muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/1583, Karar No: 2023/5531, Tarih: 03.10.2023

II. CEVAP

1.Davalı şirket vekili cevap dilekçesinde; taraf tasarımlarının birebir aynı olduğunu, davacının tescil başvurusunun sap tasarımından ibaret bulunduğunu, davacı tarafından iddia edildiği gibi müvekkiline ait tasarımın dava dışı şirketlere ait tasarımlar ile herhangi bir şekilde benzer olmadığını, işbu davada müvekkili tasarımlarının geçerliliğinin tartışılamayacağını savunarak davanın reddini istemiştir.

2-Davalı TPMK vekili cevap dilekçesinde; Kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu, dava konusu tasarımın yeni ve ayırt edici olmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacıya ait tasarımın, davalıya ait tasarımla bilgilenmiş kullanıcı gözünden benzer olduğu, davalıya ait 2013/03366-1 nolu tasarımın mesnet olarak sunulan dava dışı ... firmasına ait ...,...,... ve ... (...) ürünlerinden ve dava dışı WHF firmasına ait Loft ürününden bilgilenmiş kullanıcı gözünden ve genel algı açısından farklı bulunduğu, 2018/T-122 sayılı YİDK kararının yerinde olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; mahkemece yalnızca dosyaya sunulmuş olan ve hatalı değerlendirme içeren bilirkişi raporu hükme esas alınarak haklı davanın reddedildiğini, karara esas alınan bilirkişi raporunda yalnızca sap formu bakımından değerlendirme yapıldığını, yapılan değerlendirmenin eksik ve hatalı olduğunu, zira dava konusu olan ve tescili istenen tasarımın yalnızca sap tasarımı olmakla birlikte, bir ürün parçası olarak sapın ancak bileşenlerinin bir araya getirilmesi ile kullanılabilirliğinin mümkün olması nedeniyle yapılacak olan değerlendirmenin bütüne ilişkin olarak yapılması gerektiğini, davalı Şirketin 2013/03366-1 sıra numaralı tasarımı karşısında müvekkil Şirketin tasarımının tamamen ayrıştığını ve farklılık kazandığını, davalı tasarımının, dava dışı şirkete tarafından davalı şirketten çok daha önce tescil edilmiş olan 2004/04460 numaralı "çatal, kaşık, bıçak" tasarımı ile neredeyse birebir aynı olduğunu belirterek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına ve davanın kabulüne karar verilmesini istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacı tarafından başvurusu yapılan sayılı çatal, bıçak, kaşık için sap tasarımının, redde mesnet tasarım karşısında yeni ve ayırt edici olmadığının içinde tasarım konusunda uzman bilirkişilerin de bulunduğu bilirkişi heyetince hazırlanan kök ve ek bilirkişi raporunda açıklandığı, dosya kapsamındaki bilirkişi raporlarının denetime ve hüküm kurmaya elverişli oldukları, buna göre dava konusu tasarımın yeni ve ayırt edici olmadığı, ek bilirkişi raporunda ürün numunelerinin de incelendiği gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf sebepleriyle temyiz başvurusunda bulunmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, YİDK kararının iptali istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 6769 sayılı Sınai Mülkiyet Kanunu'nun 5 inci maddesi.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

03.10.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8802, Karar No: 2015/9541, Tarih: 29.12.2015

**19. Ceza Dairesi         2015/8802 E.  ,  2015/9541 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2011/254839

MAHKEMESİ : Ankara 11. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 10/05/2011

NUMARASI : 2009/1284 (E) ve 2011/328 (K)

SUÇ : 213 Sayılı Kanuna Aykırılık

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1- 09.09.2009 tarihli iddianame ve 16.02.2009 gün ve VDENR-2009-856/16 sayılı vergi suçu raporu ve eklerinde; sanık hakkında insan ticareti suçundan yürütülen soruşturma kapsamında, sanığın sahibi olduğu “rehberlik ve danışmanlık hizmetleri” faaliyeti yürütülen işyerinde yapılan aramada ele geçen bilgi ve belgelerden faydalanılarak yapılan incelemeler sonucu ''yasal defterlere kaydı gereken hesap ve işlemleri vergi matrahını azaltacak şekilde başka ortamlara kaydetmek'' suçunun işlendiği belirtilmiştir.

CMK’nın 116 ve devamı maddelerinde “arama ve elkoyma” işlemine dair usul ve esaslar düzenlenmiş ise de 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 359. maddesindeki suçlar yönünden anılan Kanun'un 142 ve devamı maddelerinde aramanın usul ve şartları ayrıca hükme bağlanmıştır. Buna göre vergi kaçırıldığına delalet eden emarelerin bulunması halinde, vergi incelemesi yapmaya yetkili olanlar, arama yapılmasını gerekli kılan bir yazıyla sulh ceza hâkiminden talepte bulunacak, arama kararının verilmesi halinde de, arama işlemi genel kolluk görevlileri tarafından değil, vergi inceleme elemanlarınca gerçekleştirilecektir. VUK'nın 147. maddesinde, “bu bölümde açıkça yazılı olmayan hallerde Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun arama ile ilgili bulunan hükümlerinin uygulanacağı"nın belirtilmesinden maksat, bu Kanun'un aramaya ilişkin 142-146. maddelerinde açıkça düzenlenen konularda bu hükümlerin, açıkça düzenlenmeyen konularda ise CMK hükümlerinin uygulanmasının sağlanmasıdır.

Genel hükümlere tabi bir suç ihbarı üzerine, delil elde edilmesi amacıyla CMK uyarınca yapılan arama işlemi sonucunda, vergi suçunun da işlendiğini gösteren delillerin bulunması veya VUK'nın 147. maddesi hükmü karşısında, vergi suçuna ilişkin olmasına rağmen gecikmesinde sakınca bulunan hâllerin varlığı halinde, CMK hükümlerine göre arama işlemi yapılabilir ve bu şartlarda yapılan arama sonucunda elde edilen deliller hukuka uygun kabul edilebilir ise de, VUK’nın 359. maddesi kapsamındaki bir suç soruşturmasında arama kararı ve aramanın gerçekleştirilmesi işleminin VUK hükümlerine göre yapılması gerekir. Aksi halde elde edilecek delil hukuka aykırı olacağından, hükme esas alınamayacaktır.

Bu itibarla delillerin hukuka uygun elde edilip edilmediği ve aramanın yukarıda belirtilen mevzut çerçevesinde yapılıp yapılmadığının belirlenmesi yönünden, sanık hakkında hangi suç nedeniyle soruşturmaya başlandığının, en başından beri vergi suçundan soruşturma yapılıp yapılmadığının tespiti ve arama kararı ile bu kararın icrasına ilişkin arama ve el koyma tutanaklarının aslı veya onaylı örneklerinin getirilmesinden sonra sanığın hukuki durumunun takdiri gerekirken atılı suç nedeniyle eksik kovuşturma sonucu yazılı şekilde mahkumiyet kararları verilmesi,

2- 213 sayılı Kanun'da 01.01.1999 tarihinde yürürlüğe giren 4369 sayılı Kanun ile yapılan değişiklikle 359. maddedeki suçlar yönünden genel olarak vergi ziyaı (kaybı) suçun unsuru olmaktan çıkarılmış, ancak anılan Kanun maddesinde (359/a-1) düzenlenen “Defterlere Kaydı Gereken Hesap ve İşlemleri Vergi Matrahının Azalması Sonucunu Doğuracak Şekilde Tamamen veya Kısmen Başka Defter, Belge veya Diğer Kayıt Ortamlarına Kaydetmek” suçu yönünden eylemin “vergi matrahının azalması sonucunu doğurması” şartı muhafaza edilmiştir. Suçun oluşması için, tutulması gereken yasal defter ve belgelerin varlığının, noter tasdik kayıtları veya başka şekilde sabit olması ile birlikte, hesap ve işlemlerin vergi matrahının azalması sonucunu doğuracak şekilde tamamen veya kısmen başka ortamlarda da tutulması gerekir.

İdarece yapılan vergi incelemesi sonucu düzenlenen 16.02.2009 tarihli vergi suçu ile ekli raporlarda, yasal defterlere kaydı gereken bazı hasılatların vergi matrahının azalması sonucunu doğuracak şekilde başka ortamlarda tutulduğu, yasal defterlere kayıtlarının yapılmadığı, bu şekilde beyan dışı bırakılarak vergi ziyaına neden olunduğu belirtilmiş ise de; başkaca somut delillerle desteklenmeyen, sadece vergi suçlarına müdahil olan idarenin tespitleri ile mahkumiyet kararı verilemeyeceği cihetle;

2007-2008 takvim yıllarına ait defterlerin tasdikine dair bir bilgiye rastlanmadığından öncelikle bu hususun araştırılması, ardından tutulan yasal defter ve kayıtlar ile suça konu ''ajanda ve klasörlerin'', konusunda uzman bilirkişi heyetine incelettirilerek 2007-2008 takvim yılına ilişkin olarak vergi matrahının azaltılmasına sebebiyet verilip verilmediğinin tespitinden sonra sanığın hukuki durumunun takdiri gerekirken, eksik kovuşturma sonucu yazılı şekilde “Defterlere Kaydı Gereken Hesap ve İşlemleri Vergi Matrahının Azalması Sonucunu Doğuracak Şekilde Tamamen veya Kısmen Başka Defter, Belge veya Diğer Kayıt Ortamlarına Kaydetmek” suçu yönünden mahkumiyet kararı verilmesi,

Kanuna aykırı,

Kabule göre de;

Kanuna aykırı,

Kabule göre de;

3- Kasıtlı suçtan hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olarak sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesi uyarınca hak yoksunluklarına hükmedilmiş ise de, 24/11/2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 08/10/2015 tarih ve 2014/140 E, 2015/85 K. sayılı kararı ile anılan maddenin bazı hükümlerinin iptal edilmiş olması nedeniyle yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, tebliğnamedeki onama düşüncesinin reddiyle HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 29.12.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/8013, Karar No: 2011/24732, Tarih: 28.11.2011

**12. Hukuk Dairesi         2011/8013 E.  ,  2011/24732 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir 9. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 30/12/2010
Yargıtay — Esas No: 2014/6700, Karar No: 2014/7976, Tarih: 23.09.2014

**20. Hukuk Dairesi         2014/6700 E.  ,  2014/7976 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi Hazine ve Orman Yönetimi tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı, 12.01.2011 tarihli dava dilekçesinde sınırları yazılı, bulunan taşınmazın tapuda kayıtlı olmadığını, 3402 sayılı Kanunun 14. ve 17. maddelerinde yazılı şartların gerçekleştiğini ileri sürerek, Medenî Kanunun 713. maddesine göre adına tescili istemiyle dava açmıştır.

Mahkemece davanın kabulüne, 2802,62 m² taşınmazın davacı adına tesciline karar verilmiş, hüküm Hazine ve Orman Yönetimi tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, Medenî Kanunun 713. maddesine göre açılan tescil istemine ilişkindir.

Yörede, 1948 yılında 3116 sayılı Kanun hükümlerine göre yapılıp kesinleşen orman kadastro çalışması ile 26.01.1989 tarihinde ilân edilip kesinleşen 6831 sayılı Kanunun 3302 sayılı Kanun ile değişik hükümlerine göre yapılmış aplikasyon ve 2/B madde uygulaması vardır.

Arazi kadastrosu 1964 yılında yapılmış, çekişmeli taşınmaz çalılık olarak tesbit harici bırakılmıştır.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye ve uzman orman bilirkişi kurulu raporuna göre, çekişmeli taşınmazın kesinleşen orman sınırı dışında, % 2-3 eğimli, eski ve yakın tarihli resmi belgelerde orman sayılmayan yerlerden olduğu, komşu parsellerin gerçek kişiler adına tescil edilip kesinleştiği, 3402 sayılı Kadastro Kanununun 14. ve 17. maddelerinde yazılı imar ve ihyaya dayalı zilyetlikle kazanma koşullarının adına tescil kararı verilen davacı yararına gerçekleştiği saptanarak yazılı biçimde hüküm kurulmasında isabetsizlik bulunmadığına göre, davalı Hazine ve Orman Yönetiminin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usûl ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının Orman Yönetimine yükletilmesine, Hazineden harç alınmasına yer olmadığına 23.09.2014 günü oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2025/2014, Karar No: 2025/2712, Tarih: 12.05.2025

**3. Hukuk Dairesi         2025/2014 E.  ,  2025/2712 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/2977 E., 2025/25 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Antalya 4. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2018/542 E., 2021/100 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı ... vekili tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

Miktar veya değeri kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 362. maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366. maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352. maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre, aralarında ihtiyari dava arkadaşlığı bulunan her bir davacı lehine asıl dava hükmedilen ve davalı tarafça temyize konu edilen miktarlar (davacı ... için maddi-manevi tazminat tutarı toplamı 154.297,22 TL, davacı ... için 38.222,08 TL, davacı ... için 22.872,18 TL, davacı baba ... için 32.819,46 TL, davacı ... için 27.655,58 TL, davacı oğul ... için 5.000,00 TL) ile birleşen davada her bir davacı lehine hükmedilen ve davalı tarafça temyize konu edilen miktarlar (davacı ... için 35.486,17 TL, davacı ... için 4.120,86 TL, davacı ... için 7.591,86 TL, davacı baba ... için 9.856,99 TL), Bölge Adliye Mahkemesinin karar tarihi itibari ile kesinlik sınırı olan 544.000,00 TL’nin altında kalmaktadır.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Davalı ... vekilinin temyiz dilekçesinin miktar itibariyle REDDİNE,

Peşin alınan temyiz harcının istek hâlinde ilgiliye iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

12.05.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/10149, Karar No: 2024/11690, Tarih: 05.11.2024

**6. Ceza Dairesi         2023/10149 E.  ,  2024/11690 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2021/95 E., 2021/525 K

SUÇ : Nitelikli tehdit

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. GEREKÇE

1.Sanığa yüklenen 106 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendine uyan nitelikli tehdit suçunun gerektirdiği cezanın türü ve üst sınırına göre; aynı sayılı Kanun'un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi ve 67 nci maddesinin dördüncü fıkrası gereği 12 yıllık olağanüstü dava zamanaşımı süresinin öngörüldüğü anlaşılmıştır.

2. Sanığa yüklenen ve 5237 sayılı Kanun’un 106 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendine uyan nitelikli tehdit suçunun gerektirdiği cezanın türü ve üst sınırına göre; Kanunun 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi ve 67 nci maddesinin dördüncü fıkrasında öngörülen 12 yıllık olağanüstü dava zamanaşımı süresinin suç tarihi olan 11.10.2012 tarihinden temyiz incelemesine kadar gerçekleşmiş olduğu belirlenmiştir.

II. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Tekirdağ 1.Asliye Ceza Mahkemesinin, 09.09.2021 tarihli ve 2021/95 Esas, 2021/525 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesinin birinci fıkrası gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı sayılı Kanun’un 322 nci maddesinin birinci fıkrasının (1) numaralı bendinin verdiği yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereğince gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle, Tebliğnameye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜŞMESİNE,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine,

05.11.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/1470, Karar No: 2008/2550, Tarih: 21.02.2008

**21. Hukuk Dairesi         2008/1470 E.  ,  2008/2550 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Seferihisar Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

TARİHİ : 05/07/2007

Davacılar, murisinin iş kazası sonucu ölümünden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalılardan E.İnş.Taah.Tic.Lti.Şti. vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalı E.Ltd.Şti.'nin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2- Dava, iş kazası sonucu ölüm halinde hak sahiplerinin uğramış olduğu zararın giderilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Maddi zarar hesabının yeniden yapılmasına ilişkin bozma ilamına göre, mahkemenin işlem yapması doğrudur. Ne var ki, mahkemece, bozma ilamı yanlış değerlendirilerek “hüküm tarihine en yakın tarihte belli olan verilere göre hesaplanarak Kurumca bildirilen peşin sermaye değeri”, “bozma ilamından önceki 15.07.2004 tarihli hükme en yakın tarihte belli olan verilere göre hesaplanacak peşin sermaye değeri” olarak nitelendirilmiş ve Sosyal Sigortalar Kurumu’ndan bu şekilde istenerek, verilen cevaba göre  karşılanmayan maddi zarar miktarı tespit edilmiştir. Oysa, hesap raporunun yeniden alınması halinde, raporun düzenlendiği tarihte bilinen verilerin esas alınması gerekir. Önceki rapordaki ücret ve diğer unsurlar değiştiğinden, yeni ve bilinen dönemlerin esas alınarak tazminatın belirlenmesi ve belirlenen bu zarardan 4447 sayılı Yasa’nın ek 38. maddesi gereğince bozma ilamından sonra verilecek hüküm tarihine en yakın tarihte belli olan verilere göre hesaplanarak Kurumca bildirilen peşin sermaye değerinin indirilmesi zorunludur.

Mahkemece, belirtilen bu maddi ve hukuksal olguları dikkate alınmadan  davacı eş yararına daha fazla maddi tazminata hükmedilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalılardan E.İnş.Taah.Tic. Ltd. Şti.’nin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalı E. İnş.Taah.Tic.Lti.Şti'ye iadesine, 21.02.2008 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/22341, Karar No: 2017/1348, Tarih: 13.02.2017

**2. Hukuk Dairesi         2015/22341 E.  ,  2017/1348 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı erkek tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı kadın Türk Medeni Kanununun 166/3. maddesine dayalı olarak anlaşmalı boşanma talebiyle dava açmıştır. Davacı kadın 29.12.2014 tarihinde sunduğu dilekçe ile davaya çekişmeli boşanma davası olarak devam edilmesini talep etmiştir. (TMK m. 166/1-2). Bu durumda mahkemece, taraflara iddia ve savunmalarının dayanağı bütün vakıaların sıra numarası altında açık özetlerini içeren beyanları ile iddia ve savunmalarının dayanağı olarak ileri sürdükleri her bir vakıanın ispatını sağlayacak delillerini sunmak ve dilekçelerin karşılıklı verilmesini sağlamak üzere süre verilip, ön inceleme yapılarak tahkikata geçildikten sonra usulüne uygun şekilde gösterilen deliller toplanmak suretiyle gerçekleşecek sonucu uyarınca bir karar verilmesi gerekirken, dilekçeler aşaması tamamlanmadan tahkikat yapılarak yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma sebebine göre diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 13.02.2017 (Pzt.)