muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/13528, Karar No: 2014/4731, Tarih: 12.03.2014

**11. Hukuk Dairesi         2013/13528 E.  ,  2014/4731 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL 48. ASLİYE TİCARET MAHKEMESİ

TARİHİ : 05/06/2013

NUMARASI : 2011/262-2013/122

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 48. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 05.06.2013 tarih ve 2011/262-2013/122 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, A..A..'ın keşide ettiği, davacıya ciro yoluyla intikal eden, TEB A.Ş'nin Ordu Şubesi'ne ait 13.800,00 TL bedelli çekin bankaya ibraz edildiğinde karşılığının bulunmadığının ortaya çıktığını, yapılan takibe keşideci olarak görünen A.. A.. tarafından itiraz edildiğini, itirazında “hamallık yaparak geçindiğini kimlik bilgileri kullanılarak çeklerin piyasaya sürüldüğünü ve imzanın kendisine ait olmadığını” bildirdiğini, açılan davada Ali Ayyıldız'ın çek keşidecisi olmadığının imzanın ve bu çekin sahte belgelere dayalı olarak hazırlandığının ortaya çıktığını ve takibin iptal edildiğini, davalı bankanın gerekli araştırmayı yapmadan, sahte belgelere rağmen çek hesabı açtığını, davalının kusurlu eylemi nedeni ile davacının uğradığı çek bedeli kadar zararından sorumlu olduğunu ileri sürerek, 13.800,00 TL ile yapılan masraflar sebebiyle uğranılan 450,00 TL zararın temerrüt faiziyle birlikte tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, meydana gelen zararda davalının kusurunun bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre; bankaların çek hesabı açmak amacıyla kendilerine başvuranların yasaklılık ve engel durumunun bulunup bulunmadığını bankalara yapılan duyurular çerçevesinde kendi nezdinde oluşturduğu kayıtlardan araştırması, ilgili kişinin ekonomik ve sosyal durumunun belirlenmesinde gerekli basiret ve özeni göstermesi gerektiği, bankaya sunulan belgelerin geçerliliğinin banka tarafından araştırılmadığı, araştırma yapıldığı takdirde kişinin okuma yazması olmayan hamallık yapan bir şahıs olduğunun tespit edilebileceği, kendi ihmal ve kusuru ile karşılıksız çek keşidesini kolaylaştıran ve buna imkan veren bankanın hamile karşı sorumlu olduğu, davacının söz konusu çeki ciro yoluyla almasında herhangi bir kusurunun bulunmadığı gerekçesiyle; davanın kabulüne, toplam 14.250,00 TL'nin temerrüt faiziyle birlikte tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

1-Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre davalı vekilinin aşağıdaki bent dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

1-Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre davalı vekilinin aşağıdaki bent dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2- Dava, bankacılık işleminden kaynaklanan tazminat istemine ilişkin olup, davacının hamili olduğu çekin davalı muhatap bankanın çek hesabı açarken gerekli araştırmayı yapmaması ve bu hesaptan keşide edilen çekin karşılıksız çıkması ve tahsil edilememesi nedeniyle, çek hamilinin zarara uğradığı ileri sürülerek, çek bedelinin tahsili istenmiş, yukarıda yazılı özetten de anlaşılacağı üzere mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir. Hamiline yazılı dava konusu çekin ödeme için ibrazında karşılığının olmadığı belirtilmiş, keşideci ve ciranta aleyhine başlatılan takipte ciranta adına tebliğe çıkartılan ödeme emri iade edilmiş, keşidecinin ise kimlik bilgileri kullanılarak çekin piyasaya sürüldüğü, çekteki imzanın kendisine ait olmadığı yönündeki itirazı üzerine A..A..'ın kimlik bilgileri kullanılmak suretiyle sahte belgelere dayalı açılan çek hesabına istinaden düzenlenen çekteki imzanın keşideciye ait olmadığının anlaşılmasıyla da takibin iptaline karar verilmiştir. Çek hesabı açan muhatap bankanın, hesap sahibinin kimlik bilgileri, yerleşim yeri, ticari itibarı ve ekonomik durumu konusunda yeterli araştırmayı yapmaması sebebiyle bu ihmali nitelikteki davranışından dolayı kusurlu bulunduğu kabul edilse de davacının da ilk defa ticari ilişkide bulunduğu bir firma hakkında gerekli araştırmayı yapmayarak, bir başka deyişle çeki aldığı kişi ve veya kişilerin, yani çek keşidecisinin ve cirantanın gerçek varlığını, adresini, işini, araştırmaması nedeniyle basiretli davranmadığı görülmektedir. Bu suretle zararın gerçekleşmesinde davacının davalı ile birlikte kusurlu bulunduğu nazara alınmaksızın ve davacının müterafik kusuruna ilişkin bir değerlendirme yapılmaksızın yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, (2) nolu bentte yazılı nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulüyle hükmün davalı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 12.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/908, Karar No: 2020/3689, Tarih: 30.06.2020

**11. Ceza Dairesi         2019/908 E.  ,  2020/3689 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mühür bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

5271 sayılı CMK'nin 231/8-son cümlesi hükmü uyarınca, 04.03.2008 olan suç tarihinden, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 22.09.2009 tarihine kadar bazı kesintilerle, her seferinde yeniden başlayan dava zamanaşımı süresinin işlediği, bu tarihten sonra denetim süresi içinde işlenen kasıtlı suçtan dolayı verilen ve kesinleşen mahkumiyet hükmü nedeniyle ihbar üzerine dosyanın yeniden ele alındığı, böylelikle hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 22.09.2009 tarihinden itibaren deneme süresi içinde işlenen ikinci suç tarihi olan 13.10.2011 tarihine kadar dava zamanaşımının durduğu gözetilerek yapılan incelemede;

1- Ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 18.11.2014 tarihli 2013/830 Esas ve 2014/502 Karar sayılı ilamında belirtildiği üzere; CMK'nin 231/11. maddesine göre hükmün açıklanmasına dair kararda, Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 141/3, CMK'nin 34 ve 230. maddeleri uyarınca gerekçe bölümünde iddia ve savunmada ileri sürülen görüşlerin belirtilmesi, mevcut delillerin tartışılması ve değerlendirilmesi, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterilmesi, bu delillere göre ulaşılan sonuçların, iddia, savunma ve dosyadaki diğer belgelere ilişkin değerlendirmeler ile sanığın eyleminin ve yüklenen suçun unsurlarının nelerden ibaret olduğunun, hangi gerekçeyle hangi delillere üstünlük tanındığının açık olarak gerekçeye yansıtılması, delillerle sonuç arasında bağ kurulması gerektiğinden; somut olayda sanığın sabit kabul edilen fiilinin ne olduğu belirtilip buna dayanak olan deliller gösterilip tartışılmadan gerekçesiz hüküm kurulması,

2- Kabule göre de; 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesi’nin 08.10.2015 tarihli, 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 30.06.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7901, Karar No: 2014/9334, Tarih: 06.05.2014

**1. Hukuk Dairesi         2014/7901 E.  ,  2014/9334 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : NARMAN(KAPATILAN) ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 16/03/2012

NUMARASI : 2011/84-2012/16

Taraflar arasında birleştirilerek görülen tapu iptali ve tescil davası sonunda, yerel mahkemece asıl davanın reddine, birleşen davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalı tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

Dava ve birleştirilerek görülen dava, tapu iptali-tescil isteklerine ilişkindir.

Mahkemece, asıl davanın reddine, birleştirilen davanın kabulüne karar verilmiştir.

Bilindiği üzere, tarafların tüm delilleri toplanıp tetkik edildikten ve 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun(HUMK'nın) 376. (6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun-HMK'nın 186.) maddesine göre son sözleri dinlenip duruşmanın bittiği bildirildikten sonra hakimin HUMK'nın 388. (HMK'nın 297.) maddesi uyarınca kararı gerekçesi ile birlikte (tam olarak) yazması ve hüküm sonucunu HUMK'nın 389. (HMK'nın 297.) maddesinde öngörülen biçimde tefhim etmesi asıldır.

Ne var ki, uygulamada HUMK'nın 381. maddesinin son fıkrasının (HMK'nın 294/4. maddesi) getirdiği ayrıcalığa dayanılarak bazı zorunlu nedenlerle sadece hükmün sonucu tutanağa geçirilip tefhim edilmekte, gerekçeli karar daha sonra yazılmaktadır.

İşte bu gibi hallerde HUMK'nın 389. (HMK'nın 297.) maddesine uygun olarak tarafların hak ve yükümlülüklerini açıkça gösteren, tefhim ile aleniyet ve hukuki varlık kazanan kısa karara daha sonra yazılan gerekçeli kararın uygun olması zorunludur.

Öte yandan, kısa kararla gerekçeli kararın çelişkili bulunması yargılamanın aleniyeti, kararların alenen tefhim edilmesine ilişkin Anayasa'nın 141. maddesi ve usül kanunlarının yukarıda değinilen buyurucu nitelikteki maddelerine de aykırı bir durum yaratır. Ayrıca, anılan husus kamu düzeni ile ilgili olup, gözetilmesi yasa ile hakime yükletilmiş bir ödevdir. Aksine düşünce ve uygulama yargı, yargıç ve kararlarının her türlü düşünceden uzak, saygın ve güvenilir olması ilkesi ile de bağdaşmaz.

Somut olayda, değinilen ilke ve yasa hükümleri göz ardı edilerek, kısa kararda asıl dava yönünden bir hüküm kurulmayıp, gerekçeli kararda ise asıl davanın reddine karar verilmek suretiyle kısa karara çelişkili biçimde gerekçeli karar yazılması doğru değildir.

Hal böyle olunca, 10.04.1992 günlü ve 1992/7 esas-1992/4 sayılı Yargıtay İçtihatları Birleştirme Kararı çerçevesinde bir karar verilmek üzere hüküm bozulmalıdır.

Davalının temyiz itirazı açıklanan nedenden ötürü yerindedir. Kabulü ile, hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer hususların incelenmesine şimdilik yer olmadığına, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 06.05.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/2890, Karar No: 2024/7340, Tarih: 10.12.2024

**8. Hukuk Dairesi         2023/2890 E.  ,  2024/7340 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 37. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/2819 E., 2023/778 K.

KARAR : İstinaf başvurusunun esastan reddine

İLK DERECE MAHKEMESİ : Tekirdağ Kadastro Mahkemesi

SAYISI : 2021/10 E., 2021/44 K.

Taraflar arasındaki uygulama kadastrosu tespitine itiraz davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince, davanın kısmen kabul kısmen reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının dahili davalılar vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvuruların esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı, dahili davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü: K A R A R

Tekirdağ ili Çorlu ilçesi Önerler Mahallesi çalışma alanında 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun (3402 sayılı Kanun) 22/2-a maddesi uyarınca yapılan uygulama kadastrosu sonucunda, tapuda davacı adına kayıtlı bulunan eski 506 parsel sayılı 16.250 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz, 435 ada 77 parsel numarasıyla 15.602,95 metrekare yüzölçümlü olarak tespit edilmiştir.

Davacı vekili; uygulama kadastrosu sırasında davacıya ait taşınmazın sınırlarının hatalı belirlenmesi nedeniyle yüzölçümünün eksildiği iddiasına dayanarak dava açmıştır.

İlk Derece Mahkemesince yapılan yargılama sonunda; "mahkememizce yapılan değerlendirmede dava konusu taşınmazların sınırlarının her hangi bir ölçü, sınırlandırma ve tersimat hatası bulunmayan kesinleşmiş tesis kadastro paftası esas alınarak belirlenmesi gerektiği yönünde olduğu, uygulama kadastrosunun amacının mülkiyet ihtilaflarını çözmek olmadığı bu sebeple de mahkememizce bilirkişi raporunda belirtilen kesinleşmiş tesis kadastro paftasına göre yapılan hesaplamanın dikkate alındığı, dava konusu 506 parsel ile dava konusu 490 parsel arasındaki sınırda her hangi bir hata bulunmadığı bu sebeple 490 parsel maliklerine karşı açılan davanın reddi gerektiği, davacıya ait dava konusu 506 parsel sayılı taşınmazın eski 507 parsel sınırında da her hangi bir hata bulunmadığı, bu kısma ilişkin açılan dava ve talep olmadığı, dava konusu 506 parsel sayılı taşınmazdaki eksikliğin dava konusu 505 parsel ile yol tarafından kaynaklandığı, bilirkişi raporunda A harfi ile gösterilen 171,89 m2 lik kısmın 505 parselden, B harfi ile gösterilen 60,93 m2 kısım ile C harfi ile gösterilen 342,78 m2 lik kısım yoldan çıkarılarak dava konusu 506 parsele eklenmesi gerektiğinin belirlendiği" kanaatiyle davacı tarafından davalı 490 parsel maliklerine karşı açılan uygulama kadastro tespitinin iptaline yönelik dava yönünden davanın reddine, diğer davalılar aleyhine açılan uygulama kadastro tespitinin iptaline yönelik davanın kabulüne, dava konusu (Eski 490) Yeni 435 ada 78 parsel sayılı taşınmazın 3402 sayılı Kanun'un 22/A maddesi uyarınca yapılan uygulama kadastro tutanağında belirtilen nitelik ve yüzölçümü ile tespit gibi tesciline, (Eski 505) Yeni 435 ada 76 parsel numaralı uygulama parselinden bilirkişi kurulu tarafından hazırlanan müşterek rapor ve krokisinde A harfi ile gösterilen 171,89 m2 lik kısmın çıkarılması suretiyle yeni alanının 5.333.91 olarak tapuya tesciline, (Eski 506) Yeni 435 ada 77 parsel numaralı uygulama parseline bilirkişi kurulu tarafından hazırlanan müşterek rapor ve krokisinde A harfi ile gösterilen 171,89 m2, B harfi ile gösterilen 60,93 m2 ve (C) harfi ile gösterilen 342,78 m2 lik kısmın eklenmesi suretiyle yeni alanının 16.178,55 m2 olarak tapuya tesciline karar verilmiş; hükme karşı, dahili davalılar vekilleri tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile, "Mahkemece yapılan yargılama sonucunda, eski 490 parsele yönelik davanın reddine, eski 505 parsele yönelik ve yola yönelik davanın kabulüne, bilirkişi raporunda (A) harfi ile gösterilen kısmın eski 505 parselden ifraz edilerek davacı adına kayıtlı 506 parsele eklenmesine, yine bilirkişi raporunda (B ve C) harfleri ile gösterilen kısımların ise paftasında yol olarak bırakılma işlemlerinin iptali ile 506 parsele eklenmesine karar verildiği, verilen kararın sadece ..., ... ve ... tarafından bilirkişi raporunda (B ve (C) harfi ile gösterilen kısma yönelik istinaf edildiği anlaşılmıştır

..., ... ve ... tarafından bilirkişi raporunda (B ve (C) harfi ile gösterilen kısma yönelik istinaf edildiği anlaşılmıştır. Toplanan deliller ve dosyaya sunulan bilirkişi kurulu raporuna göre, dava konusu taşınmazın 22/a kadastro çalışmaları sonucunda oluşan sınırların, ilk tesis kadastrosu sırasındaki zemin sınırıyla uyumlu olduğu, bilirkişi raporuna ekli 1970 yılına ait hava fotoğrafı ve güncel ortofoto haritasından da taşınmazın ilk tesis kadastrosundaki sınırlarıyla bire bir aynı olduğu, bir farklılık bulunmadığı, mahkemece 505 nolu parsele yönelik davanın reddine karar verilmesi gerekirken, kabulüne karar verilmesinin hatalı olduğu, ancak bu parsele yönelik verilen kararın istinaf edilmediği ve kesinleştiği, yine bilirkişi raporuna göre dava konusu eski 506 yeni 435 ada 77 parselin güneyinde yer alan yol sınırının 1970 yılında yapılan kadastro paftasıyla uyumlu olduğu ve zemindeki durumunda değişmediği, 22/A çalışmalarında eski kadastro paftası sınırlarının değişikliğe uğradığı ve raporda (B ve C) harfi ile gösterilen kısımların davacının kullanımında olmasına rağmen yol olarak bırakıldığı anlaşılmakla ilk derece mahkemesi kararında bir isabetsizlik bulunmamaktadır" gerekçesiyle istinaf başvurularının 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 353/(1)-b.1 maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiş ve iş bu karar, dahili davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile İlk Derece Mahkemesi ve Bölge Adliye Mahkemesi kararlarındaki gerekçelere, 6100 sayılı Kanun’un 369/1inci maddesi de gözetilerek yapılan incelemede aynı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden biri de bulunmadığına göre, temyizen incelenen karar usul ve kanuna uygun olup dahili davalılar vekillerinin temyiz dilekçelerinde ileri sürdükleri nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

SONUÇ : Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesi uyarınca ONANMASINA,

179,90 TL peşin harcın onama harcına mahsubu ile kalan 247,70 TL'nin temyiz eden dahili davalılardan ayrı ayrı alınmasına,

Harçtan muaf olduğundan Hazineden harç alınmasına yer olmadığına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

10.12.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/8159, Karar No: 2013/18723, Tarih: 08.07.2013

**12. Ceza Dairesi         2013/8159 E.  ,  2013/18723 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : 2863 sayılı Kanuna aykırılık

Hüküm : 2863 sayılı Kanunun 74/1, 62/2, 51/1-3-5-7-8, 53/1-a,b,c,d,e

maddeleri gereğince mahkumiyet, erteleme.

2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın nüfusa kayıtlı bulunduğu “Batman, Merkez, Karşıyaka Mahallesi” gerekçeli karar başlığına yazılmaması mahallinde tamamlanması mümkün bir eksiklik olarak kabul edilmiştir.

Olay günü saat 19.25 sıralarında jandarma görevlilerince önleyici hizmet devriyesi sırasında sanık ... ve temyiz dışı sanıklar ..., ..., ..., ..., ... ve ...'ın Batman Merkez Karayün köyü Şakuli deresi mevkiinde yörede Şakuli tepeleri olarak bilinen tepenin yamacındaki sit alanı olmayan ve fakat 2863 sayılı Kanunun 6. maddesi gereği korunması ve tescillenmesi gereken mağarada, emanette kayıtlı 1 adet balyoz, 1 adet çift taraflı çapa, 1 adet kazma, 1 adet keser, 1 adet levye, 1 adet kürek, 1 adet demir murç, 1 adet çekiç ve 1 adet küçük çakı bıçağı ile izinsiz olarak yaklaşık 2 metre genişliğinde 2 metre uzunluğunda tünel kazdıkları sırada suç üstü yakalandıkları, kazı yapılan mağaranın 2863 sayılı Kanunun 6. maddesi kapsamında taşınmaz kültür varlıkları arasında yer aldığı, mağaranın girişinin kaçak kazı ile tahrif edildiği, sanık savunmasında, ele geçirilen malzemelerin kendilerine ait olduğunu, duvar yapımı için taş toplamak amacıyla temyiz dışı sanıklarla birlikte mağarada bulunduklarını, kaçak kazı yapmadıklarını savunmuş ise de, olay yeri tespit tutanağı, müze müdürlüğü inceleme raporu, keşif sonrası düzenlenen arkeolog bilirkişi raporu ve kolluk görevlisi tanıkların anlatımlarına göre eylemin sabit olduğu, sanığın temyiz dışı sanıklarla birlikte izinsiz kazı yaptıkları mağaranın, 2863 sayılı Kanunun 6.maddesi kapsamında korunması ve tescillenmesi gerekli taşınmaz kültür varlığı olduğunun dosya içerisinde mevcut bilirkişi raporu ile tespit edildiği, anılan mağaranın resmen tescil edilmemiş olmasının, sözü edilen niteliğini etkilemeyeceği, bu bakımdan sanığın eyleminin suç tarihi itibariyle yürürlükte olan 2863 sayılı Kanunun 74/1. maddesi ve suç tarihinden sonra yürürlüğe giren 5728 sayılı Kanun ile değişik 74/1-1. cümlesine temas eden suçu oluşturduğu, mahkemece lehe kanun karşılaştırması anılan düzenlemeler arasında yapılarak, adli para cezası öngörmemesi nedeniyle daha lehe olan ikinci düzenleme uyarınca sanığın mahkumiyetine karar verilmesinde isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla,

Bozmaya uyularak yapılan yargılamaya toplanıp karar yerinde gösterilen delillere mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine incelenen dosya kapsamına göre sanık müdafinin eksik incelemeye, sanığın beraatine karar verilmesi gerektiğine ilişkin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 08.07.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/7482, Karar No: 2023/5200, Tarih: 21.06.2023

**8. Ceza Dairesi         2020/7482 E.  ,  2023/5200 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, kasten yaralama

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan usul hükümlerine göre temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu ve reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İvrindi Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 14.10.2014 tarihli iddianamesi ile sanıklar hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve kasten yaralama suçlarından cezalandırılmaları istemiyle kamu davası açılmıştır.

2. İvrindi Asliye Ceza Mahkemesinin 24.12.2015 tarihli kararı ile sanıklar hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan ayrı ayrı ve üçer kez 3 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmalarına ve kasten yaralama suçundan ayrı ayrı 7 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmalarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Sanık ... ...' in temyiz isteği; müştekinin kendi rızasıyla geldiğine, atılı suçları işlemediğine, cezanın ertelenebileceğine, diğer yaptırımlara çevrilebileceğine, katılanın çelişkili ifadeleri dışında mahkumiyete yeterli delil bulunmadığına, re'sen belirlenecek nedenlerle usul ve yasaya aykırı kararın bozulması gerektiğine ilişkindir.

2. Sanıklar ... ve ... müdafiinin temyiz isteği; sanıkların atılı suçu işlemediğine, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunun unsurlarının oluşmadığına, verilen kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna, verilen cezaların ertelenebileceğine, diğer yaptırımlara çevrilebileceğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Dava konusu olay; sanık ...' in eşi olan tanık ...' in, evi terkederek, şikayetçi ile kaçtığı, bu durumu öğrenen sanık ...' in, kardeşi olan sanık ... ve kayınbiraderi olan sanık ... ... ile birlikte, eşinin kaçırılması olayının verdiği üzüntü ve tahrik altında hareket ederek şikayetçinin çalıştığı yere gittikleri, şikayetçiyi sopayla darp ettikleri ve zorla araca bindirerek kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu işledikleri iddiasına ilişkindir.

IV. GEREKÇE