muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/8555, Karar No: 2018/2460, Tarih: 19.02.2018

**3. Ceza Dairesi         2017/8555 E.  ,  2018/2460 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

HÜKÜMLER : Mahkumiyet, şikayetten vazgeçme nedeniyle düşürülme

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen diğer itirazların reddine, ancak;

1) Aralarında husumet bulunan mağdur sanıklar arasında yaşanan kavga olayında, mağdur sanık ...'ın elverişli vasıta olan döner bıçağı ile birden fazla kez vurmak sureti ile hayati tehlike geçirmesine neden olduğu mağdur sanık ... hakkında,...Adli Tıp Şube Müdürlüğü'nce düzenlenen raporda “sol parietal alanda 3 adet yüzeyel skalpte düzgün sınırlı kesi, sol frontal bölgede fleb tarzında, sol memede yaklaşık 2 cm'lik kısımda 2-3 cm düzgün sınırlı kesi olduğu, sol dirsek alt arka kısımda 3-4 cm'lik düzgün sınırlı kesi, sol el hipotenar bölgede 5-6 cm düzgün sınırlı cilt-ciltaltı derin kesi, sol diz dış kısmında yaklaşık 4-5 cm düzgün sınırlı kesi” bulunduğunun belirtilmiş olması gözetildiğinde, sanık ... yönünden suç vasfının tayini açısından yaralanmaların her biri yönünden ayrı ayrı hayati tehlikeye neden olup olmadığına dair rapor aldırılarak, sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin gözetilmemesi,

2) Mağdur sanıklar arasında yaşanan kavgada, ...'in, ...'ı bıçakla yaraladığına ilişkin, tanık ... ve mağdur sanık ...'ın beyanları ve adli rapor karşısında, sanık ... hakkında, TCK'nin 86/2, 86/3.e maddeleri gereğince mahkumiyet hükmü kurulması gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde kamu davasının düşürülmesine karar verilmesi,

3) Sanık ... hakkında 5237 sayılı TCK'nin 53/1. maddesinde belirtilen hak yoksunluklarına, Anayasa Mahkemesi'nin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas- 2015/85 Karar sayılı iptal kararı da gözetilerek karar verilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, mağdur sanık müdafii ve o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebepten 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesi ile değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca, 1412 sayılı CMUK'un 326/son maddesi gereğince sanığın kazanılmış hakları saklı kalmak kaydı ile isteme uygun BOZULMASINA, 19/02/2018 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2670, Karar No: 2018/11632, Tarih: 04.12.2018

**12. Ceza Dairesi         2017/2670 E.  ,  2018/11632 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK'nın 85/1, 50/1-a, 52/2-4, 53/6 maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanık müdafinin suçun sanık tarafından işlenmediğine yönelik yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine ancak;

Sanık hakkında hükmedilen uzun süreli hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi sırasında uygulama maddesi olan TCK'nın 50/4 maddesinin gösterilmemesi ve adli para cezasına esas alınan tam gün sayısının belirtilmeyerek TCK'nın 52/3 maddesine aykırı hareket edilmesi,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konularda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden hükmün 2 ile numaralandırılan bölümünün 3. ve 4. fıkrasının hükümden çıkarılarak yerine “sanığın kişilik ve sosyal özellikleri nazara alınarak,sanığa verilen uzun süreli hapis cezasının TCK'nın 50/4 maddesi delaletiyle 50/1-a maddesi gereğince adli para cezasına çevrilmesine, sanığa verilen adli para cezasının TCK'nın 52/3 maddesi gereğince 730 tam gün karşılığı adli para cezası olarak belirlenmesine, TCK'nın 52/2 maddesi gereğince sanığın ekonomik ve şahsi halleri göz önünde bulundurularak bir gün karşılığı adli para cezasının takdiren 20 TL olarak hesabıyla 14.600 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına” ibaresinin eklenmek suretiyle, sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 04/12/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/8790, Karar No: 2014/15110, Tarih: 30.10.2014

**18. Hukuk Dairesi         2014/8790 E.  ,  2014/15110 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Sinop 2. Asliye Hukuk Mahkemesi (Aile Mahkemesi Sıfatıyla)

TARİHİ : 16/01/2014

NUMARASI : 2013/207-2014/10

Davacı, dava dilekçesinde S.. U...annesinin G..olmayıp kendisi olduğunun tespitini ve davacının nüfus hanesine tescilini istemiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı M.. U.. tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili dava dilekçesinde, M.. U.. ile olan beraberliğinden doğan S..S.. M.. U..'nın resmi eşi davalı G.. U.. üzerine kaydedildiğini bildirerek, Sinan'ın annesi olduğunun tespiti ile kendi nüfusuna tescilini istemiş; mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dava, nüfus kütüğündeki anne kaydının düzeltilmesi istemine ilişkin olup Türk Medeni Kanunu'nun 282. maddesine göre çocuk ile ana arasında soybağı doğumla kurulacağından çocuğu doğuran kadının anne olduğunun tespiti için açılan dava, soybağı davası değil, doğuran kadının tespitine ilişkindir. Bu nedenle davanın hatalı nüfus kaydının düzeltilmesi istemine ilişkin olduğu, 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu'nun 36/1-a maddesine göre nüfus kaydının düzeltilmesi davalarının da asliye hukuk mahkemesinde açılması gerektiği dikkate alındığında, mahkemece asliye hukuk mahkemesinde bakılmak üzere görevsizlik kararı verilmesi yerine aile mahkemesi sıfatıyla bakılarak davanın kabulü doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile şimdilik diğer yönleri incelenmeksizin hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 30.10.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/4606, Karar No: 2020/10305, Tarih: 24.11.2020

**5. Hukuk Dairesi         2020/4606 E.  ,  2020/10305 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak terkini davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak terkini istemine ilişkindir.

Mahkemece, uyulan bozma kararı gereğince inceleme ve işlem yapılarak hüküm kurulmuş; karar, davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Arazi niteliğindeki ... ili, ... ilçesi, ... köyü ... parsel sayılı taşınmaza net gelir metodu esas alınarak değer biçilmesinde, tespit edilen bedelin davacı idarenin kıymet takdir komisyonu raporunda belirlenen kısmının hükmün kesinleşmesi beklenmeden ödenmesine, kalan kısmının ise Kamulaştırma Kanununun 7139 sayılı Kanun ile değişik 10. maddesi uyarınca karar kesinleştiğinde davalı tarafa ödenmek üzere üçer aylık vadeli mevduat hesabında nemalandırılmasına karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, davacı idare harçtan muaf olduğundan harç alınmamasına, 24/11/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/13309, Karar No: 2018/558, Tarih: 23.01.2018

**3. Hukuk Dairesi         2016/13309 E.  ,  2018/558 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ...ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında birleştirilerek görülen ... davalarının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, asıl davanın kabulüne, birleşen davanın ise kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, davalılar ... vd. vekili tarafından duruşma istemli olarak temyiz edilmesi üzerine, duruşma günü olarak belirlenen 23.01.2018 tarihinde bir kısım davalılar vekili Av.... ile davacı vekili Av.... geldi. Açık duruşmaya başlandı ve hazır bulunan vekillerin sözlü açıklamaları dinlenildikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için saat 14.00'e bırakılması uygun görüldüğünden, belli saatte dosyadaki bütün kağıtlar okunarak, Tetkik Hakiminin açıklamaları dinlenip, gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 1.630 TL Yargıtay duruşması vekalet ücretinin davalıdan alınıp davacı tarafa verilmesine, 508.00 TL bakiye temyiz harcının temyiz edene yükletilmesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nun 440. maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 23.01.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi. Başkan
Yargıtay — Esas No: 2013/21596, Karar No: 2014/4127, Tarih: 27.02.2014

**2. Hukuk Dairesi         2013/21596 E.  ,  2014/4127 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İstanbul Anadolu 15. Aile Mahkemesi

TARİHİ :13.06.2013

NUMARASI :Esas no:2013/132 Karar no:2013/585

Taraflar arasındaki karşılıklı boşanma davalarının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı-davalı (kadın) tarafından kişisel ilişki, tazminatların ve nafakaların miktarı, edinilmiş mallara katılma alacağı talebi yönünden; davalı-davacı (koca) tarafından ise her iki dava yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı-davacı (koca)'nın temyiz itirazları yersizdir.

2-Davacı-davalı kadının temyizinin incelenmesine gelince;

a) Davacı-davalı (kadın) dava dilekçesinde mal rejiminin tasfiyesini de istemiştir. Yatırılan başvurma harcı dava dilekçesindeki bütün istekleri kapsar. Mal rejiminin tasfiyesi davası nispi harca tabidir. Mahkemece davacı-davalı (kadın)'a nispi harcı tamamlaması için (Harçlar Kanunu md. 30-32 ) süre verilmesi, yatırması halinde boşanma hükmünün halen kesinleşmediği gözönüne alınıp bu davadan tefrik edilmesi, yatırmaması halinde Harçlar Kanununun 30. maddesi gereğince işlem yapılması gerekirken, bu hususta olumlu ya da olumsuz bir karar verilmemesi usul ve yasaya aykırıdır.

b)Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumları, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur dereceleri, paranın alım gücü, kişilik haklarına yapılan saldırı ile ihlâl edilen mevcut ve beklenen menfaat dikkate alındığında davacı-davalı (kadın) yararına takdir edilen maddi ve manevi tazminat azdır. Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Türk Borçlar Kanununun 50 ve 52. maddesi hükmü dikkate alınarak daha uygun miktarda maddi (TMK.md.174/1) ve manevi (TMK .md. 174/2) tazminat takdiri gerekir. Bu yönler gözetilmeden hüküm tesisi doğru bulunmamıştır.

c)Kişisel ilişki kurulurken analık ve babalık duygularından önce çocukların yararı dikkate alınmalıdır. Ortak çocuğun beyanından da anlaşılacağı şekilde, davalı baba bilgisayarda porno film izlemekte, bu filmleri çocuk da görmektedir. Velayeti davacı anneye bırakılan çocuk ile baba arasında yatılı kalacak şekilde kişisel ilişki tesisinin çocuğun ahlaki gelişimini olumsuz etkileyeceğinin kabulü gerekir. Bu nedenle, müşterek çocuk ile baba arasında yatılı kalacak şekilde ve uzun süreli kişisel ilişki kurulması doğru değildir.

d) Davacı kadının maddi ve manevi tazminatlara faiz istemi hakkında olumlu ya da olumsuz bir karar verilmemesi doğru olmamıştır.

d) Davacı kadının maddi ve manevi tazminatlara faiz istemi hakkında olumlu ya da olumsuz bir karar verilmemesi doğru olmamıştır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2/a-b,c ve d bentlerinde gösterilen sebeplerle BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu bölümlerinin ise yukarıda l. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, aşağıda yazılı harcın Abdülvahap'a yükletilmesine, peşin harcın mahsubuna, ve 119.00 TL. temyiz başvuru harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, temyiz peşin harcını yatıran Güler'e geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.27.02.2014 (Per.)
Yargıtay — Esas No: 2013/15064, Karar No: 2014/6361, Tarih: 15.05.2014

**6. Hukuk Dairesi         2013/15064 E.  ,  2014/6361 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 9. Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 28/05/2013

NUMARASI : 2012/479-2013/343

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı alacak davasına dair karar, davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, erken tahliye nedeni ile kira kaybı ve aidat alacağının tahsili istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmesi üzerine hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, dava dilekçesinde, Taraflar arasında 01/06/2008 başlangıç tarihli kira sözleşmesi bulunduğunu, davalının kiralananı 15/02/2012 tarihinde herhangi bir bildirimde bulunmadan tahliye ettiğini, kiralananı 01/05/2012 tarihinde yeniden kiraya verebildiğini, arada üç aylık kira kaybının olduğunu belirterek aylık 6000 TL den 2012 yılı Mart, Nisan ve Mayıs ayları kira paraları ile aynı aylara ait ödediği aidatlar toplamı olan 18.600 TL alacağın davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir. Davalı cevabında; kira sözleşmesinde beş kira döneminin belirlendiğini, her dönemin bitimine üç ay kala kiraya verene haber verilerek mecurun tahliye edileceğinin kararlaştırıldığını, 28/09/2011 tarihli ihtarname ile 01/01/2012 tarihi itibarıyla kiralananı tahliye edeceğini kiraya verene bildirdiğini, davacının da tahliyeyi kabul ettiğini, taşınmaza kiralık ilanı asıldığını, yeniden kiralamak isteyenlerin gezdirildiğini, kiralananın 15/02/2012 tarihinde tahliye edildiğini, taşınmaza 06/04/2012 tarihinde yeniden kiracı bulunduğunu, üç aylık kira bedeli istenemeyeceğini belirterek davanın reddine karar verilmesini savunmuştur. Mahkemece davalının 28/09/2011 tarihli ihtarnameyi göndererek 15/02/2012 tarihinde kiralananı tahliye ettiğini, tahliyenin sözleşme şartlarına uygun olduğundan davalının dönem sonuna kadar olan kira paralarından sorumluluğunun bulunmadığı, ancak son kira ayının kira parası ödenmediğinden 6.000 TL kira alacağının davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Taraflar arasında uyuşmazlık konusu olmayan kira sözleşmesi 01/06/2008 başlangıç tarihli ve beş yıl sürelidir. Sözleşmenin özel şartlar 12. Maddesinde “ kiracı kira dönemlerinin bitimine 3 ay kala kiralayana haber vermek suretiyle dükkanı tahliye edebilir. Kiralayan bu takdirde herhangi bir hak iddiasında bulunamaz” düzenlemesi bulunmaktadır. Sözleşmenin 13. Maddesinde sözleşme süresi olan 01/06/2008 ila 01/06/2013 tarihleri arası birer yıllık beş ayrı döneme ayrılmış olup, davalı kiracı tarafından 01/06/2011-01/06/2012 dönemi içerisinde gönderilen 28/09/2011 tarihli ihtarnameyle kiralananın 01/01/2012 tarihinde tahliye edileceği bildirilmiştir. Sözleşmedeki feshe ilişkin düzenleme dikkate

alındığında, fesih bildiriminin usulüne uygun görülebilmesi için kiracının kira döneminin bitiminden 3 ay önce fesih bildiriminde bulunması gerekmektedir. Davalı kiracı tarafından yeni kira dönemi başlangıcı olan 01/06/2011 tarihinden üç ay önce gönderilen bir fesih ihtarnamesi bulunmadığına ve sözleşmede de kiracıya, kira dönemi ortasında fesih ve tahliye hakkı tanınmadığına göre davalı kiracı tarafından gönderilen 28/09/2011 tarihli fesih bildiriminin sözleşmeye uygun olduğundan söz edilemez. Sözleşmede üç ay önceden feshi ihbar düzenlemesi öngörüldüğü halde, kiralanan 15/02/2012 tarihinde tahliye edildikten sonra dosyaya sunulan yeni kira sözleşmesine göre 01/05/2012 başlangıç tarihli sözleşme ile üçüncü kişiye yeniden kiralanmıştır. Mahkemece, taşınmazın yeniden kiraya verildiği tarihe kadar davalının sorumlu olduğu gözetilmeksizin yazılı şekilde davanın kısmen kabulüne karar verilmesi doğru olmadığından hükmün bu sebeple bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 15/05/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/6273, Karar No: 2017/17347, Tarih: 21.12.2017

**8. Hukuk Dairesi         2017/6273 E.  ,  2017/17347 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Nüfusta Ölüm Tarihinin Düzeltilmesi

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş olup hükmün davacı tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

... A R A R

Davacı dava dilekçesinde, babası ...'ın nüfus kayıtlarında 15/07/1918 olarak görünen ölüm tarihinin 15/07/1938 olarak düzeltilmesini istemiş, Mahkemece dava usulden reddedilmiştir.

Nüfus kaydındaki düzeltme davaları kamu düzeni ile yakından ilgili olduğundan Mahkemeler hiçbir kuşku ve duraksamaya neden olmaksızın doğru sicil oluşturmak zorundadır.

Yasal hasım olmaları ve dava sonucu itibariyle miras hukukunu yakından ilgilendirmesi nedeniyle, nüfus kaydı düzeltilmek istenen ...'ın bütün mirasçılarının davalı sıfatı ile davaya katılmalarının Mahkemece sağlanması gerekirken, re'sen gözetilmesi gereken bu durum nazara alınmadan, davanın eksik hasımla açıldığından bahisle reddine karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, taraflarca HUMK'nun 440/I maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, peşin harcın istek halinde temyiz edene iadesine, 21.12.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4106, Karar No: 2014/12510, Tarih: 05.06.2014

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2014/4106 E.  ,  2014/12510 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalılar vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayanağı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalı şirket vekilinin tüm, davalı ... vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-492 sayılı Harçlar Kanununun 13/j maddesi Genel Bütçeye dahil idarelerin bu Kanunun 1 ve 3 sayılı tarifelerine giren bütün işlemlerinin harçtan müstesna olacağı belirtilmiştir.

Somut olayda, hüküm fıkrasının harca ilişkin (2) numaralı bendinde, 346,57 TL bakiye karar harcının davalıdan tahsili ile Hazineye irat kaydına, yine (5) numaralı bendinde, yargılama giderleri içinde belirtilen harç miktarlarının davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiştir. Harçlar Kanunu uyarınca davalı ... harçtan muaf olduğundan, davalı Bakanlık aleyhine harca hükmedilmiş olması hatalıdır. Ancak bu yanlışlığın düzeltilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, hüküm bozulmammalı düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ :Yukarıda açıklanan nedenle, hüküm fıkrasının (2) numralı harca ilişkin bendindeki "davalıdan" sözcüğünün silinerek yerine "davalı şirketten" sözcüklerinin yazılmasına, yine hükmün (5) numaralı bendinin silinerek yerine "davacı tarafından yapılmış olan 486,50 TL yargılama giderinin kabul oranına göre 458,33 TL nin davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsili ile davacıya verilmesine, davalı ... harçtan muaf olduğundan, 65,70 TL peşin harç ve 71,60 TL ıslah harcı olmak üzere toplam 137,30 TL harç giderinin davalı şirketten alınarak davacıya verilmesine" rakam ve sözcüklerinin yazılmasına, hükmün düzeltilen bu şekliyle ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının davalı şirkete yükletilmesine, 05/06/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/6038, Karar No: 2023/10557, Tarih: 20.12.2023

**11. Ceza Dairesi         2023/6038 E.  ,  2023/10557 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

EK KARAR TARİHİ : 05.09.2023

EK KARAR SAYISI : 2017/1934 E., 2018/444 K.

SUÇ : Bilişim sistemlerinin, banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık

EK KARAR : Temyiz isteminin reddi kararı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Ek kararın onanması

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen 05.09.2023 tarihli ve 2017/1934 Esas, 2018/444 Karar sayılı ek kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 296 ncı maddesinin ikinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin ek kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 296 ncı maddesinin ikinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Niğde 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 07.07.2017 tarihli kararı ile sanık hakkında nitelikli dolandırıcılık suçundan, 1 yıl 3 ay hapis ve 1.060,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, mükerrirlik ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. ... Bölge Adliye Mahkemesi 11. Ceza Dairesinin, 18.04.2018 tarihli kararı ile İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

3. ... Bölge Adliye Mahkemesi 11. Ceza Dairesinin, 05.09.2023 tarihli ek kararı ile sanığın temyiz başvurusu hakkında, 5271 sayılı Kanun’un 296 ncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyizi; hükmün usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

III. GEREKÇE

5271 sayılı Kanun’un 286 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendinde yer verilen; “İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararları”nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile 5271 sayılı Kanun’un 286 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında belirtilen suçlar ve aynı Kanun’un 296 ncı maddesinin birinci fıkrasının ilgili bölümünde yer alan; “... temyiz edilemeyecek bir hüküm temyiz edilmiş [ise] …, hükmü temyiz olunan bölge adliye veya ilk derece mahkemesi bir karar ile temyiz istemini reddeder.” şeklindeki hüküm birlikte değerlendirildiğinde sanığın temyiz istemi yerinde görülmemiştir.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle ... Bölge Adliye Mahkemesi 11. Ceza Dairesinin, 05.09.2023 tarihli ek kararında hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 296 ncı maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA,