muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/613, Karar No: 2014/2318, Tarih: 13.02.2014

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2014/613 E.  ,  2014/2318 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili ve yol olarak terkini istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyada mevcut gıda, tarım ve hayvancılık ilçe müdürlüğüne ait veri cetvelinde; bilirkişi kurulu tarafından değerlendirilen taze fasulyenin üretim masraflarının 495 TL, sofralık domatesin üretim masrafı 791 TL, sivri biberin üretim masrafının 629 TL olduğu halde Dairemizce aynı gün incelenen aynı mahkemenin 2013/16 Esas 2013/338 Karar sayılı Dairenin 2014/614 Esas 2014/2317 Karar sayılı dosyasında gönderilen 05.02.2013 tarihli veri cetvelinde taze fasulyenin üretim masraflarının 822 TL, sofralık domatesin üretim masraflarının 1106 TL, sivri biberin üretim masraflarının 950 TL olduğunun tespit edildiği, verilerin birbirinden farklı ve çelişkili olduğu anlaşılmakla dava konusu taşınmazın bulunduğu ... ilçe genelinde bilirkişi tarafından münavebeye alınan buğday, buğday samanı, 2. ürün taze fasulye, domates ve sivri biberin kuru-sulu şartlarda dekar başına ortalama verimini, üretim giderini (gider kalemlerini tek tek açıklar biçimde) ve kg başına ortalama satış fiyatını gösterir veri cetvelinin yukarıdaki çelişkiler giderilecek şekilde değerlendirilme tarihi olan 2012 yılı itibariyle gıda, tarım ve hayvancılık ilçe müdürlüğünden getirtilip dosyaya konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 13.02.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6232, Karar No: 2019/4749, Tarih: 23.05.2019

**10. Hukuk Dairesi         2016/6232 E.  ,  2019/4749 K.**

**"İçtihat Metni"**

... adına Av. ... 1-... Başkanlığı adına Av. ... 2-... arasındaki dava hakkında ... 4. İş Mahkemesinden verilen 13.01.2016 günlü ve 2013/652 E. – 2016/34 K. sayılı hükmün, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

Davalılardan ... hakkında verilen kararın Tebligat Kanunu 35. maddeye göre tebliğ edildiği anlaşılmıştır. 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 35. maddesinde ; " Kendisine veya adresine kanunun gösterdiği usullere göre tebliğ yapılmış olan kimse, adresini değiştirirse, yenisini hemen tebliği yaptırmış olan kaza merciine bildirmeye mecburdur. Bu takdirde bundan sonraki tebliğler bildirilen yeni adrese yapılır.

(Değişik fıkra: 11/1/2011-6099/9 md.) Adresini değiştiren kimse yenisini bildirmediği ve adres kayıt sisteminde yerleşim yeri adresi de tespit edilemediği takdirde, tebliğ olunacak evrakın bir nüshası eski adrese ait binanın kapısına asılır ve asılma tarihi tebliğ tarihi sayılır.

(Değişik: 19/3/2003-4829/11 md.) Bundan sonra eski adrese çıkarılan tebliğler muhataba yapılmış sayılır.

(Ek : 6/6/1985 - 3220/12 md.; Değişik fıkra: 11/1/2011-6099/9 md.) Daha önce tebligat yapılmamış olsa bile, tüzel kişiler bakımından resmî kayıtlardaki adresleri esas alınır ve bu madde hükümleri uygulanır...." hükmü öngörülmüştür.

Davalılardan...’ya yöntemince bir tebligat yapılamadığı ve Mahkemeye bir adres te bildirmediği halde, gerekçeli kararın TK 35. maddeye göre tebliğ edildiği, bu maddeye göre tebligat yapılmasının mümkün olmadığı anlaşılmıştır.

Davalının mernis adresi bulunmadığı bu sebeple adresinin meçhul olup olmadığı yöntemince araştırılarak bulunmadığı takdirde bu sefer Tebligat Kanununa uygun olarak yöntemince ilanen tebliğ edildikten ve temyiz süresi geçtikten ve gerektiğinde Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 432. maddesindeki prosedür işletildikten sonra gönderilmek üzere dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, temyiz itirazlarının bu noksanlıklar giderilip dosya geldikten sonra incelenmesine 23.05.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/22559, Karar No: 2010/1730, Tarih: 01.02.2010

**9. Hukuk Dairesi         2009/22559 E.  ,  2010/1730 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA :Davacı, tasarrufu teşvik nema alacağının ödetilmesine karar

verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı işçinin tasarrufu teşvik ve nema alacağı isteğinin kısmen kabulüne dair verilen karar, Dairemizce “3417 sayılı yasaya göre yapılması gereken tasarruf teşvik kesintileri ile işveren katkı paylarının ödenmemesi durumunda ilgili yasa Sosyal Sigortalar Kurumuna tahsil görevini yüklemiştir. Somut olayda da Sosyal Sigortalar Kurumu bu yönde icra takibi başlatmış ve davalının iddiasına göre uzlaşma sonucu ödeme ile takip sonlanmıştır. Mahkemece bu konunun ilgili kurum ile gerekirse icra takip dosyasından araştırılması gerekir. Kurumca gerekli tahsilâtlar uzlaşma yoluyla da olsa sağlanmışsa, davalı işverenin tasarruf teşvik tutarı ile nema ödeme yönünde bir yükümlülüğü olmaz. Davacının adına ilgili bankada tasarruf teşvik hesabı açılmamış olması ve ödemlerin bu hesaba aktarılmaması işverenin sorumluluğunu gerektirmez. Bu konuda yükümlülük tahsilatı yaptığı ileri sürülen Sosyal Sigortalar Kurumuna ait olmalıdır. Mahkemece konuyla ilgili olarak eksik incelemeyle karar verilmesi hatalı olmuştur…. tasarruf teşvik alacaklarının Sosyal Sigortalar Kurumu tarafından tahsil edilmiş olması durumunda mükerrer ödemeye yol açılmaması için tasarrufu teşvik kesintisine ilişkin talebin reddine karar verilmelidir. Ancak, davalı ... tarafından tasarruf teşvik alacaklarının bankaya süresinde yatırılmadığından davacı işçinin tüm zararının karşılanması gerekir. Başka bir anlatımla, tasarruf teşvik anlamında yasal yükümlülük yerine getirildiğinde davacı işçinin hak kazanabileceği nema tutarları belirlenmeli, davalı işverenin bu yönden sorumlu olduğu kabul edilmelidir. Ödemelerin yapılmamış olması sebebiyle işçi aleyhine bir durumun benimsenmesi doğru olmaz” gerekçesi ile bozulmuştur.

Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda işverenin dava konusu alacakları bankaya süresinde yatırmadığı ve davacı işçinin tüm zararını karşılaması gerektiği gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hukuk Genel Kurulunun Tasarruf teşvik kesintisi ve katkı payı ödemeleri, 18.3.1988 tarihinde yürürlüğe giren 3417 sayılı yasa ile öngörülmüş, anılan yasanın 6. maddesine göre anılan ödemelerin ilgili adına açılacak banka hesabına yatırılmaması durumunda, Sosyal Sigortalar Kurumunun tahsil görevinin olduğu açıklanmıştır.

Hukuk Genel Kurulunun Tasarruf teşvik kesintisi ve katkı payı ödemeleri, 18.3.1988 tarihinde yürürlüğe giren 3417 sayılı yasa ile öngörülmüş, anılan yasanın 6. maddesine göre anılan ödemelerin ilgili adına açılacak banka hesabına yatırılmaması durumunda, Sosyal Sigortalar Kurumunun tahsil görevinin olduğu açıklanmıştır.

3417 sayılı yasa 24.4.2003 tarih ve 4853 sayılı yasa ile yürürlükten kaldırılmış ve sözü edilen yasanın 7. maddesinde, “3417 sayılı Kanunun mülga 2 nci maddesi kapsamındaki hak sahipleri tarafından bu Kanun kapsamına giren alacaklarla ilgili olarak yargı mercilerine açılmış ve devam eden davalar ile icra takipleri hakkında bu Kanun hükümleri uygulanır” şeklinde kurala yer verilmiştir. 4853 sayılı yasanın 8. maddesinde ise, tasarruf teşvik kesintileri ile katkı paylarını süresinde işverence yatırılmaması halinde, Sosyal Sigortalar Kurumu tarafından primlerin tahsiline ilişkin hükümler çerçevesinde tahsil edileceği açıklamıştır.

4853 sayılı Kanuna 26.12.2006 tarihinde 5568 sayılı eklenen ek madde 1 hükmü doğrultusunda, tasarruf teşvik hesaplarına dair tüm varlık ve yükümlülükler 31.12.2007 tarihi itibarıyla Hazineye devredilmiş durumdadır. Anılan hükümde, “Mülga 9.3.1988 tarihli ve 3417 sayılı Kanunla kurulan ve bu kapsamda hak sahiplerine yapılacak ödemelere ilişkin usûl ve esasları belirlemek üzere 24.4.2003 tarihli ve 4853 sayılı Kanunla tasfiye edilen Çalışanların Tasarruflarını Teşvik Hesabına ait tüm varlık ve yükümlülükler, 31.12.2007 tarihine kadar Hazineye devrolunur. Devre ilişkin hususları belirlemeye Hazine Müsteşarlığının bağlı olduğu Bakan yetkilidir. Devir tarihinden sonra hak sahiplerine yapılacak her türlü ödeme, Türkiye Cumhuriyeti Ziraat Bankası Anonim Şirketi kayıtları esas alınarak Banka tarafından gerçekleştirilir. Bu ödemelere ilişkin bilgi ve belgelerin Hazine Müsteşarlığına iletilmesini takiben söz konusu ödeme karşılığı tutarlar Müsteşarlık bütçesine bu amaçla konulacak ödenekten karşılanmak suretiyle hak sahibine ödenmek üzere Bankaya aktarılır. Konusu suç teşkil eden fiillerden kaynaklanan ödemeler hariç hak sahiplerine fazla ödeme yapıldığının tespiti halinde, bu tutarların tahsilinden vazgeçilerek terkin edilir ve Türkiye Cumhuriyeti Ziraat Bankası Anonim Şirketi yönünden gerçekleşmiş ödemelere ilişkin tüm hak ve yükümlülükler kendiliğinden sona erer” şeklinde kurala yer verilmiştir.

13.07.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5393 sayılı Belediye Kanunu Geçici 5.maddesinde yer alan "Belediyeler ve bağlı kuruluşları ile sermayesinin yüzde ellisinden fazlası belediyelere ait şirketlerin, 31.12.2004 tarihi itibariyle kamu kurum ve kuruluşlarından olan kamu ve özel hukuka tâbi alacakları, bunların diğer kamu kurum ve kuruluşlarına olan borçlarına karşılık olmak üzere 31.12.2005 tarihine kadar takas ve mahsup edilir. Bakanlar Kurulu bu süreyi altı aya kadar uzatmaya yetkilidir. Bu madde kapsamındaki alacak ve borç ifadesi bu alacak ve borçlara ilişkin fer'ileri ve cezaları da kapsar. Yukarıda açıklanan kapsamda yer alan kuruluşların takas ve mahsup işlemine konu olan veya olmayan borçları, genel bütçe vergi gelirlerinden her ay ayrılacak paylarının yüzde kırkını geçmemek üzere kesinti yapılarak tahsil edilmektedir. Bu noktada sözü edilen kurum ve kuruluşlar bakımından Sosyal Güvenlik Kurumuna olan tasarruf teşvik kesintisi ve katkı paylarını da içeren borçların yeniden yapılandırılmasının gerçekleşip gerçekleşmediği ve bu konuda Hazine Müsteşarlığı ile uzlaşma yoluna gidilip gidilmediği hususu sorumluluğun belirlenmesi bakımından önemlidir.

Uzlaşma kapsamında tahsil edilecek tasarruf teşvik kesintisi ile katkı payını tahsil eden tasarruf teşvik kesintisi, işveren katkı payı ve bunların neması işçiye ait bir hak olsa da; yasa gereği, işverenden tahsil yükümü Sosyal Sigortalar Kurumuna ait olmakla, Kurum tarafından tasarruf teşvik kesintisinin uzlaşma kapsamında tahsiline başlanmış olması halinde işverenin yükümlülüğünün devam ettiğinden söz edilemez. Aksi halde, davalı belediyenin aynı borç sebebiyle mükerrer şekilde sorumluluğuna gidilmiş olur.

Hal böyle olunca, 5393 Sayılı Kanunun 5.maddesi kapsamında uzlaşma kapsamına alınan tasarrufu teşvik kesintisi, katkı payı ve nema alacaklarından sorumluluğun Sosyal Güvenlik Kurumu ve Hazineye ait olduğu kabul edilmelidir(Yargıtay HGK 23.12.2009 gün 2009/9–480 E, 2009/ 596 K.). Bu durumda, uzlaşma kapsamına alınan borç miktarı kadar sorumluluk işveren yönünden kalkacağından husumetin Hazineye yöneltilmesi gerekir.

Hazinenin sorumluluğunun 4853 sayılı Kanuna 26.12.2006 tarihinde 5568 Kanun ile eklenen ek madde 1 hükmüne dayandırılması halinde, özel sektörün de sağlaması gereken katkı payı ve nema alacağından da, hazinenin sorumlu olduğu sonucu ortaya çıkar. Ancak somut olayda bu hükmün uygulanmasının mümkün olmadığı açıktır.

Davalı işveren tarafından T.C. Ziraat Bankasına yatırılan tasarrufu teşvik kesintisinin bulunması halinde ise, hesapta bulunan tasarrufu teşvik kesintisi ve nemasından tarafların sorumlu olmayacağı göz önünde bulundurulmalıdır.

Yerel mahkemece, yukarıda belirtilen ilkeler çerçevesinde araştırma, inceleme ve değerlendirmede bulunmak suretiyle davalı işverenin, Hazine Müsteşarlığının ve Sosyal Güvenlik Kurumunun sorumlu olup olamayacağı belirlenmeli, buna göre sonuca gidilmelidir. Eksik incelemeyle karar verilmesi hatalı olup kararın bu yönden bozulması gerekmiştir.

Yerel mahkemece, yukarıda belirtilen ilkeler çerçevesinde araştırma, inceleme ve değerlendirmede bulunmak suretiyle davalı işverenin, Hazine Müsteşarlığının ve Sosyal Güvenlik Kurumunun sorumlu olup olamayacağı belirlenmeli, buna göre sonuca gidilmelidir. Eksik incelemeyle karar verilmesi hatalı olup kararın bu yönden bozulması gerekmiştir.

Dairemiz bozma kararında da belirtildiği üzere davalı ... hakkında Sosyal Sigortalar Kurumu İzmir İl Müdürlüğü tarafından tasarruf teşvik alacakları sebebiyle icra takibi yapıldığı, davalı belediyenin uzlaşma yönünde Hazine Müsteşarlığına başvurusu üzerine, Bakanlar Kurulu Kararı ile uzlaşma sağlandığı anlaşılmaktadır.

Bozmadan sonra Sosyal Güvenlik Kurumunca mahkemeye gönderilen yazıda 5216 sayılı Büyükşehir Belediye Kanunu ve 5272 sayılı Belediye Kanununun 5335 sayılı Kanunla değişik 3.ve 7.maddeleri çerçevesinde belediye borçlarının uzlaşma sağlanmak suretiyle yeniden yapılandırıldığı, uzlaşılan borçların belediyenin İller Bankasındaki paylarından kesilerek müdürlük kayıtlarında intikal ettirildiği, Genel Müdürlüklerinin 2007/82 e-posta talimatı ile yapılan kesintilerin öncelikle Tasarrufu teşvik kesintilerine mahsup edildiği, her ne kadar mahsup yapılmışsa da, borcun tamamı bitmeden bireyselleşme yapılamadığı, bu güne kadar İller Bankasından davalı ... için yapılan kesinti toplamının 120.372,82 TL olduğu, bakiye borcunun 48.779,08 TL olduğu, 2004/2439 takip no’lu dosyanın borcu bittikten sonra dava konusu 2004/2442 takip no’lu dosyaya mahsup yapılmaya başlanacağı bildirilmiştir.

Davalı işverenin Sosyal Güvenlik Kurumuna olan tasarruf teşvik kesintisi ve katkı paylarını da içeren borçlarının yeniden yapılandırıldığı ve bu konuda Hazine Müsteşarlığı ile uzlaşma yoluna gidildiği anlaşıldığına göre artık davalı işverenin söz konusu alacaktan sorumluluğu düşünülemez. Ancak bu durumda hemen davanın reddine karar verilmemeli, davacının sonradan çıkan kanun ve bu kanun uyarınca davalı ile hazine arasında uzlaşma olduğundan haberdar olamaması nedeniyle husumette yanıldığı açık olmakla, davasını hazineye karşı yöneltmesi için uygun bir süre verilerek ortaya çıkacak sonuca göre bir karar verilmelidir. Davalı işveren hakkında açılan davanın yazılı gerekçe ile kabulü hatalı olmuştur.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 01.02.2010 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3328, Karar No: 2013/8986, Tarih: 07.05.2013

**5. Hukuk Dairesi         2013/3328 E.  ,  2013/8986 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 12. maddesine dayanan baraj için yapılan kamulaştırma sonucu çevrenin sosyal, ekonomik ve yerleşme düzeninin bozulması nedeniyle, taşınmazdan ekonomik ve sosyal yönden yararlanma olanağı kalmadığı iddiasına dayanan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 12. maddesine dayanan baraj için yapılan kamulaştırma sonucu çevrenin sosyal, ekonomik ve yerleşme düzeninin bozulması nedeniyle, taşınmazdan ekonomik ve sosyal yönden yararlanma olanağı kalmadığı iddiasına dayanan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Kapama fıstıklık niteliğindeki taşınmaza net geliri esas alınarak değer biçilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

Dava konusu taşınmazın kenarında bulunduğu barajın içme suyu temini için kullanılması ve bu nedenle taşınmazın mutlak koruma alanında kalması hususlarında davalı Bakanlığın herhangi bir ilgisi bulunmadığından, idarenin yaptığı kamulaştırma nedeniyle taşınmazdan sosyal ve ekonomik yönden yararlanma olanağında azalma olacağı tabii olup taşınmazın tespit edilen değerinde, taşınmazın yüzölçümü de nazara alınarak % 50 azalma olacağı gözetilip, bu konuda bilirkişi kurulundan ek rapor alınıp sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde taşınmazın tüm bedeline hükmedilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U....nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 07.05.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5103, Karar No: 2014/23340, Tarih: 10.11.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/5103 E.  ,  2014/23340 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Silivri 1. Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

TARİHİ : 01/11/2013

NUMARASI : 2011/747-2013/280

Davacı, 01/11/1988-28/02/2007 tarihleri arasında Tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tesbitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine karar vermiştir.

Hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddine,

Dava, davacının 28/05/2006-01/12/2006 tarihleri arası 506 sayılı Yasa'ya tabi çakışan zorunlu sigortalı çalışmaların iptali ile 01/11/1988-28/02/2007tarihleri arası tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın reddine karar verilmiştir.

Davanın yasal dayanağı 2926 sayılı Yasa'nın 10. maddesinde düzenlenmiş olup, bu maddeye göre, sigortalıların kayıt ve tescil işlemlerinde valilik, kaymakamlık, özel idare, belediye, muhtarlık ve nüfus idareleri kayıtları ile diğer kamu kurum ve kuruluşlarının,kanunla kurulu meslek kuruluşlarının, tarım satış kooperatifleri ve birliklerinin,tarım kredi kooperatifleri ve birliklerinin, P.. E.. İ..Kooperatifleri ile Birliği ve Türkiye Şeker Fabrikaları Anonim Şirketi kayıtları esas alınacağı belirtilmiştir.

Öte yandan, Dairemizin ve giderek Yargıtay’ın yerleşmiş görüşleri, tarım Bağ-Kur sigortası kapsamında kesintisiz tarımsal faaliyetin bulunduğunun anlaşıldığı hallerde, gerek 506 ve gerekse 1479 sayılı Yasalar kapsamındaki kısa süreli çalışmaların 2926 sayılı Yasa kapsamındaki sigortalılığı tümden sona erdirmeyeceği, 2926 sayılı Yasanın 36 ve 10.maddesindeki şartların da gerçekleşmesi halinde 506 ve 1479 sayılı Yasalar kapsamındaki kısa süreli çalışmalar dışında kalan süreler bakımından Tarım Bağ-Kur sigortalısı olunduğunun kabulünün gerekeceği, 506 ve 1479 sayılı Yasalar kapsamındaki çalışmaların uzun süreli olduğu hallerde ise, tarımsal faaliyetin kesintiye uğradığının ve anılan çalışmaların sona ermesinden sonra, 2926 sayılı Yasa kapsamında sigortalılığın yeniden başlatılabilmesi için, doğrudan prim yatırılması veya aynı yasanın 36.maddesine göre ürün bedelinden tevkifat yapılması yoluyla yeniden kayıt ve tescil yolundaki iradenin ortaya konulması gerektiği dairemizin giderek Yargıtay'ın yerleşmiş görüşlerindendir.

Bunun yanında 2926 sayılı Yasa'nın 5 ve 6.maddelerine göre tarım Bağ-Kur sigortalılığının 506 ve 1479 sayılı Yasalar kapsamındaki kısa süreli çalışmaların başlamasından bir gün önce sona ereceğinin ve bu çalışmaların sona ermesinden bir gün sonra başlayacağının gözönünde bulundurulması gerekir.

Bunun yanında 2926 sayılı Yasa'nın 5 ve 6.maddelerine göre tarım Bağ-Kur sigortalılığının 506 ve 1479 sayılı Yasalar kapsamındaki kısa süreli çalışmaların başlamasından bir gün önce sona ereceğinin ve bu çalışmaların sona ermesinden bir gün sonra başlayacağının gözönünde bulundurulması gerekir.

Bir yıldan daha az süren zorunlu sigortalılık kapsamındaki çalışmalar kısa süreli olup, kesintisiz bir şekilde bir yıl veya daha fazla süren çalışmalar ise uzun süreli çalışmadır.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden,, davacının tarımsal faaliyeti nedeniyle 01/11/1988 tarihinde tarım Bağ-Kur sigortalısı olarak tescil edildiği, 04/08/1989 tarihinde 506 sayılı yasa kapsamında çalışmaya başlaması nedeniyle sigortalılığın terkin edildiği, 1981-1993 yılları arası kısa süreli, 28/05/2005-01/12/2006 tarihleri arası uzun süreli 506 sayılı yasa kapsamında çalışmalarının bulunduğu, 06/03/2007 tarihinde 1479 sayılı Yasa kapsamında sigortalılığın başladığı, tanık beyanlarında tarımla uğraştığının belirtildiği, 01/11/1988-04/08/1989 tarihleri arası dönemde uyuşmazlık bulunmadığı anlaşılmaktadır.

Taraflar arasındaki uyuşmazlık 04/08/1989-06/03/2007 tarihleri arasındaki dönem yönünden çıkmaktadır.

Somut olayda, mahkemece kayıtlara göre, uzun süreli 506 sayılı Yasa kapsamındaki çalışmaların başladığı,28/05/2005 tarihinden sonraki dönemin reddedilmesi yerindedir. Ancak verilen karar 04/08/1989- 28/05/2005 tarihleri arası dönem yönünden hatalı olmuştur. Çünkü bu dönemdeki 506 sayılı Yasa kapsamındaki çalışmalar kısa süreli olup, sigortalılığı tümden kesmez. Tarımsal faaliyetin varlığı halinde kısa süreli çalışmalar dışında kalan süreler bakımından Tarım Bağ-Kur sigortalısı olunduğunun kabulünün gerekmektedir. Bu nedenlerle uyuşmazlık konusu dönemde tarımsal faliyetin varlığı yeterince araştırılmadan sonucu gidilmesi hatalı olmuştur.

Yapılacak iş, davanın nitelikçe kamu düzenine ilişkin olduğunu göz önünde bulundurarak öncelikle nizalı dönemde 10. maddede belirtilen kayıtların olup olmadığını söz konusu kuruluşlardan, davacının ziraate elverişli taşınmazlarının bulunup bulunmadığını ilgili tapu idaresinden, özel idareden, belediyeden araştırmak, taşınmazı varsa kullanıp kullanmadığını tespit etmek, arazi kiralayıp kiralamadığını, tarımsal kredi kullanıp kullanmadığını belirlemek, uyuşmazlık konusu dönemin köy muhtarı ve azalarla ile yeterli bilgi ve görgüye sahip kişileri belirleyip tanık olarak dinlemek, ayrıca zabıta marifetiyle ayrıntılı araştırma yaptıktan sonra diğer bütün delilleri birlikte değerlendirerek sonucuna göre karar vermekten ibarettir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular gözönünde tutulmaksızın eksik inceleme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

O halde davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular gözönünde tutulmaksızın eksik inceleme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

O halde davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 10/11/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/23223, Karar No: 2015/2962, Tarih: 06.02.2015

**8. Hukuk Dairesi         2014/23223 E.  ,  2015/2962 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davada, 4721 Sayılı TMK'nın "Miras Hukuku" (TMK.3.Kitap) hükümlerinden kaynaklanan ve diğer dairelerin görevine girmeyen davalar sonucu verilen hüküm ve kararların Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih 2015/8 sayılı Kararı ile hazırlanıp, 22.01.2015 Tarihli ve 29244 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Hukuk Daireleri'ne ilişkin iş bölümü uyarınca, hükme yöneltilen temyiz itirazlarının incelenmesi Yargıtay (14.) Hukuk Dairesi'nin görev alanına girmesi nedeniyle, dosyanın anılan Daire Başkanlığı'na GÖNDERİLMESİNE, 06/02/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.