muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2007/6360, Karar No: 2007/9987, Tarih: 13.11.2007

Uyuşmazlık, süresinde ayıp ihbarında bulunulup bulunulmadığı noktasında toplanmaktadır.

Davacı, garanti belgesi verilmemiş olduğunu iddia etmiş ve bu durumun tek başına ayıp nedeni olarak kabulü gerektiğini bildirmiştir. Davalı ise mallarla birlikte garanti belgelerinin de teslim edildiğini savunmuştur. Dava konusu malların naylon ambalajlı olarak teslim edildiği, davacı vekilinin cevaba cevap dilekçesi içeriğinden anlaşıldığı gibi, dosyaya sunulan fotoğraflarla da sabittir. O halde, ilk bakışta ve normal bir muayene ile şeffaf naylon ambalaj içinde garanti belgesi bulunup bulunmadığının saptanması mümkündür. Taraflar tacir olup, tacirler arasındaki satışlarda ayıp ihbar süreleri TTK'nın 25/3. maddesinde 2 ve 8 gün olarak belirlenmiştir. Davacının kendi beyanına göre, "garanti belgesi bulunmadığı gerekçesiyle" müşterilerine sattığı mallardan ilk iade 29.02.2004 tarihinde, daha sonraki 10.03.2004 tarihinde ve sonrakiler de 07.04.2004 ve 03.05.2004 tarihlerinde gerçekleşmiştir. Bu durumda davacı, kendi kabulünde de anlaşılacağı gibi malların "garanti belgesiz" olduğunu en erken 29.02.2004 tarihinde öğrendiği halde ayıp ihbarını 07.05.2004 tarihli noter ihtarnamesiyle göndermiştir. Hal böyle olunca ayıp ihbarının süresinde olduğunun kabulü somut olay bakımından doğru görülemez.

Bu arada şu hususu da hemen belirtelim ki, satıcının alıcıya garanti vermiş olması hali hiçbir surette gerek TTK'nın 25. ve gerekse BK'nın 198. maddelerinde yer alan ayıp ihbar sürelerini asla ortadan kaldırmaz. Bu nedenle, o malın alıcısı olan kişinin, "satanın ayıba karşı tekeffülü" hükümlerinden yararlanabilmesi için mutlaka TTK'nın 25. ve BK'nın 198. maddeleri hükümlerinde, açık ve gizli ayıplar için öngörülen yasal süreler içerisinde ayıp İhbarında bulunmuş olması şarttır (Bkz. İsmail Doğanay, Ticari Alım-Satım Akdi ve Nevileri, Ankara 1993, sn. 152-153).

Kaldı ki, taraflar arasındaki sözleşmenin 12. maddesinde, satılan malın fatura tarihinden itibaren 1 yıl süreyle işçilik, imalat ve malzeme hatalarına karşı satıcının garantisi altında olduğu öngörülmüştür. Satıcı davalı da anılan sözleşme hükmünü inkar etmemiştir. Davacı, sadece garanti belgesiz mal verildiği iddiasında bulunmuş, kendisine teslim edilen jeneratörlerin arızalı olduğunu iddia ve ispat etmemiştir. Aksine, kendi yaptırdığı 14.05.2004 tarihli noter tespitiyle deposundaki 102 adet jeneratörün sağlam olduğu saptanmıştır.

Mahkemece bu yönler gözetilmeden süresinde ayıp ihbarında bulunulduğu gerekçesiyle yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

Sonuç: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün davalı yararına (BOZULMASINA), peşin haran istek halinde iadesine, 13.11.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/20946, Karar No: 2015/2868, Tarih: 06.02.2015

**8. Hukuk Dairesi         2014/20946 E.  ,  2015/2868 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davada, 4721 Sayılı TMK'nın "Miras Hukuku" (TMK.3.Kitap) hükümlerinden kaynaklanan ve diğer dairelerin görevine girmeyen davalar sonucu verilen hüküm ve kararların Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih 2015/8 sayılı Kararı ile hazırlanıp, 22.01.2015 Tarihli ve 29244 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Hukuk Daireleri'ne ilişkin iş bölümü uyarınca, hükme yöneltilen temyiz itirazlarının incelenmesi Yargıtay (14.) Hukuk Dairesi'nin görev alanına girmesi nedeniyle, dosyanın anılan Daire Başkanlığı'na GÖNDERİLMESİNE, 06/02/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/12586, Karar No: 2016/2509, Tarih: 18.02.2016

**19. Hukuk Dairesi         2015/12586 E.  ,  2016/2509 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali .davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, davalının 06.08.2012 ve 29.08.2012 tarihli faturalardan kalan 9.838,78 TL borcunu ödemediğini, söz konusu alacağın faizi ile tahsili için girişilen icra takibine itiraz ettiğini belirterek, haksız itirazın iptaline, takibin devamına ve tazminata karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, tahsilat makbuzu ile borcunu ödediği gibi davacının faturaları da kapalı düzenlediğini bildirerek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, icra dosyası, davacı defterlerinin incelenmesi ile düzenlenen bilirkişi raporu ve toplanan delillere göre, davalının sunduğu belge ile ödeme savunmasını kanıtlayamadığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, davalının 9.848,78 TL asıl alacağa itirazının iptaline, bu tutara takip tarihinden itibaren reeskont faizi yürütülecek şekilde takibin devamına, fazlaya ilişkin istemlerin reddine karar verilmiş, karar davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, icra dosyası, davacı defterlerinin incelenmesi ile düzenlenen bilirkişi raporu ve toplanan delillere göre, davalının sunduğu belge ile ödeme savunmasını kanıtlayamadığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, davalının 9.848,78 TL asıl alacağa itirazının iptaline, bu tutara takip tarihinden itibaren reeskont faizi yürütülecek şekilde takibin devamına, fazlaya ilişkin istemlerin reddine karar verilmiş, karar davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Dava, davacının davalıya keşide ettiği 6.08.2012 tarih, 202529 nolu, 5.633,81 TL ve 29.08.2012 tarih, 203322 nolu, 6.000,40 TL tutarlı (ki toplam 11.558,80 TL) faturalardan bakiye kalan 9.848,78 TL asıl alacak ve işlemiş faiz tutarının tahsili için girişilen icra takibine vaki itirazın iptali istemine ilişkindir. Mahkemece davacının defterlerinin incelenmesi ile alınan 17.11.2014 tarihli bilirkişi raporunun 12.) sayfasında, tablo altındaki paragraflarda aynen; “1. paragrafta; 06.08.2012 tarihli, 202529 nolu, 5.633,81 TL tutarındaki fatura 07.08.2012 tarihinde toplu olarak 202297-202563 nolu faturalarla birlikte 123 nolu yevmiye kaydı ile kapalı olarak peşin tahsil edilmiş gibi kasaya işlenmiştir. 2. paragrafta 29.08.2012 tarihli 203322 nolu 6.000,4 TL tutarındaki fatura 31.08.2012 tarihinde toplu olarak 203123-203398 nolu faturalarla birlikte 130 nolu yevmiye kaydı ile kapalı olarak peşin tahsil edilmiş gibi kasaya işlenmiştir. 3. paragrafta; 30.12.2012 tarihli 193 nolu yevmiye kaydında bu faturaların tutarında 11.634,21 TL kasa hesabından çıkarılarak ... hesabına borç kaydedilmiştir. 4. Paragrafta; 2013 yılına ait yasal defterler dosyada mevcut olmamakla birlikte dosyaya sunulan mali müşavir ... imzalı muavin defter dökümüne göre 2013 yılında muhtelif tarihlerde toplam 1.785,43 TL tahsilat kaydı yapılmış olup, kalan bakiye alacak miktarı 9.848,78 TL olarak görünmektedir. 5. paragrafta; davalı tarafından itiraz dilekçesi ekinde toplam 5.998,78 TL tahsilat yapıldığına ilişkin bir belge sunulmuş, bu belge davacı şirket defterlerinde kayıtlı olmadığı gibi düzenleyen ...’ın davacı şirket ile ilişkisi anlaşılmamıştır. Dolayısıyla defter kayıtları takiple talep olunan asıl alacakla örtüşmektedir. Asıl alacağa yönelik itiraz haksızdır…” denilmiştir.

Bu durumda mahkemece, bilirkişi raporundaki davacı defterlerinde dava ve takip konusu faturaların kapalı olarak kaydedilmesinden sonra yeniden davacı hesabına borç kaydedildiği hususları üzerinde yeterince durulması ve yine bilirkişi raporunda, davalının 5.998,78 TL tahsilat yapıldığına ilişkin olarak sunduğu belgenin davacı şirket defterinde kaydı olmadığı bildirildiği halde, davacı vekilinin 24.06.2014 tarihli dilekçesinde bu tahsilat makbuzunun dava ve takip dışı 25.07.2012 tarihli faturaya ait olduğuna ilişkin beyanı üzerinde de durulup, bilirkişiden ek rapor veya yeni bir bilirkişi veya bilirkişi heyetinden ayrıntılı ve Yargıtay denetimine elverişli rapor alınarak tüm deliller birlikte değerlendirilerek bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ve yanılgılı gerekçelerle yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin harcın istek halinde iadesine, 18/02/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7081, Karar No: 2019/997, Tarih: 04.02.2019

**11. Ceza Dairesi         2016/7081 E.  ,  2019/997 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenlemek ve defter ve belgeleri ibraz etmemek

HÜKÜM : Sahte fatura düzenlemek suçundan 2010 takvim yılı için beraat, 2008 ve 2009 takvim yılları için mahkumiyet

Defter ve belgeleri ibraz etmeme suçundan mahkumiyet

A)Sanık hakkında “defter ve belge ibraz etmeme” suçundan verilen mahkûmiyet hükmüne yönelik sanığın temyiz talebinin incelenmesi:

Yargılama sürecindeki işlemlerin hukuka uygun olarak yapıldığı, iddia ve savunmada ileri sürülen görüşler ile delillerin gerekçeli kararda gösterilip tartışılarak değerlendirildiği, vicdanî kanının deliller ve dosyadaki bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, fiilin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, fiile uyan suç tipi ile yaptırımların doğru biçimde belirlenip uygulandığı, kurulan hükümde bir aykırılık bulunmadığı anlaşılmış; sanığın temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olduğundan, hükmün ONANMASINA,

B)Sanık hakkında “2008 ve 2009 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme” suçlarından verilen mahkûmiyet hükümlerine yönelik sanığın, “2010 takvim yılında sahte fatura düzenleme” suçundan verilen beraat hükmüne yönelik katılan vekilinin temyiz taleplerinin incelenmesi:

Sanığın, üzerine kayıtlı şirketini Volkan isimli soyadını bilemediği bir şahsa devrettiğini, noterden imzasını aldığını, yine vergi dairesinden geldiğini söylediği bir şahsa imza verdiğini, bir daha da kendisini hiç görmediğini, kimseye fatura düzenleyip vermediğini, herhangi bir şirket yöneticiliği de yapmadığını, ticari faaliyette bulunmadığını savunması nedeniyle, suçların unsurlarının ve maddi gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespiti için;

1-Sahte olarak düzenlendiği iddia olunan faturalardan 2010 takvim yılına ait olan faturaların asıllarının, bu faturaları kullanan mükelleflerden veya bu mükelleflerin ve sanığın bağlı bulunduğu vergi dairesinden sorulmak suretiyle, getirtilip dosya içine konulması,

2-Her takvim yılına ait olacak şekilde kanaat oluşturacak sayıdaki asılları sanığa gösterilerek yazı ve imzaların kendisine ait olup olmadığının sorulması, kendisine ait olmadığını söylemesi halinde; yazı ve imza örnekleri temin edilerek, faturalardaki yazı ve imzaların sanığa ait olup olmadığı konusunda uzman bir kurum veya kuruluştan rapor alınması,

3-Faturalardaki yazı ve imzaların sanığa ait olmadığının anlaşılması halinde ise;

a)Faturaları kullandığı belirlenen mükellefler hakkında karşıt inceleme raporu düzenlenip düzenlenmediğinin ilgili vergi dairesinden sorularak, düzenlenmiş ise onaylı örneklerinin getirtilmesi,

b)Aynı mükellefler hakkında dava açılıp açılmadığının araştırılması; dava açılmış ise, dosyalarının getirtilerek incelenmesi ve bu davayla ilgili belgelerin onaylı örneklerinin çıkartılarak dosya içine konulması,

3-Faturalardaki yazı ve imzaların sanığa ait olmadığının anlaşılması halinde ise;

a)Faturaları kullandığı belirlenen mükellefler hakkında karşıt inceleme raporu düzenlenip düzenlenmediğinin ilgili vergi dairesinden sorularak, düzenlenmiş ise onaylı örneklerinin getirtilmesi,

b)Aynı mükellefler hakkında dava açılıp açılmadığının araştırılması; dava açılmış ise, dosyalarının getirtilerek incelenmesi ve bu davayla ilgili belgelerin onaylı örneklerinin çıkartılarak dosya içine konulması,

c)Faturaları kullanan şirket yetkilileri veya kişilerin, CMK'nin 48. maddesi uyarınca çekinme hakları hatırlatılarak tanık sıfatıyla dinlenmesi; kendilerinden, sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak kimden aldıklarının, sanığı tanıyıp tanımadıklarının ve faturaların alınması konusunda sanığın bir iştirakinin bulunup bulunmadığının sorulması,

Sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde hükümler kurulması,

4-Kabule göre; 2008 ve 2009 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçları açısından hükümden sonra 24/11/2015 tarihli ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli 2014/140 esas ve 2015/85 karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesinin bazı hükümlerinin iptal edilmesi nedeniyle, bu maddenin uygulanması açısından, sanığın durumunun yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın ve katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükümlerin BOZULMASINA, 04.02.2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/5514, Karar No: 2020/11272, Tarih: 15.12.2020

**5. Hukuk Dairesi         2020/5514 E.  ,  2020/11272 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 19. maddesine dayanan muhtesat bedelinin tespiti davasının kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca BOZULMASI hakkında Daireden çıkan kararı kapsayan 03/02/2020 gün ve 2019/12096 Esas - 2020/1311 Karar sayılı ilama karşı davacı idare ile davalılardan ... vd. vekillerince verilen dilekçe ile karar düzeltilmesi istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 19. maddesine dayanan muhtesat bedelinin tespiti istemine ilişkin davanın bozma ilamına uyularak yapılan inceleme sonucunda kabulüne dair karar, davacı idare vekilinin temyizi üzerine bozulmuş; bu karara karşı, davacı idare ile davalılardan ... vd. birkısım davalılar vekillerince süresi içinde karar düzeltme isteminde bulunulmuştur.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, Yargıtay ilamında yazılı gerekçelere göre davacı idare ve bir kısım davalılar vekilinin aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan sair karar düzeltme istekleri HUMK’nun 440.maddesinde yazılı nedenlerden hiç birisine uymadığından yerinde değildir. Şöyle ki;

Anayasa Mahkemesinin 27/11/2020 gün 31317 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 16/07/2020 tarih 2018/104 Esas, 2020/39 Karar sayılı kararı ile 7139 sayılı Kanunla Değişik Kamulaştırma Kanunun 10/8. Fıkrasının dördüncü cümlesi; “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit edilen bedelden az olması durumunda hâkim tarafından tespit edilen bedel, fazla olması durumunda idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedel, peşin ve nakit olarak hak sahibi adına, kalanı ise

bedele ilişkin kararın kesinleşmesine kadar üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılmak ve kesinleşen karara göre hak sahibine verilmek üzere” bölümü ile yedinci cümlesinde yer alan “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedelden fazla olması halinde fazla olan tutarın bloke edildiğine” ibaresinin Anayasa’ya aykırı olduğu ve iptal edildiği nazara alınarak hüküm kurulması gerektiği bu defa yapılan incelemede anlaşılmakla;

Davacı idare ve davalılardan ... vd. birkısım davalılar vekillerinin karar düzeltme isteminin kabulü ile Dairemizin 03.02.2020 gün ve 2019/12096 Esas - 2020/1311 Karar sayılı düzeltilerek onama ilamının kaldırılmasına karar verildikten sonra yapılan incelemede;

Mahkemece, uyulan bozma kararı gereğince inceleme ve işlem yapılarak hüküm kurulmuş; karar, davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Mahkemece bozma ilamına uyulmuş ise de, gerekleri tam olarak yerine getirilmemiştir. Şöyle ki;

Davacı idare ve davalılardan ... vd. birkısım davalılar vekillerinin karar düzeltme isteminin kabulü ile Dairemizin 03.02.2020 gün ve 2019/12096 Esas - 2020/1311 Karar sayılı düzeltilerek onama ilamının kaldırılmasına karar verildikten sonra yapılan incelemede;

Mahkemece, uyulan bozma kararı gereğince inceleme ve işlem yapılarak hüküm kurulmuş; karar, davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Mahkemece bozma ilamına uyulmuş ise de, gerekleri tam olarak yerine getirilmemiştir. Şöyle ki;

1-Bozma sonrası tespit edilen kamulaştırma bedeli farkı olan 23.927,80 TL nin bloke edilmesi için davacı idare vekiline 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10.maddesi gereği süre verilmesi ve bloke edildiği takdirde davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken, fark bedel depo ettirilmeden hüküm kurulması,

2-Bozma öncesi hüküm altına alınan bedeller yönünden ilk karar tarihine kadar yasal faiz işletilmesi gerekirken, yazılı şekilde kararın kesinleşmesine kadar faiz işletilmesine karar verilmesi,

Doğru olmadığı gibi;

3-Anayasa Mahkemesinin 27/11/2020 gün 31317 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan 16/07/2020 tarih 2018/104 Esas 2020/39 Karar sayılı kararı ile 7139 sayılı Kanunla Değişik Kamulaştırma Kanunun 10/8. fıkrasının dördüncü cümlesi; “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit edilen bedelden az olması durumunda hâkim tarafından tespit edilen bedel, fazla olması durumunda idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedel, peşin ve nakit olarak hak sahibi adına, kalanı ise bedele ilişkin kararın kesinleşmesine kadar üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılmak ve kesinleşen karara göre hak sahibine verilmek üzere” bölümü ile yedinci cümlesinde yer alan “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedelden fazla olması halinde fazla olan tutarın bloke edildiğine” ibaresinin Anayasa’ya aykırı olduğu ve iptal edildiği nazara alınarak hüküm kurulması gerektiğinden,

Mahkeme kararının açıklanan nedenlerle davacı idare vekilinin temyiz itirazları doğrultusunda H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, karar düzeltme isteyenlerden peşin alınan karar düzeltme harçları ile davacı idareden peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 15/12/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/23231, Karar No: 2014/25738, Tarih: 03.11.2014

**12. Hukuk Dairesi         2014/23231 E.  ,  2014/25738 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 5. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 23/05/2013

NUMARASI : 2013/76-2013/693

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Sair temyiz itirazları yerinde değil ise de;

Borçlu İ.. K..'nin şikayet yoluyla icra mahkemesine yaptığı başvuruda, sair şikayet nedenlerinin yanı sıra, Ankara 14. İcra Dairesi'nin 2011/1076 E. sayılı takip dosyasında dosya borcunun yüksek hesaplandığını belirterek bakiye dosya borcunun hesaplanmasına ilişkin işleme yönelik şikayette bulunduğu anlaşılmaktadır.

6100 sayılı HMK'nun 294/3. maddesi gereğince, ''Hükmün tefhimi, her halde hüküm sonucunun duruşma tutanağına geçirilerek okunması suretiyle olur." Anılan Kanun'un 297/2. maddesine göre ise; ''Hükmün sonuç kısmında, gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında; açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gereklidir.''

Diğer taraftan, aynı kanunun 298/2. maddesinde de; gerekçeli kararın tefhim edilen hüküm sonucuna aykırı olamayacağı düzenlenmiştir. Esasen kısa kararı yazıp, tefhim etmekle davadan elini çekmiş olan hakimin artık bu kararını değiştirmesine yasal olanak da yoktur. Kısa kararla gerekçeli kararın birbirinden farklı olması, yargılamanın aleniyeti ve kararların alenen tefhim olunmasına ilişkin Anayasa'nın 141. maddesi ile HMK'nun yukarıda değinilen emredici nitelikteki maddelerine de aykırı bir durum yaratır. Ayrıca bu husus kamu düzeni ile ilgili olup, re'sen gözetilmesi yasa ile hakime yüklenmiş bir görevdir.

Somut olayda; mahkemece yüze karşı verilen kısa kararla gerekçeli kararın hüküm kısımları aynı olmasına karşın, kararın gerekçesinde, borçlunun Ankara 14. İcra Dairesi'nin 2011/1076 E. sayılı takip dosyasında yapılan dosya hesabına yönelik şikayetinin sehven reddedildiği belirtilerek çelişki meydana getirilmiştir.

O halde mahkemece yapılacak iş, yukarıda değinilen ilke ve yasa hükümleri gözetilerek, borçlunun Ankara 14. İcra Dairesi'nin 2011/1076 Esas sayılı takip dosyasında yapılan dosya hesabına yönelik şikayeti hakkında çelişkinin giderilerek vicdani kanaatine göre yeni, açık ve infaz edilebilir bir karar vermekten ibarettir. Bu durumda mahkeme kararı belirtilen nedenlerle bozulmalıdır.

O halde mahkemece yapılacak iş, yukarıda değinilen ilke ve yasa hükümleri gözetilerek, borçlunun Ankara 14. İcra Dairesi'nin 2011/1076 Esas sayılı takip dosyasında yapılan dosya hesabına yönelik şikayeti hakkında çelişkinin giderilerek vicdani kanaatine göre yeni, açık ve infaz edilebilir bir karar vermekten ibarettir. Bu durumda mahkeme kararı belirtilen nedenlerle bozulmalıdır.

SONUÇ : Borçlunun temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366. ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 03/11/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/12044, Karar No: 2016/9541, Tarih: 14.06.2016

**18. Hukuk Dairesi         2015/12044 E.  ,  2016/9541 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... Vakfı adına ...'nun hasımsız olarak açtığı dağılan vakfın yeniden tescili istemine dair Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 20.03.2014 günlü ve 2013/416-2014/136 sayılı hükmün bozulması hakkında Dairece verilen 09.02.2015 günlü ve 2014/13179-2015/1582 sayılı ilama karşı ilgili kurum ... vekili tarafından karar düzeltme isteminde bulunulmuştur.

Bu isteğin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davalı vekilinin karar düzeltme istemi üzerine dosya ve eklerinin yeniden incelenmesi sonucunda; 6495 sayılı Yasa ile 5737 sayılı Vakıflar Kanunu’na eklenen Geçici 12. maddesinde, vakfın Türk Medeni Kanunu’nun 116/1.(dağılma) veya 116/2.(dağıtılma) maddesine göre kapatılma şekline göre bir ayrım yapılmadığı belirtilerek mahkeme kararının Dairemizce bozulmasına karar verilmiş ise de; belirtilen madde kapsamına, 01.01.1990 tarihinden bu maddenin yayımı tarihine kadar Genel Müdürlüğün dağıtılma talebi ile açtığı dava sonucunda dağılmasına veya dağıtılmasına karar verilen vakıfların girdiği, dava konusu vakıf hakkında Türk Medeni Kanunu’nun 116/1.(dağılma) maddesi uyarınca dağılması talebi ile dava açıldığı ve vakfın dağılmasına karar verildiği, bu durumda 6495 sayılı Yasa ile 5737 sayılı Vakıflar Kanununa eklenen Geçici 12. maddesinde belirtildiği şekilde dava konusu vakıf hakkında dağıtılma talebi ile dava açılıp dağılmasına veya dağıtılmasına karar verilmemiş olduğu anlaşıldığından davalı vekilinin karar düzeltme isteminin kabulüne, Dairemizin 09.02.2015 gün ve 2014/13179 Esas, 2015/1582 Karar sayılı bozma kararının kaldırılmasına karar verilip dosyadaki bilgi ve belgelerin yeniden incelenmesi sonucunda;

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlar ile yasal gerektirici nedenlere göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usule ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı fazla alınan temyiz peşin harcının istek halinde düzeltme isteyene iadesine, 14.06.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.