muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/15549, Karar No: 2014/21082, Tarih: 28.10.2014

(2)30/4/2014 tarihine kadar (bu tarih dâhil) işlenen fiillere ilişkin olup bu maddenin yayımlandığı tarih itibarıyla ödenmemiş olan idari para cezası asıllarının %50’si ile bu tutara ödeme sürelerinin bittiği tarihlerden bu maddenin yayımlandığı tarihe kadar geçen süre için Yİ-ÜFE aylık değişim oranları esas alınarak hesaplanacak tutarın, bu maddede belirtilen süre ve şekilde ödenmesi hâlinde idari para cezası asıllarının kalan %50’si ile idari para cezasına uygulanan gecikme cezası ve gecikme zammı gibi ferî alacaklarının tamamının tahsilinden vazgeçilir.

(3) Bu madde hükümlerinden yararlanmak isteyen borçluların;

a) Bu maddenin yayımlandığı tarihi izleyen ay başından itibaren; birinci fıkranın (d) bendinde belirtilen borçlular yedi ay içinde, diğer bentlerde belirtilen borçlular ise üç ay içinde Kuruma başvuruda bulunmaları,

b) İlk taksiti bu maddenin yayımlandığı tarihi izleyen ay başından itibaren; birinci fıkranın (d) bendinde belirtilen borçlular sekiz ay içinde, diğer bentlerde belirtilenler ise dört ay içinde, diğer taksitlerini ise ikişer aylık dönemler hâlinde azami on sekiz eşit taksitte ödemeleri, gerekir.

(9) Bu madde hükümlerinden yararlanmak isteyen borçluların, bu maddelerde belirtilen şartların yanı sıra dava açmamaları, açılmış davalardan vazgeçmeleri ve kanun yollarına başvurmamaları şarttır.

(19) Bakanlar Kurulu, bu maddede öngörülen başvuru ve ilk taksit ödeme sürelerini, bu maddenin birinci fıkrasının (d) bendinde belirtilen borçlular yönünden altı aya kadar, diğer borçlular yönünden ise bir aya kadar uzatmaya yetkilidir.” düzenlemesine yer verilmiştir.

Yapılandırma hükümlerinden yararlanabilmek için açıklanan yasal düzenlemede belirtilen genel sağlık sigortası primi haricindeki alacaklar bakımından 31.12.2014, genel sağlık sigortası primi alacakları yönünden ise 30.04.2015 tarihine kadar Kuruma başvuruda bulunulması gerekmektedir.

Ayrıca, anılan maddenin 9. fıkrası hükmüne göre de, yapılandırma hükümlerinden yararlanmak isteyen borçluların, bu maddelerde belirtilen şartların yanı sıra dava açmamaları, açılmış davalardan vazgeçmeleri ve kanun yollarına başvurmamaları şarttır.

Mahkemece, yukarıda açıklanan ve karar tarihinden sonra yürürlüğe giren yasal düzenleme gereği, davaya konu borcun yapılandırma kapsamında bulunduğu gözetilmeli, bu çerçevede 6552 sayılı Kanunun tanıdığı alacakların yeniden yapılandırılması olanağından yararlanılıp yararlanılmadığı incelenmeli, yapılandırma başvuru süresinin bitiş tarihleri ile Geçici 60. maddenin 9. fıkrasının “Bu madde hükümlerinden yararlanmak isteyen borçluların, bu maddelerde belirtilen şartların yanı sıra dava açmamaları, açılmış davalardan vazgeçmeleri ve kanun yollarına başvurmamaları şarttır.” hükmü de göz önünde bulundurularak, yapılacak değerlendirmeye göre bir karar verilmelidir.

Bu hukuki olgu çerçevesinde, yeniden inceleme yapılmak üzere mahkeme hükmünün bozulmasına karar verilmesi gerekmektedir.

Bu hukuki olgu çerçevesinde, yeniden inceleme yapılmak üzere mahkeme hükmünün bozulmasına karar verilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün sair hususlar incelenmeksizin yukarıda açıklanannedenlerle BOZULMASINA, 28.10.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/1179, Karar No: 2024/2446, Tarih: 25.03.2024

**1. Hukuk Dairesi         2024/1179 E.  ,  2024/2446 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2021/36 E., 2022/69 K.

HÜKÜM : Kabul

2797 sayılı Yargıtay Kanunu’nun 40 ıncı ve Yargıtay İç Yönetmeliği’nin 18 inci maddeleri uyarınca yapılan ön incelemede;

Dava, tapu iptal ve tescil isteğine ilişkin olup Mahkemenin 23.06.2015 tarih, 2015/10 Esas, 2015/470 Karar sayılı kararıyla;10 yıllık hak düşürücü sürenin geçtiği gerekçesiyle davanın reddine karar verildiği, kararın süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edildiği, Dairenin 14.09.2020 tarih, 2019/1648 Esas, 2020/4074 karar sayılı kararıyla; eldeki davaya 3402 sayılı Kadastro Kanunu’nun 12/3 maddesindeki 10 yıllık sürenin uygulanma imkanı bulunmadığı gerekçesi ile kararın bozulduğu, Mahkemece bozma kararına uyularak davanın kabulüne karar verildiği ve kararın dava konusu taşınmazda 1/2 paydaş olan ...’in mirasçılarından bir kısım davalılar ..., ... ve ... vekili tarafından temyiz edildiği, Mahkemece 22.03.2022 tarihli muhtıra ile nispi temyiz karar harcı ve temyiz yoluna başvurma harcı ile temyiz giderlerinin yatırılmadığı belirtilerek 2.686,00 TL nispi temyiz karar harcı ve 397,80 TL temyiz başvuru harcı ile 1.500,00 TL gider avansının muhtıranın tebliğ tarihinden itibaren bir haftalık kesin süre içinde mahkeme veznesine yatırılması, aksi halde temyiz yoluna başvuru isteminden vazgeçilmiş sayılanacağının ihtar edildiği, temyiz eden davalılar vekilinin 04.04.2022 tarihinde maktu temyiz karar harcı ve temyiz başvuru harcını yatırdığı, muhtırada belirtilen nispi temyiz karar harcını yatırmadığı, Mahkemece 19.04.2022 tarihli ek karar ile; bir kısım davalılar vekilinin temyiz isteminden vazgeçmiş sayılmasına karar verildiği, ek kararın bir kısım davalı vekili tarafından süresinde temyiz edildiği anlaşılmaktadır.

Dosya içeriğinden; dava konusu 777 parsel sayılı taşınmazda ... ile ...’in 1/2’şer paydaş oldukları, kararı temyiz eden ..., ... ve ...’in ...’in mirasçıları oldukları, taşınmazın keşfen saptanan dava tarihindeki değerinin 179.958 TL, buna göre ...’in 1/2 payına isabet eden ve ... mirasçıları yönünden hükmedilmesi gereken harcın 6.146,46 TL olduğu gözetildiğinde, temyiz eden bir kısım davalı tarafından yatırılması gereken nispi temyiz harcının da bu değerin 1/4 üne isabet eden 1.536,61 TL olması gerekirken, 22.03.2022 tarihli muhtırada nispi temyiz karar harcının fazla yazıldığı, bu haliyle anılan muhtıranın usul ve yasaya uygun olmadığı sonucuna varılmaktadır.

Bu itibarla;

1. 19.04.2022 tarihli ek kararının ortadan kaldırılmasına,

2. Kararı veren Mahkeme tarafından 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3 üncü maddesi atfıyla HUMK'un 434 üncü maddesi uyarınca;

a) Nispi temyiz karar harcının 7 günlük kesin süre içerisinde tamamlanması, aksi halde temyiz başvurusundan vazgeçmiş sayılacağı hususunun bir kısım davalılar ..., ..., ... vekiline yazılı olarak bildirilmesi,

Bu itibarla;

1. 19.04.2022 tarihli ek kararının ortadan kaldırılmasına,

2. Kararı veren Mahkeme tarafından 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3 üncü maddesi atfıyla HUMK'un 434 üncü maddesi uyarınca;

a) Nispi temyiz karar harcının 7 günlük kesin süre içerisinde tamamlanması, aksi halde temyiz başvurusundan vazgeçmiş sayılacağı hususunun bir kısım davalılar ..., ..., ... vekiline yazılı olarak bildirilmesi,

b) Verilen kesin süre içinde nispi temyiz karar harcı tamamlanmadığı takdirde temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına karar verilerek başvurana tebliğ edilmesi,

3. Verilen kesin süre içinde;

a) Temyiz harcının tamamlanması hâlinde,

b) Temyiz harcının tamamlanmaması sebebiyle temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına dair verilen kararın tebliğ tarihinden itibaren 7 gün içinde temyiz edilmesi durumunda ise temyiz harç ve giderleri de yatırıldıktan sonra,

Temyiz incelemesi yapılmak üzere dosyanın Daireye gönderilmesi gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Belirtilen işlemlerin yerine getirilmesi için dosyanın hükmü veren Çatalca 1. Asliye Hukuk Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE,

25.03.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/795, Karar No: 2011/5930, Tarih: 09.06.2011

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2011/795 E.  ,  2011/5930 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

-K A R A R-

Aleyhine hüküm kurulan davalı ...'a kararın tebliğ edildiğine, dair dosyada belge ya da bilgiye rastlanmadığından bu hususun araştırılarak tebliğ yapılmış ise buna dair bilgi ve belgelerin evrakına eklenmesi, karar tebliğ edilmemiş ise usulüne uygun şekilde kararın adı geçen davalıya tebliği ile temyiz süresinin beklenmesi, ondan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE 9.6.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7275, Karar No: 2018/6601, Tarih: 10.09.2018

**11. Ceza Dairesi         2016/7275 E.  ,  2018/6601 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa Muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

1-)Sanıklardan ... hakkında 2008 takvim yılında sahte fatura düzenlemek, ... hakkında ise 2008, 2009 ve 2010 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek suçlarından açılan kamu davasında; sanık ...’nın şirketi 2007 yılında kurduklarını, daha sonra şirketi ... ve ...’a devrettiklerini, devirden önce ağır bir motorsiklet kazası geçirdiğinden bütün evrakları ...’a teslim ettiğini ve sahte fatura düzenlemediğini savunması, sanık ...’ın da Taner Gül isimli arkadaşının iş vaadiyle Ankara’ya çağırdığını, sigorta yaptıracağım diyerek kimlik bilgilerini isteyip bazı belgeleri imzalattırdığını, kendisinin hiçbir zaman şirketinin olmadığını savunması, ayrıca sahte fatura düzenleme suçunda suçun maddi konusunun fatura olması ve 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 227. maddesinin 3. fıkrasındaki ''Bu Kanuna göre kullanılan veya bu Kanun'un Maliye ve Gümrük Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin, öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından, hiç düzenlenmemiş sayılır'' şeklindeki düzenlemeye göre de faturaların Vergi Usul Kanunu'nun 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içermesinin gerekmesi karşısında; gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespiti bakımından her takvim yılına ait suça konu fatura asılları ya da onaylı örneklerinden kanaat oluşturacak sayıda temin edilip dosya arasına konulmasından sonra incelenerek, kanunda öngörülen şekil şartlarını taşıyıp taşımadığının tespit edilmesi, şekil şartlarını taşıdıklarının tespiti halinde faturalar sanıklara gösterilerek yazı ve imzaların kendilerine ait olup olmadığının sorulması, olmadığını söyledikleri taktirde yazı ve imzaların onlara ait olup olmadığına yönelik uzman kurum veya kuruluştan rapor alınması, faturaları kullanan şirket yetkilileri veya kişiler de dinlenerek sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak kimden aldıkları ve sanıkları tanıyıp tanımadıklarının sorulmasından sonra sanıkların hukuki durumlarının takdir ve tayini gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hükümler kurulması,

2-)Kabule göre de; 5237 sayılı TCK’nın 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün 2014/140 esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıkların temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 10.09.2018 tarihinde ...'in değişik gerekçesi ve oybirliğiyle karar verildi.

DEĞİŞİK GEREKÇE

Bozmayı gerektirmiş, sanıkların temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 10.09.2018 tarihinde ...'in değişik gerekçesi ve oybirliğiyle karar verildi.

DEĞİŞİK GEREKÇE

Sanıklar ..., ... haklarında faturanın asıllarının veya onaylı örneklerinin dosyada bulunması gerektiğine dair çoğunluk bozma kararına ayrıntısı E:2018/3390, K:2018/4256 sayılı muhalefet şerhimizle açıkladığımız karşı oyda gösterildiği üzere;

213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun 359. maddesindeki "Kaçakçılık suçu”, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nda düzenlenen sahtecilik suçundan tamamen ayrı olarak özel düzenlenmiş “vergi kaçakçılığı” suç tipi vardır. 2018/3390 Esas sayılı kararda ayrıntılı açıkladığımız üzere, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu’ndaki vergi kaçakçılığı suçu birden çok aşaması olan, çoğu zaman Resmi Kurumlardan alınmış, 213 sayılı Vergi Usul Kanun’unda sayılan, fiziki ve şekil şartlarının tam olan belgelerin içeriğinin gerçeğini yansıtmadan yanıltıcı bilgilerle Kamunun aleyhine kendi menfaatlerine yönelik hileli davranışlarla vergi kaçakçılığı suçu gerçekleşmektedir. Suçun maddi konusu fatura değildir. Burada tanımlanan sahtecilikten anlaşılması gereken “içerik sahteciliği”dir. 2018/3390 Esas sayılı kararda açıkladığımız üzere Vergi Usul Kanunu’na göre tutulan veya düzenlenen saklama ve ibraz mecburiyeti bulunan defter, kayıt ve belgeleri sahte olarak düzenleme, kullanma, gizleme, değiştirme suçlarında; sanıklardan ele geçen faturanın gerçek bir ticari ilişkiye dayanmaması halinde bu kanuna göre içerik bakımından sahte belge olarak değerlendirilmektedir. Bu kapsamda faturanın taraflar arasında daha önce herhangi bir satım, hizmet veya sözleşmelerinden doğan hukuki bir ilişkinin varlığı şarttır. Buna göre fatura ve diğer belgelerin içerik sahteciliğinin incelenmesi için şekli ve fiziki bir inceleme yeterli değildir, belge içeriğinin gerçeği yansıtıp yansıtmadığı Ceza hukuku yargılamasındaki delillendirme metodları ve Vergi Usul Kanunu çerçevesinde muhasebe bilgileri ile belge içeriğinin içeriğin sahte olup olmadığı anlaşılabilir. 213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun 359. maddesine göre suçun gerçekleşmesi için belge aslının veya onaylı suretinin dosya içinde olması veya olmaması suçun sübutu için tek başına etkili değildir. Belge aslının veya suretinin aranmasının önemli olmadığı böyle bir durumda da belge aslını veya suretini aramak belgeleri kaybeden, ibraz etmeyen veya gizleyen şahıslar açısından 213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun 359/b maddesinde tanımlanan suçun hiç bir şekilde cezalandırılamayacağı anlamına gelir ve bu maddeye göre cezalandırılması gereken sanıkları daha az cezası olan defter ve belgeyi ibraz etmeme suçuna yönlendirme sonucu doğuracaktır.

Bu sebeplerle 213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun 359/b maddesinde “sahte fatura düzenleme ve kullanma” suçlarında 213 sayılı Vergi Usul Kanunu 227.mad.3.f ile 230. maddelerinde öngörülen “şekil şartlarını” taşıyıp taşımadıklarının tespitine gerek bulunmadığından, sayın çoğunluğun fatura asıllarının veya onaylı suretlerinin dosya içerisinde bulundurulmasına ve faturaların bulunmadığı ya da 230. maddedeki zorunlu unsurları taşımadığının tespiti halinde sanığın üzerine atılı suçun oluşmayacağına ilişkin bozma yönündeki görüşüne katılmıyorum. Ancak faturanın şekil şartları dışındaki suçun sübutu için aranan diğer eksikliklerin araştırılması gerektiği, bu sebeplerle sayın çoğunluğun 213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun 359/b maddesinde suçun sübutu için diğer bozma sebeplerine katılıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2016/9738, Karar No: 2017/2827, Tarih: 23.10.2017

**23. Hukuk Dairesi         2016/9738 E.  ,  2017/2827 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz, alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı asıl ve birleşen 2011/256 E. ve birleşen 453 E. davaların kabulüne, birleşen 2011/226 E. davanın reddine yönelik olarak verilen hüküm süresi içinde birleşen 2011/256 E. ve 2012/453 E. sayılı davalar yönünden davalı vekilince duruşmalı olarak temyiz edilmiştir.

Temyize konu karar niteliği gereği duruşmaya tâbi olmadığından duruşma isteminin reddiyle incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten ve temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Asıl davada davacı vekili, müvekkilinin müflis davalı kooperatif üyesi olduğunu, müvekkilinin fazladan 16.220,00 TL aidat ödemesi bulunduğu halde kooperatifçe müvekkiline daire tahsisi yapıldığını, ödemiş olduğu aidatlardan doğan alacağı ödenmediği gibi kooperatifin iflas kararından sonra düzenlenen sıra cetveline de kayıt edilmediğini ileri sürerek, alacağının müflis davalı kooperatifin iflas masasına kayıt ve kabulüne karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Birleşen 2011/226 E. sayılı davada davacı vekili, müvekkilinin ödemelerinin kooperatife toplam ödeme miktarından fazla olduğunu, sıra cetveline kayıt talebinin de reddedildiğini ileri sürerek, 13.525,00 TL alacağının yasal faizi ile tahsilini talep ve dava etmiştir.

Birleşen 2011/256 E. ve 2012/453 E. sayılı davalarda davacı müflis kooperatif iflas idaresi vekili, davalının sonradan müflis durumuna düşen kooperatifin eskiden beri üyesi olduğunu, kooperatif genel kurulunca belirlenen aidatları zaman zaman ödeyip zaman zaman ödemediğini, kooperatif hakkında 2006 yılında iflas kararı verilip iflas kararının 2008 yılında kesinleştiğini ileri sürerek, 2012/453 E. Sayılı dava yönünden 2000-2003 yıllarına ait ödenmeyen şimdilik 2.145,00 TL aidat borcunun ve 2011/256 E. sayılı davada da Nisan 2004-Ekim 2006 yılına kadar ödenmeyen şimdilik 10.000,00 TL aidat borcunun aylık %10 gecikme zammı ve ticari faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Asıl ve birleşen davalarda davalı vekilleri, davaların reddini savunmuştur.

Asıl ve birleşen davalarda davalı vekilleri, davaların reddini savunmuştur.

Mahkemece iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre; asıl dava yönünden davacının müflis davalı kooperatiften alacaklı olduğu, bu alacağın iflas masasınca yapılan sıra cetvelinde kayıtlı olmadığı, sıra cetvelinde yer almayan ve iflas masasına kaydedilmeyen davacı alacağının iflas masasına kayıt-kabulünün gerektiği, birleşen 2011/226 E. sayılı davadan feragat sebebiyle davanın reddine karar verildiği, Birleşen 2011/256 ve 2012/453 E. sayılı davalarda ise; davacı kooperatifin davalıdan iflas öncesine ait 2000-2003 yılları arası 2.145,00 TL ile Nisan 2004-Ekim 2006 arası 10.000,00 TL alacak hakkı bulunduğu, dava dilekçesinde aylık %10 gecikme faizi ile ticari faiz talep edilmişse de, bu konudaki örnek yargı kararı ve içtihatlara göre ancak dava tarihinden itibaren yasal faiz talep edilebileceğinden kabul edilen aidat alacaklarına dava tarihinden itibaren yasal faiz yürütülmesine karar verilmiştir.

Kararı, birleşen 2011/256 E. ve 2012/453 E. sayılı davalar yönünden davalı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, birleşen 2011/256 E. ve 2012/453 E. sayılı davalar yönünden davalı vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, birleşen 2011/256 E. ve 2012/453 E. sayılı davalar yönünden davalı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 23.10.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/890, Karar No: 2012/4870, Tarih: 05.04.2012

**11. Ceza Dairesi         2011/890 E.  ,  2012/4870 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kimlik bilgileri hususunda yalan beyanda bulunmak suçundan sanık ...'ın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 206. maddesi uyarınca 2 yıl hapis cezasıyla cezalandırılmasına, sanığın mükerrir olması sebebiyle cezasının anılan Kanun'un 58, 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un 108. maddeleri uyarınca mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine dair Yatağan Asliye Ceza Mahkemesinin 12.07.2005 tarihli ve 2004/229 esas, 2005/279 sayılı kararın tüm dosya kapsamına göre:

Yargıtay 10. Ceza Dairesinin 28.12.2005 tarihli ve 2005/11724-19669 sayılı ilamında da belirtildiği üzere 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 7. maddesinin 2. fıkrasında “suçun işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanun ile sonradan yürürlüğe giren kanunların hükümleri farklı ise, failin lehine olan kanun uygulanır ve infaz olunur. “3. fıkrasında ise” hapis cezasının ertelenmesi, koşullu salıverme ve tekerrürle ilgili olanlar hariç; infaz rejimine ilişkin hükümler derhal uygulanır.,” şeklinde infaz rejimi ile ilgili düzenlemelere yer verilmesi karşısında; sanık hakkında Alanya Asliye Ceza Mahkemesinin 25.06.2002 tarihli ve 2001/2505 esas, 2002/1458 sayılı mahkumiyet hükmü sebebiyle ve tekerrüre esas olduğu gerekçesiyle, suç tarihinde yürürlükte olmayan, infaz rejimi ile ilgili bulunan ve sanık aleyhine hüküm doğuracak surette, hakkında hükmedilen hapis cezasının mürerrirlere özgü rejimine göre çektirilmesine karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca, anılan kararın bozulması lüzumu Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü ifadeli 15.12.2010 gün ve 2010/14299-74228 sayılı kanun yararına bozmaya atfen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 14.01.2011 gün ve KYB.2010339986 sayılı ihbarnamesiyle daireye ihbar ve dava evrakı tevdii kılınmakla incelenip gereği görüşüldü:

İncelenen dosya içeriğine göre; kanun yararına bozma istemine atfen düzenlenen ihbarnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden, Yatağan Asliye Ceza Mahkemesinin 12.07.2005 gün ve 2004/229 esas, 2005/279 sayılı kararının CMK’nun 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA, aynı maddenin 4. fıkrasının (d) bendi uyarınca karar verilmesi mümkün olduğundan, hükümdeki “sanığın Alanya 1. As. C. M. 2001/20505 esas, 2002/1458 karar sayılı ilamına konu adli merciler önünde kimliği hakkında yalan beyanda bulunmak suçundan tesis olunup infaz edilmiş 1 yıl 2 ay hapis cezası bulunmakla 5237 sayılı TCK m 58, 5275 s.y. m 108 hükmü uyarınca mükerirlere özgü infaz rejimine göre cezasının çektirilmesine, 5237 s.y. m 58/ 6 , 5275 s.y. m 108/2 hükmü gereği koşullu salıverilme süresine eklenecek miktarın sabıkaya konu Alanya As.C.M. kararında belirtilen cezadan fazla olmamasına, takdiren sanığın iki yıl denetim süresine tabi tutulmasına” ilişkin kısmın hükümden çıkartılmasına ve infaz edilmemesine, hükümdeki diğer hususların aynen yerinde bırakılmasına, dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 05.04.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/10572, Karar No: 2016/11932, Tarih: 01.06.2016

**7. Hukuk Dairesi         2016/10572 E.  ,  2016/11932 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

(İş Mahkemesi Sıfatıyla)

Bilirkişi tarafından da incelendiği ve davalı ... tarafından dosyaya sunulduğu anlaşılan görevlendirme yazıları, nöbet listeleri, devir teslim ve rapor defterlerinin dosyada bulunmadığı anlaşılmakla, bu belgelerin eklenerek tekrar Dairemize gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 01/06/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.