muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/15158, Karar No: 2015/12636, Tarih: 24.11.2015

maddelerinde düzenlenen iptal davası açma hakkı davacının genel hükümlere, muvazaaya dayanarak dava açmasına engel oluşturmadığı, davacının iddiasını kanıtlaması halinde iddianın taşınmazın aynına ilişkin olmadığı, alacağın tahsiline yönelik bulunduğu da gözetilerek İİK 283/1 maddesi

kıyasen uygulanarak iptal ve tescile gerek olmaksızın davacının taşınmazların haciz ve satışını isteyebilmesi yönünden hüküm kurulması gerektiği, somut olayda davacı vekili, davalı borçlu ... aleyhine boşanma davası açtıklarını, dava konusu tasarrufun hükmedilecek nafaka ve tazminatı karşılıksız bırakmak amacıyla yapıldığını belirterek BK 18.madde gereğince muvazaalı satışların iptalini talep ettiği, ... 1. Aile Mahkemesinin 30.12.2011 tarih 2010/919 Esas 2011/1005 Karar sayılı ilamından tarafların boşanmalarına davacı ... Mercan yararına 175.00 TL tedbir 200.00 TL yoksulluk nafakası, 20.000,00 TL maddi, 10.000,00 TL manevi tazminata hükmedildiği, boşanma davasının ise şiddetli geçimsiz nedeni olarak kabul edilen davalı ... tarafından davacı ...'nin 17.6.2009 tarihinde dövülmesi olayı olduğunun anlaşıldığı, mahkemece tapudaki satış bedeli ile bilirkişi tarafından belirlenen bedeli arasında fahiş fark bulunmadığı, dinlenen tanık beyanlarından dava konusu taşınmazın davacının bilgisi dahilinde satıldığı, davacının davasını ispatlayamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş ise de kurulan hükmün dosya kapsamı ve mevcut delil durumuna uygun düşmediği, davacının 17.6. 2009 tarihli dayak olayından sonra evden ayrıldığı anlaşıldığından evin satışı konusunda davalı 3.kişi ... ile anlaşmasının hayatın olağan akışına uymadığı, dava konusu taşınmazın halen borçlu tarafından bedelsiz (kirasız) kullanılması davalı 3.kişi ...'in borçlunun durumunu ve amacını bilecek kişilerden olması nedeniyle dava konusu satış işleminin muvazaalı olması nedeniyle davacı lehine hükmedilen nafaka ve tazminatın tahsili için İİK 283/1-2 maddesi kıyasen uygulanarak tapu kaydının iptaline gerek olmadan davacının alacaklarını alabilmeleri için dava konusu taşınmazın haczi ve satışı konusunda davacının alacak ve ferileriyle sınırlı olarak cebri icra yetkisi tanınmasına karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçeyle hüküm tesisinin isabetli olmadığı gereğine değinilmiştir.

Mahkemece iddia, savunma toplanan deliller ve bozma ilamı doğrultusunda davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve bozmanın kapsamı dışında kesinleşmiş olan yönlere ilişkin temyiz itirazları incelenemeyeceğine göre, davalı ... vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 549,45 TL kalan onama harcının temyiz eden davalı ...'den alınmasına 24/11/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3766, Karar No: 2017/1107, Tarih: 12.04.2017

**23. Hukuk Dairesi         2015/3766 E.  ,  2017/1107 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen sıra cetveline itiraz davası sonucunda verilen hükmün onanmasına ilişkin Dairemizin 23.02.2015 tarih ve 2014/3044 E., 2015/1112 K. sayılı ilamının karar düzeltme yoluyla incelenmesi davacı vekilince istenilmekle, dosya incelendi, gereği görüşüldü.

- KARAR -

Davacı vekili, dava dışı borçluya ait aracın satılması sonucu düzenlenen 23.11.2009 tarihli sıra cetvelinde, satış parasının araç üzerinde rehni bulunan davalı bankaya ödendiğini, ancak, rehin sözleşmesinin geçersiz olduğunu, davalı bankaca rehin alacağı miktarının olduğundan fazla gösterildiğini ileri sürerek, sıra cetvelinin iptalini, satış parasının müvekkilinin takip dosyalarına ödenmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemenin 28.12.2011 tarih ve 2011/157 E., 2011/121 K. sayılı ilamı ile mahkemenin görevsizliğine dair kararının davacı vekilinin temyizi üzerine Dairemizin 04.07.2012 tarih ve 2012/2519 E., 2012/4609 K. sayılı ilamı ile bozulmuştur. Bozma sonrası yapılan yargılama sonucu mahkemenin16.12.2013 tarih ve 2012/228 E., 2013/343 K. sayılı ilamı ile davanın reddine dair kararının temyizi üzerine Dairemizin 23.02.2015 tarih ve 2014/3044 E., 2015/1112 K. sayılı ilamı ile onanmıştır

Bu kez, davacı vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, HUMK'nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisine uymayan karar düzeltme isteminin reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin karar düzeltme isteminin REDDİNE, 7,80 TL harç ve takdiren 275,00 TL para cezasının karar düzeltme isteyenden alınarak Hazine'ye gelir kaydedilmesine, 12.04.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1803, Karar No: 2014/9474, Tarih: 12.06.2014

**3. Hukuk Dairesi         2014/1803 E.  ,  2014/9474 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK(TÜKETİCİ) MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen Tüketici Hakem Heyeti Kararının iptali davasının yapılan muhakemesi sonucunda verilen hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir. Mahkemece verilen ek karar ile esas kararın kesin olarak verildiği gerekçesiyle temyiz isteminin reddine karar verilmesi üzerine, davacı vekili bu defa asıl hükümle birlikte red kararını temyiz etmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dava; elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp/kaçak bedeli hakkında verilen Tüketici Sorunları Hakem Heyeti kararının itiraz yolu ile iptali istemine ilişkindir.

Davaya konu kayıp/kaçak bedeli, miktar itibariyle karar tarihinde yürürlükte bulunan 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanunun 22. maddesinde ve HUMK.nun 427. maddesinde öngörülen kesinlik sınırının altında bulunmakta ise de; kayıp/kaçak bedelinin alınıp alınmaması hususunda verilen hükmün salt alınan bu bedele münhasır olmayıp, sonraki faturaların düzenleme biçimine de etkisi olacağı, bir başka deyişle kararın ard etkisinin bulunduğu ve bu yöndeki talebinde devamlılık arz eden bir isteme ilişkin olduğu kuşkusuzdur.

Yine, kayıp/kaçak bedeli uygulaması nedeniyle eldeki dosyada tek bir abone uyuşmazlığı yargıya taşımış olmasına karşın, ortada tüm aboneleri ilgilendiren, toplu bir hak uyuşmazlığının bulunduğu her türlü duraksamadan uzaktır.

Bu itibarla, kayıp/kaçak bedelinin yürürlükteki mevzuat hükümlerine uygun olduğu yönünde tespit istemini de içeren böyle bir davada verilen karar, konu ile ilgili mevzuat hükümlerinin ileriye dönük uygulanıp uygulanmaması yönünde de sonuç doğuracağından, temyiz incelemesinde 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanunun 22. maddesi ve Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 427. maddesinde belirtilen kesinlik sınırının gözetilmemesi gerektiğine; dolayısıyla bu davanın miktar ve değerine bakılmaksızın temyizinin olanaklı bulunduğuna oybirliğiyle karar verilmiştir.

Nitekim Hukuk Genel Kurulunun 13/05/2009 günlü ve 2009/13-122 E.-2009/189 K., 13/10/2010 günlü 2010/13-406 E.-2010/503 K. sayılı kararlarında da aynı hususlara değinilmiştir.

Bu nedenle kararın kesin olduğundan bahisle temyiz dilekçesinin reddine dair mahkemece verilen ek kararın kaldırılmasına karar verilerek, yasal süresi içinde verilen temyiz dilekçesinin incelemesine geçildi:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle HGK.nun aynı konuya ilişkin 21.05.2014 günlü ve 2013/7-2454 E.-2014/679 K. sayılı kararına göre, yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 0,90 TL bakiye temyiz harcının temyiz edene yükletilmesine, 12.06.2014 günü oyçokluğuyla karar verildi.

K A R Ş I O Y

Sayın çoğunluğun, esas kararın onanmasına ilişkin kararına karşı, karşı oyumun gerekçeleri aşağıda sunulmuştur.

K A R Ş I O Y

Sayın çoğunluğun, esas kararın onanmasına ilişkin kararına karşı, karşı oyumun gerekçeleri aşağıda sunulmuştur.

Dairenin önüne gelen uyuşmazlık; davalı tarafından belirlenen ve EPDK tarafından onaylanan kurul kararına göre alınan kayıp/kaçak bedelinin, yasal olup olmadığı, hakkaniyete aykırı bulunup bulunmadığı, varılacak sonuca göre de kayıp/kaçak bedelinden davacının sorumlu olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

Daire onama gerekçesinde; Hukuk Genel Kurulunun 21/05/2014 tarih 2013/7-2454 Esas, 2014/679 Karar sayılı kararının gerekçesine atıf yaparak esas kararı onamıştır. Genel Kurul kararının gerekçesi ise; Enerji Piyasası Düzenleme Kurumuna sınırsız bir fiyatlandırma unsuru belirleme yetkisi ve görevi verilmediği, elektrik enerjisinin nakli esnasında meydana gelecek kayıp ile başka kişiler tarafından hırsızlanmak suretiyle kullanılan elektrik bedellerinin, kurallara uyan abonelerden tahsili yoluna gitmenin hukuk devleti ve adalet düşüncesi ile bağdaşmayacağı, bu hâlin, parasını her halükarda tahsil eden davalı kurumun çağın teknik gelişmelere ayak uydurmasına engel olacağı, bir başka deyişle davalının kendi teknik alt ve üst yapısını yenileme ihtiyacı duymayacağı gibi, elektriği hırsızlamak suretiyle kullanan kişilere karşı önlem alma ve takip etmek için gerekli girişimlerde bulunmasını engelleyeceği, oysa elektrik kaybını önleme ve hırsızlıkları engelleme veya hırsızı takip edip bedelini ondan tahsil etme görevi de bizzat enerjinin sahibi bulunan davalıya ait olduğu, bununla birlikte abonelerin faturalara yansıtılan kayıp/kaçak bedelinin hangi miktar olduğunu apaçık denetleyebilmesi ve aynı hizmetin karşılığında ne bedel ödediğini bilmesi yani şeffaflığın hukuk devletinin vazgeçilmez unsurları olduğu, elektrik şirketlerinin tüketicilerden kayıp/kaçak bedeli adı altında bir bedeli tahsil etmesinin hukuka ve hakkaniyete aykırı olduğu,

Tüketicilere elektrik sağlamaya yönelik hizmet sunumu sırasında teknik ve teknik olmayan nedenlere bağlı olarak ortaya çıkan ve tamamen engellenmesi ve yok edilmesine imkan bulunmayan kayıp/kaçağın belli bir hedef doğrultusunda, giderek azaltılması için gerekli tedbirlerin alınmasına yönelik özendirici ve teşvik edici uygulamalarla; kaliteli ve sürekli elektrik hizmetini temin için gerekli önlemleri atmakla görevli bulunan davalı idarece, elektrik üretim, iletim, dağıtım ve tedarikinde ortaya çıkan ve maliyetin bir parçası olan kayıp/kaçak bedelinin elektrik piyasası faaliyetlerinin düzgün yürütülmesini temin için abonelere yansıtılmasına ilişkin uygulamada hukuka ve hakkaniyete aykırılık bulunmadığına karar verilmiştir.

Dairenin önüne gelen somut olayımızla benzer bir konu olan ve emsal teşkil edebilecek olan ... A.Ş tarafından, telefon abonelerinden alınmakta olan “sabit ücret” uygulamasına ilişkin olarak Hukuk Genel Kurulununun, 13/05/2009 tarih 2009/13-122 Esas, 2009/189 Karar, 13/10/2010 tarih 2010/13-406 Esas, 2010/503 Karar, 02/04/2014 tarih 2013/13/661 Esas, 2014/440 Karar sayılı kararlarında da; aynı usulle belirlenen sabit ücret uygulamasının hukuka, hakkaniyete ve yasaya uygun olduğuna karar verilmiştir.

Kayıp/kaçak bedeli uygulaması 4688 sayılı Yasanın 1/1, 4-1, 6446 sayılı Kanunun 5/1, 17/ç, 27, geçici 1., 5496 sayılı Kanunun 6, geçici 9 ve ilgili yönetmelikler ve EPDK Kurul Kararları ve tebliğleri çerçevesinde yapılmaktadır.

Somut olayda; çekişmeye konu olan kayıp/kaçak bedeli arzedilen kanunlar ve ikincil mevzuat hükümleri çerçevesinde EPDK tarafından belirlenerek uygulanmaktadır.

01/04/2011 tarihinden geçerli olmak üzere uygulanmakta olan tarife EPDK'nun 28/12/2010 tarih ve 2999 sayılı kararı ile belirlenmiştir. Tarifelerin uygulanması elektrik şirketleri için yasal zorunluluktur. Lisans sahibi şirketler tarifeyi değiştiremeyeceği gibi tarifede yer almayan bir bedeli de tahsil edemeyecek veya düzenlenen tarifeler kapsamında düzenlenmiş bir bedeli de tahsil etmeme gibi bir davranışta bulunamayacaklardır. Diğer bir anlatımla lisans sahibi şirketlerin tarifeleri uygulayıp uygulamama ve kayıp kaçak bedelini tahsil etmeme gibi bir insiyatifi bulunmamaktadır.

Kayıp/kaçak bedeli, kurumun kanunun kendisine verdiği yetki ve görev çerçevesinde kanunun temel amaçlarına uygun şekilde belirlediği bir bedeldir. Söz konusu bedeli belirlemek üzere alınan kurul kararı kurumun genel düzenleyici işlemi olarak tüm gerçek ve tüzel kişileri bağlar. Dolayısıyla kanuna, hakkaniyete ve hukukun genel ilkelerine aykırılığından bahsedilemez.

Davaya konu kayıp/kaçak bedeli, EPDK Kurumunun onayı ile ve sektörle ilgili olarak belirlenen bir ücrettir. Tüketicilere kesintisiz bir elektrik hizmeti sağlanabilmesi için üretilen elektriğin (özellikle de teknik kaybın) maliyetinin tüketicilere yansıtılması faaliyetin doğal bir sonucudur. Kanunun EPDK'ya verdiği görevler arasında kaçakların sıfırlanmasını ve teknik kayıplarında makul seviyelere indirilmesine ilişkin düzenlemeleri yapma görevi vardır. Teknik ve teknik olmayan kayıplar elektrik maliyetinin bir unsurudur. Elektriğin kesintisiz bir şekilde sağlanması için teknik ve teknik olmayan kayıpların karşılanması gerekir. Kayıpsız bir elektrik üretimi söz konusu olamaz.

Öte yandan, kayıp/kaçağa ilişkin ücret yasanın kendisine verdiği yetki çerçevesinde EPDK tarafından belirlendiğinden ve onaylanarak yürürlüğe girdiğinden ve bu karara karşı idari yargı yolu da açık bulunduğundan abonelerden alınan kayıp/kaçak bedeli haksız şart olarak ta kabul edilemez.

Öte yandan, kayıp/kaçağa ilişkin ücret yasanın kendisine verdiği yetki çerçevesinde EPDK tarafından belirlendiğinden ve onaylanarak yürürlüğe girdiğinden ve bu karara karşı idari yargı yolu da açık bulunduğundan abonelerden alınan kayıp/kaçak bedeli haksız şart olarak ta kabul edilemez.

Sonuç olarak, abonelere elektrik temin etmeye yönelik hizmetlerin sunumu sırasında teknik ve teknik olmayan nedenlere bağlı olarak ortaya çıkan ve ülkemiz şartları da nazara alındığında tamamen engellenmesi ve yok edilmesine imkan bulunmayan, kaliteli ve sürekli elektrik hizmeti temini için gerekli önlemlerin alınmasına yönelik olarak elektrik dağıtım şirketlerinin elektrik temininde iletim, dağıtım ve tedarikinde ortaya çıkan meri mevzuata göre maliyetin bir parçası olan kayıp/kaçak bedelinin elektrik piyasası fâaliyetlerinin düzgün yürütülmesi, kaliteli ve sürekli bir elektrik hizmeti sağlanmasının temini için kayıp/kaçak bedelinin tüketicilere yansıtılmasında hukuka, meri mevzuata ve hakkaniyete aykırılık yoktur. Netice itibariyle ortada yürütmesi gereken bir kamu hizmeti vardır ve bu kamu hizmetinin yürütülmesi için de yasayla ve ona bağlı olarak çıkarılan ikincil mevzuatla tüketicilere ek bir külfet yüklenmiştir. Kamu hizmetinin devamı içinde bir zorunluluktur

Yapılan açıklamalardan anlaşılacağı üzere, dava konusu kayıp-kaçak bedeli; yasa ile belirlenen bir ücrettir. EPDK tarafından yapılan tarife, kurul tarafından onaylandıktan sonra yürürlüğe girmekte ve uygulanmaktadır.

Kayıp-kaçak bedeli 4628 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'nun 1/1, 4/1 ve aynı kanunun geçici 9.maddeleri ile EPDK'nun 28/12/2010 tarih ve 2999 sayılı kararına göre belirlenmekte ve alınmaktadır. Yüksek Genel Kurulun sabit ücret uygulamasına ilişkin uygulaması da bu yöndedir.

Bu itibarla; yerel mahkemenin davanın reddine ilişkin ilamının, arz ve izah ettiğim gerekçeler muvacehesinde bozulması gerektiği kanâatinde olduğumdan, Sayın çoğunluğun onama görüşüne katılamıyorum.12.06.2014
Yargıtay — Esas No: 2009/13387, Karar No: 2010/893, Tarih: 15.02.2010

**5. Ceza Dairesi         2009/13387 E.  ,  2010/893 K.**

**"İçtihat Metni"**

Hırsızlık suçundan sanık ... hakkında yapılan yargılama sırasında; ... 4. Asliye Ceza Mahkemesiyle Çatalca Asliye Ceza Mahkemesi arasında oluşan olumsuz yetki uyuşmazlığının giderilmesi ve yargı yerinin belirlenmesi istemiyle gönderilen dosya Yargıtay C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye verilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

İncelenen dosya içeriğine, sanığın üzerine atılan suçun niteliğine, iddianamede olayın anlatılış biçimine ve ... 4. Asliye Ceza Mahkemesi kararındaki gerekçeye göre, yerinde görülmeyen Çatalca Asliye Ceza Mahkemesinin 07.10.2008 gün ve 2005/475 E. 2008/682 K. sayılı YETKİSİZLİK kararının KALDIRILMASINA, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİİNE, 15.02.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/3308, Karar No: 2012/9668, Tarih: 04.06.2012

**11. Hukuk Dairesi         2011/3308 E.  ,  2012/9668 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Bursa 2. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 29/11/2010 tarih ve 2007/319-2010/651 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, T.Halk Bankası Heykel Şubesi eski personeli .....'in usulsüz işlemlerle davalının hesaplarında pek çok fiktif işlem gerçekleştirdiğini, bu nedenle Bursa 2. Ağır Ceza Mahkemesinde yargılandığını, davalının hesaplarının da incelemeye alındığını, davalı tarafça Bursa 6. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2005/289 esas sayılı dosyasıyla müvekkili aleyhine alacak davası açıldığını, bu dava derdestken devam eden müfettiş incelemesi sırasında 22/10/2002 tarihli, kriminalistik raporla davalının eli ile imza edilmiş 47.000,00 TL'lik dekont tespit edildiğini, bu şekilde davalıya fazla ödeme yapıldığının anlaşıldığını ileri sürerek faizle birlikte 48.290,28 TL alacağın ödeme tarihinden itibaren yasal faiziyle tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, Bursa 6. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2005/289 esas sayılı dosyasında müvekkili tarafından davacı aleyhine açılmış bir alacak davası bulunduğunu, bu davada müvekkili davalının davacıdan 53.000,00 TL alacaklı olduğuna dair bilirkişi raporu alındığını, davacının alacağı bulunmadığını, tarafları ve konusu aynı olan davanın Bursa 6. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2005/289 esas sayılı sayılı dosyası ile birleştirilmesi gerektiğini, olmadığı takdirde davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, Bursa 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 30/01/2007 tarihli kararıyla sanık ....'in zimmet ve 5411 Sayılı Yasaya muhalefet suçundan cezalandırıldığı, ...'in usulsüz işlemler yaptığının ve banka müşterilerinden bir kısmının hesaplarındaki para ve menkul kıymetleri mal edindiğinin tespit edildiği, Bursa 6. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2005/289 esas sayılı dosyasında davacı ...'in açmış olduğu davanın kabulü ile 51.232,12 YTL'nin davalı bankadan tahsiline karar verildiği, kararın Yargıtay 11. Hukuk Dairesinin 17/12/2009 tarihli ilamı ile düzeltilerek onandığı, davalı banka vekilinin karar düzeltme isteminin reddine karar verildiği, bankanın 47.000,00 TL'lik dekontla ilgili iddialarını bu dava dosyasında da ileri sürdüğü ve 47.000 TL'lik dekont da incelenerek davacının davalı bankadan alacaklı olduğuna karar verildiği, dolayısıyla aynı taraflar arasında, aynı dava sebebine dayanarak daha önce dava açılmış olup bu davada verilen hüküm kesinleştiği için kesin hüküm oluştuğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, taraf vekillerinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, taraf vekillerinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 2,75 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, davacı taraf harçdan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, 04.06.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/1470, Karar No: 2011/5023, Tarih: 26.04.2011

**11. Hukuk Dairesi         2011/1470 E.  ,  2011/5023 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada İznik Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 26.02.2009 gün ve 2006/247-2009/45 sayılı kararı onayan Daire’nin 11.11.2010 gün ve 2009/5765-2010/11681 sayılı kararı aleyhinde davalı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı kooperatiften mal satın almadığı halde aleyhine başlatılan icra takibi ile 58.000,00 TL asıl alacağın tahsilinin istendiğini, senetler altındaki imzanın davacıya ait olmadığını, bu duruma yönelik olarak yapılan tahkikat sonunda kooperatif müdür ve görevlileri hakkında nitelikli zimmet suçundan cezalandırılmaları amacıyla Bursa Ağır Ceza Mahkemesi'ne dava açıldığını ileri sürerek, davalı kooperatife borçlu olmadığının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne dair verilen karar davalı vekilinin temyizi üzerine Dairemizce onanmıştır.

Davalı vekili bu kez karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere ve harç muafiyeti bakımından 1581 sayılı Kanunun 19/B maddesinin ancak kooperatifin davacı olması halinde uygulama yerinin bulunmasına göre davalı vekilinin HUMK’nun 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK’nun 442. maddesi gereğince REDDİNE, alınması gereken 38,20 TL karar düzeltme harcı peşin ödenmiş olduğundan yeniden alınmasına yer olmadığına, 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nun 442/3. maddesi hükmü uyarınca, takdiren 185,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyenden alınarak Hazine’ye gelir kaydedilmesine, 26.04.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.