muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/15109, Karar No: 2017/6353, Tarih: 20.11.2017

**11. Hukuk Dairesi         2016/15109 E.  ,  2017/6353 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 3. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 13/10/2015 tarih ve 2009/45-2015/417 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, yurtdışı çıkışlı bir kısım posta gönderilerine tecavüz edilmesi ve bir kısım gümrüklü kolilere ait posta çantalarının kimliği belirsiz kişi veya kişilerce çalınması üzerine müvekkil kurum tarafından soruşturma başlatıldığı, gönderi sahiplerine müvekkil kurum yönetmelikleri gereği ödeme yapıldığı, bu gönderilerin ... İlinden diğer illere davalı tarafından sevkinin yapıldığı, bu nedenle hırsızlık ve tecavüz eyleminin davalı müteahhit çalışanları ... ile birlikte müştereken gerçekleştirilmiş olduğu, hatta hırsızlık ve tecavüz eylemi ile ilgili ... Asliye Ceza Mahkemesi'nin 25/03/2008 tarih ve 2007/130 E. 2008/176 K. sayılı kararında suç tarihinde davalı Yeni .... ... Şirketinde şoför olarak çalışan ...’in ceza aldığını iddia ederek ekli tabloda gönderi sahiplerine ödene 9.644,51 TL tazminatın ödeme tarihinden itibaren hesaplanacak yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, ...’dan ...’a kadar olan güzergahta kaybolan kolilerin parasının müvekkilinden istenmesinin mantığı olmadığını, müvekkilinin mutemetlerinin posta torbalarını hasarsız ve tam olarak ilgili ... görevlilerine teslim ettiklerini, kaybolan kolilerde sorumluluğun müvekkiline ve yanında çalıştırdığı şoförlerine düşmeyeceğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; taraflar arasında davalı ...'ın ... ... ...at isimli unvanı ile ... arasında ve güzergah üzerinde ... işyerlerine ait her türlü eşyayı taşımak, bir işyerinden diğer işyerine götürmek amacı ile sözleşme imzalandığı, yurtdışı çıkışlı bir kısım posta gönderilerine ... Paket Müdürlüğünce ..., ..., .., ..., ..., ..., ..., .., ..., ... varış merkezli gönderilerin hasarlı ve eksik çıkması nedeniyle hak sahiplerine davacı kurumun 2006 yılının değişik tarihlerinde toplam 9.644,51 TL ödeme yaptığı, yapılan soruşturma neticesinde tecavüzlü posta ve hırsızlık olaylarının faillerinin kim olduğu tam olarak tespit edilememiş ise de ...'dan ... yönüne sevk işlemi yapılan postaların taşınması farklı posta müteahhitlerine ait iki ayrı araçla yapılmakta olduğu halde raporların konusunu oluşturan tecavüz ve hırsızlık eylemine maruz kalan gümrüklü postaların

tamamının davalı müteahhide ait 44 KA 297 plaka no'lu araçla taşınmış olması, bu araçta ...'ın dönüşümlü olarak görev yapan davalı müteahhit şoförleri ve mutemetlerince taşındığı, ... Asliye Ceza Mahkemesinde ... çıkışlı ... adına gönderilen koli içinde cep telefonunun yüklenici görevlisi ...'e ait hatta kullanıldığı, yine gönderilere ilişkin davalı çalışanı ... hakkında ... Ceza Mahkemesi tarafından delil yetersizliği ile beraat kararı verildiği, gönderilerin tecavüze uğradığının açılıncaya kadar gönderi alıcısı ve ... personeli tarafından fark edilmemiş olması, tazminata konu yurtdışı gönderilerinde aynı yöntemle tecavüz olayının gerçekleşmiş olması, alıcıların şikayeti üzerine tecavüz ve hırsızlık olayının tespit edilmiş olması ve gönderilerin davalı müteahhit, mutemet ve şoförleri ... ..., ... ...'a imza karşılığı teslim edildiğinin posta teslim bordroları ile kesinlik kazanması birlikte tazminata konu yurtdışı çıkışlı gönderilerde meydana gelen tecavüz ve hırsızlık olayının davalı yüklenicinin mutemetleri ve şoförleri tarafından gerçekleştirildiği, taraflar arasında yapılan sözleşmeye göre davacı kurum tarafından gönderi sahiplerine ödenen tutarın yükleniciden alınacağının kararlaştırıldığı, davalı yüklenicinin sözleşme ve adam çalıştıranların sorumluluğu kapsamında meydana gelen zarardan sorumlu olduğu gerekçesiyle hak sahiplerine ödenen tazminat miktarının 9.644,51 TL ve ödeme tarihinden dava tarihine kadar işlemiş faiz miktarının 2.398,87 TL olduğu gerekçesiyle davanın kabulü ile toplamda 12.043,38 TL'nin davalıdan tahsiline, dava tarihinden itibaren yasal faiz yürütülmesine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 589,31 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 20/11/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/18208, Karar No: 2014/2464, Tarih: 19.02.2014

**3. Hukuk Dairesi         2013/18208 E.  ,  2014/2464 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ADANA 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 25/06/2013

NUMARASI : 2013/26-2013/420

Taraflar arasında görülen alacak davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili dilekçesinde; Adana Numune Eğitim ve Araştırma Hastanesi hizmet binasının 6349310 sayaç numaralı aboneliği ile Seyhan Uygulama Merkez Binasının 6232220 sayaç numaralı aboneliğine ait elektrik faturalarına kayıp/Kaçak bedeli adı altında toplam 530.851,41 TL'lik bedel yansıtıldığını ancak herhangi bir hizmet bedeli karşılığı olmadığı açıkça belli olan kötü niyetli diğer kullanıcıların kaçak kullanımının, davalının ağır ihmal ve kusurları ile alt yapısının eksikliklerinden kaynaklanan kayıp ve kaçak tüketimlerinin bedelinin davacı hastahanelere yansıtılmasının kabul edilemeyeceğini ileri sürerek, belirtilen sayaç numaralarına ilişkin olarak davalı kurum tarafından haksız olarak tahsil edilen toplam 530.851,41 TL kayıp/kaçak bedelinin ödeme tarahinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili cevabında; dava konusu kayıp kaçak bedellerinin EPK, Elektrik Piyasası Tarifeler Yönetmeliği, Elektrik Piyasası Perakende Satış Hizmet Geliri ile Perakende Enerji Satış Fiyatlarının Düzenlenmesi Hakkında Tebliğ gereğince müşterilere tahakkuk ettirmeleri gerektiğini, bu konuda Enerji Piyasası Düzenleme Kurulunun yetkili olduğunu, kurul kararına karşı açılacak olan davaların Danıştay'da ilk derece mahkemesi olarak açılıp görülmesi gerektiğini, bu nedenle davanın görev yönünden, ayrıca esastan reddini savunmuştur.

Mahkemece; Kayıp-kaçak bedelinin belirlenmesi için alınan kurul kararının EPDK'nın bir düzenleyici işlemi olarak tüm tüzel ve gerçek kişileri bağlayacağı, dağıtım şirketlerinin kurul kararlarına aykırılık teşkil edecek herhangi bir işlemde bulunmayacaklarının elektrik piyasası kanununda düzenlendiği ayrıca Elektrik Piyasası Kanunun 12.maddesinde; "idari para cezaları dahil, kurul tarafından alınan bütün kararlara

karşı açılan iptal davaları ilk derece mahkemesi olarak Danıştay'da görülür. Danıştay kurul kararlarına karşı yapılan baş konuları acele işlerden sayar.'' şeklinde düzenleme bulunduğu bu hüküm çerçevesinde kurul kararlarının iptali için yargı yoluna başvurmanın her zaman mümkün olduğu ancak kurul kararlarının iptali için açılacak davaların Danıştay'da görüleceği açık hükme bağlandığından davanın çözüm yerinin idari yargı yeri olduğu anlaşılmakla uyuşmazlığın idari yargıda çözümlenmesi gerektiğinden mahkemenin görevsizliğine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiştir.

Dava, haksız olarak davalı şirket tarafından tanzim edilen faturalardaki kayıp-kaçak bedelinin, ödeme tarihinden itibaren faiziyle birlikte davalıdan tahsiline ilişkindir.

Bu durumda; davacının, kayıp kaçak bedelinin abone faturalarına yansıtılmasını öngören EPDK kararlarının kanuna aykırı olduğu gerekçesi ile iptaline ilişkin bir isteminin bulunmadığı, Kurul kararlarının dava konusu olmadığı, taraflar arasındaki özel hukuk ilişkisinden kaynaklanan ve yersiz tahsil edildiği iddia edilen bir kısım bedellerin istirdadına ilişkin olduğu, davanın, abonelik sözleşmesinin tarafı olan davalı şirket aleyhine, yine bu sözleşmeye dayanılarak açıldığı anlaşılmakla, davaya bakmaya Adli Yargı görevli olduğundan işin esası hakkında karar vermek gerekirken, davanın yanlış yargı yolunda açılması gerekçe gösterilerek, mahkemenin görevsizliğine karar verilmiş olması doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA 19.02.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/670, Karar No: 2012/761, Tarih: 02.02.2012

**1. Hukuk Dairesi         2012/670 E.  ,  2012/761 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KARACABEY 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 25/11/2010

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, miras bırakan annesi E.. B..'ın vekili sıfatıyla dava dışı kardeşi E..'in, murise ait  .. parsel ile 251 ve .. parsellerdeki   paylarını askerlik arkadaşı olan davalı M..'e, M..'in de .. parseli murisin kardeşinin oğlu olan davalı O.'a muvazaalı olarak satış suretiyle devrettiğini, temliklerin mirastan mal kaçırmak amacıyla yapıldığını  ileri sürerek, tapu iptal ve miras payı oranında tescile, çekişme konusu yerlerden elden çıkan var ise tazminata karar verilmesini istemiştir.

Davalılar, davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, iddiaların ispat edilemediği gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Karar  davacı vekili  tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi  raporu okundu. Düşüncesi alındı. Dosya incelendi. Gereği görüşülüp, düşünüldü.

Dava, muris muvazaası  hukuksal nedenine dayalı miras payı oranında  tapu iptal ve tescil isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; miras bırakan M.. B..'ya  ait  960 parsel sayılı taşınmazı ile 251 ve .. parsel sayılı taşınmazlardaki payın  dava dışı oğlu E..'in  vekil  sıfatı  ile 01.12.2000 tarihinde  davalı arkadaşı M..'e, M..'in de .. parseli 06.06.2001 tarihinde  murisin kardeşinin çocuğu olan davalı O..'a satış suretiyle temlik ettiği, 960 parsel sayılı taşınmazın daha sonra kamulaştırma sebebi ile 14.12.2006 tarihinde ifraz edilerek oluşan 2507 parselin davalı O.. adına kaydedildiği, davacının anılan devirlerin dava dışı kardeşi E.. yararına mirastan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunu ileri sürerek eldeki davayı açtığı, murisin 06.10.2001 tarihinde öldüğü ve geride mirasçı olarak davacı kızı ile dava dışı oğlu E.. K.'ın kaldığı  anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere; uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu Muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda,   yerleşmiş Yargıtay İçtihatlarında ve l-4-1974 tarih 1/2 sayılı İnançları Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Medeni Kanunun 706, Borçlar Kanunun 213 ve Tapu Kanunun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay  sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki;  bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun içinde ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, miras bırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alış gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Somut olaya gelince; çekişme konusu taşınmazların temliklerinin muvazaalı olup olmadığı yönünde  mahkemece yapılan araştırmanın  hüküm kurmaya  elverişli ve yeterli  olduğunu söyleyebilme olanağı  yoktur.

Şöyleki; miras bırakanın mal satmaya ihtiyacının olup olmadığı, davalıların alım gücüne sahip olup olmadıkları, murisin başka taşınmazlarının ve sosyal güvencesinin  bulunup bulunmadığı, ölümünden önce nerede ve kiminle yaşadığı  araştırılmadığı gibi,  davacı ve  dava dışı oğlu arasındaki beşeri ilişkiler üzerinde de durulmamıştır.

Her ne kadar bedeller arasında aşırı fark olduğu tespit edilmiş ve bedeller arası aşırı fark tek başına muvazaayı kanıtlamaz ise de, davalılardan M.. komşu köyden olup, taşınmazları edindiği halde hiç kullanmamış, taşınmazlar miras bırakanın oğlu E.. tarafından kullanılmıştır.

Hal böyle olunca; değinilen hususlar ile yukarıdaki ilkeler de gözetilerek, murisin gerçek irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde saptanması ve hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi  gerekirken eksik incelemeyle yetinilerek yazılı şekilde karar verilmiş olması doğru değildir.

Davacı vekilinin temyiz itirazları belirtilen nedenlerle yerindedir. Kabulüyle, hükmün 12.01.2011 tarihinde kabul edilen ve 01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 Sayılı HUMK’un 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan  peşin  harcın temyiz  edene  geri  verilmesine, 2.2.2012 tarihinde  oybirliğiyle  karar  verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/5209, Karar No: 2025/4739, Tarih: 12.02.2025

**3. Ceza Dairesi         2023/5209 E.  ,  2025/4739 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2019/1459 E., 2021/1029 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Eskişehir 4. Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2018/259 E., 2019/192 K.

SUÇ : Silahlı terör örgütüne üye olmamakla birlikte örgüte bilerek ve isteyerek yardım etme

HÜKÜM : TCK 314/3 ve 220/7 yollamasıyla 314/2, 220/7, 3713 sayılı Kanunun 5/1,TCK 62, 53/1,2,3 maddeleri gereğince mahkumiyetine ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenlerin sıfatı, başvurularının süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz taleplerinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre

yapılan incelemede;

Oluş, iddia ve mahkeme kabulü nazara alındığında sanığın savunmasının aksine dosyada silahlı terör örgütüne yardım etme suçundan mahkumiyetine karar verilmesini gerektiren ve örgüte bilerek ve isteyerek yardım ettiğini gösteren yeterli delil bulunmadığından, sanık hakkında beraat kararı verilmesi gerekirken, delillerin takdirinde düşülen yanılgı sonucu yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, sanık ve müdafiinin temyiz istemleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 28.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren 20.02.2019 tarih ve 7165 sayılı Kanunun 8. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanunun 304 üncü maddesi uyarınca dosyanın Eskişehir 4. Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin bilgi için Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 22. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 12.02.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/16395, Karar No: 2014/1900, Tarih: 13.02.2014

**14. Hukuk Dairesi         2013/16395 E.  ,  2014/1900 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 21. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 23/05/2013

NUMARASI : 2011/441-2013/233

Davacılar vekili tarafından, davalılar aleyhine 26.09.2011 gününde verilen dilekçe ile önalım hakkına dayalı tapu iptali ve tescil istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın K.. İ.. yönünden kabulüne davalı D.. Ç.. yönünden karar verilmesine yer olmadığına dair verilen 23.05.2013 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı K.. İ.. tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, önalım hakkına dayalı tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

Davalılar davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmü, davalı K.. İ.. temyiz etmiştir.

6100 sayılı HMK’nın “Hüküm, hükmün verilmesi ve tefhimi” başlıklı 294. maddesinde açıklandığı üzere; “Mahkeme, usule veya esasa ilişkin bir nihai kararla davayı sona erdirir. Yargılama sonunda uyuşmazlığın esası hakkında verilen nihai karar, hükümdür. Hüküm, yargılamanın sona erdiği duruşmada verilir ve tefhim olunur.” Aynı yasanın “Hükmün kapsamı” başlıklı 297. maddesi gereğince; “Hükmün sonuç kısmında, gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında; açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gereklidir.” “Hükmün yazılması” başlıklı 298. maddesi gereğince de; “Gerekçeli karar, tefhim edilen hüküm sonucuna aykırı olamaz. ” 10.4.1992 tarihli ve 1991/7-1992/4 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu Kararında kısa kararla gerekçeli kararın çelişkili bulunmasının bozma nedeni oluşturacağı, bozmadan sonra mahkemenin önceki kısa kararla bağlı olmaksızın çelişkiyi kaldırmak kaydı ile vicdani kanaatine göre karar verebileceği öngörülmüştür.

Yukarıda yapılan açıklamaların ışığı altında somut olaya gelince; Mahkemece kurulan kısa kararda davalı D.. Ç.. yönünden "diğer davalı hakkındaki davanın dava masraflarından dahili davalı ile birlikte sorumlu olması kaydıyla husumet nedeniyle reddine" ilişkin hüküm kurulduğu halde gerekçeli kararda "diğer davalı hakkında karar vermeye yer olmadığına" şeklinde karar vermek suretiyle kısa karar ile gerekçeli karar çelişkili olmuştur.

Bu itibarla temyiz edilen gerekçeli kararın tefhim edilen hüküm sonucuna aykırı olduğu görülmüş, hükmün bu sebeple bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda yazılı nedenlerle; temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre sair hususların incelenmesine yer olmadığına, peşin yatırılan harcın istek halinde yatırana iadesine, 13.02.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3854, Karar No: 2013/852, Tarih: 21.01.2013

**4. Ceza Dairesi         2012/3854 E.  ,  2013/852 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Görevi kötüye kullanma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- İcra müdür yardımcısı olan sanığın, ...’nin müzekkeresine iki kez tekit edilmesine karşın cevap vermediğinin iddia ve kabul edildiği olayda, sanığın iş bölümüne göre müzekkereye cevap vermenin kendi sorumluğunda olmadığı, gelen müzekkerenin havale edildikten sonra kendisine ulaştırılmadığı, 24.02.2009 tarihinde gelen tekit yazısı ve ağır ceza mahkemesinin kalem personeli ile yaptığı telefon görüşmesinden sonra, sorumlu olmamasına ve ağır iş yüküne rağmen icra dosyası kayıp olduğundan arandığı ve bulunduğunda 02.03.2009 tarihinde cevap verildiği yönündeki savunması karşısında, savunmadaki bu hususlar araştırılıp irdelenmeden, yetersiz gerekçe ile mahkumiyet kararı verilmesi,

2- Kabule göre de,

a) Hükümden sonra 19.12.2010 tarihinde yürürlüğe giren 6086 sayılı Kanun’un 1. maddesi ile TCK'nın 257/1-2. madde ve fıkralarında yer alan "kazanç" sözcüğünün "menfaat" olarak değiştirilmesi ve bu fıkralarda öngörülen cezaların alt ve üst sınırlarının da indirilmesi karşısında TCK'nın 7/2. madde ve fıkrasındaki "suçun işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanun ile sonradan yürürlüğe giren kanunların hükümleri farklı ise, failin lehine olan kanun uygulanır ve infaz olunur" hükmü gözetilerek, sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesi zorunluluğu,

b) Sanık hakkında CMK’nın 231. maddesinde düzenlenen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasının uygulanıp uygulanmayacağının TCK’nın 50 ve 51. maddelerindeki seçenek yaptırıma çevirme ve ertelemeden önce değerlendirilmesi gerekirken, “hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi nedeniyle olanak bulunmadığı” biçimindeki yasal olmayan gerekçe ile hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,

Yasaya aykırı ve sanık ...’nın temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 21/01/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.