muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/18496, Karar No: 2016/448, Tarih: 14.01.2016

Emsal kayıtlar tapu müdürlüğünden getirtildikten sonra bunun imar parseli olup olmadığı da sorulup saptanmalıdır. İncelenen emsal imar parseli olup da dava konusu taşınmazın bu nitelikte olmaması halinde, dava konusu taşınmazın yapılacak karşılaştırmadan sonra bulunacak değerinden, İmar Yasası'nın 18.maddesinin 2. fıkrası gözetilerek, düzenleme ortaklık payına tekabül edecek oranda indirim yapılması gerektiği de dikkate alınmalıdır.

2942 sayılı Yasa'nın 4650 sayılı Yasa ile değişik 11. maddesinin birinci fıkrasının (d) bendi gereği emlak vergi değerlerinin de dava konusu taşınmazın emsalle karşılaştırılmasında gözönünde tutulması gerekir. Buna göre dava konusu taşınmaz ve emsallerin emlak vergisine esas tutulan asgari m² değerlerinin ilgili belediye başkanlığından 2012 yılı itibarıyla getirtilerek karşılaştırılması ve değerlendirmeye esas alınan oranlar fahiş ölçüde farklı olduğunda bu farklılık ve çelişkinin giderilmiş olması gerekir.

Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda değerlendirme için 481 ada 15 parsel sayılı taşınmazın 11.09.2009 tarihli satışlarının emsal olarak incelendiği, emsal taşınmazın dosyaya getirtilen satış işlemine ait akit tablosundan, dava tarihi olan 21.05.2008 tarihinden sonra 11.09.2009 tarihinde yapılan satışa ilişkin olduğundan Kamulaştırma Yasasının 11.maddesinin (g) bendine uygun bir emsal olmadığı dikkate alınmadan değerlendirme yapan bilirkişi kurulu raporunun hükme esas alınması doğru görülmemiştir.

Mahkemece, dava konusu taşınmazın yer aldığı ilde emsal olabilecek özel amacı olmayan arsa satışlarının bulunmadığı düşünülemeyeceğinden uygun emsal araştırması yapılarak emsal kayıtları getirtilip yukarıda açıklandığı şekilde değerlendirme yapan ek rapor alınarak karar verilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

2-Dosyaya getirtilen tapu kayıtlarına göre, dava konusu taşınmaz üzerinde ... Genel Müdürlüğü lehine eski irtifak hakkı mevcut olup, bu irtifak hakkının taşınmazlarda meydana getirmesi kaçınılmaz değer kaybının hesaplanarak sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, irtifak bedelinin tamamının kamulaştırma bedelinden çıkarılmak suretiyle hatalı değerlendirme yapan bilirkişi raporunun hükme esas alınması,

Doğru görülmemiştir.

Ayrıca;

3-2942 Sayılı Kamulaştırma Kanununun 6487 sayılı Kanunla değiştirilen Geçici 6.maddesinin onikinci ve onüçüncü fıkraları 13.03.2015 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 13.11.2014 tarih, 2013/95 Esas ve 2014/176 Karar sayılı kararıyla iptal edildiğinden; 04.11.1983 tarihinden sonra el atılan taşınmazlar yönünden, kamulaştırmasız el atma nedeniyle açılan davalarda, mahkeme ve icra harçları ile her türlü vekalet ücretinin nispi olarak uygulanması gerektiğinin düşünülmemesi bozmayı gerektirmiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harçlarının istek halinde temyiz edenlere iadesine, 14.01.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6784, Karar No: 2015/12570, Tarih: 16.06.2015

**5. Ceza Dairesi         2015/6784 E.  ,  2015/12570 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 5 - 2015/123347

İdari para cezasına itiraz üzerine yapılan yargılama sırasında; Çatalca Sulh Ceza Hakimliğiyle Küçükçekmece 1. Sulh Ceza Hakimliği arasında oluşan olumsuz yetki uyuşmazlığının giderilmesi ve yargı yerinin belirlenmesi istemiyle gönderilen dosya Yargıtay C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye verilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

İncelenen dosya içeriğine, idari para cezasına konu olayın niteliğine ve Küçükçekmece 1. Sulh Ceza Hakimliği kararındaki gerekçeye göre, yerinde görülmeyen Çatalca Sulh Ceza Hakimliğinin 13/02/2015 gün ve 2015/78 Değişik İş sayılı YETKİSİZLİK kararının KALDIRILMASINA, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİİNE, 16/06/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/14401, Karar No: 2017/11336, Tarih: 21.09.2017

**8. Hukuk Dairesi         2017/14401 E.  ,  2017/11336 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

KARAR

Dava, üçüncü kişinin İİK'nun 96. vd. maddelerine dayalı istihkak iddiasına ilişkindir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş hüküm, davalı alacaklı vekili tarafından temyiz edilmiş olup Dairemizce yapılan incelemede, davalı alacaklı vekilinin temyiz yoluna başvurma harcını maktu olarak yatırdığı anlaşıldığından, eksik yatırılan nispi temyiz harcının tamamlanması için davalı alacaklıya muhtıra çıkartılarak kanuni süre beklendikten sonra gönderilmesi amacı ile dosya, Dairemiz'in 12.04.2017 tarihli ve 2016/21482 Esas, 2017/5454 Karar sayılı ilamı ile yerel mahkemesine geri çevrilmiştir. Mahkemesince 10.7.2017 tarihli ek karar ile;davalı alacaklı vekiline eksik harcın tamamlanması için muhtıranın 16/06/2017 tarihinde tebliğ edildiği, davalı vekilinin 23/06/2017 tarihli dilekçesi ile harç ödemesi için ek süre talep ettiği, 05/07/2017 tarihine kadar ek süre verildiği, ancak davalı vekilinin belirtilen tarihe kadar noksan harç ikmalini tamamlamadığı gerekçesi ile davalı alacaklının temyiz talebinin reddine karar verilmiştir. Ek karar davalı alacaklı vekiline tebliğ edilmiş, ancak, dosya kapsamından davalı alacaklı tarafından ek karara karşı kanun yoluna başvuru yapılmadığı anlaşıldığından, bu hali ile Dairemizce dosya hakkında yapılacak bir işlem olmadığından dosyanın Yerel Mahkemeye işlemsiz olarak İADESİNE, esasın bu şekilde kapatılmasına 21.09.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4971, Karar No: 2014/8797, Tarih: 13.05.2014

**18. Hukuk Dairesi         2014/4971 E.  ,  2014/8797 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Malatya 1. Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 12/07/2013

NUMARASI : 2013/989-2013/990

Dava dilekçesinde, H.. K..'ın yaşlı ve hasta olması nedeniyle kısıtlanması istenilmiştir. Mahkemece karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiş, hüküm vasi adayı tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı dava dilekçesinde; babası H.. K..'ın akli dengesinin yerinde olmadığını, %92 oranında vücut fonksiyonlarını kaybettiğini hasta ve yaşlı olduğunu, kendi işlerini göremeyecek durumda bulunduğunu ileri sürerek kısıtlanmasını istemiş, mahkemece H.. K..'a vasi tayinine yer olmadığına karar verilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

Dava dilekçesinde, H.. K..'ın akıl hastalığı yanında Türk Medeni Kanununun 408. maddesi gereğince yaşlılığı ve ağır hastalığı sebebiyle işlerini gerektiği gibi yönetemediği ileri sürülerekte vasi tayini istenmiştir. Yargılama sırasında isteğe bağlı kısıtlama talebi yönünden kısıtlanılması istenilen H.. K..'ın dinlenilmediği gibi kararda Türk Medeni Kanunu'nun 408. maddesi yönünden herhangi bir araştırma ve değerlendirme de yapılmamıştır. Vesayete ilişkin hükümlerin kamu düzenine ilişkin bulunması nedeniyle mahkemece, kendiliğinden bu yönde de araştırma ve inceleme yapılması, kısıtlanılması istenilenin dinlenilmesi, taraflara bu konudaki delillerinin sorulması, gösterdikleri takdirde tüm delilleri toplanıp değerlendirilerek sonucuna göre bir karar vermek gerekirken, yetersiz araştırma ve eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 13.05.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/19255, Karar No: 2012/12949, Tarih: 12.12.2012

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/19255 E.  ,  2012/12949 K.**

**"İçtihat Metni"**

KARAR

Basit cinsel saldırı ve konut dokunulmazlığının ihlali suçlarından sanık ...'ın yapılan yargılaması sonunda; atılı suçlardan mahkûmiyetine dair Orhaneli Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 15.04.2009 gün ve 2009/11 Esas, 2009/41 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık müdafii tarafından dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın hükümden sonra 24.09.2010 tarihinde öldüğünün Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) aracılığıyla temin edilen nüfus kaydından anlaşılması karşısında, hakkında açılan kamu davalarının 5237 sayılı TCK.nın 64/1 ve 5271 sayılı CMK.nın 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 322. maddesinin verildiği yetkiye istinaden 5237 sayılı TCK.nın 64/1 ve 5271 sayılı CMK.nın 223/8. maddeleri uyarınca sanık hakkındaki kamu davalarının DÜŞMESİNE, 12.12.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2022/1854, Karar No: 2022/4000, Tarih: 24.05.2022

**11. Hukuk Dairesi         2022/1854 E.  ,  2022/4000 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Keşan 2. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 23.10.2014 tarih ve 2004/184 E. - 2014/487 K. sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı ... A.Ş. vekili ve davalı ... tarafından istenmiş ve davalı banka vekilinin temyiz dilekçesinin süresi içinde, davalı ...'ın süresi dışında verildiği anlaşılmış olmakla, bazı noksanlıkların ikmali için mahalline geri çevrilen dosyanın eksikliklerin giderilmesinden sonra iade edildiği anlaşılmakla dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçeler, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, dava konusu bononun müvekkili tarafından düzenlenmediğini, bonoda ... adı altındaki imzanın müvekkiline ait olmadığını, şikayette bulunduklarını, müvekkilinin davalı ... Ltd. Şirketi'ne herhangi bir borcunun olmadığını, protestoya konu olan senedin sahte olduğunu davanın kabulü ile Keşan Halk Bankası Şubesinde bulunan 6.000,00 TL (eski para ile 6.000.000.000 TL) değerli bonodaki imzanın müvekkiline ait olmadığının ve borçlu olmadığının tespitine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı ... vekili, müvekkili bankaya davanın yöneltilmesinin usulen doğru olmadığını, dava konusu senedi davalı ... Petrol Ürünleri San. ve Tic. Ltd. Şirketi'nin müvekkili bankadan kullanmış olduğu kredinin teminatı olarak firma yetkilisi ... tarafından müvekkili bankaya verildiğini, müvekkili bankanın krediye teminat olarak aldığı üçüncü kişilere ait senetlerdeki imzaların sahte olup olmadığını bilebilecek durumda olmadığı gibi bunları kontrol etme zorunluğunun da bulunmadığını, müvekkil bankanın söz konusu olayda iyi niyetli olduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, davalılardan Elitaş Petrol Ltd. Şti. yetkilisi ve sahibi diğer davalı ...'ın, borçlusu davacı ... olan, 30/04/2004 vade tarihli ve 6.000,00 TL (eski para ile 6.000.000.000 TL) bedelli dava konusu bonoyu düzenleyerek diğer davalı ... A.Ş'ye çektiği kredilere teminat olarak verdiği, senedin vadesi geldiğinde alacağını

talep ettiği, ödenmeyince davacının Keşan Cumhuriyet Başsavcılığa suç duyurusunda bulunduğu, Edirne 1. Ağır Ceza Mahkemesi'nde yargılanan davalı ...’ın mahkeme huzurundaki beyanında; “dava konusu senedi, bankadan kredi çekebilmek için bizzat kendisinin davacının adını yazmak suretiyle hayali olarak tanzim edip bankaya verdiğini” ikrar ettiği gerekçesiyle davanın kabulüyle davacı ...'ın, davalılara dava konusu bono miktarında borçlu olmadığının tespitine karar verilmiştir.

Kararı, davalı ... vekili ve davalı ... temyiz etmiştir.

Kararı, davalı ... vekili ve davalı ... temyiz etmiştir.

1- Mahkeme hükmü davalı ...’a 08/11/2021 tarihinde tebliğ edilmiş, temyiz dilekçesinin, HUMK 432. maddesinde öngörülen 15 günlük yasal süre geçirildikten sonra 24/11/2021 tarihinde mahkemeye sunulduğu anlaşılmıştır. Süresinden sonra yapılan temyiz istemleri hakkında mahkemece bir karar verilebileceği gibi, 01.06.1990 gün ve 3/4 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca Yargıtay tarafından da karar verilebileceğinden, davacı vekilinin temyiz süresi geçtikten sonra yapılan temyiz isteminin reddi gerekmiştir.

2- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı ... vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı ...’ın temyiz isteminin süreden REDDİNE, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı ... vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, dosyanın ilk derece mahkemesine gönderilmesine, ödediği peşin temyiz harcının isteği halinde temyiz eden davalı ...'a iadesine, aşağıda yazılı bakiye 307,39 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalı ... A.Ş.'den alınmasına, 24/05/2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/7802, Karar No: 2020/9674, Tarih: 10.11.2020

**5. Hukuk Dairesi         2020/7802 E.  ,  2020/9674 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi gereği düşünüldü.

- K A R A R –

Dava dilekçesinde, 2981 sayılı İmar Affı Kanunun 16. maddesine göre kat mülkiyeti kurulması için davalı ... müdürlüğüne ihtarlı yaptırım kararı verilmesini ve TMK'nun 1025, 1026, 1027. maddesi kapsamında eski tescillerin terkinini ve tasdikli imar planı iskan izni gereği kat mülkiyetinin kurulmasına karar verilmesini, ayrıca mevcut tapu kaydında görünen ipotekler ve butlan ve karşılıksız hisselerin hükümsüz sayılması ve terkinini, bildirilen nedenlerle hisse bedellerini yatırması için tevdii mahalli tayini istenilmiştir.

Mahkemece Konusuz kalan dava ve birleşen davada esas hakkında bir karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiş, hüküm davacı tarafından adli yardım talepli olarak temyiz edilmiştir.

Sonuç: 1-6100 sayılı HMK’nın 334/1. maddesi; “Kendisi ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin, gereken yargılama veya takip giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olan kimseler, iddia ve savunmalarında, geçici hukuki korunma taleplerinde ve icra takibinde, taleplerinin açıkça dayanaktan yoksun olmaması kaydıyla adli yardımdan yararlanabilirler”, aynı Kanunun 336/2. maddesi ise; “Talepte bulunan kişi, iddiasının özeti ile birlikte, iddiasını dayandıracağı delilleri ve yargılama giderlerini karşılayabilecek durumda olmadığını gösteren mali durumuna ilişkin belgeleri mahkemeye sunmak zorundadır” şeklinde düzenlenmiştir.

Yukarıda anılan yasal düzenlemelere göre, davalı, adli yardım talebini mali durumunu göstermeye yeterli somut bir belgeye dayandırmadığından, temyiz yasa yoluna başvurusu nedeniyle adli yardım talebinin REDDİNE,

2-Bu red kararının, adli yardım talebinde bulunana mahkemesince tebliğine, süresi içinde itiraz etmesi halinde, itirazın incelenmesi için dosyanın mahkemesince Yargıtay 8. Hukuk Dairesine gönderilmesine, itirazın reddi ya da itiraz edilmemesi halinde temyiz harcının tamamlanması için mahal mahkemesince;

Temyiz harç ve masraflarının yatırılması için davalı tarafa İİK'nın 366. maddesine istinaden HMK'nın 366. maddesi atfıyla HMK'nın 344. maddesi uyarınca, yöntemine uygun bir hafta kesin süre içeren muhtıra gönderilerek, muhtıranın tebliğinden itibaren belirtilen yasal süre beklendikten sonra, anılan madde uyarınca işlem yapılması, temyiz harç ve masraflarının süresi içinde yatırılması halinde, tebligat mazbatası ile birlikte Dairemize gönderilmesi için dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 10/11/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/2141, Karar No: 2010/7229, Tarih: 21.06.2010

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2010/2141 E.  ,  2010/7229 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, 1.11.2008 tarihinden itibaren 506 sayılı yasa kapsamında yaşlılık aylığı bağlanarak , bağlanacak aylıklara ödeme tarihi itibariyle yasal faiz verilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı 01.05.1998-31.12.1999 tarihleri arasında 2926 sayılı Yasa ... sigortalısı olduğunun, 1.11.2008 tarihinden itibaren 506 sayılı Yasa gereğince yaşlılık aylığına hak kazandığının tespitini ve aylıklarının ödeme tarihleri itibariyle yasal faizi ile birlikte ödenmesi hakkının saklı tutulmasını talep etmiştir.

Mahkemece istemin kabulüne karar vermiştir.

Davacının 01.05.1998-31.12.1999 tarihleri arasında 2926 sayılı Yasa kapsamında ... sigortalısı olduğunun tespitine ilişkin karar doğrudur, ancak yaşlılık aylığı yönünden kurulan hüküm aşağıdaki gerekçelerle doğru görülmemiştir.

Dosya içeriğinden, davacının 1.9.1994-31.12.1996, 1.5.1998-31.12.1999 ve 1.5.2001-31.12.2001 tarihleri arasında 2926 sayılı Yasa ... sigortalısı olarak 1680 gününün bulunduğu, 2.3.1979-31.10.2008 tarihleri arasında da isteğe bağlı sigortalı olarak toplam 3061 gününün bulunduğu, 01.03.1974 – 1.11.1975 tarihleri arasında 1 yıl 8 aylık (600 gün) askerlik borçlanmasını ödediği böylece toplam 5341 gün sayısının oluştuğu, askerlik borçlanması ile sigortalılık başlangıcının 2.7.1977 tarihi olduğu, Kurumdan aylık talebinde bulunduğu 13.10.2008 tarihi itibariyle 31 yıl sigortalılık süresinin mevcut olduğu anlaşılmıştır.

2829 sayılı hizmetlerinin birleştirilmesi hakkındaki kanunun 8. maddesinde; birleştirilmiş hizmet süreleri toplamı üzerinden ilgililere son yedi yıllık fiili hizmet süresi fazla olan kurumca hizmet sürelerinin eşit olması halinde ise eşit hizmet sürelerinden sonuncusunun tabi olduğu kurumca kendi mevzuatına göre aylık bağlanacağı, fiili hizmet süresinin esas alınması gerektiğinden isteğe bağlı sigortalılık süresinin son yedi yıllık fiili hizmet süresinde nazara alınmayacağı, davacının son yedi yıllık hizmet süresi içinde 1.5.2003-31.10.2008 tarihleri arasında 1980 günlük 506 sayılı Yasa isteğe bağlı sigortalılık süresinin bulunduğu, bu durumda davacıya 506 sayılı Yasa uyarınca yaşlılık aylığı bağlanmasının mümkün bulunmadığı, fiil hizmet süresi fazla olan 2926 sayılı Yasa'ya tabi hizmetleri dikkate alınarak yaşlılık aylığı koşulları değerlendirilerek sonuca gidilmesinin gerektiği ortadadır.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular göz ardı edilerek yaşlılık aylığı istemi hakkında kurulan hüküm usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurumun bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 21.06.2010 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY GEREKÇESİ

,

Karşı olduğum çoğunluk görüşü; 2829 sayılı Yasa’nın 8. maddesinde “Birleştirilmiş hizmet süreleri toplamı üzerinden ilgililere son yedi yıllık fiili hizmet süresi içinde fiili hizmet süresi fazla olan kurumca kendi mevzuatına göre aylık bağlanacağı” hükmünden giderek isteğe bağlı sigortalılığın fiili hizmetten sayılmayacağı ve dolayısıyla son yedi yılın hesabında isteğe bağlı sigortalılığın hesaba dahil edilmeyeceği yönündeki bozma gerekçesidir.

Her şeyden önce üzerinde durulması gereken konu, bir Yasanın uygulanmasında sadece bir madde hükmünün göz önüne alınması ile yetinilmeyip Yasanın tüm maddeleri ile birlikte değerlendirilmesi gerektiği noktasıdır. Üstelik bu yasa kuralı sosyal güvenlik ile ilgili ise, sosyal güvenlik hukukunun yerleşmiş ilke ve kurallarının da göz önünde tutulması gerekir ki, çoğunluk görüşü oluşturulurken 2829 sayılı Yasanın sadece 8. maddesi gerekçe yapıldığından doğru bir yoruma ulaşılamamıştır.

2829 sayılı yasanın Tanımlar başlıklı 3. maddesinin (b) bendinde hizmet süresinin, “Kurumlara emeklilik keseneği veya malullük, yaşlılık ve ölüm sigortası primi ödenmiş süreleri” ifade edeceği çok açık bir biçimde açıklanmıştır.Yasanın 8. maddesinde sözü edilen fiili hizmet süresi de bu sürelerdendir.Yasada fiili süreden bahsedilmesi, son yedi yılın tesbitinde takvim yılının değil geriye doğru son yedi yıllık fiili prim ödeme gün sayısının dikkate alınması gerektiğini vurgulama amacını taşımaktadır.

Öteyandan, aynı yasanın 7. maddesine göre;” 4. maddede belirtilen hizmet süreleri toplamına ; itibari hizmet süreleri ile primi ödemenmiş süreler katılmaz” hükmü getirilmiş, başka bir anlatımla, hangi hizmet sürelerinin hizmet süreleri toplamına katılmayacağı kesin olarak sayılmıştır. Anılan bu maddede istisna olarak belirtilmediğinden isteğe bağlı hizmet sürelerinin hizmet süreleri toplamına katılacağı ve dolayısıyla son yedi yılın hesabında da dikkate alınması gerektiği açıktır.Bir hizmetin hizmet birleştirilmesinde dikkate alınmasına karşın son yedi yılın hesabında dikkate alınmaması mümkün değildir.İsteğe bağlı sigortalılık tescil ile başlar ve her ay primleri ödenerek fiili olarak gerçekleşen bir süreci ifade ettiğinden fiili bir hizmet süresidir.

Sosyal güvenlik sistemimize göre, hizmet süreleri ayrımında fiili hizmet süresinin karşılığı fiili olmayan süre olarak, ancak” itibari” hizmet süresi olarak anlaşılır.Fiili hizmet süresinin karşıtı asla isteğe bağlı sigortalılık süresi değildir.İsteğe bağlı sigortalılık süresi zorunlu sigortalılığın karşıtıdır. Fiili hizmeti eylemli olarak bedensel güç kullanılarak yapılan bir çalışma olarak algılamak sosyal güvenlik hukuku ilkelerini dışlayarak “fiili “kelimesinin sadece sözlük karşılığını yoruma esas almak olur ki bu değerlendirme hukuki bir değerlendirme değildir.

HGK.’nun 15.6.1988 gün ve 1988/10-270E,472 K. sayılı kararında; T.C. Emekli Sandığı Kanununa tabi olarak geçen fiili hizmet zammının (gerçekte fiili bir hizmet süresi olmadığı halde) 2829 sayılı yasaya göre hizmet birleştirilmesinde dikkate alınacağı kabul edilmiştir.

Örneğin; 2925 sayılı Yasaya göre tarımda başkası hesabına çalışanların tabi olduğu sigortalılık esas itibarıyla isteğe bağlı bir sigortalılık türüdür. Sözü edilen çoğunluk gerekçesine göre 2925 sayılı yasaya tabi hizmetler asla hizmet birleştirilmede dikkate alınamayacaktır.

Bir diğer örnek ise; 3201 sayılı yasaya tabi sürelerdir. Yurtdışında bulunan ev kadınları da fiilen çalışmadıkları halde bu yasaya göre borçlanabilmekte ve diğer hizmetleri ile birlikte yaşlılık aylığına hak kazanmaktadırlar.

Davalı Kurum, uygulamasında isteğe bağlı sigortalılık süresini son yedi yılın hesabında dikkate almaktadır. Kurum bu güne kadar aynı durumda olan yüzbinlerce kişiye aylık bağlamıştır. Dairemiz çoğunluk görüşü , sosyal güvenlik ve adalet ilkelerine aykırı olduğu gibi Kurumun bu içtihada göre hareket etmesi halinde bu insanların mağduriyetine yol açacaktır.

Yargıtay’ın günümüze kadar süregelen içtihatlarında da çoğunluk görüşü doğrultusunda bir uygulamaya rastlamak mümkün olmadığından doğru olan hükmün onanması düşüncesinde olduğumdan çoğunluk görüşüne katılamıyorum.