muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/5726, Karar No: 2018/1986, Tarih: 25.04.2018

**1. Ceza Dairesi         2016/5726 E.  ,  2018/1986 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

ÖLDÜRÜLEN : ...

SUÇ : Kasten öldürme

HÜKÜM : Sanığın ...'i kasten öldürmek suçundan TCK'nun 81/1, 62/1, 53/1-a-b-c-d-e, 63, 54. maddeler uyarınca 25 yıl hapis cezası.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ...'ın maktul ...'i kasten öldürme suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suçun niteliği tayin, cezayı azaltıcı takdiri indirim sebebi takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle değerlendirilip reddedilmiş, duruşmalı olarak incelenen dosyaya göre verilen hükümde bozma nedenleri dışında bir isabetsizlik görülmediğinden, sanık ve müdafiinin suç vasfına, vesaireye yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Maktulle sanığın aynı iş yerinde ortak görevde çalışan işçiler olduğu, olay günü taşıma işinden doğan ihtilaf üzerine aralarında kimin haklı ve önce başlattığı belli olmayan kavgayla birbirlerine vurdukları ve sanığın da adli raporda belirtildiği üzere basit tıbbi müdahaleyle giderilebilir şekilde yaralandığı, kavganın orada bulunan çalışanlarca ayrıldığı ve gün bitimine kadar farklı yerlerde çalışmaya devam ettikleri, gün sonunda sanığın iş yerine hesap vereceği sırada bir kaç kez maktulün ayakta beklediği yerden gelip gittiği esnada önceki meseleden kaynaklı kimin başlattığı belli olmayan tartışma olduğu, bundan dolayı sanığın maktulü bıçakla yaraladığı ve etrafta bulunan kişilerce olayın sonlandırıldığı ve maktulün vefat ettiği olayda, sanık hakkında TCK'nun 29. maddesi uyarınca asgari oranda indirim yapılması gerekirken uygulanmaması suretiyle fazla ceza tayini,

TCK'nun 53. maddesi yönünden, Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihli Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe giren iptal kararı doğrultusunda yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş olup, sanık ve müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün CMUK'nun 321. maddesi uyarınca tebliğnamedeki düşünceye aykırı olarak BOZULMASINA, 25/04/2018 gününde oybirliği ile karar verildi.

25/04/2018 gününde verilen işbu karar Yargıtay Cumhuriyet savcısı ...huzurunda ve duruşmada savunmasını yapmış bulunan sanık ... müdafii Avukat ...'ün yokluğunda 26/04/2018 gününde usulen ve açık olarak anlatıldı.
Yargıtay — Esas No: 2015/7125, Karar No: 2015/7012, Tarih: 23.06.2015

**14. Hukuk Dairesi         2015/7125 E.  ,  2015/7012 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Büyükçekmece 3. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 09/12/2014

NUMARASI : 2013/199-2014/626

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 25.03.2013 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve tescil veya tazminat istenmesi üzerine yapılan muhakeme sonunda; tazminat isteminin kısmen kabulüne dair verilen 09.12.2014 günlü hükmün Yargıtayca, duruşmalı olarak incelenmesi davacı vekili ile duruşmasız olarak davalı vekili tarafından istenilmekle, tayin olunan 23.06.2015 günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davacı asil ve vekili Av. B.. E.. ile karşı taraftan davalı vekili Av. Ş.. Ö.. geldiler. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelenlerin sözlü açıklamaları dinlendi. Duruşmanın bittiği bildirildi. İş karara bırakıldı. Bilahare dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_K A R A R\_

Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve dosya içeriğine göre, mahkeme kararı ve dayandığı gerekçeler usul ve yasaya uygun bulunduğundan yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 1.100 TL Yargıtay duruşma vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenlere yükletilmesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 23.06.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6759, Karar No: 2015/3815, Tarih: 18.05.2015

**23. Hukuk Dairesi         2014/6759 E.  ,  2015/3815 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Basit yargılama usulünde tarafların tüm delilleri toplanıp, incelendikten ve son sözleri dinlenip duruşmanın bittiği bildirildikten sonra hakimin, HMK'nın 312/2. maddesi uyarınca kararı, gerekçesi ile birlikte yazması ve hükme ilişkin tüm hususları gerekçesi ile birlikte tefhim etmesi asıldır. Ne var ki, uygulamada aynı hükme dayanılarak zorunlu nedenlerle sadece hüküm sonucu (çoğu kez anılan madde hükmüne uygun olarak hazırlanmadan) tutanağa geçirilip, tefhim edilmekle, gerekçeli karar daha sonra yazılmaktadır.

YHGK'nın 03.12.2014 tarih ve 2013/221441 E., 2014/1000 K. sayılı ilamında da açıklandığı üzere;

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321. maddesinin 2. fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir). Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2. maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. İİK'nın 363. maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının "hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal" olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veya gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanması mümkün olduğundan, gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Somut olayda, mahkemece yargılama sonunda şikayetin kabulune şeklinde verilen kısa karar, bir kısım taraf vekillerinin yüzüne karşı 13.05.2014 tarihinde tefhim edilmiş ve gerekçeli karar daha sonra yazılmış ise de, son celseye katılmayan bir kısım şikayet olunanlara/vekillerine tebliğ edilmesine rağmen gerek şikayetçiye gerekse de tefhim olunan bir kısım şikayet olunanlara ve bazı şikayet olunanlara tebliğ edilip edilmediği anlaşılamadığı gibi çıkartılan tebligatların bir kısımının da Tebligat Kanunu ve Yönetmeliğine uygun tebliğ edilmediği anlaşılmıştır.

Tefhim edilen kısa kararda hükmün yasal unsurları tümüyle yer almadığı gibi, gerekçe dahi tefhim edilmemiştir. İİK'nın 363. maddesi uyarınca tefhimden itibaren temyiz süresinin başlaması hükmün HMK'nın 321/2. maddesi uyarınca yazılıp, gerekçesi ile birlikte tefhimine bağlıdır. Bu durumda;

1-Şikayetçi vekiline,

2-Şikayet olunanlardan; ... vekili Av. ...'a, ..., ..., ... vekilleri Av. ...'a, ..., ..., ..., ..., ..., vekilleri Av. ...'e, ... vekili Av. ...'na, .... ... Şubesi vekili Av. ...'a, ..., ..., ..., ..., ..., ... vekilleri Av. ...'a, ... vekili Av. ...'e, ... Vergi Dairesi Müdürlüğü ve ... Mal Müdürlüğü vekili Av. ...'e ...'ye, ...'e, ...'a, .. vekili Av. ...'e, ...'a, ...'ya, ...'a ...'a, ...'a, ...'a, ...'a, ...'ya gerekçeli kararın tebliğine ilişkin belgeye rastlanamamıştır. Kararın anılan şikayet olunanlara vekaletnamesi dosyada mevcut olmak kaydıyla vekillerine tebliğe çıkmış ise tebliğ belgesinin dosyaya konulması, temin edilemediği takdirde posta idaresi ve mahkeme kayıtlarından araştırılarak tebliğ tarihinin tespiti ile,

3-Şikayet olunanlardan; ... ve arkadaşları vekili Av. ...'e, .... vekili Av. ...'e, ... vekili Av. ...'e, ... vekili Av. ...'a, ... vekili Av. ...'e, gerekçeli kararın Tebligat Kanunu ve Yönetmelik hükümlerine uygun olarak tebliğ edilmediği anlaşılmıştır.

Bu nedenle, gerekçeli kararın (1), (2) ve (3) numaralı bentlerde adı geçenlere vekaletnamesi olmak şartıyla vekillerine Tebligat Kanunu ve Yönetmelik hükümlerine uygun olarak tebliği ile temyiz süresinin beklenmesi, kararın temyiz edilmesi halinde temyiz dilekçesinin şikayetçi vekiline tebliği ile temyize cevap ve katılma yoluyla temyiz sürelerinin beklenmesi için, dosyanın yerel mahkemesine geri çevrilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, dosyanın yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 18.05.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/6019, Karar No: 2018/16746, Tarih: 26.11.2018

**13. Ceza Dairesi         2018/6019 E.  ,  2018/16746 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Gerekçeli kararın, sanık askerdeyken birlik adresine tebliğ edildiği, tebliğin "Mutemet Subayına" yapıldığının belirtildiği, ancak tebligat evrakında tebliğ yapılan kişinin kıta kumandanı veya kurum amiri olup olmadığının belirtilmediği, Tebligat Kanunu’nun 14. maddesinin “Astsubaylar hariç olmak üzere erata yapılacak tebliğler, kıta kumandanı ve müessese amiri gibi en yakın üste yapılır” şeklindeki hükmü ile Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmelik'in 22. maddesinde yer alan “Er ve erbaşlara yapılacak tebliğ, kıta komutanı ve kurum amiri gibi en yakın üste yapılır. Nöbetçi amiri veya subayı, tebliğ memurunun en yakın üste tebliğ yapmasını temin eder.” biçimindeki düzenlemesi karşısında, bu maddelere aykırı olarak yapılan tebligat işleminin geçersiz olduğu anlaşılmakla, sanığın temyiz isteminin süresinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi'nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak,

Müştekinin satılığa çıkardığı motosikletini müşteri olan sanığa deneme sürüşü yapması amacıyla verdiğinin anlaşılması karşısında; sanığın eyleminin TCK'nın 142/2-d. maddesindeki hırsızlık suçuna uyduğu gözetilmeden TCK'nın 141/1 maddesi ile uygulama yapılması suretiyle eksik cezaya hükmedilmesi,

Kabule göre de;

Hırsızlık suçuna konu eşyanın önem ve değeri, meydana gelen zararın ağırlığı dikkate alınarak 5237 sayılı TCK'nın 61. maddesi uyarınca temel ceza belirlenirken alt sınırdan uzaklaşılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...’ın temyiz istemi bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, CMUK'nun 326/son maddesi uyarınca sanığın ceza miktarı yönünden kazanılmış hakkının korunmasına 26.11.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2025/173, Karar No: 2025/793, Tarih: 22.01.2025

**9. Hukuk Dairesi         2025/173 E.  ,  2025/793 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2024/1851 E., 2024/3327 K.

Bölge Adliye Mahkemesince bozmaya uyularak verilen karar; davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin 2011 yılı Haziran yılından itibaren, davalı Şirketin daha çok yurt dışındaki şantiyelerinde, montaj ve diğer organizasyonlardan sorumlu olarak, sabit ücret+prim usulü ile çalıştırıldığını, iş sözleşmesinin davalı tarafından herhangi bir haklı neden olmaksızın 18.03.2015 tarihinde sonlandırıldığını, davalı Şirketin davacı ile 31.10.2013 tarihli iş sözleşmesi imzalayarak iş ilişkisini yazılı hâle getirdiğini, bu sözleşmenin 5. maddesinde, davalının davacıya aldığı sabit ücrete ek olarak Türkmenistan'da yaptığı ve faturalandırdığı tüm işlerin, KDV'siz fatura bedeli üzerinden, %7 oranında prim ödeneceğinin hüküm altına alındığını, aynı maddede primlerin, her yıl Ocak ve Haziran ayının 30. günü ödeneceğinin belirtildiğini, 4. maddede ise müvekkilinin, barınma, yiyecek, iaşe ve tüm giderlerinin davalı tarafından karşılanacağının taahhüt edildiğini, müvekkilinin sözleşmede belirtilen şekilde vazifelerini yerine getirdiğini, bütün hak edişlerin onaylanıp davalıya ödemelerin yapıldığını, ancak davalının müvekkiline ödemesi gereken primleri ödemediğini ileri sürerek sözleşmeden kaynaklı prim, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, yıllık ücretli izin, fazla çalışma ücreti, resmî ve dinî bayram çalışması ücreti alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacının, müvekkili firmada 23.06.2011-18.03.2015 tarihleri arasında çalıştığını, son ücretinin 2.500,00 TL olduğunu, davacının almış olduğu ücretin tamamının davacının banka hesabına yatırıldığını, davacının prim alacağı iddiaları yönünden ise davacı ile verimin artırılması için, farklı bir çalışma belirlenmesi konusunda, sözlü olarak anlaşma sağlandığını, bu anlaşmaya göre söz konusu sözleşmenin müvekkili davalı tarafından imzalandığını, davacı ile davalının iş ilişkisinin 2011 yılında imzalanan belirsiz süreli iş sözleşmesi ile zaten yazılı hâlde bulunduğunu, 2013 yılında Türkmenistan'daki işlerin toparlanması ve motivasyonu için davacıya sabit bir ücret ve motivasyon için prim teklifinde bulunulduğunu fakat %7 gibi bir oranda prim teklif edildiğinden, sabit alacağı ücretin 1.000,00 TL'de kalacağının ifade edildiğini, sözlü olarak yapılan bu anlaşmayı imza aşamasında davacının imzadan imtina ettiğini, davacının sözleşmenin 2. maddesinde bahsedilen, Türkmenistan'daki şantiyelerde hiçbir hak ediş düzenlemediğini ve imzasının bulunmadığını, bunun da davacı ile müvekkili arasında, iddia edilen iş sözleşmesinin kurulmadığını gösterdiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 03.06.2022 tarihli kararı ile; gönderme kararı doğrultusunda davacı vekili tarafından taraflar arasında imzalanan özellikle prim alacağına yönelik sözleşmenin aslı gibidir yapılarak sunulduğunun anlaşıldığı, prim alacağının davalı tarafın ticari defterlerinin ve kayıtlarının incelenmesi sonucu hesaplanıp gönderme kararındaki eksikliğin yerine getirildiği belirtilerek önceki karar gerekçesine bağlı kalınarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin 03.06.2022 tarihli kararı ile; gönderme kararı doğrultusunda davacı vekili tarafından taraflar arasında imzalanan özellikle prim alacağına yönelik sözleşmenin aslı gibidir yapılarak sunulduğunun anlaşıldığı, prim alacağının davalı tarafın ticari defterlerinin ve kayıtlarının incelenmesi sonucu hesaplanıp gönderme kararındaki eksikliğin yerine getirildiği belirtilerek önceki karar gerekçesine bağlı kalınarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin 03.06.2022 tarihli kararına karşı süresi içinde davalı vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine, Bölge Adliye Mahkemesinin 11.01.2024 tarihli kararıyla; davacının işyerinde en üst yönetici pozisyonunda olduğu, bölge müdürlüğü yaptığı, çalışma saatlerini kendisinin ayarladığı, fazla çalışma ve ulusal bayram ve genel tatil günleri alacağı taleplerinin varit olmadığı, bu sebeple Mahkemece davacının sözü edilen alacak taleplerinin reddine karar verilmesi gerekirken kabulüne karar verilmesinin yerinde olmadığı, yine davacı vekili tarafından dosya kapsamına ilk önce dava dilekçesi ekinde davalı işveren tarafından tek taraflı olarak imzalanan 31.10.2013 tarihli sözleşmenin fotokopisi, daha sonrasında bahsedilen iş sözleşmesinin davacının imzasının da yer aldığı aslı gibidir tasdikli örneği sunulmuş ise de dosya içeriği ile tarafların iddia ve savunmaları birlikte değerlendirildiğinde; taraflar arasındaki anlaşma sonrasında; davacının bu sözleşmeyi imzalamaktan imtina ettiği, davalı tarafından tek taraflı olarak imzalanan sözleşmenin hukuken geçerli olmadığı, kaldı ki iş sözleşmesinin davalı Şirket adına müşterek imza yetkisine sahip kişiler tarafından imzalanmadığının da belirtildiği, yine dosya kapsamına sunulan ve prim hesaplamalarına esas alınan hak edişlerde davacının imzasının yer almadığı, davacı tarafından, davacının hangi işlerde görev aldığı ve hangi işleri tamamlayarak eksiksiz olarak teslim ettiği ve bunların hak edişlerini düzenleyerek faturalandırdığı hususlarının ispat edilemediği, bu durumda davacının prim alacağı talebinin de reddine karar verilmesi gerektiği gerekçesiyle istinaf başvurusunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

Bölge Adliye Mahkemesinin 11.01.2024 tarihli kararının süresi içinde davacı vekili ve katılma yoluyla davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairece, davalı Şirketçe çift imza ile imzalanan ve davacı tarafından imzalanmadığı ileri sürülen sözleşmenin, taraf beyanlarından ve yukarıdaki paragraflardaki açıklamalar içeriğinden her iki tarafça karşılıklı imzalandığı, sözleşmenin 5. maddesinde net ücret dışında APC tasarımın Türkmenistan'da yaptığı ve faturalandırdığı tüm işlerin KDV'siz fatura bedeli üzerinden %7 prim alacağı kararlaştırıldığından davalı Şirketin Türkmenistan'da iş yaptığı firmalarla (..... Alüminyum, ... İnşaat, ... İnşaat, .... Elektronik, ... İnşaat, ...İnşaat, ..... İnşaat, ... İnşaat) yapılan ve onaylanan hak edişlerden dolayı prime hak kazandığı, hak edişlere ..... isimli işçi tarafından imza atılması, davacının imza yetkisi talebiyle olduğundan, davacının prim alacağının kabulüne karar verilmesi gerekirken talebin reddinin isabetsiz olduğu ve sabit ücret + primle üst düzey yönetici olarak çalışan davacının fazla çalışma ücret alacağının reddi isabetli ise de ispat edilen hâliyle ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacağına hak kazandığı hâlde bu talebin de aynı gerekçe ile reddinin hatalı olduğu belirtilerek Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; bozmaya uyularak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili temyiz dilekçesinde;

1. Taraflar arasında geçerli bir sözleşme bulunmadığından prim alacağının reddi gerektiğini,

2. Davanın belirsiz alacak davası olarak kabulü nedeniyle ıslaha karşı zamanaşımı def'ine itibar edilmemesinin hatalı olduğunu ileri sürmüştür.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Dosya içeriğine, bozmanın mahiyeti ve kapsamına göre taraflar arasındaki uyuşmazlık; 31.10.2013 tarihli iş sözleşmesinin geçerli olup olmadığı ve davacının prim alacağına hak kazanıp kazanamadığı ile zamanaşımına ilişkindir.

Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

Temyizen incelenen Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla; temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VII. KARAR

Açıklanan sebeple;

Davalı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine ,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

VII. KARAR

Açıklanan sebeple;

Davalı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine ,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

22.01.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/495, Karar No: 2019/56, Tarih: 07.01.2019

**11. Hukuk Dairesi         2017/495 E.  ,  2019/56 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 14. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 1. Asliye Ticaret Mahkemesince verilen 21/09/2016 tarih ve 2016/308 E. - 2016/901 K. sayılı kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair ... Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesi’nce verilen 29/11/2016 tarih ve 2016/11-2016/11 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı şirketin ortağı olduğunu, şirket ana sözleşmesinde yönetim kurulunun üç kişiden oluşacağının belirlendiğini, şirketin kurucusu ve hakim hissedarının(%99,5 hissedar) müteveffa ... olduğunu, 17.06.2011 tarihli genel kurul kararıyla ..., ... ve ...’ndan oluşan üç kişilik yönetim kurulunun oluştuğunu, yönetim kurulunun başkanı ve şirketi temsil ve ilzama tek yetkilisi olan müteveffa ...’nun genel kurul tarihi öncesinde “demans” hastalığına yakalandığını, ilerleyen zamanda ve görev süresince hastalığının artarak devam ettiğini ve 30.03.2014 tarihinde de vefat ettiğini, söz konusu hastalığından dolayı temyiz kudretini kaybetmiş olan ...’nun yönetim kurulu üyeliğinin kendiliğinden sona erdiğini, dolayısıyla iki kişi kalan yönetim kurulundan dolayı davalı şirketin organsız kaldığını, 17.06.2011 tarihinden itibaren hukuken ve fiilen iki kişi kalan yönetim kurulunun işlemlerinin sürdürdüğünü, davalı şirketin yönetimini ve tüm ticari işlemlerini sahte imza ve belgelere dayalı olarak yapıldığını, hatta noterde düzenlenmiş geniş yetkili vekaletnameyle temyiz kudretini kaybetmiş olan üye adına tam yetkili vekil olarak işlemler yapılarak kendileri lehine kişisel çıkar sağladıklarını, şirketi borçlu hale getirdiklerini, dolayısıyla anılan dönemdeki tüm yönetim kurulu kararlarının yoklukla malul olduğunu ileri sürerek, 12.12.2013 ve 10.04.2014 tarihli genel kurulların toplanmasına ilişkin yönetim kurulu kararlarının, ...’na tek başına ve sonradan ... ile ...’ye temsil ve ilzam yetkisi veren yönetim kurulu kararlarının, 17.06.2011 tarihli genel kurul sonrasından dava tarihine kadar olan tüm yönetim kurulu kararlarının yokluklarının tespitini talep ve dava etmiştir.