muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/4677, Karar No: 2021/26363, Tarih: 04.11.2021

**4. Ceza Dairesi         2019/4677 E.  ,  2021/26363 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Tehdit

HÜKÜM : Ceza verilmesine yer olmadığı, güvenlik tedbiri

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1)TCK'nın 32/1. maddesi kapsamında akıl hastası olduğu belirlenen sanığa, CMK'nın 150/2. maddesi gereği zorunlu müdafi tayin edilmesine karşın, tayin edilen müdafii huzurunda savunması alınmadan savunma hakkının kısıtlanması suretiyle hüküm kurulması,

2)Dosya kapsamında aldırılan Bülent Ecevit Üniversitesi Sağlık Uygulama ve Araştırma Merkezi'nin 26/05/2015 tarih ve 182 sayılı kurul raporuna göre sanık hakkında ''hafif derecede zeka geriliği ve bipolar bozukluk'' teşhisi konulduğunun anlaşılması karşısında, sanık hakkında suç tarihi itibariyle TCK'nın 32. maddesi uyarınca “akıl hastalığı nedeniyle, işlediği fiilin hukukî anlam ve sonuçlarını algılayıp algılayamadığı veya bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin azalmış veya önemli derecede azalmış olup olmadığı” hususunda, Adli Tıp Kurumu 4. İhtisas Kurulundan ya da tam teşekküllü ruh sağlığı ve hastalıkları hastanesinden yöntemince rapor alınması gerektiği gözetilmeden, eksik araştırma ile yazılı şekilde hükümler kurulması,

3)Kabule göre de

a)Sanık hakkında akıl hastalığı sebebiyle ceza verilmesine yer olmadığına ve güvenlik tedbirlerine hükmedilirken hükmün dayanağını oluşturan uygulama maddeleri olan TCK'nın 32/1 ve 57/1-2 maddelerinin gösterilmemesi suretiyle CMK'nın 230/2 ve 232/6. maddelerine aykırı davranılması,

b)Akıl hastalığı nedeniyle hakkında ceza verilmesine yer olmadığına ve güvenlik tedbiri uygulanmasına karar verilen sanığa, 5271 sayılı CMK'nın 325/1. maddesi uyarınca yargılama giderlerinin yükletilmesine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde yargılama giderinin kamu üzerinde bırakılması,

c)Adli emanetteki eşyalar hakkında herhangi bir karar verilmemesi,

Kanuna aykırı ve O Yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, tebliğnameye uygun olarak HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 04.11.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4879, Karar No: 2014/6563, Tarih: 29.04.2014

**17. Hukuk Dairesi         2014/4879 E.  ,  2014/6563 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gaziantep 3. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 31/10/2013

NUMARASI : 2013/35-2013/784

Taraflar arasındaki tazminat davası üzerine yapılan yargılama sonunda davanın kısmen kabul kısmen reddine ilişkin verilen hüküm davacılar vekili, davalılar M.. Ö.., M.. Y.. vekili tarafından süresi içinde temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacılar vekili, davalı A. Sigorta’ya ZMSS poliçesi ile, davalı A. Sigorta’ya İMSS poliçesi ile sigortalı olan aracın, müvekillerinin murisi Hakkı'ya çarparak ölümüne sebep olduğunu bildirerek davacı anne Kadriye için 3.000 TL, baba Ayvaz için 3.000 TL maddi tazminatın kaza tarihinden itibaren işleyecek ticari faiziyle davalılar A. AŞ Mehmet ve M.E.’dan tahsilini, anne ve baba için ayrı ayrı 30.000’er TL manevi tazminatın davalılar Mehmet ve M.Ertan’dan tahsilini, birleşen dosya ile ölenin anne ve babası için ayrı ayrı 50.000’er TL manevi tazminatın kaza tarihinden itibaren işleyecek avans faiziyle aracın İMSS sigortacısı olan A. Sigortadan; birleşen diğer bir dosya ile de ölenin kardeşleri Yasin ve Esra için ayrı ayrı 50.000’er TL manevi tazminatın kaza tarihinden itibaren işleyecek avans faiziyle aracın İMSS sigortacısı olan A. Sigortadan tahsilini talep ve dava etmiş, ıslah ile maddi tazminat taleplerini anne için 18.043,11 TL.ye, baba için 22.051,59 TL.ye yükseltmiştir.

Davalı A.Sigorta vekili, manevi tazminat taleplerinden sorumlu olmadıklarını, ceza dosyasının bekletici mesele yapılması gerektiğini belirterek, davanın reddini savunmuştur.

Davalı Mehmet ve M.E. vekili, kazanın meydana gelmesinde bütün kusurun sürücüde olmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Davalı Allianz Sigorta vekili ise, poliçede kişi başı ölüm teminatının 50.000 TL olduğunu ve talep edilen manevi tazminat taleplerinin fahiş olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda toplanan delillere ve alınan bilirkişi raporuna göre, asıl davanın kısmen kabulüne, baba için 13.230,95 TL, anne için 10.825,85 TL.nin dava tarihinden itibaren işleyecek reeskont faiziyle davalılar A. Sigorta AŞ , M. ve M.E.’dan tahsiline, ve ayrı ayrı 18.000,00 TL manevi tazminatın sigorta şirketi dışındaki davalılardan, birleştirilen dosya yönünden ölenin kardeşleri Yasin ve Esra için ayrı ayrı 24.000’er TL manevi tazminatın davalı A.Sigorta AŞ'de tahsiline; birleştirilen diğer dosya yönünden anne va baba için ayrı ayrı 18.000’er TL manevi tazminatın davalı A. Sigorta AŞ'den tahsiline karar verilmiş, hüküm davacılar vekili ve davalılar M.. Ö.., M. E. vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-6100 Sayılı HMK 297/2 maddesinde "hükmün sonuç kısmında gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin taleplerden herbiri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların sıra numarası altında açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesinin gerekli olduğu",

HMK 298/2 maddesinde de "gerekçeli kararın tefhim edilen hüküm sonucuna aykırı olamayacağı" düzenlenmiştir.

Mahkemenin 2013/35 (bozmadan önce 2008/690) esas sayılı asıl dosyası ile mahkemenin 2011/170 esas ve Asliye 4.Hukuk Mahkemesi'nin 2010/624 esas sayılı dosyaları birleştirilmiş ve yargılamalar asıl dosya üzerinden sürdürülmüş olup, yargılamanın sonlandırıldığı 31.10.2013 günlü oturumda asıl ve birleştirilen dosyalardan hiç söz edilmeksizin "davalı sürücünün %60 kusurlu olduğunun kabulü ile maddi ve manevi tazminat davasının kısmen kabulüne" karar verilmiş, gerekçeli kararda ise asıl ve birleştirilen dosyalar yönünden ayrı ayrı hüküm kurularak HMK 297 ve 298 maddesi hükümlerine aykırı davranılmış olup bu hal usule ilişkin bir bozma nedeni teşkil etmektedir.

2-Kabule göre de;

a)Mahkemenin 2008/638 esas 2011/114 karar sayı 8.3.2011 günlü ilk kararı davalı sürücü ve işleten tarafından temyiz edilmemiş olup ilk karardaki maddi tazminata ilişkin hüküm davalı işleten ve sürücü yönünden kesinleşmiştir.

Hal böyle iken bozmadan, ilk kararı temyiz etmeyen davalı sürücü ve işletenin de yararlandırılması suretiyle ilk kararda hükmolunan maddi tazminatlardan kusur oranında indirim yapılarak sürücü ve işleten hakkında tekrar daha düşük tazminata hükmolunmak suretiyle davacı aleyhine sonuç doğuracak şekilde hüküm tesisi doğru değildir.

b-Asıl dava yönünden; davalı araç işleteni ve sürücüsü aleyhine manevi tazminata hükmedilmemesinin doğru olmadığı gerekçesi ile ilk hüküm davacılar yararına bozulmuş, bozma ilamına uyan mahkemece manevi tazminata hükmedilmiştir. 818 sayılı B.K'nın 47. maddesi hükmüne göre, hakimin özel halleri

göz önüne tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği bir para tutarı adalete uygun olmalıdır. Bu para tutarı ne tazminat ne de cezadır. Çünkü mamelek hukukuna ilişkin zararın karşılanmasını amaç edinmediği gibi kusurlu olana yalnız hukukun ihlalinden dolayı yapılan bir kötülük de değildir. Aksine, zarara uğrayanda bir huzur duygusu doğurmaktadır. Aynı zamanda, ruhi ızdırabın dindirilmesini amaç edindiğinden tazminata benzer bir fonksiyonu vardır. O halde, tazminatın sınırı, onun amacına göre belirlenmelidir. Dava konusu olayda olayın meydana geldiği tarih, tarafların ekonomik ve sosyal durumu, kusur oranları gibi nedenler karşısında davacılar için takdir edilen manevi tazminat miktarı fazla olup adalete uygun düşmemiştir. Ayrıca asıl ve birleştirilen davalar yönünden hükmedilen manevi tazminatın tahsilde tekerrüre neden olmayacak şekilde hüküm kurulması gerekmektedir.

c-Davalılar yararına hükmedilecek vekalet ücretinde dava konusu tutar ıslah dilekçesi ile artırılan tazminat tutarı olarak kabul edilip buna göre vekalet ücreti hesaplanmalıdır, yazılı şekilde hüküm kurulması da doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1 numaralı bentte açıklanan nedenlerle taraf vekillerinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalılar M. Ö. ve M. E. Y. ile davacılara geri verilmesine 29.4.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/18859, Karar No: 2017/7273, Tarih: 09.03.2017

**15. Ceza Dairesi         2014/18859 E.  ,  2017/7273 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : Beraat

Güveni kötüye kullanma suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılanlar vekilleri tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Bursa ... vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

......Şubesi aleyhine işlendiği iddia edilen Güveni kötüye kullanma suçundan doğrudan doğruya zarar görmeyen Bursa İl Dernekler müdürlüğünün davaya katılma hakkı bulunmadığı, usulsüz olarak verilen katılma kararının hükmü temyiz etme yetkisi vermeyeceği cihetle, şikayetçi Bursa ... vekilinin temyiz isteminin, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

Katılan ... vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

... Bursa Şubesinde 2009-2011 yılları arasında başkanlık görevini yürüten sanığın, dernek yararına 2009-2010 ve 2011 yıllarında yapılan kermeslerden elde edilen gelirleri dernek defterlerine kaydetmediği gibi dernek yararına da harcamadığının tespit edildiği olayda; sanığın atılı suçları işlemesine rağmen mahkumiyeti yerine yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, 09/03/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/14292, Karar No: 2016/696, Tarih: 21.01.2016

**15. Ceza Dairesi         2015/14292 E.  ,  2016/696 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 15 - 2014/2264

İNCELENEN KARARIN;

MAHKEMESİ : Adana 1. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 26/06/2013

NUMARASI : 2013/176, 2013/328

SANIKLAR : T.. Y.., Y.. B..

SUÇ : Dolandırıcılık

SUÇ TARİHİ : 13/09/2005

Dolandırıcılık suçundan, sanıkların mahkûmiyetine ilişkin hüküm, sanık T.. Y.. müdafii ve sanık Y.. B.. tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık Yasin'in, katılana ait aracı satın almak için pazarlık yaptıktan sonra, aracı kaynı olarak tanıttığı diğer sanık Tekin'in üzerine alacağını söyleyerek, devir işlemleri için katılan ile sanıkların birlikte Adana ..... Noterliğine gittikleri, devirden önce araç bedeli olan 17.000 TL'nin bulunduğu poşeti katılana veren sanıkların, noterde resmi işlemlerin yapıldığı sırada katılanın evrakları imzalama anındaki bir anlık dalgınlığından faydalanarak para poşetini aynı renkte içi kağıt dolu poşetle değiştirdikleri, katılanın şüphelenmesi üzerine ödeme yapmadan aracı alıp kaçmaya çalışan sanık Yasin'in yakalandığı şeklinde gelişen olayda, mahkemenin dolandırıcılık suçunun oluştuğuna yönelik kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Bozmaya uyularak, yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık Tekin müdafiinin, müvekkili hakkında beraat kararı verilmesi gerektiğine, sanık Yasin'in, haksız yere ceza verildiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 21.01.2016 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/2072, Karar No: 2020/11732, Tarih: 17.03.2020

**8. Ceza Dairesi         2019/2072 E.  ,  2020/11732 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : İftira

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Tüm dosya kapsamına göre,sanığın ruhsat işlemleri yaptırırken adına kayıtlı başka araçlar olduğunu öğrendiğini beyanla bu araçların başka şahıslar tarafından alınıp satıldığından bahisle suç duyurusunda bulunduğu, soruşturma kapsamında ... plaka sayılı aracın müşteki ...'na sanık tarafından verilen vekaletnameye istinaden sanık adına devrinin alınmış olduğu ve 07.05.2013 tarihinde dava dışı ... isimli şahsa satıldığının tespit edildiği, sanığın müştekiye vekaletname vermediğini ileri sürmesi üzerine yazı ve imza örneklerinin alındığı ve bilirkişi raporunda yazı ve imza örneklerinin sanığa ait olduğunun tespit edildiği, sanığın soruşturma ve yargılama aşamasındaki beyanlarında müştekiye vekaletname vermediğini ileri sürmesi ve vekaletname verdiğini unuttuğuna dair bir savunması da olmaması karşısında, yüklenen suçun unsurları oluştuğu halde,makumiyeti yerine suç kastı bulunmadığı gerekçesiyle beraatine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 17.03.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7544, Karar No: 2014/21673, Tarih: 30.10.2014

**10. Hukuk Dairesi         2014/7544 E.  ,  2014/21673 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Manisa 3. İş Mahkemesi

TARİHİ : 18/02/2014

NUMARASI : 2013/307-2014/61

Davaya konu uyuşmazlık, 6552 sayılı Kanun kapsamında yapılandırmaya tabi Kurum alacağına ilişkindir.

11.09.2014 tarihli ve 29116 mükerrer sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak, öngörülen istisnaları haricinde aynı tarih itibariyle yürürlüğe giren İş Kanunu ile Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılması ile Bazı Alacakların Yeniden Yapılandırılmasına Dair 6552 sayılı Kanunun 81. maddesi ile 5510 sayılı Kanuna eklenen Geçici 60. maddesinin 1, 2, 3, 9 ve 19. fıkralarında; “(1)2014 yılı Nisan ve önceki aylara ilişkin olup bu maddenin yayımlandığı tarihten önce tahakkuk ettiği hâlde ödenmemiş olan;

a) Bu Kanunun 4 üncü maddesinin birinci fıkrasının (a), (b) ve (c) bentleri kapsamındaki sigortalılık statülerinden kaynaklanan, sigorta primi, emeklilik keseneği ve kurum karşılığı, işsizlik sigortası primi, sosyal güvenlik destek primi,

b) Bu maddeye göre yapılan başvuru tarihi itibarıyla ilgili mevzuatına göre ödenmesi imkânı ortadan kalkmamış isteğe bağlı sigorta primi ve topluluk sigortası primi,

c) Sosyal Güvenlik Kurumu tarafından ilgili kanunları gereğince takip edilen damga vergisi, özel işlem vergisi ve eğitime katkı payı,

ç) 30/4/2014 tarihine kadar (bu tarih dâhil) bitirilmiş özel nitelikteki inşaatlar ile ihale konusu işlere ilişkin olup bu maddenin yayımlandığı tarihten önce Kurumca resen tahakkuk ettirilerek işverene tebliğ edildiği hâlde bu maddenin yayımlandığı tarih itibarıyla ödenmemiş olan; özel nitelikteki inşaatlar ile ihale konusu işlere ilişkin yapılan ön değerlendirme, araştırma veya tespitler sonucunda bulunan eksik işçilik tutarı üzerinden hesaplanan sigorta primi,

d) Bu Kanunun 60 ıncı maddesinin birinci fıkrasının (g) bendi kapsamında genel sağlık sigortalısı olanların genel sağlık sigortası primi,

e) Sosyal güvenlik kanunlarına göre emeklilik veya yaşlılık aylığı almakta iken 5335 sayılı Kanunun 30 uncu maddesinin ikinci fıkrası kapsamına giren kurum ve kuruluşlara ait işyerlerinde çalışmaları nedeniyle aylıkları kesilmesi gerekenlere, bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihi takip eden ödeme dönemine kadar yersiz olarak ödendiği tespit edilen aylıklara ilişkin borç, asılları ile bu alacaklara ödeme sürelerinin bittiği tarihlerden bu maddenin yayımlandığı tarihe kadar geçen süre için Yİ-ÜFE aylık değişim oranları esas alınarak hesaplanacak tutarın, bu maddede belirtilen süre ve şekilde ödenmesi hâlinde, bu alacaklara uygulanan gecikme cezası ve gecikme zammı gibi ferî alacakların tamamının tahsilinden vazgeçilir.

(2)30/4/2014 tarihine kadar (bu tarih dâhil) işlenen fiillere ilişkin olup bu maddenin yayımlandığı tarih itibarıyla ödenmemiş olan idari para cezası asıllarının %50’si ile bu tutara ödeme sürelerinin bittiği tarihlerden bu maddenin yayımlandığı tarihe kadar geçen süre için Yİ-ÜFE aylık değişim oranları esas alınarak hesaplanacak tutarın, bu maddede belirtilen süre ve şekilde ödenmesi hâlinde idari para cezası asıllarının kalan %50’si ile idari para cezasına uygulanan gecikme cezası ve gecikme zammı gibi ferî alacaklarının tamamının tahsilinden vazgeçilir.

(3) Bu madde hükümlerinden yararlanmak isteyen borçluların;

a) Bu maddenin yayımlandığı tarihi izleyen ay başından itibaren; birinci fıkranın (d) bendinde belirtilen borçlular yedi ay içinde, diğer bentlerde belirtilen borçlular ise üç ay içinde Kuruma başvuruda bulunmaları,

b) İlk taksiti bu maddenin yayımlandığı tarihi izleyen ay başından itibaren; birinci fıkranın (d) bendinde belirtilen borçlular sekiz ay içinde, diğer bentlerde belirtilenler ise dört ay içinde, diğer taksitlerini ise ikişer aylık dönemler hâlinde azami on sekiz eşit taksitte ödemeleri, gerekir.

(9) Bu madde hükümlerinden yararlanmak isteyen borçluların, bu maddelerde belirtilen şartların yanı sıra dava açmamaları, açılmış davalardan vazgeçmeleri ve kanun yollarına başvurmamaları şarttır.

(19) Bakanlar Kurulu, bu maddede öngörülen başvuru ve ilk taksit ödeme sürelerini, bu maddenin birinci fıkrasının (d) bendinde belirtilen borçlular yönünden altı aya kadar, diğer borçlular yönünden ise bir aya kadar uzatmaya yetkilidir.” düzenlemesine yer verilmiştir.

Yapılandırma hükümlerinden yararlanabilmek için açıklanan yasal düzenlemede belirtilen genel sağlık sigortası primi haricindeki alacaklar bakımından 31.12.2014, genel sağlık sigortası primi alacakları yönünden ise 30.04.2015 tarihine kadar Kuruma başvuruda bulunulması gerekmektedir.

Ayrıca, anılan maddenin 9. fıkrası hükmüne göre de, yapılandırma hükümlerinden yararlanmak isteyen borçluların, bu maddelerde belirtilen şartların yanı sıra dava açmamaları, açılmış davalardan vazgeçmeleri ve kanun yollarına başvurmamaları şarttır.

Mahkemece, yukarıda açıklanan ve karar tarihinden sonra yürürlüğe giren yasal düzenleme gereği, davaya konu borcun yapılandırma kapsamında bulunduğu gözetilmeli, bu çerçevede 6552 sayılı Kanunun tanıdığı alacakların yeniden yapılandırılması olanağından yararlanılıp yararlanılmadığı incelenmeli, yapılandırma başvuru süresinin bitiş tarihleri ile Geçici 60. maddenin 9. fıkrasının “Bu madde hükümlerinden yararlanmak isteyen borçluların, bu maddelerde belirtilen şartların yanı sıra dava açmamaları, açılmış davalardan vazgeçmeleri ve kanun yollarına başvurmamaları şarttır.” hükmü de göz önünde bulundurularak, yapılacak değerlendirmeye göre bir karar verilmelidir.

Bu hukuki olgu çerçevesinde, yeniden inceleme yapılmak üzere mahkeme hükmünün bozulmasına karar verilmesi gerekmektedir.

Bu hukuki olgu çerçevesinde, yeniden inceleme yapılmak üzere mahkeme hükmünün bozulmasına karar verilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün sair hususlar incelenmeksizin yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 30.10.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/126, Karar No: 2020/1609, Tarih: 10.03.2020

**21. Hukuk Dairesi         2020/126 E.  ,  2020/1609 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

TÜRK MİLLETİ ADINA

Davacılar, murisinin iş kazası sonucu ölümünden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalılardan ..., As Çimento Sanayi Ve Ticaret A.Ş., ... ve ... vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar verildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre; temyiz eden davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava, sigortalının iş kazası sonucunda vefatı nedeniyle yakınlarının maddi ve manevi zararlarının giderilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece, davalı ... yönünden davanın reddine, diğer davalılar yönünden davacı eş lehine 157.296,51 TL maddi, 30.000,00 TL manevi, davacı çocuk lehine 24.447,38 TL maddi, 25.000,00 TL manevi tazminat ödenmesine karar verilmiştir.

Dosya kapsamından iş kazasının meydana gelişinde müteveffa sigortalının %5 oranında müterafik kusurunun bulunduğu, dava dilekçesindeki paraflar ve dava açılırken yatırılan peşin harç tutarı dikkate alındığında manevi tazminat istemlerinin eş yönünden 30.000,00 TL, çocuk yönünden 20.000,00 TL olduğu anlaşılmaktadır.

Mahkemece taleple bağlı olarak karar verilmesi gerektiği HMK ’nun 26. maddesinin emredici kuralıdır. Hal böyle olunca somut olayda davacı davacı çocuk lehine 25.000,00 TL manevi tazminata hükmedilmek suretiyle talebin aşılması isabetsiz olmuştur.

Mahkemece yukarıda açıklanan maddi ve hukuksal olgular dikkate alınmadan, yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, temyiz eden davalıların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul olunmalı ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz eden davalılara iadesine

10/03/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/8450, Karar No: 2014/3139, Tarih: 20.02.2014

**15. Ceza Dairesi         2012/8450 E.  ,  2014/3139 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2010/334257

MAHKEMESİ : Sincan 1. Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 28/04/2010

NUMARASI : 2009/1228 (E) ve 2010/515 (K)

SUÇ : Güveni kötüye kullanma

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Güveni kötüye kullanma suçunda, başkasına ait olup da, muhafaza etmek veya belirli bir şekilde kullanmak üzere zilyetliği kendisine devredilmiş olan mal üzerinde, kendisinin veya başkasının yararına olarak, zilyetliğin devri amacı dışında tasarrufta bulunan veya bu devir olgusunu inkar eden kişi, şikayet üzerine, cezalandırılmaktadır. Zilyetlik rızayla faile devredilmelidir.

Katılan ile sanıkların hayvan pazarında yan yana çadır kurdukları, katılanın kahvehaneye giderken sanıklardan hayvanlarına göz kulak olunmasını istediği, sanıkların da kabul etmesi üzerine saat 20:00'da çadırdan ayrıldığı, saat 22:00'de döndüğünde çadırdaki hayvanlarından ikisinin ipleri kesilerek götürülmüş olduğunun anlaşılması üzerine, sanıkların güveni kötüye kullanma suçunu işlediklerinin iddia edildiği somut olayda; katılanın hayvanlarına göz kulak olunmasına dair isteğinin zilyetliğin sanıklara devredildiği anlamına gelmeyeceği, ayrıca sanıkların katılanın çalınan hayvanları üzerinde devir amacı dışında tasarrufta bulunduklarına dair bir delil de bulunmadığı anlaşıldığından, sanıkların unsurları oluşmayan güveni kötüye kullanmak suçundan beraatleri yerine, yazılı şekilde mahkumiyetlerine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, O yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün 5320 sayılı Kanun'un 8/1.maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321.maddesi uyarınca BOZULMASINA, 20.02.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.