muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/48, Karar No: 2016/364, Tarih: 18.10.2016

Ancak Yargıtay Ceza Dairesinin vermiş olduğu aleyhe bozma kararı kesin bir sonuç değildir, yerel mahkemenin bu karara direnme yetkisi bulunmaktadır. CMUK'nın 326 maddesinde bozma kararı üzerine mahkemenin öncelikle taraflara davetiye göndererek bozma kararına karşı beyanlarını sorması gerektiği, davete uymadıkları takdirde yokluklarında karar verilebileceği ancak bozma konusu cezadan daha ağır bir ceza verilecek olması halinde savunma hakkının korunmasını teminen sanığın bozma kararına karşı beyanlarının mutlaka sorulması gerektiği, mahkemenin bozma kararına ısrar hakkı bulunduğu, daire kararına uyma zorunluluğu bulunmayıp ceza genel kurul kararına uymak zorunluluğu düzenlenmiştir.

Uyma Kararı; Yargıtay dairesinin verdiği bozma kararı üzerine işi yeniden ele alan mahkemenin Yargıtay'ın görüşüne uygun bularak ve bozma kararı doğrultusunda yargılama yapmayı kabul etmesidir. Alt mahkeme uyma üzerine yaptığı yargılamada 'uymadan sonraki serbestlik' ilkesinden yararlanarak serbestçe karar verebilirse de bunun istisnası CMUK'nın 326. maddesinde düzenlenmiş olup; bozmanın belirli bir eksiklik nedeni ile yapılması halinde uyma kararı verildikten sonra mahkeme bozma kararındaki eksikliği gidermek zorundadır. İkinci istisna ise aleyhe temyiz bulunmaması halinde sonuç cezayı ağırlaştırmamaktır. (aleyhe bozma).

Sonuç olarak ve özetle yerel mahkeme bozma kararı üzerine yaptığı yargılamada sonuç kararını vermeden önce bozma kararına uyma ya da direnme yönünde bir karar verecek, verdiği bu karar doğrultusunda işlem yapacak ya da yeni bir karar verecektir.

Mahkeme bozma kararından önce mahkûmiyet kararı vermiş ve bozma kararı aleyhe olup bozmaya uyulması halinde mahkemenin bu uyma kararının doğal sonucu olarak sanığa daha fazla ceza vermesi gerekiyorsa CMUK'nın 326/2. maddesi uyarınca sanığın dinlenmesi zorunludur. Mahkemenin direnme kararı vermesi halinde ise bu direnme kararının doğal sonucu olarak sanığa önceki cezadan yani bozma kararına konu olan cezadan daha fazla ceza verilmesi mümkün olamayacağından, sanığın aleyhine sonuç doğması ve hukuki durumunda bir değişiklik olmaması nedeniyle dinlenmesi zorunlu değildir. Zira sanık dinlenmeden aleyhine bir karar verilmesi söz konusu olmamaktadır.

Mahkemece bozma kararından önce beraat kararı verilmesi ve bozma kararının aleyhe olması durumlarında, bozmaya uyulması halinde mahkemenin, bu uyma kararının doğal sonucu olarak sanığa bu kez ceza vermesi gerektiğinden, CMUK'nın 326/2. maddesi uyarınca sanığın dinlenmesi zorunludur. Direnme kararı verilmesi halinde ise bu direnme kararının doğal sonucu olarak önceki beraat kararından daha aleyhe bir karar verilmesi söz konusu olamayacağından, sanığın aleyhine sonuç doğmaması ve hukuki durumunda bir değişiklik olmaması nedeniyle dinlenmesi zorunlu değildir. Dinlenmemesi verilecek kararın niteliğine göre aleyhe bir sonuç doğurmayacaktır.

D) Sonuç

D) Sonuç

Sonuç olarak yukarıda da belirtildiği üzere sanığın beraatine ilişkin kararın aleyhe bozulması halinde, mahkemece direnme kararı verilmesi durumunda bu direnme kararının doğal sonucu mahkemenin önceki kararını tekrarlamasıdır yani yine beraat kararı vermesidir. Mahkeme beraat kararı verirken CMK'nın 223. maddesinde de belirtilen beraat sebeplerinden birisine ve herhalde önceki gerekçeye göre hüküm kuracaktır. Bu durumda mahkemenin herhangi bir eksik araştırma ve soruşturmaya veya yeni bir kanıt tartışmasına girmemesi nedeniyle sanığın yokluğunda beraat kararı verilmesi sanığın aleyhine bir sonuç doğurmayıp aksine bir an önce aklanması sonucunu doğurması ve adil yargılanma hakkından yararlanmasını temin etmesi nedeni ile lehine sonuç doğuracaktır. Bu gerekçelerle sanığın savunma hakkının kısıtlanamayacağı ilkesinden bahisle, beraat kararının aleyhe bozulması üzerine direnme kararının doğal sonucu olarak verilen beraat kararından önce sanığın mutlaka bozma kararına karşı diyeceklerinin sorulması gerektiğine dair sayın çoğunluk görüşüne katılmak mümkün olmamıştır." düşüncesiyle karşı oy kullanmıştır.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Bakırköy 53. Asliye Ceza Mahkemesinin 27.10.2015 gün ve 509-642 sayılı direnme hükmünün, aleyhe olan bozmaya karşı sanığın beyanı alınmadan yargılamaya devam edilerek hüküm kurulması isabetsizliğinden sair yönleri incelenmeksizin BOZULMASINA,

2- Dosyanın, mahalline iadesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 18.10.2016 tarihinde yapılan müzakerede oyçokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11499, Karar No: 2018/6530, Tarih: 11.06.2018

**12. Ceza Dairesi         2016/11499 E.  ,  2018/6530 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : TCK’nın 89/4, 62, 50/1-a, 52/2-4. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın hakkında verilen cezanın ertelenmediğine, lehine olan kanun hükümlerinin uygulanmadığına verilen kararın bozulması gerektiğine yönelik temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanık hakkında hükmedilen kısa süreli hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesine karar verilirken uygulanan kanun maddesinin gösterilmemesi suretiyle CMK'nın 232/6. maddesine ve adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının gösterilmemesi suretiyle TCK'nın 52/3. maddesine aykırı hareket edilmesi,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak, yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden; hükmün 4. bendinin hükümden çıkarılarak yerine “sanığın kişilik ve sosyal özellikleri nazara alınarak, sanığa verilen hapis cezasının TCK'nın 50/1-a maddesi gereğince adli para cezasına çevrilmesine, sanığa verilen adli para cezasının TCK'nın 52/3. maddesi gereğince 150 tam gün karşılığı adli para cezası olarak belirlenmesine, TCK'nın 52/2. maddesi gereğince sanığın ekonomik ve şahsi halleri göz önünde bulundurularak bir gün karşılığı adli para cezasının takdiren 20 TL olarak hesabıyla 3000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına” ibaresinin eklenmesi suretiyle, sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün isteme uygun olarak DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 11/06/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2016/5700, Karar No: 2016/5827, Tarih: 14.04.2016

**7. Ceza Dairesi         2016/5700 E.  ,  2016/5827 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı yasaya aykırılık

HÜKÜM : 21/01/2014 tarihli karar ile sanıklar hakkında hükümlülük ve müsadere; 01/08/2014 tarihli karar ile Sanık ... müdafiinin eski hale getirme ve infazın durdurulması talebinin reddine

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

1- Sanık ... adına 01/08/2014 tarihli ek kararı temyiz eden Av. ...’in dosyada vekaletnamesi veya yetki belgesi bulunmadığından, ek kararın temyiz tarihi olan 22/08/2014 tarihi ve öncesinde anılan sanık tarafından verilmiş vekaletname veya yetki belgesi varsa dosyaya eklenmesi ve eğer yoksa ek kararın sanık ...’e usulüne uygun olarak tebliğinden sonra sanık tarafından temyiz dilekçesi verildiği takdirde bu temyize ilişkin ek tebliğname düzenlenmesi,

2- Mahkemenin 01/08/2014 tarih ve 2014/98 sayılı ek kararında belirtilen sanık müdafıine ait eski hale getirme ve infaz durdurma talepli dilekçenin dosya arasında yer almadığı gözetilmekle, anılan dilekçenin temyiz incelemesine esas olmak üzere temin edilerek dosya arasına konulmasının ardından iadesi için dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 14/04/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/16871, Karar No: 2014/1513, Tarih: 04.02.2014

**3. Hukuk Dairesi         2013/16871 E.  ,  2014/1513 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KIRKLARELİ 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 27/11/2012

NUMARASI : 2012/172-2012/502

Taraflar arasında görülen itirazın iptali davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili dava dilekçesinde; davalı Kurum tarafından müvekkili bulunduğu davacı kurum tarafından kullanılan elektrik tüketim bedelinin, faturasındaki kayıp-kaçak bedelinin tahsili amacıyla yapılan takibe vaki itirazın iptalini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece; davanın kabulü cihetine gidilmiş, hüküm davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Taraflar arasındaki uyuşmazlık, elektrik faturalarına yansıtılan kayıp kaçak bedelinin tüketiciden alınıp alınamayacağı hususundadır. Kayıp-kaçak miktarı, dağıtım sistemine giren enerji ile dağıtım sisteminde tüketicilere tahakkuk ettirilen enerji miktarı arasındaki farkı göstermektedir. Başka bir deyişle, kayıp-kaçak bedeli elektrik sisteminde ortaya çıkan teknik ve teknik olmayan kaybın maliyetinin kayıp-kaçak oranları ölçüsünde karşılanabilmesi amacıyla belirlenen bir bedeldir. 4628 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'nun 4'üncü maddesinin 2'nci fıkrasında Kurum'un "...bu Kanunda yer alan fiyatlandırma esaslarını tespit etmekten" sorumlu olduğu belirtilmektedir.

Buna göre, Enerji Piyasası Düzenleme Kurulu elektrik faturalarında bulunacak ve ücretlendirilecek tarife unsurlarını belirleme yetkisine sahiptir. Kayıp-kaçak bedeli, Kurumun Kanunun kendisine verdiği yetki çerçevesinde ve Kanunun temel amaçlarına uygun şekilde belirlediği bir bedeldir. Söz konusu bedeli belirlemek üzere alınan Kurul Kararı Kurumun bir düzenleyici işlemi olarak tüm tüzel ve gerçek kişileri bağlayıcı niteliğe haizdir.

Tarifelerin uygulanması, lisans sahibi şirketler bakımından yasal bir zorunluluktur. Lisans sahibi şirketler, tarifeyi değiştiremeyeceği gibi, tarifede yer almayan bir bedeli de tahsil edemez veya düzenlenen tarifeler kapsamında belirlenmiş bir bedeli de tahsil etmeme gibi bir davranışta bulunamazlar.

Bu nedenle, perakende satış lisansı sahibi dağıtım şirketlerinin tarifeleri uygulayıp uygulamama ve kayıp-kaçak bedelini tahsil edip etmeme gibi bir insiyatifi bulunmamaktadır. Tarifelere uyma yükümlülüğünün bir gereği olarak kayıp-kaçak bedeli, perakende satış tarifesinin bir unsuru olarak faturalarda yer almaktadır.

Bu durumda, dağıtım şirketlerinin söz konusu karara aykırılık teşkil edecek bir işlemde bulunmaları mümkün olmadığından, mahkemece; davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.

Bu durumda, dağıtım şirketlerinin söz konusu karara aykırılık teşkil edecek bir işlemde bulunmaları mümkün olmadığından, mahkemece; davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 04.02.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5436, Karar No: 2015/5151, Tarih: 31.03.2015

**14. Ceza Dairesi         2013/5436 E.  ,  2015/5151 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanık müdafii ve O Yer Cumhuriyet Savcısının yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 31.03.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/905, Karar No: 2013/2580, Tarih: 22.02.2013

**14. Hukuk Dairesi         2013/905 E.  ,  2013/2580 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı mahal mahkemesinden verilen hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacıların murisi ... kızı ...'ın baba, anne ve kardeşlerini gösterir aile nüfus kayıt örneğinin ilçe nüfus müdürlüğünden getirtilerek Dairemize gönderilmesi için dosyanın MAHALLİNE İADESİNE, 22.02.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/27142, Karar No: 2015/2206, Tarih: 05.02.2015

**8. Hukuk Dairesi         2014/27142 E.  ,  2015/2206 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davada, 4721 Sayılı TMK'nın "Miras Hukuku" (TMK.3.Kitap) hükümlerinden kaynaklanan ve diğer dairelerin görevine girmeyen davalar sonucu verilen hüküm ve kararların Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih 2015/8 sayılı Kararı ile hazırlanıp, 22.01.2015 Tarihli ve 29244 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Hukuk Daireleri'ne ilişkin iş bölümü uyarınca, hükme yöneltilen temyiz itirazlarının incelenmesi Yargıtay (14.) Hukuk Dairesi'nin görev alanına girmesi nedeniyle, dosyanın anılan Daire Başkanlığı'na GÖNDERİLMESİNE, 05/02/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/16185, Karar No: 2018/4382, Tarih: 24.04.2018

**3. Hukuk Dairesi         2016/16185 E.  ,  2018/4382 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki tazminat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, duruşmalı olarak incelenmesi davalı tarafından istenilmekle; daha önceden belirlenen, 10.04.2018 tarihli duruşma günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davalı ... geldi. Karşı taraf davacı adına gelen olmadı. Açık duruşmaya başlandı ve hazır bulunan davalı ...'nun sözlü açıklamaları dinlenildikten sonra işin daha derinlemesine incelenmesi ve bu konuda bir araştırma yapılması gerektiği heyetçe zorunlu görüldüğünden, Yargıtay Kanunu'nun 24/1 ve Yargıtay İç Yönetmeliği'nin 21/3.maddeleri uyarınca görüşmenin 24.04.2018 gününe bırakılmasına karar verilerek belli günde dosyadaki bütün kağıtlar okunarak, Tetkik Hakiminin açıklamaları dinlenip, gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 1.694.00 TL bakiye temyiz harcının temyiz edene yükletilmesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK.nun 440.maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 24.04.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi. Başkan
Yargıtay — Esas No: 2005/11789, Karar No: 2005/15749, Tarih: 15.07.2005

12. Hukuk Dairesi 2005/11789 E., 2005/15749 K.

**12. Hukuk Dairesi 2005/11789 E., 2005/15749 K.**

**- BORCA İTİRAZ

- TARAF TEŞKİLİ**- 2004 S. İCRA VE İFLAS KANUNU [ Madde 169 ]

- 2004 S. İCRA VE İFLAS KANUNU [ Madde 179 ]

- 1086 S. HUKUK USULÜ MUHAKEMELERİ KANUNU(MÜLGA) [ Madde 40 ]

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü:

Alacaklı Yaşar vekili tarafından borçlu Mustafa hakkında toplam 21.243.836.000. TL. alacağın tahsili için kambiyo senetlerine mahsus haciz yolu ile İcra takibine geçilmiş ve adı geçene örnek 163 nolu ödeme emri gönderilmiştir.

Borçlu vekili tarafından İcra Mahkemesine sunulan itiraz dilekçesinde alacaklı olarak takip dayanağı senedin lehtarı Yıldıray'ın gösterildiği, oysaki, takibin senedi lehtarın cirosu ile eline geçiren hamil tarafından yapıldığı anlaşılmaktadır. İtiraz dilekçesinde Nevşehir İkinci İcra Müdürlüğünün takip dosya numarasının 2004/755 E. sayısı belirtilerek ve doğru biçimde gösterilmiştir. İcra dosyasında takibin tarafları bellidir. Kambiyo senetlerine mahsus haciz yolu ile başlatılan takipte borca itiraz llK.nun 169 ve sonraki maddelerine göre yapılıp incelenir. Açıklanan bu niteliği itibari ile itiraz, HUMK.nun 178. maddesinde yazılı dava niteliğini taşımaz. Bu nedenle itiraz dilekçesinde HUMK.nun 179. maddesinde öngörülen koşulların bulunması zorunlu değildir. Bir başka deyişle itirazın incelenmesinde dava prosedürü uygulanmaz. Mahkemece, icra dosyasındaki gerçek alacaklıya tebligat yapılarak başvurunun incelenip sonuçlandırılması gerekir. Aksinin kabulü, itiraz süresi geçeceğinden hak kaybına sebep olur.

O halde, işin esası incelenerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

Sonuç: Borçlu vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle IİK. 366 ve HUMK. 428 maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 15.7.2005 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3744, Karar No: 2014/14351, Tarih: 23.12.2014

**6. Hukuk Dairesi         2014/3744 E.  ,  2014/14351 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 11. Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 03/12/2013

NUMARASI : 2013/411-2013/1043

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı itirazın iptali davasına dair karar, davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava kira alacağının tahsiline yönelik icra takibine yapılan itirazın iptali istemine ilişkindir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava kira alacağının tahsiline yönelik icra takibine yapılan itirazın iptali istemine ilişkindir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili; müvekkili ile davalı H.. K.. (Gazikent) Üniversitesi İktisadi İşletmesi arasında müvekkiline ait taşınmazların kiralanması konusunda 15.07.2012 başlangıç tarihli kira sözleşmesi imzalandığını, sözleşmeyi işletme yetkilisi adına vekil L.. Y..’un imzaladığını, yine taraflar arasında imzalanan 15.07.2012 tarihli protokolde kira bedelinin aylık 8.000 TL olarak kararlaştırıldığını, davalının ilk olarak 06.08.2012 tarihinde bir aylık kira bedelinin 6.000 TL’sini elden 2.000 TL’sini de banka hesabına ödediğini, sonrasında ise 3 aylık kira bedeline ilişkin müvekkilinin hesabına 02.11.2012 tarihinde 24.000 TL ödendiğini, yapılan bu ödemelerin mahsubundan sonra davalının 2012 yılı Aralık ve 2013 yılı Ocak ve Şubat ayları kira bedeline ilişkin müvekkiline her hangi bir ödeme yapmadığını, söz konusu aylara ilişkin kira alacağının tahsili için davalı hakkında 18.01.2013 tarihinde icra takibi başlattıklarını, davalının itirazı nedeniyle takibin durduğunu belirterek itirazın iptaline karar verilmesini istemiştir. Davalı vekili ise; icra takibinde borçlu olarak gösterilen Sürekli Eğitim Merkezi İktisadi İşletmesinin tüzel kişiliğinin bulunmadığını, takibin Gazikent Üniversitesine yöneltilmesi gerektiğini, nitekim dava dilekçesinde davanın üniversite tüzel kişiliğine yöneltildiğinin açıklandığını, üniversite adına sözleşme yapma yetkisinin rektöre ait olduğunu, ortada rektör tarafından imzalanmış bir sözleşme bulunmadığını, bu çerçevede yetkisiz kişi tarafından yapılan sözleşmenin üniversiteyi bağlamayacağını, davacının dayandığı sözleşmeye icazetlerinin bulunmadığını, ayrı bir tüzel kişiliği bulunmayan üniversiteye tabi iktisadi işletmenin sürekli eğitim merkezi açma ve bu konuda sözleşme yapma yetkisinin bulunmadığını, o denemde iktisadi işletmeye müdür olarak atanan A.. D..’un üniversiteden habersiz bir takım işlemlere girişmiş olması nedeniyle görevine son verildiğini, öte yandan davacının dayandığı sözleşmede kira bedelinin aylık 2.000 TL olarak gösterildiğini, 24.000 TL’lik ödeme yapıldığı davacı tarafından kabul edildiğine göre bir yıllık kira parasının peşin olarak tahsil edilmiş olduğunu belirterek davanın reddine karar verilmesini istemiştir. Mahkemece İktisadi işletmenin üniversiteden bağımsız ayrı bir tüzel kişiliği bulunduğu, A.. D..’un işletmeyi temsil etmek üzere müdür olarak tayin edildiği, A.. D..un yetkisini üçüncü bir şahsa devredemeyeceği, bu sebeple sözleşmede imzası bulunan L.. Y..’un ilgili İktisadi işletmeyi temsil yetkisinin bulunmadığı, sözleşmenin davalı iktisadi işletmeyi bağlamayacağından davanın reddine karar verilmiştir.

Davacı; 01.05.2012 başlangıç tarihli ve bir yıl süreli kira sözleşmesine dayanmıştır. Sözleşmeyi “Gazikent üniversitesi Sürekli Eğitim Uyg. ve Arş. Mrk. İktisadi İşletmesi” kiracı sıfatıyla imzalamıştır. Yapılan incelemede; adı geçen iktisadi işletmenin tüzel kişiliğe sahip olduğu saptanmıştır. Dava ve icra takibi kiracı sıfatını taşıyan iktisadi işletmeye yöneltmiştir. Taraflarca dosyaya sunulan belgelerden; 16.02.2011 tarihinden itibaren kiracı işletmeyi münferit imzasıyla temsil ve ilzam etmek üzere A..D.. tayin edilmiştir. Adı geçen temsilci de Beyoğlu 37. Noterliğinin 18.07.2012 tarih ve 15849 nolu vekaletnamesi ile kiralama işlerinde E.. L.. Y..’u vekil tayin etmiş olup sözleşmenin de İktisadi İşletme adına bu vekil imzalamış olup, bu husus mahkemenin de kabulündedir. Mahkemece işletme müdürünün yetkilerini üçüncü bir şahsa devredemeyeceği bu sebeple E.. L.. Y..’un yetkisiz kişi olup onun tarafından yapılan sözleşmenin davalı İktisadi İşletmeyi bağlamayacağı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir. Kural olarak yetkisi olmaksızın veya yetki sınırlarını aşarak başkası adına hukuki işlem yapan kişinin yaptığı akde, yetkisiz temsil olunan tarafından icazet verilmesi halinde bu akit temsil olunanı ilzam eder. Temsil olunan akde örtülü veya açık bir şekilde icazet vermişse akit ile bağlı olmadığını öne sürmesi dürüst davranma ilkesine aykırı düşer. Olayımızda; davalı vekili temsil ilişkisine karşı çıkmış işletme müdürü ve onun yerine imza atan kişinin müvekkili adına bağlayıcı işlem yapamayacağını savunmuştur. Ancak dosyaya sunulan beyan ve belgelerden, kiralanan taşınmazın davalı iktisadi işletmenin kullanım ve tasarrufunda olduğu anlaşılmakta olup mecura ait 2012 yılı Ağustos, Eylül ve Ekim ayları kira bedelleri de davalı İktisadi İşletme adına ve onun tarafından davacının banka hesabına ödenmiştir. Mevcut bu durum karşısında davalının 2012/Ağustos, Eylül ve Ekim ayı kira bedellerini davacıya ödemek ve kiralananı kullanmak suretiyle mevcut sözleşmeye icazet verdiğinin kabulü gerekir. Mahkemece belirtilen bu nedenle işin esası hakkında bir karar verilmesi gerekirken kira sözleşmesinin davalıyı bağlamadığı düşünülerek davanın reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

Hüküm bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 23.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.