muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/12914, Karar No: 2010/9481, Tarih: 05.10.2010

Yapılacak iş; 1.10.1981 ve 15.4.1982 işe başlama tarihli bildirgelerin verildiği işyerinin kayıtlarını ve davacının şahsi kayıtları ile dönem bordrolarını getirtmek varsa o dönemde davacıyla birlikte aynı işyerinde çalışan kişilerin davacı kendilerine gösterilmek suretiyle tanık olarak beyanlarına başvurmak, bu işyerinin dönem bordroları yok ise o tarihte zabıta marifetiyle tespit edilecek işyerine komşu olan diğer işyerlerinde çalıştığı tespit edilen kayıtlı komşu işyeri çalışanlarının bu kayıtları celbedilerek, çalışmanın niteliği ile gerçek bir çalışma olup olmadığı yönünde yöntemince beyanlarını almak, davacının nüfusa kayıtlı olduğu müdürlükten nüfus kayıt bilgilerini getirtmek, aynı nüfus bilgilerine sahip ... isminde fakat 1963 doğumlu başka birisinin olup olmadığını sormak, zabıta araştırması yapmak, davacı tarafından daha önce imzalanmış olabilecek; seçim müdürlüğü,askerlik şubesi başkanlığı, evlendirme dairesi, adliye, banka, ..., su, telefon abonelikleri, noterlik gibi kurumların kayıtlarının ve ayrıca davacıya ait olduğu iddia edilen işe giriş bildirgelerinin verildiği işyerlerinde varsa davacıya ait şahsi dosyalar içinde bulunması muhtemel nüfus kaydı, ikamet belgesi, fotoğraf gibi belgelerinde celbedilerek 1.10.1981 ve 15.4.1982 tarihli işe giriş bildirgelerindeki imzanın davacıya ait olup olmadığı konusunda Adli Tıp Kurumundan rapor almak ve tüm deliller bir arada değerlendirilerek gerçek çalışma olgusunu ve işe giriş bildirgelerinin davacıya aidiyetini somut ve inandırıcı bilgilere dayalı şekilde 506 sayılı Yasanın 2, 6, 9 ve 79/8. maddeleri gereğince kanıtladıktan sonra sonucuna göre karar vermekten ibarettir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin eksik inceleme ve araştırma sonucunda yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı SGK vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 05.10.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3123, Karar No: 2017/4647, Tarih: 30.03.2017

**8. Hukuk Dairesi         2015/3123 E.  ,  2017/4647 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Şikayet

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş olup hükmün davacı tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

Borçlu vekili ... İş Mahkemesi'nin 09.06.2014 tarih, 2013/331 Esas, 2014/378 Karar sayılı ilamıyla, brüt olarak hükmedilen fazla çalışma ücret alacağının tahsili amacıyla başlatılan ilamlı takipte, brüt miktarlar üzerinden talepte bulunulduğundan icra takibinin iptaline karar verilmesini istemiştir. Mahkemece, takibin dayanak ilama uygun olduğu gerekçesi ile itirazın reddine karar verilmiş, karar borçlu vekilince, temyiz edilmiştir.

193 sayılı Gelir Vergisi Kanunu'nun 61. ve 94/1. maddesine göre; iş veren, ödeyeceği miktar üzerinden 103 ve 104. maddeler gereğince, ödemeleri nakden veya hesabı yaptıkları sırada, istihkak sahiplerinin gelir vergilerine mahsuben tevkifat yapmaya mecburdur. 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 8. maddesine göre; borçlu-işveren vergi sorumlusu, alacaklı-işçi ise vergi mükellefidir. Borçlu-işveren, verginin ödenmesi bakımından vergi dairesine karşı sorumludur. Takip dayanağı ilamda alacak kalemlerine brüt olarak hükmedildiği anlaşılmaktadır. "Vergi Sorumlusu" sıfatı ile borçlu işverenin ilamda yazılı işçi alacağından vergi dairesine yatırmak zorunda olduğu yasal kesintileri (gelir vergisine) mahsup ederek, kalanını icra dairesine yatırmakla borcundan kurtulabileceği ve borçlu işverenin bu hususu isteyebileceği Yargıtay’ın yerleşmiş görüşlerindendir (HGK., 27.6.1984 tarih, 12.280/752 sayılı kararı).

Bu durumda Mahkemece, bilirkişi vasıtasıyla anılan maddelerde belirtilen ve işveren tarafından ücretten kesilerek vergi dairesine ödenmesinden sorumlu olduğu gelir vergisi ve diğer kesintilerin miktarı yöntemince saptanıp, bu kısımlar düşüldükten sonra tespit edilecek net alacak miktarı ve bu miktarlar üzerinden ilama uygun olarak hesap edilecek faizler nazara alınarak, icra emrinin düzeltilmesine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde şikayetin reddi yönünde hüküm kurulması isabetsizdir.

SONUÇ: Borçlu vekilinin temyiz itirazının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle 6100 sayılı HMK. nun geçici 3. maddesinin yollamasıyla 1086 sayılı HUMK nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, taraflarca İİK'nun 366/3. maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine ve peşin harcın istek halinde iadesine 30.03.2017tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/14228, Karar No: 2022/8864, Tarih: 05.12.2022

**3. Ceza Dairesi         2021/14228 E.  ,  2022/8864 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN;

Mahkemesi :Ceza Dairesi

İlk Derece Mahkemesi : İzmir 13. Ağır Ceza Mahkemesinin 09.10.2018 tarih ve 2017/651 - 2018/515 sayılı kararı

Suç : Silahlı terör örgütüne yardım etme

Hüküm : TCK'nın 220/7. maddesi yollamasıyla TCK'nın 314/2, 220/7, 3713 sayılı Kanunun 5/1, TCK'nın 62/1, 53, 63. maddeleri uyarınca verilen mahkumiyet hükmüne yönelik istinaf başvurusunun esastan reddine

Bölge adliye mahkemesince kesin olarak verilen hüküm, 24.10.2019 tarihinde Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 7188 sayılı Kanunun 29. maddesi ile 5271 sayılı CMK'nın 286. maddesine eklenen üçüncü fıkradaki düzenleme gereğince temyiz yolunun açılması üzerine anılan kanuna eklenen geçici 5. maddenin 1/f bendinde belirtilen süre içinde temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Sair temyiz itirazlarının reddine; ancak,

1-Anayasanın 138/1. maddesi hükmü, 6352 sayılı Kanunun amaç, kapsam ve gerekçesi, TCK'nın 61. maddesinde düzenlenen cezanın belirlenmesi ve bireyselleştirilmesine ilişkin ölçütlerle, 3/1. maddesinde düzenlenen orantılılık ilkesi çerçevesinde, suçun işleniş biçimi, işlenmesinde kullanılan araçlar, işlendiği zaman ve yer, konusunun önem ve değeri, meydana getirdiği zarar ve tehlikenin ağırlığı sanığın kasta dayalı kusuru, güttüğü amaç ve saik ile sübutu kabul edilen silahlı terör örgütüne yapılan yardımın derecesi ve niteliği de göz önünde bulundurularak; sanık hakkında silahlı terör örgütüne yardım etme suçundan kurulan mahkumiyet hükmü açısından; dosyada mevcut delillere göre, eylemlerinin silahlı terör örgütüne yardım olduğu yönündeki mahkeme kabulünde isabetsizlik olmayıp, yardımın niteliğine göre TCK'nın 220. maddesinin 7. fıkrasının 2. cümlesinde yer alan düzenleme uyarınca hukuka, vicdana, dosya kapsamına uygun ve gösterilen indirim miktarı ile orantılı makul oranda indirim yapılması gerektiği gözetilmeden yasal gerekçe de gösterilmeksizin yazılı şekilde uygulama yapılmak suretiyle fazla ceza tayini,

2- Kabul ve uygulamaya göre de,

A-Sanık hakkında silahlı terör örgütüne yardım etme suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne dair temel cezanın belirlendiği uygulama maddesinin “TCK'nın 314/3 ve 220/7 maddeleri delaletiyle TCK’nın 314/2” olduğunun belirtilmesi gerekir iken “TCK'nın 220/7. maddesi delaletiyle 314/2. maddesi” olarak gösterilmesi,

B-Sanık hakkında silahlı terör örgütüne yardım etme suçundan mahkumiyet kararı verilmesi karşısında, ilk derece mahkemesi karar başlığında suç türünün silahlı terör örgütüne üye olma şeklinde yazılması,

B-Sanık hakkında silahlı terör örgütüne yardım etme suçundan mahkumiyet kararı verilmesi karşısında, ilk derece mahkemesi karar başlığında suç türünün silahlı terör örgütüne üye olma şeklinde yazılması,

Kanuna aykırı olup, sanık müdafiinin temyiz talebi bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, bu sebeplerden dolayı hükmün BOZULMASINA, 28.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren 20.02.2019 tarih ve 7165 sayılı Kanunun 8. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanunun 304. maddesi uyarınca dosyanın İzmir 13. Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin bilgi için İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 18. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 05.12.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/18023, Karar No: 2012/19113, Tarih: 08.11.2012

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2012/18023 E.  ,  2012/19113 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı, ... ile davalı Sosyal Güvenlik Kurumu vekili Avukat ... arasındaki tespit davası hakkında Tekirdağ İş Mahkemesince verilen 11/04/2012 gün ve 2011/184 -2012/89 sayılı kararın Düzeltilerek Onanmasına ilişkin Dairemizin 03/07/2012 gün ve 2012/11103-12910 sayılı ilamına karşı davalı vekili tarafından süresi içinde maddi hatanın düzeltmesi yoluna başvurulmuş olmakla dosya incelendi. Gereği konuşulup düşünüldü:

K A R A R

İstek, nitelikçe davacı vekilinin maddi hatanın düzeltilmesi istemine ilişkindir.

İş mahkemelerinden verilen kararlar ve buna bağlı Yargıtay ilamına karşı karar düzeltme yolu bulunmamaktadır. Ne var ki, Yargıtay onama ve bozma kararlarında maddi yanılgı bulunması halinde usuli kazanılmış haktan söz edilemeyeceği, giderek maddi yanılgının düzeltilmesi gerektiği Yargıtay'ın oturmuş ve yerleşmiş içtihatlarındandır.

Dava, davacının, 21/06/1998 tarihinden itibaren 2926 sayılı Yasa'ya tabi Tarım ... sigortalısı olduğunun tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüyle, davacının 01/07/1998-01/09/2003 tarihleri arasında 2926 sayılı Yasa'ya tabi Tarım ... sigortalısı olduğunun tespitine karar verilmiş; SGK'nun temyizi üzerine, Dairemizin 03/07/2012 tarihli ve 2012/11103 Esas ve 2012/12910 Karar sayılı ilamı ile davanın 01/07/1998 tarihini takip eden ay başı olan 01/08/1998 tarihi ila 01/09/2003 tarihleri arasındaki dönem yönünden kabulü gerektiği yönünde mahkeme kararı Düzeltilerek Onanmış, ancak davalı vekilinin maddi hatanın düzeltilmesine ilişkin dilekçesinde de belirttiği gibi, Düzeltilerek Onama kararımızda “ 01/08/1998” tarihi yerine, bilgisayarda karar yazımı sırasında sehven “01/08/1997” tarihinin yazılmış olduğu anlaşılmış ve bu açık maddi hatanın düzeltilmesi gerekmiştir.

Hal böyle olunca davalı SGK vekilinin maddi hatanın düzeltilmesi istemi kabul edilmeli ve Dairemizin düzelterek onama ilamı aşağıdaki gibi düzeltilmelidir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle Dairemizin 03/07/2012 tarihli ve 2012/11103 Esas ve 2012/12910 Karar sayılı düzelterek onama ilamındaki “01/08/1997” tarihi silinerek, yerine “01/08/1998” tarihinin yazılmasına ve Dairemizin 03/07/2012 tarihli ve 2012/11103 Esas ve 2012/12910 Karar sayılı düzelterek onama ilamının bu şekilde düzeltilmesine 08/11/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/15701, Karar No: 2013/4343, Tarih: 27.03.2013

**1. Hukuk Dairesi         2012/15701 E.  ,  2013/4343 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : GAZİOSMANPAŞA 2. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 14/06/2012

Yanlar arasında görülen gaiplik ve tescil davası sonunda, yerel mahkemece davanın, reddine  ilişkin olarak verilen karar davacı Hazine vekilince yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

Davacı Hazine, 502 parsel sayılı taşınmazın malikleri H.. A.., H..D..ve B.. G..'e Çatalca Sulh Hukuk Mahkemesinin 1992/646 esas ve 1993/595 sayılı kararı ile K.. K.., A.. G..K.. ve D..K..'a Çatalca Sulh Hukuk Mahkemesinin 1990/635 esas ve 1991/308 sayılı karar ile Çatalca Mal Müdürünün kayyım tayin edildiğini; 10 yıllık kayyımla idare müddeti dolan taşınmazın hisse maliklerinin gaipliği ve belirtilen hisselerin hazine adına tescili talep etmiş olup, Mahkemece, yapılan araştırma ve inceleme sonucunda, çekişmeli 502 parsel sayılı taşınmazların paydaşları K..K.., A.. G..K.. ve D..K..yönünden davanın reddine karar verilmiş olmasında bir isabetsizlik yoktur. Davacı Hazinenin bu yöne değinen temyiz itirazı yerinde değildir, reddiyle aleyhindeki hükmün bu yönden ONANMASINA,

Ancak, davacı Hazine'nin eldeki davada  çekişmeli 502 parsel sayılı taşınmazın paydaşlarından H..A.., H.. D.. ve B.. G..'e Çatalca Sulh Hukuk Mahkemesinin 1992/646 esas ve 1993/595 sayılı kararı ile Çatalca Mal Müdürünün kayyım tayin edildiğini; 10 yıllık kayyımla idare süresinin dolduğunu ileri sürerek, kayıt malikleri  H..A.., H.. D..ve B.. G..'in gaipliğine  ve hisselerinin Hazine adına tesciline karar verilmesinin  talep ettiği halde, Mahkemece, adı geçenler yönünden bir araştırma  ve inceleme yapılmadığı gibi, olumlu olumsuz bir karar verilmediği anlaşılmaktadır.

Hal böyle olunca, çekişmeli 502 parsel sayılı taşınmazın paydaşlarından H..A.., H.. D.. ve B.. G..yönünden  gerekli araştırma  ve incelemenin  yapılması, hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, adı geçenler bakımından, olumlu olumsuz bir karar verilmemiş olması doğru değildir.

Davacı Hazine vekilinin temyiz itirazı açıklanan nedene hasren yerindedir. Kabulüyle, hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK.'nın 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 27.3.2013  tarihinde oybirliğiyle karar  verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/56347, Karar No: 2011/33789, Tarih: 15.09.2011

**2. Ceza Dairesi         2009/56347 E.  ,  2011/33789 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Elektrik enerjisi hırsızlığı

HÜKÜM : MAHKUMİYET

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın daha önce kasıtlı bir suçtan mahkum olduğu anlaşıldığından, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilebilmesi için aranan, 5271 sayılı CMK’nun 231/6. maddesinin (a) bendinde yazılı “kasıtlı bir suçtan mahkum olmama” koşulunun bulunmaması nedeniyle, sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilemeyeceği belirlenerek yapılan incelemede;

Dosya kapsamına göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Katılan kurum vekilinin oturumlarda hazır bulunmadığı, yalnızca katılma istemini içeren dilekçesini mahekemeye verdiğinin anlaşılması karşısında; Avukatlık Asgari Ücret Tarifesine göre katılan kurum lehine dilekçe yazım ücretine hükmedilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafii ve katılan kurum vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 1412 Sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın aynı kanunun 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan;

Hüküm tarihi itibariyle geçerli olan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesine göre 120 TL dilekçe yazım ücretinin sanıktan alınarak katılan kuruma verilmesine ” karar verilmek suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun olan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 15.09.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/22650, Karar No: 2014/29673, Tarih: 30.10.2014

**22. Hukuk Dairesi         2014/22650 E.  ,  2014/29673 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 18. İş Mahkemesi

TARİHİ : 11/04/2013

NUMARASI : 2013/189-2013/91

Hüküm süresi içinde davalılar avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, fazla çalışma ücreti, hafta tatili ücreti, ulusal bayram ve genel tatil, asgari geçim indirimi alacağı ve yıllık ücretli izin alacağının tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalılar, davanın reddini savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalılar vekilleri temyiz etmiştir.

Gerekçe:

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 297. maddesi uyarınca, mahkeme kararlarının;

a)Hükmü veren mahkeme ile hâkim veya hâkimlerin ve zabıt kâtibinin ad ve soyadları ile sicil numaraları, mahkeme çeşitli sıfatlarla görev yapıyorsa hükmün hangi sıfatla verildiğini,

b)Tarafların ve davaya katılanların kimlikleri ile Türkiye Cumhuriyeti kimlik numarası, varsa kanuni temsilci ve vekillerinin ad ve soyadları ile adreslerini,

c)Tarafların iddia ve savunmalarının özetini, anlaştıkları ve anlaşamadıkları hususları, çekişmeli vakıalar hakkında toplanan delilleri, delillerin tartışılması ve değerlendirilmesini, sabit görülen vakıalarla bunlardan çıkarılan sonuç ve hukuki sebepleri,

ç)Hüküm sonucu, yargılama giderleri ile taraflardan alınan avansın harcanmayan kısmının iadesi, varsa kanun yolları ve süresini,

d)Hükmün verildiği tarih ve hâkim veya hâkimlerin ve zabıt kâtibinin imzalarını,

e)Gerekçeli kararın yazıldığı tarihi, içermesi, hükmün sonuç kısmında, gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında, açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi zorunludur.

Basit yargılama usulüne tabi yargılamalara ilişkin olarak 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun “Hüküm” başlıklı 321. maddesinde aynen;

1-Tahkikatın tamamlanmasından sonra, mahkeme tarafların son beyanlarını alır ve yargılamanın sona erdiğini bildirerek kararını tefhim eder. Taraflara beyanda bulunabilmeleri için ayrıca süre verilmez.

2-Kararın tefhimi, mahkemece hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanması ile gerçekleşir. Ancak zorunlu hâllerde, hâkim bu durumun sebebini de tutanağa geçirmek suretiyle, sadece hüküm özetini tutanağa yazdırarak kararı tefhim edebilir. Bu durumda gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir” hükmü düzenlenmiştir.

321. maddedeki “hükme ilişkin tüm hususlar”dan kastedilen Hukuk Muhakeleri Kanunu’nun 297. maddesindeki unsurlardır. Madde gerekçesinde tefhimin hüküm özetinin yazdırılması olduğu açıklanmıştır.

321. maddedeki “hükme ilişkin tüm hususlar”dan kastedilen Hukuk Muhakeleri Kanunu’nun 297. maddesindeki unsurlardır. Madde gerekçesinde tefhimin hüküm özetinin yazdırılması olduğu açıklanmıştır.

Bu sebeplerle basit yargılamada da tefhim edilecek hüküm Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 297/2. maddesindeki unsurları taşımakla birlikte Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 321. maddesi uyarınca gerekçeli olmak zorundadır. Ancak Mahkemelerin iş yoğunluğu ve buna bağlı olarak duruşma dosyalarının çokluğu sebebi ile gerekçenin duruşmada yazdırılamaması halinde gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir.

Bu kanuni şekil yargıda açıklık ve netlik prensibinin gereğidir. Aksi hal, hükmün infazında zorluklara ve tereddütlere, yargılamanın ve davaların gereksiz yere uzamasına, davanın tarafı bulunan kişi ve kurumların mağduriyetlerine sebebiyet verecek ve kamu düzeni ve barışını olumsuz yönde etkileyecektir (Hukuk Genel Kurulu - 2007/14-778 Esas 2007/611 Karar)

Halen yürürlükte olan 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun 8. maddesine göre, iş mahkemelerince verilen nihaî kararlara karşı kanun yoluna başvurma süresi, karar yüze karşı verilmişse nihaî kararın taraflara tefhimi, yokluklarında verilmiş ise tebliği tarihinden itibaren sekiz gündür.

Taraflar hükmün tefhiminin Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 297/2. maddesinde sayılan unsurları taşımaması halinde hak ve borçlarını bilemeyeceklerinden temyiz süresini kaçırmamak, hak kaybına uğramamak için kararı gereksiz yere temyiz etmek zorunda kaldıkları bir gerçektir.

Bu sebeplerle hükmün tefhimi sırasında Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 297/2. maddesinde belirtildiği üzere “taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında; açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gerekli ve zorunludur.

Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 298/2. maddesi gereğince sonradan yazılacak gerekçeli kararın kısa karara uygun olması, tefhim edilen kısa karara aykırı olmaması gerekir. Aksi halde, yargılamanın aleniyeti ilkesi zedelenmiş ve mahkeme kararına güven sarsılmış olacaktır. Asıl olan tefhim edilen kısa karardır. Gerekçeli kararın kısa karara uygun olmaması, çelişki yaratır ve gerekçeli kararın yok hükmünde olduğu anlamına gelir. Belirtmek gerekir ki, kısa karar ile gerekçeli karar çelişkisi, Yargıtay İçtihadı Büyük Genel Kurulu’nun 10.4.1992 gün ve 1991/7 Esas, 1992/4 Kararı gereğince bozma nedenidir.

Somut uyuşmazlıkta, mahkemece 11.03.2013 tarihle celsede davacı ve davalılar vekillerine tefhim edilen kısa kararda 1.584,58 TL ihbar tazminatına hükmedilmiş, gerekçeli kararda ise 500,00 TL ihbar tazminatına karar verilmiştir. Mahkemece kısa karar gerekçeli karar çelişkisi yaratılmıştır. Böylece belirtilen Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 297, 298 ve 321. maddelerine aykırı davranılmıştır. Kararın salt bu sebeple sair yönleri incelenmeksizin bozulması gerekmiştir.

Sonuç:

Somut uyuşmazlıkta, mahkemece 11.03.2013 tarihle celsede davacı ve davalılar vekillerine tefhim edilen kısa kararda 1.584,58 TL ihbar tazminatına hükmedilmiş, gerekçeli kararda ise 500,00 TL ihbar tazminatına karar verilmiştir. Mahkemece kısa karar gerekçeli karar çelişkisi yaratılmıştır. Böylece belirtilen Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 297, 298 ve 321. maddelerine aykırı davranılmıştır. Kararın salt bu sebeple sair yönleri incelenmeksizin bozulması gerekmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı salt sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 30.10.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1996, Karar No: 2017/3079, Tarih: 17.04.2017

**19. Hukuk Dairesi         2017/1996 E.  ,  2017/3079 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemece verilen direnme kararının 6763 Sayılı Yasanın 45. md. ile 6100 Sayılı HMK'ya eklenen geçici 4. madde çerçevesinde Dairemizce yeniden yapılan incelemesi sonucunda dosya incelendi, gereği görüşüldü.

- K A R A R -

Dairemizin 24/03/2015 tarih 2014/ 7187 Esas 2015/4144 Karar sayılı bozma ilamına karşı mahkemece direnilmesi üzerine verilen direnme kararı davacı vekili tarafından süresi içinde temyiz edilmiştir.

6100 sayılı HMK’ya 6763 Sayılı Kanun’un 45. maddesi ile eklenen Geçici 4. madde hükmü gereğince Dairemizce yeniden yapılan inceleme sonucunda Dairemizin bozma kararının usul ve kanuna uygun olduğu anlaşıldığından direnme kararına ilişkin dosyanın temyiz incelemesi için Yargıtay Hukuk Genel Kuruluna gönderilmesine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle dosyanın Hukuk Genel Kurulu'na gönderilmek üzere Yüksek Birinci Başkanlığa sunulmasına, 17/04/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.