muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/22874, Karar No: 2017/1046, Tarih: 06.02.2017

2-Mahkemenin yargılamayı sonuçlandırdığı kısa kararda “....Tekstil Konfeksiyon Turz. İth. İhracat. San ve Tic Ltd Şti nin hisselerinin davalı ... önce kardeşi olan ... ve arkasından da ...'a devir işlemi yapıldığı anlaşıldığından devrin muvazaalı olması nedeniyle tasarrufun iptaline, borcu karşılar miktarda takibin devamına,” denildiği halde, gerekçeli kararda “ASIL VE BİRLEŞEN DAVA İLE İLGİLİ OLARAK; Davanın KABULÜ ile .... Tekstil Konfeksiyon Turizm İthalat Sanayi ve Ticaret Limited Şirketi unvanlı firmadaki hissenin 01/05/2007 tarihli boşanma kararından sonra 04/06/2007 tarihinde borçlu ... tarafından ...'a devredildiği anlaşıldığından .... Tekstil Konfeksiyon Turizm İthalat Sanayi ve Ticaret Limited Şirketinin hisselerinin davalı ... kardeşi olan ...'a ve .... Gıda Unvanlı ...'a ait .... adresinde bulunan iş yerinin 26/07/2009 tarihinde yakın arkadaşı ...'a devir işlemi yapıldığı anlaşıldığından devrin muvazaalı

olması nedeniyle asıl ve birleşen davalar itibariyle borcu karşılar mahiyette TASARRUFUN İPTALİNE,”denilmiştir. Bu hal, 6100 Sayılı HMK.nun 298/2.(1086 Sayılı HUMK.nun 381/2.) maddesine aykırılık teşkil ettiğinden, 10.4.1992 gün ve 1991/7 Esas, 1992/4 K sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu Kararı uyarınca bir hüküm kurulmak üzere kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalılar ... ve .... ... vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer yönlerin incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalılar ... ve .... ...'a geri verilmesine 06/02/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/6762, Karar No: 2011/1494, Tarih: 15.03.2011

**1. Ceza Dairesi         2010/6762 E.  ,  2011/1494 K.**

**"İçtihat Metni"**

TEBLİĞNAME : 1-B/2010/211503

..., ... ile ...'ı kasten yaralamaktan, mala zarar vermekten ve izinsiz silah taşımaktan sanık ..., işbu suçlara yardımdan sanıklar ..., ... ile ..., ...'ü kasten yaralama, ...'ı olası kastla yaralamaktan adıgeçen sanık ...'ın bozma üzerine yapılan yargılanmaları sonunda: Hükümlülüklerine ilişkin (BAFRA) Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 11.06.2010 gün ve 75/117 sayılı hükmün Yargıtay’ca incelenmesi sanıklar müdafii ile müdahiller vekili taraflarından istenilmiş olduğundan dava dosyası C.Başsavcılığından tebliğname ile Dairemize gönderilmekle: incelendi ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

1- Sanıklar ... ve ...'in mağdur ...'i olası kastla yaralamaya yardım suçu yönünden;

Sanıklara verilen para cezasına ilişkin mahkumiyet kararları, CMUK.nun 305/1 maddesi gereğince kesin nitelikte olup, temyizi mümkün olmadığından, suçun vasfına yönelik temyiz talepleri de bulunmadığından, sanıklar müdafiilerinin temyiz taleplerinin CMUK.nun 317 maddesi uyarınca reddine karar verilmiştir.

2- Sanık ...'ın mağdur ...'i olası kastla yaralama, sanıklar ... ve ...'in mağdurlar ... ve ...i yaralamaya yardım suçları yönünden;

Oluşa, dosya içeriğine ve gerekçeye göre; sanık ...'ın mağdur ...'i olası kastla yaralama suçundan cezalandırılmasında ve mahkemece sanıklar , ... ve ...'in mağdurlar ... ve ...i yaralama suçlarına yardım eden sıfatıyla katıldıklarının kabul edilmesinde isabetsizlik görülmediğinden, tebliğnamedeki eleştiri düşüncesi benimsenmemiştir.

3-a) Sanık ...'ın mağdurlar ..., ...ve ...i yaralama, mala zarar verme, 6136 sayılı Yasaya aykırılık, sanık ...'ın mağdurlar ... ve ...i yaralamaya yardım, mağdur ...'ı yaralama, mağdur ...'i olası kastla yaralama, sanıklar ... ve ...'ın mağdurlar ... ve ...i yaralamaya yardım, mağdur ...'ı yaralama suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerinin incelenmesinde;

3-a) Sanık ...'ın mağdurlar ..., ...ve ...i yaralama, mala zarar verme, 6136 sayılı Yasaya aykırılık, sanık ...'ın mağdurlar ... ve ...i yaralamaya yardım, mağdur ...'ı yaralama, mağdur ...'i olası kastla yaralama, sanıklar ... ve ...'ın mağdurlar ... ve ...i yaralamaya yardım, mağdur ...'ı yaralama suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerinin incelenmesinde;

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanıkların suçlarının sübutu kabul, oluşa ve kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde suçların nitelikleri tayin, takdire ilişen cezayı azaltıcı sebebinin niteliği takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle değerlendirilip kısmen reddedilmiş, incelenen dosyaya göre bozmaya uyularak verilen hükümlerde isabetsizlik görülmemiş bulunduğundan, sanık ... müdafiinin temel cezada alt sınırdan uzaklaşılmaması, tahrik nedeniyle indirim yapılması, hükmün açıklanmasının geri bırakılması gerektiğine, TCK 87/3 maddesinin önceki halinin lehe olduğuna yönelen, sanık ... müdafiinin mağdurlar ... ve ...i yaralama suçlarında sübuta, mağdurlar ... ve 'i....yaralama suçlarında suç niteliğine, temel cezada alt sınırdan uzaklaşılmaması, hükmün açıklanmasının geri bırakılması ve tahrik nedeniyle indirim yapılmaması gerektiğine vesaireye ilişen, sanık ... müdafiinin sübuta, yasal ve takdiri indirim maddelerinin ve CMK.nun 231 maddesinin uygulanması gerektiğine vesaireye yönelen, sanık ... müdafiinin sübuta, iştirak iradesinin bulunmadığına vesaireye ilişen, katılan ... vekilinin eksik incelemeye, suç niteliğine yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükümlerin tebliğnamedeki düşünce gibi (ONANMASINA),

b) Sanık ...'ın mağdur ...'i olası kastla yaralama suçu yönünden;

Dosya kapsamına göre; sanık ...'ın mağduru yaraladığına dair mahkumiyetine yeterli her türlü şüpheden uzak kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı, mağdurun olayda av tüfeği kullanan Burhan'ın atışı sonucu yaralandığı anlaşılmakla, sanık ...'ın mağdura yönelik yaralama suçundan beraati yerine, yazılı şekilde olası kastla yaralama suçundan mahkumiyetine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi (BOZULMASINA), hükmolunan ceza miktarı ve tutuklulukta geçen süre gözönüne alınarak sanık ... müdafiinin tahliye talebinin reddine, 15.03.2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/17428, Karar No: 2014/10061, Tarih: 21.05.2014

**15. Ceza Dairesi         2012/17428 E.  ,  2014/10061 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2010/222507

MAHKEMESİ : Tekirdağ 1. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 10/03/2010

NUMARASI : 2009/57 (E) ve 2010/50 (K)

SUÇ : Dolandırıcılık

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Sanığın şikayetçi Halit'in köyüne giderek, şikayetçiden bir kamyon samanı 960 TL ye satın aldığı ve karşılığında çek ciro ederek verdiği, şikayetçiye çeki tahsil etmesini, alacağı fazla para için yeniden saman almaya geleceğini söyleyerek köyden ayrıldığı, sanığın başka köye giderek şikayetçi Feyzi'den bir kamyon samanı 850 TL ye satın aldığı ve karşılığında çek ciro ederek verdiği, şikayetçiye çeki tahsil etmesini, alacağı fazla paradan şikayetçilerden Mehmet'e 850.-YTL vermesini ve arta kalan fazla para için de yeniden saman almaya geleceğini söyleyerek köyden ayrıldığı, sanığın yine şikayetçi Mehmet'den bir kamyon samanı 850 TL'ye satın aldığı, karşılığında şikayetçi Feyzi'ye vermiş olduğu çekten tahsil edeceği paradan 850 TL'sini alacağına inandırdığı, kamyona yüklediği samanla köyden ayrıldığı, sanık tarafından verilen çeklerin şikayetçiler tarafından 13/02/2006 tarihinde bankaya ibraz edildiğinde sahte çek olduklarının anlaşıldığı olayda, sanığın bankanın maddi varlıklarından olan çeki kullanmak suretiyle gerçekleşen eyleminin 5237 sayılı TCK'nın 158/1-f maddesinde düzenlenen bankanın aracı kılınması suretiyle dolandırıcılık suçunu oluşturduğu gözetilmeden suç vasfının tayininde yanılgıya düşülerek yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu nedenlerle, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, CMUK'nın 326/son maddesi uyarınca ceza miktarı bakımından kazanılmış hakkın gözetilmesine, 21.05.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9738, Karar No: 2014/14648, Tarih: 25.09.2014

**11. Hukuk Dairesi         2014/9738 E.  ,  2014/14648 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ...(Kapatılan) 15. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 27/11/2013 tarih ve 2012/296-2013/308 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili ve katılma yoluyla davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, ...'ın özelleştirme kapsamına alınması ve 20 ayrı dağıtım şirketine ayrılması kapsamında müvekkili ile davalı arasında 24.07.2006 tarihinde "İşletme Hakkı Devir Sözleşmesi" akdedildiğini, anılan sözleşmenin 7.1, 7.2. 7.3, 7.4, 7.5 ve 7.6 maddelerinde dağıtım faaliyetinin yürütülmesi amacıyla gerçekleştirilen iş ve işlemlerden kaynaklanan sorumluluğun dönemsel olarak paylaştırıldığını, davalının 12.06.2006 tarihinde gerçekleştirdiği işlem nedeniyle açılan dava sonucu müvekkilinin icra dosyasına 2.852,33 TL ödediğini ileri sürerek, bu meblağın ödeme tarihinden itibaren işleyecek avans faiziyle davalıdan rücuen tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacı şirketin özelleştirilmesinin hisse satışı suretiyle gerçekleştirildiğini, İhale Şartnamesi ve Hisse Satış Sözleşmesi hükümleri uyarınca müvekkilinden talepte bulunulamayacağını, ayrıca davacı tarafından düzenlenen devre esas bilanço ile geçmişe yönelik borç ve alacak işlemlerinin kesinleştirildiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, sözleşmeden önce yeraltı kablosu döşenmesi sırasında yola dökülen mucurun kazaya sebebiyet vermesi üzerine açılan dava sonucu, davacının sözleşmeden sonra icra dosyasına 2.852,33 TL ödediği, İşletme Hakkı Devir Sözleşmesinin 7. maddesi uyarınca davacının yaptığı ödemeden davalının sorumlu olduğu, Hisse Devir Sözleşmesinin 9.4 maddesinde hisselerin devralındığı döneme ilişkin olarak İşletme Hakkı Devir Sözleşmesindeki hükümlerin saklı tutulduğu, davalının dava tarihinden önce temerrüde düşürülmediği gerekçesiyle, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili ve katılma yoluyla davacı vekili temyiz etmiştir.

Kararı, davalı vekili ve katılma yoluyla davacı vekili temyiz etmiştir.

1- Davacı tarafından verilen katılma yoluyla temyiz dilekçesinin temyiz defterine kaydedildiği belirlenemediği gibi, temyiz harcının yatırıldığına dair makbuza da dosya içinde rastlanmamıştır. Temyiz dilekçesinin verilme usulü 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu (HUMK)'nun 434. ve 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 365. maddesinde açıklanmış olup, buna göre temyiz dilekçesinin temyiz defterine kayıt ettirilip, temyiz harcının yatırılmış olması gerekmektedir. Davacı tarafından bu işlemler yapılmamış, sadece temyiz dilekçesinin havale ettirilmesi ile yetinilmiştir. Temyiz defterine kayıt ettirilip, harcı alınmayan temyiz dilekçeleri bakımından çözüm getiren 21.05.1985 gün ve 1984/5 Esas, 1985/1 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı (İBK)'nda, harca tabi olmasına rağmen hesap edilip ilgilisinden alınmadan temyiz defterine kaydedilen temyiz dilekçeleri hakkında da HUMK'nın 434/3. maddesinde öngörülen eksik harç ödenmesi ile ilgili işlemin kıyasen uygulanması ve bu durumda temyiz isteminin, temyiz defterine kaydedildiği tarihte yapılmış sayılması gerektiği açıklanmıştır. Buna göre, somut olayda, temyiz defterine kayıt da bulunmadığından, bu İBK’nın uygulanması gerekmediğinden, davacı tarafça bu işlemler yapılmaksızın verilmiş temyiz dilekçesine konu temyiz isteminin reddine karar verilmesi gerekmiştir.

2- Davalı vekilinin temyiz istemine gelince; dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz isteminin REDDİNE, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 74,74 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, alınmadığı anlaşılan 119,00 TL temyiz başvuru harcının ve 25,20 TL başvuru ilam harcının davacıdan alınmasına, 25.09.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/6895, Karar No: 2013/4576, Tarih: 20.03.2013

**11. Ceza Dairesi         2011/6895 E.  ,  2013/4576 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi usul kanununa muhalefet

HÜKÜM : 213 sayılı Yasanın 359/a-2, TCK'nun 62/1. mad 5 ay HC, 51/1, 2 (ERTELEME- 2 yıl denetim süresi )

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma neticelerine uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Ayrıntıları Ceza Genel Kurulunun 19.02.2008 gün ve 346-25 ve 03.02.2009 gün ve 250-13 sayılı kararlarında açıklandığı üzere; 5271 sayılı CMK’nun 231. maddesinde düzenlenen hükmün açıklanmasının geri bırakılması müessesesinin uygulanabilmesi için diğer şartların yanında, suçun işlenmesiyle mağdurun veya kamunun uğradığı zararın, aynen iade, suçtan önceki hale getirme veya tamamen giderilmesi de gerekmektedir. Burada, uğranılan zararlardan kast edilen maddi zararlar olup, manevi zararlar bu kapsamda değerlendirilmemelidir. Maddi zararın bizzat sanık tarafından yerine getirilmesi gerekmeyip, sanık adına onun bilgisi ve rızası tahtında üçüncü kişiler tarafından da tazmin, aynen iade veya eski hale getirme suretiyle giderilmesi de olanaklıdır. Ancak, herhangi bir zararın doğmadığı veya zarar doğurmaya elverişli bulunmayan suçlar yönünden bu koşul aranmayacaktır. Zararın belirlenmesinde hâkim, ceza yargılamasında şahsi hak davasına yer verilmediği gerçeğini de gözönünde bulundurmak koşuluyla, kanaat verici basit bir araştırma yapmalı, hukuk hâkimi gibi gerçek zararı tam anlamıyla saptamaya çalışmamalıdır. Zira 5271 sayılı CMK’nun 231. maddesindeki düzenleme, kişinin ileride hukuk mahkemesinde şahsi hak davası açmasına ve giderilmediğini düşündüğü gerçek zararının saptanarak kalan kısmına da hükmedilmesini isteme yönünden bir engel oluşturmamaktadır. Öte yandan yine ayrıntıları Ceza Genel Kurulunun 22.05.2001 gün ve 99/104 sayılı kararında açıklandığı üzere; defter ve belgelerin gizlenmesi halinde, sağlıklı bir vergi incelemesi yapılamayacağı açıktır. Vergi denetimi olanağını kaldıran bu halde artık somut bir vergi ziyaının tespiti olanağı da ortadan kalkmaktadır. O halde, mükellefin sorumluluğunu kaldıracak olan ve 213 sayılı Yasanın 13. maddesinde düzenlenen durumlarda veya kastı ortadan kaldıran diğer hallerin kanıtlanması dışında, vergi ziyaının varlığının kabulü de zorunludur. Bir başka anlatımla yukarıda değinilen haller dışında mefruz (soyut) vergi ziyaı bulunduğu kabul edilmeli, müspet (somut) vergi ziyaının varlığı aranmamalıdır. Kaldı ki, 29.07.1998 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren 4369 sayılı Yasa ile 213 sayılı Yasada yapılan değişiklikler ile vergi kaçakçılığı suçlarında “vergi ziyaının varlığı” suçun unsuru olmaktan çıkarılmış ve defter ve belgeleri gizleme halinde, suçun oluştuğu hükme bağlanmıştır.

İncelenen dosya içeriğine göre; 2006 takvim yılına ilişkin defter ve belgelerini vergi incelemesine esas olmak üzere vaki istem üzerine merciine teslim etmediğinden bahisle eylemine uyan 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 359/a-2. maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılan sanık hakkında düzenlenen vergi inceleme raporlarında somut bir zarara yer verilmediği, ancak defter ve belgelerin incelemeye ibraz edilmemesinden dolayı, geçmiş dönemlere ilişkin gelir vergisi ile katma değer vergisi beyanları yeniden hesaplanmak suretiyle, bu vergiler tarh edilerek bunlara bağlı bir kısım cezalara hükmedildiği, bir başka ifade ile tarh edilen bu vergi ve cezaların eylemden doğan zarar niteliğinde bulunmadıkları anlaşılmaktadır. Şu halde sanığın vaki eylemi nedeniyle CMK'nun 231. maddesinde düzenlenen hükmün açıklanmasının geri bırakılması müessesesinin uygulanmasına engel oluşturabilecek somut bir zararın meydana geldiğinin kanıtlanamadığı gözetilmeden, sanığın halen vergi borcunu ödememesi nedeniyle koşulları bulunmadığından bahisle yazılı şekilde hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 20.03.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/23930, Karar No: 2019/7963, Tarih: 07.05.2019

**19. Ceza Dairesi         2019/23930 E.  ,  2019/7963 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 4733 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Olay tutanağı ve dosya kapsamına göre;sanığın içinde bulunduğu araçta 9 karton kaçak sigara ele geçirildiği ve sanığın sigaraları arkadaşları ile birlikte üçer karton alarak içmek için bulundurduğunu , ticari amacının bulunmadığını savunduğu anlaşılmakla; ele geçen sigaraların ticari maksatla bulundurulduğuna ilişkin sanığın mahkumiyetine yeter, her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil elde edilemediği gözetilerek beraat yerine yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

Kanuna aykırı, sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden tebliğnameye uygun olarak, HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca, BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 07.05.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/20639, Karar No: 2017/676, Tarih: 31.01.2017

**19. Hukuk Dairesi         2016/20639 E.  ,  2017/676 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Mahkemece verilen direnme kararının 6763 Sayılı Yasanın 45. md. ile 6100 Sayılı HMK'ya eklenen geçici 4. madde çerçevesinde Dairemizce yeniden yapılan incelemesi sonucunda dosya incelendi, gereği görüşüldü.

KARAR

Dairemizin 09/04/2014 tarih 2014/3658 Esas 2014/6838 Karar sayılı bozma ilamına karşı mahkemece direnilmesi üzerine verilen direnme kararı davacı vekili tarafından süresi içinde temyiz edilmiştir.

6100 sayılı HMK’ya 6763 Sayılı Kanun’un 45. maddesi ile eklenen Geçici 4. madde hükmü gereğince Dairemizce yeniden yapılan inceleme sonucunda Dairemizin bozma kararının usul ve kanuna uygun olduğu anlaşıldığından direnme kararına ilişkin dosyanın temyiz incelemesi için Yargıtay Hukuk Genel Kuruluna gönderilmesine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle dosyanın Hukuk Genel Kurulu'na gönderilmek üzere Yüksek Birinci Başkanlığa sunulmasına, 31/01/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/7429, Karar No: 2018/1338, Tarih: 25.01.2018

**22. Hukuk Dairesi         2017/7429 E.  ,  2018/1338 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraflar vekillerince istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili,davacının davalıya ait işyerinde 13/07/2014 tarihinde tır şoförü olarak çalışmaya başladığını, iş sözleşmesinin 26/12/2012 tarihinde haklı nedene dayalı olarak feshetmesine dek devam ettiğini, davalı ile aralarındaki anlaşma gereği, ücretinin garanti ücret olarak asgari ücret ve buna ilaveten yurtdışına yaptığı her sefer için 230 Avro olarak belirlendiğini, her ay 4-5 sefer yaptığını, buna göre ücretinin (asgari ücret + 920/1150 Avro) olarak oluşmasına rağmen Sosyal Güvenlik Kurumu bildirimlerinin eksik ücret üzerinden gerçekleştirildiğini, bu nedene dayalı olarak iş sözleşmesini haklı nedenle feshettiğini,davanın belirsiz alacak davası olduğunu belirterek kıdem tazminatı ve yıllık izin alacağının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının taraflar arasında imzalanan 12/07/2014 tarihli iş sözleşmesi ile çalışmaya başladığını, iş sözleşmesinin davacı tarafından feshedildiğini, davacı ile aralarındaki iş sözleşmesi gereği ücretinin asgari ücret ve buna ilaveten ödenen harcırah olarak belirlendiğini,buna göre ücretlerinin ve harcırahlarının muntazam olarak ödendiğini, garanti ücret dışında ödenen miktarın sefer başına ödenen bir bedel olmadığını,buna göre yapılan bildirimlerin gerçeği yansıttığını belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, yapılan yargılama sonucunda toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak,yazılı gerekçe ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar, taraflarca temyiz edilmiştir.

Taraflar arasında öncelikle çözümlenmesi gereken uyuşmazlık, davanın belirsiz alacak davası türünde açılabilmesi için gerekli şartları taşıyıp taşımadığı noktasında toplanmaktadır.

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 107. maddesiyle, mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nda yer almayan yeni bir dava türü olarak belirsiz alacak ve tespit davası kabul edilmiştir.

6100 sayılı Kanun'un 107. maddesine göre,

"(1) Davanın açıldığı tarihte alacağın miktarını yahut değerini tam ve kesin olarak belirleyebilmesinin kendisinden beklenemeyeceği veya bunun imkânsız olduğu hâllerde, alacaklı, hukuki ilişkiyi ve asgari bir miktar ya da değeri belirtmek suretiyle belirsiz alacak davası açabilir.

(2) Karşı tarafın verdiği bilgi veya tahkikat sonucu alacağın miktarı veya değerinin tam ve kesin olarak belirlenebilmesinin mümkün olduğu anda davacı, iddianın genişletilmesi yasağına tabi olmaksızın davanın başında belirtmiş olduğu talebini artırabilir.