muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/48358, Karar No: 2013/7190, Tarih: 28.02.2013

Öte yandan 3984 sayılı Radyo ve Televizyonların Kuruluş ve Yayınları Hakkında Kanunun 38 inci maddesinde, özel radyo ve televizyonların haberle ilgili birimlerinde çalışanların da 5953 sayılı Kanunun kapsamında olduğunu açıklanmıştır. Özel radyo ve televizyonların haberle ilgili birimlerinde çalışanlar yönünden fikir ve sanat işi yapma koşulu söz konusu değildir. Ancak haberle ilgili birimde çalışma kavramı, haberin oluşumuna doğrudan katkı sağlama olarak değerlendirilmelidir. Buna göre haber müdürü, muhabir, foto muhabiri, spiker, haber kameramanı gibi çalışanlar gazeteci olarak değerlendirilmelidir. Bununla birlikte, uplink görevlisi, şoför, diğer teknik ve idari personelin, haberin oluşumuna doğrudan katkıları olmadığından gazeteci kavramına dahil değildirler.

5953 sayılı Kanunun 2 nci maddesinde, “Devlet, vilayet ve belediyeler ve İktisadi Devlet Teşekkül ve müesseseleriyle sermayesinin yarısından fazlası bu teşekküllere ait şirketlerde istihdam edilen memur ve hizmetliler hakkında bu Kanun hükümleri”nin uygulanmayacağı hükme bağlanarak, gazeteci kavramı ile bağımsızlık ve tarafsızlık unsuru arasında bir bağ kurulmuştur.

Somut olayda, davacı Kanal Türk televizyonunda yönetmen (program müdür yardımcısı) olarak çalıştığını ileri sürerek işçilik alacakları isteğinde bulunmuştur. Mahkemece davacının 5953 sayılı kanuna tabi olup olmadığı irdelenmemiştir. Bu nedenle öncelikle davacının yaptığı iş kesin olarak tespit edilerek inceleme sırasında rastlanılamayan cevap dilekçesi ve deliller de dosyaya eklenerek davacının Basın İş Kanununa tabi olarak çalışıp, çalışmadığı belirlenerek anılan alacaklar hakkında karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsizdir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine, 28.02.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/8700, Karar No: 2013/2049, Tarih: 13.03.2013

**1. Ceza Dairesi         2009/8700 E.  ,  2013/2049 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten yaralama, kasten yaralamaya yardım, 6136 sayılı yasaya aykırılık

HÜKÜM : ... TCK 86/1-3/e,87/3,62,53/1,63 maddelerince 3 yıl 1 ay 15 gün hapis,

6136 sayılı yasanın 13/1,TCK 62,53/1,63,54 maddelerince 1 yıl 3 ay hapis ve 375 YTL adli para cezası

... TCK 86/1-3/e,87/3,39,62,51 maddelerince 1 yıl 6 ay 27 gün hapis

TÜRK MİLLETİ ADINA

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ... hakkında mağdur ... ...'a karşı nitelikli kasten yaralama, 6136 sayılı Yasaya Aykırılık; sanık ... hakkında mağdur ... ...'a karşı nitelikli kasten yaralamaya yardım eylemlerinin sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç nitelikleri tayin, takdiri indirim nedeninin niteliği ve haksız tahrik nedeninin bulunmadığı takdir kılınmış, sanıkların savunmaları inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde bozma nedenleri dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanıklar müdafiinin yetersiz gerekçeye, sübuta, yasal savunmaya ve zorunluluk halinin varlığına, temel cezanın aşağı hadden belirlenmesi gerektiğine, ertelemenin koşullarının oluştuğuna yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle;

A- Sanık ... hakkında mağdur ... ...'a karşı nitelikli kasten yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün tebliğnamedeki düşünce gibi (ONANMASINA),

B-a) Sanık ... hakkında mağdur ... ...'a karşı nitelikli kasten yaralamaya yardım suçundan kurulan mahkumiyet hükmü yönünden;

Sanık hakkında TCK.nun 86/1, 86/3-e, 87/3 ve 39. maddeleri uyarınca hükmedilen 1 yıl 10 ay 15 gün hapis cezası üzerinden, TCK.nun 62. maddesine göre 1/6 oranında takdiri indirim uygulandığında, 1 yıl 6 ay 22 gün olarak belirlenmesi gereken sonuç cezanın, maddi hata neticesinde l yıl 6 ay 27 gün olarak hesaplanması suretiyle fazla ceza tayin edilmesi;

b) Sanık ... hakkında mağdur ... ...'a karşı nitelikli kasten yaralamaya yardım; sanık ... hakkında 6136 sayılı Yasaya Aykırılık suçundan kurulan mahkumiyet hükümleri yönünden;

Hüküm tarihinden sonra yürürlüğe giren 5728 sayılı Kanun'un 562. maddesi uyarınca değiştirilen 5271 sayılı CMK.nun 231. maddesinde düzenlenen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasında; ceza miktarının üst sınırının 2 yıla çıkartılması, soruşturulması ve kovuşturulması şikayete bağlı olan suçlarla ilgili sınırlandırmanın da kaldırılması nedeniyle yerel mahkemece yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş olup, sanıklar müdafiilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükümlerin tebliğnamedeki düşünce gibi (BOZULMASINA), 13/03/2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/11678, Karar No: 2011/5604, Tarih: 26.04.2011

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2010/11678 E.  ,  2011/5604 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... vek.Av.... ile davalılar 1-... vek.Av.... Ün 2-... aralarındaki menfi tespit davası hakkında ... 1. Asliye Ticaret Mahkemesinden verilen 14.11.2008 gün ve 240-673 sayılı hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşuldu.

- K A R A R -

Hüküm davacı vekilince temyiz edilmiş ise de, mahkemece 18.05.2010 tarihli ek karar ile HUMK.nun 434/3. maddesi uyarınca davacı vekilinin hükmü temyiz etmemiş sayılmasına karar verilmiştir. Bu ek karar davacı vekiline 08.06.2010 tarihinde tebliğ edilmiş ve davacı vekilince 22.06.2010 tarihinde ek kararın temyiz edildiği anlaşılmıştır. HUMK.nun 434/3.maddesi yollamasıyla aynı yasanın 432/son maddesi uyarınca bu tür kararların temyiz süresi kararın tebliğinden itibaren 7 gündür. Davacı vekili ek kararı 7 günlük süre geçtikten sonra temyiz etmiş olup, süresinden sonra yapılan temyiz istemleri hakkında mahkemece bir karar verilebileceği gibi, 01.06.1990 gün ve 3/4 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca, Yargıtay’ca da bu yolda bir karar verilebileceğinden süresinden sonra yapılan temyiz istemlerinin reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin yerel mahkemenin 18.05.2010 tarihli ek kararına yönelik temyiz isteminin süre yönünden REDDİNE, peşin harcın istek halinde iadesine, 26.04.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/9429, Karar No: 2013/12656, Tarih: 04.07.2013

**7. Hukuk Dairesi         2012/9429 E.  ,  2013/12656 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davacı tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Dava elektrik abonelerinden tahsil edilen kaçak kayıp bedeli hakkında verilen tüketici sorunları hakem heyeti kararının itirazen kaldırılması istemine ilişkindir.

Mahkemece verilen davanın reddine ilişkin kararın davacı tarafça temyizi üzerine, kararın kesin olduğu gerekçesiyle temyiz isteminin reddine karar verilmiş, asıl ve ek karar davacı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Hemen belirtmek gerekir ki kayıp kaçak bedelinin başvuru tarihinden sonraki faturaların düzenleme biçimine de etkisi olacağı, bir başka deyişle kararın ileriye yönelik uygulaması bulunduğu ve bu yöndeki talebin de devamlılık arz eden bir isteme ilişkin olduğu, yine Dairemizce de benimsenen Hukuk Genel Kurulu’nun aynı doğrultudaki uygulaması da gözetildiğinde yerel mahkemece verilen kararın kesin olduğundan söz etmek mümkün değildir. Hal böyle olunca mahkemece temyiz isteminin yazılı gerekçeyle reddine karar verilmesi isabetsiz olup, davacı tarafın bu yöne ilişen temyiz itirazının kabulü ile temyiz isteminin reddine ilişkin mahkemece verilen ek kararın KALDIRILMASINA,

2-Davacı tarafın asıl hükme yönelik temyiz itirazlarının incenlemesine gelince; taraflar arasındaki uyuşmazlık, elektrik faturalarına yansıtılan kayıp-kaçak bedelinin tüketiciden alınıp alınamayacağı hususundadır.

Kayıp-kaçak miktarı, dağıtım sistemine giren enerji ile dağıtım sisteminde tüketicilere tahakkuk ettirilen enerji miktarı arasındaki farkı göstermektedir. Yani kayıp-kaçak bedeli elektrik sisteminde ortaya çıkan teknik ve teknik olmayan kaybın maliyetinin kayıp-kaçak bedeli oranları ölçüsünde karşılanabilmesi amacıyla belirlenen bir bedeldir.

4628 Sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'nun 4. maddesinin 2. fıkrasında kurumun "Bu kanunda yer alan fiyatlandırma esaslarını tespit etmekten sorumlu olduğu belirtilmektedir. Buna göre Enerji Piyasası Düzenleme Kurulu elektrik faturalarında bulunacak ve ücretlendirilecek tarife unsurlarını belirleme yetkisine sahiptir. Kayıp-kaçak bedeli, Kurumun Kanunun kendisine verdiği yetki çerçevesinde ve Kanunun temel amaçlarına uygun şekilde belirlediği bir bedeldir. Söz konusu bedeli belirlemek üzere alınan kurul kararı kurumun bir düzenleyici işlemi olarak tüm tüzel ve gerçek kişileri bağlayıcı niteliğe haizdir. Tarifelerin uygulanması lisans sahibi şirketler bakımından yasal bir zorunluluktur. Lisans sahibi şirketler, tarifeyi değiştireme- yeceği gibi, tarifede yer almayan bir bedeli de tahsil veya düzenlenen tarifeler kapsamında belirlenmiş bir bedeli de tahsil etmeme gibi bir davranışta bulunamazlar.

Bu sebeple, perakende satış lisansı sahibi dağıtım şirketlerinin tarifeleri uygulayıp uygulamama ve kayıp-kaçak bedelini tahsil edip etmeme gibi bir inisiyatifi bulunmamaktadır. Tarifelere uyma yükümlülüğünün bir gereği olarak kayıp-kaçak bedeli perakende satış tarifesinin bir unsuru olarak faturalarda yer almaktadır. Bu nedenle, dağıtım şirketlerinin söz konusu karara aykırılık teşkil edecek bir işlemde bulunmaları mümkün değildir.

Açık bir anlatımla az yukarıda belirtilen EPDK kararı idari yargı yerinde iptal edilmedikçe tüm tüketicileri bağlar.

Hal böyle olunca; mahkemece davanın (itirazın) kabulü ile tüketici sorunları hakem heyetinin itiraza konu kararının kaldırılmasına karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm verilmesi isabetsiz, davacı tarafın temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden kabulü ile asıl hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde davacıya iadesine, 04.07.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/22937, Karar No: 2013/9545, Tarih: 08.04.2013

**2. Hukuk Dairesi         2012/22937 E.  ,  2013/9545 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı tarafından; kişisel ilişki yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Velayetin kullanılması kendisine tevdi edilmeyen eşin çocukla kişisel ilişki düzenlenmesinde çocuğun sağlık, eğitim ve ahlak bakımından üstün yararı esas tutulur. Yargılama sırasında alınan sosyal inceleme raporunda çocuğun babasını görünce korkup, paniklediği de belirtilmiştir. Hal böyle iken, çocuğun yararı dikkate alınıp müşterek çocuk ile baba arasında kurulan kişisel ilişkinin daha kısa süreli kurulması gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi doğru değil ise de; bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün bu bölümünün düzeltilerek onanması gerekmiştir (HUMK md. 438/7)

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple gerekçeli kararın hüküm fıkrasının 4. bendinin hükümden çıkarılmasına, yerine 4. bent olarak "Velayet hakkı anneye verilen küçük çocuğun her ayın 1 ve 3. haftası Cumartesi günü saat 18:00'den Pazar günü saat 17:00'ye kadar dini bayramların 2. günü saat 09:00'dan 3. günü saat 17:00'e kadar, her yıl sömestr tatilinin ilk Pazartesi günü saat 10:00'dan Cuma günü saat 17:00'ye kadar her yıl 1 Temmuz saat 09:00'dan 15 Temmuz saat 17:00'ye kadar baba ile kişisel ilişki kurulmasına" sözcüklerinin eklenmesine, hükmün bu bölümünün düzeltilmiş şekliyle ONANMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 08.04.2013 (Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2009/3958, Karar No: 2010/10323, Tarih: 15.10.2010

**11. Hukuk Dairesi         2009/3958 E.  ,  2010/10323 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Ankara 5. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 30.10.2008 tarih ve 2006/281-2008/438 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalı kooperatifin 30.04.2006 tarihinde yapılan genel kurul toplantısına ait tutanakta 43 asaleten, 26 vekaleten olmak üzere toplam 69 kişinin toplantıya katıldığı belirtilmesine rağmen, Sanayi ve Ticaret Bakanlığı'na verilen hazurun cetvelinde asaleten gelen ortakların 36, vekaleten katılanların ise 34 kişi olduğunun anlaşıldığını, dolayısıyla genel kurul tutanağı ile hazurun cetveli rakamlarının birbiri ile tutarsız olduğunu, ayrıca yönetim ve denetim kurulu üyelerinden vekaleten oy kullananlar bulunduğunu, ortak olmayanların vekaleten oy kullandıklarını, 2004 yılı bilançosunun ve gelir gider tablolarının ve ibranın 2005 yılında görüşülmesine rağmen yeniden görüşüldüğünü, elektrik borcunun ibrasına birçok ortak tarafından muhalefet edildiği halde oybirliği ile karar alınmış gibi tutanaklara geçirildiğini ileri sürerek, genel kurul kararlarının iptalini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, toplantı yeter sayısının oluştuğunu, yönetim kurulu üyelerinin vekaleten oy kullanmadıklarını, davacının muhalif üye olarak red oyu da vermediğini belirterek, davanın reddini istemiştir.

Mahkeme, iddia, savunma ve bilirkişi raporunu göre, kooperatife kayıtlı ortak sayısının 137 olup, iki ayrı hazurun cetveli oluşturulduğu, vekaleten birden çok ortak adına oy kullanıldığı, yönetim ve denetim kurulu üyelerinin vekaleten oy kullandıkları, usulüne uygun vekaletname olmadan ve kooperatif ortağı olmayanların vekaleten oy kullandıkları, bu oylar çıkarıldığında 36 olması gereken toplantı nisabının 31'e düştüğü, bu durumun anasözleşmenin 33 ve Kooperatifler Kanunu'nun 45/3. maddesine aykırılık oluşturup mutlak butlan sebebi olduğu, bu nedenle muhalefet şerhine de gerek olmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne, 30.04.2006 tarihli genel kurulda alınan kararların yoklukla malul olduğunun tespitine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava, 137 ortağı bulunan davalı kooperatifin 30.04.2006 tarihinde yapılan genel kurul toplantısında alınan kararların iptali istemiyle açılmış, mahkemece ise 30.04.2006 tarihinde yapılan genel kurula geçerli olarak 31 ortağın asaleten ve vekaleten katıldığı ve 36 olan toplantı nisabının oluşmaması sebebiyle alınan kararların yoklukla malul olduğu sonucuna varılarak yazılı şekilde hüküm kurulmuştur.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava, 137 ortağı bulunan davalı kooperatifin 30.04.2006 tarihinde yapılan genel kurul toplantısında alınan kararların iptali istemiyle açılmış, mahkemece ise 30.04.2006 tarihinde yapılan genel kurula geçerli olarak 31 ortağın asaleten ve vekaleten katıldığı ve 36 olan toplantı nisabının oluşmaması sebebiyle alınan kararların yoklukla malul olduğu sonucuna varılarak yazılı şekilde hüküm kurulmuştur.

Raporu hükme dayanak yapılan bilirkişi 04.10.2007 tarihli raporunda genel kurula geçerli olarak 31 ortağın asaleten ve vekaleten iştirak ettiğini belirtmiş, itiraz üzerine verdiği 19.03.2008 tarihli raporunda ise, daha önce geçersiz saydığı vekaleten katılımlarla ilgili vekaletnamelerin Cumhuriyet Savcılığında bulunan kooperatif evrakları arasında yer aldığını, üye ... yerine 1. derecede akrabası ...’nun katıldığı, hazurun cetvelinin 9 ncu sırasında kayıtlı üye ...’un denetim kurulu üyesi ... tarafından temsil edildiği, 21. sırada yer alan üye ...’ı eşinin temsil ettiği, ...’in murisi ... adına genel kurula katıldığı, 29. sırada yer alan üyenin savcılık listesinde 4. sırada yazılı ...’e yetki verdiği ve ortaklar listesinin 132. sırasında yer aldığı, üye ...’i üye ...’ın temsil ettiği, üye ...’in eşi tarafından temsil edildiği, üye ...’nın, üye ...’e vekalet verdiği, aynı üyenin 2. hissesi için eşine vekalet verdiği, ...’ın başka bir üyeye vekalet verdiği, ...’ın üye ...’a vekalet verdiği, ...’nin başka bir üyeye vekalet verdiği, ...’in, ...’a vekalet verdiği, ...’nın eşine vekalet verdiği, ...’ın, ...’e vekalet verdiği, ...’ı üye ...’ın vekaletle temsil ettiği, ...’in eşine vekalet verdiği belirtilmiş, 09.07.2008 tarihli ek raporunda ise vekaletnamelerin geçerli olup olmadığı, imza sahiplerinin gerçek olup olmadığının uzmanlığında olmadığından nisaba ilişkin sayı verilmediği, ancak 2 farklı hazurun cetvelinin mevcudiyetinin anasözleşme ve yasaya aykırı olduğu mütalaasında bulunmuş, buna rağmen mahkemece vekaletnameler ve imzalar üzerinde durulmadan 04.10.2007 tarihli rapordaki miktar nazar alınarak hüküm kurulması doğru olmamıştır. Ayrıca, hazurun cetvelinde bir kısım eksikliklerin mevcudiyeti toplantıda alınan kararların yokluğu sonucunu doğurmaz. Bu itibarla, mahkemece 43 ortağın asaleten, 26 ortağın vekaleten katıldığı belirtilen genel kurula gerçekte kaç ortağın asaleten ve vekaleten katıldığı tesbit edilerek neticesine göre bir karar verilmek gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm tesisi bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazının kabulüyle hükmün davalı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 15.10.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/629, Karar No: 2014/12207, Tarih: 05.05.2014

**5. Hukuk Dairesi         2014/629 E.  ,  2014/12207 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Büyükçekmece 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 24/09/2013

NUMARASI : 2012/1041-2013/751

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelerden, dava konusu taşınmazın İSKİ İçme Suları Yönetmeliği uyarınca "Dere Koruma Alanı" olarak ayrılmış olduğu, ancak taşınmaza davalı idarece fiilen el atılmadığı anlaşılmıştır.

11.06.2013 tarihinde yürürlüğe giren 6487 sayılı yasanın 21. maddesi ile Kamulaştırma Kanununun geçici 6. maddesinde yapılan değişiklik ile; “Uygulama imar planlarında umumi hizmetlere ve resmî kurumlara ayrılmak suretiyle veya ilgili kanunların uygulamasıyla tasarrufu kısıtlanan taşınmazlar hakkında, 3/5/1985 tarihli ve 3194 sayılı İmar Kanununda öngörülen idari başvuru ve işlemler tamamlandıktan sonra idari yargıda dava açılabilir. Bu madde hükümleri karara bağlanmamış veya kararı kesinleşmemiş tüm davalara uygulanır.” hükmü getirilmiştir.

Öte yandan Anayasa Mahkemesi’nin 25.09.2013 gün 2013/93 Esas, 2013/101 Karar sayılı ilamında da; “Kamulaştırmasız el atmadan söz edilebilmesi için taşınmaz zilyetliğinin idareye geçmesi ve taşınmazın fiilen kamu hizmetine tahsis edilmiş olması gerektiği; imar kısıtlamalarında taşınmazın zilyetliğinin malikte kalmaya devam etmekte olup, yalnızca malikin tasarruf yetkisinin, ilgili mevzuattan kaynaklanan bazı kısıtlamalara maruz kaldığı, bu nedenle imar kısıtlamalarından kaynaklanan tazminat davalarının idari yargıda açılabileceği” kabul edilmiştir.

Yukarıda açıklanan nedenlerle, davanın idari yargıda görülmesi gerektiğinden, dava dilekçesinin görev yönünden reddi yerine, yazılı şekilde hüküm kurulması,

Doğru görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.’nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 05.05.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/12908, Karar No: 2015/9163, Tarih: 04.03.2015

**9. Hukuk Dairesi         2013/12908 E.  ,  2015/9163 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İŞ MAHKEMESİ

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili dava dilekçesi ile; davacının davalı ... sözleşmeli antrenör olarak 3,5 yıl çalıştığını, emekli olması sebebiyle 14/06/2011 tarihinde iş sözleşmesini feshettiğini, ödenmeyen kıdem tazminatının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili cevap dilekçesi ile; davacının 22/02/1991 tarih 20794 sayılı Resmi Gazetede yayınlanan ... Sözleşmeli Spor Uzmanı Ve Antrenör Çalıştırılması Hakkında Yönetmelik hükümleri doğrultusunda imzalanan İdari Hizmet Sözleşmesi ile kamu kurum niteliğinde olan ... çalıştığını, kamu kurumu ile davacı arasındaki sözleşmenin idari sözleşme olduğunu, davacının emekli olacağını idareye bildirdiği 23/05/2011 tarihli başvurusuna istinaden sözleşmesinin feshedilerek emekli işlemlerinin yapıldığını, yapılan işlem idari bir işlem olduğundan görev yönünden davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı vekili, yasal süresi içerisinde temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

657 Sayılı Devlet Memurları Kanunu’nun 4/B maddesine göre sözleşmeli memur “Kalkınma planı, yıllık program ve iş programlarında yer alan önemli projelerin hazırlanması, gerçekleştirilmesi, işletilmesi ve işlerliği için şart olan, zaruri ve istisnai hallere münhasır olmak üzere özel bir meslek bilgisine ve ihtisasına ihtiyaç gösteren geçici işlerde, kurumun teklifi üzerine ... ve ... görüşleri alınarak Bakanlar Kurulunca geçici olarak sözleşme ile çalıştırılmasına karar verilen ve işçi sayılmayan kamu hizmeti görevlileri” olarak tanımlanmıştır.