muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/24999, Karar No: 2019/20484, Tarih: 07.11.2019

. Eğer bu şartlar varsa, iş hukukunda da belirsiz alacak davası açılabilir, yoksa açılamaz (C. Simil, Belirsiz Alacak Davası, I. Bası, İstanbul 2013, s. 414). Keza aynı şey kısmî dava için söz konusudur.İş Hukukundan kaynaklanan davalarda sıkça karşılaşıldığı üzere, taraflar arasında çalışma süresi ve ücret miktarı yönlerinden uyuşmazlık bulunması, alacağı belirsiz hale getirmez. Keza, işçi çalışma süresini ve ücretini belirleyebilmektedir. İşçinin ne zamandan beri çalıştığını veya ücretinin ne kadar olduğunu bilmemesi hayatın olağan akışına da aykırıdır. İşçinin kendisinin bilmediği çalışma süresini, tanıkların bildiğini veya bilirkişinin bileceğini farzetmek ispat kurallarına da aykırıdır. Keza tarafın yeterli şekilde somutlaştırıp kendisinin bilgisinde dahi olmadığını belirttiği bir hususun mahkemece bilinmesini beklemek de mümkün değildir.İşverenin maddi hukuktan doğan yükümlülüklerini (belge ve bordro düzenleme gibi) yerine getirmemesi, tuttuğu belgelerin gerçeği yansıtmaması, davadan önce işçinin alacaklarını inkar etmesi ya da ikrar etmekle beraber yerine getirmemesi davacıya kural olarak belirsiz alacak davası açma imkanını vermez. İşçi bu durumlarda dahi, alacağının miktarını veya değerini belirleyebiliyorsa, belirsiz alacak davası açamaz (Simil, s. 412).Somut uyuşmazlıkta, dava dilekçesinde, davanın belirsiz alacak davası türünde açıldığı belirtilmiştir. Bu halde, yukarıdaki paragraflarda yapılan açıklamalar ışığında, somut olayın özellikleri dikkate alınarak, dava dilekçesinde ileri sürülen taleplerin belirsiz alacak olup olmadığının değerlendirilmesi gereklidir.Hafta tatili, fazla çalışma ile ulusal bayram ve genel ücreti alacaklarına yönelik talepler bakımından, alacak iddiasının tanık anlatımlarına dayanması sebebiyle, kabul ihtimalinde takdir edilecek uygun oranda indirim yapılması gerekliliği söz konusu olduğundan ve hakimin takdir yetkisine bağlı olarak yapılacak indirim oranı baştan belirli olmadığından, söz konusu alacaklar belirsizdir. Mahkemece, bu alacak taleplerinin esastan değerlendirilerek yazılı miktarda hüküm altına alınması isabetlidir.Kıdem ve ihbar tazminatları ile yıllık izin ve asgari geçim indirimi alacaklarında davacı, kendisine en son ödenen aylık ücret miktarını ve çalışma süresini belirleyebilecek durumdadır. Bu halde, dava konusu kıdem ve ihbar tazminatları ile yıllık izin ve asgari geçim indirimi alacakları gerçekte belirlenebilir alacak olduğu ve dolayısıyla belirsiz alacak davasına konu edilemeyeceği açıktır. Anılan sebeple, kıdem ve ihbar tazminatı ile yıllık izin ve asgari geçim indirimi alacağı taleplerinin belirsiz alacak davasının konusunu oluşturmayacağından, söz konusu talepler yönünden davanın hukuki yarar yokluğundan reddine karar verilmesi gerekirken, esasa girilerek karar verilmesi isabetsizdir.

2-6100 sayılı Kanun'un 280. maddesinde: "Bilirkişi, raporunu, varsa kendisine incelenmek üzere teslim edilen şeylerle birlikte bir dizi pusulasına bağlı olarak mahkemeye verir; verildiği tarih rapora yazılır ve duruşma gününden önce birer örneği taraflara tebliğ edilir. "Düzenlemesine yer verilmiş ve madde gerekçesinde de açıklandığı üzere bilirkişi raporunun taraflara tebliğ zorunluluğu öngörülmüştür. Somut uyuşmazlığa dönülecek olursa, Mahkemece, hükme esas alınan bilirkişi raporunun davalılara tebliğ edildiğine ilişkin dosya içerisinde ve uyap kapsamında tebligat parçasına rastlanılmadığından bilirkişi raporunun davalılara tebliğ edilmeden karar verildiği anlaşılmaktadır. Bu şekilde davalı şirketlere bilirkişi raporu tebliğ edilmeyip, beyanda bulunması için yöntemine göre süre verilmeden, hukuki dinlenilme ve adil yargılanma hakkının kısıtlanarak karar verilmesi hatalıdır. Yapılması gereken söz konusu bilirkişi raporunun tebliği sağlandıktan sonra kanunen davalılara tanınan süre geçtikten ve varsa davalıların bilirkişi raporuna karşı itirazları değerlendirildikten sonra yargılamaya devam etmektir. Bu hususun gözetilmemesi bozmayı gerektirmiştir. SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan sebeplerden BOZULMASINA, bozma sebebine göre davalının sair temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 07/11/2019 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/6890, Karar No: 2019/3757, Tarih: 05.03.2019

**5. Hukuk Dairesi         2018/6890 E.  ,  2019/3757 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak ......dan terkini davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak ......dan terkini istemine ilişkindir.

Mahkemece, uyulan bozma kararı gereğince inceleme ve işlem yapılarak hüküm kurulmuş;karar davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Mahkemece bozma ilamına uyulmuşsa da, bozma gerekleri tam olarak yerine getirilmemiştir. Şöyle ki;

1) Kamulaştırma Kanununun kıymet takdir esaslarını belirten 11. maddesinin 1. fıkrasının arsalara ilişkin (g) bendi uyarınca arsaların değerinin, değerlendirme gününden önceki özel amacı olmayan, zaruret olmadıkça yakın bölgelerde bulunan ve değerlendirme tarihine yakın emsal satışlara göre hesaplanması zorunludur.

Bu itibarla, emsal satışların değerlendirme tarihindeki karşılıklarının fiyat artış endekslerinin uygulanması suretiyle tespiti, bundan sonra emsal ile dava konusu taşınmazın eksik ve üstün yönlerinin neler olduğu ve oranları açıklanmak suretiyle değer biçilmesi gerekir.

Bilirkişi kurulunca emsal alınan taşınmazın, satışına ilişkin akit tablosu ...... Müdürlüğünden istenilip, dava konusu taşınmaz ile somut emsal taşınmazın 2013 yılında, ...... Komisyonu tarafından resen belirlenen emlak vergisine esas olan m2 değerleri ilgili ...... Müdürlüğünden getirtilip, dava konusu taşınmazın değerlendirme tarihi itibariyle; hükme esas alınan bilirkişi raporunda somut emsal kabul edilen taşınmazın ise bilirkişilerce değerlendirmeye esas alınan satış tarihi itibariyle fiili imar uygulaması sonucu oluşan imar parselleri mi, yoksa imar planına dahil olmakla birlikte olduğu gibi

bırakılan kadastro parselleri mi oldukları ilgili ...... Müdürlüğünden ayrı ayrı sorulup, alınacak cevaplara göre bilirkişi kurulu raporu denetlenmeden eksik inceleme ile hüküm kurulması doğru olmadığı gibi;

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda emsal olarak esas alınan ...... mahallesi 142 ada 64 parsel, farklı mahallede ve dava konusu taşınmazdan 20 km uzaklıkta olup, dava konusu taşınmazdan, farklı yer ve özellikte olduğundan taşınmaza emsal olacak nitelikte olmadığı anlaşıldığından alınan rapor hüküm kurmaya elverişli değildir.

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda emsal olarak esas alınan ...... mahallesi 142 ada 64 parsel, farklı mahallede ve dava konusu taşınmazdan 20 km uzaklıkta olup, dava konusu taşınmazdan, farklı yer ve özellikte olduğundan taşınmaza emsal olacak nitelikte olmadığı anlaşıldığından alınan rapor hüküm kurmaya elverişli değildir.

Bu durumda; taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer ...... satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde re'sen emsal celbi yoluna gidilmesi, taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili ...... Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere ve değerini etkileyen merkezi yerlere olan uzaklığını da gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması, Gerektiğinin düşünülmemesi,

Kabule göre de;

2)Bozmadan sonra tespit edilen kamulaştırma bedeli ilk karar ile hüküm altına alınan bedel ile aynı olduğundan, tespit edilen kamulaştırma bedeline 02.11.2014 tarihinden ilk karar tarihi olan 02.02.2015 gününe kadar geçen süre için yasal faiz işletilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde hüküm kurulması,

Doğru görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, 05/03/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3654, Karar No: 2019/13533, Tarih: 01.10.2019

**13. Ceza Dairesi         2019/3654 E.  ,  2019/13533 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, konut dokunulmazlığını ihlal etme

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dosyada mevcut Bursa Dörtçelik Çocuk Hastalıkları Hastanesinin 22.07.2013 tarihli raporunda bahsi geçen hafif mental retardasyon hastalığının, 5237 sayılı TCK’nın 32. maddesi ışığında, suç tarihinde işlediği eylemin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama ve davranışlarını yönlendirme (irade) yeteneğini tamamen kaldıracak veya önemli derecede azaltacak nitelikte olup olmadığının araştırılıp yöntemince raporla saptanarak, sonucuna göre hükümler kurulması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin açıklanan nedenle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 01/10/2019 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/18201, Karar No: 2015/19112, Tarih: 22.10.2015

**21. Hukuk Dairesi         2015/18201 E.  ,  2015/19112 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bismil Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

TARİHİ : 01/07/2015

NUMARASI : 2015/130-2015/408

Davacı, 8 Eylül 1857 ile Kasım 1960 tarihleri arasında davalı nezdinde işçi olarak çalıştığının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine karar vermiştir.

Hükmün, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

Dava, davacının murisi S...Ö... 8 Eylül 1957 ile Kasım 1960 tarihleri arasında davalı kurum nezdinde işçi olarak çalıştığının tespitini talep etmiştir.

Mahkemece, Mahkemenin 2012/728 Esas sayılı dosyasının, tarafları, konusu, sebepleri ve hüküm fıkrası ile temyize konu davanın talep sonucunun aynı olması nedeniyle kesin hüküm teşkil ettiği gerekçesiyle, dava şartı yokluğundan davanın reddine karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; davacının ilk olarak, Bismil Asliye Hukuk Mahkemesinin 2012/728 Esas ve 2013/398 Karar sayılı dosyasının, murisi S..Ö..ile S...Ö... aynı kişiler olup olmadığı yönünde çıkarılan muarazaya ilişkin olup, hüküm de buna ilişkin kurulmuştur. Oysa eldeki davada davacı, murisinin 8 Eylül 1957 ile Kasım 1960 tarihleri arasında davalı kurum nezdindeki çalışmasının kesintisiz ve sürekli olduğunu ileri sürerek hizmet tespitini talep etmiştir.

Hal böyle olunca, Mahkemece, kesin hüküm oluşturduğu kabul edilen dava ile temyize konu davanın konularının farklı olduğu gözetilerek işin esası hakkında karar verilmesi gerekirken, eksik araştırma ve yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 22/10/2015gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8510, Karar No: 2017/14273, Tarih: 11.12.2017

**2. Hukuk Dairesi         2016/8510 E.  ,  2017/14273 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı erkek tarafından ortak çocuklardan ...'in velayet düzenlemesi yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Mahkemece, tarafların ortak çocukları 15.03.2003 doğumlu İremnur, 08.02.2004 doğumlu ... ve 12.09.2006 doğumlu...'ın velayetleri davacı babaya, ortak çocuk 20.07.2011 doğumlu ...’in velayeti ise, " ...'in 1,5 yıldır baba ile görüşmediği, babanın bulunduğu ortamdan ayrı olarak anne yanında yaşadığı, dört yaşındaki bir çocuğun anne yanından alınarak alışmadığı bir ortamda babaya teslim edilmesinin çocuğun psikolojisi üzerinde olumsuz etki oluşturacağı, bulunduğu yaş itibariyle olayları algılamakta zorlanacağı, bu nedenle bazı olumsuzluklar olmakla birlikte olayları kavrayabilecek ve yer değişikliğini algılayabilecek belli bir yaşa gelinceye kadar bulunduğu ortamdan ve anne yanından alınmasının çocuğun menfaatine olmayacağı" gerekçesiyle, davalı anneye bırakılmıştır.

Velayet hususu, çocukları ilgilendiren konuların en başında gelir. Velayet düzenlemesinde; çocukla ana/baba yararının çatışması halinde, çocuğun yararına üstünlük tanınması gereklidir. Çocuğun yararı ise; çocuğun bedensel, fikri ve ahlaki bakımdan en iyi şekilde gelişebilmesi ve böyle bir gelişmenin gerçekleştirilmesi için, çocuğa sosyal, ekonomik ve kültürel koşulların sağlanmış olmasıdır. Çocuğun bu konulardaki üstün yararını belirlerken; çocuk yetişkin biri olmuş olsaydı, kendisini ilgilendiren bir olayda, kendi yararı için ne gibi bir karar verebilecek idiyse, çocuk için karar verme makamındaki kişinin de aynı yönde vermesi gereken karar; yani çocuğun farazi düşüncesi esas alınacaktır. Haklı ve kabul edilebilir bir sebep bulunmaksızın, kardeşlerin birbirlerinden ayrılmaları, kardeşler arasındaki aile bağlarını zayıflatır. Bu bakımdan; gerektirici sebepler bulunmadıkça kardeşlerin birbirlerinden ayrılmamaları için, velayetlerinin aynı ebeveyne verilmesi çocukların menfaati gereğidir.

Davacı baba, tarafların birlikte yaşadıkları dönemde davalı annenin sadakatsiz davranışlar gerçekleştirdiğini ileri sürdüğü ve toplanan delillerle halen davalı kadın ile birlikte yaşadığı anlaşılan ... isimli kişinin, kendisinin yokluğunda ortak konuta geldiğini, bu kişinin anne ile birlikte tarafların ortak çocuklarına şiddet uyguladığını, onları evin bir odasına kilitlediklerini ve küçük ...’i yastıkla boğmaya çalıştıklarını iddia etmiş, velayet konusunda düzenlenen 07.12.2015 tarihli sosyal inceleme raporunda uzmanla görüşen ortak çocuklar İremnur, ... ve... da, bu iddiaları destekler nitelikte beyanlarda bulunmuşlardır. Söz konusu sosyal inceleme raporunda; çocukların iddialarının oldukça önemli olduğu ve bu durumun çocuklar için risk teşkil ettiği, dinlenen ortak çocukların kardeşleri ...'e ...duydukları ve birlikte yaşamak istedikleri de rapor edilmiştir. Bu bakımdan, ortak çocuk ...’e yönelik annenin ve birlikte yaşadığı kişinin olumsuz tutum ve davranışlarının; çocuğun bedensel, fikri ve ahlaki bakımdan gelişimini olumsuz şekilde etkileyeceğinin kabulü gerekmekte olup, kardeşlerin önemli bir sebep olmadıkça ayrılmamaları ilkesi de dikkate alınarak, ortak çocuk ...'in de velayetinin davacı babaya bırakılmasına karar vermek gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru olmayıp, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 11.12.2017(Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2021/3302, Karar No: 2021/12219, Tarih: 27.10.2021

**5. Hukuk Dairesi         2021/3302 E.  ,  2021/12219 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu’nun 31/b maddesi gereğince taşınmazın tapu kaydına konulan şerhin terkini davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne ilişkin verilen ilk derece mahkemesinin kararına karşı, davalı idare vekilinin istinaf başvurusu üzerine Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi'nin istinaf isteminin kabulü ile HMK'nın 353/1-b-2 maddesi uyarınca ilk derece mahkemesi kararı düzeltilmek suretiyle esas hakkında yeniden karar verilmesine dair yukarıda gün ve sayıları yazılı kararının Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu’nun 31/b maddesi gereğince taşınmazın tapu kaydına konulan şerhin terkini istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı, davalı idare vekili tarafından yapılan istinaf başvurusunun Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi’nce kabulü ile HMK'nın 353/1-b-2 maddesi uyarınca düzelterek yeniden esas hakkında karar verilmesine ilişkin hüküm, davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre, tapu kaydına konulan şerhin terkinine ilişkin ilk derece mahkemesinden verilen karara karşı yapılan istinaf başvurusunun kabulü ile gerekçeli kararın vekalet ücretine ilişkin bendi yönünden HMK'nun 353/1-b-2 maddesi uyarınca düzeltilerek yeniden esas hakkında karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün HMK'nın 370. maddesi gereğince ONANMASINA, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 27/10/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/22069, Karar No: 2011/6048, Tarih: 05.04.2011

**5. Hukuk Dairesi         2010/22069 E.  ,  2011/6048 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Davaya konu teşkil eden kapama zeytinlik niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre değer biçilmesinde ve pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazı yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı kalan onama harcının alınmasına, peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 05.04.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/18747, Karar No: 2017/10643, Tarih: 13.09.2017

**12. Hukuk Dairesi         2016/18747 E.  ,  2017/10643 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkikinin alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden Daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

Sair temyiz itirazları yerinde değil ise de;

Alacaklı tarafından bonoya dayalı olarak kambiyo senetlerine mahsus haciz yoluyla başlatılan icra takibinde, borçlunun icra mahkemesine yaptığı başvuruda, takip dayanağı bononun bedel bölümünde tahrifat yapıldığını ileri sürerek takibin iptalini talep ettiği, mahkemece; takibe konu senette tahrifat yapılmış olması nedeniyle senedin kambiyo vasfını yitirmiş olduğu gerekçesiyle davanın kabulü ile anılan takibin borçlu yönünden iptaline hükmedildiği anlaşılmaktadır.

6102 sayılı TTK'nun 778. maddesi göndermesi ile bonolar hakkında da uygulanması gereken aynı kanunun 676/ı maddesi hükmü uyarınca bono bedeli hem yazı ve hemde rakamla gösterilip de iki bedel arasında fark bulunursa yazı ile belirlenen bedele itibar olunur. Ancak bu kural rakam ile değer bildiren bölümde tahrifat yapılmaması halinde uygulanır. Tahrifat yapılan bölümde borçlunun bu düzeltmeyi kabul ettiğini gösterir bir paraf imzası bulunmaması halinde, anılan düzeltmenin ne amaçla yapıldığı hususu yargılamayı gerektirir. Bu halde takibe tahrif olunmayan ve kabul edilen miktar ve eklentileri için devam olunur, fazlaya ilişkin bölümün ise iptaline karar verilir.

Somut olayda, dayanak bononun rakamla değer belirten bölümünde tahrifat yapıldığı bilirkişi raporuyla saptandığına göre, bononun yazı ile değer belirten bölümüne itibar edilmesi mümkün değildir. Mahkeme tarafından yapılan bilirkişi raporuna göre takibe konu senedin rakamla yazılı bedel kısmının tahrifat öncesinde 11.500 TL olduğu anlaşıldığına göre senedin bir miktarlık kısmının geçerli olduğunun kabulü gerekir. (H.G.K. 14.5.2003 T. 2003/12-347E. 2003/345K) O halde, mahkemece takibin 11,500 TL üzerinden devamına karar verilmesi gerekir iken, yazılı gerekçe ile takibin tümden iptali yönünde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ : Alacaklının temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 13.09.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.