muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/7146, Karar No: 2020/6799, Tarih: 11.11.2020

**11. Ceza Dairesi         2018/7146 E.  ,  2020/6799 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

HÜKÜM : Beraat

Sanık hakkında ''2007, 2008 ve 2009 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme“ suçlarından açılan kamu davasında; sanığın suçlamaları kabul etmeyerek sahte fatura düzenlemediğini savunması karşısında maddi gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek biçimde belirlenmesi bakımından;

a) Sanık tarafından düzenlendiği iddia edilen fatura asıllarının getirtilmesi, sanığa gösterilerek yazı ve imzaların kendisine ait olup olmadığının sorulması, kendisine ait olmadığını söylemesi halinde; faturalardaki yazı ve imzaların sanığa ait olup olmadığı konusunda uzman bir kurum veya kuruluştan rapor alınması,

b) Faturalardaki yazı ve imzaların sanığa ait olmadığının anlaşılması halinde ise;

aa)Faturaları kullandığı belirlenen mükellefler hakkında karşıt inceleme raporu düzenlenip düzenlenmediğinin ilgili vergi dairesinden sorularak, düzenlenmiş ise onaylı örneklerinin getirtilmesi,

bb)Aynı mükellefler hakkında dava açılıp açılmadığının araştırılması; dava açılmış ise dosyalarının getirtilerek incelenmesi ve bu davayla ilgili belgelerin onaylı örneklerinin çıkartılarak dosya içine konulması,

cc)Faturaları kullanan şirket yetkilileri veya kişilerin, CMK'nin 48. maddesi uyarınca çekinme hakları hatırlatılarak tanık sıfatıyla dinlenmesi; kendilerinden, sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak kimden aldıklarının, sanığı tanıyıp tanımadıklarının ve faturaların alınması konusunda sanığın bir iştirakinin bulunup bulunmadığının sorulması,

c) Gerektiğinde, faturaların gerçek alım-satım karşılığı olup olmadığının belirlenmesi için;

aa) Sanığın mükellefiyetiyle ilgili iş yerine ait mal ve para akışını gösteren sevk ve taşıma irsaliyeleri, teslim ve tesellüm belgeleri, bedelinin ödendiğine ilişkin ticari teamüle uygun ve kanıtlama yeterliliği olan banka hesapları ve kasa mevcuduyla uyumlu geçerli belgeler olup olmadığının araştırılması,

bb) Daha sonra, sanığın iş yeri ile faturaları kullanan şirket ve kişilerin ticari defterleri ve belgeleri üzerinde karşılıklı bilirkişi incelemesi yaptırılması,

Sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken ve iddianame ile mütalaaya uygun olarak 2007, 2008, 2009 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçlarından kamu davası açıldığı, her bir takvim yılındaki fatura düzenleme eylemlerinin ayrı suçları oluşturduğu halde mahkemece hangi takvim yılı olduğu da belirtilmeksizin tek suçtan beraatine dair eksik araştırma ve inceleme sonucunda hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 11.11.2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/19751, Karar No: 2012/13617, Tarih: 25.12.2012

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/19751 E.  ,  2012/13617 K.**

**"İçtihat Metni"**

Zorla kaçırıp alıkoyma suçundan sanık ...'nın bozma üzerine yapılan yargılaması sonunda; atılı suçtan mahkûmiyetine dair Malatya 2. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 14.10.2009 gün ve 2009/265 Esas, 2009/284 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın, Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) aracılığıyla anılan nüfus kayıt örneğinden, hükümden sonra 16.09.2011 tarihinde öldüğü anlaşılmakla, 5237 sayılı TCK.nın 64/1. maddesi uyarınca bir karar verilmesi lüzumu;

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu hususta yeniden duruşma yapılmaksızın CMUK.nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün bulunduğundan, sanık hakkındaki kamu davasının 5237 sayılı TCK.nın 64 ve CMK.nın 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞMESİNE, 25.12.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2448, Karar No: 2021/7074, Tarih: 07.06.2021

**10. Ceza Dairesi         2018/2448 E.  ,  2021/7074 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : TEKİRDAĞ 1. Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

1)CMK'nın 150/3. maddesi gereğince "alt sınırı beş yıldan fazla hapis cezasını gerektiren suçlardan dolayı yapılan soruşturma ve kovuşturmada ikinci fıkra hükmü uygulanır." şeklindeki düzenleme karşısında, suç tarihi itibarıyla sanığın üzerine atılı uyuşturucu madde ticareti yapma suçunun cezasının alt sınırı itibarıyla zorunlu müdafii tayininin gerekmediği, ancak 28/06/2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun ile TCK’nın 188/3. maddesinde yapılan değişiklikle hapis cezasının alt sınırının on yıl hapis cezası olarak değiştirildiği, savunmanın alındığı 02.07.2014 tarihinde 6545 sayılı Kanunun yürürlükte bulunduğu ve CMK’nın 150. maddesi uyarınca uyuşturucu madde ticareti yapma suçunun cezasının alt sınırı itibarıyla zorunlu müdafii tayinini gerektirdiği gözetilmeden, yargılamaya devamla yazılı şekilde karar verilerek sanığın savunma hakkının kısıtlanması,

Kabule göre de;

2) Dosyadaki bilgi ve belgelere göre, sanığın 23.04.2014 tarihli eylemi sabit ise de, kendisinde herhangi bir uyuşturucu ya da uyarıcı madde ele geçmeyen ve uyuşturucu madde kullandığı hususu teknik yöntemlerle de belirlenmeyen sanığın hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan aynı dosyada kovuşturması yapılan ...’a uyuşturucu madde temin ettiğine dair soyut beyanlarından başka mahkûmiyetine yeterli kesin delil bulunmadığı gözetilmeden, tek eylemi sabit olan sanık hakkında, TCK'nın 43. maddesinde öngörülen "zincirleme suç" hükümlerinin uygulanması suretiyle fazla ceza tayin edilmesi,

3) Hüküm kısmında, sanık hakkında TCK’nın 192/3 maddesi uyarınca 1/3 oranında indirim yapılacağı belirtilmesine rağmen, belirlenen ceza miktarı üzerinden ½ oranında indirim yapılarak çelişkiye düşülmesi

4) Hükümden sonra 24/11/2015 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesi'nin 08/10/2015 tarihli 2014/140 esas ve 2015/85 sayılı kararı ile TCK'nın 53. maddesinin bazı hükümlerinin iptal edilmesi ve 7242 sayılı Kanunla TCK’nın 53. maddesinde yapılan değişiklik nedeniyle, bu maddenin uygulanması açısından, sanığın durumunun yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

5) İstanbul Kriminal Polis Laboratuvarınca ele geçen uyuşturucu maddelerden alınan tanık numunenin de müsaderesine karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden hükmün BOZULMASINA, 1412 sayılı CMUK’nun 326/son maddesi uyarınca sonuç ceza yönünden sanığın kazanılmış hakkının saklı tutulmasına, 07.06.2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/10052, Karar No: 2019/1776, Tarih: 21.02.2019

**11. Ceza Dairesi         2016/10052 E.  ,  2019/1776 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

Tekerrüre esas sabıkası bulunan sanık hakkında TCK'nın 58. maddesinin uygulanmaması isabetsizliği karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Sanık hakkında, 2008 takvim yılına ait defter ve belgelerini 19.04.2011 tarihinde iş yerinde bizzat kendisine yapılan tebligata rağmen 15 günlük süresi içerisinde ibraz etmemesi nedeniyle defter ve belge gizleme suçundan açılan kamu davasında; sanığın suça konu defter ve belgeleri vergi dairesine ibraz ettiğini ancak matrahsız olması nedeniyle iade edildiğini savunması karşısında, suç unsurlarının ve maddi gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespiti bakımından;

1- 213 sayılı VUK'nin 139. maddesine göre; vergi incelemeleri, esas itibarıyla incelemeye tabi olanın iş yerinde yapılır. İş yerinin müsait olmaması, ölüm, işin terk edilmesi gibi zaruri sebeplerle incelemenin yerinde yapılması imkansız olur veya mükellef ve vergi sorumluları isterlerse inceleme dairede yapılabilir. İş yeri faal olan mükelleflere, defter ve belgelerin vergi dairesine getirilmesi için yapılan tebligatlar hukuki sonuç doğurmayacağından suçun unsurları oluşmayacaktır. Somut olayda; vergi denetmeni tarafından defter ve belgelerini ibraz etmesi için çıkarılan tebligatların sanığa 19.04.2011 tarihinde iş yeri adresinde tebliğ edildiği; tebligatlarla defter ve belgelerin incelenmek üzere ibrazı için denetmenlik adresine getirilmesi istenerek sürecin mükellef aleyhine tersine çevrildiği anlaşıldığından; hesapların dairede incelenmesine imkan veren 213 sayılı VUK'nin 139/2. maddesindeki istisnalardan birinin varlığının önceden belirlenip belirlenmediğinin ve iş yerinde faaliyetin tebligat tarihinde devam edip etmediğinin incelemeyi yapan vergi dairesinden sorulması, iş yeri dışında inceleme yapılmasına ilişkin bir tespit varsa belgesinin istenmesi,

2- Sanığın, defter ve belgeleri vergi dairesine ibraz ettiğini ancak işletmenin matrahsız olması nedeniyle vergi dairesince defterlerin iade edildiği yönündeki savunmasının doğruluğunun vergi dairesinden sorulması,

Sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile hüküm kurulması,

3-Kabule göre; hükümden sonra 24/11/2015 tarihli ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 08/10/2015 tarihli 2014/140 esas ve 2015/85 karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesinin bazı hükümlerinin iptal edilmesi nedeniyle, bu maddenin uygulanması açısından, sanığın durumunun yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyizi bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, 21.02.2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/255, Karar No: 2019/7023, Tarih: 11.11.2019

**11. Hukuk Dairesi         2019/255 E.  ,  2019/7023 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 20. HUKUK DAİRESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada Ankara 3. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince verilen 21/02/2017 tarih ve 2015/362 E. - 2017/49 K. sayılı kararın davacı ve davalı TPMK vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi'nce verilen 08/11/2018 tarih ve 2018/478 E. - 2018/1157 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacı ve davalı TPMK vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin 2011/81535, 2009/13881 ve 191248 sayılı "pargan", "parkyn", "progren" ibareli tanımış markaların sahibi olduğunu, davalının bu markalar ile karıştırma ihtimali bulunacak derecede benzer nitelikteki "parigen" ibaresini marka olarak tescil ettirmek üzere başvuruda bulunduğunu, 2014/17627 kod numarasını alan başvuruya müvekkilince yapılan itirazın nihai olarak YİDK tarafından reddedildiğini ileri sürerek, davaya konu YİDK kararının iptalini ve başvuruya konu markanın hükümsüz kılınmasını istemiştir.

Davalı Türk Patent ve Marka Kurumu vekili, müvekkili Kurum kararının usul ve yasaya uygun bulunduğunu savunarak, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Davalı Şirket vekili, müvekkiline ait başvuru ile davacının dayanak gösterdiği markalarının farklı olduğunu, iltibasın bulunmadığını savunmuştur.

Davalı Şirket vekili, müvekkiline ait başvuru ile davacının dayanak gösterdiği markalarının farklı olduğunu, iltibasın bulunmadığını savunmuştur.

İlk derece mahkemesince, iddia, savunma ve bilirkişi raporu doğrultusunda, dava konusu marka başvurusu kapsamındaki 05. sınıftaki emtianın tamamının, davacı şirkete ait 2011/81535 sayılı itiraza mesnet "PARGAN" markası kapsamında yer aldığı, dolayısıyla taraf markalarının kapsamlarında yer alan emtialar yönünden ayniyet bulunduğu, dava konusu marka başvurusu ile itiraza mesnet gösterilen markalardan 2009/13881 sayılı "Parkyn" markası ve 1998/191248 sayılı "Progren" markası karşılaştırıldığında, gerek ortalama tüketicilerin gerekse de bilinçli tüketicilerin bu markaları karıştırmayacağı, başvuru konusu markanın kapsamındaki "Tıbbi ve veterinerlik amaçlı olan ya da olmayan diyet maddeleri; besin takviyeleri, zayıflatıcı ürünler; bebek mamaları; tıbbi amaçlı bitkiler ve bitkisel içecekler. Hijyen sağlayıcı ürünler (pedler, tamponlar, tıbbi amaçlı yakılar, pansuman malzemeleri, kağıt ve tekstilden mamul çocuk bezleri). Zararlı bitkileri, hayvanları ve mantarları imha edici maddeler. İnsan ve hayvanlar için olanlar hariç deodorantlar, havayı tazeleyici kokular. Dezenfektanlar, antiseptikler (mikrop öldürücüler), tıbbi amaçlı deterjanlar." ürünlerin tüketici kitlesinin ortalama tüketicilerden oluştuğundan, davacı şirkete ait 2011/81535 "PARGAN" markası ile davalıya ait "PARİGEN" markası arasında, bu ürünler açısından 556 sayılı KHK 8/1-b maddesi anlamında iltibas oluştuğu, buna karşılık uyuşmazlık konusu "İnsan ve hayvan sağlığı için ilaçlar, tıbbi amaçlı kimyasal ürünler, kimyasal elementler. Diş hekimliği için ürünler (aletler/cihazlar hariç)." ürünlerinin tüketici kitlesinin bilinçli tüketici olduğundan ve bu ürünler genellikle reçete ile satıldığından, bu ürünler yönünden markalar arasında karıştırılma ihtimalinin bulunmadığı, taraf markalarının kapsadığı tüm mal ve hizmetler yönünden "aynı, aynı tür" olduğu tespit edildiğinden, bir başka ifadeyle taraf markalarının emtia listeleri farklı mal/hizmet içermediğinden, somut olayda 556 sayılı KHK 8/4 maddesinin uygulanmasının söz konusu olmadığı, ayrıca davacının sunduğu delillerin tanınmışlığı ispata yeterli olmadığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, davalı TPMK YİDK.'nın 2015-M-6355 sayılı kararının 5. sınıfta yer alan "insan ve hayvan sağlığı için ilaçlar, tıbbi amaçlı kimyasal ürünler, kimyasal elementler, diş hekimliği için ürünler (aletler-cihazlar hariç)" mal ve hizmetleri dışında kalan mal ve hizmetler yönünden kısmen iptaline, diğer davalının 2014/17627 sayılı markasının 5. sınıfta yer alan "insan ve hayvan sağlığı için ilaçlar, tıbbi amaçlı kimyasal ürünler, kimyasal elementler, diş hekimliği için ürünler (aletler-cihazlar hariç)" mal ve hizmetleri dışında kalan mal ve hizmetler yönünden kısmen hükümsüzlüğüne karar verilmiştir.

Karara karşı davacı ve davalı kurum vekillerince ayrı ayrı istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

Karara karşı davacı ve davalı kurum vekillerince ayrı ayrı istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

İstinaf mahkemesince yapılan yargılama sonucunda, mahkeme kararının usul ve yasaya uygun olduğu gerekçesiyle, davacı şirket ve davalı kurum vekillerinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı şirket ve davalı kurum vekilleri temyiz etmiştir.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davacı şirket ve davalı TPMK vekillerinin temyiz istemlerinin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 8,50 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacı ve davalı TPMK'dan ayrı ayrı alınmasına, 11/11/2019 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/9506, Karar No: 2012/6537, Tarih: 20.03.2012

**2. Hukuk Dairesi         2011/9506 E.  ,  2012/6537 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Bozkır Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

TARİHİ :09.02.2011
Yargıtay — Esas No: 2006/11814, Karar No: 2006/16689, Tarih: 21.12.2006

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2006/11814 E.  ,  2006/16689 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki hakem kararına itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Davacı bakanlığa bağlı hastanede davalı kurum sigortalılarının ameliyat edildiğini ancak davalının laparaskopik cerrahi ünitesi olmadığı halde davalı sigortalıların 2000-2001 tarihinde bu yöntemle ameliyat edildiği iddiası ile ameliyat masraflarının ödenmediğini bildirerek 245.630.786.584 TL nin tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece davaya 3533 sayılı Mecburi Tahkim Kanuni gereği hakem sıfatı ile bakılarak davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Dava konusu uyuşmazlık davacıya ait hastanede tedavi gören davalı kurum mensuplarının tedavi giderlerinin tahsiline ilişkindir. Mahkemece davaya hakem sıfatı ile bakılmış ise de 3533 Sayılı Kanunun 1. maddesi "Umumi, mülhak ve hususi bütçelerle idare edilen daireler ve belediyelerle sermayesinin tamamı Devlet'e veya belediyelere veya hususi idarelere ait olan daire ve müesseseler arasında çıkan ihtilaflardan adliye mahkemelerinin vazifesi dahilinde bulunanlar 3533 sayılı Mecburi Tahkim Kanununda yazılı tahkim usülüne göre halledilir" hükmünü içermektedir. Davalı kurum 3533 sayılı kanunda tarif edilen genel ve katma ve ... bütçeli idarelerden olmadığı için dava konusu uyuşmazlığa hakem sıfatı ile bakılamaz. Her ne kadar hakem kararları temyiz edilemez isede kamu düzenini ilgilendiren konularda yetki aşımı suretiyle verilen kararların temyiz edilmesi mümkündür. Davanın genel mahkemelerde görülmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle kararın davalı yararına BOZULMASINA, bozma sebebine göre davalının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, 21.12.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2326, Karar No: 2016/8602, Tarih: 27.04.2016

**5. Hukuk Dairesi         2016/2326 E.  ,  2016/8602 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre değer biçilmesinde ve pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazı yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı kalan onama harcının alınmasına, peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 27/04/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/22718, Karar No: 2022/14982, Tarih: 21.11.2022

**4. Hukuk Dairesi         2021/22718 E.  ,  2022/14982 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

K A R A R

6100 sayılı HMK m. 314/2 “(Ek:22/7/2020-7251/30 md.) Sulh, hükmün verilmesinden sonra yapılmışsa, taraflarca kanun yoluna başvurulmuş olsa dahi, dosya kanun yolu incelemesine gönderilmez ve İlk Derece Mahkemesi veya bölge adliye mahkemesince sulh doğrultusunda ek karar verilir. (3) (Ek:22/7/2020-7251/30 md.) Sulh, dosyanın temyiz incelemesine gönderilmesinden sonra yapılmışsa, Yargıtay temyiz incelemesi yapmaksızın dosyayı sulh hususunda ek karar verilmek üzere hükmü veren mahkemeye gönderir.” düzenlemesini içermektedir.

Dosyanın incelenmesinde; davacı vekili Av. ...’in 12/09/2022 tarihli dilekçesi ile talebe konu ihtilafa ilişkin olarak, davalı aleyhine ikame edilen davada karşı tarafla sulh olunduğunu bildirdiği anlaşılmıştır.

Açıklanan nedenlerle, taraf vekillerinin temyizinin bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, İtiraz Hakem Heyetince tarafların sulh beyanına ilişkin olarak gerekli belgeler dosya içine alınarak, bu hususta ek karar verilebilmesi için dosyanın İtiraz Hakem Heyeti'ne iletilmek üzere İtiraz Hakem Heyeti kararının saklanması kararını veren İstanbul Anadolu 12. Asliye Ticaret Mahkemesi'ne İŞLEMSİZ İADE EDİLMESİNE 21/11/2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/12390, Karar No: 2012/18008, Tarih: 29.11.2012

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2012/12390 E.  ,  2012/18008 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün davalılar vekilince duruşmalı, davacı vekilince de duruşmasız olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davacı vek.Av.... ve davalı şirket temsilcisi ...ve vek.Av....'ın gelmiş olmalarıyla duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlenildikten ve temyiz dilekçesinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkili tarafından davalı aleyhine faturaya dayalı alacağının tahsili amacıyla Çatalca İcra Müdürlüğü'nün 2007/1025 E. sayılı dosyası ile icra takibi yapıldığını, davalının ödeme itirazı ile takibin durduğunu, ancak davalı tarafından yapılan ödemelerin müvekkili ile davalı arasındaki başka borçlara ilişkin olduğunu ve takibe konu faturaya ilişkin olmadığını belirterek davalının itirazının iptali ile takibin devamına ve %40 icra inkar tazminatına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, takibe konu faturaların müvekkili tarafından ödendiğini, Çatalca Sulh Hukuk Mahkemesi’nin 2008/13 D.İş sayılı dosyasıyla taraflar arasındaki ticari ilişkinin tespit edildiğini, bilirkişi raporunda davacı şirket çalışanı Baktıgül Albayrak’ın 241.082,46 USD cari hesap bildirdiği takibe konu fatura bedelleri ve numaralarıyla birebir örtüştüğünü, davacı ile yıllara dayanan ticari ilişki ve güven nedeniyle zaman zaman davacının talebi ile müvekkil şirketin güven ve iyi niyetiyle davacı şirkete makbuzlu elden ödemeler yapıldığını, bu tür ödemeleri internet üzerinde e-maille yapılan yazışmalar ile takip ettiklerini, borçlu temerrüde düşürülmeden faize talep edilemeyeceğini bildirerek davanın reddine ve % 40 tazminata karar verilmesini istemiştir.