muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/15263, Karar No: 2025/1401, Tarih: 06.02.2025

**6. Ceza Dairesi         2023/15263 E.  ,  2025/1401 K.**

**"İçtihat Metni"**

İ S T İ N A F S O N R A S I T E M Y İ Z

MAHKEMESİ:Ceza Dairesi

SAYISI : 2022/2428 E., 2022/2171 K.

SUÇLAR : Nitelikli yağma,kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜMLER : İstinaf başvurusunun esastan reddi kararı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Onama

Sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan verilen 09.07.2020 tarihli beraat kararının istinaf incelemesini yapan Bölge Adliye Mahkemesince sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan mahkûmiyetine karar verilmesi gerektiğinden bahisle bozulmasından sonra anılan karara direnme yetkisi bulunmayan ve kanunen uyma zorunluluğu bulunan İlk Derece Mahkemesince verilen mahkûmiyet hükmünün aslında Bölge Adliye Mahkemesince verilmiş bir karar olarak kabulünde zorunluluk bulunduğu, esas olarak Bölge Adliye Mahkemesince beraat hükmünün mahkûmiyet veya mahkûmiyet hükmünün beraat olması gerektiği yönünde bozma kararı verilemeyeceği, bu tür kararların istinaf başvurusu üzerine Bölge Adliye Mahkemesince verilmesi gereken kararlardan olduğu, bu şekilde verilen kararların İlk Derece Mahkemesi kararı niteliğinde bulunduğunun kabulü halinde esasen tarafların var olan temyiz haklarının ellerinden alınmış olacağının anlaşılması karşısında; mahkemece bozmaya uyularak yapılan yargılama neticesinde kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan yeni mahkûmiyet hükmünün de temyizi kabil olduğu ve Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesi'nin 19.10.2022 tarihli temyiz taleplerinin reddine ilişkin ek kararı kaldırılarak yapılan incelemede;

Sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan mahkumiyet kararının, sanık müdafii ile katılan ... vekili tarafından süresinde temyiz edilmesine karşın, Tebliğnamede görüş belirtilmediğinin anlaşılması karşısında; anılan temyiz istemiyle ilgili ek Tebliğname düzenlendikten sonra incelenmek üzere Dairemize gönderilmesi için dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

Oy birliğiyle, 06.02.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/13130, Karar No: 2013/14152, Tarih: 02.10.2013

**11. Ceza Dairesi         2013/13130 E.  ,  2013/14152 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yüklenen suçtan doğrudan doğruya zarar gören ve katılma talebinde bulunan ancak, bu talebi reddedilen şikayetçi ...'a gerekçeli kararın tebliğ edildiğine dair dosyada belgeye rastlanmadığından tebligat yapılmış ise belgesinin, yapılmamış olması halinde ise usulüne uygun tebligat yapılması ve buna dair belge ile verilmesi halinde temyiz layihasının eklenerek yeniden iadesi için mahalline gönderilmek üzere dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 02.10.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/12351, Karar No: 2007/995, Tarih: 05.02.2007

**1. Hukuk Dairesi         2006/12351 E.  ,  2007/995 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : TİRE ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 13/07/2006

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, kayden maliki olduğu . parsel sayılı çaplı taşınmazına davalı tarafından dere yatağının ıslah edilmemesi nedeniyle meydana gelen su taşkınlığı sonucu toprak kaybına sebebiyet verildiğini, dereden çıkartılan hafriyatın taşınmaza döküldüğünü ileri sürerek elatmanın önlenmesi, derenin ıslah edilmesi, hafriyatın kaldırılması ve eski hale getirilmesine karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davalının bayındırlık hizmeti sonucu zarar verici davranışlarından doğan talepler idare hukuku alanını ilgilendirmekte ve bu hususta idarenin sorumlu olup olmadığının tespit edilmesi gerektiğinden idari yargının görevli olduğu gerekçesi ile davanın görev yönünden reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla Tetkik Hakimi  raporu okundu. Düşüncesi alındı. Dosya incelendi. Gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Dava, çaplı taşınmaza elatmanın önlenmesi ve eski hale getirilmesi isteklerine ilişkindir.

Mahkemece, davanın idari yargının görev alanına girdiği gerekçesiyle görev yönünden reddine karar verilmiştir.

Davacı, Türk Medeni Kanununun 683.maddesinden kaynaklanan mülkiyet hakkına dayanmak suretiyle bu davayı açmış, davalı idarenin (Belediye) tutumundan kaynaklanan nedenlerle kendisine zarar verildiğini ileri sürmüştür. Davalı savunmasında dava konusu taşınmaza herhangi bir müdahalesinin olmadığını bildirmiştir.

Bilindiği gibi mülkiyet hakkının içeriğini düzenleyen Medeni Kanunun 683.maddesine göre; bir şeye malik olan kimse, hukuk düzeninin sınırları içinde, o şey üzerinde dilediği gibi kullanma, yararlanma ve tasarrufta bulunma hak ve yetkisine sahiptir. Taşınmaz maliki, malını haksız olarak elinde bulunduran kimseye karşı istihkak davası açabileceği gibi, her türlü haksız elatmanın önlenmesini de dava edebilir. Somut olayda ileri sürülen iddia davalı idarenin eyleminin hizmet kusuru değil, davacının çaplı taşınmazından gereği şekilde yararlanmasını önleyecek biçimde muaraza yarattığı şeklindedir.

Öyleyse  iddianın   ileri sürülüş ve  içeriği  itibariyle  mülkiyet hakkına  dayalı

olduğu ve çekişmenin adli yargıda çözümlenmesi gerekeceği gözetilerek iddia ve savunma doğrultusunda taraf delillerinin toplanması, ondan sonra işin  esası hakkında bir karar verilmesi gerekirken, yazılı olduğu üzere yasal olmayan gerekçelerle hüküm kurulması isabetsizdir. Davacının temyiz itirazları yerindedir. Kabulüyle hükmün açıklanan nedenlerle HUMK'nun 428.maddesi uyarınca BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 5.2.2007 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/37226, Karar No: 2018/1410, Tarih: 27.02.2018

**15. Ceza Dairesi         2017/37226 E.  ,  2018/1410 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Sanığın TCK'nun 158/1-d-f, 62, maddeleri uyarınca mahkumiyet

Sanığın nitelikli dolandırıcılık suçundan mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın 1/2 oranında sahip olduğu halk otobüsü hissesiyle bunun hat ve imtiyazını katılana 410.000 TL 'ye devredeceği taahhüdünde bulunduğu, bir miktar kaparo aldığı ve noterlikte yapılacak devirden önce belediyeden alınması gerekli onay evraklarını katılanla birlikte aldıktan sonra, 27/11/2014 tarihinde bu hisseye ait bankadaki 256.325 TL tutarındaki ticari kredi borcunun katılan tarafından kapatıldığı, ancak bu işleme ilişkin dekontun sanığın talebi ile onun adına düzenlendiği ve kalan borcun ise noterlikte yapılacak devirle ödenmesi kararlaştırıldığı halde sanığın noterliğe gelmediği, belediyede ve bankada yaptığı işlemlerle katılan nezdinde güven sağlayıp en başından beri devretmeme kastıyla hareket ederek atılı suçu işlediği iddia edilen olayda;

Sanığın; belediyede ve bankada yaptığı işlemlerde sahteciliğin bulunmaması, belediyeden alınan belgenin halk otobüsü devirleri için gerekli evrak olması, menfaatin temin edilmesi sırasında bankanın ödeme yeri olarak kullanılması nazara alındığında, dolandırıcılık suçunun nitelikli hallerinin oluşmadığı, ancak sanığın savunmaları, katılan ve tanık beyanları, oluş ve tüm dosya kapsamına göre baştan itibaren otobüs hissesini devretmeme kastı ile hareket ederek hileli davranışlarda bulunup yarar sağladığı, bu nedenle eyleminin hükümden sonra 02.12.2016 tarih ve 29906 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. ve 254. madde fıkraları gereğince uzlaşma kapsamına giren ve TCK'nın 157. maddesinde düzenlenen dolandırıcılık suçunu oluşturduğu gözetilmeden, suç vasfında hata yapılarak yazılı şekilde nitelikli dolandırıcılık suçundan hüküm kurulması;

Kabule göre de; sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 158/1-d-f maddesi uyarınca "suçun işleniş şekli, suçun konusunun önemi ve değeri, kastının yoğunluğu, suç işleme eğilimi, dosyaya yansiyan kişiliği, meydana gelen netice ve zarar miktarı göz önüne alınrak takdiren ve alt sınırdan uzaklaşılmak suretiyle "denilmek suretiyle anılan maddenin kanundaki yaptırımının asgari hadden uzaklaşılarak tayin olunması gerektiği kabul edildiği ve hapis cezasında alt sınırdan uzaklaşıldığı halde halde adli para cezasının, haksız menfaat miktarına göre asgari hadden tayin edilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, aynı Kanun'un 326/son maddesi uyarınca ceza miktarı bakımından kazanılmış hakkının saklı tutulmasına, 27/02/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2005/13634, Karar No: 2006/5481, Tarih: 13.07.2006

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2005/13634 E.  ,  2006/5481 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BURSA 3. İCRA MAHKEMESİ

..., ...,...

Mal beyanında bulunmamak suçundan sanıklar ..., ..., ... ..., ..., ... ve ... haklarında görevsizlik kararı verilmiş, karara karşı itiraz edilmiş Bursa 2.Ağır Ceza Mahkemesi kararda bir isabetsizlik bulunmadığından itirazın reddine karar vermiş, bu karara karşı Bursa 2.Ağır Ceza Mahkemesine yapılan itiraz aynı mahkeme tarafından Ağır Ceza Mahkemesi kararları kesin olduğundan reddedilmiş, sanıklar vekili son kararı süresinde temyiz etmiş Yargıtay C.Başsavcılığınca dosya Daireye gönderilmiş olmakla, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 5.maddesi uyarınca görevsizlik kararları aleyhine yalnızca itiraz yolu açık olup, anılan kanun'un 271/4. maddesine göre de merciin itiraz üzerine verdiği kararlar kesin olduğundan, 5271 sayılı Ceza Mahakemesi Kanunu'nun 298. maddesi gereğince temyiz isteminin REDDİNE, 13.7.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2015/6987, Karar No: 2015/10875, Tarih: 27.05.2015

**2. Ceza Dairesi         2015/6987 E.  ,  2015/10875 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 8 - 2014/242078

MAHKEMESİ : Diyarbakır 6. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 03/06/2014

NUMARASI : 2014/199 (E) ve 2014/349 (K)

SUÇ : Karşılıksız yararlanma

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

İddianamede ve gerekçeli kararda suç tarihi 07.11.2013 olarak gösterilmiş ise de, ölçüm devresine ve akım uçlarına müdahale edildiği belirlenen sayacın, 04.03.2013 tarihli arıza bildirimi üzerine aynı tarihte sökülerek, genel kontrolünün yapılması için sayaç tamir bakım ve ayar servisine gönderildiği, 07.11.2013 tarihinde de sayaç hakkında rapor düzenlendiği belirlenmekle, suç tarihinin 04.03.2013 olarak kabulü ile yapılan incelemede;

Dosyaya ibraz edilen kira sözleşmesinden, kira başlangıcının 01.02.2013 olduğunun anlaşılması, sanığın, taşındıktan sonra fatura gelmeyince kuruma arıza bildiriminde bulunduğunu savunması, taşındığı tarih ile sayacın söküldüğü 04.03.2013 tarihi arasındaki zaman aralığı dikkate alınarak, arıza bildiriminin sanık tarafından yapılıp yapılmadığı da katılan kurumdan sorulup, sonucuna göre hukuki durumunun değerlendirilmesi gerekirken, sayaca müdahalenin sanık tarafından gerçekleştirildiğine ilişkin kanıtlar tartışılmadan yazılı şekilde hükümlülük kararı verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı istem gibi BOZULMASINA, 27.05.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12776, Karar No: 2017/10299, Tarih: 14.12.2017

**12. Ceza Dairesi         2016/12776 E.  ,  2017/10299 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Trafik Güvenliğini Tehlikeye Sokma

Hüküm : TCK'nın 179/3-2, 62/1, 50/1-a, 52/2-4, 50/6-7. maddeleri gereğince mahkumiyet

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın olay gecesi alkollü olmadığına, suçlamaları kabul etmediğine ilişkin temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-Sanık hakkında hükmedilen kısa süreli hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesine karar verilirken uygulanan kanun maddesinin gösterilmemesi suretiyle CMK'nın 232/6. maddesine ve adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının gösterilmemesi suretiyle TCK'nın 52/3. maddesine aykırı hareket edilmesi,

2-Sanık hakkında hükmedilen adli para cezasının ödenmemesi durumunda, adli para cezasının hapse çevrileceğine dair ihtaratın TCK'nın 52/4. maddesi yerine, infaz aşamasında nazara alınması gereken 5237 sayılı TCK'nın 50/6. maddesi uyarınca yapılması,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konuda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden hüküm fıkrasının 4. bendinin hükümden çıkarılarak yerine, “Sanığa verilen hürriyeti bağlayıcı cezanın sanığın sosyal ve ekonomik durumu gözönüne alınarak TCK'nın 50/1-a maddesi uyarınca adli para cezasına çevrilmesine; TCK'nın 52/3. maddesi gereğince adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının 150 tam gün olarak belirlenmesine; TCK'nın 52/2. maddesi gereğince bir gün karşılığı adli para cezasının takdiren 20 TL olarak hesabıyla 3.000.-TL adli para cezası ile cezalandırılmasına” ibarelerinin yazılması, hükmün 5. bendinde yer alan, "TCK’nın 50/6.-7. maddesi gereğince" ibaresinin hükümden çıkartılması suretiyle, sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 14/12/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/13299, Karar No: 2014/19205, Tarih: 30.09.2014

**10. Hukuk Dairesi         2014/13299 E.  ,  2014/19205 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava alacak istemine ilişkin olup, dava dilekçesinde 4320,00 TL’nin tahsiline karar verilmesi talep edilmiştir.

Mahkemece bozma üzerine davanın kısmen kabulüyle 1091,30 TL’nin Kurumdan tahsiline karar verilmiş; 08.05.2014 günlü karar davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmiştir.

21.07.2004 gün ve 25529 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak, öngördüğü istisnalar dışındaki hükümleri yayım tarihinde yürürlüğe giren, 14.07.2004 tarih ve 5219 sayılı “Çeşitli Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun” ve ayrıca 5236 sayılı Kanun; katsayı artışı da uygulanmak suretiyle bu kanunların yürürlük tarihinden sonra yerel mahkemelerce verilen hükümler yönünden 2014 yılı için, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun geçici 3. Maddesindeki atıf gözetilerek, 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 427. maddesindeki temyiz (kesinlik) sınırını 1890,00 TL olarak değiştirmiştir.

Alacağın bir kısmının dava edilmiş olması halinde  temyiz (kesinlik) sınırının alacağın tamamı gözetilmesi; tamamı dava edilen bir alacağın kısmen kabulünde ise temyiz (kesinlik) sınırının belirlenmesinde kabul ve reddedilen miktarların esas alınması, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun geçici 3. maddesindeki atıf gözetilerek, HUMK'nun 427. maddesi hükmü gereğidir.

Somut olayda yerel mahkemece hüküm altına alınan 1091,30 TL alacak tutarı, yukarıda değinilen temyiz (kesinlik) sınırının altında bulunduğundan, anılan karara karşı temyiz yoluna baş vurulması hükmolunan miktar itibariyle mümkün değildir.

Hal böyle olunca davalı SGK Başkanlığı vekilinin temyiz dilekçesinin reddi gerekir.

S O N U Ç : Yukarıda açıklanan nedenle davalı SGK Başkanlığı vekilinin temyiz dilekçesinin REDDİNE, 30.09.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/1706, Karar No: 2010/9118, Tarih: 25.05.2010

**5. Hukuk Dairesi         2010/1706 E.  ,  2010/9118 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Yasa ile değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasının kabulüne dair verilen yukarıda tarih ve numaraları yazılı hükmün Yargıtayca incelenmesi taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş, davalılar vekilince de temyiz dilekçesinde duruşma isteminde bulunulmuş olmakla, duruşma için belirlenen 25.05.2010 günü temyiz eden davacı idare vekili Av.... ile davalılar vekili ...'in yüzlerine karışı, duruşmaya başlanarak Temyiz isteminin süresinde olduğu görülüp, taraf vekillerinin sözlü açıklamaları dinlendikten sonra, dosyadaki kâğıtlar okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Yasa ile değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemeleri yaptırılmıştır.Alınan raporlar ve yapılan inceleme hüküm kurmaya elverişli değildir. Şöyle ki;

Hükme esas alınan birinci bilirkişi kurulu raporunda emsal kabul edilen taşınmaz, dava konusu taşınmazın bulunduğu yerden uzak bir mahallede ve konum itibariyle farklı bir bölgede bulunmaktadır.

Kamulaştırma Kanununun 11/1-g maddesi gereğince, dava konusu taşınmaz ile emsalin zaruret olmadıkça, yakın bölgelerde, özel amacı olmayan, yakın tarihli satışların emsal alınması gerekir.

Bu nedenle birinci bilirkişi kurulunca emsal kabul edilen satışın, emsal olarak alınması doğru olmadığı gibi, emsal taşınmaz 3194 sayılı İmar Kanununun 15. ve 16. maddeleri gereğince yapılan uygulama sonucu oluştuğundan imar parseli niteliği kazanmış olmakla, tespit edilen bedelden % 40 oranında Düzenleme Ortaklık Payı indirilmemesi nedeniyle de rapor hatalıdır.

İkinci bilirkişi kurulu raporunda emsal olarak alınan taşınmazlardan bir kısmının ihale yoluyla yapılan satışlar olduğu belirtilerek, mahkemece raporun geçersiz kabul edilmesi usul ve yasaya uygun olmayıp, aksine, ihale usulü ile yapılan satışlar resmi makamlarca yapılmış olduğundan satış bedellerinin aksi iddia edilip kanıtlanmadığı sürece gerçeği yansıttığının kabulü gerekir.

Yine ikinci bilirkişi kurulu raporunda emsal kabul edilen taşınmaz ile dava konusu taşınmazın Arsa Metrekare Rayiç Bedeli Takdir Komisyonu tarafından resen belirlenen emlak vergisine esas metrekare birim değerleri karşılaştırıldığında; aynı değerde oldukları anlaşılmasına rağmen, bilirkişi kurulunca gerekçesi de açıklanmadan dava konusu taşınmazın önemli oranda emsalden daha değersiz olduğunun kabulü sebebiyle bu rapor da inandırıcı olmaktan uzak hüküm kurmaya elverişli değildir.

Yine ikinci bilirkişi kurulu raporunda emsal kabul edilen taşınmaz ile dava konusu taşınmazın Arsa Metrekare Rayiç Bedeli Takdir Komisyonu tarafından resen belirlenen emlak vergisine esas metrekare birim değerleri karşılaştırıldığında; aynı değerde oldukları anlaşılmasına rağmen, bilirkişi kurulunca gerekçesi de açıklanmadan dava konusu taşınmazın önemli oranda emsalden daha değersiz olduğunun kabulü sebebiyle bu rapor da inandırıcı olmaktan uzak hüküm kurmaya elverişli değildir.

Ayrıca, aynı gün Dairemizce incelenen ve Esentepe Mahallesinde bulunan aynı kamulaştırma kapsamındaki taşınmazlar ile dava konusu taşınmazın bilirkişi kurulu raporunda yazılı özellikleri dikkate alındığında, dava konusu taşınmazın daha değerli olduğu anlaşılmasına rağmen, her iki mahalledeki taşınmazların aynı değerde olduğunun kabulü ve raporlar arasında tespit edilen bedeller bakımından fahiş fark bulunması nedenleriyle de raporlar inandırıcı ve kabul edilebilir nitelikte değildir.

Bu durumda; taraflara dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü ve özel amacı olmayan satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi ve bu emsallere göre değer biçilmesi için yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu ile keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerekirken, eksik inceleme ile karar verilmesi

Doğru görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazı yerinde görüldüğünden hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, davalılardan peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine ve temyiz harcının istenildiğinde iadesine, 25.05.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/12300, Karar No: 2015/5807, Tarih: 08.04.2015

**3. Hukuk Dairesi         2014/12300 E.  ,  2015/5807 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : GİRESUN 2. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 02/05/2014

NUMARASI : 2013/436-2014/87

Taraflar arasındaki alacak davasının Mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili dilekçesinde; davalının, Giresun 1.Asliye Hukuk (İş) Mahkemesinde görülen mevsimlik çalışılan döneme ilişkin yıllık izin ücreti alacakları hakkındaki davalarda, G.. İ..nden emekli olan işçilerin avukatlığını yaptığını; söz konusu davaların kesinleşmesi üzerine, mahkeme kararlarında davacı idare aleyhine hükmedilen yıllık izin ücreti, vekalet ücreti, yargılama gideri ve harcın ödenmesi için davalı tarafça 30.10.2012 tarihinde davacıya başvurulduğunu; davacı tarafından 83 adet ilama istinaden davalıya hükümde belirtilen alacaklardan yasal kesintiler yapılarak, 20.11.2012 tarihinde ödeme yapıldığını; ancak, bu alacaklardan davalı taraf lehine hükmedilen vekalet ücretinden sehven stopaj kesintisi yapılmadığını; bunun üzerine, davacı idarenin davalıya ödenen vekalet ücretlerinden kesilmesi ve davalının ödemesi gereken toplam 22.603,29 TL'yi, 12.07.2013 tarihinde Giresun Vergi Dairesine yatırmak zorunda kaldığını, davalının, bu suretle sebepsiz zenginleştiğini ileri sürerek; bu nedenlerle davacı kurumun alacağı olan 22.603,29 TL'nin, 12.07.2013 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı cevap dilekçesinde, özetle; dava konusu hukuki ihtilafın çözüm yerinin idari yargı olduğunu, yetkili ve görevli mahkemenin Ordu Vergi Mahkemesi olduğunu; davacı idarenin memurlarının, kendi görev ve sorumluluğunda olan stopaj beyannamelerini yasal süresi içinde vermediğini; stopaj vergilerini yasal süresi içinde yatırmadığını; ancak, vergi dairesinin muhtırası üzerine yasal görevlerini hatırladıklarını, stopaj konusu tüm ödemeler için toplam stopaj tutarının 20.362,70 TL olduğunu, vergi dairesinin muhtırası üzerine davacı idarenin vergi dairesine düzeltme beyanında bulunduğunu ve 2.241,00 TL düzeltme cezası aldığını, davalı idarenin memurlarının ihmali sonucu ödenen düzeltme cezasının dahi davalıdan talep edildiğini, davacı idarenin stopaj beyannamelerini vergi dairesine zamanında vermemiş olmaları nedeni ile davalının vergi dairesi nezdindeki vergi borçları ile vergi iadelerinin mahsuplaşması işlemini tamamlayamadığını; bu nedenle, faiz ödemek durumunda kaldığını ve zarara uğramış olduğunu ifade ederek, öncelikle görev ve yetki itirazı hakkında karar verilip davanın reddini, hukuksal dayanaktan yoksun olan davanın reddini talep etmiştir.