muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/3806, Karar No: 2023/7116, Tarih: 16.10.2023

**11. Ceza Dairesi         2023/3806 E.  ,  2023/7116 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2019/424 E., 2021/403 K.

SUÇ : Dolandırıcılık

İNCELEME KONUSU

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması

İpsala Asliye Ceza Mahkemesinin, 25.05.2021 tarihli ve 2019/424 Esas, 2021/403 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında katılan Rıza Duran'a yönelik dolandırıcılık suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 157 nci maddesinin birinci fıkrası, 43 üncü, 50 nci, 52 nci ve 62 nci maddeleri uyarınca 6.000,00 ve 80,00 Türk lirası adli para cezaları ile cezalandırılmasına ilişkin hükmün, istinaf edilmeksizin 08.09.2021 tarihinde usûlüne uygun şekilde kesinleştiği anlaşılmıştır.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 12.05.2023 tarihli ve 2022/18801 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 21.06.2023 tarihli ve KYB-2023/60964 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 21.06.2023 tarihli ve KYB-2023/60964 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

“Dosya kapsamına göre, sanık hakkında hüküm kurulurken temel cezanın 5237 sayılı Kanun'un 157/1. maddesi uyarınca 1 yıl hapis ve 5 gün adli para cezası olarak belirlenmesini müteakip, anılan Kanun'un 43. maddesi gereğince 1/4 oranında arttırım yapıldığında 1 yıl 3 ay hapis ve 6 gün adli para cezasına hükmedilmesi gerekirken, hesap hatası yapılarak 2 yıl 6 ay hapis ve 15 gün adli para cezasına hükmedilmesi üzerine, anılan Kanun'un 62. maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim uygulanarak 1 yıl 15 gün hapis ve 5 gün adli para cezasına ve anılan Kanun’un 52/2. maddesi gereğince 5 gün adli para cezasının günlüğü 20,00 Türk lirasından hesaplanarak 100,00 Türk lirası adli para cezasına karar verilmesi yerine, 10 ay hapis ve 4 gün adli para cezasına hükmedilmesini takiben, anılan Kanun’un 50/1-a ve 52/2 maddeleri uyarınca hapis cezasının günlüğü 20,00 Türk lirasından hesaplanarak 6.000,00 Türk lirasına ve 4 gün adli para cezasının günlüğü 20,00 Türk lirasından hesaplanarak 80,00 Türk lirası adli para cezasına karar verilerek eksik ceza tayininde isabet görülmemiştir.”

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. 5237 sayılı Kanun’un dolandırıcılık başlıklı 157 nci maddesinin birinci fıkrasında; "Hileli davranışlarla bir kimseyi aldatıp, onun veya başkasının zararına olarak, kendisine veya başkasına bir yarar sağlayan kişiye bir yıldan beş yıla kadar hapis ve beşbin güne kadar adlî para cezası verilir" hükmü yer almaktadır.

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. 5237 sayılı Kanun’un dolandırıcılık başlıklı 157 nci maddesinin birinci fıkrasında; "Hileli davranışlarla bir kimseyi aldatıp, onun veya başkasının zararına olarak, kendisine veya başkasına bir yarar sağlayan kişiye bir yıldan beş yıla kadar hapis ve beşbin güne kadar adlî para cezası verilir" hükmü yer almaktadır.

2. 5237 sayılı Kanun’un zincirleme suç başlıklı 43 üncü maddesinin birinci fıkrası; "Bir suç işleme kararının icrası kapsamında, değişik zamanlarda bir kişiye karşı aynı suçun birden fazla işlenmesi durumunda, bir cezaya hükmedilir. Ancak bu ceza, dörtte birinden dörtte üçüne kadar artırılır. Bir suçun temel şekli ile daha ağır veya daha az cezayı gerektiren nitelikli şekilleri, aynı suç sayılır. (Ek cümle: 29/6/2005 – 5377/6 md.) Mağduru belli bir kişi olmayan suçlarda da bu fıkra hükmü uygulanır.

..."

Şeklinde düzenlenmiştir.

3. 5237 sayılı Kanun’un takdiri indirim nedenleri başlıklı 62 nci maddesinin birinci fıkrasında; "Fail yararına cezayı hafifletecek takdiri nedenlerin varlığı halinde, ağırlaştırılmış müebbet hapis cezası yerine, müebbet hapis; müebbet hapis cezası yerine, yirmibeş yıl hapis cezası verilir. Diğer cezaların altıda birine kadarı indirilir.( 2) Takdiri indirim nedeni olarak, failin geçmişi, sosyal ilişkileri, fiilden sonraki ve yargılama sürecindeki pişmanlığını gösteren davranışları veya cezanın failin geleceği üzerindeki olası etkileri (…) göz önünde bulundurulabilir. (Ek cümle:12/5/2022-7406/1 md.) Ancak failin duruşmadaki mahkemeyi etkilemeye yönelik şeklî tutum ve davranışları, takdiri indirim nedeni olarak dikkate alınmaz. Takdiri indirim nedenleri kararda gerekçeleriyle gösterilir." denilmektedir.

4. Bu kapsamda inceleme konusu dava dosyası değerlendirildiğinde; sanık hakkında hüküm kurulurken temel cezanın 5237 sayılı Kanun'un 157 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca 1 yıl hapis ve 5 gün adli para cezası olarak belirlenmesini müteakip, aynı Kanun'un 43 üncü maddesi gereğince 1/4 oranında arttırım yapıldığında 1 yıl 3 ay hapis ve 6 gün adli para cezasına hükmedilmesi gerekirken, 2 yıl 6 ay hapis ve 15 gün adli para cezasına hükmedilmesi sonrası, anılan Kanun'un 62 nci maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim uygulanarak 1 yıl 15 gün hapis ve 5 gün adli para cezasına karar verilmesi yerine, 10 ay hapis ve 4 gün adli para cezasına hükmedilmesini takiben, hapis cezasının günlüğü 20,00 TL'den hesaplanarak 6.000,00 Türk lirasına ve 4 gün adli para cezasının günlüğü 20,00 TL'den hesaplanarak 80,00 Türk lirası adli para cezasına karar verilmek suretiyle eksik ceza tayin edilmesi Kanun’a aykırı olup kanun yararına bozma talebi yerinde görülmüş; bununla birlikte, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 08.12.2022 tarihli ve 2018/14-129 Esas, 2022/781 Karar sayılı ilamında yer alan; "...Öte yandan, Ceza Genel Kurulunun 21.11.2006 tarih ve 215-259 sayılı, 02.02.2010 tarih ve 236-12 sayılı kararlarında da vurgulandığı üzere; 5271 sayılı CMK’nın 309. maddesindeki düzenlemeye göre, mahkûmiyet hükmünün kanun yararına bozulması, sanık aleyhine sonuç doğurmamalıdır. Yargıtay, bu durumda hukuka aykırılığa işaret edip aleyhe sonuç doğurmamak üzere hükmü kanun yararına bozmakla yetinmelidir...." şeklindeki açıklamalar ışığında, sanık hakkında kurulan hükmün aleyhe sonuç doğurmamak ve yeniden yargılama yapılmamak üzere bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. İpsala Asliye Ceza Mahkemesinin, 25.05.2021 tarihli ve 2019/424 Esas, 2021/403 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği, oy birliğiyle, aleyhe sonuç doğurmamak ve yeniden yargılama yapılmamak üzere, KANUN YARARINA BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

16.10.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8552, Karar No: 2017/15676, Tarih: 08.06.2017

**5. Hukuk Dairesi         2016/8552 E.  ,  2017/15676 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın tapudan terkini davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayıil Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tesbiti ve kamulaştırılan taşınmazın tapudan yol olarak terkini istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Taşınmazın arsa niteliğinde kabulü doğrudur. Ancak:

Dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazın zaruret olmadıkça yakın bölgelerden benzer yüzölçümlü olması gerekir. Bilirkişi kurulunca somut emsal alınan taşınmaz 859.33 m2 dava konusu taşınmaz ise 29.680,74 m2 yüzölçümlü olup uygun emsal olmadığından bu raporu göre hüküm kurulması mümkün değildir.

Bu durumda; taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde re'sen emsal celbi yoluna gidilmesi, taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere ve değerini etkileyen merkezi yerlere olan uzaklığını da gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle

yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, davalıdan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 08/06/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/6954, Karar No: 2013/11486, Tarih: 12.12.2013

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2013/6954 E.  ,  2013/11486 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tesbitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı Hazine tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı ... Yönetimi, .... Kadastro Mahkemesinde açmış olduğu davada Karapelit Köyü içerisinde bulunan ve dava dilekçesine ekli krokide gösterilen dere ve yolların bir bölümünün kesinleşen orman kadastro sınırları içinde kaldığını ve halen orman vasfını koruduğunu, kadastro çalışmaları sırasında kesinleşen orman sınırlarına uyulmadığını ileri sürerek, tesbitin iptali ile orman niteliğinde Hazine adına tescili istemiyle dava açmıştır.

Mahkemece, davanın kabulüne, 160 ada içerisinde yer alan ve fen bilirkişi krokisinde kırmızı renkle gösterilen 2153.07 m2'lik yolun orman niteliğinde Hazine adına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm davalı Hazine tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, kadastro tesbitine itiraza ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yörede 1978 yılında seri bazda orman kadastrosu ve 1744 sayılı Kanunla değişik 2. madde uygulamaları yapılmış; sonuçları 14/06/1979 tarihinde ilân edilerek kesinleşmiştir.

Kadastro mahkemesi uyuşmazlığın çözümünde kendisini görevli görerek işin esası hakkında hüküm kurmuşsa da, çekişmeli yerin yörede 2005 yılında 3402 sayılı Kanun hükümlerine göre yapılan genel kadastroda yol olarak tesbit dışı bırakılarak paftasına işlendiği, taşınmaz hakkında tesbit tutanağının düzenlenmediği anlaşılmaktadır. Yörede yapılan orman kadastrosu da tesbit tarihinden önce kesinleşmiş bulunmaktadır. Mahkemece, 3402 sayılı Kanunun 26/4. maddesi ve H.G.K.'nun 28.11.2007 gün ve 20-909/891 sayılı kararında kabul edilen ilke gözönünde bulundurularak davaya bakma görevinin genel mahkemelere ait olduğu düşünülmemiştir. Görev konusu kamu düzeni ile ilgili olup, davanın her aşamasında mahkeme tarafından kendiliğinden gözetilmesi gerekir. Davanın esasına girilmeksizin görevsizlik kararı verilmesi gerekirken, esas hakkında hüküm kurulması usûl ve kanuna aykırıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; davalı Hazinenin temyiz itirazlarının kabulüyle hükmün BOZULMASINA, bu aşamada sair yönlerin incelenmesine yer olmadığına 12/12/2013 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/19177, Karar No: 2012/21964, Tarih: 15.11.2012

**10. Hukuk Dairesi         2012/19177 E.  ,  2012/21964 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

No : 2009/769-2010/865

Dava, iş kazası sonucu ölen sigortalının hak sahiplerine bağlanan gelirler nedeniyle uğranılan Kurum zararının rücuan tahsili istemine ilişkindir.

Mahkeme, ilamında belirtilen gerekçe ile, davanın kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davacı Kurum ve davalılardan ... Yapı İnş. Ltd. Şti’nin Avukatları tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Davacı Kurum, 22.03.2009 tarihli iş kazasında ölen sigortalı ...’in hak sahiplerine bağlanan gelirler nedeniyle uğradığı zararın, 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel sağlık Sigortası Kanununun 21/1. maddesi nedeniyle rücuan tazminine karar verilmesini istemiş; Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Davalılardan ... İnş. San. Ltd. Şti.’nin, inşaatı yapan diğer davalı şirketten aldığı dış kaplama işinde çalıştırdığı sigortalının, iş kazası sonucu öldüğü anlaşılmakla, davalılar arasında asıl işveren (... Yapı İnş. Ltd. Şti.) alt işveren (... İnş.Ltd. Şti.) ilişkisi bulunmakta olup; davalıların, sigortalının hak sahiplerine bağlanan gelirlerden, 5510 sayılı Yasanın 21/1. maddesine göre sorumlu bulunduklarına ilişkin Mahkemenin kabulü yerinde olduğu gibi; hükme esas alınan kusur raporundaki kusur oran ve aidiyetinin de isabetli olduğu görülmüştür.

2-5510 sayılı Yasanın “İş kazası ve meslek hastalığı ile hastalık bakımından işverenin ve üçüncü kişilerin sorumluluğu” başlıklı 21. maddesine göre, “İş kazası ve meslek hastalığı, işverenin kastı veya sigortalıların sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir hareketi sonucu meydana gelmişse, Kurumca sigortalıya veya hak sahiplerine bu Kanun gereğince yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri toplamı, sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı olmak üzere, Kurumca işverene ödettirilir. İşverenin sorumluluğunun tespitinde kaçınılmazlık ilkesi dikkate alınır.

İş kazası, meslek hastalığı ve hastalık, üçüncü bir kişinin kusuru nedeniyle meydana gelmişse, sigortalıya ve hak sahiplerine yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değerinin yarısı, zarara sebep olan üçüncü kişilere ve şayet kusuru varsa bunları çalıştıranlara rücû edilir. …..” düzenlemesine yer verilmiştir.

Yasada belirtildiği üzere, işverenlerin sorumlu olacağı rücuan tazminat miktarının, yapılacak hesaplama ile sigortalı ya da hak sahiplerinin gerçek zararlarının kusur karşılığı ile sigortalı ya da hak sahiplerine bağlanan gelirin ilk peşin değerinin kusur karşılığı ayrı ayrı belirlenip, yapılacak karşılaştırma sonucunda, daha düşük olan kısmının, talep gözetilerek hüküm altına alınması gerekir.

Yasada belirtildiği üzere, işverenlerin sorumlu olacağı rücuan tazminat miktarının, yapılacak hesaplama ile sigortalı ya da hak sahiplerinin gerçek zararlarının kusur karşılığı ile sigortalı ya da hak sahiplerine bağlanan gelirin ilk peşin değerinin kusur karşılığı ayrı ayrı belirlenip, yapılacak karşılaştırma sonucunda, daha düşük olan kısmının, talep gözetilerek hüküm altına alınması gerekir.

Mahkemece, Kurum’un isteyebileceği miktar yukarıda belirtilen şekilde belirlenmeli; rücu edilebilecek alacağın daha düşük olduğunun anlaşılması durumunda, hükmü temyiz etmeyen davalılardan ... İnş. Ltd. Şti. yönünden Kurum lehine oluşabilecek usuli kazanılmış hak gözetilerek, sonucuna göre karar verilmesi gerekir.

O hâlde, hükmü temyiz eden taraf vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 15.11.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/17706, Karar No: 2018/164, Tarih: 16.01.2018

**21. Hukuk Dairesi         2016/17706 E.  ,  2018/164 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, iş kazası sonucu maluliyetinden doğan maddi tazminatın ödetilmesi davasının yapılan yargılaması sonunda; ilamda yazılı nedenlerle, 51.136,82 TL maddi tazminatın yasal faiziyle birlikte davalılardan (1.000TL'nin davalılardan müştereken ve müteselsilen, geri kalanının davalılardan ... Tic.A.Ş.'nin tek başına sorumlu olduğuna) alınarak davacıya verilmesine ilişkin hükmün süresi içinde temyizen incelenmesi davalılardan ...Tic. A.Ş. vekilince istenilmesi ve de duruşma talep edilmesi üzerine dosya incelenerek işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 16/01/2018 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü davalılardan ...Tic.A.Ş. vekili Avukat ... ile davacı vekili Avukat...geldiler. Diğer davalı adına gelen olmadı. Duruşmaya başlanarak hazır bulunan Avukatların sözlü açıklaması dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek aynı gün düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu, işin gereği konuşulup düşünüldü ve aşağıdaki karar verildi.

KARAR

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici nedenlerle temyiz kapsam ve nedenlerine göre, davalılardan ... Kauçuk San. Tic. A.Ş. aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava, zararlandırıcı sigorta olayı sonucu sürekli iş göremezliğe uğrayan sigortalının maddi zararlarının giderilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece; 51.136,82 TL nin 24.06.2008 kaza tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalılardan alınarak davacıya verilmesine, bu tutarın 1.000,00 TL'sinden davalıların müştereken ve müteselsilen, bakiyesinden davalı şirketin tek başına sorumlu tutulmasına karar verilmiştir.

Dosya kapsamından 07/11/2012 tarihli 9. celsede davacı tarafın adli yardım talebinin kabulüne karar verildiği anlaşılmaktadır.

Adli yardım 6100 Sayılı Yasanın 334 ile 340.maddelerinde (1086 sayılı HUMK.nun 465 ila 472 maddelerinde) düzenlenmiş olup, taraflardan birinin davanın gerektirdiği harç ve masrafları karşılayacak maddi gücünün bulunmaması durumunda, bu mali yükümlülüklerden geçici olarak muaf tutulmasıdır. Adli yardımdan yararlanan taraf davayı kazanırsa, diğer taraf adli yardım nedeniyle alınmamış olan bütün yargılama giderlerine de mahkûm edilir; adli yardımdan yararlanan tarafa vekil de tayin edilmiş ise (HMK'nun 335/1-ç), karşı taraf vekâlet ücretine de mahkûm edilir. Adli yardımdan yararlanan taraf davayı kaybederse (haksız çıkarsa), gerek diğer tarafın ödemiş olduğu, gerekse kendisinden adli yardım nedeniyle alınmamış olan bütün yargılama giderlerini ödemeye mahkum edilir; mahkeme uygun görürse, yargılama giderlerinin en çok bir yıl içinde aylık eşit taksitler halinde ödenmesine karar verebilir. (HMK'nun 339/1.maddesi)

Bunun yanında 492 sayılı Harçlar Kanunu'nun, (1) sayılı tarifesinin A.III.1.a maddesinde konusu belli bir değerle ilgili bulunan davalarda esas hakkında karar verilmesi halinde hüküm altına alınan anlaşmazlık konusu değer üzerinden binde 68,31 oranında karar ilâm harcı alınacağı düzenlenmiştir.

Somut olayda, Harçlar Kanunu gereğince alınması gerekli harcın tamamından davalıların sorumlu tutulması isabetli ise de hazineye irat olarak kaydedilmesi gereken karar ve ilam harcı ile adli yardım kapsamında yapılan giderlerin davacı tarafa iadesine karar verilmesi isabetsizdir.

Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hüküm bozulmamalı, H.M.K.’nun geçici 3. maddesi gereğince ve H.U.M.K.’nun 438/7. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, hüküm fıkrasının vekalet 2 numaralı bendinin tamamen silinerek yerine geçmek üzere,

"Alınması gerekli 3.493,16 TL nispi harçtan peşin alınan 15,60 TL harcın mahsubu ile bakiye 3.477,56 TL harcın ve ADLİ YARDIM kapsamında yapılan 618 TL(350 TL bilirkişi ücreti, 268 TL posta masrafları) olmak üzere toplam 4.095,56 TL'nin davalılardan alınarak hazineye irat kaydına. Alınması gereken bu 4.095,56 TL'nin 81,91 TL'sinden davalıların müştereken ve müteselsilen sorumlu tutulmasına, bakiye 4.013,65 TL'den davalı ... Kauçuk San. ve Tic. A.Ş.'nin sorumlu tutulmasına" rakam ve sözcüklerinin yazılmasına ve hükmün bu düzeltilmiş şekli ile ONANMASINA, davalılardan ... Kauçuk San. Tic. Aş. yararına takdir edilen 1.630,00TL duruşma Avukatlık parasının karşı tarafa yükletilmesine, aşağıda yazılı temyiz harcının davalı ... San. Tic. Aş'ye yükletilmesine, 16/01/2018 gününde oybirliği ile karar verildi.Başkan
Yargıtay — Esas No: 2008/21688, Karar No: 2011/21379, Tarih: 02.11.2011

**11. Ceza Dairesi         2008/21688 E.  ,  2011/21379 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa Muhalefet

HÜKÜM : 213 sayılı Yasanın 359/a-2, TCK'nun 62, 51. md. 5 ay hapis cezası, tecil,

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen kanıtlara, gerekçe ve takdire göre katılan vekili ile sanığın yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Ayrıntıları Ceza Genel Kurulunun 19.02.2008 gün ve 346-25 ve 03.02.2009 gün ve 250-13 sayılı Kararlarında açıklandığı üzere; 5271 sayılı CMK’nun 231. maddesinde düzenlenen hükmün açıklanmasının geri bırakılması müessesesinin uygulanabilmesi için diğer şartların yanında, suçun işlenmesiyle mağdurun veya kamunun uğradığı zararın, aynen iade, suçtan önceki hale getirme veya tamamen giderilmesi de gerekmektedir. Burada, uğranılan zararlardan kast edilen maddi zararlar olup, manevi zararlar bu kapsamda değerlendirilmemelidir. Maddi zararın bizzat sanık tarafından yerine getirilmesi gerekmeyip, sanık adına onun bilgisi ve rızası tahtında üçüncü kişiler tarafından da tazmin, aynen iade veya eski hale getirme suretiyle giderilmesi de olanaklıdır. Ancak, herhangi bir zararın doğmadığı veya zarar doğurmaya elverişli bulunmayan suçlar yönünden bu koşul aranmayacaktır. Zararın belirlenmesinde hâkim, ceza yargılamasında şahsi hak davasına yer verilmediği gerçeğini de gözönünde bulundurmak koşuluyla, kanaat verici basit bir araştırma yapmalı, hukuk hâkimi gibi gerçek zararı tam anlamıyla saptamaya çalışmamalıdır. Zira 5271 sayılı CMK’nun 231. maddesindeki düzenleme, kişinin ileride hukuk mahkemesinde şahsi hak davası açmasına ve giderilmediğini düşündüğü gerçek zararının saptanarak kalan kısmına da hükmedilmesini isteme yönünden bir engel oluşturmamaktadır. Öte yandan yine ayrıntıları Ceza Genel Kurulunun 22.05.2001 gün ve 99/104 sayılı kararında açıklandığı üzere; defter ve belgelerin gizlenmesi halinde, sağlıklı bir vergi incelemesi yapılamayacağı açıktır. Vergi denetimi olanağını kaldıran bu halde artık somut bir vergi ziyaının tespiti olanağı da ortadan kalkmaktadır. O halde, mükellefin sorumluluğunu kaldıracak olan ve 213 sayılı Yasanın 13. maddesinde düzenlenen durumlarda veya kastı ortadan kaldıran diğer hallerin kanıtlanması dışında, vergi ziyaının varlığının kabulü de zorunludur. Bir başka anlatımla yukarıda değinilen haller dışında mefruz (soyut) vergi ziyaı bulunduğu kabul edilmeli, müspet (somut) vergi ziyaının varlığı aranmamalıdır. Kaldı ki, 29.07.1998 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren 4369 sayılı Yasa ile 213 sayılı Yasada yapılan değişiklikler ile vergi kaçakçılığı suçlarında “vergi ziyaının varlığı” suçun unsuru olmaktan çıkarılmış ve defter ve belgeleri gizleme halinde, suçun oluştuğu hükme bağlanmıştır.