muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/1267, Karar No: 2024/3625, Tarih: 03.04.2024

**10. Hukuk Dairesi         2024/1267 E.  ,  2024/3625 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/296 E., 2023/445 K.

KARAR : Esastan Ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Bor 1. Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

SAYISI : 2019/22 E., 2021/572 K.

Taraflar arasındaki sürekli iş göremezlik oranının tespiti davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesi ile müvekkilinin davalı işveren nezdinde 08.03.2016 tarihinde çalışmaya başladığını, iş akdinin sona erdiği 04.10.2018 tarihine kadar kesintisiz olarak çalıştığını, çalıştığı sürede kimyasal asit sıçraması sonucu iş kazası geçirdiğini, söz konusu olay sırasında müvekkile yaptırılan çalışmanın tamamen iş güvenliğine aykırı bir şekilde yaptırıldığını, özellikle iş sağlığı ve güvenliği eğitimi verilmediği gibi iş ile ilgili de hiçbir eğitim verilmediğini, iş bu kazadan dolayı müvekkilinin yüzünün sağ yanak, çene altı, göz altı ve alın kısmının sıçrayan kimyasal asit sebebiyle yandığını, olaydan hemen sonra müvekkilinin Bor Devlet Hastanesinde götürüldüğünü, ancak müvekkilinin acıyla kıvrandığı ve gözünü dahi kaybetme korkusu yaşadığı esnada işverenin hastane işlemlerini kendisinin yaptığını, müvekkilinin iş yerinde iken iş kazası geçirmesi sonucu yaralandığını söylemediğini, yalan beyanlarda bulunarak müvekkilinin evde lavabo açarken yüzüne gelen tuz ruhu sonucu yaralandığını, bu şekilde hastane kayıtlarına olayın iş kazası olarak geçmesini engellendiğini, yine SGK'ya da iş kazası bildirimi yapamadığını, müvekkilinin yüzünde %5 maluliyet kaldığının tespitinin yapıldığını, bu kazanın işveren yetkililerinin gerekli önlemleri almaması nedeni ile meydana geldiğini, SGK'ya bildirimde bulunulmadığı gibi çalışma ve sosyal güvenlik bakanlığı tarafından gerekli incelemeninde yapılamadığını beyanla dava konusu olayın iş kazası olarak tespitine ve iş göremezlik derecesinin (iş gücü kaybının) tespiti ile yargılama giderleri ve vekalet ücretinin davalıya yükletilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

1.Davalı ... vekili cevap dilekçesi ile özetle; davacı tarafından açılan davanın dava sıfatı eksikliği, hak düşürücü süre ve zaman aşımı sebebiyle usulden reddine karar verilmesini, esasa girilecek olursa davacıda meydana gelen yaralanmanın iş kazası sonucunda kaynaklanmadığını, bu nedenle esastan reddine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

1.Davalı ... vekili cevap dilekçesi ile özetle; davacı tarafından açılan davanın dava sıfatı eksikliği, hak düşürücü süre ve zaman aşımı sebebiyle usulden reddine karar verilmesini, esasa girilecek olursa davacıda meydana gelen yaralanmanın iş kazası sonucunda kaynaklanmadığını, bu nedenle esastan reddine karar verilmesini talep etmiştir.

2.Dahili davalı SGK vekili cevap dilekçesi ile özetle; dava dilekçesindeki iddiaları kabul etmediklerini beyanla davanın reddine karar verilmesini, yargılama giderleri ile vekalet ücretinin davacı üzerinde bırakılmasını talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesince; davacının iddiasına konu iş kazasına ilişkin herhangi bir rapor ödemesi ve iş göremezlik derecesinin tespiti hususlarında Kuruma başvurusunun bulunmadığı gerekçesi ile dava şartı yokluğu nedeni ile davanın usulden reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; müvekkilinin davalı işveren nezdinde 08.03.2016 tarihinde çalışmaya başladığını iş akdinin sona erdiği 04.10.2018 tarihine kadar kesintisiz olarak çalıştığını, müvekkilinin 13.01.2018 tarihinde kimyasal asit yağı yaptığı esnada tıkalı olan, demirden yapılmış asit borularını açmaya çalışırken boruların birbirine bağlanmasını sağlayan rekor adı verilen cisim üzerinden yüzüne kimyasal asit sıçraması sonucu iş kazası geçirdiğini, söz konusu olay sırasında müvekkiline yaptırılan çalışmanın tamamen iş güvenliğine aykırı bir şekilde yaptırıldığını, işyerinde iş sağlığı ve güvenliği eğitimi verilmediği gibi yaptığı iş ile ilgili de hiçbir eğitim verilmediğini, İşveren tarafından müvekkilinin kesinlikle yaptığı iş ile ilgili güvenlik tedbirleri alınmadan çalıştırıldığını, söz konusu faaliyet sırasında gerekli dikkat ve özen gösterilmediğini, denetleme de yapılmadığını, işbu kaza hakkında işverence hastane kayıtlarının yanlış tutulmasına sebebiyet verildiğini, SGK’ya dahi bildirimde bulunulmadığı gibi Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı tarafından gerekli inceleme de yapılmadığını, tüm bu hususların dosyada dinlenen tanıklar tarafından da doğrulandığını ve işbu olayın iş kazası olduğunun ortaya çıktığını ancak yerel mahkeme tarafından davadan önce davacı tarafından SGK'ya başvuru yapılmadığı gerekçe gösterilerek davanın reddine karar verildiğini, ancak işbu kararın usul ve yasaya aykırı olduğunu, Yerel Mahkemece SGK'ya başvuru için taraflarına süre verilmesi ve SGK'nın tahkikatının sonucununun bekletici mesele yapılması gerektiğini ancak mahkemece doğrudan davanın reddine karar verilmesinin yerinde olmadığını beyanla yerel mahkeme kararının kaldırılmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile "Davacının davaya konu istemi hakkında Sosyal Güvenlik Kurumuna müracaat etmesi ve mürücaat hakkında 5521 sayılı Kanun'un 7 nci maddesi uyarında kurumun red iradesini gösterir işlemin belgelenmesi için davacıya süre verildiği, davacının iddiasına konu iş kazasına ilişkin herhangi bir şekilde Kuruma başvurusunun olmadığı anlaşıldığından İlk Derece Mahkemesince dava şartı yokluğu nedeni ile davanın usulden reddine karar verilmesinde usul ve yasaya aykırı bir durum olmadığı anlaşılmakla istinaf kanun yoluna başvuran davacı vekili tarafından ileri sürülen istinaf sebepleri yerinde görülmeyerek..." gerekçesiyle İlk Derece Mahkemesi hükmü yerinde görülerek istinaf isteminin reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili özetle;istinaf aşamasında ileri sürdüğü hususları tekrar ederek kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, Kuruma başvuru şartının yerine getirilmesine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 5521 sayılı Kanun'un 7 nci maddesi, 7036 sayılı Kanun'un 4 üncü maddesi.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin ilgilisinden alınmasına,

03.04.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3163, Karar No: 2013/2591, Tarih: 01.03.2013

**8. Hukuk Dairesi         2013/3163 E.  ,  2013/2591 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tapusuz taşınmaz tescili

K A R A R

Davada, kadastro çalışmalarında boşluk olarak tapulama harici bırakılan taşınmazın imar-ihya ve kazanmayı sağlayan zilyetlik nedeni ile tescil isteğinde bulunulduğuna ve dava konusu taşınmazın orman sayılan yerlerden olup olmadığı hususunda... Mühendisi Bilirkişi aracılığı ile inceleme yapılarak hüküm kurulduğuna göre, Yargıtay Başkanlar Kurulu'nun 10.01.2013 tarih ve 1 sayılı Kararı ile hazırlanıp, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun 21.01.2013 tarih 1 sayılı Kararı ile aynen kabul edilen ve 26.01.2013 tarih 28540 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Hukuk Dairelerine ilişkin işbölümü uyarınca, hükme yöneltilen temyiz itirazlarının incelenmesi Yüksek Yargıtay (20.) Hukuk Dairesi'ne ait olmakla gereği için dosyanın anılan Daire Başkanlığı'na GÖNDERİLMESİNE, 01.03.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/547, Karar No: 2015/1950, Tarih: 27.05.2015

**23. Ceza Dairesi         2015/547 E.  ,  2015/1950 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Katılana ait şirkette pazarlama elamanı olarak çalışan sanığa, ürünleri müşterilere dağıtması için teslim edilen ... plakalı satış aracında yapılan kontrollerde, araçta olması gereken 1842,16 TL ürünün olmadığının tespit edildiği, bu surette sanığın hizmet ilişkisinin gereği olarak kendisine teslim edilmiş olan ürünler üzerinde zilyetliğin devri amacı dışında tasarrufta bulunduğu anlaşıldığından, hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunun oluştuğuna yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Sanığın, bir suç işleme kararının icrası kapsamında değişik zamanlarda katılana karşı aynı suçu birden fazla işlemesi nedeniyle TCK'nın 43/1. maddesi uyarınca zincirleme suç hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1) Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 19.06.2007 tarih ve 2007/10-108 E., 2007/152 K. sayılı ilamında da belirtildiği gibi yasa koyucunun ayrıca adli para cezası öngördüğü suçlarda, hapis cezasının alt sınırdan tayini halinde mutlak surette adli para cezasının da alt sınırdan tayini gerektiği yönünde bir zorunluluk bulunmamakta ise de, yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin adli para cezasının alt sınırın üzerinde “240 gün” olarak tayin edilmesi,

2) Sanık hakkında verilen gün adli para cezasının, adli para cezasına çevrilmesi sırasında, “adli para cezası” yerine “hapis” cezası ile “5237 sayılı TCK'nın 50/1-a maddesinin” yazılması,

3) Hapis cezası ertelenen sanığın, denetim süresi içinde kasıtlı bir suç işlemesi halinde ertelenen cezasının "kısmen veya tamamen" infaz kurumunda çektirilmesine karar verileceğinin ihtarı yerine, ertelenen cezanın "tamamen infaz edilmesine" karar verileceğinin belirtilmesi suretiyle TCK'nın 51/7. maddesine aykırı davranılması,

3) Hapis cezası ertelenen sanığın, denetim süresi içinde kasıtlı bir suç işlemesi halinde ertelenen cezasının "kısmen veya tamamen" infaz kurumunda çektirilmesine karar verileceğinin ihtarı yerine, ertelenen cezanın "tamamen infaz edilmesine" karar verileceğinin belirtilmesi suretiyle TCK'nın 51/7. maddesine aykırı davranılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden duruşma yapılmasını gerektirmeyen bu hususların aynı kanunun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, a) Hüküm fıkrasından adli para cezasına ilişkin sırasıyla "240 GÜN", "200 GÜN" ve “4000 TL” terimlerinin tamamen çıkartılarak yerine, sırasıyla "5 GÜN", "4 GÜN" ve “80 TL” ibarelerinin eklenmesi, b) Gün adli para cezasının adli para cezasına çevrilmesinin düzenlendiği hükmün ikinci paragrafında yer alan “5237 sayılı TCK'nın 50/1-a maddesi” kelimlerinin çıkartılması, yine aynı paragrafta “hapsin” kelimesi çıkartılarak yerine “adli para cezasının” kelimesinin eklenmesi, c) Hükmün TCK'nın 51/7. maddesine ilişkin kısmında yer alan “tamamen” kelimesinin çıkartılarak yerine “kısmen veya tamamen” cümlesinin eklenmesi suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 27.05.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/6770, Karar No: 2020/4125, Tarih: 02.06.2020

**13. Hukuk Dairesi         2019/6770 E.  ,  2020/4125 K.**

**"İçtihat Metni"**

... vekili avukat ... ile ... vekili avukat ... aralarındaki dava hakkında İzmir 5. Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 22/10/2018 tarih ve 2018/566-2019/437 sayılı hükmün davacı avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşuldu.

KARAR

Dava, satış vaadi sözleşmesinden kaynaklanan tazminat istemine ilişkindir.

İzmir 5. Asliye Hukuk Mahkemesi’nin 15.12.2016 tarih ve 2016/56 E.-2016/482 K. karar sayılı ilamı ile davanın sebepsiz zenginleşmeden kaynaklandığı kabul edilerek zamanaşımından davanın reddine dair verilen karara karşı tarafların istinaf başvurusu üzerine İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 13. Hukuk Dairesi’nin 26.05.2017 tarih ve 2017/767 E.-2017/829 K. sayılı ilamı ile, davanın taşınmaz satış vaadi sözleşmesinden kaynaklandığı ve 10 yıllık zamanaşımına tabi olduğu, davanın açıldığı tarih itibarıyle 10 yıllık zamanaşımı süresinin dolmadığı gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusu kabul edilerek, 6100 sayılı HMK'nun 353/1-a-6. maddesi uyarınca, ilk derece mahkemesi kararının kaldırılarak davanın esası hakkında karar verilmek üzere dosyanın mahkemesine iadesine, davalının istinaf nedenlerinin bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, karar verilmiş; davalı vekilinin temyiz başvurusu üzerine de karar Dairemizin 06.11.2018 tarih ve 2017/9122 E.- 2018/10307 K. sayılı ilamı ile onanmıştır.

Dairemizin onama ilamı sonrası dosya kendisine gönderilen İzmir 5. Asliye Hukuk Mahkemesince yapılan yargılama sonucu Yargıtay nezdinde temyiz yasa yolu açık olmak üzere davanın esastan reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

6100 sayılı HMK'nun 373/4. maddesinde Yargıtay’ın bozma kararı üzerine ilk derece mahkemesince bozmaya uygun olarak karar verildiği takdirde bu karara karşı temyiz yoluna bayvurulabilceği düzenlenmiştir. Anılan kanun hükmünün uygulanması için Yargıtay tarafından önceden verilen kararın bozmaya yönelik olması gerekir. Somut olayda, Dairemizce 06.11.2018 tarihinde verilen karar, bölge adliye mahkemesince verilen kararın temyizi üzerine kararın onanmasına yönelik olup, onama ilamından sonra davanın esasına yönelik yargılama yapılması için dosya ilk derece mahkemesine gönderilmiş ve ilk derece mahkemesince davanın esası hakkında yargılama yapılarak temyiz yasa yolu açık olmak üzere hüküm kurulmuştur. Her ne kadar, ilk derece mahkemesince, temyiz yasa yolu açık olmak üzere hüküm kurulmuş ise de, anılan kanun hükmünün somut olayda uygulanabilirlik koşulları oluşmadığından kararın kanun yolu denetimi istinaf olup, görevli mercii Bölge Adliye Mahkemesidir. Açıklanan nedenle, dosyanın ilgili Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmek üzere işlemsiz olarak mahkemesine iadesine karar verilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle dosyanın ilgili Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmek üzere mahkemesine İADESİNE, 02/06/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/10512, Karar No: 2013/8765, Tarih: 14.05.2013

**4. Hukuk Dairesi         2012/10512 E.  ,  2013/8765 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 27/03/2003 gününde verilen dilekçe ile tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 15/03/2012 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davalının diğer temyiz itirazlarına gelince ;

Dava, kasten yaralama nedeniyle maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece istemin bir bölümü kabul edilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, olay tarihinde davalının kendisini darp etmesi neticesinde ayak bileğinin kırıldığını belirterek maddi ve manevi tazminat istemiştir

Davalı, davanın reddi gerektiğini savunmuştur

Mahkeme, ceza mahkemesinin kararında dayandığı gerekçeler ve tüm dosya kapsamına göre davalının davacıyı yaraladığının sabit olduğunu belirterek, davanın kısmen kabulüne karar vermiştir.

Yerel mahkemece, geçici iş göremezlik nedeniyle oluşan maddi zararın tesbiti için yaptırılan ve hükme esas alınan 08/01/2012 tarihli bilirkişi raporunda, davacının olaydan önce seyyar pazarcı olarak çalıştığı ve aylık kazancının 2011 yılı itibari ile 3.750,00 TL olduğu kabul edilip, bu miktar üzerinden asgari ücretteki artış oranları dikkate alınarak yapılan indirimler sonucu davacının olay tarihi itibari ile kazancı hesap edilmiş ve bu rapora göre hesaplanan 5.584,80 TL maddi tazminatın kabulüne karar verilmiştir.

Anılan rapora esas alınan ... ... Pazarcılar Esnaf Odası'ndan gönderilen yazı içeriğinden, pazarcılığın serbest meslek olmasından dolayı kazancın değişkenlik gösterebileceği belirtilerek tahmini aylık kazancın 2011 yılı itibari ile 3.500,00- 4.000,00 TL olarak bildirildiği anlaşılmaktadır. Davacının yaptığı iş ve olay tarihi dikkate alındığında, davacının gelirinin asgari ücret olarak kabul edildiği ve maddi zararının 1.059,79 TL olarak hesaplandığı bilirkişi raporunun daha gercekci olduğu anlaşıldığından buna göre karar verilmesi gerekirken mahkemece bu yönün göz önünde bulundurulmaması doğru görülmemiş ve bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda (2) sayılı bentte gösterilen nedenlerle BOZULMASINA; davalının öteki temyiz itirazlarının ise (1) sayılı bentte açıklanan nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 14/05/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/5117, Karar No: 2018/5083, Tarih: 27.02.2018

**22. Hukuk Dairesi         2017/5117 E.  ,  2018/5083 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

AVUKAT ...

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkili işçinin davalıya ait işyerinde kayden alt işveren işçisi olarak çalıştığını, asıl işveren-alt işveren arasındaki ilişkinin muvazaaya dayalı olduğunu, davalının kendi işçilerine sağladığı mali haklardan müvekkilinin de yararlanması gerektiğini ileri sürerek, müvekkilinin gerçek işverenin baştan itibaren davalı olduğunun tespitiyle, ücret, ilave tediye, ikramiye, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçeyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında, davacıya ödenmesi gereken aylık ücret miktarının belirlenmesi noktasında uyuşmazlık vardır.

Somut olayda, asıl işveren-alt işveren ilişkisinin muvazaaya dayandığına ilişkin kabul, emsal dava dosyaları da nazara alındığında yerindedir. Bu durumda, davacıya ödenmesi gereken aylık ücret miktarının tespitinde, davalı işveren bünyesinde, davacıyla benzer veya aynı işi yapan emsal işçinin belirlenmesi gereklidir. Ancak, davacının, toplu iş sözleşmesinin tarafı sendikaya üye olmadığı ve dayanışma aidatı kesilmesi yönünde bir başvurusunun da bulunmadığı gözetildiğinde; davalı bünyesinde çalışan ve toplu iş sözleşmesine göre aylık ücret ile hakları belirlenen işçilerin, davacıyla benzer veya aynı işi yapsa dahi, emsal olarak kabul edilmesi mümkün değildir.

Davalı tarafça 22/03/2016 tarihli cevabi yazı ekinde gönderilen “Afşin Elbistan Linyitleri İşletme Müdürlüğü Garaj Amirliğinde çalışan Şoför Personel Bilgi Listesi” başlıklı belge içeriğinde, davacıyla aynı işi yapan davalı işçilerinin isim listesi ve yevmiyeleri bildirilmiş ise de, yazı ekinde yer alan söz konusu işçilerin bordrolarında, sendikal aidat kesintisi olduğu görülmektedir. Dolayısıyla, bu çalışanların toplu iş sözleşmesinden yararlandıkları anlaşılmakla, emsal kabul edilmeleri mümkün değildir. Kaldı ki, listede ismi yazılı işçilerin yirmi yılı aşkın çalışması bulunmakta olup, kıdem süreleri davacıya nazaran oldukça yüksektir. Diğer taraftan, bahsi geçen listenin alt kısmında yer olan notta “2003 yılından sonra başlayan işçi personellerin bugünki temel yevmiye katsayıları ise 73,22 TL’dir” ile “2003 yılından sonra şoför personel alımı olmamıştır” şeklindeki bilgilerin yazılı olduğu görülmektedir. Bir taraftan 2003 yılından sonra şoför alımı olmadığının belirtilmesine rağmen, diğer taraftan 2003 yılından sonra başlayan işçilerin temel yevmiye katsayılarının 73,22 TL olduğunun yazılması, söz konusu bilgilerin değerlendirilmesinde tereddüt uyandırmaktadır. Ayrıca, bahsi geçen 2003 yılından sonra işe başlayan davalı işçilerinin kimler oldukları, görevleri, toplu iş sözleşmesinden yararlanıp yararlanmadıkları, yazı içeriğinde belirtilen yevmiye katsayısının neye göre belirlendiği, toplu iş sözleşmesiyle bir alakasının olup olmadığı, bu katsayı oranından günlük yevmiye miktarına nasıl ulaşıldığı gibi hususlar hakkında açıklayıcı bir bilgi de bulunmamaktadır. Dolayısıyla, hükme esas alınan bilirkişi raporunda, sözü geçen listede yazılı bilgilerden hareketle sonuca gidilmesi yerinde değildir.

Öte yandan, dava konusu uyuşmazlıkla aynı nitelikteki emsal davalarda, Elbistan İş Mahkemesi’nce verilen kararlarda, davalının emsal işçisinin aylık ücretinin, kayden alt işveren bünyesinde çalıştırılan şoförlere fiilen ödenen ücretin “1,73 katı” olduğu kabul edilerek sonuca gidilmiştir. Söz konusu davalarda verilen kararların, Yargıtay 7. Hukuk Dairesi’nin temyiz incelemesinden geçtiği ve aylık ücret miktarına ilişkin hüküm kısmının bozmaya konu edilmediği anlaşılmaktadır (Örneğin; Yargıtay 7. Hukuk Dairesi’nin 22/10/2015 tarihli 2015/34814 esas ve 2015/20303 karar sayılı; 09/11/2015 tarihli 2014/21311 esas ve 2015/21810 karar sayılı kararları). Mahkemece ise, söz konusu kararlardan farklı bir kabulle sonuca gidilmiştir. Bu halde, emsal davalarda aylık ücret miktarı kabulüne nasıl ulaşıldığı hususunun incelenmemesi de hatalı olmuştur.