muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/1090, Karar No: 2018/8217, Tarih: 25.10.2018

**5. Ceza Dairesi         2017/1090 E.  ,  2018/8217 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Zimmet

HÜKÜM : Beraat

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanıklar hakkında zimmet suçundan kamu davası açıldığı, 3628 sayılı Yasanın 17 ve 18. maddelerine göre Hazinenin bu suçun zarar göreni olduğu, 1163 sayılı Kooperatifler Kanununun Ek 2/son maddesi gereğince de ilgili Bakanlığın kooperatifler ve üst kuruluşlarının yönetim ve denetim kurulu üyeleri ile memurları hakkında görevlerine ilişkin olarak işledikleri suçlardan dolayı açılan kamu davalarına katılma talebinde bulunma hakkına sahip olduğu, bu itibarla CMK'nın 234/1-b maddesi gereğince kovuşturma evresinde sahip oldukları davaya katılma ve öteki haklarını kullanabilmeleri için Maliye Bakanlığı Baş Hukuk Müşavirliği ve Muhakemat Genel Müdürlüğü ile Çevre ve Şehircilik Bakanlığının dava ve duruşmalardan haberdar edilmesi gerektiği, diğer yandan aynı Kanunun 260/1. maddesine göre de kamu davasından haberdar edilmemiş bulunup da katılan sıfatını alabilecek surette suçtan zarar görmüş olanların kanun yollarına başvurma haklarının bulunduğu gözetilerek hükmün bildirilmesinin gerektiği, ancak dosyada adı geçen Bakanlık ile Hazinenin duruşmadan haberdar edildiklerine ilişkin bilgi ve belgeye rastlanmadığının anlaşılması karşısında; evvela davanın ve hükmün ilgili Bakanlık ile Hazineye bildirildiğini gösteren bilgi ve belgeler var ise dosya içine konulması, aksi halde anılan tebligat noksanlıklarının giderilmesi ile tebellüğ belgelerinin ve verildiği takdirde temyiz ve cevap dilekçelerinin eklenmesinden, hükmün temyiz edilmesi halinde ise bu konuda ek tebliğname düzenlenmesinden sonra iade edilmek üzere esası incelenmeyen dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİİNE, 25/10/2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/6267, Karar No: 2013/12877, Tarih: 24.10.2013

**9. Ceza Dairesi         2011/6267 E.  ,  2013/12877 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Silahlı terör örgütüne üye olma, patlayıcı madde

bulundurma

Hüküm : a) Sanık ... hakkında:

TCK'nın 314/2, 62, 53/1, 58/9, 3713 sayılı Kanunun 5. maddeleri uyarınca mahkumiyet

b) Sanık ... hakkında:

1-TCK'nın 314/2, 62, 53/1, 58/9, 3713 sayılı Kanunun 5. maddeleri uyarınca mahkumiyet

2- TCK'nın 174/1-2, 62, 52/2-4, 53/1. maddeleri

uyarınca mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanıkların silahlı terör örgütünün hiyerarşik yapısına dahil üyesi olduklarının her türlü şüpheden uzak biçimde ne şekilde sübuta erdiği ve sanık ...'ın evinde ele geçirilen kimyasal maddelerin TCK'nın 174. maddesinde düzenlenen suç bakımından "patlayıcı" tanımına ne şekilde uyduğu karar yerinde tartışılıp açıklanmadan yetersiz gerekçe ile yazılı şekilde karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanıklar müdafilerinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı BOZULMASINA, 24.10.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/6118, Karar No: 2011/13178, Tarih: 13.07.2011

**5. Hukuk Dairesi         2011/6118 E.  ,  2011/13178 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Davaya konu teşkil eden kapama bağ niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre değer biçilmesinde ve pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazı yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı kalan onama harcının alınmasına, peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 13.07.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3162, Karar No: 2013/2579, Tarih: 01.03.2013

**8. Hukuk Dairesi         2013/3162 E.  ,  2013/2579 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tapusuz taşınmaz tescili

K A R A R

Davada, kadastro çalışmalarında boşluk olarak tapulama harici bırakılan taşınmazın imar-ihya ve kazanmayı sağlayan zilyetlik nedeni ile tescil isteğinde bulunulduğuna ve dava konusu taşınmazın orman sayılan yerlerden olup olmadığı hususunda ... Mühendisi Bilirkişi aracılığı ile inceleme yapılarak hüküm kurulduğuna göre, Yargıtay Başkanlar Kurulu'nun 10.01.2013 tarih ve 1 sayılı Kararı ile hazırlanıp, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun 21.01.2013 tarih 1 sayılı Kararı ile aynen kabul edilen ve 26.01.2013 tarih 28540 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Hukuk Dairelerine ilişkin işbölümü uyarınca, hükme yöneltilen temyiz itirazlarının incelenmesi Yüksek Yargıtay (20.) Hukuk Dairesi'ne ait olmakla gereği için dosyanın anılan Daire Başkanlığı'na GÖNDERİLMESİNE, 01.03.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/5123, Karar No: 2018/5089, Tarih: 27.02.2018

**22. Hukuk Dairesi         2017/5123 E.  ,  2018/5089 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

AVUKAT ...

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkili işçinin davalıya ait işyerinde kayden alt işveren işçisi olarak çalıştığını, asıl işveren-alt işveren arasındaki ilişkinin muvazaaya dayalı olduğunu, davalının kendi işçilerine sağladığı mali haklardan müvekkilinin de yararlanması gerektiğini ileri sürerek, müvekkilinin gerçek işverenin baştan itibaren davalı olduğunun tespitiyle, ücret, ilave tediye, ikramiye, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçeyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında, davacıya ödenmesi gereken aylık ücret miktarının belirlenmesi noktasında uyuşmazlık vardır.

Somut olayda, asıl işveren-alt işveren ilişkisinin muvazaaya dayandığına ilişkin kabul, emsal dava dosyaları da nazara alındığında yerindedir. Bu durumda, davacıya ödenmesi gereken aylık ücret miktarının tespitinde, davalı işveren bünyesinde, davacıyla benzer veya aynı işi yapan emsal işçinin belirlenmesi gereklidir. Ancak, davacının, toplu iş sözleşmesinin tarafı sendikaya üye olmadığı ve dayanışma aidatı kesilmesi yönünde bir başvurusunun da bulunmadığı gözetildiğinde; davalı bünyesinde çalışan ve toplu iş sözleşmesine göre aylık ücret ile hakları belirlenen işçilerin, davacıyla benzer veya aynı işi yapsa dahi, emsal olarak kabul edilmesi mümkün değildir.

Davalı tarafça 22/03/2016 tarihli cevabi yazı ekinde gönderilen “Afşin Elbistan Linyitleri İşletme Müdürlüğü Garaj Amirliğinde çalışan Şoför Personel Bilgi Listesi” başlıklı belge içeriğinde, davacıyla aynı işi yapan davalı işçilerinin isim listesi ve yevmiyeleri bildirilmiş ise de, yazı ekinde yer alan söz konusu işçilerin bordrolarında, sendikal aidat kesintisi olduğu görülmektedir. Dolayısıyla, bu çalışanların toplu iş sözleşmesinden yararlandıkları anlaşılmakla, emsal kabul edilmeleri mümkün değildir. Kaldı ki, listede ismi yazılı işçilerin yirmi yılı aşkın çalışması bulunmakta olup, kıdem süreleri davacıya nazaran oldukça yüksektir. Diğer taraftan, bahsi geçen listenin alt kısmında yer olan notta “2003 yılından sonra başlayan işçi personellerin bugünki temel yevmiye katsayıları ise 73,22 TL’dir” ile “2003 yılından sonra şoför personel alımı olmamıştır” şeklindeki bilgilerin yazılı olduğu görülmektedir. Bir taraftan 2003 yılından sonra şoför alımı olmadığının belirtilmesine rağmen, diğer taraftan 2003 yılından sonra başlayan işçilerin temel yevmiye katsayılarının 73,22 TL olduğunun yazılması, söz konusu bilgilerin değerlendirilmesinde tereddüt uyandırmaktadır. Ayrıca, bahsi geçen 2003 yılından sonra işe başlayan davalı işçilerinin kimler oldukları, görevleri, toplu iş sözleşmesinden yararlanıp yararlanmadıkları, yazı içeriğinde belirtilen yevmiye katsayısının neye göre belirlendiği, toplu iş sözleşmesiyle bir alakasının olup olmadığı, bu katsayı oranından günlük yevmiye miktarına nasıl ulaşıldığı gibi hususlar hakkında açıklayıcı bir bilgi de bulunmamaktadır. Dolayısıyla, hükme esas alınan bilirkişi raporunda, sözü geçen listede yazılı bilgilerden hareketle sonuca gidilmesi yerinde değildir.

Öte yandan, dava konusu uyuşmazlıkla aynı nitelikteki emsal davalarda, Elbistan İş Mahkemesi’nce verilen kararlarda, davalının emsal işçisinin aylık ücretinin, kayden alt işveren bünyesinde çalıştırılan şoförlere fiilen ödenen ücretin “1,73 katı” olduğu kabul edilerek sonuca gidilmiştir. Söz konusu davalarda verilen kararların, Yargıtay 7. Hukuk Dairesi’nin temyiz incelemesinden geçtiği ve aylık ücret miktarına ilişkin hüküm kısmının bozmaya konu edilmediği anlaşılmaktadır (Örneğin; Yargıtay 7. Hukuk Dairesi’nin 22/10/2015 tarihli 2015/34814 esas ve 2015/20303 karar sayılı; 09/11/2015 tarihli 2014/21311 esas ve 2015/21810 karar sayılı kararları). Mahkemece ise, söz konusu kararlardan farklı bir kabulle sonuca gidilmiştir. Bu halde, emsal davalarda aylık ücret miktarı kabulüne nasıl ulaşıldığı hususunun incelenmemesi de hatalı olmuştur.

Anılan sebeplerle, davalı işverene yeniden yazı yazılarak, davacıyla benzer veya aynı işi yapan ve fakat toplu iş sözleşmesinden yararlanmayan emsal işçisinin olup olmadığı sorulmalı; varsa ücret bordrolarının gönderilmesi istenilmelidir. Ayrıca, 22/03/2016 tarihli cevabi yazı ekindeki “Afşin Elbistan Linyitleri İşletme Müdürlüğü Garaj Amirliğinde çalışan Şoför Personel Bilgi Listesi” başlıklı belgenin alt kısmında yer alan “2003 yılından sonra başlayan işçi personellerin bugünki temel yevmiye katsayıları ise 73,22 TL’dir” ile “2003 yılından sonra şöfor personel alımı olmamıştır” şeklindeki çelişkili notlara işaret edilerek; bahsi geçen 2003 yılından sonra işe başlayan davalı işçilerinin kimler oldukları, görevleri (şoför olup olmadıkları), toplu iş sözleşmesinden yararlanıp yararlanmadıkları, yazı içeriğindeki söz konusu yevmiye katsayısının neye göre belirlendiği ve toplu iş sözleşmesiyle bir alakasının olup olmadığı, bu katsayıdan günlük yevmiye miktarına nasıl ulaşıldığı gibi hususlar hakkında bilgi verilmesi de istenilmelidir. Yukarıda belirtilen, temyiz incelemesinden geçen emsal dava dosyaları da incelenerek aylık ücret miktarı kabulüne nasıl ulaşıldığı tespit edilmelidir. Bu yönlerden yapılacak araştırma ve inceleme neticelerine göre, davacıya ödenmesi gereken aylık ücret miktarı noktasındaki uyuşmazlık yeniden değerlendirilerek sonuca gidilmelidir. Eksik araştırma ve incelemeyle karar verilmesi hatalı olup, bozmayı gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 27/02/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

Ş.K.
Yargıtay — Esas No: 2011/7651, Karar No: 2012/1293, Tarih: 01.02.2012

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2011/7651 E.  ,  2012/1293 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki itrazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkili ile davalı arasında 24.04.2008 tarihli taze balyalı ot satış sözleşmesi yapıldığını davalının teslim aldığı mallardan dolayı ödemesi gereken bedelin 53,262,79 TL olduğunu, ancak davalının 28,000 TL ödeme yaptığını, müvekkilinin bakiye 25,262,79 TL davalıya teslim edilen mal bedelinden kaynaklanan alacağı bulunduğunu, davalının 29,897,21 TL'lik malı ise almaktan vazgeçtiğini, sözleşmenin 5. maddesi gereğince bu bedelin %40'ını cezai şart olarak davalının ödemesinin gerektiğini, davalının almaktan vazgeçtiği malların da piyasa değeri kalmadığından davalının bu malları ödemek zorunda olduğunu, toplam 67,124,79 TL alacağın tahsili için yapılan icra takibinin haksız itiraz nedeniyle durduğunu ileri sürerek itirazın iptaline, %40 tazminata karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, taraflar arasındaki sözleşmenin 4. maddesine göre davacının sattığı balyaların ıslak ve küflü olması sebebiyle müvekkili alıcının malı beğenmemesi durumunda alımı durdurabileceğinin kararlaştırıldığını, davacının sattığı ot balyalarının içinden küflü otlar, deve dikeni ve domuz bıtırağının çıkmasından dolayı müvekkilinin anılan sözleşme maddesi gereğince ot alımını durdurduğunu, müvekkilinin teslim aldığı mallara karşılık 21.000 TL ödeme yaptığını, davacıya borcunun bulunmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddia savunma, toplanan delillere göre davalının teslim edilip bedeli ödenmeyen otlar yönünden ayıp ihbarını süresinde ve kanundaki şekline uygun olarak yerine getirmediği, davalının 225 ton ot aldığı bunun badeli olan 25,262,79 TL'yi davacıya ödemek zorunda olduğu davacının teslim alınmayan ve elinde kalan ot bedeli olarak 29,898,00 TL ile bunun cezai şartı olan 11,959,00 TL'nin tahsilini talep edemeyeceği çünkü sözleşmenin 4. maddesinde davalı alıcının balyaların ıslak ve küflü olması darumunda alımı durdurup sözleşmeyi tek taraflı olarak feshedebileceğinin kararlaştırıldığı, davalının da sözleşmenin kendisine verdiği bu hakkı kullanarak sözleşmedeki niteliklere uygun olarak teslim edilmeyen mallardan dolayı alımı durdurduğu, gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, davalının icra takip dosyasında yaptığı itirazın kısmen iptali ile takibin 25,267,79 TL asıl alacak üzerinden, icra takip tarihinden itibaren %27 oranını geçmemek üzere reeskont faizi uygulanarak devamına, %40 icra inkar tazminatının davalıdan tahsiline karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, taraf vekillerinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, fazla yatırılan peşin hacın istek halinde davacıya iadesine, 01.02.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6434, Karar No: 2014/15756, Tarih: 23.06.2014

**8. Ceza Dairesi         2014/6434 E.  ,  2014/15756 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 8 - 2013/213552

MAHKEMESİ : Bakırköy 10. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 18/12/2012

NUMARASI : 2009/1018 (E) ve 2012/1102 (K)

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanıktan elde edilen, suça konu kelebek bıçak tabir edilen bıçakla ilgili olarak İstanbul Kriminal Polis Laboratuvarı tarafından düzenlenen 04.09.2009 tarihli raporda; iki parçadan oluşan metal kabzalı, 10.3 cm uzunluğunda tek ağızlı, oluksuz, sivri uçlu, kabza dip kısmında mandal marifetiyle sapa sabit hale gelebilen bıçağın, taşımakta olduğu nitelikler bakımından 6136 sayılı Yasanın 4. maddesinde belirtilen yasak niteliğini haiz bıçaklardan olmadığının belirtilmesi ve İçişleri Bakanlığının 02.08.1995 gün, 177533 sayılı yazılarında belirtilen kelebek bıçakların 6136 sayılı Kanun kapsamına girmeyen 2521 sayılı Kanunun 3. maddesine göre ithal ve imaline izin verilen av bıçağı niteliğinde bıçaklardan olduğu yolundaki açıklamaları ile bu bıçakların serbestçe alınıp satılmaları ve 5237 sayılı TCK.nun 21. maddesindeki "suçun oluşması kastın varlığına bağlıdır" hükmü de gözönüne alınarak atılı suçun oluşmadığı ve sanığın beraatine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı biçimde mahkumiyet hükmü kurulması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 23.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/20853, Karar No: 2015/27602, Tarih: 07.10.2015

**3. Ceza Dairesi         2015/20853 E.  ,  2015/27602 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kasten yaralama suçundan suça sürüklenen çocuk ...’in, 765 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 456/4, 457/1, 55/3 ve 59. maddesi gereğince 333,00 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına dair... Çocuk Mahkemesinin 01/12/2011 tarihli ve 2006/2324 Esas, 2011/1005 sayılı Kararına karşı ... Bakanlığı'nın 12.06.2015 tarih ve 2015/11998–39074 sayılı yazısıyla kanun yararına bozma isteminde bulunulduğundan bu işe ait dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 23.06.2015 tarih ve 2015/223902 sayılı tebliğnamesi ile Dairemize gönderilmekle incelendi.

Mezkur ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre; kayden 12/12/1988 doğumlu olup, suçun işlendiği 12/05/2005 tarihinde 18 yaşını ikmâl etmediği anlaşılan sanık...'in basit yaralama olarak tespit edilen eyleminden dolayı 765 sayılı Kanunun 456/4. maddesinde öngörülen seçimlik cezalardan para cezası seçilmek suretiyle 333,00 Türk lirası adlî para cezasına hükmedilmiş ise de; kararın gerekçe bölümünde asgari hadden uzaklaşıldığına ilişkin bir ibare bulunmadığı gibi, hüküm kısmında da cezanın teşdiden uygulandığına dair bir ifade bulunmaması karşısında, 5560 sayılı Çeşitli Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun’un yürürlüğe girmesinden önceki haliyle para cezasının seçimi durumunda 5237 sayılı Kanun’un 52/2. maddesi uyarınca temel ceza olarak tespit edilecek 5 gün tam sayısı üzerinden öncelikle aynı Kanun’un 61/8. maddesi gereğince indirim yapılması ve belirlenen sonuç gün ile kişinin bir gün karşılığı ödeyebileceği miktarın çarpılması suretiyle hesaplanacak adli para cezasına hükmedilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde fazla ceza tayin olunmasında; isabet görülmediğinden bahisle, 5271 sayılı CMK'nin 309. maddesi gereğince anılan kararın bozulması lüzumunun ihbar olunduğu anlaşıldı.

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Gereği görüşülüp düşünüldü:

... Bakanlığı'nın kanun yararına bozma isteyen yazısına dayanan tebliğnamede ileri sürülen düşünce yerinde görüldüğünden;... Çocuk Mahkemesinin 01/12/2011 tarihli ve 2006/2324 Esas, 2011/1005 sayılı Kararının 5271 sayılı CMK'nin 309/4. maddesinin (d) bendi gereğince kanun yararına BOZULMASINA, sanığın eylemine uyan ve lehine olan 5237 sayılı TCK'nin 86/2. maddesi gereğince suç tarihi itibariyle takdiren 5 gün adli para cezasıyla cezalandırılmasına, sanık eylemini silahtan sayılan bıçakla gerçekleştirdiğinden cezasında TCK'nin 86/3-e maddesi gereğince ½ oranında artırım yapılarak 7 gün adli para cezasıyla cezalandırılmasına, yaşı küçük olan sanığın cezasında TCK'nin 31/3. maddesi gereğince suç tarihi itibariyle ½ oranında indirim yapılarak 3 gün adli para cezasıyla cezalandırılmasına, TCK'nin 62. madesi gereğince sanığın cezasında takdiren 1/6 oranında indirim yapılarak 2 gün adli para cezasıyla cezalandırılmasına, TCK'nin 52/2. maddesi gereğince sanığın ekonomik ve sosyal durumu gözetilerek günlüğü takdiren 20 TL. olmak üzere 40 TL. adli para cezasıyla cezalandırılmasına, infazın bu miktar üzerinden yapılmasına; dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE; 07.10.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13285, Karar No: 2015/31189, Tarih: 15.06.2015

**4. Ceza Dairesi         2015/13285 E.  ,  2015/31189 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2013/32636

MAHKEMESİ : Tekirdağ Çocuk Mahkemesi

TARİHİ : 28/12/2012

NUMARASI : 2012/380 (E) ve 2012/452 (K)

SUÇLAR : Hırsızlık, tehdit

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre, dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede

Suça sürüklenen çocuğa yükletilen tehdit ve hırsızlık eylemleriyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemlerin suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı;

Eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanun öngörülen suç tiplerine uyduğu,

Tehdit suçuna ilişkin cezanın kanuni bağlamda uygulandığı,

Anlaşıldığından,

1-Suça sürüklenen çocuk V.. Ş.. müdafiinin tehdit suçuna ilişkin olarak ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnameye aykırı olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA,

2- Hırsızlık suçundan kurulan hükümde ise;

Sanık hakkında TCK'nın 141/1.maddesi ile belirlenen 2 yıl hapis cezasının aynı Kanunun 143/1.maddesi gereği 1/3 oranında artırılması sırasında 2 yıl 8 ay yerine 3 yıl olarak, sonuç cezanın ise, 1 yıl 2 ay 6 gün yerine 1 yıl 4 ay olarak fazla hesaplanması,

Kanuna aykırı ve suça sürüklenen çocuk V.. Ş.. müdafiinin temyiz iddiaları yerinde görüldüğünden, hükmün bu nedenle BOZULMASINA, 5320 sayılı Kanunun 8/1. madde ve fıkrası aracılığıyla 1412 sayılı CMUK’nın 322. maddesi uyarınca bu aykırılık, yeniden yargılama yapılmasına gerek olmaksızın düzeltilebilir nitelikte bulunduğundan, temyiz edilen kararın açıklanan noktasının; tebliğnameye aykırı olarak, hüküm fıkrasına “TCK'nın 141/1. maddesi gereğince, 2 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, atılı suçu gece vakti işlediğinden TCK'nın 143. maddesi gereğince takdiren 1/3 oranında artırılarak 2 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, suçun teşebbüs aşamasında kalması nedeniyle TCK' nın 35/2. maddesi gereğince takdiren 1/3 oranında indirilerek 1 yıl 9 ay 10 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına,suç tarihi itibari ile 15 yaşından büyük 18 yaşından küçük olduğundan TCK'nın 31/3. maddesi gereğince verilen cezadan 1/3 oranında indirim yapılarak

sonuç olarak 1 yıl 2 ay 6 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına” biçiminde DÜZELTİLMESİNE ve başkaca yönleri Kanuna uygun bulunan hükmün bu bağlamda ONANMASINA, 15/06/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.