muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/16406, Karar No: 2014/21270, Tarih: 28.10.2014

(2)30/4/2014 tarihine kadar (bu tarih dâhil) işlenen fiillere ilişkin olup bu maddenin yayımlandığı tarih itibarıyla ödenmemiş olan idari para cezası asıllarının %50’si ile bu tutara ödeme sürelerinin bittiği tarihlerden bu maddenin yayımlandığı tarihe kadar geçen süre için Yİ-ÜFE aylık değişim oranları esas alınarak hesaplanacak tutarın, bu maddede belirtilen süre ve şekilde ödenmesi hâlinde idari para cezası asıllarının kalan %50’si ile idari para cezasına uygulanan gecikme cezası ve gecikme zammı gibi ferî alacaklarının tamamının tahsilinden vazgeçilir.

(3) Bu madde hükümlerinden yararlanmak isteyen borçluların;

a) Bu maddenin yayımlandığı tarihi izleyen ay başından itibaren; birinci fıkranın (d) bendinde belirtilen borçlular yedi ay içinde, diğer bentlerde belirtilen borçlular ise üç ay içinde Kuruma başvuruda bulunmaları,

b) İlk taksiti bu maddenin yayımlandığı tarihi izleyen ay başından itibaren; birinci fıkranın (d) bendinde belirtilen borçlular sekiz ay içinde, diğer bentlerde belirtilenler ise dört ay içinde, diğer taksitlerini ise ikişer aylık dönemler hâlinde azami on sekiz eşit taksitte ödemeleri, gerekir.

(9) Bu madde hükümlerinden yararlanmak isteyen borçluların, bu maddelerde belirtilen şartların yanı sıra dava açmamaları, açılmış davalardan vazgeçmeleri ve kanun yollarına başvurmamaları şarttır.

(19) Bakanlar Kurulu, bu maddede öngörülen başvuru ve ilk taksit ödeme sürelerini, bu maddenin birinci fıkrasının (d) bendinde belirtilen borçlular yönünden altı aya kadar, diğer borçlular yönünden ise bir aya kadar uzatmaya yetkilidir.” düzenlemesine yer verilmiştir.

Yapılandırma hükümlerinden yararlanabilmek için açıklanan yasal düzenlemede belirtilen genel sağlık sigortası primi haricindeki alacaklar bakımından 31.12.2014, genel sağlık sigortası primi alacakları yönünden ise 30.04.2015 tarihine kadar Kuruma başvuruda bulunulması gerekmektedir.

Ayrıca, anılan maddenin 9. fıkrası hükmüne göre de, yapılandırma hükümlerinden yararlanmak isteyen borçluların, bu maddelerde belirtilen şartların yanı sıra dava açmamaları, açılmış davalardan vazgeçmeleri ve kanun yollarına başvurmamaları şarttır.

Mahkemece, yukarıda açıklanan ve karar tarihinden sonra yürürlüğe giren yasal düzenleme gereği, davaya konu borcun yapılandırma kapsamında bulunduğu gözetilmeli, bu çerçevede 6552 sayılı Kanunun tanıdığı alacakların yeniden yapılandırılması olanağından yararlanılıp yararlanılmadığı incelenmeli, yapılandırma başvuru süresinin bitiş tarihleri ile Geçici 60. maddenin 9. fıkrasının “Bu madde hükümlerinden yararlanmak isteyen borçluların, bu maddelerde belirtilen şartların yanı sıra dava açmamaları, açılmış davalardan vazgeçmeleri ve kanun yollarına başvurmamaları şarttır.” hükmü de göz önünde bulundurularak, yapılacak değerlendirmeye göre bir karar verilmelidir.

Bu hukuki olgu çerçevesinde, yeniden inceleme yapılmak üzere mahkeme hükmünün bozulmasına karar verilmesi gerekmektedir.

Bu hukuki olgu çerçevesinde, yeniden inceleme yapılmak üzere mahkeme hükmünün bozulmasına karar verilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün sair hususlar incelenmeksizin yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 28.10.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/7646, Karar No: 2019/6701, Tarih: 18.02.2019

**14. Ceza Dairesi         2018/7646 E.  ,  2019/6701 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Basit cinsel saldırı

HÜKÜM : Mahkumiyet

İlk derece mahkemesince verilen hüküm sanık tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) aracılığıyla temin edilen kayıtlar ve dosya içeriğinden mahkemece kısa kararın açıklandığı oturumda sanığın başka suçtan dolayı aynı yargı çevresindeki cezaevinde hükümlü olduğunun belirlenmesi ve duruşmadan bağışık tutulmasına dair karar da verilmediğinin anlaşılması karşısında, 5271 sayılı CMK'nın 196. maddesine aykırı olarak duruşmaya getirtilmeden yokluğunda karar verilmesi suretiyle savunma hakkının kısıtlanması,

Kanuna aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, sair hususları incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 18.02.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.

Hükme iştirak eden üye ...'ın kararın yazımından önce 01.03.2019 tarihinde vefat etmesi nedeniyle imza eksikliğinin giderilemediğine dair 5271 sayılı CMK'nın 232/5. maddesine istinaden düşülen iş bu şerhin altı imzalanmıştır.
Yargıtay — Esas No: 2015/5117, Karar No: 2015/9113, Tarih: 14.10.2015

**20. Hukuk Dairesi         2015/5117 E.  ,  2015/9113 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa 1. Aile Mahkemesi

TARİHİ : 19/02/2015

NUMARASI : 2014/410-2015/153

Taraflar arasındaki davada Bursa 6. Asliye Hukuk ile Bursa 1. Aile Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, davacının boşandığı eşine karşı açtığı ziynet eşyalarından kaynaklanan alacak istemine ilişkindir.

Asliye Hukuk Mahkemesince, yapılan harcamaların evlilik birliği içinde müşterek olarak yapıldığından bahisle görevsizlik yönünde hüküm kurulmuştur.

Aile Mahkemesi tarafından ise, davanın bağışlanmadan rücu niteliğinde olduğu ve asliye hukuk mahkemesinin görevli olduğu gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiştir.

Somut olayda dava, tarafların boşandıkları, düğün sırasında takılan ziynet eşyalarının iadesi, davacının boşanmada hiçbir kusuru bulunmadığı iddiasıyla davalıdan iadesi istemine ilişkindir.

Taraflar arasında TMK uyarınca kurulmuş bir evlilik birliği bulunduğu, her ne kadar taraflar boşanmış olsalar da iadesi istenen ziynet eşyaları, para, hediye ve masrafların nişan ve nikâh için yapıldığı anlaşılmakla, TMK'nın aile ve mal rejimine ilişkin hükümlerinin tatbiki gerektiğinden, davada görevli mahkeme aile mahkemesidir. Bu durumda, uyuşmazlığın aile mahkemesince görülüp, sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda belirtilen nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri gereğince Bursa 1. Aile Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 14/10/2015 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/1991, Karar No: 2010/5574, Tarih: 02.03.2010

**9. Hukuk Dairesi         2010/1991 E.  ,  2010/5574 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosya içinde davalılar arasında yapılmış olan alt işverenlik sözleşmeleri ile davacı işçinin istek konusu dönemde sendikalara üye olduğuna dair üye kayıt fişlerinin işverene bildirimine dair belgelere rastlanmamış olup, incelenmesine gerek görülen belirtilen sözleşme ve belgelerin eklenerek gönderilmesi için dosyanın yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 2.3.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/25271, Karar No: 2018/275, Tarih: 18.01.2018

**13. Hukuk Dairesi         2015/25271 E.  ,  2018/275 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine ilişkin hükmün temyizi üzerine, miktar yönünden temyiz dilekçesinin reddine yönelik olarak verilen ek kararın yasal süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Davanın kısmen kabulüne ilişkin kararın davalı tarafından temyiz edildiği, Mahkemece, eksik temyiz harcının ikmali için davalıya usulüne uygun olarak çıkarılan tebligata rağmen harcın süresinde yatırılmadığı, bunun üzerine Mahkemece, 12.02.2015 tarihli ek karar ile temyiz dilekçesinin reddine karar verildiği, davalının 12.03.2015 tarihinde eksik harcı tamamlayarak 09.04.2015 tarihli dilekçe ile dosyanın temyiz incelemesi için Yargıtay'a gönderilmesini talep ettiği, Mahkemece, bu kez 09.04.2015 tarihli ek karar ile talebin reddine karar verildiği ve davalı tarafından söz konusu ek kararın temyiz edildiği anlaşılmaktadır.

Mahkemenin 09.04.2015 tarihli ek kararı yasaya uygun olduğundan bu karara yönelik temyiz itirazlarının reddiyle kararın onanması gerekir.

SONUÇ: Yukarıda yazılı nedenlerle kararın ONANMASINA, aşağıda dökümü yazılı 495,55 TL harcın temyiz edene iadesine, HUMK’nun 440/1 maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 18/01/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/19418, Karar No: 2025/4655, Tarih: 28.04.2025

**6. Ceza Dairesi         2023/19418 E.  ,  2025/4655 K.**

**"İçtihat Metni"**

İ S T İ N A F S O N R A S I T E M Y İ Z

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2022/2679 E., 2023/818 K.

SUÇ : Yol kesmek suretiyle yağma

HÜKÜM : İstinaf Başvurusunun Esastan Reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'', aynı Kanun'un 294. maddesinin ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' ve aynı Kanun'un 301. maddesinin ''Yargıtay, yalnız temyiz başvurusunda belirtilen hususlar ile temyiz istemi usule ilişkin noksanlardan kaynaklanmışsa, temyiz başvurusunda bunu belirten olaylar hakkında incelemeler yapar.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek sanık müdafiinin temyiz isteminin sanığın katılan ile anlaşmasının 2 saat üzerinden olduğu ancak katılanın 1 saatte görüşmeyi bitirdiğine, görüşme bittikten sonra son derece güvenlikli ve kalabalık olan alışveriş merkezine birlikte gittiklerine, sanığın oyuncak mahiyetindeki polis kimlik kartını katılana asla göstermediğine yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 148 inci ve 149 uncu maddelerinde yer alan düzenlemeye göre, bir başkasının kendisinin veya yakınının hayatına, vücut ve cinsel dokunulmazlığına yönelik bir saldırı gerçekleştireceğinden ya da mal varlığı itibariyle büyük bir zarara uğratacağından bahisle tehdit ederek veya cebir kullanarak bir malı teslime veya malın alınmasına karşı koymamaya mecbur kılan kişinin eylemi yağma suçunu oluşturur. Suç anılan değerlere yönelik bir saldırı gerçekleştireceğinden bahisle tehdit ederek veya cebir kullanılması suretiyle gerçekleşir. Cebir ve tehdit karşısında mağdurun başka bir seçeneği kalmamaktadır.

Sanık ile katılanın görüşme bittikten sonra daireden ayrılmadan önce sanığın katılana polis kimliği ve kelepçe göstererek katılana 'zorluk çıkartırsan seni kelepçelemek ve karakola götürmek zorunda kalacağım' ve 'benimle uğraşmak istersen namımı bütün polis camiası bilir' dediği, bir operasyondaymış hissi vererek katılanın evden çıkmasına izin vermeyerek kollarını ve ayaklarını açtırdığı ve incelediği, üstünü ve çantasını arayarak kontrol yaptığı şeklinde gerçekleşen olayda katılanın vücut ve cinsel dokunulmazlığına yönelik bir saldırı ya da mal varlığı itibarıyla zarara uğratacağından bahisle tehdit ya da cebir kullanarak yapılan bir eylemin gerçekleşmediğinin anlaşılmasından, eylemin 5237 sayılı Kanun'un 158/1-l maddesinde yer alan dolandırıcılık suçunu oluşturduğu gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi;

Bozmayı gerektirmiş sanık müdafiinin temyiz istemi bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 5271 sayılı Kanun'un 307/5 maddesi uyarınca sanığın ceza miktarı yönünden kazanılmış hakkının korunmasına

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/2 inci madde uyarınca İstanbul 39. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine,

28.04.2025 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/28356, Karar No: 2015/31383, Tarih: 24.11.2015

**22. Hukuk Dairesi         2015/28356 E.  ,  2015/31383 K.**

**"İçtihat Metni"**

Y A R G I T A Y İ L A M I

MAHKEMESİ : Malatya 1. İş Mahkemesi

TARİHİ : 14/08/2015

NUMARASI : 2014/698-2015/455

DAVA : Davacı, fazla mesai ve ikramiye alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, Malatya İl Özel İdaresi işçisi olarak çalıştığını, emekli olduğunu belirterek çalışma döneminde ödenmeyen bir kısım işçilik alacağının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, husumet yönünden davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı taraflar temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Taraf ehliyeti konusu, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 114 üncü maddenin 1 inci fıkrasının (d) bendi uyarınca dava şartlarındandır, davanın her aşamasında ileri sürülebilir. Taraflarca ileri sürülmese dahi gerek mahkemece, gerekse Yargıtayca tarafların bu yönde bir savunmasının olup olmadığına bakılmaksızın kendiliğinden göz önünde tutulur.

Somut olayda, yargılama devam ederken 6360 sayılı Kanun gereğince Kanun’un yürürlüğe girdiği tarihten sonraki ilk yerel seçimlere kadar tüzel kişiliği devam eden davalı İl Özel İdaresinin tüzel kişiliği sona ermiştir. (md 1/5.f ve md. geçici 1/23.f).

Diğer taraftan 6360 sayılı Kanun’un 3. maddesinin 2. fıkrasına göre, “...Söz konusu il özel idarelerinin mahkemelerde süren davaları ile il özel idaresi olarak faaliyet gösterdikleri dönem ve yapılan işlemlere ilişkin olarak açılacak davalarda muhatap, devir işleminin yapıldığı ilgili kurum ve kuruluştur.” Denilerek yeni açılacak veya devam eden davalarda valilik devir, tasfiye ve paylaştırma komisyonu kararı uyarınca devir işleminin yapıldığı kurum ve kuruluşun taraf olacağı hükme bağlanmıştır.

Dosya içerisinde bulunan komisyon kararına göre tüzel kişiliği sona eren Malatya İl Özel İdaresi işçilerinin açıkça davalı kuruma devredildiğine dair bir düzenlemeye rastlanmamaktadır. Bu durumda husumetin İçişleri Bakanlığına yöneltilmesi gerekmektedir.

Mahkemece, Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 124. maddesi gereğince husumetin doğru tarafa yöneltilmesi için davacıya mehil verilerek, İçişleri Bakanlığına dava dilekçesi ve duruşma günü tebliğ edilip davaya iştiraki sağlanmalı, bu davalının göstereceği deliller de gözetilerek, sonucuna göre karar verilmelidir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, bozma sebebine göre sair temyizlerin bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 24.11.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5978, Karar No: 2019/3497, Tarih: 10.09.2019

**23. Hukuk Dairesi         2016/5978 E.  ,  2019/3497 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki eser sözleşmesinden kaynaklanan haczin kaldırılması davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davalı ... bakımından davanın reddine, diğer davalılar yönünden davanın kabulüne yönelik verilen hükmün süresi içinde bir kısım davalılar vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, muris ...’nın mirasçılarına ait taşınmazda yapılan binanın 1.kat 3 no.lu bağımsız bölüm daire ile ilgili olarak davalı ile dava dışı diğer müteahhit arasında arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi yaptığını, müvekkilinin ödemeleri düzenli bir şekilde yaptığını, ancak davalı ve dava dışı diğer müteahhitin tescili davalı ... üzerine kat irtifakı tapusu şeklinde tescil ettiğini, müvekkilinin daha sonra dairenin kendi adına tescili için dava açtığını ve davalı adına olan tescil iptal edilerek müvekkili adına tapuya tesciline karar verildiğini, haksız tescil nedeni ile müteahhitin borcundan dolayı taşınmazın üzerine hem kamu hem de özel alacaklarla ilgili haciz konulduğunu, dava konusu dairenin müvekkiline, ...'e tescil tarihi olan 29.08.2012 tarihinde devredilmesi gerekirken kararın kesinleştiği tarihte tescil işlemi yapıldığını, haksız tescil nedeni ile hacizlerin haksız ve hukuka aykırı duruma düştüğünü, müvekkilinin icra takipleri açısından 3. kişi niteliğinde olup icraya konu olan borçlarla bir ilgisinin bulunmadığını, müvekkilinin kendi kusuru ile hacizlerin konulmasına sebebiyet vermediğini ileri sürerek alacaklarının davalı aleyhine baki kalmak üzere hacizlerin kayıtsız ve şartsız fekkine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Bir kısım davalılar vekilleri, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, işin başında arsa sahiplerince yükleniciye bir kısım tapu paylarının devredilmesinin avans niteliğinde olduğu, sözleşmenin imzalanmasından sonra, henüz teslim süresi dolmadan, yüklenicinin henüz iş bedeli olarak kararlaştırılan arsa payını hak etmediği bir aşamada, arsa üzerinde arsa payı karşılığı inşaat yapıldığı açıkça belli veya ufak bir araştırmayla belirlenebilir olduğu halde dava konusu bağımsız bölüm üzerine konan haciz ya da ipotek şerhlerinden dolayı davada davalıların iyi niyetli olarak kabul edilmelerinin mümkün olmadığı, haciz uygulanan bağımsız bölümün sözleşme uyarınca davacıya bırakılan yerlerden olduğu, davalı ... haciz alacaklısı olmadığı gerekçeleriyle davalı ... aleyhine açılan davanın husumetten reddine, diğer davalılar bakımından açılan davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararı bir kısım davalılar vekilleri temyiz etmiştir.

Davacı, davalı yükleniciden taşınmaz satın alan 3. kişi olup, yüklenicinin halefi konumundadır.

Kararı bir kısım davalılar vekilleri temyiz etmiştir.

Davacı, davalı yükleniciden taşınmaz satın alan 3. kişi olup, yüklenicinin halefi konumundadır.

Yüklenici ve arsa sahibi arasındaki arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi neticesinde yükleniciye bırakılan taşınmaz, 29.08.2012 tarihinde arsa sahibi tarafından yükleniciye tapuda intikal ettirilmiş akabinde davalı taraflarca dava konusu taşınmaz üzerine yüklenicinin borçları nedeniyle dava konusu hacizler konulmuştur. Bu nedenle davacı, yükleniciden aldığı bağımsız bölümü hacizlerle yükümlü olarak iktisap etmiştir. Haciz alacaklıları tatmin edilmeden hacizlerin kaldırılması mümkün değildir. Davacının haciz bedellerini yükleniciden talep etme hakkı saklı kalmak üzere mahkemece, davanın reddi yerine davanın kabulüne karar verilmesi doğru olmamış, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, bir kısım davalılar vekillerinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının talep halinde temyiz edenlere iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 10.09.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/16354, Karar No: 2016/16822, Tarih: 28.12.2016

**3. Hukuk Dairesi         2016/16354 E.  ,  2016/16822 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki istirdat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, davalı ... şirketinin, düzenlediği faturalar ile kendisinden hukuka aykırı olarak kayıp-kaçak bedeli adı altında fazladan ücret tahsil ettiğini ileri sürerek;kayıp kaçak bedelinin iptali ile fazlaya ilişkin hakların saklı kalması kaydıyla şimdilik 100,00 TL kayıp kaçak bedelinin faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiş; 20/05/2016 tarihli dilekçesi ile de talebini 12.821,87 TL'ye yükseltmiştir.

Davalı, husumetin kendilerine yöneltilemeyeceğini, kayıp-kaçak bedelinin ilgili mevzuat çerçevesinde abonelere yansıtıldığını ve uygulanmasının yasal bir zorunluluk olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; davalı ... şirketinin, kayıp-kaçak bedelini elektrik abonesi olan davacı taraftan tahsil etmesinin yasal dayanağı bulunmadığı gerekçe gösterilerek davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafça temyiz edilmiştir.

1-) Dava, elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp-kaçak bedelinin istirdatı istemine ilişkindir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 21.05.2014 tarih ve 2013/7-2454 Esas 2014/679 K. Sayılı kararı ve Dairemiz kararları ile Anayasanın Vergi ödevi Başlıklı 73. maddesindeki “... Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülükler kanunla konulur, değiştirilir veya kaldırılır..." şeklindeki düzenlemeye göre; kayıp-kaçak, sayaç okuma, dağıtım, perakende hizmet ve iletim bedeli uygulamasının EPDK Kararları ve tebliğleri çerçevesinde uygulama arz eden kanunlar ve ikincil mevzuat hükümleri çerçevesinde EPDK tarafından belirlenerek uygulandığı, bu tarihteki mevcut hukuki düzenlemenin EPDK'na sınırsız bir fiyatlandırma ve

tarife unsuru belirleme hak ve yetkisi vermediği, özellikle kaçak (elektrik enerjisinin hırsızlanması) bedellerinin kurallara uyan abonelerden tahsili yoluna gitmenin hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaşmadığı, bu faturalara yansıtılan diğer kalemlere ilişkin bedel miktarlarının şeffaflık ilkesi ile denetlenebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne bedel ödendiğinin bilinmesininde şeffaf hukuk devletinin vazgeçilmez unsuru olduğu, EPDK kararları ile bu bedellerin mevcut mevzuat kapsamında tüketicilerden alınmasının hukuka uygun olmadığı kabul edilmiştir.