muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/3489, Karar No: 2024/9906, Tarih: 12.09.2024

Örgüt üyesinin, örgüte bilerek ve isteyerek katılması, katıldığı örgütün niteliğini ve amaçlarını bilmesi, onun bir parçası olmayı istemesi, katılma iradesinin devamlılık arz etmesi gerekir. Örgüte üye olan kimse, bir örgüte girerken örgütün kanunun suç saydığı fiilleri işlemek amacıyla kurulan bir örgüt olduğunu bilerek üye olmak kastı ve iradesiyle hareket etmelidir. Suç işlemek amacıyla kurulmuş örgüte üye olmak suçu için de saikin "suç işlemek amacı" olması aranır (... özel kısım syf.263-266, Alacakaptan Cürüm İşlemek İçin Örgüt syf. 28, Özgenç Genel Hükümler syf.280). Suç örgütünün tanımlanıp yaptırıma bağlandığı 5237 sayılı TCK’nın 220 inci maddesinin 7 nci fıkrasında yardım fiiline yer verilmiştir. “Örgüt içindeki hiyerarşik yapıya dahil olmamakla birlikte, örgüte bilerek ve isteyerek yardım eden kişinin, örgüt üyesi olarak” cezalandırılacağı belirtilmiş, anılan normun konuluş amacı, gerekçesinde; “örgüte hakim olan hiyerarşik ilişki içinde olmamakla beraber, örgütün amacına bilerek ve isteyerek hizmet eden kişi, örgüt üyesi olarak kabul edilerek cezalandırılır.” şeklinde açıklanmış, 765 sayılı TCK’nın sistematiğinden tamamen farklı bir anlayışla düzenlenen maddede yardım etme fiilleri de örgüt üyeliği kapsamında değerlendirilerek, bağımsız bir şekilde örgüte yardım suçuna yer verilmemiştir.

Yardım fiilini işleyen failin örgütün hiyerarşik yapısına dahil olmaması, yardımda bulunduğu örgütün TCK’nın 314 üncü maddesi kapsamında silahlı terör örgütü olduğunu bilmesi, yardımın örgütün amacına hizmet eder nitelikte bulunması yardım ettiği kişinin örgüt yöneticisi ya da üyesi olması gereklidir. Yardımdan fiilen yararlanmak zorunlu değildir. Örgütün istifadesine sunulmuş olması ve üzerinde tasarruf imkanının bulunması suçun tamamlanması için yeterlidir.

Yardım fiilini işleyen failin örgütün hiyerarşik yapısına dahil olmaması, yardımda bulunduğu örgütün TCK’nın 314 üncü maddesi kapsamında silahlı terör örgütü olduğunu bilmesi, yardımın örgütün amacına hizmet eder nitelikte bulunması yardım ettiği kişinin örgüt yöneticisi ya da üyesi olması gereklidir. Yardımdan fiilen yararlanmak zorunlu değildir. Örgütün istifadesine sunulmuş olması ve üzerinde tasarruf imkanının bulunması suçun tamamlanması için yeterlidir.

Yardım fiilleri örgüte silah sağlama ve terörün finansmanı dışında tahdidi olarak sayılmamıştır. Her ne surette olursa olsun örgütün hareketlerini kolaylaştıran ve yaşantısını sürdürmeye yönelik eylemler yardım kapsamında görülebilir (Yargıtay Ceza Genel Kurulu 11.11.1991 tarih, Esas 9-242, Karar 305). Yardım teşkil eden hareketin başlı başına suç teşkil etmesi gerekmez. Yardım bir kez olabileceği gibi birden çok şekilde de gerçekleşebilir. Ancak yardım teşkil eden faaliyetlerde devamlılık, çeşitlilik veya yoğunluk var ise örgüt üyesi olarak da kabul edilebilecektir. Örgütün kurucusu, yöneticileri ve örgüt hiyerarşisinde üçüncü veya daha yukarı katmanlarda yer alan mensuplarının zaman sınırlaması olmaksızın örgütün nihai amacından haberdar oldukları yönünde kuşku bulunmamakta ise de, bir ve ikinci katmanlarda yer alanlar açısından; Devletin her kurumuna sızan mensupları vasıtasıyla kişi ve kurumlara yönelik, örgütün profesyonel eylemlerinin kamuoyunca bilinir hale geldiği süreçten önce icra edilen faaliyetlerin, nitelik, içerik ve mahiyeti itibariyle silahlı terör örgütünün amacına hizmet ettiğinin somut delil ve olgularla ortaya konulmadıkça örgütsel faaliyet kapsamında kabul edilemeyeceği değerlendirilmiştir.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Kuruluş, amaç, örgüt yapılanması ve faaliyet yöntemleri Yargıtay (Kapatılan) 16. Ceza Dairesinin 2015/3 Esas sayılı Kararında anlatılan ve nihai amacı, Devletin Anayasal nizamını cebir ve şiddet kullanarak değiştirmek olduğu anlaşılan FETÖ/PDY terör örgütünün başlangıçta bir ahlak ve eğitim hareketi olarak ortaya çıkması ve toplumun her katmanının büyük bir kesimince de böyle algılanması, amaca ulaşmak için her yolu mübah gören fakat sözde meşruiyetini sivil alanda dinden, kamusal alanda ise hukuktan aldığı izlenimi vermek için yeterli güce ulaşıncaya kadar alenen kriminalize olmamaya özen göstermesi gerçeği nazara alındığında, dosya kapsamı itibariyle sanığın aşamalardaki beyanları dışında örgütle organik bir bağ kurarak hiyerarşisine dahil olduğu yönünde herhangi bir delil bulunmadığı ve aynı kapsamda sanığın savunmalarını doğrulayan temyiz aşamasında dosya içerisine geldiği görülen ... Ö. isimli kişinin müdafi huzurundaki " 2013 yılından sonra FETÖ silahlı terör örgütünün mahrem ümit yapılanmasında görev yaparken (örgütten kopanları tekrar örgüte kazandırılmaya çalışılan kişilerden sorumlu kişi) ümite düştüğü için ilgilendiğim, birkaç defa görüştüğüm, görüşmeleri devam ettirmediğinden dolayı kıtaya devir edemediğim kişidir " şeklindeki sanık hakkındaki beyanı da gözetildiğinde, herhangi bir örgütsel eylem ve faaliyeti tespit edilemeyen sanığın, örgütle ilişkisinin sempati düzeyini aşarak örgütün hiyerarşik yapısına girdiğini gösterir ve örgüt üyeliği suçundan mahkumiyetini gerektirir çeşitlilik, süreklilik ve yoğunluk oluşturmayan nitelikte olduğu, örgüte üyelik suçunu işlediğine dair, her türlü şüpheden uzak kesin ve yeterli delil elde edilemediğinden, atılı suçtan beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle sanık müdafiinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin, 14.01.2020 tarihli ve 2019/673 Esas, 2020/35 sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesi uyarınca Bursa 11. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

12.09.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4144, Karar No: 2017/2210, Tarih: 18.09.2017

**23. Hukuk Dairesi         2015/4144 E.  ,  2017/2210 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen genel kurul kararının iptali davası sonucunda verilen hükmün onanmasına ilişkin Dairemizin 02.03.2015 gün ve 506 Esas, 1296 Karar sayılı ilamının karar düzeltme yoluyla incelenmesi davacılar vekili tarafından istenilmekle, dosya incelendi, gereği görüşüldü.

- KARAR -

Davacı vekili, müvekkillerinin azınlık üyeler olarak noter aracılığı ile gönderilen gündeme madde ilavesi taleplerinin yönetim tarafından dikkate alınmadan toplantı gündeminin üyelere gönderildiğini, hakkında sahtecilik suçundan dava açılan ... başkan olarak görevlendirildiğini, toplantıda görüşülen 10 veya 12 maddede alınan neticelerin bir madde ile görüşülmüş gibi oylandığını, denetçilerin haklarında sahtecilikten açılmış dava olmasına rağmen gündeme bu durumu bildiren madde konulmadığını, gündemin 6, 8, 9 ve 10. maddelerinin aldatmaca olduğunu, gündemin 12. maddesi ile aidatlarını ödemeyen ortakların durumunun görüşüldüğü, ancak sadece bazılarına ihtarname gönderilidiğini, bu durumda hak ve görevlerde eşitlik ilkesinin çiğnendiğini, Kooperatifler Kanunu'nun 56/III. maddesi gereklerinin yerine getirilmediğini, bütçenin iyi hazırlanmadığını, ortaklar yerine vekalet kullanan üyelerin ibraz ettikleri vekaletnamelerin şüpheli olduğunu ileri sürerek, 20.06.2010 tarihli genel kurul kararının iptalini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, alınan kararların oyçokluğu ile alındığını, muhalefet şerhi koyulmayan maddelerin iptalinin istenemeyeceğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne dair verilen karar, taraf vekillerinin temyizi üzerine, Dairemizin 02.03.2015 tarih ve 2015/506 E., 2015/1296 K. sayılı ilamıyla onanmıştır.

Davacılar vekili, bu kez karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, HUMK'nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisine uymayan karar düzeltme isteminin reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacılar vekilinin karar düzeltme isteminin REDDİNE, 7,80 TL harç ve takdiren 275,00 TL para cezasının karar düzeltme isteyenden alınarak Hazine'ye gelir kaydedilmesine, 18.09.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5296, Karar No: 2015/7991, Tarih: 21.10.2015

**17. Ceza Dairesi         2015/5296 E.  ,  2015/7991 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle incelenerek, gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanığın müştekilerin konutunun eklentisi niteliğinde olan apartman boşluğu ve merdivenlere girdiği anlaşımakla hakkında konut dokunulmazlığının ihlali suçundan zamanaşımı süresi içinde işlem yapılması ve sanığın hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına konu ... Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2007/1144 Esas, 2012/334 sayılı Kararı hakkında gereğinin takdir ve ifası için mahallinde mahkemesine ihbarda bulunulması mümkün görülmüştür.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre sanık ... (...) müdafiinin temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA, 21.10.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2230, Karar No: 2019/415, Tarih: 10.01.2019

**22. Hukuk Dairesi         2016/2230 E.  ,  2019/415 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen karar, süresi içinde duruşmalı olarak davalı vekili tarafından temyiz edilmiş ise de; duruşma gününün taraflara tebliği için tebligat gideri verilmediğinden duruşma isteğinin reddine ve incelemenin dosya üzerinden yapılmasına karar verildikten sonra Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor sunuldu, dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, davacının 2011 yılı Mart ayında kutu imalatı yapan davalı şirkete ait işyerinde temizlik elemanı olarak çalışmaya başladığını, ancak 2012 yılı Nisan ayında müvekkilinin görev yeri değiştirilerek satın alma bölümünde istihdam edilmeye başlanıldığını, 2012 yılı Nisan ayından itibaren satın alma bölümünde bu bölüme bağlı işlerde görevlendirildiğini, yaptığı işlerin satın alma işi ile doğrudan bağlantılı olan yurt dışı ve yurt içi siparişleri kabul etme, irsaliye ve fatura düzenleme, malzeme giriş-çıkışına ilişkin tüm faaliyetleri organize etme, üretimin devamı için kimyasal malzeme ihtiyacını bizzat saptayarak ilgili birimlere iletme işini yerine getirmesine ve daha önceden bu işlerin asıl işverenin kendi işçileri ile yerine getirmesine karşın satın alma bölümüne geçtikten sonra bu işlerin kendisi tarafından yerine getirildiğini, davalı işveren tarafından benzer şekilde işyerindeki asıl işlerin alt işveren işçilerine gördürüldüğünü, çalıştığı süre zarfında... Sanayi Tic. Ltd. Şti. işçisi olarak gözükse de asıl işverene ait asıl işin parçası işlerde çalıştığını, davalı işveren tarafından muvazaalı olarak alt işveren işçisi olarak gösterildiğini, davalı işverenin asıl işçilerinin davacı ile aynı işi yapmalarına rağmen kendisinden çok daha yüksek ücret aldıklarını, yine ikramiye, prim ve sosyal haklardan yararlandıklarını, alt işverenlik ilişkisi muvazaaya dayandığından 2012 Nisan ayından beri asıl işveren işçisi sayılması gerektiğini belirterek fark ücret alacağının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının Viperin temizlik elemanı olduğunu, yaptığı işin yardımcı iş niteliğinde bulunduğunu, müvekkil şirketin yardım iş niteliğindeki işlerini alt işverene devrettiğini, muvazaa iddiasının yerinde olmadığını, kaldı ki davacının temizlik elemanı olup satın alma bölümünde de çalışmadığını, davacı ile emsal işi yapan başkaca çalışan olmadığını, ..., ... ve ... isimli işçilerin gerek eğitim durumları ve diplomaları gerekse kariyerleri bakımından davacı için emsal olamayacağını, davacının alt işveren işçisi olarak çalıştığını, asıl işlerinin salt alt işverene verilmesinin muvazaayı ortaya koymayacağını belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, kısmi olarak satın alma birimine ilişkin ofis işlemlerini takip ettiği, bunun yanı sıra teslim alınan ürünleri bizzat forklift kullanmak suretiyle depoya yerleştirdiği, yine üretimde azalan kimyasalların takibini yaparak tanklara boşaltma işini de yaptığı bu şekilde bizzat forklift operatörlüğü ile üretime ilişkin yardımcı operatörlük görevlerini birlikte icra ettiği, bantlara üretim yapan ünitelere sürekli olarak imal edilecek ürünleri, kimyasalları koyup yerleştirdiği ve değişimini yaptığı bu işlerin devamlılık arz ederek imalatla ilgili sürdürüldüğü, buna göre davacının davalı işyerinde yapmış olduğu çalışmaların işyerinde yapılan imalatın mütemmim bir parçası olduğu, işletmenin işin gereği de teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren işlerden olmadığı, davacı işçinin satın alma biriminde çalıştırılmaya başlandığı 01/04/2012 tarihinden itibaren davalı şirket işçisi olarak kabul edilmesi davalı ile aynı işi yapan emsal nitelikte davalı şirket işçisine ait ücret ve diğer işçilik haklarından yararlandırılması gerektiği gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Taraflar arasındaki uyuşmazlık davalı şirket ile dava dışı... San. Tic. A.Ş. arasındaki ilişkinin muvazaalı olup olmadığı, davacının fark ücret alacağına hak kazanıp kazanmadığı noktasındadır.

4857 sayılı İş Kanunu’nun 2. maddesinin altıncı fıkrasında asıl işveren-alt işveren ilişkisi; “bir işverenden, işyerinde yürüttüğü mal veya hizmet üretimine ilişkin yardımcı işlerinde veya asıl işin bir bölümünde işletmenin ve işin gereği ile teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren işlerde iş alan ve bu iş için görevlendirdiği işçilerini sadece bu işyerinde aldığı işte çalıştıran diğer işveren ile iş aldığı işveren arasında kurulan ilişki” olarak tanımlanmış; aynı maddenin yedinci fıkrasında “Asıl işverenin işçilerinin alt işveren tarafından işe alınarak çalıştırılmaya devam ettirilmesi suretiyle hakları kısıtlanamaz veya daha önce o işyerinde çalıştırılan kimse ile alt işveren ilişkisi kurulamaz. Aksi halde ve genel olarak asıl işveren-alt işveren ilişkisinin muvazaalı işleme dayandığı kabul edilerek alt işverenin işçileri başlangıçtan itibaren asıl işverenin işçisi sayılarak işlem görürler. İşletmenin ve işin gereği ile teknolojik sebeplerle uzmanlık gerektiren işler dışında asıl iş bölünerek alt işverenlere verilemez” kuralına yer verilmiştir.

Asıl işveren-alt işveren ilişkisinin geçerli olarak kurulabilmesi için iki işverenin bulunması, mal veya hizmet üretimine ilişkin bir işin varlığı ve asıl işin bölünerek alt işverene verilmesi halinde “işletmenin ve işin gereği ile teknolojik sebeplerle uzmanlık gerektirme” unsurunun gerçekleşmiş olması gerekir. Bundan başka asıl işverenin işçilerinin alt işveren tarafından işe alınarak çalıştırılmaya devam ettirilmesi suretiyle haklarının kısıtlanması veya daha önce asıl işveren tarafından o iş yerinde çalıştırılan kimse ile alt işveren ilişkisi kurulması gibi muvazaa kriterlerinin bulunmaması icap eder. Aksi halde alt işveren işçisi başlangıçtan itibaren asıl işverenin işçisi sayılarak işlem görecektir.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 2/6. son cümlesi uyarınca asıl işveren-alt işverenin işçilerine karşı o işyeri ile ilgili olarak bu Kanundan, iş sözleşmesinden veya alt işverenin taraf olduğu toplu iş sözleşmesinden doğan yükümlülüklerden alt işverenle birlikte sorumludur. 4857 sayılı Kanun ile asıl işverenin, bu Kanundan, iş sözleşmesinden ve alt işverenin taraf olduğu toplu iş sözleşmesinden doğan yükümlülüklerden sorumlu tutulması şeklindeki düzenleme, asıl işverenin sorumluluğunun genişletilmesi olarak değerlendirilmelidir. Bu durumda, ihbar, kıdem, kötüniyet ve işe iade sonucu işe başlatmama tazminatları ile ücret, fazla çalışma, hafta tatili, bayram ve genel tatili, yıllık izin, ikramiye, prim, yemek yardımı, yol yardımı gibi tüm işçilik haklarından birlikte sorumluluk esastır.

İşverenler arasında muvazaalı biçimde asıl işveren alt işveren ilişkisi kurulmasının önüne geçilmek amacıyla 4857 sayılı Kanun'un 2. maddesinde bazı muvazaa kriterlerine yer verilmiştir. Muvazaa Borçlar Kanunu'nda düzenlenmiş olup, tarafların üçüncü kişileri aldatmak amacıyla, kendi gerçek iradelerine uymayan, aralarında hüküm ve sonuç meydana getirmesini arzu etmedikleri, görünüşte bir anlaşma olarak tanımlanabilir. Muvazaada, taraflar arasında üçüncü kişileri aldatma kastı bulunmakta ve sözleşmedeki gerçek amaç gizlenmektedir. Muvazaa genel ispat kuralları ile ispat edilebilir. Bundan başka 4857 sayılı Kanun'un 2. maddesinin yedinci fıkrasında sözü edilen hususların, aksi kanıtlanabilen adi kanuni karineler olduğu kabul edilmelidir.

Somut olay bakımından yapılan tespit ve değerlendirmede davacı metal kutu üretimi yapılan davalı şirkete ait fabrikada alt işveren işçisi olarak gösterilerek çalıştığını, yaptığı işin üretim süreci ile doğrudan bağlantılı olduğunu, davalı şirketin kendi işçilerinin benzer işler için daha yüksek ücret aldıklarını belirterek fark ücret alacağının tahsilini istemiştir. Mahkemece, yapılan keşif ve bilirkişi hesaplamaları esas alınarak davacının yaptığı işin uzmanlık gerektirmeyen asıl iş olduğu, davacının 01/04/2012 tarihinden sonra asıl işveren işçisi kabul edilmesi gerektiği belirtilerek fark ücret alacağı hüküm altına alınmıştır.

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda yedek parça deposunda çalışan davacının, davalı şirketin satın alma birimine ilişkin ofis işlemlerini takip ettiği, bunun yanı sıra teslim alınan ürünleri bizzat forklift kullanmak suretiyle depoya yerleştirdiği, yine üretimde azalan kimyasalların takibini yaparak tanklara boşaltma işini de yaptığı bu şekilde bizzat forklift operatörlüğü ile üretime ilişkin yardımcı operatörlük görevlerini birlikte icra ettiği, bantlara üretim yapan ünitelere sürekli olarak imal edilecek ürünleri, kimyasalları koyup yerleştirdiği ve değişimini yaptığı,bu işin asıl iş olduğu belirtilerek davacıya en yakın emsal çalışanın ücreti emsal alınarak fark ücret alacağı hesaplanmıştır.

Asıl işin metal kutu üretimi olduğu davalı işyerinde, hammaddenin ve üretilmiş kutuların taşınması, hammaddedinin ağırlığından dolayı üretim bandına forklift ile koyulması gibi forklift ile yapılan tüm işler yardımcı iş niteliğindedir.Dosya kapsamından forklift operatörlüğü işini yapan asıl işveren işçisi bulunmadığı da anlaşılmaktadır.Bu sebeple davacının, fabrika içinde veya dışında forklift kullanarak yaptığı tüm işler, yardımcı iş kapsamında değerlendirildiğinden, anılan şekilde gerçekleştirilen çalışmaları için fark ücret alacağı talep etme hakkı bulunmamaktadır.

Ancak dosya içeriğinden, davacının forklift kullanmadan ve asıl işveren işçilerinin yardımı ile gerçekleştirdiği birtakım çalışmalarının bulunup bulunmadığı tam olarak anlaşılamamaktadır. Mahkemece gerekirse bilirkişiden ek rapor alınarak, bu husus tereddüte yer vermeyecek şekilde açıklığa kavuşturulmalıdır. Davacının forklift kullanmadan, üretim sürecinde asıl işveren işçileri ile yanyana veya beraber yaptığı, asıl işin bir parçası olarak değerlendirilebilecek, işletmenin ve işin gereği ile teknolojik sebeplerle uzmanlık gerektirmeyen konularda çalışmaları bulunduğunun anlaşılması durumunda, bu çalışmalarının davacının günlük mesaisinin yüzde olarak ne kadarına isabet ettiği belirlenmelidir. Ardından emsal işçi bordroları ve davacıya yapılan, aylık ücret ödemelerine ilişkin bordrolar da temin edildikten sonra, denetime elverişle bilirkişi raporu alınarak sadece asıl işte çalıştığı kabul edilebilecek süre ile orantılı olarak fark ücret alacağı hesaplanmalıdır. Aksi durumda dava tümü ile reddedilmelidir. Eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ:Hükmün yukarıda açıklanan sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 10.01.2019 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14486, Karar No: 2014/14084, Tarih: 15.04.2014

**13. Ceza Dairesi         2013/14486 E.  ,  2014/14084 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2011/270640

MAHKEMESİ : Adana 13. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 01/03/2011

NUMARASI : 2009/44 (E) ve 2011/173 (K)

SUÇ : Hırsızlık

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

1-15.03.2007 tarihinde saat 19.55.22’de müştekinin banka hesabından internet aracılığıyla sanığın banka hesabına havale edilmesi sırasında 0 216 .... nolu telefon hattı üzerinden saat 19.41-20.28 arasında 85......... IP numarasını kullanarak internete girilip havale işleminin gerçekleştirildiğinin kayıtlarda yer almasına rağmen, sanığın böyle bir işlemi kendisinin yapmadığını savunması karşısında; kullanılan IP numarası taklit edilerek başka bir bilgisayar ve internet bağlantısı kullanılarak anılan havale işleminin gerçekleştirilip gerçekleştirilemeyeceği konusunda bilirkişiden rapor alınması gerektiğinin gözetilmemesi,

2-Asya Katılım Bankasının 04.07.2007 tarihli yazı cevabı ve ekindeki vergi levhası ve E.. O..’ın nüfus cüzdan fotokopisi içeriğine göre E.. O..-Tuana işyerine verilen 9666-1503 nolu POS cihazının N.. Mahallesi İ..Caddesi No: ... Esenler/İstanbul adresinde bulunduğu, işyeri temsilcisinin Mehmet ve Akkadın oğlu 19... doğumlu E.. O.. olduğu ve bu işyerinde kurulu POS cihazı kullanılarak müştekinin hesabından Ö.. K..’in hesabına aktarılan paranın harcandığının anlaşılması karşısında; E.. O.. hakkında soruşturma başlatılması sağlanarak sonucunun beklenmesi ve kamu davası açılması halinde birleştirilmesinden sonra delillerin bir bütün halinde değerlendirilmesi gerekirken, eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

3-Ümraniye C. Savcısının 24.03.2008 tarihinde Ümraniye Cezaevinden getirterek E.. O..’ın ifadesini aldığı sorgu zaptının başında kimlik tespiti kısmında sanık E.. Y..’ın kimlik bilgileri yazılmasına rağmen ifade sahibinin imzasının bulunduğu yerde ise “E.. O..” şeklinde yazıldığının ve bu ifade içeriğinde yetkilisi olduğu T... Mobilya isimli işyerinin slip ve fatura gibi belgelerinin Üsküdar Cumhuriyet Başsavcılığı’nın 2007/4517 sayılı soruşturma dosyasında bulunduğunu söylediğinin anlaşılması karşısında; E.. O.. hakkındaki anılan soruşturma dosyasının ya da açılmış ise dava dosyasının getirtilip incelenmesi, delil olabilecek belgelerin onaylı örneklerinin alınıp dosya içine konulmasının gerektiğinin düşünülmemesi,

4- Ö.. K..’in Yapı Kredi Bankası Tokat şubesindeki hesabında bulunan paranın E.. O..’ın işyerinde kurulu POS cihazı kullanılarak harcanması için Ö.. K..’in hesabı ile ilişkili banka ya da kredi kartı gerektirdiğinden, POS cihazından yapılan harcamanın ne şekilde gerçekleştirildiğinin tespiti, buna ilişkin banka ya da kredi kartı bilgileri ile harcama slipinin incelenmesi ve slip üzerinde varsa imzanın sanığın imzası ile karşılaştırılması, dosyada mevcut delillerle yukarıda belirtilen tüm eksikliler giderilip toplanan deliller bir arada değerlendirilerek sanığın hukuki durumunun takdiri gerekirken, yeterli olmayan gerekçeyle yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık E.. Y..’ın temyiz istemi bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle isteme uygun olarak BOZULMASINA, 15.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.