muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/11324, Karar No: 2013/16405, Tarih: 26.11.2013

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2013/11324 E.  ,  2013/16405 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, kamulaştırmasız el atma nedenine dayalı olarak taşınmaz bedelinin faiz ve masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece yargı yolu nedeniyle görevsizlik kararı verilmiş, hüküm davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacılar vekili dava dilekçesinde; davacıların maliki olduğu taşınmaza davalı ... tarafından herhangi bir kamulaştırma işlemi yapılmaksızın doğrudan el atılıp yeşil alan olarak kullanılmaya başlandığını belirterek, dava konusu taşınmazın belediye adına tescili ile fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla kamulaştırmasız el atma karşılığı her bir davacı için 5.000,00'er TL tazminatın faiziyle birlikte davalıdan tahsilini istemiş; mahkemece, uyuşmazlığın, 2577 sayılı Kanun'un 2/1-b maddesinde yer alan idari eylem ve işlemlerden dolayı kişisel hakları doğrudan zarar görenler tarafından açılan tam yargı davaları kapsamında idari yargı yerince çözümlenmesi gerektiğinden bahisle yargı yolu nedeniyle görevsizlik kararı verilmiştir.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgeler ile özellikle davalı belediyenin 24.01.2013 tarihli cevap yazısının incelenmesinden; dava konusu taşınmazın 1/1000 ölçekli uygulama imar planında bir kısmının park alanında bir kısmının ise Gümüşçayı dere yatağında kalmakta olup, park alanında kalan kısmının kamulaştırılması amacıyla 03.04.2012 tarih ve 41 sayılı belediye meclis kararı ile 2012-2017 yılları arası 5 yıllık imar programına alındığı anlaşılmaktadır. Davacı tarafça dava dilekçesinde ve temyiz itirazlarında dava konusu taşınmazın davalı idare tarafından fiilen el atılmak suretiyle park olarak kullanılmaya başlandığı iddia edildiğine göre; mahkemece, mahallinde keşif yapılıp bilirkişi kurulundan rapor alınarak dava konusu taşınmaza fiilen el atılıp atılmadığı tespit edildikten sonra oluşacak sonuç doğrultusunda bir karar verilmesi yerine yargı yolu nedeniyle görevsizlik kararı verilmesi doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 26.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/8459, Karar No: 2022/11309, Tarih: 27.09.2022

**10. Hukuk Dairesi         2022/8459 E.  ,  2022/11309 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

No : 2008/21-2014/219

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı Kurum ve davalılar ..., Milangaz LPG Dağıtım A.Ş. ile İsviçre Sigorta A.Ş. vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar verildi.

7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 12. maddesine göre, tüzel kişilere tebligat yetkili temsilcilerine yapılır.

Bir ticaret şirketinin taraf bulunduğu bir dava devam ederken şirket tasfiye haline girerse, şirketin taraf ehliyeti son bulmaz. Zira, şirketin tüzel kişiliği tasfiye amacıyla sınırlı olmak üzere devam eder. Şirket davada taraf olarak kalmayı sürdürür; yalnız, şirket davada tasfiye memurları tarafından temsil edilir (Baki Kuru, Hukuk Muhakemeleri Usulü, C. I, ... 2001, s. 935, aynı yönde görüş için bkz. İlhan E. Postacıoğlu, Medeni Usul Hukuku Dersleri, 6. Bası, ... 1975, s. 209 ). Ancak ortaklık, ticaret sicilinden kaydı silininceye kadar tüzel kişiliğini korur. Bu nedenle, gerek infisah gerekse fesih kararı, ortaklığın sonunu değil, tasfiye işlemlerinin başlangıcını ifade eder. (Hasan Pulaşlı, Şirketler Hukuku Temel Esaslar, 10. Baskı, 2011, s. 511; İsmail Doğanay, Türk Ticaret Kanunu Şerhi, C. II, 4. Baskı, 2004, s. 1309)

Nitekim, Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 10.06.2009 gün ve 2009/11-173 E. -2009/247 K sayılı ve 14.3.2012 tarih ve E. 2011/12-850, K. 2012/147 sayılı ilamlarında da; iflas eden şirketin ticaret sicilinden kaydı silinmekle dava ve taraf ehliyetinin sona ereceği kabul edilmiştir.

Dairemiz geri çevirme ilamından sonra dosyaya celp edilen belgelerden, Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi’nin 02.12.2021 tarihli kararı ile tasfiye nedeniyle sicilden terkin edilen davalı Özedinler Ulus. Nak. Pet. Ürün. İnş. Gıda Paz. San. Tic. Ltd Şti.’nin ek tasfiye işlemleri sonuçlandırılıncaya kadar ihyası ile yeniden tesciline, tasfiye memuru olarak Ali Güven’in atanmasına karar verildiği, gerekçeli karar ve temyiz dilekçesinin tasfiye memuruna tebliğ edilmediği anlaşılmaktadır.

Mahkemece, davalı Özedinler Ulus. Nak. Pet. Ürün. İnş. Gıda Paz. San. Tic. Ltd Şti. tasfiye memurunun kimlik ve adres bilgileri sorularak, tasfiye memuruna gerekçeli karar ve temyiz dilekçesi ile davalı Güven – Şen Karuser Tanker İmalatı San. ve Tic. Ltd. Şti. tasfiye memuruna temyiz dilekçesi yöntemince tebliğ edilerek, temyiz süresi geçtikten ve gerektiğinde 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun Geçici 3. maddesi uyarınca 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 432. maddesindeki prosedür işletildikten sonra gönderilmek üzere, dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, temyiz itirazlarının bu noksanlık giderilip dosya geldikten sonra incelenmesine, 27.09.2022 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/16341, Karar No: 2015/6837, Tarih: 27.05.2015

**4. Hukuk Dairesi         2014/16341 E.  ,  2015/6837 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 16/06/2009 gününde verilen dilekçe ile maddi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kabulüne dair verilen 29/02/2012 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, yersiz ödenen aidatların iadesine ilişkindir. Mahkemece, davanın kabulüne hükmedilmiş; karar, davalı tarafça temyiz edilmiştir.

Davacı, davalı organize sanayi bölgesi müdürlüğünce, aidat borcu olmamasına rağmen, aidat borcu varmış gibi talepte bulunulduğunu ve istenilen miktarı ödediğini belirterek; yersiz ödediği aidatın iadesini talep etmiştir.

Davalı, davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Dosya kapsamından, hükme esas alman bilirkişi raporunda, davacıya ait olduğu kabul edilmesine rağmen, 16604/1, 16980/12. 16998/34 parsellerle ilgili aidat hesaplaması yapılmadığı, 16960/31 parsel sayılı taşınmazla ilgili ise 2008/1. dönemden sonra aidat hesaplaması yapılmadığı ve aidat hesaplaması yapılmamasının geçerli bir nedeni varsa açıklanmadığı anlaşılmaktadır. Bıı yönüyle denetime elverişli olmayan bilirkişi raporuna dayanılarak karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Yine, bilirkişilerce dosya içerisinde bulunan davalıya ait 2007 yılı tahmini bütçe uygulama yönergesi örneğinin altındaki imzaların kime ait olduğunun anlaşılamadığı belirtilerek, bu belgede yer alan tahsil edilemeyen aidatlar için aylık %3 gecikme faizi uygulanacağına dair düzenlemenin anılan sebeple hesaba katılmadığı ve mahkemece de bilirkişi raporu benimsenerek karar verildiği anlaşılmıştır. Mahkemece, ilgili bakanlıktan anılan belgenin onaylı sureti istenerek sonucuna göre ek bilirkişi raporu alınması düşünülmeden karar verimesi de doğru görülmemiş, hükmün anılan nedenlerle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın, yukarıda gösterilen nedenlerle davalı yararına BOZULMASINA, davalının diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 27/05/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11695, Karar No: 2017/11161, Tarih: 17.10.2017

**2. Hukuk Dairesi         2016/11695 E.  ,  2017/11161 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı erkek tarafından temyiz edilerek; temyiz incelemesinin olarak yapılması istenilmekle; duruşma için belirlenen 17.10.2017 günü temyiz eden davalı ... ile vekili Av. ... geldiler. Karşı taraf davacı ... ve vekilleri gelmediler. Gelenin konuşması dinlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı erkeğin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Mahkemece, müşterek çocuk...’in velayeti davacı anneye bırakılmış ortak çocukla baba arasında “aynı şehirde oturmaları hali” ve “farklı şehirde oturmaları hali” için ayrı ayrı kişisel ilişki düzenlenmiştir.

Taraflar, farklı şehirlerde yaşıyor olsalar bile, günümüzdeki ulaşım olanaklarındaki kolaylık gözetildiğinde, kişisel ilişkiye dair düzenleme yapılırken, taraflar bu hususun dikkate alınmasını açıkça talep etmemişlerse, "ayrı şehir, aynı şehir ayrımına" gidilmesinin de önemi bulunmamaktadır. Bu bakımdan, aynı şehir, ayrı şehir ayırımına gidilmeksizin babalık duygularını tatmine elverişli, çocuğun da baba sevgisi ve şefkatini tatmasına yeterli, daha uygun süreyle kişisel ilişki tesisi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması doğru bulunmamıştır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerinin ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, duruşma için taktir olunan 1.480,00 TL. vekalet ücretinin davacıdan alınıp davalıya verilmesine, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/5100, Karar No: 2018/5066, Tarih: 27.02.2018

**22. Hukuk Dairesi         2017/5100 E.  ,  2018/5066 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

AVUKAT ...

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkili işçinin davalıya ait işyerinde kayden alt işveren işçisi olarak çalıştığını, asıl işveren-alt işveren arasındaki ilişkinin muvazaaya dayalı olduğunu, davalının kendi işçilerine sağladığı mali haklardan müvekkilinin de yararlanması gerektiğini ileri sürerek, müvekkilinin gerçek işverenin baştan itibaren davalı olduğunun tespitiyle, ücret, ilave tediye, ikramiye, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçeyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında, davacıya ödenmesi gereken aylık ücret miktarının belirlenmesi noktasında uyuşmazlık vardır.

Somut olayda, asıl işveren-alt işveren ilişkisinin muvazaaya dayandığına ilişkin kabul, emsal dava dosyaları da nazara alındığında yerindedir. Bu durumda, davacıya ödenmesi gereken aylık ücret miktarının tespitinde, davalı işveren bünyesinde, davacıyla benzer veya aynı işi yapan emsal işçinin belirlenmesi gereklidir. Ancak, davacının, toplu iş sözleşmesinin tarafı sendikaya üye olmadığı ve dayanışma aidatı kesilmesi yönünde bir başvurusunun da bulunmadığı gözetildiğinde; davalı bünyesinde çalışan ve toplu iş sözleşmesine göre aylık ücret ile hakları belirlenen işçilerin, davacıyla benzer veya aynı işi yapsa dahi, emsal olarak kabul edilmesi mümkün değildir.

Davalı tarafça 22/03/2016 tarihli cevabi yazı ekinde gönderilen “Afşin Elbistan Linyitleri İşletme Müdürlüğü Garaj Amirliğinde çalışan Şoför Personel Bilgi Listesi” başlıklı belge içeriğinde, davacıyla aynı işi yapan davalı işçilerinin isim listesi ve yevmiyeleri bildirilmiş ise de, yazı ekinde yer alan söz konusu işçilerin bordrolarında, sendikal aidat kesintisi olduğu görülmektedir. Dolayısıyla, bu çalışanların toplu iş sözleşmesinden yararlandıkları anlaşılmakla, emsal kabul edilmeleri mümkün değildir. Kaldı ki, listede ismi yazılı işçilerin yirmi yılı aşkın çalışması bulunmakta olup, kıdem süreleri davacıya nazaran oldukça yüksektir. Diğer taraftan, bahsi geçen listenin alt kısmında yer olan notta “2003 yılından sonra başlayan işçi personellerin bugünki temel yevmiye katsayıları ise 73,22 TL’dir” ile “2003 yılından sonra şoför personel alımı olmamıştır” şeklindeki bilgilerin yazılı olduğu görülmektedir. Bir taraftan 2003 yılından sonra şoför alımı olmadığının belirtilmesine rağmen, diğer taraftan 2003 yılından sonra başlayan işçilerin temel yevmiye katsayılarının 73,22 TL olduğunun yazılması, söz konusu bilgilerin değerlendirilmesinde tereddüt uyandırmaktadır. Ayrıca, bahsi geçen 2003 yılından sonra işe başlayan davalı işçilerinin kimler oldukları, görevleri, toplu iş sözleşmesinden yararlanıp yararlanmadıkları, yazı içeriğinde belirtilen yevmiye katsayısının neye göre belirlendiği, toplu iş sözleşmesiyle bir alakasının olup olmadığı, bu katsayı oranından günlük yevmiye miktarına nasıl ulaşıldığı gibi hususlar hakkında açıklayıcı bir bilgi de bulunmamaktadır. Dolayısıyla, hükme esas alınan bilirkişi raporunda, sözü geçen listede yazılı bilgilerden hareketle sonuca gidilmesi yerinde değildir.

Öte yandan, dava konusu uyuşmazlıkla aynı nitelikteki emsal davalarda, Elbistan İş Mahkemesi’nce verilen kararlarda, davalının emsal işçisinin aylık ücretinin, kayden alt işveren bünyesinde çalıştırılan şoförlere fiilen ödenen ücretin “1,73 katı” olduğu kabul edilerek sonuca gidilmiştir. Söz konusu davalarda verilen kararların, Yargıtay 7. Hukuk Dairesi’nin temyiz incelemesinden geçtiği ve aylık ücret miktarına ilişkin hüküm kısmının bozmaya konu edilmediği anlaşılmaktadır (Örneğin; Yargıtay 7. Hukuk Dairesi’nin 22/10/2015 tarihli 2015/34814 esas ve 2015/20303 karar sayılı; 09/11/2015 tarihli 2014/21311 esas ve 2015/21810 karar sayılı kararları). Mahkemece ise, söz konusu kararlardan farklı bir kabulle sonuca gidilmiştir. Bu halde, emsal davalarda aylık ücret miktarı kabulüne nasıl ulaşıldığı hususunun incelenmemesi de hatalı olmuştur.

Anılan sebeplerle, davalı işverene yeniden yazı yazılarak, davacıyla benzer veya aynı işi yapan ve fakat toplu iş sözleşmesinden yararlanmayan emsal işçisinin olup olmadığı sorulmalı; varsa ücret bordrolarının gönderilmesi istenilmelidir. Ayrıca, 22/03/2016 tarihli cevabi yazı ekindeki “Afşin Elbistan Linyitleri İşletme Müdürlüğü Garaj Amirliğinde çalışan Şoför Personel Bilgi Listesi” başlıklı belgenin alt kısmında yer alan “2003 yılından sonra başlayan işçi personellerin bugünki temel yevmiye katsayıları ise 73,22 TL’dir” ile “2003 yılından sonra şöfor personel alımı olmamıştır” şeklindeki çelişkili notlara işaret edilerek; bahsi geçen 2003 yılından sonra işe başlayan davalı işçilerinin kimler oldukları, görevleri (şoför olup olmadıkları), toplu iş sözleşmesinden yararlanıp yararlanmadıkları, yazı içeriğindeki söz konusu yevmiye katsayısının neye göre belirlendiği ve toplu iş sözleşmesiyle bir alakasının olup olmadığı, bu katsayıdan günlük yevmiye miktarına nasıl ulaşıldığı gibi hususlar hakkında bilgi verilmesi de istenilmelidir. Yukarıda belirtilen, temyiz incelemesinden geçen emsal dava dosyaları da incelenerek aylık ücret miktarı kabulüne nasıl ulaşıldığı tespit edilmelidir. Bu yönlerden yapılacak araştırma ve inceleme neticelerine göre, davacıya ödenmesi gereken aylık ücret miktarı noktasındaki uyuşmazlık yeniden değerlendirilerek sonuca gidilmelidir. Eksik araştırma ve incelemeyle karar verilmesi hatalı olup, bozmayı gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 27/02/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

Ş.K.
Yargıtay — Esas No: 2013/3149, Karar No: 2013/2592, Tarih: 01.03.2013

**8. Hukuk Dairesi         2013/3149 E.  ,  2013/2592 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tapusuz taşınmaz tescili

K A R A R

Davada, kadastro çalışmalarında boşluk olarak tapulama harici bırakılan taşınmazın imar-ihya ve kazanmayı sağlayan zilyetlik nedeni ile tescil isteğinde bulunulduğuna ve dava konusu taşınmazın orman sayılan yerlerden olup olmadığı hususunda... Mühendisi Bilirkişi aracılığı ile inceleme yapılarak hüküm kurulduğuna göre, Yargıtay Başkanlar Kurulu'nun 10.01.2013 tarih ve 1 sayılı Kararı ile hazırlanıp, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun 21.01.2013 tarih 1 sayılı Kararı ile aynen kabul edilen ve 26.01.2013 tarih 28540 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Hukuk Dairelerine ilişkin işbölümü uyarınca, hükme yöneltilen temyiz itirazlarının incelenmesi Yüksek Yargıtay (20.) Hukuk Dairesi'ne ait olmakla gereği için dosyanın anılan Daire Başkanlığı'na GÖNDERİLMESİNE, 01.03.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/18744, Karar No: 2014/24877, Tarih: 08.12.2014

**12. Ceza Dairesi         2014/18744 E.  ,  2014/24877 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK'nın 85/1, 22/3, 62/1, 50/4, 52/2-3. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yönetimindeki kamyonla, karşı yön taşıt trafiğine ayrılmış şeride geçip, ters yönde 275 metre seyir ederek, nizami olarak kendi şeridinde seyir halinde bulunan araca çarparak otomobil sürücüsünün ölümüne neden olan sanığın eyleminde bilinçli taksirin koşullarının oluştuğunun kabul edilmesi karşısında, sanığa tayin olunan uzun süreli hapis cezasının TCK'nın 50/4. maddesi gereğince adli para cezasına çevrilemeyeceğinin gözetilmemesi, aleyhe temyiz bulunmadığından bozma sebebi sayılmamıştır.

Bozma üzerine yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin eksik incelemeye, kusur durumuna, ceza miktarına ilişkin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- Hapis cezasının adli para cezasına çevrildiği sırada, adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısı 1215 gün olarak kabul edilip, 24.300 TL adli para cezasına hükmetmek yerine, hesap hatası sonucu, 3 yıl 4 ay hapis cezası karşılığı 24.000 TL adli para cezasına hükmolunarak, sanığa eksik ceza tayini,

2- Hükmün esasını teşkil eden kısa kararda ve gerekçeli kararın hüküm fıkrasında, sanığa hükmedilen hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesine karar verilirken, adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının gösterilmemesi suretiyle TCK'nın 52/3. maddesine aykırı hareket edilmesi,

3- Bozmaya konu ilk hükümde ceza miktarı yönünden kazanılmış hakkı saklı tutulan sanık hakkında sonuç ceza belirlenirken, uygulanan kanun ve maddesinin gösterilmemesi, hükmedilen adli para cezasının taksitlendirilmesi sırasında, uygulanan kanun maddesinin, “TCK'nın 52/4. maddesi” yerine, “TCK'nın 52/3. maddesi” olarak yanlış gösterilmesi suretiyle CMK'nın 232/6. maddesine aykırı hareket edilmesi,

3- Bozmaya konu ilk hükümde ceza miktarı yönünden kazanılmış hakkı saklı tutulan sanık hakkında sonuç ceza belirlenirken, uygulanan kanun ve maddesinin gösterilmemesi, hükmedilen adli para cezasının taksitlendirilmesi sırasında, uygulanan kanun maddesinin, “TCK'nın 52/4. maddesi” yerine, “TCK'nın 52/3. maddesi” olarak yanlış gösterilmesi suretiyle CMK'nın 232/6. maddesine aykırı hareket edilmesi,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA; ancak, yeniden yargılama gerektirmeyen bu hususlarda aynı Kanun'un 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden; hükmün (3) numaralı bendindeki, “ANCAK ALEYHE HÜKÜM VERME YASAĞI GEREĞİNCE” ibarelerinin, “5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 326/son maddesi gereğince”, hükmün (5) numaralı bendindeki, “3 yıl 4 ay adli para cezasına çevrilmesine,” ibarelerinin, “1215 gün karşılığı adli para cezasına çevrilmesine,”, hükmün (6) numaralı bendinin birinci paragrafındaki “24.000 TL” ibaresinin, “24.300 TL” ve aynı bendin ikinci paragrafındaki, “TCK’nun 52/3.” ibaresinin, “TCK'nın 52/4.” şeklinde değiştirilmesi suretiyle, eleştirilen husus dışında, sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün isteme uygun olarak DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 08.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/22096, Karar No: 2011/6021, Tarih: 05.04.2011

**5. Hukuk Dairesi         2010/22096 E.  ,  2011/6021 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Davaya konu teşkil eden kapama bağ niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre değer biçilmesinde ve pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazı yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı kalan onama harcının alınmasına, peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 05.04.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.