muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/6578, Karar No: 2016/14452, Tarih: 12.12.2016

Ancak, uyuşmazlığın temyiz yolu ile Dairemize geldiği aşamada 17.06.2016 Tarih ve 29745 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 6719 sayılı kanunun 21. maddesi ile 6446 Sayılı kanun "17. maddesinin birinci, üçüncü ve dördüncü fıkraları ile altıncı fıkrasının (a), (ç), (d) ve (f) bentleri değiştirilmiş ve aynı maddeye eklenen 10. bend ile; "Kurum tarafından gelir ve tarife düzenlemeleri kapsamında belirlenen bedellere ilişkin olarak yapılan başvurularda ve açılan davalarda; tüketici hakem heyetleri ile mahkemelerin yetkisi, bu bedellerin, Kurumun düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlıdır." hükmü getirilerek Tüketici Hakem Heyetlerinin ve Mahkemelerin bu konularda açılacak davalarda inceleme ve araştırma yetkileri geçmişe de etkili olarak sadece bu dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedellerinin Kurumun bu konulardaki düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlanmış , bu bedellerin alınmasında esas olan ilgili tarifelerin düzenlenmesinde EPDK nun Kanundaki yetkileri genişletilerek yukarıda sözü edilen bedeller maliyet unsuru kapsamına dahil edilmiştir.

Yine, 6719 sayılı kanunun 26. maddesi ile 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'na eklenen;

Geçici madde 19; "Bu maddeyi ihdas eden Kanunla öngörülen düzenlemeler yürürlüğe konuluncaya kadar, Kurul tarafından yürürlüğe konulan mevcut yönetmelik, tebliğ ve Kurul kararlarının bu Kanuna aykırı olmayan hükümlerinin uygulanmasına devam olunur." hükmünü,

Geçici madde 20; "Kurul kararlarına uygun şekilde tahakkuk ettirilmiş dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedelleri ile ilgili olarak açılmış olan her türlü ilamsız icra takibi, dava ve başvurular hakkında 17 nci madde hükümleri uygulanır." hükmünü içermektedir.

Hal böyle olunca, karar tarihinden sonra yürürlüğe girmiş bulunan bu yasa değişikliklerinin, yürürlük tarihi öncesi dönemde geçerli olan EPDK kararlarına dayanılarak alınmış olan ve dava konusu yapılan dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedelleri ile ilgili olarak açılan ve halen devam eden davalarda da geçmişe etkili olacak şekilde (bu yasa değişikliği öncesinde açılan ve halen görülmekte olan davalar da ) uygulanması gereken hükümler içerdiğinden 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'nun 17., Geçici 19. ile 20.maddelerinin, somut olaya etkisinin bulunup bulunmadığının yerel mahkemece tartışılıp değerlendirildikten sonra sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekmektedir.

2 -) Bozma nedenlerine göre davacının diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

2 -) Bozma nedenlerine göre davacının diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince davacı yararına BOZULMASINA, ikinci bentte açıklanan nedenle davacı tarafın diğer temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, HUMK'nun 440/I maddesi uyarınca karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 12.12.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1374, Karar No: 2020/6192, Tarih: 18.11.2020

**12. Ceza Dairesi         2020/1374 E.  ,  2020/6192 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : 2863 sayılı Kanuna aykırılık

Hüküm : CMK’nın 231/11 maddesi gereğince hükmün açıklanması ile, 2863 sayılı Kanunun 74/2, 62/1, 53. maddeleri gereğince mahkumiyet

2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan sanık hakkında yapılan yargılama sonucunda, 2863 sayılı Kanunun 74/2, TCK’nın 62/1. maddeleri gereğince 2 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 231/5. maddesi gereğince sanık hakkındaki hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına, aynı maddenin 8. fıkrası uyarınca 5 yıllık denetim süresine tabi tutulmasına dair Bayburt Asliye Ceza Mahkemesinin 30/01/2013 tarihli ve 2010/81 esas, 2013/40 karar sayılı kararının 28/03/2013 tarihinde kesinleşmesine müteakip sanığın denetim süresi içinde 29/07/2014 tarihinde TCK'nın 179/3-2 maddesinde tanımlanan trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçunu işlediği ve Gölbaşı( Ankara) 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 2014/662 esas 2015/23 karar sayılı kararı ile bu suçtan sanığın mahkumiyetine karar verildiği, hükmün 17/02/2015 tarihinde kesinleştiği ve ihbar üzerine yeniden ele alınan dosyada 11.03.2015 tarih 2015/69 esas 2015/216 karar sayılı karar ile sanığın 2863 sayılı Kanunun 74/1, TCK’nın 62. maddeleri uyarınca cezalandırılmasına ilişkin hükmün sanık müdafii tarafından temyizi üzerine dairemizin 29.05.2019 tarih 2016/12132 esas 2019/6868 karar sayılı ile hükmün aynen açıklanması gerektiği gözetilmeksizin yeni hüküm tesis edildiği gerekçesiyle bozulmasına karar verildiği, bozma ilamına uyularak devam olunan yargılama neticesinde önceki hükmün 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 231/11. maddesi gereğince aynen açıklanmasına dair Bayburt Asliye Ceza Mahkemesinin 10/12/2019 tarihli ve 2020/1374 Esas, 2020/35171 Karar sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

Suç tarihinde, izinsiz olarak kazı yapıldığı ihbarı üzerine olay yerine intikal eden güvenlik güçlerinin sanık ...'ın park halinde bulunan aracın içerisinde oturmakta olduğunu gördükleri, sanığın arkadaşları ile birlikte alıç toplamaya geldiklerini beyan ettiği, akabinde haklarında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilen temyiz dışı sanıklar ... ve ...'in ellerinde boş poşetlerle geldiklerinin, haklarındaki mahkumiyet kararı dairemizin onama ilamı ile kesinleşen temyiz dışı sanıklar ... ve ...'nin ise ... olarak bilinen kayanın arkasından boş poşetlerle çıktıklarının görüldüğü, anılan kayanın etrafında yapılan incelemede ...'ın kuzey tarafında 3-4 metre mesafede iki adet kaçak kazı çukurunun bulunduğu, bunlardan doğudakinin 3.30 metre genişliğinde, 1.10 metre derinliğinde, batıdaki ikinci çukurun ise 2.50 metre genişliğinde, 95 cm derinliğinde olduğunun, toprağın nemli olmasından dolayı kazının yeni yapıldığının belirlendiği, ayrıca olay yerinde 1 adet kazma, 1 adet kürek, 1 adet balyoz, 1 adet çekiç, 1 adet levye, 1 adet inşaat demiri ve 1 adet murç ele geçirildiği, yine kazı mahallinde ele geçirilen 5 adet sigara izmariti ile sanıklardan alınan kan numuneleri üzerinde yapılan inceleme neticesinde Jandarma Genel Komutanlığı tarafından düzenlenen raporda, temyiz dışı sanıklar ... ve Yaşar Köseden alınan kan numunesi DNA profili ile sigaralardan elde edilen DNA profilinin benzer olduğunun saptandığı anlaşılmış olup, tüm dosya kapsamı nazara alındığında, sanığın suç tarihinde piknik yaptıklarına ve alıç topladıklarına, kazı yapmadıklarına ilişkin savunmasının, olayın gelişimi, ellerinde bulunan poşetlerin boş olması, piknikte yedikleri yemeğe ilişkin sorulan sorulara bile farklı yanıtlar vermeleri nazara alındığında hayatın olağan akışına uygun ve itibar edilebilir mahiyette olmadığı, sanığın araç içerisinde gözcü olarak bulunmak suretiyle temyiz dışı diğer sanıklarla fikir ve eylem birliği içerisinde hareket ederek, üzerine atılı kültür varlıkları bulmak amacıyla, izinsiz olarak kazı yapmak suçunu işlediği anlaşılmakla;

Bozma ilamına uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin, sanığın mahkumiyetine yeterli delil mevcut olmadığına, beraatine karar verilmesi gerektiğine ilişkin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Bozma ilamına uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin, sanığın mahkumiyetine yeterli delil mevcut olmadığına, beraatine karar verilmesi gerektiğine ilişkin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

5728 sayılı Kanun ile değişik 2863 sayılı Kanunun 74/2. maddesinde düzenlenen izinsiz araştırma yapma suçu ile 2863 sayılı Kanunun 6. maddesinde belirtilen kültür ve tabiat varlıklarında, bunların koruma alanlarında, tespit ve tescil edilmiş sit alanlarında araziye fiziki müdahale teşkil etmeyen toprak üstünde veya su altında kültür ve tabiat varlıklarının araştırılmasına yönelik eylemlerin yaptırım altına alındığı, anılan Kanunun 74/1-1. cümlesinde ise sadece sit alanlarında değil, tespit ve tescil edilmemiş olsa dahi sözü edilen Kanunun 6. maddesine göre korunması gerekli taşınmaz kültür ve tabiat varlığı arz eden yerlerde izinsiz olarak gerçekleştirilen kazı eylemlerinin de yaptırım altına alındığı, somut durumda ise sanığın tarafsız arkeolog bilirkişi raporu ile 2863 sayılı Kanunun 6. maddesi kapsamında korunması gerekli taşınmaz kültür varlığı niteliğini haiz olduğu belirlenen, ayrıca suç tarihinden sonra Erzurum Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Bölge Kurulu Müdürlüğünün 25/08/2010 tarih ve 1935 sayılı kararı ile korunması gerekli taşınmaz kültür varlığı olarak tescil edilmesine karar verilen suça konu yerde kazı eylemine iştirak etmesi karşısında, sanığın sübuta eren eyleminin 2863 sayılı Kanunun 74/1-1. cümlesine temas eden suçu oluşturduğu gözetilmeksizin hatalı nitelendirme ile aynı Kanunun 74/2 maddesinde düzenlenen araştırma suçunun oluştuğunun kabulü ile sanık hakkında eksik ceza tayini,

Kanuna aykırı olup, sanık müdafinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 326/ son maddesi gereğince ceza miktarı itibariyle sanığın kazanılmış hakları saklı kalmak kaydıyla hükmün 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 18/11/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11423, Karar No: 2017/1690, Tarih: 15.02.2017

**18. Ceza Dairesi         2016/11423 E.  ,  2017/1690 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Müstehcenlik

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1- Anal ya da oral yoldan yapılan, eşcinsel veya grup halinde bulunulan cinsel birleşmelere ait görüntülerin veya cisimle yapılan mastürbasyon görüntülerinin tek başına “doğal olmayan” kavramı içerisinde değerlendirilemeyeceği, bu kavramın cinsel yaşamın içerisinde yeri olmayan, aşağılayıcı veya bütün toplum tarafından da doğal olarak kabul edilmeyen ilişkileri tanımladığı gözetilerek, sanığa ait iş yerinde yapılan aramada ele geçirilen ve müstehcen içerikli olduğu değerlendirilen DVD, CD ve kapakların tamamı hakkında bilirkişi raporu aldırılarak yada hakim tarafından bizzat incelenerek, bu materyallerde çocukların kullanılıp kullanılmadığı, içeriklerinde şiddet kullanılarak, hayvanlarla, ölmüş insan bedeni üzerinde veya doğal olmayan yoldan yapılan cinsel davranışlara ilişkin bir ilişki türü olup olmadığı saptanarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

2- Kabule göre de; ele geçirilen materyallerin sayısı göz önüne alındığında temel cezanın alt sınırdan uzaklaşılarak belirlenmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

Kanuna aykırı ve sanık ...’ün temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, tebliğnamedeki isteme aykırı olarak HÜKMÜN BOZULMASINA, yeniden hüküm kurulurken 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince yürürlükte olan 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hakkın saklı tutulmasına, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 15.02.2017 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/27139, Karar No: 2015/3052, Tarih: 06.02.2015

**8. Hukuk Dairesi         2014/27139 E.  ,  2015/3052 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davada, 4721 Sayılı TMK'nın "Miras Hukuku" (TMK.3.Kitap) hükümlerinden kaynaklanan ve diğer dairelerin görevine girmeyen davalar sonucu verilen hüküm ve kararların Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih 2015/8 sayılı Kararı ile hazırlanıp, 22.01.2015 Tarihli ve 29244 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Hukuk Daireleri'ne ilişkin iş bölümü uyarınca, hükme yöneltilen temyiz itirazlarının incelenmesi Yargıtay (14.) Hukuk Dairesi'nin görev alanına girmesi nedeniyle, dosyanın anılan Daire Başkanlığı'na GÖNDERİLMESİNE, 06/02/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/7412, Karar No: 2019/1766, Tarih: 12.02.2019

**12. Ceza Dairesi         2018/7412 E.  ,  2019/1766 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Trafik güvenliğini tehlikeye sokma

Hüküm : TCK'nın 179/3, 2, 62, 50/1-a, 52/2, 4. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 23/01/2018 tarih, 2017/463 Esas, 2018/20 Karar ve 23/01/2018 tarih, 2015/962 Esas, 2018/16 Karar sayılı ilamlarında vurgulandığı üzere, TCK'nın 52. maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca sanık hakkında hükmolunan adli para cezasının ödenmemesi halinde hapse çevrileceğinin mahkeme kararında belirtilmemesi, 5275 sayılı Kanunun 106/5. maddesinde infaz aşamasında nasıl hareket edileceği düzenlenmiş olup sonuca etkili olmayacağından, “ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceğinin sanığa ihtarına” şeklinde karar verilmesi bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanığın temyiz itirazlarının reddine; ancak;

Sanık hakkında hükmedilen hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi esnasında, adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının belirlenmemesi suretiyle TCK‘nın 52/3. maddesine aykırı davranılması,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konuda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden hükmün 5. paragrafının çıkarılarak yerine "Sanığa verilen 2 ay 15 gün hapis cezasının sanığın kişiliği, sosyal ve ekonomik durumu ve suçun işlenmesindeki özellikler nazara alınarak TCK‘nın 50/1-a. maddesi gereğince adli para cezasına çevrilmesine; TCK‘nın 52/3. maddesi gereğince adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının 75 tam gün olarak belirlenmesine, TCK‘nın 52/2. maddesi gereğince sanığın ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak bir gün karşılığı adli para cezasının takdiren 20 TL hesabıyla 1.500 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına" ibarelerinin eklenmesi suretiyle sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 12/02/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/20146, Karar No: 2016/216, Tarih: 18.01.2016

**5. Hukuk Dairesi         2015/20146 E.  ,  2016/216 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Siirt 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 18/02/2014

NUMARASI : 2013/912-2014/184

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. ve 18. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. ve 18. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Taşınmaz malın tarım arazisi niteliğinde kabulü ile olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net geliri üzerinden bilimsel yolla değerinin tesbit edilmesinde; üzerinde bulunan yapılara resmi birim fiyatları esas alınıp, yıpranma payı düşülerek değer biçilmesinde ve tespit edilen bedelin mülkiyet ihtilafına ilişkin dava sonunda hak sahibi olduğunu ispat edene ödenmek üzere bankada üçer aylık vadeli hesaba yatırılmasında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 18/01/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/15757, Karar No: 2013/4873, Tarih: 28.02.2013

**12. Ceza Dairesi         2012/15757 E.  ,  2013/4873 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : 2863 sayılı Kanuna aykırılık

Hüküm : 5271 sayılı CMK'nın 223 maddesi uyarınca Beraat

2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın, İzmir I Numaralı Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kurulu'nun 06/10/1995 gün ve 5932 sayılı kararı ile tescilli 1. derece doğal sit alanı içerisinde kalan ruhsatlı yapının ön ve arka cephesindeki pergole ayaklarını, betonarme kolon-kiriş sistemiyle desteklediği, ayrıca yapının bahçesine 1.80 x 2.80 m ebatlarında köpek kulübesi yaptığı iddia edilmiş ise de, 2863 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca, aynı Kanunun 7. maddesine göre tescil edilen korunması gerekli kültür ve tabiat varlıklarının korunma alanlarının tespiti ve bu alanlar içinde inşaat ve tesisat yapılıp yapılamayacağı konusunda karar alma yetkisinin koruma kurullarına ait olduğu, 2863 sayılı Kanunun 9. maddesinde de, Koruma Yüksek Kurulu'nun ilke kararları çerçevesinde Koruma Bölge Kurullarınca alınan kararlara aykırı olarak, korunması gerekli taşınmaz kültür ve tabiat varlıkları ve koruma alanları ile sit alanlarında inşai ve fiziki müdahalede bulunulamayacağının düzenlendiği, anılan hükme aykırılığın ise aynı Kanunun 65/b maddesinde yaptırıma bağlandığı, açıklanan kanun maddeleri birlikte değerlendirildiğinde, Koruma Bölge Kurullarının uygun görüşü alınarak yapılan müdahaleler ile anılan Kurullarca sit alanının doğal bütünlüğü açısından sakınca görülmeyen imalatların suç oluşturan eylemler olarak kabul edilemeyeceği, İzmir I Numaralı Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Bölge Kurulu'nun 18/12/2008 tarih ve 3690 sayılı kararında, 1. derece doğal sit alanında kalan taşınmaz üzerinde sanık tarafından gerçekleştirilen uygulamaların içerik bakımından alanın doğal yapısını olumsuz etkileyecek nitelik taşımadığının belirtildiği, yapılmasında Koruma Bölge Kurulunca herhangi bir sakınca görülmeyen imalatlar yönünden, 2863 sayılı Kanunun 65/b maddesinde tanımlanan suçun unsurlarının oluşmayacağı anlaşılmakla, mahkemece sanığın beraatine karar verilmesinde isabetsizlik görülmemiş olup, tebliğnamedeki bozma görüşüne iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılama sonunda yüklenen fiilin kanunda suç olarak tanımlanmadığı, sanığın üzerine atılı suçun unsurları itibariyle oluşmadığı gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin, beraat kararının kanuna aykırı olduğuna ilişkin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, beraate ilişkin hükmün isteme aykırı olarak ONANMASINA, 28/02/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5982, Karar No: 2018/16915, Tarih: 27.11.2018

**13. Ceza Dairesi         2018/5982 E.  ,  2018/16915 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Hükümden sonra 02/12/2016 tarihinde 29906 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanunun 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesinin 1. fıkrasının (b) bendine eklenen alt bendler arasında yer alan ve 5237 sayılı TCK'nın 141. maddesinde tanımı yapılan hırsızlık suçunun da uzlaşma kapsamına alındığı anlaşılmakta ise de; hırsızlık suçunun gece vakti işlenmesi halinde eylemin nitelikli hırsızlık suçuna dönüşeceği ve eylemi uzlaşma kapsamı dışına çıkaracağı gözetilip yüklenen suçu gece vakti işlediği anlaşılan suça sürüklenen çocuk hakkında uzlaşma hükümleri uygulanamayacağı belirlenerek yapılan incelemede;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Suça sürüklenen çocuk hakkında TCK'nın 143/1. maddesi uyarınca takdiren 1/4 oranında artırım yapılırken cezanın “1 yıl 3 ay” olması gerekirken “1 yıl 6 ay ” şeklinde hesaplanması, 62/1 maddesi gereğince 1/6 indirim uygulanarak sonuç cezanın suça sürüklenen çocuk hakkında 2 ay 23 gün hapis cezası yerine, 3 ay 10 gün hapis cezasına hükmedilerek fazla cezaya tayini,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuğun temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle isteme uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hükümde TCK'nın 143/1 maddesinin uygulandığı kısımdan "1 yıl 6 ay" çıkartılarak yerine “1 yıl 3 ay” yazılmasına, 31/3. maddesinin uygulandığı kısımdan “1 yıl” çıkartılarak yerine “10 ay” eklenmesi, 168/1. maddesinin uygulandığı kısımdan “4 ay” çıkartılarak yerine “3 ay 10 gün"

yazılmasına ve yine sonuç ceza kısmından 62. maddenin uygulandığı kısımda “3 ay 10 gün” ibaresinin çıkartılarak yerine “2 ay 23 gün” ibaresinin eklenmesi suretiyle sonuç cezanın “2 ay 23 gün hapis cezası" olarak düzeltilmek suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 27.11.2018 tarihinde oy birliği ile karar verildi.