muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/5607, Karar No: 2009/13780, Tarih: 23.06.2009

**12. Hukuk Dairesi         2009/5607 E.  ,  2009/13780 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 3. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 31/12/2008

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Borçluların icra mahkemesine başvurusu takibin kesinleşmesinden sonraki dönemde yapılan protokol nedeni ile takibin talikine ilişkindir. İİK.nun 71/1. maddesi gereğince borçlu, “takibin kesinleşmesinden sonraki devrede” borcun ve fer’ilerinin itfa edildiğini yahut alacaklının kendisine bir mühlet verdiğini noterden tasdikli veya imzası ikrar edilmiş bir belge ile ispat ederse, takibin iptal veya talikini her zaman icra mahkemesinden isteyebilir.

Somut olayda, borçluların ödeme iddiasına dayanak yaptığı ve alacaklı vekilince de kabul edilen taraflar arasında düzenlenmiş olan 23.09.2008 tarihli protokolde, takibe konu borcun, borçlunun 3.kişi nezdinde doğacak alacaklarının temliki ve iki adet bono verilmek suretiyle ödenmesi konusunda anlaşılmış, borcun ödenmemesi halinde ödenmeyen miktar üzerinden alacaklının takibine devam edeceği kararlaştırılmıştır. Borçlu tarafından protokole uygun olarak temlik işlemi yapılmış ve bonolar alacaklıya teslim edilmiş ise de, protokol kapsamında verilen 01.10.2008 vade tarihli bono bedelinin ödendiğine ilişkin her hangi bir ödeme belgesi sunulmamıştır. Alacaklı vekili de anılan bono bedelinin ödenmemesi nedeni ile takibe devam ettiklerini bildirmiştir. Protokol uyarınca temlik işlemi yapılmış ve bonolar alacaklıya teslim edilmiş ise de 01.10.2008 vade tarihli bono bedelinin ödenmemesi nedeniyle protokol şartlarının ihlal edildiği görülmüştür. Bu durumda artık protokol geçersiz hale geldiğinden alacaklının icra takibine devam etmesinde yasaya aykırılık yoktur.

O halde mahkemece, şikayetin reddi yerine yazılı gerekçe ile takibin durdurulması yönünde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ  : Alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 23.06.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/2399, Karar No: 2022/6885, Tarih: 11.10.2022

**11. Hukuk Dairesi         2021/2399 E.  ,  2022/6885 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : DİYARBAKIR BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 6. HUKUK DAİRESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada Batman 2. Asliye Hukuk Mahkemesince verilen 10.01.2020 tarih ve 2019/339 E. - 2020/31 K. sayılı kararın taraf vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf istemlerinin reddine-kabulüne dair Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi'nce verilen 10.12.2020 tarih ve 2020/1663 E. - 2020/1176 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçeler, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, Tarımsal Amaçlı Kooperatiflere Kullandırılacak Kredilere İlişkin Yönetmelik kapsamında Tarım ve Köy İşleri Bakanlığı bütçesine konulan ödenekten karşılanan ''Ortakların Mülkiyetinde Uygulanmak Üzere S.S Batman-Beşiri-İnpınar Tarımsal Kalkınma Kooperatifi 300 Başlık Damızlık Sığır Yetiştiriciliği (50 Aile X 6 Baş/Aile) Projesi''nden yararlanan davalı ... ile müvekkili banka arasında 04/09/2006 tarihinde, ''Ortaklar Mülkiyetinde Proje Uygulayan Kooperatiflerin Ortaklardan Alınan Taahhütname ve Borçlanma Sözleşmesidir'' başlıklı ortaklar sözleşmesi imzalandığını, sözleşmede davalı ...'un asıl borçlu, diğer davalıların ise müşterek ve müteselsil kefil olduklarını, sözleşmenin 16. maddesine göre kullanılan kredinin belli vadelerde geri ödenmesi gerektiğini, ancak davalıların sözleşme uyarınca üstlendikleri edimleri yerine getirmediğini ileri sürerek, 72.875,10 TL’nin (33.182,06 TL asıl alacak; 39,693,04 TL işlemiş faiz) dava tarihinden itibaren asıl alacağa işleyecek yasal faiziyle birlikte davalılardan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalılar vekili, davacı ile davalılar arasında imzalanan bir sözleşme ve taahhütname olmadığı gibi davacının sunduğu sözleşmede de imza bulunmadığını, davalıların davacıdan böyle bir kredi kullanmadığını, sözleşmedeki kefilliğin de yasada aranan şartlara uygun olmadığını, alacağın zamanaşımına uğradığını, faiz talebinin de fahiş olduğunu, Bakanlık tarafından Proje kapsamında teslim edilen hayvanlarda brucella hastalığı çıktığını, köyün karantinaya alındığını, Bakanlık tarafından hastalıklı hayvanların teslim edilmesi sebebiyle davalıların zarara uğradığını, ortaklar sözleşmesi imzalandığında öngörülemeyen bu durum nedeniyle davalılardan ifanın istenilmesinin dürüstlük kuralına aykırı olduğunu, sözleşme şartlarının davalılar aleyhine değiştiğini ve sözleşmenin geçersiz hale geldiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

İlk Derece Mahkemesince, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, taraflar arasındaki sözleşmenin 04/09/2006 tarihinde imzalandığı, davanın 10/06/2019 tarihinde açılmış olduğu, davacının bu süre içerisinde zamanaşımını kesen herhangi bir işlemde bulunmadığı, ayrıca tarafların imzalamış olduğu kredi sözleşmesi incelendiğinde, her ne kadar kredi sözleşmesinin iki yıl ödemesiz olarak yapıldığı görülmüş ise de, kredi sözleşmesinin ikinci yılında 31/08/2008 tarihinde 1.191,00 TL ödeme yapılacağının kararlaştırıldığı, 31/08/2008 tarihinden dava tarihine kadar da 10 yıllık sürenin dolduğu, dava konusu alacağın zamanaşımına uğradığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Karara karşı taraf vekilleri tarafından istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

İstinaf mahkemesince yapılan yargılama sonucunda, 26/07/2001 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Tarımsal Amaçlı Kooperatiflere Kullandırılacak Kredilere İlişkin Yönetmelik kapsamında, Tarım ve Köy İşleri Bakanlığı bütçesine konulan ödenekten karşılanmak üzere ''Ortakların Mülkiyetinde Uygulanmak Üzere S.S Batman-Beşiri-İnpınar Tarımsal Kalkınma Kooperatifi 300 Başlık Damızlık Sığır Yetiştiriciliği (50 Aile X 6 Baş/Aile) Projesi''nin uygulandığı, bu proje kapsamında Bakanlık ve davacı banka arasında imzalanan Protokol uyarınca projeden faydalanan kooperatif ortaklarından olan davalı ... ile davacı arasında 04/09/2006 tarihinde ''Ortaklar Mülkiyetinde Proje Uygulayan Kooperatiflerin Ortaklardan Alınan Taahhütname ve Borçlanma Sözleşmesidir'' başlıklı ortaklar sözleşmesi imzalandığı, sözleşmede davalı ...'un asıl borçlu, diğer davalıların ve dava dışı S.S Batman-Beşiri-İnpınarı Tarımsal Kalkınma Kooperatifi'nin ise müşterek ve müteselsil kefil olduğu, sözleşme ile davacı banka tarafından davalı asıl borçlu ...'a 23.820,00 TL kredi tahsis edildiği, sözleşmeyle, birinci yıl olan 2007 yılında geri ödeme yapılmayacağı, ikinci yıl olan 2008 yılında ise 31/08/2008 vade tarihinde 1.191,00 TL faiz ödemesi yapılacağının kararlaştırıldığı, dosya kapsamında davalılar tarafından yapılan herhangi bir ödemeye rastlanmadığı, sözleşmedeki ödeme planında belirtilen ilk ödeme faiz ödemesi olup tarihinin 31/08/2008 olduğu, ilk ödeme tarihi olan 31/08/2008 tarihinin üzerine gerek sözleşmenin 3. maddesi gerekse de Tarımsal Amaçlı Kooperatiflere Kullandırılacak Kredilere İlişkin Yönetmeliğin 16. maddesi uyarınca üç aylık bekleme süresinin eklenmesi ile vade tarihinin 30/11/2008 olduğu ve alacağın bu tarihte muaccel hale geldiği, bu hale göre, on yıllık zamanaşımı süresinin 01/12/2008 tarihinden itibaren işlemeye başlayacağı ve davanın açıldığı 10.06

. maddesi gerekse de Tarımsal Amaçlı Kooperatiflere Kullandırılacak Kredilere İlişkin Yönetmeliğin 16. maddesi uyarınca üç aylık bekleme süresinin eklenmesi ile vade tarihinin 30/11/2008 olduğu ve alacağın bu tarihte muaccel hale geldiği, bu hale göre, on yıllık zamanaşımı süresinin 01/12/2008 tarihinden itibaren işlemeye başlayacağı ve davanın açıldığı 10.06.2019 tarihi itibariyle zamanaşımı süresinin dolduğu, mahkemenin alacağın zamanaşımına uğradığına ilişkin tespiti sonuç olarak doğru ise de Yönetmelik ve sözleşmenin ilgili maddeleri uyarınca üç aylık bekleme süresine göre muacceliyet tarihinin belirlenmemesinin doğru olmadığı, davacı yanca, dava konusu alacağa ilişkin olarak icra takibi başlatıldığı ve mahkemece bu hususun araştırılmadığından bahisle istinafa başvurulmuşsa da, dava dilekçesinde icra takibi yapıldığı belirtilmediği gibi replik dilekçesinde de herhangi bir icra dosya numarası bilgisi sunulmadığı, keza 18/10/2019 tarihli duruşmada verilen süre içerisinde dosya numarası bildirilmediği, bu hale ve taraflarca getirilme ilkesine göre, davacı tarafça bilgileri sunulmayan icra dosyanın mahkemece araştırılmamış olmasında usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmadığı, öte yandan 6098 sayılı TBK'nın 598/3 maddesiyle, gerçek kişiler tarafından verilen her türlü kefaletin buna ilişkin sözleşmenin imzalanmasından itibaren on yılın geçmesiyle kendiliğinden ortadan kalkacağının düzenlendiği, özel olarak düzenlenen bu sürenin kesilmesi veya durmasının da söz konusu olmadığı, somut olayda, davanın, kefil durumunda olan davalılara sözleşme tarihi olan 04/09/2006 tarihinden itibaren 10 yıllık süre içinde açılmadığı ve kefaletin böylece ortadan kalktığı, mahkemece, hususun gözetilmemesinin doğru olmadığı, ayrıca, mahkemece, Adalet Bakanlığı bütçesinden ödenen

ve yargılama giderlerinden sayılan arabuluculuk ücretine ilişkin hüküm kurulmamasının da yerinde görülmediği, davalılar lehine hükmedilen nispi vekalet ücretinin eksik hesaplandığı gerekçesiyle, davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine, davalılar vekilinin istinaf başvurusunun ise kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına, esas hakkında yeniden hüküm tesis edilmek suretiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

İlk Derece Mahkemesince verilen karara yönelik olarak yapılan istinaf başvurusu üzerine HMK'nın 355 vd. maddeleri kapsamında yöntemince yapılan inceleme sonucunda Bölge Adliye Mahkemesince esastan verilen nihai kararda, dosya kapsamına göre saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kurallarına aykırı bir yön olmadığı gibi HMK'nın 369/1. ve 371. maddelerinin uygulanmasını gerektirici nedenlerin de bulunmamasına göre usul ve yasaya uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 21,40 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 11/10/2022 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/20394, Karar No: 2018/7247, Tarih: 27.06.2018

**3. Hukuk Dairesi         2016/20394 E.  ,  2018/7247 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :AİLE MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki ziynet ve çeyiz eşyası alacağı davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, davalı ... ile 2013 yılında evlendiklerini, diğer davalıların ise aynı evde yaşadıkları kayınbaba ve kayınvalide olduğunu, düğünde kendisine takılan 6 adet 22 ayar bilezik, hediyelik 3 adet bilezik, 4 adet döndü altın, 23 çeyrek, 1 altın kaplama saat ve altın yüzüğün davalılar tarafından " borcumuz var " denilerek elinden alındığını ve iade edilmediğini, davalıların bu altınlar ile çeşitli harcamalar yaptıklarını, ayrıca dava dilekçesinde dökümü yapılan çeyiz eşyalarının davalıda kaldığını, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla ziynet eşyalarının aynen iadesine, olmadığı takdirde misline, diğer eşyaların ise bedellerinin yasal faiziyle davalılardan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalılar, düğünde 22 ayar 20 gram 5 bilezik takıldığını, 3 adet 8 gramlık bilezik, 3 adet yarım altın ve 18 adet çeyrek altın takıldığını, 5 bileğin hala davacıda olduğunu, 3 adet hediyelik bileziğin davacının rızası ile düğünden kalan masraflara harcandığını, 18 çeyrek ve 3 adet yarım altının ise bozdurularak 1 adet bilezik alındığını, bu bileziğin de davacının bademcik ameliyatı ve davalı tayfunun burun ameliyatı için harcandığını, yüzük ve saatin ise düğünde takılmadığını, fotoğraflardan da anlaşılacağı üzere Mayıs 2014 tarihinde davacının kolunda bileziklerin olduğunu, şahsi eşyalarının odasında durduğunu belirterek davanın reddini dilemişlerdir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile, her biri 25 gram 22 ayar 6 adet altın bilezik (6 \* 1.925,00 TL = 11.550,00 TL), her biri 8 gram 3 adet hediyelik bilezik (615,00 TL \* 3 = 1.845,00 TL), 4 adet döndü altın (570,00 TL \* 4 = 2.280,00 TL), 23 adet çeyrek altın (140,00 TL \* 23 = 3.220,00 TL), 1 adet yüzük (300,00) TL, 1 adet saat (300,00 TL) şeklindeki ziynet eşyalarının aynen, olmadığı takdirde misli ile bunun da mümkün olmaması halinde bedellerinin toplamı olan 19.495,00 TL'nin dava tarihi olan 03/11/2014 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacıya verilmesine, yatak odası takımı (1.000,00 TL), 1 adet visco yatak (250,00 TL), 150 \* 200 baza (200,00 TL), 1 adet yatak odası halısı (50,00 TL), 4 adet yün yorgan (200,00 TL), 1 adet ipek yorgan (75,00 TL), 1 adet yün battaniye (25,00 TL), 2 adet battaniye (20,00 TL), 1 adet yatak örtüsü (50,00 TL), 8 adet yastık (80,00 TL), 15 adet çeyizlik örgü patik (75,00 TL), 30 adet çeyizlik oyalı tülbent (150,00 TL), 20 adet çeyizlik oya işlemeli havlu (100,00 TL), 15 adet çeyizlik lif (75,00 TL), 3 adet hurç (15,00 TL), 1 adet uyku seti (50,00 TL), yatak odası dantel takımı (150,00 TL), 1 adet 9 m2 atlas marka halı (125,00 TL), 1 adet m2 halı (100,00 TL), 1 adet 5 metre halı yolluk (75,00 TL), 6 adet namazlık (60,00), 1 adet fantom marka elektrikli süpürge (60,00 TL), 1 adet arçelik marka ütü (50,00 TL), 1 adet korkmaz marka çaydanlık (20,00 TL), 1 takım korkmaz marka tencere seti (100,00 TL), 1 adet termo marka düdüklü tencere (120,00 TL), 6 kişilik yemek takımı (50,00 TL), 6 kişilik çatal bıçak takımı (50,00 TL), 12 kişilik çay takımı (50,00 TL), 1 adet gümüş tepsi (20,00 TL), 6'lı çerez takımı (10,00 TL), abajur (15,00 TL), 7 adet eşarp (35,00 TL), 5 adet şal (50,00 TL), 3 çift bayan ayakkabı (60,00 TL), 3 takım boy bayan elbise (100,00 TL), bayan mont (75,00 TL), 5 adet etek (50,00 TL), 3 adet bayan gömlek (45,00 TL), 3 adet bluz (45,00 TL), 3 adet bayan pantolon (45,00 TL) şeklindeki ev eşyalarının bedellerinin toplamı olan 3.875,00 TL'nin dava tarihi olan 03/11/2014 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş, hüküm süresi içinde davalılar tarafında temyiz edilmiştir.

Uyuşmazlık, ziynet ve çeyiz eşyalarının aynen iadesi, bunun mümkün olmaması halinde bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Türk Medeni Kanunu’nun 6. maddesi hükmü uyarınca kanunda aksine bir hüküm bulunmadıkça taraflardan her biri hakkını dayandırdığı olguların varlığını kanıtlamakla yükümlüdür. Gerek doktrinde, gerek Yargıtay içtihatlarında kabul edildiği üzere ispat yükü hayatın olağan akışına aykırı durumu iddia eden ya da savunmada bulunan kimseye düşer. Öte yandan ileri sürdüğü bir olaydan kendi yararına haklar çıkarmak isteyen kimsenin iddia ettiği olayları kanıtlaması gerekir.

Türk Medeni Kanunu’nun 6. maddesi hükmü uyarınca kanunda aksine bir hüküm bulunmadıkça taraflardan her biri hakkını dayandırdığı olguların varlığını kanıtlamakla yükümlüdür. Gerek doktrinde, gerek Yargıtay içtihatlarında kabul edildiği üzere ispat yükü hayatın olağan akışına aykırı durumu iddia eden ya da savunmada bulunan kimseye düşer. Öte yandan ileri sürdüğü bir olaydan kendi yararına haklar çıkarmak isteyen kimsenin iddia ettiği olayları kanıtlaması gerekir.

Ziynet eşyası rahatlıkla saklanabilen, taşınabilen, götürülebilen türden eşyalardan olduğu için evden ayrılmayı tasarlayan kadının bunları önceden götürmesi, gizlemesi her zaman mümkün olduğu gibi evden ayrılırken üzerinde götürmesi de mümkündür. Bunun sonucu olarak normal koşullarda ziynet eşyalarının kadının üzerinde olduğunun kabulü gerekir. Hayat deneyimlerine göre olağan olan bu çeşit eşyanın kadının üzerinde olması ya da evde saklanması, muhafaza edilmesidir. Bunların davalı tarafın zilyetlik ve korumasına terk edilmesi olağan durumla bağdaşmaz.

Diğer taraftan, düğün sırasında takılan ziynet eşyaları kim tarafından takılırsa takılsın, aksine bir anlaşma bulunmadıkça kadına bağışlanmış sayılır ve artık onun kişisel malı niteliğini kazanır. Bu eşyaların iade edilmemek üzere kocaya verildiği, kadının isteği ve onayı ile bozdurulup müşterek ihtiyaçlar için harcandığı hususu davalı tarafça kanıtlandığı takdirde, koca bunları iadeden kurtulur.

Bu bağlamda davacı kadın, dava konusu ziynet eşyasının varlığını ve evlilik birliği içinde elinden zorla alındığını veya bozdurulduğunu ispat yükü altındadır.

Somut olayda, davacının iddiası altınların tümünün davalılar tarafından elinden alındığı ve harcandığına ilişkindir. Davacı bu iddiasınını ispatla yükümlüdür. Davacının iddiasının ispatına yönelik olarak tanıkları dinlenmiş, davacı tanıkları, davacıya düğünde 6

bilezik takıldığını, bunun dışında bilezik, çeyrek vs takıldığını, 6 bilezik haricindeki altınların düğünden hemen sonra, bileziklerin ise daha sonra davacının elinden zorla alındığını, davalı tanıkları ise bilezikleri davalının kolunda gördüklerini beyan etmişlerdir. Davalı ayrıca düğünden sonraki zamana ait davacının kolunda bilezikleri olduğunu gösterir fotoğrafları delil olarak dosyaya sunmuştur. Görüldüğü üzere davacı iddiasını ispatlayamamıştır.

Davalılar ise, 3 adet hediyelik bileziğin davacının rızası ile düğünden kalan masraflara harcandığını, 18 çeyrek ve 3 adet yarım altının ise bozdurularak 1 adet bilezik alındığını, bu bileziğin de bozdurulduğunu savunmuş, davacı kadının bunları iade edilmemek üzere rıza ile verdiğini kanıtlayamamışlardır.

Öyle ise, mahkemece; sadece davalıların bozdurulduğunu kabul ettikleri altınlar olan 3 hediyelik bilezik, 18 çeyrek altın ve 3 adet yarım altın yönünden kabulüne karar verilmesi gerekirken,yanılgılı değerlendirme ile davacının ispatlanamayan teleplerinin de kabulü şeklinde hüküm kurulması doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

Öyle ise, mahkemece; sadece davalıların bozdurulduğunu kabul ettikleri altınlar olan 3 hediyelik bilezik, 18 çeyrek altın ve 3 adet yarım altın yönünden kabulüne karar verilmesi gerekirken,yanılgılı değerlendirme ile davacının ispatlanamayan teleplerinin de kabulü şeklinde hüküm kurulması doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince davalılar yararına BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK.nun 440.maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 27.06.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/6700, Karar No: 2011/8470, Tarih: 11.07.2011

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2011/6700 E.  ,  2011/8470 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, yönetici atanması ve yönetici ...'in bağımsız bölümüne ihtiyati tedbir konulması istenilmiştir. Mahkemece bir kısım davacıların taleplerinin kısmen kabulüne kısmen reddine, bir kısım davacılarla ilgili dosyanın işlemden kaldırılmasına karar verilmiş, hüküm davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlar ile yasal gerektirici nedenlere göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usule ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye onama harcının temyiz edene yükletilmesine, 11.07.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/580, Karar No: 2018/3493, Tarih: 01.10.2018

**15. Hukuk Dairesi         2017/580 E.  ,  2018/3493 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre yerinde olmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 541,20 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere 01.10.2018 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

(Muhalif)

- K A R Ş I O Y Y A Z I S I -

Dava, iş sahibince ödenen damga vergisi ödemelerinin yükleniciden ruc'uen tahsiline yönelik itirazın iptâli davasıdır. Davacı banka iş sahibi, davalı şirket ise yüklenicidir.

Davacı banka vekili, davalı yüklenici şirketin ödemesi gereken damga vergilerinin müvekkillerince ödendiğini, damga vergisinden sorumluluğun davalı yüklenicide olduğunu, ödemeden sonra yapılan ödemeyi davalıdan ruc'uen talep ettiklerini, bedelin ödenmediğini,

... 26. İcra Müdürlüğü'nün 2011/14541 Esas sayılı dosyası üzerinden takibe geçtiklerini, takibe itiraz edildiğini, itirazın iptâli ile %40 icra inkâr tazminatına karar karar verilmesini talep etmiş, davalı yüklenici şirket vekili ise davanın reddini savunmuş, mahkemece yapılan yargılama sonucunda davanın kabulüne karar verilmiş, verilen karar davalı vekilince süresinde temyiz edilmiştir.

Taraflar arasında eser sözleşmesi niteliğinde 24.06.2005, 21.07.2005, 21.07.2005, 15.09.2005, 16.09.2005, 03.08.2006, 01.03.2007, 02.03.2006, 01.03.2007....10.11.2008 tarihli sözleşmelerinin düzenlendiği konusunda ihtilâf bulunmamaktadır. Bu sözleşmenin 7. ve 8. maddesinde her türlü vergi, resim ve harçlarla diğer giderlerin yükleniciye ait olduğu kararlaştırılmıştır.