'nın 362/1-a maddesi gereğince, Bölge Adliye Mahkemesi kararları için öngörülen kesinlik sınırı 2021 yılı için 78.630,00 TL'dir.

Somut olayda, itiraza konu sıra cetvelinde satış bedelinden arta kalan ve paylaştırmaya esas alınan bedel 7.720,61 TL olup, yerel mahkemece davanın reddine dair verilen karara karşı davacı vekilince yapılan istinaf başvurusu, Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddedilmiştir.

Davacıya ödenmeyen miktar, en fazla sıra cetvelinde paylaştırmaya esas alınan bedel olan 7.720,61 TL olup, davaya konu bu miktar 78.630,00 TL'yi geçmediğinden, 21.01.2021 tarihli karar kesin niteliktedir. Açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz isteminin miktar itibariyle reddine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz isteminin miktar itibariyle REDDİNE, dosyanın ilk derece mahkemesine gönderilmesine, 26.04.2022 tarihinde oybirliği ile karar verildi.