muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/5, Karar No: 2013/8275, Tarih: 21.05.2013

**11. Ceza Dairesi         2012/5 E.  ,  2013/8275 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 213 sayılı Yasaya muhalefet

HÜKÜM : 213 sayılı Yasanın 359/a-2, 765 sayılı Yasanın 59, TCK'nun 50/1.f, maddelerince 5 ay hapis cezası

Yapılan duruşmaya, mahkemenin soruşturma neticelerine uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanık müdafiinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-Suç tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 5237 sayılı TCK'nun 62. maddesi yerine uygulama yeri bulunmayan 765 sayılı TCK'nun 59. maddesi uyarınca cezadan indirim yapılması,

2- Ayrıntıları Ceza Genel Kurulunun 19.02.2008 gün ve 346-25 ve 03.02.2009 gün ve 250-13 sayılı kararlarında açıklandığı üzere; 5271 sayılı CMK'nun 231. maddesinde düzenlenen hükmün açıklanmasının geri bırakılması müessesesinin uygulanabilmesi için diğer şartların yanında, suçun işlenmesiyle mağdurun veya kamunun uğradığı zararın, aynen iade, suçtan önceki hale getirme veya tamamen giderilmesi de gerekmektedir. Burada, uğranılan zararlardan kast edilen maddi zararlar olup, manevi zararlar bu kapsamda değerlendirilmemelidir. Maddi zararın bizzat sanık tarafından yerine getirilmesi gerekmeyip, sanık adına onun bilgisi ve rızası tahtında üçüncü kişiler tarafından da tazmin, aynen iade veya eski hale getirme suretiyle giderilmesi de olanaklıdır. Ancak, herhangi bir zararın doğmadığı veya zarar doğurmaya elverişli bulunmayan suçlar yönünden bu koşul aranmayacaktır. Zararın belirlenmesinde hakim, ceza yargılamasında şahsi hak davasına yer verilmediği gerçeğini de gözönünde bulundurmak koşuluyla, kanaat verici basit bir araştırma yapmalı, hukuk hakimi gibi gerçek zararı tam anlamıyla saptamaya çalışmamalıdır. Zira 5271 sayılı CMK'nun 231. maddesindeki düzenleme, kişinin ileride hukuk mahkemesinde şahsi hak davası açmasına ve giderilmediğini düşündüğü gerçek zararının saptanarak kalan kısmına da hükmedilmesini isteme yönünden bir engel oluşturmamaktadır. Öte yandan yine ayrıntıları Ceza Genel Kurulunun 22.05.2011 gün ve 99/104 sayılı kararında açıklandığı üzere; defter ve belgelerin gizlenmesi halinde, sağlıklı bir vergi incelemesi yapılamayacağı açıktır. Vergi denetimi olanağını kaldıran bu halde artık somut bir vergi ziyanın tespiti olanağı da ortadan kalkmaktadır. O halde, mükellefin sorumluluğunu kaldıracak olan ve 213 sayılı Yasanın 13. maddesinde düzenlenen durumlarda veya kastı ortadan kaldıran diğer hallerin kanıtlanması dışında, vergi ziyanın varlığınının kabulü de zorunludur. Bir başka

anlatımla yukarıda değinilen haller dışında mefruz (soyut) vergi ziyaı bulunduğu kabul edilmeli, müspet (somut) vergi ziyanın varlığı aranmamalıdır. Kaldı ki, 29.07.1998 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren 5369 sayılı Yasa ile 213 sayılı Yasada yapılan değişiklikler ile vergi kaçakçılığı suçlarında "vergi ziyanın varlığı" suçun unsuru olmaktan çıkarılmış, defter ve belgeleri gizleme halinde, suçun oluştuğu hükme bağlanmıştır. İncelenen dosya içeriğine göre; 2002 takvim yılına ilişkin defter ve belgelerini vergi incelemesine esas olmak üzere vaki istem üzerine merciine teslim etmediğinden bahisle eylemine uyan 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 359/a-2. maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılan sanık hakkında düzenlenen vergi suçu raporunda somut bir zarara yer verilmediği, ancak dosyada bulunan Niğde Vergi Dairesi Başkanlığına ait 19.02.2009 tarihli yazı içeriğinden; sanık hakkında düzenlenen vergi inceleme raporlarına istinaden bir kısım cezalara hükmedildiği, bir başka ifade ile tarh edilen bu vergi ve cezaların eylemden doğan zarar niteliğinde bulunmadıkları anlaşılmaktadır. Şu halde vaki eylem nedeniyle CMK'nun 231. maddesinde düzenlenen hükmün açıklanmasının geri bırakılması müessesesinin uygulanmasına engel oluşturabilecek somut bir zararın meydana geldiğinin kanıtlanamadığı gözetilmeden, sanığın kamu zararını karşılamadığından bahisle yerinde olmayan gerekçeyle yazılı şekilde CMK'nun 231. maddesinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 21.05.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2728, Karar No: 2012/23298, Tarih: 18.10.2012

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2012/2728 E.  ,  2012/23298 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, iş sözleşmesinin geçerli sebep olmaksızın işverence feshedildiğini, bildirilen fesih gerekçesinin sonradan yaratılmış, aslında var olmayan bir sebep olduğunu belirterek, feshin geçersizliğine, işe iadeye ve kanuni haklarına karar verilmesini istemiştir.

Davalı, sözleşmenin yeniden yapılandırma süreci sonucu farklı bir organizasyon yapısı ile çalışma gerekliliğinin ortaya çıkması sonucu işletmenin, işin ve işyerinin gerekleriyle geçerli sebeple feshedildiğini, davacının kadrosunun iptal edildiğini, işgücüne ihtiyaç kalmadığını, niteliklerine uygun bir başka kadroda istihdam edilebilme olanağının da olmadığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece işe iadeye dair verilen karar, işverenin fesihte dayandığı işletmesel karar da dosya arasına alınarak ve diğer gerekli belgeler getirtilerek, işyerinde keşif yapılmak suretiyle, işyerinin faaliyet konusunda uzman bilirkişi yanında, bir hukukçu ve bir de serbest muhasebeci mali müşavir bilirkişiden oluşan kuruldan rapor alınarak, işyerinde savunulduğu şekilde bir yeniden yapılanmaya gidilip gidilmediği, gidilmişse ne şekilde yapıldığı, bir istihdam fazlası oluşup oluşmadığı, davacının çalıştığı kadronun iptal edilip edilmediği, işverence alınan işletmesel kararın tutarlı biçimde uygulanıp uygulanmadığı, çıkarılan işçiler yanında işe yeni alınan işçiler bulunup bulunmadığı ve bunların çalıştırıldığı bölümlerin niteliği; diğer taraftan davacının eğitimi ve tecrübesine göre işyerinin bir başka bölümünde değerlendirilmesi olanağının bulunup bulunmadığı belirlenmek üzere, araştırmaya yönelik olarak bozulmuştur.

Bozma ilamına uyularak gerekli belgeler celbedilmiş, uzman bilirkişi kurulu ile işyerinde keşif gerçekleştirilmiş; davalının ülkenin önde gelen 500 işletmesinden birisi olduğu, internet ilanlarına göre fesihten sonra bir kısım işçilerin Sivas’taki işyerine, bir kısım işçilerin de bu il dışındaki işletmelerde başlatıldığı, davacıya Sivas ilinde olmasa da bir başka ilde çalışma teklif edilmediği gerekçesiyle işe iadeye karar verilmiştir. Hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

.

Bozma ilamına uyularak gerekli belgeler celbedilmiş, uzman bilirkişi kurulu ile işyerinde keşif gerçekleştirilmiş; davalının ülkenin önde gelen 500 işletmesinden birisi olduğu, internet ilanlarına göre fesihten sonra bir kısım işçilerin Sivas’taki işyerine, bir kısım işçilerin de bu il dışındaki işletmelerde başlatıldığı, davacıya Sivas ilinde olmasa da bir başka ilde çalışma teklif edilmediği gerekçesiyle işe iadeye karar verilmiştir. Hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

.

Yargılama sırasında alınan bilirkişi raporunda, şirket yönetim kurulunca alınan kararın işletme ve işyeri gerekleri nedeniyle önlem olarak işçi sayısının azaltılması için norm kadro uygulamasına geçilerek işçi çıkarılması kararının ekonomik nedenlere dayandığı, alınan kararın uygulanması ile istihdam fazlası oluştuğu ve aralarında davacının kadrosunun da bulunduğu bir kısım kadroların iptal edildiği, yönetim kurulunca alınan işletmesel kararın tutarlı bir şekilde uygulandığı ve kararın uygulanmasında işverenin keyfi davranışlarının belirlenemediği, iptal edilen kadrolara ve sözleşmeleri feshedilen işçilerin yerine yeni işçi alınmadığı, işe yeni alınan bir kısım işçinin ise emeklilik, tayin istifa gibi sebeplerle başka bölümlerde oluşan istihdam ihtiyacı sebebiyle alındığı belirlenmiştir. Dairemize yansıyan emsal mahiyette başka dava dosyaları içeriğinde de işyerinde yeniden yapılanmaya gidildiği, bir kısım kadroların iptal edildiği ve istihdam fazlalığı meydana geldiği sabit olmuştur. İşverenin sözü edilen yeniden yapılanma kararı uygulanmış olup, işyeri içi sebeplerden kaynaklanan geçerli bir fesih sebebidir. İşe iade talebinin reddi gerekirken yazılı şekilde kabul edilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Belirtilen sebeplerle, 4857 sayılı İş Kanunu'nun 20. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, hükmün bozulmak suretiyle ortadan kaldırılması ve aşağıdaki gibi karar verilmesi gerekmiştir.

HÜKÜM : Yukarıda belirtilen sebeplerle;

1-Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-Davanın REDDİNE,

3-Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

4-Davacının yapmış olduğu yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına, davalının yaptığı 75,00 TL yargılama giderinin davacıdan tahsili ile davalıya ödenmesine,

5-Karar tarihinde yürürlükte bulunan tarifeye göre 1.200,00 TL vekâlet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

6-Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde davalıya iadesine, kesin olarak 18.10.2012 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/15318, Karar No: 2018/5619, Tarih: 24.09.2018

**4. Hukuk Dairesi         2016/15318 E.  ,  2018/5619 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... Bakanlığı aleyhine 13/07/2015 gününde adli yardım talepli olarak verilen dilekçe ile staj eğitimi nedeniyle alacak istenmesi üzerine mahkemece adli yardım talebi kabul edilerek yapılan yargılama sonunda; davanın reddine dair verilen 21/03/2016 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 5236 sayılı Kanun ile eklenen ek 4. madde gereğince HUMK’nun 427. maddesi uyarınca temyize konu bölümünün 2.190,00 TL’yi geçmemesi durumunda karar kesindir. Somut olayda temyize konu olan tutar, bu düzeye ulaşmadığından davacı vekilinin temyiz inceleme isteğinin reddine 24/09/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/40731, Karar No: 2016/19292, Tarih: 15.12.2016

**18. Ceza Dairesi         2015/40731 E.  ,  2016/19292 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hakaret, tehdit

HÜKÜMLER : Beraat

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya görüşüldü:

2797 sayılı Yargıtay Kanunu'nun 6545 sayılı Kanun'la değişik 14. ve eklenen geçici 13. maddeleri uyarınca; sanık hakkında düzenlenen iddianame, Mahkeme kararındaki nitelendirme ve temyizin kapsamı ile Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 26.02.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanan 12.02.2016 tarihli ve 2016/1 sayılı kararının "Ceza Dairelerinin görevlerinin belirlenmesinde mahkumiyet kararlarında mahkeme hükmündeki, mahkumiyet dışındaki kararların temyiz incelenmesinde ise dava açan belgedeki nitelenen suç esas alınır" ve "Birden fazla suçun yer aldığı hükümlerin temyiz incelemesinin suçlardan en ağın olanına bakmakla görevli dairece yapılır" şeklindeki, Ceza Daireleri İşbölümü ortak hükümlerinin 7. ve 9. fıkraları uyarınca, temyiz inceleme görevi temyize konu edilen dava açan belgede en ağır yaptırım öngören suçu incelemekle görevli Yargıtay Yüksek 4. Ceza Dairesine ait olduğu anlaşılmakla, Dairemizin görevsizliğine, dosyanın görevli Daireye gönderilmesine, 15/12/2016 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/1852, Karar No: 2007/3312, Tarih: 27.03.2007

**1. Hukuk Dairesi         2007/1852 E.  ,  2007/3312 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : TEKİRDAĞ 2. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 05/12/2006

Taraflar arasında görülen davada;

Davacılar, ortak miras bırakan babaları A..B...parça taşınmazını kendilerinden mal kaçırmak amacıyla muvazaalı biçimde davalı oğluna devrettiğini, bu işlemleri yaparken de davalının kayınpederini aracı kıldığını ileri sürerek payları oranında iptal-tescil, olmadığı takdirde tenkis iştemişler, aşamada ..parça taşınmaz hakkındaki davalarını atiye terketmişlerdir.

Davalı, miras bırakanın ihtiyacı nedeniyle taşınmazların satıldığını,bedelini ödeyerek satın aldığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, 4 parça taşınmaz bakımından davanın atiye terkedilmesine;8 parça taşınmazın temlikinin muvazaalı bulunduğu gerekçesiyle davacıların payları oranında tapularının iptaliyle adlarına tesciline karar verilmiştir.

Karar, davalı tarafından süresinde duruşma istekli temyiz edilmiş olmakla, duruşma günü olarak saptanan 27.3.2007 Salı günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden vekili Avukat İlhan Demirsoy geldi,davetiye tebliğine rağmen temyiz edilen vs. vekili avukatlar gelmediler,yokluklarında duruşmaya başlandı, süresinde verildiği ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen vekilin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi, iş karara bırakıldı. Bilahare Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü :

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali-tescil, olmadığı takdirde tenkis isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillere göre, miras bırakan A..B..’un çekişme konusu . .. sayılı parsellerdeki paylarını ve ... sayılı parsellerinin tamamını, mirastan mal kaçırma amaçlı ve bedelsiz temliklerle kadastro öncesi tapuda davalı oğluna aktardığı anlaşıldığından, muvazaa olgusu benimsenmek suretiyle davanın kabul edilmesinde kural olarak bir isabetsizlik yoktur. Davalının değinilen hususa yönelik temyiz itirazı yerinde değildir, reddine. .Ne var ki, anılan taşınmazlardan . ve . parsellerde miras bırakanın, 9.12.1983 tarihli akitle kendisine ait olan 1/4‘er paylarını davalıya devrettiği, diğer 3/4 ‘er payların ise davalıya aynı akitte dava dışı amcaları tarafından devredildiği kayden sabit bulunduğu halde, mahkemenin, davalıya amcalarınca devredilen ve dava konusu edilmeyen payları da hüküm kapsamına alması isabetsizdir. Davalının bu yöne değinen temyiz itirazı yerindedir. Kabulüyle, hükmün açıklanan nedenden ötürü HUMK.’nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA,13.12.2006 tarihinde yürürlüğe giren Avukat Ücret Tarifesinin 14. maddesi gereğince gelen temyiz eden vekili için 500,00 YTL. duruşma Avukat parasının temyiz edilenden alınmasına,alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine,27.3.2007 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/2176, Karar No: 2019/7976, Tarih: 27.06.2019

**13. Hukuk Dairesi         2019/2176 E.  ,  2019/7976 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın retdine ilişkin hükmün temyizi üzerine, miktar yönünden temyiz dilekçesinin reddine yönelik olarak verilen ek kararın yasal süresi içinde davalı avukatınca duruşmalı temyiz edilmiş ise de, dava miktar itibariyle duruşmaya tabi olmadığından bu isteğin reddiyle incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldül

K A R A R

Dairemizin 16.11.2018 tarih, 2018/5601 esas, 2018/10779 karar sayılı ilamına karşı davalı vekili karar düzeltme isteğinde bulunmuş olup, mahkemece 16.01.2018 tarihli ek karar ile, Yargıtay ilamının karar düzeltme isteğinde bulunan davalıya 12.12.2018 tarihinde tebliğ edildiği ve karar düzeltme dilekçesinin 15 günlük yasal süre geçtikten sonra verildiği gerekçesiyle davalının karar düzeltme dilekçesinin reddine karar verilmiş; ek karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemenin, davalının karar düzeltme dilekçesinin süre yönünden reddine ilişkin vermiş olduğu 16.01.2018 tarihli ek kararı yasaya uygun olduğundan bu karara yönelik temyiz itirazlarının reddiyle kararın onanması gerekir.

SONUÇ: Yukarıda yazılı nedenle ek kararın ONANMASINA, HUMK’nun 440/III-1 maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 27/06/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2711, Karar No: 2017/3774, Tarih: 30.10.2017

**6. Ceza Dairesi         2015/2711 E.  ,  2017/3774 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma, nitelikli yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sanık ... Yılmaz'ın, okula giden mağdurlar ..., ... ve ...'yi durdurup 50 kuruş istediği, mağdur ...'in parasının olmadığını belirtmesi üzerine mağdurlar ... ve ...'ye yönelip, "Siz de varsa siz verin" dediği, mağdurların olumsuz yanıt vermesi üzerine, "üzerinizi arar para bulurum, bulursam paranızı alırım, sizi de döverim" diyerek tehditte bulunduğu, mağdur ...'ın ise, "sen hepimizi dövemezsin" şeklinde cevap vermesi üzerine yanında taşıdığı bıçakla mağdur ...'i yaralayan sanığın, olayın başından sonuna kadar gerçekten az olan miktarda kabul edilen 50 Kuruş parayı almaya özgülenen kastı dikkate alındığında, 5237 sayılı TCK'nın 150/2. maddesi ile uygulama yapılması gerektiğinin düşünülmemesi,

T.C. Anayasasının 90. maddesinin son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin 6/3-c maddesi ışığında, 5271 sayılı CMK'nın 150, 234 ve 239.

maddeleri ile 5320 sayılı Yasanın 13. maddesine dayanılarak hazırlanan, Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafi ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 8. maddesi gereğince, sanık için baro tarafından görevlendirilen zorunlu savunman ücretinin sanıktan alınmasına hükmedilemeyeceği, bu ücretin Adalet Bakanlığı bütçesinde bu amaçla ayrılan ödenekten karşılanacağı gözetilmeden, yazılı şekilde zorunlu savunman ücretinin sanıktan alınmasına hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... Yılmaz savunmanının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle isteme uygun olarak BOZULMASINA, 30.10.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5764, Karar No: 2019/7839, Tarih: 19.11.2019

**14. Hukuk Dairesi         2018/5764 E.  ,  2019/7839 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Adana Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 16.05.2017 tarihinde verilen dilekçeyle tapu iptali ve tescil talep edilmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın usulden reddine dair verilen 01.03.2018 tarihli hükmün Adana Bölge Adliye Mahkemesince istinaf yoluyla incelenmesi davacı vekili tarafından talep edilmiştir. Bölge adliye mahkemesince istinaf talebinin esastan reddine dair verilen kararın Yargıtayca, duruşmalı olarak incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, tayin olunan 16.11.2019 günü için yapılan tebligat üzerine temyiz edenler davacı asıl ve davacı vekili Av. ... geldiler. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelenlerin sözlü açıklamaları dinlendi. Açık duruşmanın bittiği bildirildi. İş karara bırakıldı. Bilahare dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

KARAR

Yapılan yargılamaya, toplanan delillere, dosya içeriğine, temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararında yazılı gerekçelere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine dosyanın İLK DERECE MAHKEMESİNE, kararın bir örneğinin ilgili Bölge Adliye Mahkemesi Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 19.11.2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/18141, Karar No: 2014/21179, Tarih: 28.10.2014

**10. Hukuk Dairesi         2014/18141 E.  ,  2014/21179 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 4. İş Mahkemesi

TARİHİ : 29/05/2014

NUMARASI : 2013/887-2014/218

Davaya konu uyuşmazlık, 6552 sayılı Kanun kapsamında yapılandırmaya tabi Kurum alacağına ilişkindir.

11.09.2014 tarihli ve 29116 mükerrer sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak, öngörülen istisnaları haricinde aynı tarih itibariyle yürürlüğe giren İş Kanunu ile Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılması ile Bazı Alacakların Yeniden Yapılandırılmasına Dair 6552 sayılı Kanunun 81. maddesi ile 5510 sayılı Kanuna eklenen Geçici 60. maddesinin 1, 2, 3, 9 ve 19. fıkralarında; “(1)2014 yılı Nisan ve önceki aylara ilişkin olup bu maddenin yayımlandığı tarihten önce tahakkuk ettiği hâlde ödenmemiş olan;

a) Bu Kanunun 4 üncü maddesinin birinci fıkrasının (a), (b) ve (c) bentleri kapsamındaki sigortalılık statülerinden kaynaklanan, sigorta primi, emeklilik keseneği ve kurum karşılığı, işsizlik sigortası primi, sosyal güvenlik destek primi,

b) Bu maddeye göre yapılan başvuru tarihi itibarıyla ilgili mevzuatına göre ödenmesi imkânı ortadan kalkmamış isteğe bağlı sigorta primi ve topluluk sigortası primi,

c) Sosyal Güvenlik Kurumu tarafından ilgili kanunları gereğince takip edilen damga vergisi, özel işlem vergisi ve eğitime katkı payı,

ç) 30/4/2014 tarihine kadar (bu tarih dâhil) bitirilmiş özel nitelikteki inşaatlar ile ihale konusu işlere ilişkin olup bu maddenin yayımlandığı tarihten önce Kurumca resen tahakkuk ettirilerek işverene tebliğ edildiği hâlde bu maddenin yayımlandığı tarih itibarıyla ödenmemiş olan; özel nitelikteki inşaatlar ile ihale konusu işlere ilişkin yapılan ön değerlendirme, araştırma veya tespitler sonucunda bulunan eksik işçilik tutarı üzerinden hesaplanan sigorta primi,

d) Bu Kanunun 60 ıncı maddesinin birinci fıkrasının (g) bendi kapsamında genel sağlık sigortalısı olanların genel sağlık sigortası primi,

e) Sosyal güvenlik kanunlarına göre emeklilik veya yaşlılık aylığı almakta iken 5335 sayılı Kanunun 30 uncu maddesinin ikinci fıkrası kapsamına giren kurum ve kuruluşlara ait işyerlerinde çalışmaları nedeniyle aylıkları kesilmesi gerekenlere, bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihi takip eden ödeme dönemine kadar yersiz olarak ödendiği tespit edilen aylıklara ilişkin borç, asılları ile bu alacaklara ödeme sürelerinin bittiği tarihlerden bu maddenin yayımlandığı tarihe kadar geçen süre için Yİ-ÜFE aylık değişim oranları esas alınarak hesaplanacak tutarın, bu maddede belirtilen süre ve şekilde ödenmesi hâlinde, bu alacaklara uygulanan gecikme cezası ve gecikme zammı gibi ferî alacakların tamamının tahsilinden vazgeçilir.