muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/2990, Karar No: 2024/11495, Tarih: 12.12.2024

**7. Ceza Dairesi         2024/2990 E.  ,  2024/11495 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Hâkimliği

SAYISI : 2023/63 D.İş

SUÇ : 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Kanunu'na muhalefet

KARAR : Kovuşturmaya yer olmadığına dair karara itirazın reddi

KANUN YARARINA BOZMA YOLUNA BAŞVURAN : Adalet Bakanlığının istemi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması

Şüpheli hakkında 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Kanunu'na muhalefet suçundan yapılan soruşturma sonucunda; Terme Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 08.08.2022 tarihli ve 2022/591 soruşturma, 2022/1485 sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair karara karşı şikâyetçi vekili tarafından yapılan itirazın, Çarşamba Sulh Ceza Hâkimliğinin 09.01.2023 tarihli ve 2023/63 Değişik İş sayılı kararıyla kesin olarak reddine karar verildiği belirlenmiştir.

Adalet Bakanlığının, 13.03.2024 tarihli kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 04.04.2024 tarihli ve KYB-2024/38951 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Dairemize gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 04.04.2024 tarihli ve KYB-2024/38951 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

"...Dosya kapsamından; müşteki şirketin ''Solidworks'' isimli yazılımın eser ve lisans hakkı sahibi olduğu, söz konusu yazılımın, şüphelilerin ortağı oldukları ....Makina Sanayi ve Limited Şirketinin bilgisayarlarına izinsiz yüklendiğinin ve işletmelerinde üretim için lisanssız olarak kullanıldığının tespiti amacıyla Terme 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2020/15 D.iş sayılı dosyasında dava açıldığı, bu dosyaya sunulan 09/07/2020 tarihli bilirkişi raporu ile anılan şirket bilgisayarlarında haksız ve lisanssız yazılım kullanımının tespit edildiği, bu nedenle şüpheliler hakkında suç duyurusunda bulunulduğu;

5846 sayılı Kanunun 71. maddesinde düzenlenen manevi, mali veya bağlantılı haklara tecavüz suçu sebebi ile soruşturma ve kovuşturma yapılmasının şikayete tabi olduğunun anılan Kanunun 75. maddesinde düzenlendiği, her ne kadar Terme Cumhuriyet Başsavcılığınca yapılan soruşturma sonucunda müştekinin iddiasına konu eylemin gerçekleştiğinin 09/07/2020 tarihli bilirkişi raporu ile müşteki tarafça öğrenilmesine rağmen şikayetin yasal süresi içerisinde yapılmadığından bahisle şüpheli hakkında kovuşturmaya yer olmadığına karar verilmiş ise de; 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 73. maddesinde yer alan (1) Soruşturulması ve kovuşturulması şikayete bağlı olan suç hakkında yetkili kimse altı ay içinde şikayette bulunmadığı takdirde soruşturma ve kovuşturma yapılamaz." şeklindeki düzenlemeye ve 5271 sayılı Kanun'un "elektronik işlemler" başlıklı 38/A maddesinde yer alan,

"(1) Her türlü ceza muhakemesi işlemlerinde Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) kullanılır. Bu işlemlere ilişkin her türlü veri, bilgi, belge ve karar, UYAP vasıtasıyla işlenir, kaydedilir ve saklanır.

"(1) Her türlü ceza muhakemesi işlemlerinde Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) kullanılır. Bu işlemlere ilişkin her türlü veri, bilgi, belge ve karar, UYAP vasıtasıyla işlenir, kaydedilir ve saklanır.

(2) Kanunlarda gösterilen istisnalar hariç olmak üzere, dosyalar güvenli elektronik imza kullanılarak UYAP’tan incelenebilir ve her türlü ceza muhakemesi işlemi yapılabilir.

3) Bu Kanun kapsamında fiziki olarak hazırlanması öngörülen her türlü belge ve karar elektronik ortamda düzenlenebilir, işlenebilir, saklanabilir ve güvenli elektronik imza ile imzalanabilir.

(4) Güvenli elektronik imza ile imzalanan belge ve kararlar diğer kişi veya kurumlara elektronik ortamda gönderilir. Güvenli elektronik imza ile imzalanarak gönderilen belge veya kararlar, gerekmedikçe fiziki olarak ayrıca düzenlenmez ve ilgili kurum ve kişilere gönderilmez.

(5) Elektronik imzalı belgenin elle atılan imzalı belgeyle çelişmesi halinde UYAP’ta kayıtlı olan güvenli elektronik imzalı belge geçerli kabul edilir.

(6) Güvenli elektronik imza ile imzalanan belge ve kararlarda, mühürleme işlemi ile kanunlarda birden fazla nüshanın düzenlenmesini öngören hükümler uygulanmaz.

(7) Zorunlu nedenlerle fiziki olarak düzenlenmiş belge veya kararlar, yetkili kişilerce taranarak UYAP’a aktarılır ve gerektiğinde ilgili birimlere elektronik ortamda gönderilir.

(8) Elektronik ortamdan fiziki örnek çıkartılması gereken hallerde tutanak veya belgenin aslının aynı olduğu belirtilerek hâkim, Cumhuriyet savcısı veya görevlendirilen yetkili kişi tarafından imzalanır ve mühürlenir.

(9) Elektronik ortamda yapılan işlemlerde süre gün sonunda biter.

(10) Yargı birimlerinin ihtiyaç duyduğu nüfus, tapu, adlî sicil kaydı gibi dış bilişim sistemlerinden UYAP vasıtasıyla temin edilen bilgi, belge ve kayıtlar, zorunlu olmadıkça ayrıca fiziki olarak istenilmez. UYAP’tan dış bilişim sistemlerine gönderilen bilgi ve belgeler ayrıca zorunlu olmadıkça fiziki ortamda gönderilmez.

(11) Ceza muhakemesi işlemlerinin UYAP’ta yapılmasına dair usul ve esaslar, Adalet Bakanlığı tarafından çıkarılacak yönetmelikle düzenlenir" şeklindeki açıklamalar ile;

Benzer bir olay sebebiyle Yargıtay 1. Ceza Dairesinin 07/02/2022 tarihli ve 2022/272 esas, 2022/897

(11) Ceza muhakemesi işlemlerinin UYAP’ta yapılmasına dair usul ve esaslar, Adalet Bakanlığı tarafından çıkarılacak yönetmelikle düzenlenir" şeklindeki açıklamalar ile;

Benzer bir olay sebebiyle Yargıtay 1. Ceza Dairesinin 07/02/2022 tarihli ve 2022/272 esas, 2022/897

karar sayılı ilâmında yer alan ''müşteki Şirin Şirin vekilinin UYAP sistemi üzerinden gönderdiği 11.02.2020 tarihli şikayet dilekçesinde şüpheli ... hakkında 11.08.2019 tarihinde müştekiyi yaraladığından bahisle şikayet bildiriminde bulunduğu anlaşılmıştır. 5237 sayılı TCK’nin 73. maddesindeki 6 aylık şikayet süresi geçmeden yapılan şikayet nedeniyle Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından soruşturmaya devam edilmesi gerekirken şikayetin süresinden sonra yapıldığından bahisle kovuşturmaya yer olmadığına karar verilmesi ve vaki itirazın merciince reddedilmesinde isabet görülmemiştir.'' şeklindeki açıklamalar nazara alındığında, müşteki vekilinin 21/09/2020 tarihinde Uyap üzerinden Terme Cumhuriyet Başsavcılığına suç duyurusunda bulunduğu dikkate alındığında, şikayetin süresinde yapıldığı gözetilmeden, itirazın kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmemiştir." şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

UYAP üzerinden yapılan incelemede, şikâyetçi Dassault Systemes Solıdworks Corporatıon vekilinin 21.09.2020 tarihinde UYAP üzerinden şikâyet dilekçesi sunmuş olduğu anlaşılmış ise de, 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Kanunu'nun 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Kanun ile değişik soruşturma ve kovuşturma usulünü düzenleyen 75 inci maddesindeki "71 ve 72 nci maddelerde sayılan suçlardan dolayı soruşturma ve kovuşturma yapılması şikâyete bağlıdır. Yapılan şikâyetin geçerli kabul edilebilmesi için hak sahiplerinin veya üyesi oldukları meslek birliklerinin haklarını kanıtlayan belge ve sair delilleri Cumhuriyet Başsavcılığına vermeleri gerekir. Bu belge ve sair delillerin şikâyet süresi içinde Cumhuriyet Başsavcılığına verilmemesi halinde kovuşturmaya yer olmadığı kararı verilir.” şeklindeki düzenleme uyarınca, şikâyetçi vekilinin suça konu yazılım ile ilgili olarak 6 aylık kanunî şikâyet süresi içerisinde hak sahipliğine ilişkin hukuken geçerli belgeleri ibraz edip etmediği hususunun da dikkate alınması gerektiği belirlenerek yapılan incelemede;

Kanun yararına bozma müessesesinin uygulanmasında, 5271 sayılı Kanun'un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrasındaki "Yargıtayın ceza dairesi ileri sürülen nedenleri yerinde görürse, karar veya hükmü kanun yararına bozar." şeklindeki düzenleme esas alınarak, kanun yararına bozma incelemesi, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının ihbarnamesindeki istem ve gerekçe ile sınırlı olduğu cihetle, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının ihbarnamesindeki talep yerinde görüldüğünden istemin kabulüne karar vermek gerekmiştir.

III. KARAR

1.Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

III. KARAR

1.Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2.Çarşamba Sulh Ceza Hâkimliğinin 09.01.2023 tarihli ve 2023/63 D. İş sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair karara itirazın reddine ilişkin kararının 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (a) bendi uyarınca müteakip işlemlerin yapılması için dava dosyasının, Hâkimliğine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 12.12.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/28745, Karar No: 2015/8818, Tarih: 22.04.2015

**5. Hukuk Dairesi         2014/28745 E.  ,  2015/8818 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Saray(Tekirdağ) Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 28/05/2014

NUMARASI : 2013/220-2014/222

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın görev yönünden reddine dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı ile davalılardan DSİ Genel Müdürlüğü vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı ile davalılardan DSİ vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelerden dava konusu taşınmazın yol, park ve dere taşkın alanında kaldığı ancak, taşınmaza fiilen el atılmadığı anlaşılmıştır.

11.06.2013 tarihinde yürürlüğe giren 6487 sayılı Yasanın 21. maddesi ile Kamulaştırma Kanununun geçici 6. maddesinde yapılan değişiklik ile; “Uygulama imar planlarında umumi hizmetlere ve resmî kurumlara ayrılmak suretiyle veya ilgili kanunların uygulamasıyla tasarrufu kısıtlanan taşınmazlar hakkında, 3/5/1985 tarihli ve 3194 sayılı İmar Kanununda öngörülen idari başvuru ve işlemler tamamlandıktan sonra idari yargıda dava açılabilir. Bu madde hükümleri karara bağlanmamış veya kararı kesinleşmemiş tüm davalara uygulanır.” hükmü getirilmiştir.

Öte yandan Anayasa Mahkemesi’nin 25.09.2013 gün 2013/93 Esas, 2013/101 Karar sayılı ilamında da; “Kamulaştırmasız el atmadan söz edilebilmesi için taşınmaz zilyetliğinin idareye geçmesi ve taşınmazın fiilen kamu hizmetine tahsis edilmiş olması gerektiği; imar kısıtlamalarında taşınmazın zilyetliğinin malikte kalmaya devam etmekte olup, yalnızca malikin tasarruf yetkisinin, ilgili mevzuattan kaynaklanan bazı kısıtlamalara maruz kaldığı, bu nedenle imar kısıtlamalarından kaynaklanan tazminat davalarının idari yargıda açılabileceği” kabul edilmiştir.

Açıklanan nedenlerle mahkemece dava dilekçesinin görev yönünden reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

Dava açıldıktan sonra söz konusu yasa ile mahkeme görevsiz hale geldiğinden,

Davalılar yerine vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru değilse de; bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden,

Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının (4. Bendinin) çıkartılmasına,

Hükmün böylece DÜZELTİLEREK ONANMASINA, davacı ile davalılardan DSİ Genel Müdürlüğü'nden peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 22.04.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/16766, Karar No: 2016/4338, Tarih: 22.03.2016

**3. Hukuk Dairesi         2015/16766 E.  ,  2016/4338 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK(TİCARET) MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki kayıp kaçak bedelinin iadesi davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili dava dilekçesinde; davalı idarenin, abone olan müvekkilinden kayıp kaçak bedeli adı altında tahsilat yaptığını ve bu tahsilatın haksız olduğunu beyan ederek, şimdilik 33950 TL kayıp kaçak bedelinin tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın reddine yönelik olarak verilen 10/04/2013 tarihli hükmün, davacı vekili tarafından temyizi üzerine, Dairemizin 2013/11268 Esas- 2013/14615 Karar sayılı ilamı ile, "Taraflar arasındaki uyuşmazlık, elektrik faturalarına yansıtılan kayıp kaçak bedelinin tüketiciden alınıp alınamayacağı hususundadır. Kayıp-kaçak miktarı, dağıtım sistemine giren enerji ile dağıtım sisteminde tüketicilere tahakkuk ettirilen enerji miktarı arasındaki farkı göstermektedir. Yani Kayıp-kaçak bedeli elektrik sisteminde ortaya çıkan teknik ve teknik olmayan kaybın maliyetinin kayıp-kaçak hedefi oranları ölçüsünde karşılanabilmesi amacıyla belirlenen bir bedeldir. 4628 Sayılı Elektrik Piyasası Kanunu’nun 4 üncü maddesinin 2 nci fıkrasında Kurum’un “Bu Kanunda yer alan fiyatlandırma esaslarını tespit etmekten sorumlu olduğu” belirtilmektedir. Buna göre Enerji Piyasası Düzenleme Kurulu elektrik faturalarında bulunacak ve ücretlendirilecek tarife unsurlarını belirleme yetkisine sahiptir. Kayıp-kaçak bedeli, Kurumun Kanunun kendisine verdiği yetki çerçevesinde ve Kanunun temel amaçlarına uygun şekilde belirlediği bir bedeldir. Söz konusu bedeli belirlemek üzere alınan Kurul Kararı Kurumun bir düzenleyici işlemi olarak tüm tüzel ve gerçek kişileri bağlayıcı niteliği haizdir. Tarifelerin uygulanması, lisans sahibi şirketler bakımından yasal bir zorunluluktur. Lisans sahibi şirketler, tarifeyi değiştiremeyeceği gibi, tarifede yer almayan bir bedeli de tahsil edemez veya düzenlenen tarifeler kapsamında belirlenmiş bir bedeli de tahsil etmeme gibi bir davranışta bulunamazlar.

./..

-2-

Bu sebeple, perakende satış lisansı sahibi dağıtım şirketlerinin tarifeleri uygulayıp uygulamama ve kayıp-kaçak bedelini tahsil edip etmeme gibi bir inisiyatifi bulunmamaktadır. Tarifelere uyma yükümlülüğünün bir gereği olarak kayıp-kaçak bedeli perakende satış tarifesinin bir unsuru olarak faturalarda yer almaktadır. Bu nedenle, dağıtım şirketlerinin söz konusu karara aykırılık teşkil edecek bir işlemde bulunmaları mümkün değildir.

Bu ilkeler uyarınca, davacıdan kayıp kaçak bedelinin tahsil edilmesinde bir isabeksizlik görülmemektedir.

Bu ilkeler uyarınca, davacıdan kayıp kaçak bedelinin tahsil edilmesinde bir isabeksizlik görülmemektedir.

Ancak; dosyada mevcut Mart/2013 tarihli bilirkişi heyet raporunda " EPDK kurul kararlarına göre, 21 bölge için kayıp kaçak bedellerinin ayrı ayrı belirlendiği, Trakya bölgesi için % 7.70 oranının tespit edildiği, halbuki davalı ... idaresi tarafından kayıp kaçak bedeli tahsil edilirken daha yüksek oranların uygulandığının " belirtildiği görülmüştür.

Öyle ise mahkemece, bu ilkeler gözetilerek bilirkişi heyetinden ek rapor alınıp, davacıdan tahsil edilen kayıp kaçak bedelinin, EPDK kurul kararı gereği belirlenen orana uygun olup olmadığı, böylelikle de, yapılan tahsilatın fazla olup olmadığının net bir şekilde belirlenmesinden sonra, yapılacak yargılama sonucu hasıl olacak durum neticesinde bir karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde hüküm tesisi bozmayı gerektirmiştir." gerekçesi ile bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece, bozma ilamına uyulmasına karar verilerek yeniden yapılan yargılama neticesinde, davanın kısmen kabulü ile; 1.191,93-TL'sının 10.05.2011 tarihinden, 2.164,33-TL'sının 10.06.2011 tarihinden, 1.605,38-TL'sının 11.07.2011 tarihinden, 3.122,20-TL'sının 10.08.2011 tarihinden, 1.964,56-TL'sının 12.09.2011 tarihinden, 3.109,60-TL'sının 10.10.2011 tarihinden, 3.270,30-TL'sının 10.11.2011 tarihinden, 2.432,99-TL'sının 12.12.2011 tarihinden, 3.229,75-TL'sının 10.01.2012 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davacıdan alınarak davalıya verilmesine, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiş, hüküm davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, tarafların sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak, somut olayda mahkemece, davacıya iadesine karar verilen toplam alacağın, dava tarihinden itibaren yasal faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmesi gerekirken, dava tarihinden önce temerrüde düşürülmediği anlaşılan davalı aleyhine olacak şekilde, her bir alacak miktarına ödeme tarihinden itibaren yasal faiz yürütülmesi doğru değilse de, bu hususun düzeltilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden; hüküm fıkrasının 1. bendinin hükümden çıkarılarak yerine "2011 yılı nisan ve aralık dönemleri elektrik faturalarında tahsil edilen toplam 22.091,04 TL kayıp kaçak bedelinin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile davalıdan alınarak davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin istemin reddine" ifadesinin ifadesinin yazılması suretiyle hükmün düzeltilmesine ve düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 22.03.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/7967, Karar No: 2007/10093, Tarih: 10.07.2007

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2007/7967 E.  ,  2007/10093 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescil davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı ... Yönetimi ile davalı gerçek kişiler tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı ... Yönetimi, ... İlçesi, ... Köyü 423 parsel sayılı taşınmazın bir kısmının yörede 1948 yılında yapılan ve kesinleşen orman kadastro sınırları içinde kaldığını, davalı adına olan tapu kaydının iptali ve orman niteliği ile Hazine adına tescilini, bu kısma davalıların elatmasının önlenmesini istemiştir. Mahkemece, davanın kabulüne, çekişmeli parselin (A) ile işaretli 603 m2'sine ait tapunun iptali ile orman niteliğinde Hazine adına tesciline, bu bölüme davalıların elatmasının önlenmesine, kalan kısmın tapu maliki üzerinde bırakılmasına karar verilmiş, hüküm davacı ... Yönetimi ve davalı gerçek kişiler tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, kesinleşen orman kadastrosu sınırları içinde kalan tapu kaydının iptal ve tesciline ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yörede ilk orman kadastrosu 1948 yılında yapılmış ve kesinleşmiştir. Daha sonra 1975 yılında ilk tahdidin aplikasyonu ve 1744 Sayılı Yasa ile değişik 2. madde, 1997 yılında da 3302 Sayılı Yasa ile değişik 2/B uygulamaları yapılmış ve bu çalışmalar da dava tarihinden önce kesinleşmiştir.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye ve çekişmeli taşınmazın, uzman orman bilirkişi tarafından kesinleşmiş orman tahdit haritasına dayalı olarak yöntemine uygun biçimde yapılan uygulama ve araştırmada kısmen orman tahdidi içinde, kısmen kesinleşen 2. madde alanında kalan yerlerden olduğu anlaşıldığına ve yazılı biçimde hüküm kurulmasında bir isabetsizlik bulunmadığına göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenlere ayrı ayrı yükletilmesine 10/07/1007 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/5233, Karar No: 2014/17327, Tarih: 15.10.2014

**6. Ceza Dairesi         2012/5233 E.  ,  2014/17327 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanık ... vekilinin usulüne uygun biçimde yüzüne karşı tefhim edilen hükmü, yasal süreden sonra temyiz ettiği anlaşıldığından; talebinin, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre suçun sanıklar tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Türkiye Cumhuriyeti Anayasa’sının 90. maddesinin son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin 6/3-c maddesi ışığında, 5271 sayılı CMK'nın 150, 234 ve 239. maddeleri ile 5320 sayılı Yasanın 13. maddesine dayanılarak hazırlanan, Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafi ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 8. maddesi gereğince, sanık için baro tarafından görevlendirilen zorunlu savunman ücretlerinin sanıktan alınmasına hükmedilemeyeceği, bu ücretlerin Adalet Bakanlığı bütçesinde bu amaçla ayrılan ödenekten karşılanacağı gözetilmeden, yazılı şekilde zorunlu savunman ücretinin sanıktan alınmasına hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla CMUK’nın 322.maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından yargılama giderlerinin tahsiline ilişkin bölümden sanıklar hakkında hükmolunan “200 TL zorunlu savunman gideri ile 16 TL yargılama giderinin ” çıkarılarak, eleştiri dışında diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 15.10.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.