muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/3336, Karar No: 2020/6997, Tarih: 24.11.2020

**3. Hukuk Dairesi         2020/3336 E.  ,  2020/6997 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın davalı ... yönünden reddine, diğer davalılar yönünden kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hüküm, davalılar ... ve ... tarafından duruşmalı olarak temyiz edilmekle; duruşma günü olarak belirlenen 24/11/2020 tarihinde davacı vekili Av. ... ile davalılardan ... vekili Av. ... geldi. Açık duruşmaya başlandı ve hazır bulunan vekillerin sözlü açıklamaları dinlenildikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için saat 14.00'e bırakılması uygun görüldüğünden, belli saatte dosyadaki bütün kağıtlar okunarak, Tetkik Hakiminin açıklamaları dinlenip, gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 31.466,50 TL bakiye temyiz harcının temyiz edene yükletilmesine, 2.540 TL Yargıtay duruşması vekalet ücretinin davalılar ... ve ...'den alınıp davacıya verilmesine,

6100 sayılı HMK'nun Geçici Madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nun 440. maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 24/11/2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/13876, Karar No: 2025/3920, Tarih: 14.04.2025

**6. Ceza Dairesi         2023/13876 E.  ,  2025/3920 K.**

**"İçtihat Metni"**

B O Z M A Ü Z E R İ N E

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2021/739 E., 2022/428 K.

SUÇ : Tehdit

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi uyarınca temyiz isteğinin süresinde olduğu, 1412 sayılı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

Sanığa yüklenen ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 106 ncı maddesinin birinci fıkrasına uyan tehdit suçunun gerektirdiği cezanın türü ve üst sınırına göre; aynı sayılı Kanun'un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi ve 67 nci maddesinin dördüncü fıkrası gereği 12 yıllık olağanüstü dava zamanaşımı süresinin öngörüldüğü, uzlaştırma teklifinin yapıldığı ve sonuçsuz kaldığının rapor edildiği tarihler arasında duran zamanaşımı da gözetildiğinde suç tarihi olan 07.08.2012 tarihinden inceleme tarihine kadar 12 yıllık olağanüstü dava zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş olduğu belirlenmiştir.

Açıklanan nedenle Saray(Tekirdağ) Asliye Ceza Mahkemesinin 06.09.2022 günlü ve 2021/739 Esas, 2022/428 Karar sayılı kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesinin birinci fıkrası gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı sayılı Kanun’un 322 nci maddesinin birinci fıkrasının (1) numaralı bendinin verdiği yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereğince gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle, Tebliğnameye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜŞMESİNE,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine,

14.04.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4702, Karar No: 2018/8176, Tarih: 05.07.2018

**19. Ceza Dairesi         2016/4702 E.  ,  2018/8176 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Marka Hakkına Tecavüz

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Hükmün esasını oluşturan kısa kararda sanık ... hakkında tayin olunan hapis cezası adli para cezasına çevrildiği halde gerekçede seçenek yaptırıma çevrilmesine kanaat oluşmadığının belirtilmesi mahallinde düzeltilmesi olanaklı yazım hatası olarak kabul edilmiştir.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden “etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile” ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan (suç ve karar tarihinde yürürlükte bulunan) 556 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin 61/7 maddesinin aynı Kanun Hükmünde Kararnamenin 61/A maddesinde düzenlenen satışa arz etme veya satma suçu yönünden de uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza hukuku ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması karşısında, sanıklar hakkında 6763 sayılı Kanunun 34. maddesiyle değişik CMK’nın 253 ve 254 maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanıkların, temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKÜMLERİN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 05.07.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1430, Karar No: 2014/3607, Tarih: 19.03.2014

**14. Ceza Dairesi         2013/1430 E.  ,  2014/3607 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Irza geçme

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Mahalli mahkemece bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelendi;

Hükmedilen ceza miktarı nazara alınarak sanık müdafiin duruşmalı inceleme talebinin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 318. maddesi gereğince reddiyle, incelemenin duruşmasız yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sair temyiz itirazlarının reddine,Ancak;

Suç tarihinden önce Ankara'da faaliyet gösteren Amerika Birleşik Devletleri Büyükelçiliğinde sivil güvenlik ekipleri müdür yardımcısı sıfatıyla çalışmaya başlayan sanığın, kendisine bağlı sivil güvenlik elemanı olarak görev yapan personel arasında yer alan ve bu nedenle amiri konumunda bulunması nedeniyle üzerinde nüfuz sahibi olduğu mağdureye karşı aynı suç işleme kararı kapsamında, değişik zamanlarda tehdit ve zor kullanmak suretiyle birden ziyade ırza geçme suçunu işlediği tüm dosya içeriğinden anlaşıldığından, eylemine uyup suç tarihi itibarıyla lehine olan 765 sayılı TCK.nın 416/1. maddesi gereğince belirlenen temel cezanın koşulları oluştuğu halde, aynı Kanunun 417. maddesi ile artırılması gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması neticesinde eksik ceza tayini,

Mahkemece sanığın eylemine uyan 765 sayılı TCK.nın 416/1, 80, 59/2. maddeleri gereğince neticeten 6 yıl 9 ay 20 gün hapis cezasına hükmedildiği halde, 5 yılın üzerinde olan ceza miktarı göz önüne alınarak ayrıca sanık hakkında aynı Kanunun 31 ve 33. maddelerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafii ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 19.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

E/Y.
Yargıtay — Esas No: 2013/1852, Karar No: 2013/7315, Tarih: 13.05.2013

**9. Ceza Dairesi         2013/1852 E.  ,  2013/7315 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Silahlı terör örgütüne yardım etme, silahlı terör örgütünün propagandasını yapma

Hüküm : 1- Terör örgütünün propagandasını yapma suçundan: 6352 sayılı Kanunun geçici 1/b maddesi uyarınca kovuşturmanın ertelenmesine,

2- TCK'nın 314/2 ve 220/7. maddeleri yollaması ile 314/2, 53/1-2-3, 58/9, 63, 3713 sayılı Kanunun 5. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Sanık hakkında duruşmalı olarak yapılan inceleme sonunda gereği düşünüldü:

1- 6352 sayılı Kanunun geçici 1. maddesinin 1. fıkrasına göre verilen kovuşturmanın ertelenmesine ilişkin kararlar anılan maddenin 4. fıkrası ile CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası 2. cümlesi hükmü karşısında durma kararı niteliğinde olup CMK'nın 223/1. maddesinde sayılan hüküm niteliğindeki kararlardan olmadığından temyiz incelemesine yer olmadığına, gereğinin itiraz merciince yerine getirilmesine,

2- Sanık hakkında silahlı terör örgütüne yardım suçundan kurulan hükme yönelik temyize gelince;

Yapılan yargılama sonunda toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın suçunun sübutu kabul, olay niteliğine ve kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin edilmiş, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde aşağıdaki husus dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan sanık müdafiinin temyiz dilekçesi ile duruşmalı inceleme sırasında ileri sürdüğü yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Dairemizin 28.12.2011 tarih ve 2011/10371- 30790 sayılı kararı ile silahlı terör örgütü olarak kabul edilen PKK/KCK terör örgütünün hiyerarşik yapısı içinde yer alıp, anılan örgütün üyesi olduğu dosya kapsamından anlaşılan ve mahkemece de örgüt üyesi olduğu kabul edilen sanık hakında doğrudan TCK'nın 314/2. maddesi ile ceza tayini gerekirken hüküm fıkrasının 2 nolu bendinde zuhulen eylemin örgüte yardım suçunu oluşturduğundan bahisle TCK'nın 220/6 ve 314/3. maddeleri delaletiyle yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı olup hükmün bu nedenle BOZULMASINA, bu hususun yeniden yargılama yapılmaksızın CMUK'nın 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hükmün 2 nolu bendindeki "örgüte yardım suçu olarak nitelendirildiğinden ve sabit görüldüğünden sanığın eylemine uyan TCK'nın 220/7, 314/3 maddeleri delaletiyle" ibaresinin karardan çıkarılarak yerine " Silahlı terör örgütüne üye olma kabul edilerek eylemine uyan" ibaresinin eklenmesi suretiyle diğer yönleri usul ve kanuna uygun olan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 13.05.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

TEFHİM ŞERHİ:

13.05.2013 tarihinde verilen iş bu karar, Yargıtay Cumhuriyet savcısı ...'nun huzurunda duruşmada sanık ...'un savunmasını yapmış bulunan Av. ...'in yokluğunda, 29.05.2013 tarihinde usulen ve açık olarak tefhim olundu.
Yargıtay — Esas No: 2011/4540, Karar No: 2011/12107, Tarih: 12.09.2011

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2011/4540 E.  ,  2011/12107 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Davacılar, dava dışı çocuklarının düğünü için Kırklareli Devlet Su İşleri 112.Şube Müdürlüğüne ait düğün salonunu 15/06/2008 pazar gününün gecesi için kiraladıklarını, düğünün yapılacağı DSİ 112. Şube Müdürlüğü’ne ait salonda nikahın kıyılacağı zaman elektriklerin kesildiğini ve arızalı olan jeneratörün devreye sokulamadığını, bu nedenle nikahın kıyılamadığını ve düğün için gelen misafirlerin dağıldığını. bu duruma davalının düğün salonunu düğüne uygun hale getirmeyerek taahhütlerini ihlal etmek sureti ile sebep olduğunu, meydana gelen bu olay nedeni ile derin elem ve üzüntü yaşadıklarını beyanla, davacı baba Murat için 5.000,00 TL anne Hafize için 5.000 TL olmak üzere toplam 10.000 TL manevi tazminatın 15/06/2008 tarihinden itibaren kanuni faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini istemişlerdir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacılar tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemenin ve tarafların kabulüne göre; davaclır ile davalı arasında davalıya ait salonun düğün salonu olarak kiralanması hususunda uyuşmazlık bulunmamaktadır, uyuşmazlık düğün esnasında davalının jenaratör bulundurma zorunluluğu olup olmadığı noktasında toplanmaktadır. Davacı ile davalı arasındaki sözleşmenin içeriği nazara alındığında, davalı kiralayan olarak düğün süresince düğünün bu bağlamda elektrik kesilmesi halinde jeneratör bulundurmak ve devreye sokmak yükümlülüğü de taşımaktadır.

2011/4540-12107

Dosya içerisinde, elektrik kesilmesini müteakip jeneratör’ün devreye girmediği ve düğün merasiminin de istenildiği gibi gerçekleştirilemediği anlaşılmaktadır. Hal böyle olunca davacıların bu durum karşısında kişilik haklarına mevcut bir saldırının varlığı kabul edilerek mahkemece uygun bir tazminata hükmedilmesi gerekirken yazılı şekilde davanın reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacıların temyiz itirazlarının kabulü ile temyiz edilen hükmün davacılar yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, 12.9.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2959, Karar No: 2013/4624, Tarih: 18.03.2013

**(Kapatılan) 6. Hukuk Dairesi         2013/2959 E.  ,  2013/4624 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi(Ümraniye 2.İHM)

DAVA TÜRÜ : Tahliye

İcra mahkemesince verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı karar, davalılar tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava kira alacağının tahsili amacıyla kiracı ve kefil hakkında başlatılan icra takibine yapılan itirazın kaldırılması ve tahliye istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kısmen kabulü ile davalı kiracı ... tarafından yapılan itirazın kaldırılmasına takibin devamına % 40 icra inkar tazminatının tahsiline, davalı kefil Cemalettin Güler aleyhine açılan davanın reddine, tahliyeye yönelik talebin ise ödeme emrinin tebliğinden itibaren otuz gün dolmadan davanın açılması sebebiyle reddine karar verilmiştir. Karar davalı borçlu ... vekili tarafından alacağa ve inkar tazminatına yönelik olarak temyiz edilmiştir.

1-Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına dayandıkları belgelere temyiz olunan kararda yazılı gerekçelere göre davalı kiracının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Kiracı aleyhine düzenleme yasağı başlıklı 6098 Sayılı Türk Borçlar Kanununun 346.maddesinde; kiracıya kira bedeli ve yan giderler dışında başka bir ödeme yükümlülüğü getirilemeyeceği, özellikle kira bedelinin zamanında ödenmemesi halinde ceza koşulu ödeneceğine veya sonraki kira bedellerinin muaccel olacağına ilişkin anlaşmaların geçersiz olduğu, 6101 Sayılı Türk Borçlar Kanununun Yürürlüğü ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun Geçmişe etkili olma başlıklı 2.maddesinde; Türk Borçlar Kanununun kamu düzenine ve genel ahlaka ilişkin kurallarının gerçekleştikleri tarihe bakılmaksızın bütün fiil ve işlemlere uygulanacağı, aynı kanunun görülmekte olan davalara ilişkin uygulama başlıklı 7.maddesinde de; Türk Borçlar Kanununun kamu düzenine ve genel ahlaka ilişkin kuralları ile geçici ödemelere ilişkin 76'ncı, faize ilişkin 88'nci, temerrüt faizine ilişkin 120'nci ve aşırı ifa güçlüğüne ilişkin 138'nci maddesinin görülmekte olan davalara da uygulanacağı hüküm altına alınmıştır. Kiracıyı koruma amacıyla getirilen TBK.nun 346.maddesindeki bu yasal düzenlemenin kamu düzenine ilişkin olduğu kuşkusuzdur. Bununla birlikte 6217 Sayılı Yasanın geçici 2.maddesinde değişiklik yapan 6353 Sayılı Yasanın 53.maddesine göre; kiracının Türk Ticaret Kanunun'da tacir olarak sayılan kişiler ile özel hukuk ve kamu hukuku tüzel kişileri olduğu işyeri kiralarında 6098 Sayılı Türk Borçlar Kanununun 323, 325, 331, 340, 343, 344, 346 ve 354'ncü maddelerinin 1.7.2012 tarihinden itibaren 8 yıl süreyle uygulanamayacağı, bu halde kira sözleşmelerinde bu maddelerde belirtilmiş olan konulara ilişkin olarak sözleşme serbestisi gereği kira sözleşmesi hükümlerinin tatbik olunacağı da öngörülmektedir.

Taraflar arasında düzenlenen kira sözleşmesinin hususi şartlar 19.maddesinde”bir kira ödenmediği takdirde gelecek kiralar muacceliyet kaspeder.” muacceliyet koşuluna yer verildiği görülmekte olup, yeni yasal düzenleme karşısında bu koşulun davalı kiracının sıfatına göre geçersiz hale geldiğinin kabulü gerekir.

Davalı borçlu hakkında başlatılan icra takibinde ödenmeyen 2011 yılı Aralık ayı bakiye kirası ile muacceliyet koşulu uyarınca 2012 yılı Ocak, Şubat, Mart, Nisan, Mayıs, Haziran, Temmuz, Ağustos, Eylül, Ekim, Kasım ayları kirasının da tahsili istenildiğine göre değerlendirmenin takip tarihi itibariyle kira sözleşmesinde yer alan kira artış oranına göre hesap edilen 70,24 TL. 2011 yılı Aralık ayı bakiye ödenmemiş muaccel kira alacağı üzerinden yapılması gerekirken, muacceliyet koşulu gereğince istenen aylar kirasının da değerlendirmeye tabi tutulması yeni yasal düzenleme karşısında doğru görülmemiştir.

Karar bu nedenlerle bozulmalıdır.

SONUÇ;Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428 ve İİK.nın 366.maddesi uyarınca kararın BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edenlere iadesine, 18/03/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/32498, Karar No: 2018/1739, Tarih: 14.02.2018

**13. Hukuk Dairesi         2015/32498 E.  ,  2018/1739 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kurum işleminin iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, ... Eczanesinin sahibi olduğunu, kuruma fatura edilen ve 2011 yılına ait bir adet reçete ile ilgili olarak, 2012 protokolünün 5.3.2 maddesi gereğince 1.kez uyarılmasına, 2012 protokolünün 5.3.5 maddesi gereğince 1.kez uyarılmasına, 2011 yılına ait iki adet reçete ile ilgili olarak 2012 protokolünün 5.3.6 maddesi gereğince 1 kez uyarılmasına, protokolün 6.17 maddesi uyarınca hesaplanan 6.996,22TL cezai şart ile 4.3.6 maddesi gereğince 3 adet reçete bedeli 2.012,48TL olmak üzere toplam 8.978,70TL'nin tahsiline karar verildiğini, kurum işleminin haksız olduğunu ileri sürerek; davalı kurumun 18/09/2014 günlü kararın hukuka ve protokole aykırılığının tespiti ile hükümsüzlüğüne ve muarazanın men'ine karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kabulüne, karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, kurum işleminin iptali istemiyle eldeki davayı açmıştır. Mahkemece; reçete sahibi ...'ın eşi ...'ın doktora hiç gitmedikleri, reçetede yazılı ilaçları almadıkları yönündeki beyanının, davacının bilerek sahte muayene ve reçete kaydı üzerine işlem yapıldığını tek başına kanıtlamaya yeterli olmadığı, reçete sahibi diğer iki kişinin 3,24 TL ile 3,00TL farkı ödeyip ödemedikleri yönündeki beyanlarına, reçete tarihi gözetildiğinde itibar etmenin hakkaniyete aykırı bulunduğu, reçete tarihi ile beyan tarihi gözetildiğinde bu kadar cüzi bir miktarı ödeyip ödemediklerini tam olarak hatırlamalarının mümkün görülmediği, eczacı ya da çalışanının bilgisi dışında üçüncü kişiler tarafından gerçeğe aykırı olarak düzenlenen reçetenin kuruma fatura edildiğinin tespit edilmesi halinde salt bu tespite dayalı olarak eczacıya kusur izafe edilmesinin yerinde olmadığı gerekçe gösterilerek davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dava konusu cezai işleme ilişkin olarak düzenlenen inceleme raporunda; hasta ...’ın şikayeti üzerine eşinin beyanları dikkate alınarak, cezaya konu reçetedeki ilaçları kendilerinin yazdırmadıklarını, hastanın isminin de reçeteye yanlış yazıldığını, reçete arkası imzanın telefon numarasının kendilerine ait olmadığını, TC kimlik numarasının doğru olmadığını beyan etmesi üzerine davacı hakkında usulsüz reçeteye istinaden ilaç verilmesi, başka iki hastaya ilişkin olarak da kurum adına alınması gereken ilaç bedellerinin alınmaması nedeniyle protokolün 5.3.5, 5.3.2 ve 5.3.6 maddeleri uyarınca işlem yapılması gerektiği tespit edilmiş olup, davaya konu uyuşmazlık taraflar arasında imzalanan sözleşme ve SUT hükümlerine göre çözümlenmelidir. O halde mahkemece, sözleşme ve Sağlık Uygulama Tebliği'nin ilgili maddeleri değerlendirilmek suretiyle gerekirse konusunda uzman kişilerden taraf, mahkeme ve Yargıtay denetimine elverişli bilirkişi raporu alınmak suretiyle sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde davanın kabulüne karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan kararın temyiz eden davalı yararına BOZULMASINA, HUMK’nun 440/I maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 14/02/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/7503, Karar No: 2021/6744, Tarih: 29.04.2021

**5. Hukuk Dairesi         2020/7503 E.  ,  2021/6744 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne ilişkin ilk derece mahkemesinin kararına karşı taraf vekillerinin istinaf başvurusu üzerine Bursa Bölge Adliye Mahkemesinin 8. Hukuk Dairesinin istinaf isteminin esastan reddine dair kararı ile birlikte Karacabey 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2017/186 E. - 2018/146 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin verilen karara karşı taraf vekillerince yapılan istinaf başvurusunun Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesince HMK'nun 353/1-b-1 maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiş, hüküm; taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Aşağıda açıklanan gerekçelerle Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesince verilen istinaf başvurusunun esastan ret kararı kaldırıldıktan sonra Karacabey 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2017/186 E-2018/146 K sayılı kararının incelenmesinde;

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre; arazi niteliğindeki Bursa ili, Karacabey ilçesi, ... Mahallesi 258 ada 122 parsel sayılı taşınmaza 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 11/1-f maddesi uyarınca gelir metodu esas alınarak değer biçilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Bu nedenle davacı idare vekilinin tüm, davalı vekilinin ise sair temyiz itirazları yerinde değildir. Şöyle ki:

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin 12055/17 numaralı başvuru sonucu verilen 23.10.2018 tarihli kararı ve Anayasa Mahkemesinin 2016/9364 başvuru numaralı, 01.06.2019 gün 30791 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan kararı da göz önüne alınarak davacı idare lehine vekalet ücretine hükmedilmemesi gerektiğinden,

Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının 6 nolu bendinin hükümden çıkartılmasına,

Hükmün böylece HMK'nun 370/2. maddesi uyarınca DÜZELTİLEREK ONANMASINA, HMK'nun 373/1. maddesi uyarınca kararın bir örneğinin Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi'ne GÖNDERİLMESİNE, davalıdan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 29/04/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.