muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/2172, Karar No: 2011/6678, Tarih: 31.10.2011

Öte yandan, İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin ikinci fıkrası, mal beyanının ticaret sicili gazetesinde ilan tarihinden itibaren bir sene içinde, ticareti terk eden tacir hakkında iflas yolu ile takip yapılabileceğini içermektedir. Buradaki tacirden maksat, gerçek kişi olan tacirlerdir. Yani, tüzel kişi tacirler (ticaret şirketleri) hakkında 44 üncü maddenin 2. fıkrasının uygulama kabiliyeti yoktur. Ticaret şirketleri, ticareti terk edince tasfiyeye gireceklerinden ve tasfiye sonunda şirketin ticaret sicilindeki kaydının silinmesinden sonra tüzel kişiliği son bulacağından, artık, ticaret şirketlerini sicilden silindikten sonra iflas yolu ile takip etmeye imkan yoktur. ..., ticaret şirketleri bakımından buna lüzum da yoktur. Zira, tasfiyede şirketin bütün malları tasfiye edilmiştir. (Prof. Dr. ..., Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi Cilt XXVII, 1970, Sayı 1-2) Bu açıklama ile İİK’nun 44. maddesinin ikinci fıkrasındaki düzenlemenin, ticareti terk suçunun gerçek kişi tacirler için geçerli olduğunun, ticaret şirketleri yönünden geçerliliği bulunmadığının net olarak ifade edildiği anlaşılmaktadır.

Her ne kadar İİK'nun 44. maddesinin gerekçesinde, ticareti terk eden kötü niyetli borçluların işyerlerini terkederek ve ellerindeki mallarını başkalarına devrederek alacaklılarını zarara uğratmaları nedeniyle İİK'nun 337/a maddesindeki yaptırım düzenlendiği belirtilmekte ise de, ticaret şirketleri yönünden ticareti terk değil ortaklık ilişkisinin sona erdirilebileceğinden, buradaki borçlu ifadesiyle gerçek kişi tacirin

kastedildiğinin kabulü zorunludur. Kaldı ki, Kanun’un 345. maddesi uyarınca sorumlu tutulması gereken ticaret şirketlerinin müdür/yetkilileri tarafından alacaklıları zarara uğratmaya yönelik eylemlerinin cezasız bırakılmadığı, nitekim Kanun’un 331, 333/a, 345/a maddelerinde gerekli yaptırımlar düzenlendiği gibi, unsurları bulunduğu takdirde 5237 sayılı Türk Ceza Kanununda müeyyideye bağlanan hileli iflas veya dolandırıcılık suçlarından da cezalandırılabilmeleri mümkün olduğundan, diğer bir deyişle ticaret şirketlerinin müdür/yetkililerinin alacaklıyı zarara uğratan bu tür davranışlarının yaptırımsız kaldığından söz edilemeyecektir.

Bu açıklamalardan anlaşılacağı üzere, İİK’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan eylem, yalnızca ticareti terk keyfiyetinin ticaret sicili memurluğuna bildirilmemesi değil, bununla birlikte İİK’nun 44. maddesine uygun olarak bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerinin bulunduğu bir mal beyanında bulunulmamasıdır. Bu durumda, Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan ticaret şirketlerinde ticaretin terki söz konusu olmayıp, ortaklık ilişkisinin sona erdirilmesi nedeniyle İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesi ile getirilen mal beyanında bulunma yükümlülüğünün, gerçek kişi tacirlere yönelik olduğu, yukarıda sayılan ticaret şirketlerini kapsamadığı, eş anlatımla ticaret şirketlerinin müdür veya yetkililerinin İcra ve İflas Kanunu’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan ticareti terk suçunu işlemeleri yasal olarak mümkün olmadığı kabul edilmelidir. Hal böyle olunca sanığın beraati yerine mahkumiyetine karar verilmesi,

Kabule göre de;

1- Sanıkların sabıka kayıtları dosya içine getirtilip konulmadan mahkumiyetlerine karar verilmesi,

2- İstanbul 11.İcra Müdürlüğünün 2008/18544 Esas ve 2008/18543 Esas sayılı dosyalarında, ödeme emrinin borçlu şirketin ticaret sicili memurluğundaki kayıtlı adresinde bulunamaması nedeniyle 08.11.2008 ve 08.07.2009 tarihlerinde Tebligat Kanununun 35. maddesine göre tebliğ edildiği; aynı adrese bu defa sanıklardan Ercan'a ait duruşma davetiyesinin de Tebligat Kanununun 35. maddesine göre tebliğ edildiği, sanığın üzerine atılı ticareti terk suçunun özelliği dikkate alındığında, bu suçtan dolayı yapılan yargılamada duruşma davetiyesinin sanıkların terk ettiği bildirilen adresine Tebligat Kanununun 35. maddesine göre tebliğinin usulüne uygun olduğundan söz edilemeyeceği, zira terk edilen adrese bu şekilde yapılan tebligatın zaten sanığın eline geçmeyeceğinin şikayetçi ve hatta mahkeme tarafından da öngörülmekte olduğu, Anayasa'nın 36. maddesi ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6. maddesinde belirtilen adil yargılanma hakkı göz önünde bulundurularak, ticareti terk suçlarında duruşma davetiyesinin ya da mahkeme kararının Tebligat Kanununun 35. maddesine göre terk ettiği ileri sürülen adresine yapılan tebligatın geçersiz olup, savunma hakkının kısıtlanması sonucunu doğuracağı,hal böyle olunca tespit edilecek adresine usulüne uygun olarak (Tebligat Kanununun 35. maddesi dışında) duruşma davetiyesinin tebliğini müteakip yargılamaya devam edilmesinin gerektiği gözetilmeden sanıklar hakkında mahkumiyet kararı verilmesi yasaya aykırı olup hükmün bu sebeplerle istem gibi BOZULMASINA, 31.10.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2300, Karar No: 2014/4160, Tarih: 17.02.2014

**12. Hukuk Dairesi         2014/2300 E.  ,  2014/4160 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Tekirdağ İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 13/11/2013

NUMARASI : 2013/228-2013/322

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Alacaklı tarafından çeke dayalı olarak keşideci borçlu hakkında kambiyo senetlerine mahsus haciz yolu ile icra takibine başlandığı,örnek 10 numaralı ödeme emrinin tebliği üzerine borçlunun yasal sürede icra mahkemesine yaptığı başvuruda, takip alacaklısının yetkili hamil olmadığını ileri sürerek takibin iptali isteğinde bulunduğu, ayrıca sair itiraz ve şikayetlerini bildirdiği,mahkemece, alacaklının, 05.09.2013 havale tarihli dilekçesindeki ''takibe konu çekin lehdar B. Tavukçuluk ve Yem San. Tic. Ltd. Şti. tarafından borçlarının teminatı olarak takip alacaklısı bankaya verildiğine'' yönelik savunması hükme dayanak yapılmak suretiyle alacaklının rehin cirosu ile aldığı çeke ilişkin takip yapamayacağı gerekçesiyle, takibin iptaline karar verildiği anlaşılmaktadır.

Takip dayanağı çekin incelenmesinde; keşidecisinin C.. A.., lehdarının B.. Tavukçuluk ve Yem San. Tic. Ltd. Şti olduğu, lehtarın cirosu ile B.. Piliç Beyaz Et Mam. San. Tic. A.Ş.'ye, onun cirosu ile de; takip yapan alacaklı A.. T..'ye geçtiği ve alacaklının yetkili son hamil olduğu görülmektedir. Esasen, bu husus mahkemenin de kabulündedir.

İİK.'nun 170/b maddesi göndermesi ile uygulanması gereken aynı kanunun 63.maddesi uyarınca, borçlu, icra mahkemesinde, alacaklının dayandığı senet metninden anlaşılanlar dışında, itiraz sebeplerini değiştiremez ve genişletemez. Öte yandan, mahkeme de, borçlu tarafından öne sürülen, itiraz sebepleri ile bağlı olup; borçlunun bildirmediği itiraz sebeplerini ve bu arada kişisel (nispi) def'ileri (itirazları) re'sen dikkate alamaz.

Bu durumda, keşideci borçlu itirazında, ''takip dayanağı senedin, lehtar ciranta tarafından borcunun teminatı olarak takip alacaklısı bankaya verildiğini '' ileri sürmediğine göre; icra mahkemesinin, başka nedenlerle kendisine yapılan başvuru dolayısıyla, takip konusu senedin, lehdar tarafından borcunun teminatı olarak takip alacaklısına verildiğinden bahisle alacaklının rehin cirosu ile aldığı çeke dayanarak takip yapamayacağı hususunu, re'sen gözönüne alması ve bu yönden takibin iptaline karar vermesi doğru değildir.

Kaldı ki, borçlunun yukarıda değinilen konuda bir itirazı olmamakla beraber, keşicinin, lehtar ciranta ile hamil arasındaki ilişkilere dayanarak def'ide bulunamayacağı da açıktır.

Hal böyle olunca, mahkemece, şikayetin reddine karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirmeyle, yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

Kaldı ki, borçlunun yukarıda değinilen konuda bir itirazı olmamakla beraber, keşicinin, lehtar ciranta ile hamil arasındaki ilişkilere dayanarak def'ide bulunamayacağı da açıktır.

Hal böyle olunca, mahkemece, şikayetin reddine karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirmeyle, yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ : Alacaklının temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 17/02/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/14034, Karar No: 2016/16439, Tarih: 26.12.2016

**3. Hukuk Dairesi         2016/14034 E.  ,  2016/16439 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK (TİCARET) MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki Kayıp Kaçak Bedelinin İstirdatı Davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı; davalı ... şirketin, düzenlediği faturalar ile kendisinden hukuka aykırı olarak kayıp-kaçak (var ise dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti ve iletim) bedeli adı altında fazladan ücret tahsil ettiğini ileri sürerek; fazlaya ilişkin hakkı saklı kalmak üzere, şimdilik 10.000 TL bedelinin işleyecek avans faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiş, 22.12.2015 tarihli dilekçesi ile de talebini 28.414.18 TL'ye yükseltmiştir.

Davalı, tacir olan davacı şirketin, süresi içinde itiraz etmediği faturaların içeriğini kabul etmiş sayılacağını, ayrıca kayıp-kaçak bedelinin ilgili mevzuat çerçevesinde abonelere yansıtıldığını ve uygulanmasının yasal bir zorunluluk olduğunu savunarak, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece; davalı ... şirketinin, kayıp-kaçak ( var ise dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti ve iletim) bedelini elektrik abonesi olan davacı şirketten tahsil etmesinin yasal dayanağı bulunmadığı gerekçe gösterilerek davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafça temyiz edilmiştir.

1-) Dava, elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp-kaçak (var ise dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti ve iletim) bedelinin istirdatı istemine ilişkindir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 21.05.2014 tarih ve 2013/7-2454 Esas 2014/679 K. Sayılı kararı ve Dairemiz kararları ile Anayasanın Vergi ödevi Başlıklı 73. maddesindeki “... Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülükler kanunla konulur, değiştirilir veya kaldırılır..." şeklindeki düzenlemeye göre; kayıp-kaçak, sayaç okuma, dağıtım, perakende hizmet ve iletim bedeli uygulamasının EPDK Kararları ve tebliğleri çerçevesinde uygulama arz eden kanunlar ve ikincil mevzuat hükümleri çerçevesinde EPDK tarafından belirlenerek uygulandığı, bu tarihteki mevcut hukuki düzenlemenin EPDK'na sınırsız bir fiyatlandırma ve tarife unsuru belirleme hak ve yetkisi vermediği, özellikle kaçak (elektrik enerjisinin hırsızlanması) bedellerinin kurallara uyan abonelerden tahsili yoluna gitmenin hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaşmadığı, bu faturalara yansıtılan diğer kalemlere ilişkin bedel miktarlarının şeffaflık ilkesi ile denetlenebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne bedel ödendiğinin bilinmesininde şeffaf hukuk devletinin vazgeçilmez unsuru olduğu, EPDK kararları ile bu bedellerin mevcut mevzuat kapsamında tüketicilerden alınmasının hukuka uygun olmadığı kabul edilmiştir.

Ne var ki, uyuşmazlığın temyiz yolu ile Dairemize geldiği aşamada 17.06.2016 Tarih 29745 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren geçmişede etkili 6719 sayılı kanunun 21. maddesi ile 6446 Sayılı kanunun 17. maddesinin birinci, üçüncü ve dördüncü fıkraları ile altıncı fıkrasının (a), (ç), (d) ve (f) bentleri değiştirilmiş ve aynı maddeye eklenen 10. bend ile; "Kurum tarafından gelir ve tarife düzenlemeleri kapsamında belirlenen bedellere ilişkin olarak yapılan başvurularda ve açılan davalarda; tüketici hakem heyetleri ile mahkemelerin yetkisi, bu bedellerin, Kurumun düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlıdır." hükmü getirilerek Tüketici Hakem Heyetlerinin ve Mahkemelerin bu konularda açılacak davalarda inceleme ve araştırma yetkileri geçmişe de etkili olarak sadece bu dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedellerinin Kurumun bu konulardaki düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlanmış, bu bedellerin alınmasında esas olan ilgili tarifelerin düzenlenmesinde EPDK.nun Kanundaki yetkileri genişletilerek yukarıda sözü edilen bedeller maliyet unsuru kapsamına dahil edilmiştir.

Yine, 6719 sayılı kanunun 26. maddesi ile 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'na eklenen;

Geçici madde 19; "Bu maddeyi ihdas eden Kanunla öngörülen düzenlemeler yürürlüğe konuluncaya kadar, Kurul tarafından yürürlüğe konulan mevcut yönetmelik, tebliğ ve Kurul kararlarının bu Kanuna aykırı olmayan hükümlerinin uygulanmasına devam olunur." hükmünü,

Geçici madde 20; "Kurul kararlarına uygun şekilde tahakkuk ettirilmiş dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedelleri ile ilgili olarak açılmış olan her türlü ilamsız icra takibi, dava ve başvurular hakkında 17 nci madde hükümleri uygulanır." hükmünü içermektedir.

Hal böyle olunca, karar tarihinden sonra yürürlüğe girmiş bulunan bu yasa değişikliklerinin, yürürlük tarihi öncesi dönemde geçerli olan EPDK kararlarına dayanılarak alınmış olan ve dava konusu yapılan kayıp-kaçak (var ise dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti ve iletim) bedelleri ile ilgili olarak açılan ve halen devam eden davalarda da geçmişe etkili olacak şekilde (bu yasa değişikliği öncesinde açılan ve halen görülmekte olan davalar da) uygulanması gereken hükümler içerdiğinden, 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'nun 17., geçici 19. ile 20. maddelerinin, somut olaya etkisinin bulunup bulunmadığının yerel mahkemece tartışılıp değerlendirildikten sonra sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekmektedir.

2-) Bozma nedenlerine göre davalının diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

2-) Bozma nedenlerine göre davalının diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bendde açıklanan nedenlerle hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince davalı yararına BOZULMASINA, ikinci bendde açıklanan nedenle davalı tarafın diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, HUMK'nun 440/I maddesi uyarınca karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 26.12.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/13425, Karar No: 2023/26425, Tarih: 27.12.2023

**4. Ceza Dairesi         2023/13425 E.  ,  2023/26425 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2014/234 E., 2016/43 K.

SUÇLAR : Hakaret, tehdit

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Yerel Mahkemenin kararıyla sanıklar hakkında;

1.Hakaret suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 125 inci maddesinin üçüncü fıkrasının (a) bendi, 43 üncü maddesinin ikinci fıkrasının delaletiyle birinci fıkrası, 62, 53 üncü maddeleri uyarınca ayrı ayrı 1 yıl 15 gün hapis cezasıyla cezalandırılmalarına, hak yoksunluklarına ve 5237 sayılı Kanun'un 58 inci maddesi uyarınca sanıklar ... ve ...'ye verilen cezaların mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine,

2. Tehdit suçundan 5237 sayılı Kanun'un 106 ncı maddesinin son cümlesi, 43 üncü maddesinin ikinci fıkrasının delaletiyle birinci fıkrası, 62, 53 üncü maddeleri uyarınca ayrı ayrı 3 ay 3 gün hapis cezasıyla cezalandırılmalarına, hak yoksunluklarına ve 5237 sayılı Kanun'un 58 inci maddesi uyarınca sanıklar ... ve ...'ye verilen cezaların mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine,

Karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık ...'nın temyiz isteği; haksız yere ceza verildiğine ilişkindir.

Sanık ...'nin temyiz isteği;karşı koğuşta bulunan mahkumlara söz verdiği için sigara göndermek istediğinde izin verilmediğini ve kendisine hapishanede söz mü olur namus mu olur denilince bir an kendini kaybedip göndermezseniz burayı yıkarım dediğini ama asla kötü söz söylemediğini, beraatini aksi halde verilen cezanın ertelenmesini talep ettiğine ilişkindir.

Sanık ...'nın temyiz isteği; kendisine iftira atıldığına, olayla alakasının olmadığına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanık ...'nin temyiz isteği;karşı koğuşta bulunan mahkumlara söz verdiği için sigara göndermek istediğinde izin verilmediğini ve kendisine hapishanede söz mü olur namus mu olur denilince bir an kendini kaybedip göndermezseniz burayı yıkarım dediğini ama asla kötü söz söylemediğini, beraatini aksi halde verilen cezanın ertelenmesini talep ettiğine ilişkindir.

Sanık ...'nın temyiz isteği; kendisine iftira atıldığına, olayla alakasının olmadığına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1.Olay tarihinde ceza infaz kurumunda hükümlü olan sanıkların görevli infaz koruma memurlarına revir koğuşunda kalmakta olan travesti hükümlülere sigara göndermek istediklerini söyledikleri ancak acil hasta sevki olduğundan talebin uygun olmadığı söylendiğinde sanıkların görevlilere "Bu sigaralar buraya gitmezse sizin ve koğuşun çekeceği var, burayı yakarız, yıkarız, sizin ananızı avradınızı sinkaf ederiz, i..., şerefsizler." şeklinde hakaret ve tehdit içeren sözler söyledikleri Yerel Mahkemece kabul olunmuştur.

2. Sanıkların savunmaları, katılanlar, mağdurlar ve şikayetçilerin beyanları tespit edilerek dava dosyasına eklenmiştir.

3.Olay tutanağı ve sanıklara ait adlî sicil kayıtları dava dosyasında mevcuttur.

IV. GEREKÇE

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

17.10.2019 gün ve 7188 sayılı Kanun'un 24 üncü maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun'un 251 inci maddesinde Basit Yargılama Usulü düzenlenmiş olup, bu düzenlemenin uygulanmasıyla ilgili olarak, 5271 sayılı Kanun'a 7188 sayılı Kanun'la eklenen geçici 5 inci maddenin birinci fıkrasının (d) bendinde yer alan “hükme bağlanmış” ibaresinin, Anayasa Mahkemesinin 14.01.2021 tarihli ve 2020/81 Esas, 2021/4 Karar sayılı kararıyla "basit yargılama usulü" yönünden Anayasa'nın 38 inci maddesine aykırı görülerek iptaline karar verilmesi karşısında, temyiz incelemesi yapılan ve 5271 sayılı Kanun'un 251 inci maddesinin birinci fıkrası kapsamına giren suçlar yönünden; Anayasa'nın 38 inci maddesi ile 5237 sayılı Kanun'un 7 ve 5271 sayılı Kanun'un 251 vd. maddeleri gereğince yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu belirlendiğinden,

Karar bu yönüyle hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Yerel Mahkemenin kararına yönelik sanıkların temyiz istekleri yerinde görüldüğünden HÜKÜMLERİN, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

27.12.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/2350, Karar No: 2010/9524, Tarih: 21.09.2010

**6. Hukuk Dairesi         2010/2350 E.  ,  2010/9524 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

KARAR TARİHİ :9.7.2009

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı paydaşlığın giderilmesi davasına dair karar davalılar tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava beş parça taşınmazda paydaşlığın giderilmesine ilişkindir. Mahkemece, satış suretiyle paydaşlığın giderilmesine karar verilmiş, hüküm bir kısım davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosya kapsamına, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerekçelere göre davalı hazine vekilinin, 42, 43 ve 94 parsel sayılı taşınmazlara ilişkin temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davalı Hazine vekili ile davalılar ... ve ...'nin davaya konu ve satışına karar verilen 41 ve 91 parsel sayılı taşınmazlara ilişkin temyiz itirazlarına gelince;

Mahallinde 26.12.2009 tarihinde yapılan keşifte, 41 parsel nolu taşınmaz üzerinde 2 katlı ahşap evin, 91 parsel nolu taşınmaz üzerinde ise tek katlı kargir yığma binanın bulunduğu tespit olunmuş, keşif mahallinde hazır bulunan davacı ile bir kısım davalılar muhdesatlarla ilgili beyanlarında, 41 nolu parsel üzerindeki iki katlı ahşap evin paydaş ...(...) ...'ye ait olduğunu, 91 nolu parsel üzerindeki tek katlı kargir yığma binanın ise tapu kaydının beyanlar hanesindeki şerhin aksine Hüseyin oğlu ... tarafından yaptırılmış olduğunu beyan etmişler ve bu beyanlarını imzaları ile tasdik etmişlerdir.

Ayrıca yargılamanın 19.2.2009 günlü duruşmasında paydaş ... ... mirasçısı davalı ... ile bir kısım davalılar ve hükmü temyiz eden ... ve ..., 41 nolu parseldeki evin paydaş ... ...'ye, 91 nolu parseldeki evin ise ... oğlu ...'ye ait olduğunu beyan etmişlerdir. Yine ... mirasçısı davacının kardeşi davalı ...'nın 8.1.2009 günlü mahkemeye sunduğu yazılı dilekçesinde de annesi ...'ye ait evin 41 nolu parsel üzerinde olduğunu bildirmiştir. Bu durumda her iki taşınmaz üzerindeki muhdesatların aidiyeti hususu, tapunun beyanlar hanesindeki şerh ile çelişmektedir. Mahkemece bu çelişki üzerinde durulmadan muhdesatlarla ilgili oran kurularak, bu oran dahilinde satım bedellerinin dağıtılmasına karar verilmesi hatalı olmuştur.

Bu nedenle mahkemece, söz konusu taşınmazların başında yeniden keşif yapılarak muhdesatların ayrı ayrı tespit olunarak, sahiplerinin belirlenmesi, gerektiğinde 91 nolu parselin tapu kaydının beyanlar hanesindeki şerhin tapu kayıtlarından terkini için ilgili tarafa mehil verilerek neticesine göre bir karar verilmesi için hükmün bozulması gerekmiştir.

Bu nedenle mahkemece, söz konusu taşınmazların başında yeniden keşif yapılarak muhdesatların ayrı ayrı tespit olunarak, sahiplerinin belirlenmesi, gerektiğinde 91 nolu parselin tapu kaydının beyanlar hanesindeki şerhin tapu kayıtlarından terkini için ilgili tarafa mehil verilerek neticesine göre bir karar verilmesi için hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda birinci bentte yazılı nedenlerle 42, 43 ve 94 parsellere ilişkin hükmün ONANMASINA ikinci bentte yazılı nedenlerle 41 ve 91 parsellere ilişkin hükmün BOZULMASINA ve onanan kısım için taşınmaz malın satış bedelinden payına düşecek paranın %09.9 oranında hesaplanacak onama harcından peşin alınan 15.60.-TL’nın mahsubu ile bakiyesinin temyiz edenden alınmasına, 21.9.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.