muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/1910, Karar No: 2010/5902, Tarih: 25.05.2010

**1. Hukuk Dairesi         2010/1910 E.  ,  2010/5902 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : TEKİRDAĞ 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 24/09/2008

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, kayden satın aldığı 14 sayılı parselin davalılar tarafından haksız olarak kullanıldığını ileri sürerek, elatmanın önlenmesini ve ecrimisil istemiştir.

Davalılar, davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, davalıların haklı ve geçerli bir nedene dayanmaksızın taşınmazı kullandıkları gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalılar tarafından süresinde duruşma istekli temyiz edilmiş olmakla, duruşma günü olarak saptanan 25.05.2010 Salı günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden asil İbrahim İşgen vekili Avukat M.E.ve diğer asil Ş.İ.geldiler, davetiye tebliğine rağmen temyiz edilen vekili Avukat gelmedi, yokluğunda duruşmaya başlandı, süresinde verildiği ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen vekilin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi, iş karara bırakıldı. Bilahare Tetkik Hakimi .... tarafından düzenlenen rapor okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

Dava, çaplı taşınmaza elatmanın önlenmesi ve ecrimisil isteklerine ilişkindir.

Mahkemenin, davalı Ş.in taşınmaza elatmasının önlenmesine ve belirlenen ecrimisilin davalı Ş.ile dahili davalılardan tahsiline yönelik kararı dahili davalılar tarafından temyiz edilmiş; davalı Ş.bakımından ise, HUMK.'nun 434/3. maddesi uyarınca “temyiz talebinden sarfınazar etmiş sayılmasına” dair verilen ek karara karşı temyiz yoluna başvurulmamıştır.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden, davacının 22.11.2004 tarihinde satış suretiyle edindiği  109 m2 arsa vasıflı 14 sayılı parsel üzerinde dört katlı bina bulunduğu, ilk iki katının davalılar Ş.ve annesi Z. tarafından hukuken haklı ve geçerli bir sebebe dayanılmaksızın kullanıldığı, son iki katının ise halen inşaat halinde olduğu, davalılardan Zekiye'nin ölümüyle dava dışı mirasçıları İ. ve S.nin davaya dahil edildiği; ayrıca Z. mirasçılarının 21.3.2008 tarihinde mirası reddettikleri görülmektedir.

Davalı Ş.in çekişme konusu 14 sayılı parselde korunmaya değer üstün bir hakkı bulunmadığı anlaşıldığına göre, anılan davalı hakkındaki davanın kabul edilmesinde kural olarak bir isabetsizlik yoktur.

Ne var ki, mirası reddedetmelerinden ötürü miras bırakanları Z.'nin mamelekiyle ilgilerini kesmiş olan dahili davalıların ecrimisil ve yargılama masraflarından sorumlu tutulmaları doğru değildir.

Dahili davalıların temyiz itirazı yerindedir. Kabulüyle, hükmün açıklanan nedenle HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 24.12.2009 tarihinde yürürlüğe giren Avukatlık Ücret Tarifesinin 14. maddesi gereğince gelen temyiz eden vekili için 750.00.-TL. duruşma avukatlık parasının temyiz edilenden alınmasına,  25.05.2010  tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/421, Karar No: 2010/2945, Tarih: 03.06.2010

**8. Hukuk Dairesi         2010/421 E.  ,  2010/2945 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Zilyetliğin korunması

... ile ... aralarındaki zilyetliğin korunması davasının kabulüne dair Akkuş Sulh Hukuk Mahkemesinden verilen 15.05.2009 gün ve 163/73 sayılı hükmün Yargıtay’ca incelenmesi davalı tarafından süresinde istenilmiş olmakla dosya incelendi gereği düşünüldü:

KARAR

Davacı vekili, dava dilekçesinde sınırları gösterilen 6 dönümlük taşınmazın 20.05.1998 tarihli senetle satın alındığını, 10 yıldan fazla süreyle kullanıldığını ve davalının haksız olarak taşınmazı sürdüğünü açıklayarak vekil edeninin zilyetliğinin tesbiti ile davalının müdahalesinin önlenmesine karar verilmesini istemiştir.

Davalı yargılama oturumlarında, dava konusu taşınmazı 15.11.2006 tarihli senetle ... isimli kişiden satın aldığını, davacının 30 yıldır köyde bulunmadığını ve taşınmazı hiçbir zaman kullanmadığını açıklayarak davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Mahkemece, taraflar arasındaki uyuşmazlığın zilyetliğin korunması niteliğinde olduğu ve davacının üstün zilyetliği bulunduğu ileri sürülerek davanın kabulü ile davacının zilyetliğinin korunmasına ve dava konusu taşınmazın davacıya teslimine karar verilmesi üzerine; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece, taraflar arasındaki uyuşmazlığın zilyetliğin korunması niteliğinde olduğu ve davacının üstün zilyetliği bulunduğu ileri sürülerek davanın kabulü ile davacının zilyetliğinin korunmasına ve dava konusu taşınmazın davacıya teslimine karar verilmesi üzerine; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili, tapuda kayıtlı bulunmayan dava konusu taşınmazın senetle satın alındığını ve 10 yıldır vekil edeni tarafından kullanıldığını açıklayarak istekte bulunmuş, mahkemece uyuşmazlık zilyetliğin korunması niteliğinde değerlendirilerek yazılı şekilde karar verilmiştir. (TMK.m 981 vd). Dava dilekçesindeki açıklamalar dikkate alındığında davacı tarafın mülkiyet hakkına dayanarak talepte bulunduğunun kabulü gerekir. TMK.nun 683. maddesinde, bir şeye malik olan kimsenin hukuk düzeninin sınırları içinde o şey üzerinde dilediği gibi kullanma, yararlanma ve tasarrufta bulunma yetkisine sahip olduğu açıklanmıştır. Mahkemece zilyetliğin korunması niteliğinde yorumlanarak uyuşmazlığın çözüme kavuşturulmaya çalışılmış olması doğru görülmemiştir. HUMK.nun 74,75 ve 76. maddeleri uyarınca hakim, tarafların hukuki tavsifi ile bağlı olmayıp, Türk Kanunlarını re'sen uygulamakla yükümlüdür. Hâkimin tarafların bildirdikleri vakıalar ile bağlı olması bu kurala aykırı değildir. Çünkü tarafların bildirdikleri vakıalara uygulanacak hukuk kaidesini bulmak ve uygulamak tamamen hâkimin işidir. Yani maddi olayları ileri sürmek taraflara hukuki nitelendirmeyi yapmak ise hakime aittir. Tarafların ileri sürdükleri vakıaların mahiyeti hakkında yapmış oldukları hukuki tavsif ve sebepler hâkime yardımcı olursa da bunlarla asla bağlı değildir. (Bkz. Prof Dr. Baki Kuru, Hukuk Muhakemeleri Usulü Üçüncü Baskı Sayfa 348; Prof. Dr. Saim Üstündağ, Medeni Yargılama Hukuku Cilt: 1, Sayfa 200). Dava dilekçesinin tavsifi hâkime ait olup, tarafların iddia ve savunmaları doğru algılanmalıdır. Mahkemece taraflar arasındaki uyuşmazlığın mahiyeti hatalı değerlendirilmek suretiyle yazılı şekilde davanın kabulüne karar verilmesi usul ve yasaya uygun görülmemiştir.

Davalının yerinde bulunan temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün açıklanan nedenlerle HUMK.nun 428.maddesi uyarınca BOZULMASINA ve 15,60 TL peşin harcın istek halinde temyiz eden davalıya iadesine 03.06.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/5120, Karar No: 2014/2783, Tarih: 05.03.2014

**14. Ceza Dairesi         2012/5120 E.  ,  2014/2783 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Fuhuş

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın Saimbeyli K1 Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumu aracılığıyla gönderdiği 11.05.2009 tarihli yazılı beyanında, dosya kapsamında bildirmiş olduğu adreste oturmadığını, hükümlü olarak bulunduğu cezaevinden 2011 yılı Şubat ayında tahliye olacağını bildirdiği, mahkemece bu hususta bir araştırma yapılmadığı gibi gerekçeli kararın da sanığın duruşmada bildirdiği adrese gönderildiği, ayrıca Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) aracılığıyla yapılan incelemede, sanığın 29.01.2009 – 12.02.2010 tarihleri arasında Saimbeyli K1 Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda ve 12.02.2010 – 09.04.2010 tarihleri arasında Kozan Açık Ceza İnfaz Kurumunda hükümlü olarak bulunduğunun anlaşılması karşısında tebliğnamedeki temyizin reddine yönelik düşünceye iştirak edilmemiştir.

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 05.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/15900, Karar No: 2018/4331, Tarih: 21.05.2018

**4. Hukuk Dairesi         2016/15900 E.  ,  2018/4331 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 03/02/2016 gününde adli yardım talepli olarak verilen dilekçe ile staj eğitimi nedeniyle alacak istenmesi üzerine mahkemece adli yardım talebi kabul edilerek yapılan yargılama sonunda; davanın kabulüne dair verilen 29/04/2016 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 5236 sayılı Kanun ile eklenen ek 4. madde gereğince HUMK’nun 427. maddesi uyarınca temyize konu bölümünün 2.190,00 TL’yi geçmemesi durumunda karar kesindir. Somut olayda temyize konu olan tutar, bu düzeye ulaşmadığından davalı vekilinin temyiz inceleme isteğinin reddine 21/05/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5890, Karar No: 2018/5911, Tarih: 27.06.2018

**11. Ceza Dairesi         2016/5890 E.  ,  2018/5911 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi usul Kanununa Muhalefet

HÜKÜM : Beraat

1- ... Gıda ... Ltd. Şti. ortağı ve müdürü olan sanık hakkında "2006, 2007, 2008 ve 2009 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme" suçlarından açılan kamu davasında, sahte fatura düzenleme suçunun maddi konusunun fatura olması; 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 230. maddesinin 1. fıkrasında, faturalarda bulunması zorunlu olan bilgilerin neler olduğunun belirtilmesi, aynı Kanunun 227. maddesinin 3. fıkrasında ''Bu Kanuna göre kullanılan veya bu Kanunun Maliye ve Gümrük Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak, kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin, öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından hiç düzenlenmemiş sayılır.'' hükmünün yer alması ;... Gıda ... Ltd. Şti. hakkında düzenlenen vergi tekniği raporunda, Ba form analizinde adı geçen şirketten mal ve hizmet aldığını beyan eden mükelleflerin bulunduğunun belirtilmesi karşısında; yüklenen suçun unsurlarının ve maddi gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespiti için;

a) Suça konu faturaların asıllarının veya onaylı örneklerinin, faturaları kullanan mükelleflerin bağlı bulunduğu vergi dairesi başkanlıklarından sorulup, bulunması halinde getirtilerek incelenmesi ve 213 sayılı Kanunun 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içerip içermediğinin tespit edilmesi,

b) Faturaların zorunlu bilgileri içerdiğinin tespit edilmesi durumunda;

aa) Faturaların sanığa ve tanık ...’e gösterilerek yazı ve imzaların kendilerine ait olup olmadığının sorulması, kendilerine ait olmadığını söylemeleri halinde; yazı ve imza örnekleri temin edilerek, faturalardaki yazı ve imzaların sanığa veya tanığa ait olup olmadığı konusunda uzman bir kurum veya kuruluştan rapor alınması,

bb) Faturalardaki yazı ve imzaların sanık ve tanığa ait olmadığının anlaşılması halinde ise; faturaları kullanan şirket yetkilileri veya kişilerin, CMK'nın 48. maddesi uyarınca çekinme hakları hatırlatılarak, tanık sıfatıyla dinlenmesi; kendilerinden, sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak kimden aldıklarının, sanığı tanıyıp tanımadıklarının sorulması,

Sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

2- Defter ve belgeleri ibraz etmeme suçundan açılan kamu davasında; vergi incelemesi için istenen defter ve belgeleri saklama yükümlülüğünün sanığa ait olması, 26.05.2007 tarihinde yapılan yoklamada işyerinin boş ve kapalı olduğunun belirlenmesi, defter ve belgelerin ibrazına ilişkin istem yazısının 12.06.2009 tarihinde ikametgah adresinde sanığa tebliğ edilmesi, noter tasdik kayıtları ile varlığı sabit olan 2006 takvim yılına ait yasal defterlerin mücbir sebep olmaksızın yasal süresinde ibraz edilmediğinin ve savunmanın kastı ortadan kaldıran bir nedene dayanmadığının anlaşılması karşısında; yüklenen “defter ve belgeleri ibraz etmeme” suçunun unsurları itibarıyla oluştuğu gözetilmeden, sanığın mahkumiyeti yerine yetersiz gerekçeyle beraatine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 27.06.2018 tarihinde oyçokluğu ile karar verildi.

KARŞI OY

Sanık ... hakkında faturanın asıllarının veya onaylı örneklerinin dosyada bulunması gerektiğine dair çoğunluk bozma kararına ayrıntısı E: 2018/3390, K: 2018/4256 sayılı muhalefet şerhimizle açıkladığımız karşı oyda gösterildiği üzere;

KARŞI OY

Sanık ... hakkında faturanın asıllarının veya onaylı örneklerinin dosyada bulunması gerektiğine dair çoğunluk bozma kararına ayrıntısı E: 2018/3390, K: 2018/4256 sayılı muhalefet şerhimizle açıkladığımız karşı oyda gösterildiği üzere;

213 sayılı Vergi Usul Kanununun 359. maddesindeki “Kaçakçılık suçu”, 5237 sayılı Türk Ceza Kanununda düzenlenen sahtecilik suçundan tamamen ayrı olarak özel düzenlenmiş “vergi kaçakçılığı” suç tipidir. 2018/3390 esas sayılı kararda ayrıntılı açıkladığımız üzere, 213 sayılı Vergi Usul Kanunundaki vergi kaçakçılığı suçu birden çok aşaması olan, çoğu zaman Resmi Kurumlardan alınmış, 213 sayılı Vergi Usul Kanununda sayılan, fiziki ve şekil şartlarının tam olan belgelerin içeriğinin gerçeğini yansıtmadan yanıltıcı bilgilerle Kamunun aleyhine kendi menfaatlerine yönelik hileli davranışlarla vergi kaçakçılığı suçu gerçekleşmektedir. Suçun maddi konusu fatura değildir. Burada tanımlanan sahtecilikten anlaşılması gereken “içerik sahteciliği”dir. 2018/3390 esas sayılı kararda açıkladığımız üzere Vergi Usul Kanununa göre tutulan veya düzenlenen saklama ve ibraz mecburiyeti bulunan defter, kayıt ve belgeleri sahte olarak düzenleme, kullanma, gizleme, değiştirme suçlarında; sanıkdan ele geçen faturanın gerçek bir ticari ilişkiye dayanmaması halinde bu kanuna göre içerik bakımından sahte belge olarak değerlendirilmektedir. Bu kapsamda faturanın taraflar arasında daha önce herhangi bir satım, hizmet veya sözleşmelerinden doğan hukuki bir ilişkinin varlığı şarttır. Buna göre fatura ve diğer belgelerin içerik sahteciliğinin incelenmesi için şekli ve fiziki bir inceleme yeterli değildir, belge içeriğinin gerçeği yansıtıp yansıtmadığı Ceza hukuku yargılamasındaki delillendirme metodları ve Vergi Usul Kanunu çerçevesinde muhasebe bilgileri ile belge içeriğinin sahte olup olmadığı anlaşılabilir. 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 359. maddesine göre suçun gerçekleşmesi için belge aslının veya onaylı suretinin dosya içinde olması veya olmaması suçun sübutu için tek başına etkili değildir. Belge aslının veya suretinin aranmasının önemli olmadığı böyle bir durumda da belge aslını veya suretini aramak belgeleri kaybeden, ibraz etmeyen veya gizleyen şahıslar açısından 213 sayılı Vergi Usul Kanunun 359/b maddesinde tanımlanan suçun hiç bir şekilde cezalandırılamayacağı anlamına gelir ve bu maddeye göre cezalandırılması gereken sanığı daha az cezası olan defter ve belgeyi ibraz etmeme suçuna yönlendirme sonucu doğuracaktır.

Bu sebeplerle sayın çoğunluğun 213 sayılı Vergi Usul Kanunun 359/b maddesinde düzenlenen “vergi kaçakçılığı “suçlarında 213 sayılı Vergi Usul Kanunu 227. mad. 3.f ile 230. maddelerinde öngörülen “faturanın şekil şartlarını” taşıyıp taşımadıklarının tesbiti için fatura asıllarının veya onaylı suretlerinin dosya içinde bulunmasının zorunlu olduğu görüşüne ve fatura bulunamadığı durumlarda sanığın üzerine atılı suçun oluşmadığı görüşüne katılmıyorum.27.06.2018
Yargıtay — Esas No: 2011/2654, Karar No: 2011/3869, Tarih: 05.04.2011

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2011/2654 E.  ,  2011/3869 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı yerel mahkemece verilen hüküm davalı Hazine tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Dosyasının incelenmesinde Dairemizin 28/09/2010 tarihli iade kararının 4 numaralı bendinin yerine getirilmediği gözlenmiştir. Kaldı ki; hükme esas alınan fen bilirkişi krokisi ile dairemizin iade kararı üzerine alınan ek rapor ekindeki konum gösterimi de birbiri ile çelişkilidir. Fen bilirkişi krokisine göre tescili istenen taşınmaz 219, 220, 228, 229, 242 ve 258 sayılı parsellere komşu ve 218 numaralı taşınmazın da kapsamına alır görünümde iken ek rapora 255, 256, 392, 393 ve 394 sayılı parsellere komşu durumdadır. Mahkeme hakimi tarafından rapor ve ek raporlar denetlenerek çelişki üzerinde durulmamıştır. İade kararı gereklerinin tam olarak yerine getirilmemesi işin sürüncemede kalmasına neden olduğundan ilgililerin sorumluluklarını doğurur. Bu nedenle; Yargıtay'ca temyiz incelemesi yapılabilmesi için, değinilen tüm eksik ve çelişkileri giderir ek raporun bilirkişilerden alınarak dosya içine konulması;

Ayrıca, dava dosyasının da H.Y.U.Y.’nın 433/3. maddesi ve Hukuk Mahkemeleri Yazı İşleri Yönetmeliğine uygun olarak tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi pusulasına bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Değinilen eksikliklerin giderilmesi için, dosyanın yerel mahkemeye gönderilmesine 05/04/2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9345, Karar No: 2016/2059, Tarih: 02.03.2016

**14. Ceza Dairesi         2015/9345 E.  ,  2016/2059 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza mahkemesi

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAMEDEKİ

DÜŞÜNCE : Onama

İlk derece mahkemesince bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma; duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş, sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 02.03.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/10258, Karar No: 2018/9718, Tarih: 09.10.2018

**3. Hukuk Dairesi         2017/10258 E.  ,  2018/9718 K.**

**"İçtihat Metni"**

.....

Taraflar arasındaki alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hüküm, davacılar vekili tarafından duruşma istemli, davalılar vekili tarafından duruşmasız olarak temyiz edilmekle; duruşma günü olarak belirlenen 09.10.2018 tarihinde davacılar vekili Av.... ile davalılar vekili Av.... geldiler. Açık duruşmaya başlandı ve hazır bulunan vekillerin sözlü açıklamaları dinlenildikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için saat 14.00'e bırakılması uygun görüldüğünden, belli saatte dosyadaki bütün kağıtlar okunarak, Tetkik Hakiminin açıklamaları dinlenip, gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 1.630 TL Yargıtay duruşması vekalet ücretinin yek diğerinden alınıp, yek diğerine verilmesine, 512.00 TL bakiye temyiz harcının temyiz eden davalıya yükletilmesine, 6.70 TL bakiye temyiz harcının temyiz eden davacıya yükletilmesine, 6100 sayılı HMK'nun Geçici Madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nun 440. maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 09.10.2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi. Başkan

......
Yargıtay — Esas No: 2016/15752, Karar No: 2019/22724, Tarih: 09.12.2019

**22. Hukuk Dairesi         2016/15752 E.  ,  2019/22724 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraf vekillerince istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin iş sözleşmesinin davalı işveren tarafından iş bitimi nedeniyle sona erdirildiğini beyanla kıdem ve ihbar tazminatı, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil ile fazla çalışma alacaklarının davalıdan tahsilini istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili davanın reddini savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı taraf vekilleri temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının tüm davacının ise aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında öncelikle çözümlenmesi gereken uyuşmazlık, davanın belirsiz alacak davası türünde açılabilmesi için gerekli şartları taşıyıp taşımadığı noktasında toplanmaktadır.

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 107. maddesiyle, mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nda yer almayan yeni bir dava türü olarak belirsiz alacak ve tespit davası kabul edilmiştir.

6100 sayılı Kanun'un 107. maddesine göre,

"(1) Davanın açıldığı tarihte alacağın miktarını yahut değerini tam ve kesin olarak belirleyebilmesinin kendisinden beklenemeyeceği veya bunun imkânsız olduğu hâllerde, alacaklı, hukuki ilişkiyi ve asgari bir miktar ya da değeri belirtmek suretiyle belirsiz alacak davası açabilir.

(2) Karşı tarafın verdiği bilgi veya tahkikat sonucu alacağın miktarı veya değerinin tam ve kesin olarak belirlenebilmesinin mümkün olduğu anda davacı, iddianın genişletilmesi yasağına tabi olmaksızın davanın başında belirtmiş olduğu talebini artırabilir.

(3) Ayrıca, kısmi eda davasının açılabildiği hâllerde, tespit davası da açılabilir ve bu durumda hukuki yararın var olduğu kabul edilir."

Hükümet tasarısında yer almayan bu madde, Türkiye Büyük Millet Meclisi Adalet Komisyonu tarafından, esasen baştan miktar veya değeri tam tespit edilemeyen bir alacakla ilgili hak arama durumunda olan kişinin, hukuk sisteminde karşılaştığı güçlüklerin bertaraf edilerek hak arama özgürlüğü çerçevesinde mümkün olduğunca en geniş şekilde korunmasının sağlanması gerekçesi üzerinde durularak ihdas edilmiş ve nihayetinde kanunlaşmıştır.