muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/2985, Karar No: 2020/6704, Tarih: 10.11.2020

**11. Ceza Dairesi         2017/2985 E.  ,  2020/6704 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme, defter ve belge gizleme

HÜKÜM : Mahkumiyet

I-Sanık hakkında 2010 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik sanığın temyiz nedenlerinin incelenmesinde;

Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 08.11.2018 tarih, 2018/427 Esas ve 2018/517 Karar sayılı ilamında da açıklandığı üzere, suça konu faturaların yalnızca 213 sayılı VUK'nin 230. maddesinde öngörülen unsurları taşıyıp taşımadığının tespiti amacıyla incelenmesinde zorunluluk bulunmadığından, tebliğnamede bu hususa ilişkin bozma isteyen görüşe iştirak edilmemiştir.

1-...Ltd. Şti.’nin hem ortağı hem de müdürü olan sanığın 2010 takvim yılında sahte fatura düzenlediği iddia ve kabul edilen kamu davasında, sanığın suçlamaları kabul etmediği, faturalarla ilgisinin olmadığını beyan ettiği anlaşılmakla gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde belirlenmesi bakımından;

a)Suça konu fatura asılları veya onaylı örnekleri temin edilip sanığa gösterilerek yazı ve imzaların kendisine ait olup olmadığının sorulması,

b)Faturalardaki yazı ve imzaların kendisine ait olmadığını söylediği takdirde; tanık ...’ın savunmasında geçen ... CMK'nin 48. maddesi uyarınca çekinme hakları hatırlatılarak tanık olarak dinlenip, sanığın ve ...’in yazı ve imza örnekleri temin edilerek, faturalardaki yazı ve imzaların sanığa veya bu kişiye ait olup olmadığı konusunda bilirkişi incelemesi yaptırılması,

c)Faturalardaki yazı ve imzaların sanığa ya da ...’e ait olmadığının anlaşılması halinde ise;

aa)Faturaları kullandığı belirlenen mükellefler hakkında karşıt inceleme raporu düzenlenip düzenlenmediği ilgili vergi dairesinden sorularak, düzenlenmiş ise onaylı örneklerinin getirtilmesi,

bb)Aynı mükellefler hakkında dava açılıp açılmadığının araştırılması; dava açıldığının tespiti halinde, dosyalarının getirtilerek incelenmesi ve bu davayla ilgili belgelerin onaylı örneklerinin dosyaya eklenmesi,

cc)Faturaları kullanan şirket yetkilileri veya kişilerin, CMK'nin 48. maddesi uyarınca çekinme hakları hatırlatılarak tanık sıfatıyla dinlenmesi; kendilerinden, sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak kimden aldıklarının, sanığı tanıyıp tanımadıklarının ve faturaların düzenlenmesi konusunda sanığın bir iştirakinin bulunup bulunmadığının sorulması,

Sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile mahkûmiyet hükmü kurulması,

2-Kabule göre de;

TCK’nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarihli 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile mahkûmiyet hükmü kurulması,

2-Kabule göre de;

TCK’nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarihli 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA,

II-Sanık hakkında defter belge gizlemek suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik sanığın temyiz nedenlerinin incelenmesinde ise;

1-Defter ve belgeleri gizleme suçunun oluşabilmesi için, bunların vergi incelemesi amacıyla ibrazının istenmesi gerektiğinden, yapılan tebligatta varlığı anlaşılan 25.04.2012 tarihli AGB-A-2202/87-69 sayılı defter ve belge isteme yazısı temin edilip, defter ve belgelerin hangi amaçla istendiğinin belirlenmesi,

2-Kabule göre de;

a)213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun 359/a-2. maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılan sanık hakkında; düzenlenen vergi inceleme raporunda somut bir zarara yer verilmediği, vergi ve cezaların eylemden doğan zarar niteliğinde olmadığı; sanık hakkında "defter ve belgeleri gizlemek" eylemi nedeniyle CMK'nin 231. maddesinde düzenlenen hükmün açıklanmasının geri bırakılması müessesesinin uygulanmasına engel oluşturabilecek somut bir zararın meydana geldiğinin kanıtlanamadığı gözetilmeden; engel sabıkası bulunmayan, hakkında takdiri indirim nedeni uygulanan ve hükmolunan hapis cezası “bir daha suç işlemekten çekineceği” kanaatiyle ertelenen sanık hakkında, CMK‘nin 231. maddesinin uygulanmasını kabul edip etmediği sorularak, zarar giderilmediğinden bahisle yasal olmayan gerekçeyle yazılı şekilde hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,

b)Defter belge ibraz etme istem yazısının 28.04.2012 tarihinde tebliğ edilmesinden itibaren 15 günlük sürenin bitimi olan 14.05.2012 tarihinin, defter belge ibraz etmeme suçunun işlendiği tarih olduğu gözetilmeden, gerekçeli kararda suç tarihinin 2010 olarak yanlış gösterilmesi, yasaya aykırı,

c)TCK’nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarihli 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 10.11.2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/2541, Karar No: 2010/3276, Tarih: 24.03.2010

1. Hukuk Dairesi 2010/2541 E., 2010/3276 K.

**1. Hukuk Dairesi 2010/2541 E., 2010/3276 K.**

**- TAPU İPTALİ TESCİL

- TENKİS**- 1086 S. HUKUK USULÜ MUHAKEMELERİ KANUNU(MÜLGA) [ Madde 159 ]

- 1086 S. HUKUK USULÜ MUHAKEMELERİ KANUNU(MÜLGA) [ Madde 163 ]

**"İçtihat Metni"**

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptal ve tescil ya da tenkis isteklerine ilişkindir.

Mahkemece, kesin süreye rağmen delil listesi ibraz edilmediğinden davanın reddine karar verilmiştir.

Bilindiği üzere; davaların kısa zamanda sonuçlandırılması, adaletin bir an önce tecellisi için, taraflarca veya Mahkemelerce yapılması gereken bir kısım adli işlemler sürelere bağlanmıştır. Bilindiği üzere bu sürelerin bazılarını kanun bizzat belirlerken bir kısmını işin özelliğine, tarafların durumlarına göre belirlemesi için hakime bırakmıştır. Kanuni süreler açıkca belirtilen ayrıcalıklar dışında kesindir. Bu nedenle HUMK.nun l59. maddesi açık hükmünde belirtildiği gibi kanunun tayin ettiği süreler hakim tarafından azaltıp çoğaltılamaz.

Buna karşın, aynı yasanın l63. maddesine göre hakimin belirlediği süreler ise kural olarak kesin değildir. Hakim tayin ettiği süreyi henüz dolmadan azaltıp çoğaltacağı gibi, süre geçtikten sonra da tarafın isteği üzerine yeni bir süre tanıma Yoluna da gidebilir. Bu takdirde verilen ikinci süre kesindir. Ancak, hakim kendi belirlediği sürenin kesin olduğuna da karar verebilir.

Kesin sürenin tayin edilmesi halinde, karşı taraf yararına usulü kazanılmış hak doğacağı da kuşkusuzdur.

Hemen belirtmek gerekir ki, ister kanun isterse hakim tarafından tayin edilmiş olsun kesin süre içerisinde yerine getirilmeyen bir işlemin bu süre geçtikten sonra yerine getirilmesine yasal olanak yoktur. Böylece kesin sürenin kaçırılması; o delile veya hakka dayanamamak gibi ağır sonuçları birlikte getirmekte, bazen davanın kaybedilmesine dahi neden olmaktadır. Bu itibarla geciken adaletinde bir adaletsizlik olduğu düşüncesinden hareketle, davaların yok yere uzamasını veya uzatılmak istenmesini engellemek üzere konan kesin süre kuralı, kanunun amacına uygun olarak kullanılmalı, davanın reddi için bir araç sayılmamalıdır. Öncelikle, kesin süreye ilişkin ara kararı her türlü yanlış anlaşılmayı önleyecek biçimde açık ve eksiksiz yazılmalı, yapılacak işler teker teker belirtilmelidir. Bunun yanında verilen süre yeterli, emredilen işler, gerekli ve yapılabilir nitelik taşımalı, ayrıca hakim süreye uyulmamanın sonuçlarını açıkça anlatmalı, tarafları uyarmalıdır. Öte yandan, kesin süre tarafların yanında hakimi de bağlayacağından uyulmaması halinde gereği hakim tarafından hemen yerine getirilmelidir.

Somut olaya gelince; mahkemece 6.11.2009 tarihli oturumda, davalı tarafa tüm delillerini bildirmesi için kesin süre verilmiş ise de; çekişme konusu taşınmazın hangi parsel ve bağımsız bölüm olduğu açıkça sorulmadığı gibi yapılan ihtarda kesin süreye uyulmamakla ne gibi yaptırım uygulanacağı da belirtilmemiştir.

Somut olaya gelince; mahkemece 6.11.2009 tarihli oturumda, davalı tarafa tüm delillerini bildirmesi için kesin süre verilmiş ise de; çekişme konusu taşınmazın hangi parsel ve bağımsız bölüm olduğu açıkça sorulmadığı gibi yapılan ihtarda kesin süreye uyulmamakla ne gibi yaptırım uygulanacağı da belirtilmemiştir.

Bu durumda, yukarda açıklandığı anlamda hükme esas alınacak nitelikte bir ara karar kurulduğu ve kesin süre tayin edildiği söylenemez.

Davacının temyiz itirazları yerindedir. Kabulüyle hükmün açıklanan nedenlerle HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine,24.3.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/6050, Karar No: 2024/1234, Tarih: 14.03.2024

**12. Ceza Dairesi         2021/6050 E.  ,  2024/1234 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/91 E., - 2016/257 K.

SUÇ : 2863 sayılı Kanuna aykırılık

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında 2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan kurulan hükmün katılan vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesindeki temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanık hakkında 2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan, aynı Kanun'un 74/1,74/1.2. cümle 5237 sayılı TCK'nın 62, 51, 53, 54 maddeleri uyarınca neticeten 1 yıl 1ay 10 gün hapis ile cezalandırılmasına ve hapis cezasının ertelenmesine karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan onama görüşlü Tebliğname ile dava dosyası Dairemize tevdi olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz isteği; sanık hakkında hükmolunan hapis cezasının ertelenmemesi gerektiğine ve re'sen tespit olunacak nedenlere ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Olay yeri inceleme, görgü tespit ve muhafaza altına alma tutanağına göre; 28.01.2015 günü saat 14:45 sıralarında Nevşehir ili Gülşehir ilçesi Gökçetoprak köyünde icra edilen önleyici kolluk devriyesi esnasında yer altı şehri ve kiliseye giden yolda 50 AS 511 plakalı kırmızı renkli Hyundai marka aracın park halinde durduğunun görülmesi üzerine kolluk görevlilerince olay yerine gidilerek çevrenin kontrol edildiği, bu sırada sanık ... ile haklarında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilen temyiz dışı sanıkların geldiği, ilgili kolluk görevlilerince şahısların geldiği yön kontrol edildiği sırada kaya altında gizlenmiş çamurlu vaziyette kazma ile kürekler bulunduğu ve yakınında bulunan başka bir kaya üzerinde yiyecek ve içecek malzemeleri, ile dolu ve boş bira şişelerinin bulunduğu, kayanın alt tarafında 50 cm derinliğinde yeni kazılmış kazı çukurunun tespit edildiği, anlaşılmıştır.

Müze Müdürlüğünün 10.02.2015 tarihli raporunda 30.01.2015 günü kaçak kazı yapıldığına ilişkin ihbar üzerine ilgili jandarma görevlileri ile kazı alanında yapılan incelemeler neticesinde kazı çukurunun derinliğinin 40 cm olarak tespit edildiği anlaşılmıştır.

İlk derece mahkemesince icra edilen keşif üzerine dosyaya sunulan 27.05.2016 havale tarihli arkeolog- sanat tarihçisi bilirkişi raporuna göre kazı derinliğinin 40 cm derinliğinde olduğu, kazı yapılan yerin sit alanında kalmadığı ve etrafında taşınır veya taşınmaz kültür varlığına rastlanmadığının belirtildiği, 24.05.2016 havale tarihli fen bilirkişisi raporuna göre kazı alanının Gökçepark köyü 154 ada 31 numaralı mera vasıflı parselin içinde kaldığının belirtildiği, sanığın aşamalardaki savunmasında suçlamaya konu yere içki içmek için gittiklerini, kazılmış çukuru görünce merak edip araçtaki kazma ve küreği aldıklarını ancak kazı yapmadıklarını beyan ettiği anlaşılmıştır.

Mahkemece, sanığın haklarında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilen temyiz dışı diğer sanıklarla fikir ve eylem birliği içerisinde sit alanı veya 2863 sayılı Kanuna göre korunması gerekli yerlerden olmayan alanda kültür varlığı bulmak amacıyla izinsiz kazı yaptığı dosya kapsamında mevcut tüm tutanaklar ve bilirkişi raporları ile sabit görülerek sanığın atılı suçtan mahkumiyetine dair hüküm tesis edilmiştir.

IV. GEREKÇE VE KARAR

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre katılan vekilinin temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-Kazı çukurunun derinliğinin olay yeri inceleme, görgü tespit ve muhafaza altına alma tutanağına göre kolluk tarafından yapılan ilk tespitte 50 cm olarak belirtildiği, Müze Müdürlüğünce 30.01.2015 tarihinde alınan ihbar üzerine yerinde yapılan inceleme neticesinde düzenlenen 10.02.2015 tarihli rapor ile mahkemesince icra edilen keşif üzerine dosyaya sunulan 27.05.2016 havale tarihli arkeolog-sanat tarihçisi bilirkişi raporuna göre ise kazı derinliğinin 40 cm olduğunun belirtilmesi karşısında, kazı çukurunun 40 cm derinliği aşıp aşmadığına dair tereddüt oluştuğu dikkate alındığında şüpheden sanık yararlanır ilkesi gereğince sanığın eyleminin teşebbüs aşamasında kaldığının kabulü ile sanığın cezasında 5237 sayılı TCK'nın 35. maddesi uyarınca indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

2-Anayasa Mahkemesinin, TCK'nın 53. maddesine ilişkin olan 2014/140 esas, 2015/85 karar sayılı iptal kararının 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle, iptal kararı doğrultusunda TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesi gerekliliğinin gözetilmemesi,

Hukuka aykırı olup, açıklanan nedenle hükmün, 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereği, Tebliğnameye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

14.03.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/10776, Karar No: 2014/12465, Tarih: 09.12.2014

**5. Ceza Dairesi         2013/10776 E.  ,  2014/12465 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Görevi yaptırmamak için direnme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş, sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan yerinde görülmeyen sanığın temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 09/12/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/10853, Karar No: 2014/12951, Tarih: 15.05.2014

**22. Hukuk Dairesi         2013/10853 E.  ,  2014/12951 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Saray (Tekirdağ) Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 13/02/2013

NUMARASI : 2011/613-2013/70

Hüküm süresi içinde davacı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, emekli olduğunu, emeklilikten sonrada çalışmaya devam ettiğini, bu dönemlerin tespiti ile kıdem ve ihbar tazminatları ile yıllık izin alacaklarının davalıdan tahsilini istemiştir.

Davalılar davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, talep konusu işçilik alacaklarının zamanaşımına uğradığı gerekçesiyle reddi ile hizmet tespitine yönelik talebin ise ıslahla ileri sürüldüğü usulüne uygun dava açılmadığı gerekçesiyle karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

Kararı davacı temyiz etmiştir.

Davacı davalı işyerinde 01.08.1992-14.12.2001 tarihleri arasında çalıştığını,emekli olduğunu belirterek ihbar ve kıdem tazminatı ile yıllık izin alacağının hüküm altına alınmasını istemiş, daha sonra verdiği 27.02.2012 tarihli dilekçesi ile emeklilikten sonra 30.03.2009 tarihine kadar aralıksız çalıştığını belirterek emeklilik sonrası hizmetlerinin tespitini ve bu dönem alacaklarının da kabulüne karar verilmesini istemiştir. Mahkemece ıslahla istenilen taleplerle ilgili usulüne uygun dava açılmadığı gerekçesiyle karar verilmesine yer olmadığına yönelik karar verilmesi yerindedir. Ancak, davacının emeklilik sonrası hiç ara vermeden çalışması durumunda hizmetlerinin birleştirilerek dava konusu alacaklarının hesaplanması gerektiğinden zamanaşımının emeklilik tarihinden itibaren hesaplanması doğru olmaz. Başka bir anlatımla, davacı Sosyal Güvenlik Kurumuna yaşlılık aylığı için başvurmasına rağmen bu amaçla iş sözleşmesini feshettiğine dair işverene irade beyanında bulunmamış ve kesintisiz olarak çalışmasına devam etmişse emeklilik öncesi ve emeklilikten sonra iş sözleşmesinin sona erdiği 30.03.2009 tarihine kadar çalışması bir bütün olarak ele alınmalı, bu halde dava konusu tazminat ve alacakları toplam çalışma süresine göre hesaplanacağından zamanaşımı, emeklilikten sonra varsa çalışmasının sona erdiği tarih itibariyle dikkate alınmalıdır.

Öte yandan bu durumda davacı işçinin emeklilikten sonra çalışıp çalışmadığı ve bu çalışmasının ne şekilde sona erdiği önem arz etmektedir. Emeklilikten sonra kesintisiz olarak iddia ettiği tarihe kadar çalıştığının ve iş sözleşmesinin tazminat gerektirecek şekilde sona erdiğinin saptanması durumunda 30.03.2009 tarihindeki ücret üzerinden taleple bağlı kalınarak dava konusu döneme ilişkin kıdem tazminatı hesaplanıp hüküm altına alınmalıdır. Mahkemece dava konusu tazminat ve alacağın zamanaşımına uğradığı gerekçesiyle reddine karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek olması halinde ilgililere iadesine,15.05.2014 tarihinde oyçokluğu ile karar verildi.

MUHALEFET ŞERHİ

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, kararın onanması gerekir görüşünde olduğumdan sayın çoğunluğun bozma kararına katılamıyorum. 15.05.2014
Yargıtay — Esas No: 2016/7774, Karar No: 2016/15355, Tarih: 19.12.2016

**3. Hukuk Dairesi         2016/7774 E.  ,  2016/15355 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki istirdat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, davalı ... şirketinin, düzenlediği faturalar ile kendisinden hukuka aykırı olarak kayıp-kaçak bedeli adı altında fazladan ücret tahsil ettiğini ileri sürerek;abonelik tesis tarihinden dava tarihine kadarki döneme ilişkin kendisinden kayıp kaçak bedeli olarak tahsil edilen tutardan fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere şimdilik 1.000,00 TL'sinin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiş;03.12.2015 tarihli ıslah dilekçesi ile talebini 4.730,40 TL'ye yükseltmiştir.

Davalı,kayıp-kaçak bedelinin ilgili mevzuat çerçevesinde abonelere yansıtıldığını ve uygulanmasının yasal bir zorunluluk olduğunu savunarak, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece; davalı ... şirketinin, kayıp-kaçak bedelini elektrik abonesi olan davacıdan tahsil etmesinin yasal dayanağı bulunmadığı gerekçe gösterilerek davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafça temyiz edilmiştir.

1-) Dava, elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp-kaçak bedelinin istirdadı istemine ilişkindir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 21.05.2014 tarih ve 2013/7-2454 Esas 2014/679 K. Sayılı kararı ve Dairemiz kararları ile Anayasanın Vergi ödevi Başlıklı 73. maddesindeki “... Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülükler kanunla konulur, değiştirilir veya kaldırılır..." şeklindeki düzenlemeye göre; kayıp-kaçak, sayaç okuma, dağıtım, perakende hizmet ve iletim bedeli uygulamasının EPDK Kararları ve tebliğleri çerçevesinde uygulama arz eden kanunlar ve ikincil mevzuat hükümleri çerçevesinde EPDK tarafından belirlenerek uygulandığı, bu tarihteki mevcut hukuki düzenlemenin EPDK'na sınırsız bir fiyatlandırma ve tarife unsuru belirleme hak ve yetkisi vermediği, özellikle kaçak (elektrik enerjisinin hırsızlanması) bedellerinin kurallara uyan abonelerden tahsili yoluna gitmenin hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaşmadığı, bu faturalara yansıtılan diğer kalemlere ilişkin bedel miktarlarının şeffaflık ilkesi ile denetlenebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne bedel ödendiğinin bilinmesininde şeffaf hukuk devletinin vazgeçilmez unsuru olduğu, EPDK kararları ile bu bedellerin mevcut mevzuat kapsamında tüketicilerden alınmasının hukuka uygun olmadığı kabul edilmiştir.

Ne var ki, uyuşmazlığın temyiz yolu ile Dairemize geldiği aşamada 17.06.2016 Tarih 29745 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren geçmişe de etkili 6719 sayılı kanunun 21. maddesi ile 6446 Sayılı kanunun 17. maddesinin birinci, üçüncü ve dördüncü fıkraları ile altıncı fıkrasının (a), (ç), (d) ve (f) bentleri değiştirilmiş ve aynı maddeye eklenen 10. bent ile; "Kurum tarafından gelir ve tarife düzenlemeleri kapsamında belirlenen bedellere ilişkin olarak yapılan başvurularda ve açılan davalarda; tüketici hakem heyetleri ile mahkemelerin yetkisi, bu bedellerin, Kurumun düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlıdır." hükmü getirilerek Tüketici Hakem Heyetlerinin ve Mahkemelerin bu konularda açılacak davalarda inceleme ve araştırma yetkileri geçmişe de etkili olarak sadece bu dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedellerinin Kurumun bu konulardaki düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlanmış, bu bedellerin alınmasında esas olan ilgili tarifelerin düzenlenmesinde EPDK.nun Kanundaki yetkileri genişletilerek yukarıda sözü edilen bedeller maliyet unsuru kapsamına dahil edilmiştir.

Yine, 6719 sayılı kanunun 26. maddesi ile 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'na eklenen;

Geçici madde 19; "Bu maddeyi ihdas eden Kanunla öngörülen düzenlemeler yürürlüğe konuluncaya kadar, Kurul tarafından yürürlüğe konulan mevcut yönetmelik, tebliğ ve Kurul kararlarının bu Kanuna aykırı olmayan hükümlerinin uygulanmasına devam olunur." hükmünü,

Geçici madde 20; "Kurul kararlarına uygun şekilde tahakkuk ettirilmiş dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedelleri ile ilgili olarak açılmış olan her türlü ilamsız icra takibi, dava ve başvurular hakkında 17 nci madde hükümleri uygulanır." hükmünü içermektedir.

Hal böyle olunca, karar tarihinden sonra yürürlüğe girmiş bulunan bu yasa değişikliklerinin, yürürlük tarihi öncesi dönemde geçerli olan EPDK kararlarına dayanılarak alınmış olan ve dava konusu yapılan kayıp-kaçak bedeli ile ilgili olarak açılan ve halen devam eden davalarda da geçmişe etkili olacak şekilde (bu yasa değişikliği öncesinde açılan ve halen görülmekte olan davalar da) uygulanması gereken hükümler içerdiğinden, 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'nun 17., geçici 19. ile 20. maddelerinin, somut olaya etkisinin bulunup bulunmadığının yerel mahkemece tartışılıp değerlendirildikten sonra sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekmektedir.

2-) Bozma nedenlerine göre davalının diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.