muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/3292, Karar No: 2024/7761, Tarih: 10.06.2024

**3. Ceza Dairesi         2022/3292 E.  ,  2024/7761 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN;

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2018/1856 E., 2019/802 K.

SUÇ : Silahlı terör örgütüne yardım etme

HÜKÜM : İstinaf başvurularının esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Kocaeli 5. Ağır Ceza Mahkemesinin, 07.06.2018 tarihli ve 2017/221 Esas, 2018/199 sayılı Kararı ile sanık hakkında silahlı terör örgütüne yardım etme suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 314 üncü maddesinin üçüncü fıkrası ve 220 nci maddesinin yedinci fıkrası delaletiyle 314 üncü maddesinin ikinci fıkrası, 220 nci maddesinin yedinci fıkrasının ikinci cümlesi, 3713 sayılı Terörle Mücadele Kanunu’nun 5 inci maddesinin birinci fıkrası, 5237 sayılı Kanun’un 62 nci maddesi, 53 üncü maddesinin birinci, ikinci, üçüncü fıkraları uyarınca mahkûmiyet kararı verilmiştir.

2. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin, 03.12.2019 tarihli ve 2018/1856 Esas, 2019/802 sayılı Kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafilerinin istinaf başvurularının 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

3. Dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan 13.12.2021 tarihli ve bozma görüşünü içerir Tebliğname ile Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle;

1. Bank Asya hesap hareketlerinin rutin bankacılık işlemi olduğuna, talimatla hareket etmediğine,

2. Suç ve cezada kanunilik ilkesinin dikkate alınması gerektiğine,

3. Temyiz dilekçesinde belirtilen diğer sebepler ve sair hususlara,

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince sanığın eyleminin, silahlı terör örgütüne yardım etme suçunu oluşturduğunun kabulü ile sanık hakkında mahkûmiyet kararı verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince sanığın eyleminin, silahlı terör örgütüne yardım etme suçunu oluşturduğunun kabulü ile sanık hakkında mahkûmiyet kararı verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

1. Örgütle herhangi bir bağlantısı tespit edilemeyen sanığın aşamalardaki savunmalarının aksine örgüt liderinin talimatı ile ve bu kast altında örgütle iltisaklı bankaya destek amaçlı para yatırdığına ilişkin kesin ve inandırıcı delil bulunmaması karşısında beraati yerine yerinde olmayan gerekçe ile mahkumiyetine karar verilmesi,

2. Kabul ve uygulamaya göre;

A- Silahlı terör örgütüne yardım etme suçunda suç tarihinin yardım teşkil eden eylem ve faaliyetin son olarak gerçekleştiği tarih olduğu kabul edildiğinden, Bölge Adliye Mahkemesinin ve İlk Derece Mahkemesinin gerekçeli karar başlıklarında, suç tarihinin "26.10.2014" yerine “04.05.2017” olarak gösterilmesi,

B- Silahlı terör örgütüne yardım etmek suçundan mahkumiyet kararı verildiği halde suç adının Bölge Adliye Mahkemesinin ve İlk Derece Mahkemesinin gerekçeli karar başlıklarında "silahlı terör örgütüne üye olma" olarak gösterilmesi,

Hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle sanık müdafiinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin, 03.12.2019 tarihli ve 2018/1856 Esas, 2019/802 sayılı Kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca Kocaeli 5. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

10.06.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/6806, Karar No: 2008/8965, Tarih: 23.06.2008

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2008/6806 E.  ,  2008/8965 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında ... Köyü 101 ada 55 parsel sayılı 18809,60 m2 yüzölçümündeki taşınmaz, fındıklık niteliği ile belgesizden, kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle davalı adına tespit edilmiştir. Davacı ..., taşınmazın kesinleşmiş orman sınırları içinde kaldığı ve orman olduğu iddiasıyla dava açmıştır. Mahkemece davanın kısmen kabulüne, krokide (A)=949,56 m2'lik kısmın orman niteliği ile Hazine, (B)=17860,04 m2'lik kısmın tespit gibi davalı adına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm davacı ... tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, kadastro tespitine itiraza ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde 1744 Sayılı Yasa ile değişik 6831 Sayılı Yasaya göre orman kadastrosu ve 2. madde uygulaması yapılmış ve 08.05.1979 tarihinde ilan edilmiş, ekip çalışmalarına yapılan itirazlar komisyonca incelenip karara bağlanmadığı, daha sonra 3302 Sayılı Yasa ile değişik 6831 Sayılı Yasaya göre verilen yetkiye dayanılarak 1744 Sayılı Yasaya göre yapılan ekip çalışmalarına yapılan itirazların incelenerek karara bağlanması, aplikasyon ve 2/B uygulaması yapılmış, 24.11.1987 tarihinde ilan edilerek kesinleşmiştir.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye ve çekişmeli taşınmazın, uzman orman bilirkişi kurulu tarafından kesinleşmiş orman tahdit haritasına dayalı olarak yöntemine uygun biçimde yapılan uygulama ve araştırmada kısmen orman tahdit hattı dışında kalan yerlerden olduğu anlaşıldığına ve yazılı biçimde hüküm kurulmasında bir isabetsizlik bulunmadığına göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 23.06.2008 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/4315, Karar No: 2012/2204, Tarih: 27.03.2012

**7. Hukuk Dairesi         2011/4315 E.  ,  2012/2204 K.**

**"İçtihat Metni"**

1-Dava konusu 199 ada 3 ve 4 parsel sayılı taşınmazların kadastro tutanak aslı ve dayanağı belgelerin Kadastro Mahkemesinin 2010/38 esas sayılı dosyasında davalı olduğuna dair şerh verdirildikten sonra Tapu Sicil Müdürlüğünden getirtilerek dosyaya konulması,

2-Davacı ... ve davalı ... adına 3402 sayılı Kadastro Kanununun 14. maddesi hükmüne göre dava konusu taşınmazın içinde bulunduğu aynı çalışma alanı içerisinde kayıtsız ve belgesizden kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğiyle başkaca taşınmaz mal tespit ya da tescil edilip edilmediğinin Hukuk Mahkemeleri Yazı İşleri Müdürlüğü, Kadastro Müdürlüğü ile Tapu Sicil Müdürlüğü’nden sorularak cevabi yazının dosyaya konulması,

3-Dava konusu taşınmaza komşu 199 ada 2 ve 5 parsel sayılı taşınmazlara ait kadastro tutanak örnekleri ile varsa dayanak kayıtlarının Tapu Sicil Müdürlüğü'nden getirtilmesi,

4-Davacı ...'ın dayanağı olan Tortum Sulh Hukuk Mahkemesi'nin 2007/267-2008/29 E.K. sayılı dava dosyasının mahkemesinden getirtilerek dosyaya konulması, eksikliklerin bizzat mahkeme hakimi tarafından titizlikle incelenerek gereksiz yazışma ve yargılama giderlerine meydan verilmeksizin tümü ile yerine getirilmesi, ondan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın yerel mahkemesine İADESİNE, 27.03.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/38068, Karar No: 2016/3226, Tarih: 08.02.2016

**13. Hukuk Dairesi         2014/38068 E.  ,  2016/3226 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalı spor kulübü ile Profesyonel Futbolcu sözleşmesi imzalandığını, sözleşmeye göre alacakları olan 67.511 TL maç başı alacağının ödenmediği gibi para cezası verildiğini, sportif başarısızlık gerekçesiyle para cezası verilemeyeceğini, kulüp yönetmeliğinde verilen cezanın dayanağının bulunmadığını, ayrıca disiplin yönetmeliğinin kendisine ve TFF tebliğ edilmediğini,usulüne uygun bir disiplin yönetmeliğinin bulunmadığını ileri sürerek; 67.511 TL alacağın sözleşmede belirlenen ödeme tarihlerinden itibaren yasal faizi ile tahsiline ve davalı tarafından uygulanan 10.000 TL para cezası nedeniyle borçlu bulunmadığının tespitine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı, davalıya verilen para cezasının davacıya tebliğ edildiğini, bu geçerli para cezalarının davacının alacaklarından mahsup edilmesi gerektiğini savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece dava konusu maç başı alacağına ilişkin olarak davalının yaptığı ödemelerin mahsubu ile bakiye 62.216,65 TL maç başı alacağının kaldığı tespit edilerek, para cezalarını mahsup talebine ilişkin olarak TFF statüsünün 56. maddesine göre sportif ceza kapsamında kalan para cezasına mecburi tahkim olarak Uyuşmazlık Çözüm Kuruluna başvurulması gerektiği mahkemece bu konuda değerlendirme yapılamayacağı gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile, 62.216,25 TL alacağın vade tarihlerinden itibaren yasal faizi ile davalıdan tahsiline, fazlaya ilişkin istemin reddine, para cezasının iptaline ilişkin istem yönünden dava şartı yokluğu nedeniyle usulden reddine karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, taraflar arasında yapılan Profesyonel futbolcu transfer sözleşmesi nedeniyle doğan davacı alacağının tahsili ile sözleşmeye dayalı olarak davalı kulüp tarafından davacı aleyhine düzenlenen para cezasının iptali istemine ilişkindir.

Dava, taraflar arasında yapılan Profesyonel futbolcu transfer sözleşmesi nedeniyle doğan davacı alacağının tahsili ile sözleşmeye dayalı olarak davalı kulüp tarafından davacı aleyhine düzenlenen para cezasının iptali istemine ilişkindir.

16.5.2009 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren 5894 sayılı Türkiye Futbol Federasyonu kuruluş ve Görevleri Hakkında Kanunun bu hususa ilişkin 5. maddesinde ilk derece hukuk kurulları başlığı altında Uyuşmazlık Çözüm Kurulu Disiplin kurulları, Kulüp Lisans Kurulu ve Etik Kurulunun oluşturulduğu,aynı maddenin ikinci bendinde “İlk derece hukuk kurulları kulüp lisansı ile ilgili kararlar almaya veya bu Kanun, TFF Statüsü, TFF’nin diğer talimat ve düzenlemeleri ile diğer yetkili TFF kurul ve organları tarafından alınacak kararlara ilişkin olarak çıkacak ihtilaflarda karar vermeye münhasıran yetkilidir.” şeklinde düzenlemeye yer verilerek, ilgili kurulların görevine girecek uyuşmazlıkların nelerden ibaret olduğu konusunda açık bir düzenleme getirilmeyerek, bu düzenleme TFF ana Statüsüne bırakılmıştır. Uyuşmazlık Çözüm Kurulu’nun görev ve yetkileri Futbol Federasyonunun ana statüsünde belirlenmiştir.

5894 sayılı yasanın yürürlüğe girmesinden sonra TFF Ana statüsünün 56. maddesinde 21.7.2011 tarihinde yapılan değişiklik ile Kulüpler ve futbolcular arasındaki futbolla ilgili her türlü sözleşmeden doğan ihtilaflarda, Uyuşmazlık Çözüm Kurulu’nun mecburi tahkim ve ihtiyari tahkim şeklinde iki ayrı görevi bulunduğu, sadece sportif cezalarla yetiştirme tazminatlarına ilişkin uyuşmazlıkların Mecburi hakem olarak Uyuşmazlık Çözüm Kurulu’nda görülebileceği, diğer uyuşmazlıklarda ise Uyuşmazlık Çözüm Kurulu’nun yetkili olabilmesi için tarafların ihtilafın ortaya çıkmasından sonra Kurulun yetkisini yazılı olarak kabul etmeleri şartı getirilerek, uyuşmazlığın doğmasından sonra yazılı olarak kabul etmeleri halinde uyuşmazlık çözüm kurulunun ihtiyari tahkim sıfatıyla bakıp sonuçlandırabileceği ve bu kararlara karşı Genel Hükümler uyarınca yargı yoluna başvurulabileceği anlaşılmakta olup, TFF statüsünde yapılan bu düzenleme ile Uyuşmazlık Çözüm Kurulunun yetkisi sözleşmenin tarafları yönünden ihtiyari hale getirilmiştir.

Futbol Federasyonunun Ana Statüsünün 56. maddesinde, Uyuşmazlık Çözüm kurulunun mecburi tahkim görevi içinde bırakılan sportif cezalar Profesyonel Futbolcuların Statüsü ve Transferleri Talimatının (PFSTT) 30. maddesine göre tarafların talebi üzerine Uyuşmazlık Çözüm kurulu tarafından verilen cezalar olup, bu düzenlemeye göre Profesyonel Futbolcu Sözleşmesini koruma dönemi içerisinde taraflardan birinin haklı bir sebebe dayanmaksızın fesh etmesi halinde, sözleşmeyi haksız fesh eden tarafın diğer tarafa tazminat ödemesine karar verilebileceği gibi, futbolcu yönünden müsabakadan men, kulüp yönünden transfer yasağı getirilmesi gibi bazı sportif cezalarında uygulanabileceği anlaşılmaktadır. Bu kapsamda profesyonel futbolcu sözleşmelerine bağlı olarak spor kulübünün kendi yaptığı iç düzenlemelere dayalı olarak uyguladığı para cezalarının PFSTT 30. maddesinde düzenlenen ve Uyuşmazlık Çözüm kurulu tarafından verilen sportif cezalarla ilgisinin bulunmadığı, tamamen taraflar arasındaki özel hukuk hükümlerine tabi sözleşme ilişkisinden kaynaklanması nedeniyle mecburi tahkim hükümlerine göre bu para cezalarına karşı Uyuşmazlık çözüm kuruluna başvurulamayacağı anlaşılmaktadır.

Dava konusu para cezasına ilişkin menfi tespit talebine dair somut uyuşmazlığın, taraflar arasında yapılan 23.01.2013 tarihli Profesyonel Futbolcu sözleşmesi ve bu sözleşmede atıf yapılan davalı Spor kulübünün iç disiplin düzenlemeleri kapsamında çıkardığı disiplin yönetmeliğine göre uygulanan para cezasının yerindeliği noktasında toplandığı anlaşılmaktadır. Dava tarihi olan 18.07.2013 tarihi itibariyle mevcut Türkiye Futbol Federasyonu Ana Statüsünün 56. maddesindeki ihtiyari tahkim düzenlemesine göre “Uyuşmazlık Çözüm Kurulu”nun ihtiyari tahkim yetkisinin kabul edildiğine dair yazılı talepte bulunulmadığı gözetilerek, para cezasına ilişkin ihtilafın “Uyuşmazlık Çözüm Kurulu” tarafından çözümlenmesi mümkün değildir. Taraflar arasındaki uyuşmazlık, özel hukuk hükümlerine tabi sözleşme ilişkisinden kaynaklanmakta olup, sözleşme hukuku ve ilkelerine göre çözümlenmesi gerekir. Bu durumda para cezasına ilişkin uyuşmazlığı çözümleme görevi adli yargının görevi içerisinde kalmaktadır. Öyle olunca mahkemece davacının para cezasına ilişkin menfi tespit talebi ile davalının para cezasının davacı alacağından mahsubu talebi yönünden öncelikle para cezasının PFSTT hükümlerine göre usule uygun olup olmadığı ve yerindeliği değerlendirilmek suretiyle işin esasına girilerek oluşacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde Uyuşmazlık Çözüm Kurulunun mecburi tahkim görevi içinde kaldığı gerekçesiyle bu kısma ilişkin talebin dava şartı yokluğu nedeniyle usulden reddine karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma sebebidir.

2-Bozma sebebine göre davalının sair temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına,

2-Bozma sebebine göre davalının sair temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına,

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle temyiz edilen hükmün davalı yararına BOZULMASINA, (2) nolu bentte açıklandığı üzere bozma sebebine göre davalının diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan 1.062,50 TL harcın istek halinde iadesine, 08/02/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/15273, Karar No: 2024/8016, Tarih: 01.10.2024

**9. Ceza Dairesi         2021/15273 E.  ,  2024/8016 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/417 E., 2016/67 K.

SUÇLAR : Çocuğun cinsel istismarı, cinsel taciz

HÜKÜMLER : Beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Bandırma Ağır Ceza Mahkemesinin kararının, katılan mağdure vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

I. GEREKÇE

Sanığın, Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi’nden temin olunan güncel nüfus kayıt örneğine göre hüküm tarihinden sonra 06.11.2023 tarihinde vefat ettiğinin anlaşılması karşısında, bu durumun Mahkemece araştırılarak 5237 sayılı Kanun’un 64/1. maddesi uyarınca sanık hakkında açılan kamu davasının düşürülüp düşürülmeyeceğinin karar yerinde değerlendirilmesinde zorunluluk bulunduğu anlaşılmakla, Tebliğnamede onama isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir.

II. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Bandırma Ağır Ceza Mahkemesinin kararına yönelik katılan mağdure vekilinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Kanun’un 321/1. maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

01.10.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/17875, Karar No: 2010/21183, Tarih: 21.12.2010

**3. Ceza Dairesi         2010/17875 E.  ,  2010/21183 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Kamu davasının ortadan kaldırılmasına dair,

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Kısa ve gerekçeli karar katibinin .... olduğu her iki imzanın karşılaştırmasından anlaşılmış olup, dosyada bulunan imzasız bilgisayar çıktısı kısa karar örneğinin hukuki değeri olmadığından tebliğnamenin 1 nolu düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Sanık hakkında düşme kararı verilmesi gerekirken, ortadan kaldırma kararı verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş müdahil idare vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı BOZULMASINA ve gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle sanık hakkında açılan kamu davasının CMUK'nun 322/1 ve CMK'nun 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE, denilmek suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 21.12.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11488, Karar No: 2017/7213, Tarih: 09.10.2017

**12. Ceza Dairesi         2016/11488 E.  ,  2017/7213 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Dava : Koruma tedbirleri nedeniyle tazminat

Hüküm : Davalı vekilinin temyiz talebinin reddi

Davacının tazminat talebinin kısmen kabulüne ilişkin hükmün temyiz isteminin reddine dair ek karar, davalı vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Davacı yararına karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin 14/3. maddesi uyarınca 3.600,00 TL maktu vekalet ücreti hükmedilmesinde bir isabetsizlik bulunmadığının anlaşılması karşısında tebliğnamedeki görüşe iştirak edilmemiştir.

Gerekçeli karar ve ek karar başlıklarında dava türü olarak, "Koruma tedbirleri nedeniyle tazminat'' yerine "haksız koruma tedbirleri nedeniyle tazminat", ''kanun dışı yakalanan veya tutuklanan kişilere tazminat verilmesi'', gerekçeli kararın hüküm fıkrasında 30.05.2015 olan faiz başlangıç tarihinin tutuklama tarihi olmaması karşısında "30.05.2015 tarihinden" yerine "tutuklama tarihi olan 30.05.2015 tarihinden" ve gerekçeli karar başlığında "dava yeri" ibarelerine yer verilmesi mahallinde düzeltilmesi mümkün yazım yanlışlığı, ek karar başlığına 28.10.2015 olan dava tarihinin yazılmaması ise mahallinde ilavesi mümkün yazım eksikliği olarak kabul edilmiştir.

6100 sayılı HMK’nın geçici 3. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan ve 21.07.2004 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 5219 sayılı Kanunun 2. maddesi ile değişik HUMK’un 427 ve ek 4. maddelerindeki temyiz sınırı ve hükmolunan tazminat miktarına göre hükmün kesin olması nedeniyle, davalı vekilinin temyiz talebinin reddine dair Yüksekova Ağır Ceza Mahkemesinin 18.02.2016 tarih ve 2015/323 Esas -2016/18 karar sayılı ek kararında herhangi bir isabetsizlik bulunmadığından, davalı vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle ek kararın ONANMASINA, 09.10.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/20610, Karar No: 2017/741, Tarih: 02.02.2017

**19. Hukuk Dairesi         2016/20610 E.  ,  2017/741 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Mahkemece verilen direnme kararının 6763 Sayılı Yasanın 45. md. ile 6100 Sayılı HMK'ya eklenen geçici 4. madde çerçevesinde Dairemizce yeniden yapılan incelemesi sonucunda dosya incelendi, gereği görüşüldü.

KARAR

Dairemizin 15/12/2015 tarih 2015/9958 Esas 2015/16960 Karar sayılı bozma ilamına karşı mahkemece direnilmesi üzerine verilen direnme kararı davalı vekili tarafından süresi içinde temyiz edilmiştir.

6100 sayılı HMK’ya 6763 Sayılı Kanun’un 45. maddesi ile eklenen Geçici 4. madde hükmü gereğince Dairemizce yeniden yapılan inceleme sonucunda Dairemizin bozma kararının usul ve kanuna uygun olduğu anlaşıldığından direnme kararına ilişkin dosyanın temyiz incelemesi için Yargıtay Hukuk Genel Kuruluna gönderilmesine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle dosyanın Hukuk Genel Kurulu'na gönderilmek üzere Yüksek Birinci Başkanlığa sunulmasına, 02/02/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.