muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/7311, Karar No: 2016/10374, Tarih: 21.06.2016

**21. Hukuk Dairesi         2016/7311 E.  ,  2016/10374 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, meslek hastalığı sonucu maluliyetinden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava, meslek hastalığına maruz kalan sigortalının maddi ve manevi zararlarının giderilmesi istemlerine ilişkindir.

Mahkemece; maddi tazminat davasının reddine, 5.000,00TL manevi tazminatın davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

İnceleme konusu davada olduğu gibi davacı sigortalı ile davalı işveren arasında hizmet ilişkisi bulunduğu durumlarda davalının kusuru iş akdine aykırı davranışından kaynaklanır. Hizmet akdi ile çalışırken, işverenin gerekli önlemleri almaması nedeniyle meydana gelen bu tür tazminat davalarında uygulanacak zamanaşımı süresi ise gerek 818 sayılı Borçlar Kanunu'nun 125. maddesi uyarınca gerekse 6098 sayılı Borçlar Kanunu'nun 146. maddesine göre 10 yıldır.

Bunun yanında ıslah davacı ya da davalının yaptığı usul işlemini tamamen veya kısmen düzeltmesidir. Medeni usul hukukumuzda iddia ve savunmayla bağlılık ilkesi geçerlidir. Yani kural olarak iddia ve savunma karşı tarafın muvafakati olmadan genişletilemez. İşte ıslah karşı tarafın muvafakatinin olmadığı böyle hallerde davacıya iddiasını, davalıya ise savunmasını genişletme imkanı tanıyan bir yoldur. Bu kapsamda davalı cevap dilekçesinde zamanaşımı definde bulunmamış olsa bile cevap dilekçesini ıslah ederek savunmasını genişletecek şekilde zamanaşımı definde bulunabilir.

Bu açıklamalar sonrasında somut olaya gelirsek; eldeki davada davacı sigortalı ...'un meslek hastalığının ilk tespit tarihi 30.04.1999 olup, davacının maddi-manevi zararlarının giderilmesi istemli işbu dava 06.09.2011 tarihinde, yani meslek hastalıklarından kaynaklanan tazminat davalarında söz konusu olan 10 yıllık zamanaşımı süresi fazlasıyla geçtikten sonra açılmış, davalı Milli Savunma Bakanlığı vekili ise yukarıda yapılabilirliği ayrıntılı olarak açıklandığı üzere 15.01.2013 tarihli ıslah ile cevap dilekçesini ıslah ederek süresinde zamanaşımı definde bulunmuştur. Halin böyle olması karşısında işbu davaya konu edilen tazminat alacaklarının zamanaşımına uğramaları nedeniyle reddinin gerektiği açıktır.

O halde, davalı ... Bakanlığı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle kararın BOZULMASINA, 21.06.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/7081, Karar No: 2011/4662, Tarih: 04.11.2011

**12. Ceza Dairesi         2011/7081 E.  ,  2011/4662 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Dava : Koruma tedbirleri nedeniyle tazminat

Hüküm : 300 TL manevi tazminatın davalıdan alınarak davacıya verilmesine

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1-Davalı vekilinin temyiz talebinin incelenmesinde;

Hükümden önce 21.7.2004 tarihli Resmi Gazete’de yayınlanarak yürürlüğe giren 5219 sayılı Kanunun 2.maddesi ile değişik HUMK’nun 427.maddesi nazara alındığında temyizin kapsamı ve hükmolunan tazminat miktarına göre kararın kesin olması karşısında davalı vekilinin temyiz isteğinin CMUK’un 317.maddesi gereğince REDDİNE,

2-Davacı vekilinin temyiz talebine gelince;

Sair itirazlarının reddine, ancak;

Ceza Genel Kurulunun Dairemizce de benimsenen 20.09.2005/88-98 gün ve sayılı kararında belirtildiği üzere davacı lehine karar tarihinde yürürlükte olan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin 13. maddesinin 4. fıkrası uyarınca belirlenen vekalet ücreti yerine dilekçe yazım ücreti tayini,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle BOZULMASINA, ancak bu hususun yeniden duruşma yapılmaksızın CMUK’un 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, dilekçe yazım ücreti ile ilgili kısmın hüküm fıkrasından çıkartılarak, yerine "1.250 TL maktu vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine" ibaresinin eklenmesi suretiyle diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 4.11.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3555, Karar No: 2012/7942, Tarih: 26.03.2012

**3. Hukuk Dairesi         2012/3555 E.  ,  2012/7942 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:SULH HUKUK MAHKEMESİ

Dava dilekçesinde kiracılığın tesbiti ile muarazanın giderilmesi istenilmiştir. Mahkemece davanın yargı yolu bakımından reddi cihetine gidilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.Davacı vekili, müvekkilinin davalı idareye ait taşınmazı bir yıl süre ile kiraladığını, ancak davalı idarenin taşınmazın yatırım programına alındığından bahisle henüz süre dolmadan kiralananın tahliye edilmesini istediğini ileri sürerek; kiracılığın tespiti ile davalı tarafça çıkarılan muarazanın giderilmesini talep etmiştir.Mahkemece; dava dilekçesi içeriği ile dilekçe ekindeki Vakıflar Genel Müdürlüğünce gönderilen yazıda söz konusu taşınmazın yatırım programına alındığının ifade edildiğini, ayrıca sunulan kira sözleşmesinin 19.maddesinde 5737 sayılı Vakıflar Kanununun 21.maddesi uyarınca uyuşmazlık halinde 2886 sayılı Devlet İhale Kanunu hükümlerinin uygulanacağının kararlaştırıldığını, Danıştay 10.Dairesinin 2000/5237 E 2003/317 K ve Danıştay 1.Dairesinin 1997/110 E 1997/196 K sayılı içtihatları ile bu hususlar birlikte değerlendirildiğinde uyuşmazlığın çözümünde idari yargı mercilerinin görevli olduğu gerekçesi ile tensiben mahkemenin görevsizliğine, davacının İstanbul Nöbetçi İdare mahkemesine başvurmakta muhtariyetine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Taraflar arasında düzenlenmiş olan 11.04.2011 başlangıç tarihli ve bir yıl süreli kira sözleşmesi gereği taşınmazın 2886 sayılı yasaya göre kiraya verildiği; sözleşmenin 19. maddesinde idarenin sözleşmenin devamını uygun görmediği durumda 5737 sayılı Vakıflar Kanununun 20. maddesine göre bir ay önceden bildirilmek kaydıyla kira süresi sonunda kiralananın tahliye edileceği, kiracının rızası ile kiralananı tahliye etmemesi halinde 2886 sayılı kanunun 75. maddesinin uygulanacağına dair hüküm bulunduğu, davalı kiralayan idare tarafından davacıya gönderilen 28.09.2011 günlü yazı ile taşınmazın tamamı yatırım programına alındığından kira sözleşmesinin 2012 yılı için yenilenmeyeceğinin bildirilerek, kiralananın 31.12.2011 tarihi itibariyle boş olarak teslim edilmesinin istenildiği konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmamaktadır.Bilindiği üzere, 2886 sayılı Devlet ihale Kanununun 1. maddesi, “Genel bütçeye dâhil dairelerle, katma bütçeli idarelerin, Özel idare ve Belediyelerin alım, satım, hizmet yapım, kira, trampa, mülkiyetin gayri aynı hak tesisi ve taşıma işleri bu kanunda yazılı hükümlere göre yürütülür.” hükmünü taşımaktadır.

Aynı kanunun 75. maddesinde ise; Devletin özel mülkiyetinde veya hüküm ve tasarrufu altında bulunan taşınmaz malları ve Vakıflar genel Müdürlüğü ile idare ve temsil ettiği mazbut vakıflara ait taşınmaz mallara ilişkin kira sözleşmesinin bitim tarihinden itibaren, işgalin devam etmesi halinde, sözleşmede hüküm varsa ona göre hareket edileceği, aksi halde işgal edilen taşınmaz malın idarenin talebi üzerine, bulunduğu yer mülki amirince en geç 15 gün içinde tahliye ettirilerek idareye teslim edileceği, belirtilmiştir.Davalı idare, 5018 sayılı Kamu Mali Yönetimi ve Kontrol Kanunu uyarınca özel bütçeye tabi idarelerdendir. Bu itibarla, kiralananın 2886 sayılı Devlet İhale Kanunu hükümlerine göre ihale sonucu kiralanması ve sözleşmede tahliyeyi düzenleyen 19. maddede 2886 sayılı kanunun 75. maddesinin uygulanacağının kararlaştırılmış olması (kaldı ki bu hüküm sözleşmede kararlaştırılmamış olsa bile yasal düzenleme nedeniyle 2886 sayılı kanunun 75. maddesi uygulanacaktır), kira akdinden doğan davalarda genel ve temel kanun olan 818 sayılı Borçlar Kanununun uygulanmasına, dolayısıyla davanın adli yargıda görülmesine engel teşkil etmemektedir.

Diğer taraftan, sözleşmenin ilk sayfasında “Not: Söz konusu taşınmaz yatırım programına alınmış, yatırım ihalesinin kesinleşme tebliğinden 15 gün sonra tahliye edilmesi şartıyla” ifadesi yer almaktadır. Şu durumda; davacıya gönderilmiş olan tahliyeye ilişkin yazının, sözleşmenin bu hükmü doğrultusunda düzenlenmiş olduğu, diğer bir anlatımla ortada idari yargı denetimine tabi idari bir işlemin bulunmadığı da anlaşılmaktadır.Hal böyle olunca; mahkemece, işin esasına girilip ortaya çıkacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken, hukuki nitelendirmede hataya düşülerek yargı yolu yönünden görevsizlik kararı verilmesi usul ve yasaya aykırıdır.Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 26.03.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5698, Karar No: 2013/6959, Tarih: 11.11.2013

**23. Hukuk Dairesi         2013/5698 E.  ,  2013/6959 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen sıra cetveline şikayetin sonucunda verilen hükmün bozulmasına ilişkin Dairemizin 02.05.2013 gün ve 2013/2335 Esas, 2013/2849 Karar sayılı ilamının karar düzeltme yoluyla incelenmesi şikayet olunan vekili tarafından istenilmekle, dosya incelendi, gereği görüşüldü:

- KARAR -

Şikayetçi vekili borçluya ait bağımsız bölümün satışından sonra düzenlenen sıra cetvelinde nafaka ve tazminat alacaklısı konumundaki müvekkilesine para isabet ettirilmediğini, müvekkilesinin alacaklarının İcra ve İflas Kanunu’nun 206 ncı maddesi uyarınca imtiyazlı olduğunu fakat şikayet olunanın alacağına tanınmış bir imtiyaz bulunmadığını, iştirak taleplerinin dikkate alınmadığını ileri sürerek, sıra cetvelinin iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

İcra Mahkemesi'nce evrak üzerinden yapılan incelemeye göre 5411 sayılı Bankacılık Kanunu’nun 107/4. maddesinde fon kaynakları ile her türlü alacaklarının takip ve tahsilinde 6183 sayılı yasa hükümlerinin uygulanacağı, devralınmış alacağın tahsili için konulan haczin, 6183 sayılı Yasanın 21/I. maddesi uyarınca ilk hacze iştirak imkanının bulunduğu, nafaka alacağından dolayı konulan haczin, kamu alacağından dolayı konulan ilk hacze katılamayacağı gerekçesiyle şikayetin reddine dair verilen karar, Dairemizin 02.07.2013 tarih ve 2013/2335 Esas, 2013/2849 Karar sayılı ilamı ile bozulmuştur.

Bu kez, şikayet olunan vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Yargıtay ilamında belirtilen gerektirici sebeplere göre, HUMK'nun 440.maddesinde sayılan hallerden hiçbirisine uymayan karar düzeltme isteminin reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, şikayet olunan vekilinin karar düzeltme isteminin REDDİNE, takdiren 218,00 TL para cezasının karar düzeltme isteyenden alınarak Hazine'ye gelir kaydedilmesine, 11.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/788, Karar No: 2018/1514, Tarih: 23.10.2018

**Hukuk Genel Kurulu         2018/788 E.  ,  2018/1514 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi Sıfatıyla)

Taraflar arasındaki “işçilik alacağı” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda Develi 1. Asliye Hukuk Mahkemesince (İş Mahkemesi Sıfatıyla) davanın kabulüne dair verilen 16.12.2013 tarihli ve 2011/676 E., 2013/522 K. sayılı kararın temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmesi üzerine Yargıtay 22. Hukuk Dairesinin 23.09.2014 tarihli ve 2014/5442 E., 2014/25130 K. sayılı kararı ile;

"...Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davanın belirsiz alacak davası olduğunu belirterek, fark aylık ücret ve fark ikramiye alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının dava konusu alacaklara hak kazanmadığını, ayrıca davanın belirsiz alacak davası şeklinde açılamayacağını beyanla davanın reddini savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, gerek usul hukuku gerekse de maddi hukuk kurallarının uygulanması bakımından dava belirsiz alacak davası kabulüyle sonuçlandırılmış, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

Taraflar arasında öncelikle çözümlenmesi gereken uyuşmazlık, davanın belirsiz alacak davası türünde açılabilmesi için gerekli şartları taşıyıp taşımadığı noktasında toplanmaktadır.

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 107. maddesiyle, mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nda yer almayan yeni bir dava türü olarak belirsiz alacak ve tespit davası kabul edilmiştir.

6100 sayılı Kanunun 107. maddesine göre,

"(1) Davanın açıldığı tarihte alacağın miktarını yahut değerini tam ve kesin olarak belirleyebilmesinin kendisinden beklenemeyeceği veya bunun imkânsız olduğu hâllerde, alacaklı, hukuki ilişkiyi ve asgari bir miktar ya da değeri belirtmek suretiyle belirsiz alacak davası açabilir.

(2) Karşı tarafın verdiği bilgi veya tahkikat sonucu alacağın miktarı veya değerinin tam ve kesin olarak belirlenebilmesinin mümkün olduğu anda davacı, iddianın genişletilmesi yasağına tabi olmaksızın davanın başında belirtmiş olduğu talebini artırabilir.

(3) Ayrıca, kısmi eda davasının açılabildiği hâllerde, tespit davası da açılabilir ve bu durumda hukuki yararın var olduğu kabul edilir."

Hükümet tasarısında yer almayan bu madde, Türkiye Büyük Millet Meclisi Adalet Komisyonu tarafından, esasen baştan miktar veya değeri tam tespit edilemeyen bir alacakla ilgili hak arama durumunda olan kişinin, hukuk sisteminde karşılaştığı güçlüklerin bertaraf edilerek hak arama özgürlüğü çerçevesinde mümkün olduğunca en geniş şekilde korunmasının sağlanması gerekçesi üzerinde durularak ihdas edilmiş ve nihayetinde kanunlaşmıştır.

Hükümet tasarısında yer almayan bu madde, Türkiye Büyük Millet Meclisi Adalet Komisyonu tarafından, esasen baştan miktar veya değeri tam tespit edilemeyen bir alacakla ilgili hak arama durumunda olan kişinin, hukuk sisteminde karşılaştığı güçlüklerin bertaraf edilerek hak arama özgürlüğü çerçevesinde mümkün olduğunca en geniş şekilde korunmasının sağlanması gerekçesi üzerinde durularak ihdas edilmiş ve nihayetinde kanunlaşmıştır.

Davanın belirsiz alacak davası türünde açılabilmesi için, davanın açıldığı tarih itibariyle uyuşmazlığa konu alacağın miktar veya değerinin tam ve kesin olarak davacı tarafca belirlenememesi gereklidir. Belirleyememe hali, davacının gerekli dikkat ve özeni göstermesine rağmen miktar veya değerin belirlenmesinin kendisinden gerçekten beklenilmemesi durumuna ya da objektif olarak imkansızlığa dayanmalıdır.

Madde gerekçesinde "alacaklının bu tür bir dava açması için, dava açacağı miktar ya da değeri tam ve kesin olarak gerçekten belirlemesi mümkün olmamalı ya da bu objektif olarak imkânsız olmalıdır. Açılacak davanın miktarı biliniyor yahut tespit edilebiliyorsa, böyle bir dava açılamaz. Çünkü, her davada arandığı gibi, burada da hukukî yarar aranacaktır, böyle bir durumda hukukî yararın bulunduğundan söz edilemez. Özellikle, kısmî davaya ilişkin yeni hükümler de dikkate alınıp birlikte değerlendirildiğinde, baştan tespiti mümkün olan hâllerde bu yola başvurulması kabul edilemez." şeklindeki açıklamayla, alacağın belirli veya belirlenebilir nitelikte olması durumunda, belirsiz alacak davası açılarak bu davanın sağladığı imkanlardan yararlanmanın mümkün olmadığına işaret edilmiştir.

Alacağın hangi hallerde belirsiz, hangi hallerde belirli veya belirlenebilir olduğu hususunda kesin bir sınıflandırma yapılması mümkün olmayıp, her bir davaya konu alacak bakımından somut olayın özelliklerinin nazara alınarak sonuca gidilmesi gereklidir.

6100 sayılı Kanun'un 107/2. maddesinde, sorunun çözümünde yol gösterici mahiyette kriterlere yer verilmiştir. Anılan madde fıkrasında, karşı tarafın verdiği bilgi veya tahkikat sonucu alacağın miktarı veya değerinin tam ve kesin olarak belirlenebilmesinin mümkün olduğu anda davacının, iddianın genişletilmesi yasağına tâbi olmaksızın davanın başında belirtmiş olduğu talebini artırabileceği hüküm altına alınmış, madde gerekçesinde de "karşı tarafın verdiği bilgiler ve sunduğu delillerle ya da delillerin incelenmesi ve tahkikat işlemleri sonucu (örneğin bilirkişi ya da keşif incelemesi sonucu)" belirlenebilme hali açıklanmıştır.

Davacının alacağının miktar veya değerini belirleyebilmesi için elinde bulunması gerekli bilgi ve belgelere sahip olmaması ve bu belgelere dava açma hazırlığı döneminde ulaşmasının da (gerçekten) mümkün olmaması ve dolayısıyla alacağın miktarının belirlenmesinin karşı tarafın elinde bulunan bilgi ve belgelerin sunulmasıyla mümkün hale geleceği durumlarda alacak belirsiz kabul edilmelidir.

Davacının alacağının miktar veya değerini belirleyebilmesi için elinde bulunması gerekli bilgi ve belgelere sahip olmaması ve bu belgelere dava açma hazırlığı döneminde ulaşmasının da (gerçekten) mümkün olmaması ve dolayısıyla alacağın miktarının belirlenmesinin karşı tarafın elinde bulunan bilgi ve belgelerin sunulmasıyla mümkün hale geleceği durumlarda alacak belirsiz kabul edilmelidir.

Sırf taraflar arasında alacak miktarı bakımından uyuşmazlık bulunması, talep sonucunun belirlenmesinin davacıdan beklenemeyecek olması anlamına gelmez. Önemli olan objektif olarak talep sonucunun belirlenmesinin davacıdan beklenemeyecek olmasıdır (H. Pekcanıtez, Belirsiz Alacak Davası, Ankara 2011, s. 45; H. Pekcanıtez/O. Atalay/M. Özekes, Medeni Usul Hukuku, 14. Bası, Ankara 2013, s. 448). Sadece alacak miktarının taraflar arasında uyuşmazlık bulunması ya da tartışmalı olmasının belirsiz alacak davası açılması için yeterli sayılması halinde, neredeyse tüm davaların belirsiz alacak davası olarak kabulü gerekir ki, bu da kanunun amacına aykırıdır. Çünkü, zaten uyuşmazlık bulunduğu için dava açılmakta ve uyuşmazlık mahkeme önüne gelmektedir. Önemli olan davacının talebini belirli kılacak imkana sahip olup olmadığıdır. Burada, alacağın belirlenebilir olması ile ispat edilebilirliğinin de ayrıca değerlendirilmesi gerektiği unutulmamalıdır. Davacının talep ettiği alacağı belirlenmesi objektif olarak mümkün, ancak belirleyebildiği alacağını ispat etmesi, kanunun öngördüğü şekilde ispatı (elindeki delillerle) mümkün değilse, burada da belirsiz alacak davası açılacağından söz edilemez. Çünkü, bir alacağın belirlenmesi ile onun ispatı ayrı şeylerdir. Davacı, talep konusu yaptığı alacağını çok net şekilde belirleyebilir; ancak her zaman onu ispat edecek durumda olmayabilir. Aksinin kabulü, her ispat güçlüğü olan alacağı belirsiz alacağa dönüştürmek gibi, hem kanunun amacına hem de genel ilkelere aykırı bir durumu ortaya çıkartabilir.

Alacağın miktarının belirlenebilmesinin, tahkikat aşamasında yapılacak delillerin incelenmesi, bilirkişi incelemesi veya keşif gibi sair işlemlerin yapılmasına bağlı olduğu durumlarda da belirsiz alacak davası açılabileceği kabul edilmelidir. Ne var ki, bir davada bilirkişi incelemesine gidilmesi belirsiz alacak davasının açılabilmesi için yeterli değildir. Bir davada bilirkişiye başvurulmasına rağmen davacı dava açarken alacak miktarını belirleyebiliyorsa, belirsiz alacak davası açılamaz (C. Simil, Belirsiz Alacak Davası, I. Bası, İstanbul 2013, s. 225).

Kategorik olarak, belirli bir tür davanın veya belirli kişilerin açtığı davaların baştan belirli veya belirsiz alacak davası olduğundan da söz edilemez. Belirsiz alacak davası, bu davaya İlişkin ölçütlerin somut olaya uygulanarak belirlenmesi gerekir.

Kategorik olarak, belirli bir tür davanın veya belirli kişilerin açtığı davaların baştan belirli veya belirsiz alacak davası olduğundan da söz edilemez. Belirsiz alacak davası, bu davaya İlişkin ölçütlerin somut olaya uygulanarak belirlenmesi gerekir.

Hakime alacak miktarının tayin ve tesbitinde takdir yetkisi tanındığı hallerde (Örn: 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu md 50, 51,56), hakimin kullanacağı takdir yetkisi sonucu alacak belirli hale gelebileceğinden, davacının davanın açıldığı tarih itibariyle alacağın miktarını yahut değerini tam ve kesin olarak belirleyebilmesinin imkansız olduğu kabul edilmelidir. Örneğin, iş hukuku uygulamasında, Yargıtayca, fazla çalışma, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının yazılı belgelere ve işyeri kayıtlarına dayanmayıp, tanık anlatımlarına dayanması halinde, hesaba esas alınan süre ve alacağın miktarı nazara alınarak takdir edilecek uygun oranda hakkaniyet indirimi yapılması gerekliliği kabul edilmektedir. Bu halde, tanık anlatımlarına dayanılarak hesaplanan alacak miktarından hakimin takdir yetkisine bağlı olarak yapılacak indirim oranı baştan belirli olmadığından, alacak belirsiz kabul edilmelidir.

6100 sayılı Kanun ile birlikte, yukarıda belirtilen çerçevede belirsiz alacak davası açma imkanı tanınarak belirsiz alacaklar bakımından hak arama özgürlüğü genişletilmiş; bununla bağlantılı olarak da hukuki yarar bulunmadan kısmi dava açma imkanı sınırlandırılmakla birlikte, tamamen kaldırılmamıştır.

Zaman zaman, 6100 sayılı Kanun ile birlikte kabul edilen belirsiz alacak davası ile kısmi davaya ilişkin yeni düzenlemedeki sınırın tam olarak tespit edilemediği, birinin diğeri yerine kullanıldığı görülmektedir. Oysa, bu iki davanın amacı ve niteliği ayrıdır. Alacak, belirli veya belirlenebilir ise, belirsiz alacak davası açılamaz; ancak şartları varsa kısmi dava açılması mümkündür.

Kanunun kısmi dava açma imkanını sınırlamakla birlikte tamamen ortadan kaldırmadığı da gözetildiğinde, belirli alacaklar için, belirsiz alacak davası açılamasa da, şartları oluştuğunda ve hukuki yarar bulunduğunda kısmi dava açılması mümkündür. Aksi halde, sadece ya belirsiz alacak davası açma veya belirli tam alacak davası açma şeklinde iki imkandan söz edilebilir ki, o zaman da kısmi davaya ilişkin 6100 sayılı Kanun'un 109. maddesindeki hükmün fiilen uygulanması söz konusu olamayacaktır. Çünkü, belirsiz alacak davasında zaten belirsiz alacak davasının sağladığı imkanlardan yararlanarak dava açılabilecek; şayet alacak belirli ise de, o zaman sadece tam eda davası açılabilecektir. Oysa kanun koyucunun abesle iştigal etmeyeceği prensibi gereği, anılan maddeyle kısmi davaya ilişkin düzenleme yapıldığı düşünülerek ve Kanundaki sınırlamalara dikkat edilerek kısmi dava açılabilecektir.