muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/1757, Karar No: 2014/3755, Tarih: 24.03.2014

**14. Ceza Dairesi         2012/1757 E.  ,  2014/3755 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 14 - 2011/239330

MAHKEMESİ : İzmir 3. Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 31.01.2011

NUMARASI : 2009/977 Esas, 2011/133 Karar

SUÇ : Hayâsızca hareketlerde bulunma

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanıkların gece vakti otogar karşısındaki boşluk alanda cinsel ilişkide bulunmaları şeklinde sübut bulan olayda, tutanak mümzii tanıklar dinlenerek tutanak içeriğinin doğru olup olmadığı, sanıkların uzaktan rahatlıkla görülüp görülmedikleri ve dolayısıyla aleniyet unsurunun gerçekleşip gerçekleşmediği araştırılıp sonucuna göre karar verilmesi gerekirken eksik soruşturma ile sanıkların mahkûmiyetine hükmolunması,

Kanuna aykırı, sanıkların temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 24.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1542, Karar No: 2018/17043, Tarih: 08.11.2018

**3. Ceza Dairesi         2018/1542 E.  ,  2018/17043 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

7201 sayılı Tebligat Kanunu gereğince vekil ile takip edilen işlerde tebligatın vekile yapılması gerektiği ve asile yapılan tebligatın geçersiz olduğu, bu nedenle 20/10/2014 tarihinde sanık müdafiine yapılan tebligatın usulüne uygun ve temyiz talebinin de süresinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1) Dosyada bulunan 21/08/2011 tarihi adli raporun diğer sanık ...'ın katılan çocuk ...'a yönelik fiilinden dolayı alınması, bu rapor ve katılan çocuğun “babam zaman zaman beni döver.” şeklindeki mücerret beyanı dışında delil bulunmaması, katılan çocuğun velayetinin sanık baba ...'da bulunması ve bu konuda katılan çocuğun annesi katılan ... ile sanık baba arasındaki husumetin boşanmaya rağmen devam etmesi dikkate alındığında, sanık ...'ın katılan çocuk ...'ı yaraladığına dair soyut iddia dışında başkaca delil elde edilememesi karşısında, sanık ... hakkında beraat kararı verilmesi gerekirken yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

Kabule göre;

2) Kasıtlı suçtan hapis cezasına mahkum edilen sanığın, Anayasa Mahkemesinin 24/11/2015 tarihli ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08/10/2015 tarihli ve E.2014/140 - K.2015/85 sayılı iptal kararı da gözetilerek, 5237 sayılı TCK'nin 53/1. maddesinde belirtilen hakları kullanmaktan yoksun bırakılmasına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu nedenlerle 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 08/11/2018 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/4174, Karar No: 2010/1925, Tarih: 15.02.2010

**8. Ceza Dairesi         2008/4174 E.  ,  2010/1925 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük ve müsadere

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanıkta yakalanan ve ifadeler ile tutanaklarda kelebek olarak nitelendirilen bıçağın Adli Tıp Kununu raporunda "sustalı çakı" olduğu ifade edildiği, dosya ve rapor içeriğinden ise düğmesine basılınca kesici kısmını birden ve kendiliğinden ortaya çıkaran ve sabitleştiren susta tertibatının bulunmadığı ve bu nedenle sustalı bıçak vasfında olmadığı, belirlenen özellikleri itibariyle kelebek bıçak niteliğinde bulunduğu anlaşılmış bulunmasına göre, İçişleri Bakanlığının 2.8.1995 gün ve 177533 sayılı yazılarında belirtilen kelebek bıçakların, 6136 sayılı Kanun kapsamına girmeyen 2521 sayılı Kanunun 3. maddesine göre ithal ve imaline izin verilen av bıçağı niteliğinde bıçaklardan olduğu yolundaki açıklamaları ile bu bıçakların serbestçe alınıp satılmaları ve 5237 sayılı TCK.nun 21. maddesindeki "suçun oluşması kastın varlığına bağlıdır" hükmü de gözönüne alınarak sanığın beraati yerine yazılı biçimde mahkumiyetine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı (BOZULMASINA), 15.2.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/9395, Karar No: 2020/12376, Tarih: 23.09.2020

**5. Ceza Dairesi         2018/9395 E.  ,  2020/12376 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Basit zimmet, zincirleme şekilde basit zimmet

HÜKÜM : Basit zimmet suçuna ilişkin eyleminin görevi kötüye kullanma suçunu oluşturduğu kabulüyle atılı suçlardan mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Temyiz dilekçelerinin içeriklerine göre katılan vekilinin temyiz isteminin görevi kötüye kullanma suçundan verilen mahkumiyet, sanık müdafin ise görevi kötüye kullanma ve zimmet suçlarından verilen mahkumiyet hükümlerine yönelik olduğu gözetilerek yapılan incelemede;

Suç tarihlerinde Sındırgı Adliyesinde zabıt katibi olarak görev yapan sanığın, herhangi bir yazılı görevlendirme olmaksızın fiili olarak yazı işleri müdürlüğü görevini yürüttüğü sırada, Sındırgı Sulh Hukuk Mahkemesinin 2009/3 Esas sayılı satış dosyasında (ortaklığın giderilmesi) satış memuru olarak işlem yaptığının, 04/10/2010 tarihinde 4.000 TL’nin satış memurluğu hesabına yatırıldığının, paranın hak edişler doğrultusunda ilgililere teslimi gerekirken 24/01/2014 tarihine kadar hiçbir yasal ve geçerli mazeret bulunmaksızın bu görevin yerine getirilmediğinin, bundan başka yazı işleri müdürünün raporlu olduğu 17/09/2013 tarihinde Sındırgı Asliye Hukuk Mahkemesinin 2013/89 Değişik iş sayılı dosyasında davacı ...’tan dava dilekçesiyle birlikte masraf adı altında 250 TL para aldığının, yazı işleri müdürünün görevde olduğu 25/12/2013 tarihinde ise harçlandırma formu düzenleyerek yetkisi dışında tevzi işlemi yaptığının, aynı tarihte gider avansı olarak gözüken 130 TL’nin tahsilat makbuzu bulunmadığı gibi kasaya giriş işleminin de yapılmadığının, geriye kalan 120 TL’nin ise akıbetinin belli olmadığının, ayrıca Sındırgı Asliye Hukuk Mahkemesinin 2013/71 Değişik iş sayılı dosyasında da ... tarafından yatırılan gider avansından 113 TL’yi 02/10/2013 tarihli reddiyat makbuzuyla üzerine aldığının, buna rağmen 25/12/2013 tarihine kadar herhangi bir işlem yapılmadığının, anılan tarihte dosyanın Değişik iş numarası almasına karşın hakim onayına sunulmadığının, böylelikle sanığın satış memuru olarak görev yaptığı dosyada görev gereklerine aykırı davranmak suretiyle görevi kötüye kullanma, Sındırgı Asliye Hukuk Mahkemesinin 2013/71 ve 2013/89 Değişik iş sayılı dosyalarında ise toplam 363 TL parayı hakkında soruşturma işlemleri yapılana kadar uhdesinde tutarak zincirleme şekilde basit zimmet suçunu işlediğinin kabulüyle hakkında mahkumiyet hükümleri verilmiş ise de;

Sanığın tüm aşamalardaki, adliyede yeterli sayıda personel ve yazı işleri müdürü olmamasından dolayı işlemlerin düzgün yürümediği, bu sebeple hakim ve savcılar tarafından hemen hemen her işe kendisinin bakmasının istendiği, aynı anda savcılık ile mahkeme kalemleri, icra dairesi ve yazı işleri müdürlüğünde görev yaptığı, olay nedeniyle ihmalinin olabileceği fakat bunun iş yoğunluğundan kaynaklandığı, maaşının geçimi için yeterli olduğu, mal varlığının da araştırılması durumunda geliri ile orantılı olduğunun görüleceği şeklindeki savunması üzerinde durularak, suç tarihlerinde aynı adliyede görev yapan personel ve yazı işleri müdürlerinin tespit edilip tanık sıfatıyla bilgilerine başvurulmasından ve mal varlığına ilişkin gerekli araştırmanın yapılmasından sonra sanığın paranın uhdesinde kaldığı kabul edilen süreler, bu süre zarfında dosyalar yönünden hiç işlem yapmama ya da geç işlem yapma ile sanığın zimmet kastıyla hareket edip etmediği hususları göz önünde tutulup eylemlerinin kül halinde zincirleme şekilde görevi kötüye kullanma suçunu oluşturabileceği de değerlendirilerek, hasıl olacak sonuca göre hukuki durumunun takdir ve tayini gerektiği gözetilmeden eksik inceleme ile yazılı şekilde mahkumiyet hükümleri kurulması,

Kabule göre de;

TCK'nın 247/1, 249/1, 43, 248/1 ve 62. maddelerinin bu sıra dahilinde uygulanması gerektiği gözetilmeyerek aynı Kanunun 61. maddesine aykırı davranılması,

TCK'nın 61. maddesi uyarınca temel ceza belirlenirken söz konusu maddenin 1. fıkrasında yedi bent halinde sayılan hususlar ve 3. maddesinin 1. fıkrasındaki "suç işleyen kişi hakkında işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı ceza ve güvenlik tedbirine hükmolunur" şeklindeki yasal düzenlemeler ile dosyaya yansıyan bilgi ve kanıtlar birlikte ve isabetle değerlendirilip, olayın oluş şekli ve süresi, zimmete geçirilen miktar, temel cezanın alt sınırdan belirlenmesi göz önüne alınarak zincirleme suç hükümlerinden yapılacak artırımın hak ve nesafete uygun bir şekilde belirlenmesi gerekirken, orantılılık ilkesine aykırı olacak şekilde takdirde hataya düşülerek yarı oranında artırım yapılması,

Sanık hakkında Sındırgı Asliye Hukuk Mahkemesince Cumhuriyet Başsavcılığına yapılan 10/01/2014 tarihli suç duyurusunun aynı tarihte Cumhuriyet savcısınca havale edilerek soruşturma işlemlerine başlandığının, sanığın ise uhdesinde kaldığı kabul edilen paraları 14/01/2014 tarihinde mahkeme veznesine yatırdığının anlaşıldığı ve TCK’nın 248/2. maddesinin 1. cümlesi uyarınca cezasından yarı oranında indirim yapıldığı halde, soruşturmaya başlanmadan önce paranın iade edildiği kabul edilerek çelişkiye neden olunması,

Anayasa Mahkemesinin 08/10/2015 tarihli ve 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal Kararının 24/11/2015 tarihli ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle sanık hakkında TCK'nın 53. maddesiyle ilgili yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunması,

Anayasa Mahkemesinin 08/10/2015 tarihli ve 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal Kararının 24/11/2015 tarihli ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle sanık hakkında TCK'nın 53. maddesiyle ilgili yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunması,

Sanığın üzerine atılı suçları 5237 sayılı TCK'nın 53/1-a maddesindeki hak ve yetkileri kötüye kullanmak suretiyle işlediği kabul edilmesine rağmen hakkında aynı Yasanın 53/5. maddesinin uygulanmaması,

Sanık hakkında mahkumiyet hükümleri kurulmasına rağmen kamu davasında kendisini vekille temsil ettiren katılan Adalet Bakanlığı lehine Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi gereğince maktu vekalet ücretine hükmedilmemesi,

Kamu davasına katılmasına karar verilen Adalet Bakanlığı yerine gerekçeli karar başlığında Hazinenin katılan olarak gösterilmesi suretiyle CMK'nın 232/2-b maddesine muhalefet edilmesi,

Kanuna aykırı, katılan vekili ile sanık müdafin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA 23/09/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/4936, Karar No: 2017/14837, Tarih: 21.12.2017

**8. Ceza Dairesi         2017/4936 E.  ,  2017/14837 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli mala zarar verme

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanığın TCK.nun 32. maddesi kapsamında cezai ehliyetini etkileyen akıl hastalığının bulunup bulunmadığı konusunda Adli Tıp Kurumunun ilgili ihtisas kurulundan ya da Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Hastanelerinden kuşkuya yer bırakmayacak biçimde kurul raporu aldırılıp sonucuna göre hukuki durumunun değerlendirilmesi gerekirken, Adli Tıp Kurumu Şube Müdürlüğü’nün tek hekim raporu ile yetinilerek eksik kovuşturma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 21.12.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/5429, Karar No: 2011/6886, Tarih: 01.11.2011

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2011/5429 E.  ,  2011/6886 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : .... İCRA MAHKEMESİ

Ticareti usulüne aykırı terk etmek suçundan sanık ...'nın beraatine karar verilmiş, hüküm yasal süresi içerisinde şikayetçi vekili tarafından temyiz edildiğinden Yargıtay C.Başsavcılığının bozma-düzeltilerek onama istemli tebliğnamesiyle dosya Daireye gönderilmiş olmakla inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

10.10.2009 tarihli haciz tutanağında borçlu işyerine ait adresin boş olduğu belirtilmiş olup, adresin boş olması tek başına ticareti terk anlamına gelmeyeceğini kabulü nedeniyle şikayetin süresinde olduğu kabul edilmiştir.

1- Sanık ... hakkında kurulan hükme ilişkin temyiz incelemesi sonunda;

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin 1. fıkrasında, “Ticareti terk eden bir tacir 15 gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret siciline bildirmeye ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaya mecburdur. Keyfiyet ticaret sicil memurluğunca ticaret sicili ilanlarının yayınlandığı gazetede ve alacaklıların bulunduğu yerlerde de mutat ve münasip vasıtalarla ilan olunur. İlan masraflarını ödemeyen tacir beyanda bulunmamış sayılır.” Hükmü ile ticareti terk eden tacirin yapması gereken yükümlülüğü belirlenmiş, aynı Yasa’nın 337/a maddesinin birinci fıkrasında ise 44. maddedeki yükümlülüğe aykırı davranılması da, “Ticareti terk edenlerin cezası” başlığı altında, “44 üncü maddeye göre mal beyanında bulunmayan veya beyanında mevcudunu eksik gösteren veya aktifinde yer almış malı veya yerine kaim olan değerini haciz veya iflas sırasında göstermeyen veya beyanından sonra bu malları üzerinde tasarruf eden borçlu, bundan zarar gören alacaklının şikayeti üzerine, üç aydan bir yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır. Birinci fıkradaki fiillerin işlenmesinden alacaklının zarar görmediğini ispat eden borçluya ceza verilmez.” şeklinde düzenleme ile yaptırıma bağlanmıştır. Maddeden anlaşılacağı üzere ticareti terk suçunun oluşabilmesi için, ticareti terk eden tacirin bu durumu onbeş gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret sicil memurluğuna bildirmemesi ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaması gerekmektedir.

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesindeki mükellefiyet münhasıran tacirler için öngörülmüş olup, ticaret sicil memurluğuna kayıtlı gerçek kişilerin ve ticaret şirketlerinin tacir oldukları hususunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Uyuşmazlık, ticaret şirketlerinin ticareti terk edip edemeyeceklerine, eş anlatımla ticareti terk etmesi durumunda şirket yetkilisi/müdürünün İİK’nun 44. maddesindeki keyfiyeti kayıtlı olduğu ticaret sicili memurluğuna bildirme ve mal beyanında bulunma yükümlülüğü bulunup bulunmadığına yöneliktir.

6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde ticaret şirketlerinin nev’ilerinin; kolektif, komandit, anonim, limited ve kooperatif şirketlerinden ibaret olduğu belirtilmiştir. Yukarıda sayılan ticaret şirketleri yönünden Türk Ticaret Kanunu’ndaki düzenleme incelendiğinde, bunlar için ‘ticareti terk’ değil, bunun yerine infisah ve tasfiyelerinin öngörüldüğü, diğer bir anlatımla Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan şirketlerde ticareti terk değil, ortaklık ilişkisinin sona erdirildiği kabul edilmektedir.

Anılan şirketlerin her biri için infisah ve tasfiye yolu ayrı ayrı gösterilmiştir. ‘İnfisah’, ortaklıklar hukukunda iki manada kullanılmaktadır. Geniş manada; irade ve irade dışı fesih hallerini ve dar manada da; irade dışı yani kendiliğinden sona ermeyi ifade etmektedir. TTK'nun 439. maddesinde infisah eden şirketin tasfiyeye gireceği hükme bağlanmıştır. Tasfiye sürecinde ticaret şirketinin alacak ve borçları belirlenir, alacakları tahsil edilip, borçları ödendikten sonra varsa kalan mevcudu, esas mukavelede aksine bir hüküm olmadıkça, pay sahipleri arasında ödedikleri sermaye ve paylara bağlı olan imtiyaz hakları nispetinde dağıtılır, tasfiyenin sona ermesi üzerine şirkete ait ticaret unvanının sicilden terkini tasfiye memurları tarafından sicil memurluğundan talep olunur. İş bu talep üzerine terkin keyfiyeti tescil ve ilan olunmakla ticaret şirketinin tüzel kişiliği sona ermiş olur. Terkin işlemi için tasfiye bilançosu ile birlikte başvurulduğundan ve zaten tasfiye sonucu ticaret şirketinin herhangi bir mal varlığı da kalmadığından tasfiye memurunun ya da şirket yetkilisinin İİK’nun 44. maddesine göre mal beyanında da bulunması söz konusu olmayacaktır. Terkin işleminden sonra ticaret şirketinden alacağı bulunduğunu iddia eden bir alacaklı, bu alacağını ancak terkin edilen ticaret şirketini yasaya göre ihyasını sağlamak suretiyle tahsil edebilecektir.

Ticaret şirketlerinin vergi hukuku açısından mükellefiyetinin sona erdirilmesi de, Türk Ticaret Kanunu hükümlerine göre yapılması gereken işlemlere göre getirilen tasfiye ve iflasın sona erdiğinin tescil ve ilanına bağlıdır. Başka bir anlatımla, ticaret şirketinin işi bırakması ancak tüzel kişiliğinin ortadan kaldırılması ile mümkündür. Bu nedenle tüzel kişiliği sona erdirilmemiş bir ticaret şirketinin ticari işletmeyi kapattığından, dağıttığından (terk ettiğinden) söz edilemeyecektir. Nitekim Danıştay 4. Dairesinin 2004/602 -2021 sayılı kararında da tüzel kişiliği sona erdirilmemiş şirketin mükellefiyetinin sona erdirilemeyeceği belirtilmiştir.

Öte yandan, İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin ikinci fıkrası, mal beyanının ticaret sicili gazetesinde ilan tarihinden itibaren bir sene içinde, ticareti terk eden tacir hakkında iflas yolu ile takip yapılabileceğini içermektedir. Buradaki tacirden maksat, gerçek kişi olan tacirlerdir. Yani, tüzel kişi tacirler (ticaret şirketleri) hakkında 44 üncü maddenin 2. fıkrasının uygulama kabiliyeti yoktur. Ticaret şirketleri, ticareti terk edince tasfiyeye gireceklerinden ve tasfiye sonunda şirketin ticaret sicilindeki kaydının silinmesinden sonra tüzel kişiliği son bulacağından, artık, ticaret şirketlerini sicilden silindikten sonra iflas yolu ile takip etmeye imkan yoktur…..Esasen, ticaret şirketleri bakımından buna lüzum da yoktur. Zira, tasfiyede şirketin bütün malları tasfiye edilmiştir. (Prof. Dr. Baki Kuru, Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi Cilt XXVII, 1970, Sayı 1-2) Bu açıklama ile İİK’nun 44. maddesinin ikinci fıkrasındaki düzenlemenin, ticareti terk suçunun gerçek kişi tacirler için geçerli olduğunun, ticaret şirketleri yönünden geçerliliği bulunmadığının net olarak ifade edildiği anlaşılmaktadır.

Her ne kadar İİK'nun 44. maddesinin gerekçesinde, ticareti terk eden kötü niyetli borçluların işyerlerini terkederek ve ellerindeki mallarını başkalarına devrederek alacaklılarını zarara uğratmaları nedeniyle İİK'nun 337/a maddesindeki yaptırım düzenlendiği belirtilmekte ise de, ticaret şirketleri yönünden ticareti terk değil ortaklık ilişkisinin sona erdirilebileceğinden, buradaki borçlu ifadesiyle gerçek kişi tacirin kastedildiğinin kabulü zorunludur. Kaldı ki, Kanun’un 345. maddesi uyarınca sorumlu tutulması gereken ticaret şirketlerinin müdür/yetkilileri tarafından alacaklıları zarara uğratmaya yönelik eylemlerinin cezasız bırakılmadığı, nitekim Kanun’un 331, 333/a, 345/a maddelerinde gerekli yaptırımlar düzenlendiği gibi, unsurları bulunduğu takdirde 5237 sayılı Türk Ceza Kanununda müeyyideye bağlanan hileli iflas veya dolandırıcılık suçlarından da cezalandırılabilmeleri mümkün olduğundan, diğer bir deyişle ticaret şirketlerinin müdür/yetkililerinin alacaklıyı zarara uğratan bu tür davranışlarının yaptırımsız kaldığından söz edilemeyecektir.

Bu açıklamalardan anlaşılacağı üzere, İİK’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan eylem, yalnızca ticareti terk keyfiyetinin ticaret sicili memurluğuna bildirilmemesi değil, bununla birlikte İİK’nun 44. maddesine uygun olarak bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerinin bulunduğu bir mal beyanında bulunulmamasıdır. Bu durumda, Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan ticaret şirketlerinde ticaretin terki söz konusu olmayıp, ortaklık ilişkisinin sona erdirilmesi nedeniyle İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesi ile getirilen mal beyanında bulunma yükümlülüğünün, gerçek kişi tacirlere yönelik olduğu, yukarıda sayılan ticaret şirketlerini kapsamadığı, eş anlatımla ticaret şirketlerinin müdür veya yetkililerinin İcra ve İflas Kanunu’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan ticareti terk suçunu işlemeleri yasal olarak mümkün olmadığı ve bu durumda atılı suç da oluşmayacağı sonucuna varıldığından tebliğnamedeki kararın bozulması istemine iştirak edilmemiştir.

Dosya içeriğine, toplanan delillere, kararda yazılı gerektirici nedenlere, yapılan yargılama ve uygulamada isabetsizlik bulunmadığına göre yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün İİK.’nun 366. maddesi uyarınca istem gibi ONANMASINA,

2- Şikayet ... Akü Ltd. Şti yetkilisi ... hakkında olmasına rağmen, mahkemece Metin Akü Ltd. Şti hakkında ayrı, ... hakkında ayrı şikayet olduğu şeklinde değerlendirme yapılarak, ... Akü Ltd. Şti yönünden şikayetin reddine karar verilmesi isabetsiz olup, hükmün bu nedenle BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, hüküm fıkrasından "...şikayetin reddine" kısmı çıkarılarak, yerine "... Akü Ltd. Şti hakkında açılan davanın İİk'nun 345. maddesi gereğince reddine" ifadesi yazılmak suretiyle, 5320 sayılı Yasa'nın 8. maddesi ile yürürlükte bulunan CUMK'nun 322. maddesi uyarınca hükmün düzeltilerek ONANMASINA, 01.11.2011 gününde oybirliği ile karar verildi.