muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/193, Karar No: 2024/671, Tarih: 11.12.2024

Özel Daire Kararı

6. Yargıtay 4. Hukuk Dairesinin 21.06.2022 tarihli ve 2020/62 Esas, 2022/48 Karar sayılı kararı ile;

“…GEREKÇE: Dava, hakimlerin yargılama faaliyetleri sebebiyle uğranıldığı iddia edilen zararın tazmini isteğine ilişkindir.

Davacı dava dilekçesi ile adli yardım talebinde bulunmuş öncelikle bu talebi değerlendirilmiştir. HMK’nın 334/1. maddesinde “Kendisi ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin gereken yargılama... giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olan kimseler, iddia ve savunmalarında, geçici hukuki korunma taleplerinde ve icra takibinde taleplerinin açıkça dayanaktan yoksun olmaması kaydıyla adli yardımdan yararlanabilirler.” denilmiş; 336/2. maddesinde ise “Talepte bulunan kişi iddiasının özeti ile birlikte iddiasını dayandıracağı delilleri ve yargılama giderlerini karşılayabilecek durumda olmadığını gösteren mali durumuna ilişkin belgeleri mahkemeye sunmak zorundadır.” düzenlemesine yer verilmiştir. Somut olayda, davacının sosyal ve ekonomik durumunun araştırılmasına ilişkin toplanan bilgi ve belgeler ile HMK’nun 334. maddesinde gösterilen şekilde talep dayanaklarını açıkça göstermemiş olması nedeniyle yasal koşulları taşımayan adli yardım talebi reddedilmiş ve dava dilekçesi ile birlikte yatırması gereken başvuru ve peşin nisbi harcını yatırması hususunda 05.04.2022 tarihli oturumda kendisine 2 hafta kesin süre verilmiş ve aksi halde Harçlar Kanunu 27/3 ve 32. Maddesi uyarınca açılmamış sayılmasına karar verileceği ihtarında bulunulmuştur.

Davacının adli yardım talebinin reddine ilişkin Dairemiz kararına itirazı Yargıtay 5. Hukuk Dairesinin 18/04/2022 tarihli kararı ile kesin olarak reddedilmiş ve bu rağmen davacı peşin ve nispi harcı yatırmamıştır.

492 sayılı Harçlar Kanunu’nun 27/1-3; 28/1-a ve 32 maddeleri ile HMK’nın 120/1 maddesi uyarınca davanın açılması sırasında başvuru harcının ve peşin nisbi harcının yatırılması zorunludur. Harcın yatırılmaması davanın açılmamış sayılmasını intaç eder.

Davacı kendisine verilen kesin süre içerisinde başvuru harcı ile peşin harcı yatırmamıştır. Hal böyle olunca, davanın açılmamış sayılmasına karar vermek gerekmiş ve aşağıdaki hüküm kurulmuştur.

HÜKÜM: Yukarıda gösterilen nedenlerle;

1-Davacı tarafa verilen kesin süreye rağmen dava harcı ikmal edilmemiş olduğundan davanın AÇILMAMIŞ SAYILMASINA,

2-Alınması gerekli 80,70-TL maktu harcın davacıdan alınarak hazineye gelir kaydedilmesine,

3-Karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Ücret Tarifesi uyarınca takdir olunan 7.425,00-TL maddi tazminat, 7.425,00-TL manevi tazminat olmak üzere toplam 14.850,00-TL avukatlık ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

4-HMK'nun 335/1. maddesi uyarınca adli yardım yargılama giderlerinden geçici koruma sağladığından hazineden karşılanan 9 adet tebligat gideri olan 209,00-TL'nin davacıdan alınarak hazineye gelir kaydedilmesine,…” karar verilmiştir.

Kararın Temyizi

3-Karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Ücret Tarifesi uyarınca takdir olunan 7.425,00-TL maddi tazminat, 7.425,00-TL manevi tazminat olmak üzere toplam 14.850,00-TL avukatlık ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

4-HMK'nun 335/1. maddesi uyarınca adli yardım yargılama giderlerinden geçici koruma sağladığından hazineden karşılanan 9 adet tebligat gideri olan 209,00-TL'nin davacıdan alınarak hazineye gelir kaydedilmesine,…” karar verilmiştir.

Kararın Temyizi

7. Özel Daire kararı süresi içinde davacı tarafından adli yardım talepli olarak temyiz edilmiştir.

Hukuk Genel Kurulu Kararı

8. Hukuk Genel Kurulunun 12.04.2023 tarihli ve 2023/4-124 Esas, 2023/315 Karar sayılı kararı ile; davacının yargılama sırasındaki adli yardım talebinin reddine ilişkin kararların HMK’nın 337/2 nci maddesi gereğince kesinleştiği, kanun yoluna başvuru sırasında ise davacının malî durumunu gösterir hiçbir belge sunmadığı, Özel Dairece yapılan araştırma sonucuna göre üzerine kayıtlı taşınmazların bulunduğu ve gelir getirecek durumda olduğu, davanın açılmamış sayılmasına karar verildiğinden kanun yoluna başvururken temyiz yoluna başvurma ve maktu temyiz karar harçları ile temyiz gider avansının yatırılması gerektiği, bunun ise yüklü bir miktar olmadığı, davacının kendisi ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin, gereken temyiz giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olduğunu ispatlayamadığı gerekçesiyle adli yardım talebinin reddine ve davacıya temyiz başvuru harcı ile maktu temyiz harcını ikmal etmesi için muhtıra çıkarılarak bir haftalık kesin süre verilmesi, kesin süre içinde harç yatırıldığı takdirde dosyanın temyiz incelemesi yapılmak üzere Hukuk Genel Kuruluna gönderilmesi, süresi içinde harç yatırılmadığı takdirde ise HMK’nın 366 ncı maddesi yollamasıyla 344 üncü maddesi gereğince temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına karar verilmesi için dosya Özel Daireye geri çevrilmiştir.

9. Hukuk Genel Kurulunun geri çevirme kararı sonrasında Özel Dairece, temyiz harçlarının yatırılması için bir haftalık kesin süreli muhtıra 22.05.2023 tarihinde davacıya usulüne uygun olarak tebliğ edilmiştir. Davacı yasal süre içerisinde temyiz harçlarını yatırmamıştır.

Özel Daire Kararı

9. Hukuk Genel Kurulunun geri çevirme kararı sonrasında Özel Dairece, temyiz harçlarının yatırılması için bir haftalık kesin süreli muhtıra 22.05.2023 tarihinde davacıya usulüne uygun olarak tebliğ edilmiştir. Davacı yasal süre içerisinde temyiz harçlarını yatırmamıştır.

Özel Daire Kararı

10. Yargıtay 4. Hukuk Dairesinin 28.11.2023 tarihli ve 2020/62 Esas, 2022/48 Karar sayılı ek kararı ile; “…Davacı tarafından hakimlerin hukuki sorumluluğuna dayalı olarak maddi ve manevi tazminat isteminde bulunulduğu, yargılama sonucunda davanın açılmamış sayılmasına karar verildiği, davacının 12/10/2022 tarihinde verdiği dilekçe ile adli yardımlı olarak kararı temyiz ettiği, Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 12/04/2023 tarih 2023/4-124 esas 2023/315 sayılı kararında; yatırması gereken temyiz giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olduğunu ispatlayamadığı sonucuna varıldığı ve adli yardım talebinin reddine karar verildiği, davacıya temyiz başvurma harcı ve maktu temyiz karar harcını ikmal etmesi için muhtıra çıkarılması, kesin süre içinde harç yatırıldığı takdirde dosyanın temyiz incelemesi yapılmak üzere Hukuk Genel Kuruluna gönderilmesi, süresi içinde harç yatırılmadığı takdirde HMK'nın 366'ncı maddesi yollamasıyla HMK'nın 344'üncü maddesi gereğince davacının temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına karar verilmesi gerektiği belirtilerek dosyanın geri çevrildiği, Mahkememizce çıkarılan 18/05/2023 tarihli muhtıranın, davacıya 22/05/2023 tarihinde tebliğ edildiği, ancak temyiz harçlarının ödenmediği anlaşılmıştır.

Hal böyle olunca; HMK’nın 366 maddesi yollamasıyla 344/1 maddesi uyarınca temyiz isteminden vazgeçmiş sayılmasına karar vermek gerekmiştir.” gerekçesiyle davacının temyiz isteminden vazgeçmiş sayılmasına karar verilmiştir.

11. Özel Dairenin yukarıda belirtilen 28.11.2023 tarihli ek kararına karşı süresi içinde davacı tarafından adli yardım talepli olarak temyiz isteminde bulunulmuştur.

II. GEREKÇE

12. Davacının adli yardım talebi Hukuk Genel Kurulunun 12.04.2023 tarihli ve 2023/4-124 Esas, 2023/315 Karar sayılı kararı ile reddedilmiş ve HMK’nın 366 ncı maddesi yollamasıyla aynı Kanun’un 344 üncü maddesi gereğince işlem yapılmak üzere dosyanın Yargıtay 4. Hukuk Dairesine geri çevrilmesine karar verilmiştir. Özel Dairece, temyiz harçlarının yatırılması için davacıya bir haftalık kesin süreli muhtıra gönderilmiş ve muhtıra 22.05.2023 tarihinde usulüne uygun olarak davacıya tebliğ edilmesine rağmen yasal süre içerisinde temyiz harçları yatırılmamıştır. Bunun üzerine Özel Dairenin 28.11.2023 tarihli ve 2020/62 Esas, 2022/48 Karar sayılı ek kararı ile davacının temyiz isteminden vazgeçmiş sayılmasına karar verilmiştir.

13. Hâl böyle olunca, yapılan açıklamalara, dosyadaki tutanak ve kanıtlara, bilgi ve belgelere, daire kararında açıklanan gerektirici nedenlere göre, usul ve yasaya uygun olduğu tespit edilen Yargıtay 4. Hukuk Dairesinin 28.11.2023 tarihli ve 2020/62 Esas, 2022/48 Karar sayılı ek kararın onanması gerekir.

III. KARAR

13. Hâl böyle olunca, yapılan açıklamalara, dosyadaki tutanak ve kanıtlara, bilgi ve belgelere, daire kararında açıklanan gerektirici nedenlere göre, usul ve yasaya uygun olduğu tespit edilen Yargıtay 4. Hukuk Dairesinin 28.11.2023 tarihli ve 2020/62 Esas, 2022/48 Karar sayılı ek kararın onanması gerekir.

III. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacının temyiz itirazlarının reddi ile Yargıtay 4. Hukuk Dairesinin 28.11.2023 tarihli ve 2020/62 Esas, 2022/48 Karar sayılı ek kararın ONANMASINA,

11.12.2024 tarihinde oy birliğiyle kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/13907, Karar No: 2009/22047, Tarih: 10.11.2009

**12. Hukuk Dairesi         2009/13907 E.  ,  2009/22047 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Adana 2. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 03/03/2009

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Sair temyiz itirazları yerinde değil ise de;

Alacaklı tarafından 31.12.2007 keşide ve 10.01.2008 vade tarihli bonoya dayalı olarak kambiyo senetlerine mahsus yol ile icra takibine geçildiği, borçluya örnek 10 numaralı ödeme emrinin tebliği üzerine adı geçen vekilinin İİK. nun 168/4.maddesinde öngörülen yasal beş günlük sürede icra mahkemesine başvurarak  imzaya itiraz ettiği anlaşılmaktadır.

İİK'nun 170/a-2.maddesi gereğince “ İcra mahkemesi   müddetinde yapılan şikayet veya itiraz dolayısıyle, usulü dairesinde kendisine intikal eden işlerde takibin müstenidi olan kambiyo senedinin bu vasfı haiz olmadığı veya alacaklının kambiyo hukuku mucibince takip hakkına sahip bulunmadığı hususlarını re'sen nazara alarak bu fasla göre yapılan takibi iptal edebilir.”

T.T.K.’nun 688/6.maddesi gereğince senette tanzim yerinin yazılı olması gereklidir. Aynı Kanunun 689/son maddesine göre ise, tanzim edildiği gösterilmeyen bir bononun, tanzim edenin ad ve soyadı yanında yazılı olan yerde tanzim edilmiş sayılacağı hükme bağlanmıştır. Tanzim yeri olarak idari birim adı (kent, ilçe, bucak, köy gibi) yazılması yeterli olup ayrıca adres gösterilmesi zorunlu bulunmamaktadır. Somut olayda, takip dayanağı bonoda  TTK.nun 688/6. maddesi uyarınca tanzim yeri bulunmadığı gibi, aynı kanunun 689/son maddesine uygun biçimde bonoyu tanzim eden borçlu ..................'in ad ve soyadı yanında “ANANA” kelimesinin yazılı olduğu, bu ibarenin ise herhangi bir idari birim adı olmadığı  anlaşılmaktadır. Bu durumda, tanzim yeri belirlenmeyen bu belge T.T.K.’nun 688/6.maddesi gereğince kambiyo senedi vasfında bulunmamaktadır. Hukuk Genel Kurulu’nun 02.10.1996 gün ve 1996/12-5 sayılı kararı ile de benimsendiği üzere İİK.nun 170/a-2. maddesi gereğince bu hususun icra mahkemesince  res’en  nazara alınması gerekir.

O halde mahkemece icra takibinin İİK.nun 170/a maddesi  gereğince iptaline karar verilmesi ve bu maddede tazminat ve para cezası öngörülmediğinden, alacaklının tazminat ve para cezası ile sorumlu tutulmaması gerekirken, anılan hususun göz ardı edilerek imzaya itirazın kabulü ile alacaklı aleyhine tazminat ve para cezasına hükmedilmesi isabetsiz olup hükmün bu nedenle bozulması gerekir ise de, anılan yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını zorunlu kılmadığından kararın düzeltilerek onanması yoluna gidilmiştir.

SONUÇ  : Alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile Adana 2.İcra Mahkemesi'nin 03.03.2009 tarih ve 2008/269 esas - 2009/197 karar sayılı kararının hüküm bölümünün tazminatla ilgili (2) numaralı bendi ile para cezası ile ilgili (3) numaralı bendinin silinerek karar metninden çıkartılmasına, kararın düzeltilmiş bu şekliyle İİK 366 ve HUMK’nun 438. maddeleri uyarınca (ONANMASINA), mahkeme kararı düzeltilerek onandığından harç alınmasına mahal olmadığına, 10.11.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/28701, Karar No: 2014/20459, Tarih: 21.10.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/28701 E.  ,  2014/20459 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname no : 12 - 2013/278798

Mahkemesi : Pamukova Asliye Ceza Mahkemesi

Tarihi : 10/04/2013

Numarası :2011/105 - 2013/90

Suç :Taksirle öldürme

Taksirle öldürme suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Katılan vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanığın saat 12:45 sıralarında idaresindeki kamyonet ile tek yönlü çift şeritli yolda yolun sağ kenar çizgisine yakın seyrettiği bir sırada, aracında bulunan tanık M.. Ç..’nın keşifteki beyanına göre; tanığın çarpmadan 20 m. öncesinde, banket içinde yürürken gördüğü yaya R.. P..’e, yayanın soluna dönüp, yola girmek istemesi üzerine, yolun 5 cm. içinde çarpmak sureti ile ölümüne neden olduğu olayda; sanığın yol durumu müsait olmasına rağmen yolun sağ kenar çizgisine yakın ve tanık M.. Ç..’nın olay öncesi banket içinde yürürken gördüğünü beyan ettiği öleni görmeyecek şekilde dikkatsiz araç sevk ve idare etmesi nedeniyle alt düzeyde tali kusurlu olduğu gözetilmeyerek, oluş ve dosya kapsamına uygun düşmeyen bilirkişi raporlarına itibar edilerek, mahkumiyeti yerine beraatine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş olup, katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince, beraate ilişkin hükmün isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 21/10/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1948, Karar No: 2016/6855, Tarih: 15.11.2016

**21. Ceza Dairesi         2016/1948 E.  ,  2016/6855 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'na muhalefet

HÜKÜM : Beraat

Sanık hakkında...Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 07.04.2010 tarih ve 2010/459 sayılı iddianame anlatımına göre ...Vergi Dairesi Başkanlığının 01.04.2010 gün ve 1103 sayılı mütalaası ile ekindeki vergi suçu raporu ve vergi inceleme raporlarına uygun olarak “2006 ve 2007 takvim yıllarında sahte fatura kullanma” suçlarından da kamu davası açıldığı anlaşılmakla; iddia olunan suçlar yönünden mahallinde bir karar verilmesi mümkün görülmüştür.

Sanık hakkında“2005 takvim yılında sahte fatura kullanma” suçundan verilen beraat hükmüne yönelik incelemede;

Sahte olduğu iddia edilen faturaların 2005 yılı gelir vergisi beyannamesinde kullanması karşısında, gerekçeli karar başlığına yanlış yazılan suç tarihinin, 16.03.2006 olarak mahallinde düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

... Vergi Dairesi mükellefi olan sanık ...’in, 2005 takvim yılında ...Vergi Dairesi mükellefi ... Tic.Ltd. Şti ve ...Vergi Dairesi mükellefi ..’dan temin ettiği sahte faturaları kullandığı iddia olunarak açılan davada, dosyada örneği bulunan...Tic.Ltd. Şti hakkındaki 24.12.2009 gün, ...sayılı vergi tekniği raporunda adı geçen mükellefin gerçekte ticari faaliyetinin bulunmadığı, sahte fatura düzenlemek için mükellefiyet tesis ettirdiği, ...Tic.Ltd. Şti. yetkilisi ...'un başka mükelleflere ait faturaları da düzenlediğine dair tespitlerin bulunduğu, sanığın savunmasında suça konu faturaları...dan aldığını, sahte olduğunu bilmediğini belirtmiş olması ve 213 sayılı VUK.nun 359/b-1 madesindeki “Gerçek bir muamele veya durum olmadığı halde bunlar varmış gibi düzenlenen belge, sahte belgedir.” şeklindeki tanım da dikkate alındığında, faturayı düzenleyenle alan arasında ticari bir ilişkinin bulunmaması halinde faturanın sahte olduğunun kabulü gerekeceğinden,

... Şti. hakkında düzenlenen 03.05.2007 tarih, ... sayılı,... hakkında düzenlenen 22.07.2008 tarih,...sayılı vergi tekniği raporları getirtilip, ....hakkında sahte fatura düzenlemek suçundan açılmış dava bulunup bulunmadığının araştırılması, varsa bu dava dosyası ile ...hakkında.... Asliye Ceza Mahkemesinin .. esas sırasında görülen dava dosyasının getirtilip incelenmesi, bu davayı ilgilendiren ve sahteliği belirleyen delillerin dosyaya intikalinin sağlanmasından sonra tüm deliller birlikte değerlendirilerek, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerektiği gözetilmeden, eksik araştırmayla yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1 maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 15.11.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/5301, Karar No: 2013/1965, Tarih: 18.03.2013

**5. Ceza Dairesi         2012/5301 E.  ,  2013/1965 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Görevi yaptırmamak için direnme ve hakaret

HÜKÜM : Mahkümiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma duruşma gözönünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş, sübutu kabul olunan fiillerin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükümlerin ONANMASINA, 18/03/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11274, Karar No: 2014/17980, Tarih: 19.11.2014

**11. Hukuk Dairesi         2014/11274 E.  ,  2014/17980 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada .... Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 08/10/2013 tarih ve 2012/152-2013/172 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili ile davalı TPE vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin "...." markalarının sahibi olduğunu, davalının, bu markalar ile karıştırma ihtimali bulunacak derecede benzer nitelikteki “activioxin” ibaresini marka olarak tescil ettirmek üzere davalı TPE’ne yaptığı başvuruya yaptıkları itirazın yerinde görülmeyerek reddedildiğini, bu kararın yeniden incelenmesi talebinin de nihai olarak YİDK tarafından reddedildiğini, oysa davalı başvurusu ile müvekkili markalarının benzer olduğunu, kullanılacak malların antibakteriyel temizlik malları olduğunu, bu malların aynı tüketici kitlesine hitap ettiğini, bu nedenle davaya konu kararın hukuka aykırı olduğunu ileri sürerek, TPE YİDK kararının iptaline, tescili halinde davalı markanın hükümsüzlüğüne ve sicilden terkinine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı TPE vekili, davalı başvuru ile davacı markaları arasında işaret bakımından benzerlik bulunmadığını, karıştırılma ihtimalinden de söz edilemeyeceğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı şirket vekili, müvekkili şirket tarafından tescili talep edilen "..." ibaresinin davacı markaları gibi "..." kökünden üretildiğini, davacının iddialarının aksine, davacıya ait markalardan farklı olduğunu, karıştırılma ihtimalinin bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, davalı başvurusunda bulunan 03. sınıftaki malların davacının tüm markaları kapsamında aynı veya aynı tür olarak bulunduğu gibi, başvuru kapsamındaki 05. sınıfta yer alan 'Hijyen sağlayıcı ürünler (pedler, tamponlar, tıbbi amaçlı yakılar, pansuman malzemeleri dahil), mekanlar için koku gidericiler, koku vericiler (kişisel kullanım amaçlı olanlar hariç), dezenfektanlar, antiseptikler (mikrop öldürücüler), tıbbi amaçlı deterjanlar" mallarının davacının 2009/58352 sayılı "..." markasının malları içerisinde aynı veya aynı tür olarak mevcut bulunduğu, başvurudaki 05. sınıf "Diş hekimliği için ürünler (aletler/cihazlar hariç)." emtiasını da, davacının adı geçen bu son markası kapsamında yer alan 03. sınıftaki, 'diş macunları, diş pastaları tıbbi diş temizleme maddeleri..." emtiası ile ortalama tüketici kitlesi,

doğal yapısı, kullanım amacı, üretim dağıtım ve satış kanalları ile yerleri, ikame imkanları itibariyle benzer ve karıştırılması ihtimali bulunan mallar olduğu, öte yandan, başvuru ve davacı markalarının anlam ve terminolojik olarak kökenleri de dikkate alındığında, diğer mallara göre, nisbeten daha profesyonel ve dikkat düzeyleri yüksek, daha özenli ortalama tüketici kitlesine hitap eden, doğal yapısı, kullanım amacı, üretim dağıtım ve satış kanalları ile yerleri itibariyle farklı bulunan davalı başvurusundaki 05. sınıftaki "İnsan ve hayvan sağlığı için ilaçlar, tıbbi amaçlı kimyasal ürünler ve elementler. Tıbbi amaçlı diyet maddeleri; zayıflatıcı ürünler; bebek mamaları; tıbbi amaçlı bitkiler ve bitkisel içecekler. Zararlı bitkileri, hayvanları ve mantarları imha edici maddeler", emtiasının davacı markaları kapsamında tescilli mallar ile bir benzerliğinin bulunmadığı, davalı başvurusu ile davacı markaları aynı veya ayırt edilemeyecek derecede benzer sayılmazlar ise de, genel intiba, görünüm, okunuş ve anlam olarak benzer oldukları ve 556 Sayılı KHK'nın 8/1-b maddesi anlamında işaret olarak da benzer oldukları, davacı markasının tanınmış olmadığı ve bu nedenle KHK'nın 8/4 hükmüne dayanarak davalı başvurusunu engellemesi, tescil edilmiş bir başvurunun hükümsüzlüğünü talep etmesinin mümkün olmadığı gerekçesiyle, davanın kısmen kabulü ile TPE YİDK 2012-M-1312 sayılı kararının başvuru kapsamındaki 05.sınıfa dahil "insan ve hayvan sağlığı için ilaçlar, tıbbı amaçlı kimyasal ürünler ve elementler; tıbbı amaçlı diyet maddeleri; zayıflatıcı ürünler; bebek mamaları; tıbbı amaçlı bitkiler ve bitkisel içecekler; zararlı bitkileri hayvanları ve mantarları imha edici maddeler" dışında kalan mallar yönünden kısmen iptaline, 2010/01942 sayılı markanın 05.sınıfa dahil "insan ve hayvan sağlığı için ilaçlar, tıbbı amaçlı kimyasal ürünler ve elementler; tıbbı amaçlı diyet maddeleri; zayıflatıcı ürünler; bebek mamaları; tıbbı amaçlı bitkiler ve bitkisel içecekler; zararlı bitkileri hayvanları ve mantarları imha edici maddeler" dışında kalan mallar yönünden kısmen hükümsüzlüğüne ve sicilden terkinine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili ile davalı TPE vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekili ile davalı TPE vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekili ile davalı TPE vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, taraflardan temyiz harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 19/11/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.