muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/551, Karar No: 2019/4856, Tarih: 07.03.2019

**3. Ceza Dairesi         2019/551 E.  ,  2019/4856 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Beraat, Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1) Sanık ... hakkında kasten yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Hükmolunan adli para cezalarının 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 31.03.2011 tarih ve 6217 sayılı Kanunu'nun 26. maddesiyle 5230 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanun'a eklenen geçici 2. madde uyarınca kesin nitelikte olduğundan sanık müdafiinin temyiz itirazlarının 5320 sayılı Kanun’un 8/1. ve 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 317. maddesi uyarınca istem gibi REDDİNE,

2) Sanıklar ... ve ... hakkında kasten yaralama suçundan kurulan beraat hükümlerine yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

a) Oluşa, tüm dosya kapsamına, sanıklar ile katılanın olayın başlangıç ve gelişimini farklı anlatmalarına, sanıklar hakkında olayın akabinde yaralanmalarına dair doktor raporlarının bulunmamasına, katılanın mevcut yaralanmasına ve katılan ile sanıkların çelişkili beyanlarına göre; sanıklar yönünden meşru müdafaa şartlarının oluşmadığı gözetilmeden, sanıkların haksız tahrik altında kasten yaralama suçundan cezalandırılmaları yerine, yasal ve yerinde olmayan gerekçelerle yazılı şekilde beraatlerine karar verilmesi,

b) Katılan hakkında düzenlenen, Finike Devlet Hastanesi tarafından 08.05.2012 tarihli raporunda "sol ayak bileğinde ateşli silah yaralanmasına ait giriş çıkış yerleri olduğunun" belirtilmesi karşısında, mevcut raporun hüküm kurmaya elverişli olmadığı anlaşıldığından, katılana ait tüm doktor raporları ve tedavi evraklarının varsa grafileri ile birlikte temin edilerek en yakın Adli Tıp Kurumu Şube Müdürlüğüne sevk edilerek 5237 sayılı TCK’nin 86. ve 87. maddelerindeki tüm unsurları kapsayacak şekilde, özellikle yaralanmanın

duyularından veya organlarından birinin sürekli zayıflamasına ya da yitirilmesine neden olup olmadığına ilişkin raporun alınmasından sonra sanıkların hukuki durumunun tayin ve takdiri yerine eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu sebeplerden 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesi ile değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 07.03.2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/2617, Karar No: 2011/10187, Tarih: 05.07.2011

**10. Hukuk Dairesi         2010/2617 E.  ,  2011/10187 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava rücuan tazminat istemine ilişkin olup, dava dilekçesinde, sigortalıya ödenen geçici işgöremezlik ödeneği ve tedavi giderlerinin tamamı olan 2.298,15 TL’nin tahsiline karar verilmesi talep edilmiştir.

Mahkemece davanın kısmen kabulüyle, 1.378,89 TL’nin davalıdan tahsiline karar verilmiş; 25.12.2009 günlü karar davacı Kurum vekili tarafından temyiz edilmiştir.

21.07.2004 gün ve 25529 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak, öngördüğü istisnalar dışındaki hükümleri yayım tarihinde yürürlüğe giren, 14.07.2004 tarih ve 5219 sayılı “Çeşitli Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun” ve ayrıca 5236 sayılı Kanun; katsayı artışı da uygulanmak suretiyle bu kanunların yürürlük tarihinden sonra yerel mahkemelerce verilen hükümler yönünden 2009 yılı için 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 427. maddesindeki temyiz (kesinlik) sınırını 1.400,00 TL olarak değiştirmiştir.

Alacağın bir kısmının dava edilmiş olması halinde  temyiz (kesinlik) sınırının alacağın tamamı gözetilmesi; tamamı dava edilen bir alacağın kısmen kabulünde ise temyiz (kesinlik) sınırının belirlenmesinde kabul ve reddedilen miktarların esas alınması HUMK'nun 427. maddesi hükmü gereğidir.

Somut olayda yerel mahkemece, hüküm altına alınan miktar gözetildiğinde, reddine karar verilmiş olan 919,26 TL alacak tutarı, yukarıda değinilen temyiz (kesinlik) sınırının altında bulunduğundan, anılan karara karşı temyiz yoluna baş vurulması reddedilen miktar itibariyle mümkün değildir.

Hal böyle olunca, davacı Kurum vekilinin temyiz dilekçesinin miktar itibariyle kesinliği nedeniyle reddi gerekir.

S O N U Ç : Yukarıda açıklanan nedenle davacı Kurum vekilinin temyiz dilekçesinin REDDİNE, 05/07/2011 gününde oybirliği ile karar verildi .
Yargıtay — Esas No: 2013/15308, Karar No: 2014/6522, Tarih: 17.03.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/15308 E.  ,  2014/6522 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle Yaralama

Hüküm : TCK'nın 89/4, 62, 50/1, 52/(2)-4 maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii ve katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın nüfusa kayıtlı bulunduğu ... mahallesinin gerekçeli karar başlığına yazılmaması, mahallinde tamamlanması mümkün eksiklik olarak kabul edilmiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin bir nedene dayanmayan, sanık müdafinin kusura, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesi gerektiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanık hakkında hükmedilen kısa süreli 6 ay 20 gün hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi sırasında adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının gösterilmemesi, hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesine yasal dayanak oluşturan TCK'nın 50/1-a maddesinin eksik gösterilmesi, keza adli para cezasının gün karşılığının belirlenmesine yasal dayanak oluşturan TCK'nın 52/2. maddesinin gösterilmemesi suretiyle CMK'nın 232/6. maddesine ve TCK'nın 50/1-a, 52/2-3 maddelerine aykırı davranılması,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konuda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden, hükmün 3. bendinin hükümden çıkartılarak yerine “Sanığa verilen kısa süreli hapis cezasının, sanığın kişiliği ve suçun işlenmesindeki özelliklere göre TCK'nın 50/1-a maddesi uyarınca adli para cezasına çevrilmesine,

TCK'nın 52/3. maddesi uyarınca adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının 200 tam gün olarak belirlenmesine; sanığın ekonomik ve diğer şahsi halleri dikkate alınarak TCK'nın 52/2 maddesi uyarınca bir gün karşılığı adli para cezasının takdiren 20-TL olarak hesabıyla 4.000-TL adli para cezası ile cezalandırılmasına” ibaresinin yazılması suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün isteme uygun olarak DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 17.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7414, Karar No: 2016/14587, Tarih: 12.12.2016

**3. Hukuk Dairesi         2016/7414 E.  ,  2016/14587 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı tarafça temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, davalı dağıtım şirketinin, düzenlediği faturalar ile kendisinden hukuka aykırı olarak kayıp-kaçak vb. bedeller adı altında fazladan ücret tahsil ettiğini ileri sürerek; fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere kayıp kaçak,dağıtım ve iletim bedeli ile yasal olarak kendisinden tahsil edilmesi mümkün olmayan tüm tutarların şimdilik 500,00 TL'sinin hakkın doğum tarihinden itibaren işleyecek faizi ile geri ödenmesini istemiş;08.12.2015 tarihli ıslah dilekçesi ile talebini 158.284,64 TL'ye yükseltmiştir.

Davalı,kayıp-kaçak vd. bedellerin ilgili mevzuat çerçevesinde abonelere yansıtıldığını ve uygulanmasının yasal bir zorunluluk olduğunu savunarak, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece; davalı dağıtım şirketinin, kayıp-kaçak vd. bedelleri elektrik abonesi olan davacı şirketten tahsil etmesinin yasal dayanağı bulunmadığı gerekçe gösterilerek davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafça temyiz edilmiştir.

1-) Dava, elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp-kaçak,dağıtım, iletim bedellerinin istirdadı istemine ilişkindir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 21.05.2014 tarih ve 2013/7-2454 Esas 2014/679 K. Sayılı kararı ve Dairemiz kararları ile Anayasanın Vergi ödevi Başlıklı 73. maddesindeki “... Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülükler kanunla konulur, değiştirilir veya kaldırılır..." şeklindeki düzenlemeye göre; kayıp-kaçak, sayaç okuma, dağıtım, perakende hizmet ve iletim bedeli uygulamasının EPDK Kararları ve tebliğleri çerçevesinde uygulama arz eden kanunlar ve ikincil mevzuat hükümleri çerçevesinde EPDK tarafından belirlenerek uygulandığı, bu tarihteki mevcut hukuki düzenlemenin EPDK'na sınırsız bir fiyatlandırma ve tarife unsuru belirleme hak ve yetkisi vermediği, özellikle kaçak (elektrik enerjisinin hırsızlanması) bedellerinin kurallara uyan abonelerden tahsili yoluna gitmenin hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaşmadığı, bu faturalara yansıtılan diğer kalemlere ilişkin bedel miktarlarının şeffaflık ilkesi ile denetlenebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne bedel ödendiğinin bilinmesininde şeffaf hukuk devletinin vazgeçilmez unsuru olduğu, EPDK kararları ile bu bedellerin mevcut mevzuat kapsamında tüketicilerden alınmasının hukuka uygun olmadığı kabul edilmiştir.

Ne var ki, uyuşmazlığın temyiz yolu ile Dairemize geldiği aşamada 17.06.2016 Tarih 29745 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren geçmişe de etkili 6719 sayılı kanunun 21. maddesi ile 6446 Sayılı kanunun 17. maddesinin birinci, üçüncü ve dördüncü fıkraları ile altıncı fıkrasının (a), (ç), (d) ve (f) bentleri değiştirilmiş ve aynı maddeye eklenen 10. bent ile; "Kurum tarafından gelir ve tarife düzenlemeleri kapsamında belirlenen bedellere ilişkin olarak yapılan başvurularda ve açılan davalarda; tüketici hakem heyetleri ile mahkemelerin yetkisi, bu bedellerin, Kurumun düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlıdır." hükmü getirilerek Tüketici Hakem Heyetlerinin ve Mahkemelerin bu konularda açılacak davalarda inceleme ve araştırma yetkileri geçmişe de etkili olarak sadece bu dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedellerinin Kurumun bu konulardaki düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlanmış, bu bedellerin alınmasında esas olan ilgili tarifelerin düzenlenmesinde EPDK.nun Kanundaki yetkileri genişletilerek yukarıda sözü edilen bedeller maliyet unsuru kapsamına dahil edilmiştir.

Yine, 6719 sayılı kanunun 26. maddesi ile 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'na eklenen;

Geçici madde 19; "Bu maddeyi ihdas eden Kanunla öngörülen düzenlemeler yürürlüğe konuluncaya kadar, Kurul tarafından yürürlüğe konulan mevcut yönetmelik, tebliğ ve Kurul kararlarının bu Kanuna aykırı olmayan hükümlerinin uygulanmasına devam olunur." hükmünü,

Geçici madde 20; "Kurul kararlarına uygun şekilde tahakkuk ettirilmiş dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedelleri ile ilgili olarak açılmış olan her türlü ilamsız icra takibi, dava ve başvurular hakkında 17 nci madde hükümleri uygulanır." hükmünü içermektedir.

Hal böyle olunca, karar tarihinden sonra yürürlüğe girmiş bulunan bu yasa değişikliklerinin, yürürlük tarihi öncesi dönemde geçerli olan EPDK kararlarına dayanılarak alınmış olan ve dava konusu yapılan kayıp-kaçak , dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti ve iletim bedelleri ile ilgili olarak açılan ve halen devam eden davalarda da geçmişe etkili olacak şekilde (bu yasa değişikliği öncesinde açılan ve halen görülmekte olan davalar da) uygulanması gereken hükümler içerdiğinden, 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'nun 17., geçici 19. ile 20. maddelerinin, somut olaya etkisinin bulunup bulunmadığının yerel mahkemece tartışılıp değerlendirildikten sonra sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekmektedir.

2-) Bozma nedenlerine göre davalının diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

2-) Bozma nedenlerine göre davalının diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince davalı yararına BOZULMASINA, ikinci bentte açıklanan nedenle davalı tarafın diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, HUMK'nun 440/I maddesi uyarınca karar düzeltme yolu açık olmak üzere,12.12.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/13159, Karar No: 2014/16452, Tarih: 02.12.2014

**4. Hukuk Dairesi         2014/13159 E.  ,  2014/16452 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Küçükçekmece 5. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 18/06/2014

NUMARASI : 2013/296-2014/232

Davacı N.. E.. vekili Avukat H. E. tarafından, davalı S.. A.. aleyhine 01/08/2011 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine yapılan yargılama sonunda; Mahkemece davanın reddine dair verilen 18/06/2014 günlü kararın Yargıtay’da duruşmalı olarak incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle, daha önceden belirlenen 02/12/2014 duruşma günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davacı asil N.. E.. ve vekili Avukat H. E. geldiler, karşı taraftan davalı adına gelen olmadı. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve hazır bulunanın sözlü açıklaması dinlendikten sonra tarafa duruşmanın bittiği bildirildi. Dosyanın görüşülmesine geçildi. Tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü.

Dava haksız şikayet nedeni ile tazminat ödetilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece istem reddedilmiş; karar davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, maliki olduğu yazlık konutta davalı ile komşu olduklarını, davalının yönetici sıfatı ile kendisi aleyhinde haksız bir dava açtığını bu nedenle kendisinin de mukabil davalar açmak zorunda kaldığını ve diğer mülk sahipleri ile de arasında husumet doğduğunu, huzurunun kaçtığını, davalının açtığı davanın reddedildiğini, uğradığı fahiş maddi ve manevi zararlarının davalıya ödetilmesi isteminde bulunmuştur.

Davalı davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece davanın reddine karar verilmiştir.

Ne var ki yargılamanın son oturumunda hüküm olarak “Davanın reddine …” karar verilmişken daha sonra yazılan gerekçeli kararda “Davanın zamanaşımından reddine ...” biçiminde hüküm kurulmuş ve böylece kısa kararla gerekçeli karar arasında açık bir çelişki ortaya çıkmıştır.

6100 sayılı HMK 298/2 maddesine göre gerekçeli karar, tefhim edilen hüküm sonucuna aykırı olamaz.

Mahkemece kısa karar ile uyumlu olarak karar gerekçesinin de esas yönden redde ilişkin olmasına karşın sonuç olarak davanın zamanaşımından reddine yazılarak kısa karar ile çelişki oluşturacak biçimde hüküm kurulmuştur. Böyle bir durumun bozma nedeni oluşturacağına ve bozmadan sonra mahkemenin önceki kısa kararla bağlı olmaksızın çelişkiyi giderme koşuluyla vicdani kanaatine göre karar verebileceğine, Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kurulu’nca 10/04/1992 gün ve 7/4 sayıyla karar verilmiştir.

Şu durumda kararın yukarıda açıklanan nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedenine göre öteki temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına ve davacı yararına takdir olunan 1.100,00 TL duruşma avukatlık ücretinin davalıya yükletilmesine, peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 02/12/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9776, Karar No: 2016/2889, Tarih: 30.03.2016

**11. Ceza Dairesi         2015/9776 E.  ,  2016/2889 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Özel belgede sahtecilik

HÜKÜM : Mahkumiyet

Sanık hakkında şikayetçi ve katılan olan müstahsiller tarafından yetkilisi bulunduğu şirkete satılan ürünlere ilişkin düzenlediği suça konu müstahsil makbuzlarına müstahsiller adına sahte imza atmak suretiyle özel belgede sahtecilik suçunu işlediği iddiasıyla açılan kamu davasında; mahkemenin 20.05.2013 günlü özel belgede sahtecilik suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün Dairemizin 25.12.2013 gün 2013/23924-20048 Esas ve Karar sayılı ilamı ile “...213 sayılı Vergi Usul Yasası'nın 235. maddesine göre, birinci ve ikinci sınıf tüccarlar ile kazancı basit usulde tespit edilenler ve defter tutmak mecburiyetinde olan çiftçiler gerçek usulde vergiye tabi olmayan çiftçilerden satın aldıkları malların bedelini ödedikleri sırada iki nüsha makbuz tanzim etmeye ve bunlardan birini imzalayarak satıcı çiftçiye vermeye ve diğerini ona imzalatarak almaya mecburdurlar. Somut olayda müstahsillerin adlarına atfen sahte imzalar atılarak düzenlendiği iddia edilen müstahsil makbuzlarının 193 sayılı Gelir Vergisi Kanununa göre stopaj vergisinin tevkifinde kullanıldığının ileri sürülmesi karşısında, eylemin sübutu halinde, her bir takvim yılında işlenen, kendi içinde teselsül eden ayrı ve bağımsız sahte fatura düzenlemek suçunu oluşturacağı ve 213 sayılı Kanunun 367. maddesine göre dava şartı olan mütalaanın temini cihetine gidilmesi gerektiğinin gözetilmemesi” nedeniyle bozularak iade edildiği, ... Vergi Dairesi Başkanlığı Kozan Vergi Dairesi Müdürlüğünün cevabı müzekkerelerinden, sanığın yetkili olduğu şirketin tarh dosyasının incelenmesinden, 192 sayılı Gelir Vergisi Kanununun 94. maddesinin 11. fıkrasının b-i bendi uyarınca, suça konu müstahsil alışlarından dolayı yapmış olduğu gelir vergisi tevkifatlarını süresi dahilinde daireye beyan ettiğinin bildirilmesi, Gelir İdaresi Başkanlığı ... Vergi Dairesi Başkanlığının 05.11.2014 tarihli cevabi müzekkeresinde sanık hakkında 2004-2005 ve 2006 yıllarıda düzenlendiği anlaşılan suça konu müstahsil makbuzlarıyla ilgili olarak, 213 sayılı VUK'nun zamanaşımını düzenleyen 113. maddesi ile 114. maddesindeki "Vergi alacağının doğduğu takvim yılını takip eden yılın başından başlayarak beş yıl içinde tarh ve tebliğ edilmeyen vergiler zamanaşımına uğrar. "hükümleri gereğince, inceleme yapılması ve mütalaa verilmesi imkanının bulunmadığının belirtilmesi karşısında; Vergi Usul Kanununa Muhalefet suçunu oluşturan sanığın eylemi nedeniyle 213 sayılı VUK'un 367. maddesi uyarınca dava şartı olan Defterdarlık veya Vergi Dairesi Başkanlığı mütalaası bulunmadığından 5271 sayılı CMK'nun 223/8. maddesi uyarınca kamu davasının düşürülmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanık müdafileri ile katılanlar vekilinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 23.03.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2728, Karar No: 2015/12989, Tarih: 30.11.2015

**17. Hukuk Dairesi         2014/2728 E.  ,  2015/12989 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Espiye Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 21/11/2013

NUMARASI : 2013/452-2013/468

-K A R A R-

Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) kullanılarak Yargıtay'a elektronik ortamda gönderilen dosyaların elektronik ortamda incelenebilmesi için dosyadaki tüm evrakların “taranma” suretiyle okunaklı biçimde elektronik ortama aktarılmış olması zorunludur. (HMK'nin 445. maddesi) Hiç kaydedilmemiş veya sisteme kaydedildiği halde taranmamış, eksik ya da hatalı taranmış veya usulüne uygun tarandığı halde doğru isimlendirilmemiş evrak barındıran dosyaların elektronik ortamda incelenebilmesi mümkün değildir. Açıklanan sebeple, fiziki imkansızlık sebebiyle taranmayan belge var ise, dosyanın elektronik ortamda değil, fiziki olarak gönderilmesi gerekmektedir.

Temyize konu, dairemize elektronik ortamda gönderilen ve sisteme kaydedilen dosyanın yapılan ön incelemesinde yukarıdaki esaslara uyulmadığı görülmektedir. (Örn: Tebligatların şerhli bölümleri, harç tahsil makbuzları ve bunun gibi bir kısım evraklar dosyada görülmediği gibi var olan bir kısım evrakların okunaklı olmadığı görülmüştür.) Bu halde dosyanın elektronik ortamda incelenebilmesi mümkün değildir. Temyiz denetiminin sağlıklı bir şekilde yapılabilmesi için dosyanın fiziken incelenmesi gerektiğinden dava dosyasının tümünün fiziken gönderilmesi için dosyanın mahalline geri çevrilmesine karar vermek gerekmiştir.
Yargıtay — Esas No: 2019/399, Karar No: 2019/1947, Tarih: 01.04.2019

**1. Ceza Dairesi         2019/399 E.  ,  2019/1947 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Kasten öldürme, Kasten öldürmeye yardım

HÜKÜM : İskenderun 1. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen hükümlerle ilgili yapılan istinaf incelemesi sonucunda;

Sanık ... ve ... hakkında;

- Kasten öldürmeye yardım suçundan beraat;

Sanık ... hakkında;

- Kasten öldürme suçundan TCK'nin 81, 29, 62 ve 53. maddeleri uyarınca 15 yıl hapis cezasına yönelik istinaf başvurularının esastan reddi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Sanık müdafiinin, karar tarihinde yürürlükte olan 5271 sayılı CMK'nin 299. maddesi uyarınca uygun görülmeyen duruşmalı inceleme talebinin REDDİNE karar verilmiştir.

Sanık ...’in, maktul ...’e karşı kasten öldürme suçundan TCK’nin 81, 29 ve 62. maddeleri uyarınca 15 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, sanıklar ... ile ...’ın ise maktul ...’e karşı kasten öldürmeye yardım etme suçundan beraatlerine dair İskenderun 1. Ağır Ceza Mahkemesince kurulan hükümlere yönelik olarak sanık ... müdafii ile katılanlar vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine, istinaf taleplerinin esastan reddine dair Adana Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin 10.07.2018 gün ve 2018/1112 esas, 2018/1229 sayılı kararında isabetsizlik görülmemiş olduğundan; sanık ... müdafiinin; meşru müdafaa hükümlerinin uygulanması, taksirle ölüme sebebiyet vermeden ceza verilmesi, haksız tahrikten daha fazla indirim yapılması gerektiğine, katılanlar vekilinin; sanıklar Gökhan ve Onur’un suçlarının sabit olduğuna, sanık ...’nın kasten öldürme suçunu tasarlayarak işlediğine, haksız tahrik hükümlerinin uygulanmaması gerektiğine yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının, tebliğnamedeki düşünceye uygun olarak, 5271 sayılı CMK'nin 302/1. maddesi uyarınca ESASTAN REDDİNE, 01/04/2019 gününde oy birliği ile karar verildi.