muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/11251, Karar No: 2018/5150, Tarih: 27.02.2018

Bu noktada şu da açıklığa kavuşturulmalıdır ki, şartları bulunmadığı halde dava dilekçesinde davanın belirsiz alacak davası olarak açıldığı durumda davacıya herhangi bir süre verilmeden hukuki yarar yokluğundan davanın reddi yoluna gidilmelidir. Çünkü, alacağın belirlenebilmesi mümkün iken, böyle bir davanın açılmasına Kanun izin vermemiştir. Böyle bir durumda, belirsiz alacak davası açmakta hukuki yarar yokluğundan dava reddedilmeli, ek bir süre verilmemelidir. Zira, burada talep açıktır, bu sebeple 6100 sayılı Kanun'un 119/1-ğ maddesinin uygulanarak süre verilmesi mümkün değildir. Aslında açılmaması gerektiği halde belirsiz alacak davası açılmış olduğundan, bu konudaki eksiklik de süre verilerek tamamlanamayacağından, dava hukuki yarar yokluğundan reddedilmelidir. Buradaki hukuki yarar, sonradan tamamlanacak nitelikte bir hukuki yarar değildir. Çünkü, dava açıldığında o sırada mevcut olmayan hukuki yarar, bunun da açıkça mahkemece bilindiği bir durumda, tamamlanacak bir hukuki yarar değildir. Aksinin kabulü, aslında açık olan talep sonucunun süre verilerek davacı tarafından değiştirilmesi ve bulunmayan hukuki yararın sağlanması için davacıya ek imkan sağlanması anlamına gelecektir ki, buna usûl bakımından imkan yoktur. Böyle bir durum taraflar arasındaki eşitlik ilkesine de aykırı olacaktır (H. Pekcanıtez/O. Atalay/M. Özekes, Medeni Usul Hukuku, 14. Bası, Ankara 2013, s. 454). Bunun yanında, şayet açılan davada asgari bir miktar gösterilmişse ve bunun alacağın bir bölümü olduğu anlaşılmakla birlikte, belirsiz alacak davası mı yoksa belirli alacak olmakla birlikte kısmi dava mı olduğu anlaşılamıyorsa, bu durumda 6100 sayılı Kanun'un 119/1-ğ maddesinin aradığı şekilde açıkça talep sonucu belirtilmemiş olacaktır. Talep, talep türü ve davanın niteliği açıkça anlaşılamıyorsa, talep muğlaksa, aynı Kanun'un 119/2 maddesi gereğince, davacıya bir haftalık kesin süre verilerek talebinin belirsiz alacak davası mı, yoksa kısmi dava mı olduğunun belirtilmesi istenmelidir. Verilen bu süreden sonra, davacının talebini açıklamasına göre bir yol izlenmelidir. Eğer talep, davacı tarafından belirsiz alacak davası şeklinde açıklanmış olmakla birlikte, gerçekte belirsiz alacak davası şartlarını taşımıyorsa, o zaman yukarıdaki şekilde hareket edilmeli, hukuki yarar yokluğundan dava reddedilmelidir. Açıklamadan sonra talep belirsiz alacak davası şartlarını taşıyorsa, bu davanın sonuçlarına göre, talep kısmi davanın şartlarını taşıyorsa da kısmi davanın sonuçlarına göre dava yürütülerek karar verilmelidir (Dairemizin 31.12.2012 tarih 2012/30463 esas 2012/30091 karar sayılı kararı).

6100 sayılı Kanun'un 110. maddesinde düzenlenen, davacının aynı davalıya karşı birbirinden bağımsız birden fazla asli talebini aynı dava dilekçesinde ileri sürmesi olarak tanımlanan davaların yığılması (objektif dava birleşmesi) halinde, talep sayısı sayısı kadar dava bulunduğu kabul edildiğinden ve aynı Kanun'un 297/2. maddesi uyarınca da her bir talep bakımından ayrı ayrı hüküm verilmesi gerektiğinden, bu durumda da dava dilekçesinde ileri sürülen taleplerin belirsiz alacak olup olmadığının her bir talep bakımından ayrı ayrı değerlendirilmesi gerekecektir.

Tüm bu açıklamalar sonucunda şunu belirtmek gerekir ki, iş hukukundan kaynaklanan alacaklar bakımından baştan belirli veya belirsiz alacak davası şeklinde belirleme yapmak kural olarak doğru ve mümkün değildir. Bu sebeple iş hukukunda da belirsiz alacak davasının açılabilmesi, bu davanın açılması için gerekli şartların varlığına bağlıdır. Eğer bu şartlar varsa, iş hukukunda da belirsiz alacak davası açılabilir, yoksa açılamaz (C. Simil, Belirsiz Alacak Davası, I. Bası, İstanbul 2013, s. 414). Keza aynı şey kısmi dava için de söz konusudur.

İş Hukukundan kaynaklanan davalarda sıkça karşılaşıldığı üzere, taraflar arasında çalışma süresi ve ücret miktarı yönlerinden uyuşmazlık bulunması, alacağı belirsiz hale getirmez. Keza, işçi çalışma süresini ve ücretini belirleyebilmektedir. İşçinin ne zamandan beri çalıştığını veya ücretinin ne kadar olduğunu bilmemesi hayatın olağan akışına da aykırıdır. İşçinin kendisinin bilmediği çalışma süresini, tanıkların bildiğini veya bilirkişinin bileceğini farzetmek ispat kurallarına da aykırıdır. Keza tarafın yeterli şekilde somutlaştırıp kendisinin bilgisinde dahi olmadığını belirttiği bir hususun mahkemece bilinmesini beklemek de mümkün değildir.

İşverenin maddi hukuktan doğan yükümlülüklerini (belge ve bordro düzenleme gibi) yerine getirmemesi, tuttuğu belgelerin gerçeği yansıtmaması, davadan önce işçinin alacaklarını inkar etmesi ya da ikrar etmekle beraber yerine getirmemesi davacıya kural olarak belirsiz alacak davası açma imkanını vermez. İşçi bu durumlarda dahi, alacağının miktarını veya değerini belirleyebiliyorsa, belirsiz alacak davası açamaz(Simil, s. 412).

Yukarıda yapılan açıklamalar ışığında eldeki davaya konu somut olayın özellikleri dikkate alınarak belirsiz alacak davası yönünden yapılan değerlendirmede;

Kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ve yıllık izin ücreti alacakları bakımından, davacı, çalışma süresini, kendisine en son ödenen aylık ücret miktarını, tazminat hesaplamasına esas alınacak aylık ücrete ek para veya parayla ölçülebilen sosyal menfaatleri, hak kazandığı izin süresini, çalışma süresi boyunca varsa kullanmadığı veya karşılığı ödenmeyen izin sürelerini belirleyebilecek durumdadır. Mahkemece hatalı değerlendirme yapılarak, yazılı gerekçeyle karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

Kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ve yıllık izin ücreti alacakları bakımından, davacı, çalışma süresini, kendisine en son ödenen aylık ücret miktarını, tazminat hesaplamasına esas alınacak aylık ücrete ek para veya parayla ölçülebilen sosyal menfaatleri, hak kazandığı izin süresini, çalışma süresi boyunca varsa kullanmadığı veya karşılığı ödenmeyen izin sürelerini belirleyebilecek durumdadır. Mahkemece hatalı değerlendirme yapılarak, yazılı gerekçeyle karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine, 27/02/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.

N.E.
Yargıtay — Esas No: 2015/3187, Karar No: 2015/4641, Tarih: 05.10.2015

**23. Ceza Dairesi         2015/3187 E.  ,  2015/4641 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Katılanın sahibi olduğu .... Şirketinde yetkili müdür olarak çalışan sanık ...'a, şirketin faaliyetlerini yerine getirmek amacıyla tasarruflarda bulunabilmesi için şirket yetkilisi tarafından, ... 6. Noterliğinde, 03.03.1998 tarihli olan ve anılan şirket adına her türlü alacakların temlik edebilme yetkisine de içeren vekaletnamenin verildiği; ancak muhtelif nedenlerden dolayı işten çıkarılmasından sonra şirketteki bütün yetkileri sona eren sanık ...'ın, halen geçerli olduğunu bildiği söz konusu vekaletnameye istinaden anılan şirketin ... Devlet Hastanesindeki yemek pişirme, dağıtma ve bulaşık yıkama şeklinde verdiği hizmetlerin karşılığı olan alacaklarını aynı şirkette daha önce hizmetli olarak çalışmış olan ve fikir birliği içerisinde hareket ettiği diğer sanık ...'e, ... 2. Noterliğinde düzenlediği 03.08.2006 tarihli olan alacağın temliki sözleşmesi düzenlemek suretiyle devrettiğinin iddia edildiği olayda;

Oluşa, tanıkların beyanlarına, katılan anlatımlarına ve tüm dosya kapsamına göre; sanıkların, fikir ve eylem birliği içerisinde hareket ederek ve anılan şirkette hiç bir alacakları bulunmamasına rağmen daha önce sanık ....'a, şirket işlerinde kullanması amacıyla verilen vekaletnameyi şirketten ayrıldıktan sonra şirketin bilgi ve rızası olmadan kullanıp anılan şirketin, ... Devlet Hastanesindeki yapılan işler karşılığındaki hak ettiği alacaklarını temellük ettikleri, ilgili idareden paranın tahsil edilmesi aşamasında; katılanın yaptığı itiraz üzerine de; idarenin yazılı izninin bulunmaması; ve ayrıca temlik sözleşmesinde şirket adının eski haliyle yazılmış olması nedenleri ile alacağı tahsil edememeleri şeklinde gerçekleştirdikleri sabit görülen eylemlerinin, haksız menfaatin elde edilememesi dikkate alınarak 5237 sayılı TCK'nın 157/1, 35 maddelerinde öngörülen dolandırıcılığa teşebbüs suçunu oluşturduğu ve bu suçtan mahkumiyetlerine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, delillerin takdir ve değerlendirmesinde yanılgıya düşülmek suretiyle yazılı şekilde sanıkların beraatlerine dair hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, katılanın vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 05.10.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/18269, Karar No: 2017/3077, Tarih: 10.04.2017

**10. Hukuk Dairesi         2016/18269 E.  ,  2017/3077 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, davacılar murisinin hastalığının meslek hastalığı olduğunun tespiti ile ölüm geliri bağanması istemine ilişkindir.

Mahkemece, bozmaya uyularak ilâmında belirtildiği şekilde davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacılar avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının davacılardan alınmasına, 10.04.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/785, Karar No: 2017/3738, Tarih: 16.03.2017

**8. Hukuk Dairesi         2017/785 E.  ,  2017/3738 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Şikayet

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, şikayetin reddine karar verilmiş olup hükmün şikayetçiler vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

Şikayetçi üçüncü kişiler vekili, takip dosyasında borçlunun sekiz adet taşınmazının haczedildiğini, iş bu taşınmazların değerinin dosya borcunu fazlasıyla karşıladığını, borçlu ve vekiledenlerinin ortak mirasbırakanları ... adına kayıtlı taşınmazlar üzerine borçluya intikal edecek miras hissesi oranında konulan hacizlerin aşkın haciz olduğunu belirterek hacizlerin kaldırılmasını istemiştir.

Mahkemece işin esasına girilerek şikayetin reddine karar verilmesi üzerine hüküm, şikayetçi mirasçılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Somut olayda; borçlunun ve şikayetçilerin ortak mirasbırakanı ... adına kayıtlı taşınmazlar üzerine, borçluya intikal edecek miras hissesi oranında, haciz ' konulmasında herhangi bir isabetsizlik bulunmayıp, mirasçıların aşkın haciz nedeniyle şikayette bulunmada hukuki menfaatleri yoktur. Mahkeme'ce HMK'nun 114. maddesi uyarınca mutlak dava şartı olan hukuki yarar şartını barındırmayan şikayetin aktif dava ehliyeti yokluğu nedeniyle reddine karar verilmesi gerekirken şikayetin esasına girilerek hacizlerin kaldırılması halinde alacağın tahsilinin şüpheli hale geleceği gerekçesi ile ret kararı verilmesi isabetsiz ise de sonuçta Mahkeme’ce, şikayetin reddine karar verildiğinden, sonucu itibariyle doğru kararın onanması gerekmiştir.

SONUÇ: Şikayetçiler vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile Mahkeme kararının yukarıda yazılı gerekçe ile İİK'nun 366 ve HUMK'nun 428. maddesi uyarınca ONANMASINA, taraflarca İİK'nun 366/3. maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, 29,20 TL peşin harın onama harcına mahsubu ile kalan 2,20 TL'nin temyiz edenden alınmasına 16.03.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/10736, Karar No: 2022/3030, Tarih: 24.02.2022

**5. Hukuk Dairesi         2021/10736 E.  ,  2022/3030 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 10. maddesine dayanan kamulaştırma konusu irtifak hakkı ve pilon yeri bedelinin tespiti ve bu hakkın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne ilişkin ilk derece mahkemesinin kararına karşı, davacı idare vekilinin istinaf başvurusu üzerine İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi'nin istinaf isteminin esastan reddine dair kararı ile birlikte Tekirdağ 2. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2020/221 Esas - 2021/4 K. sayılı kararının Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 10. maddesine dayanan kamulaştırma konusu irtifak hakkı ve pilon yeri bedelinin tespiti ve bu hakkın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesi'nce davanın kabulüne ilişkin verilen karara karşı davacı idare vekilince yapılan istinaf başvurusunun İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi'nce HMK’nın 353/1-b-1 maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiş olup, hüküm davacı idare vekillince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre; arazi niteliğindeki ...Mahallesi, 740 ve 741 parsel sayılı taşınmazlara 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 11/1-f maddesi uyarınca net geliri esas alınarak değer biçilmesine ve aynı Kanun'un 11/son maddesi uyarınca taşınmaz malın niteliği, tamamının yüzölçümü, geometrik durumu ve enerji nakil hattı güzergahı dikkate alınarak değer düşüklüğü oranı belirtilmek suretiyle mülkiyet kamulaştırmasına konu olan pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tespit edilmesine ilişkin ilk derece mahkemesinden verilen karara karşı yapılan istinaf başvurusunun 6100 sayılı HMK'nın 353/1-b-1 maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün HMK'nın 370. maddesi gereğince ONANMASINA, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 24/02/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/6939, Karar No: 2012/11878, Tarih: 05.06.2012

**5. Hukuk Dairesi         2012/6939 E.  ,  2012/11878 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece, uyulan bozma kararı uyarınca inceleme ve işlem yapılarak hüküm kurulmuş; karar, davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor hüküm kurmaya elverişli değildir. Şöyle ki;

Dairemizin bozma kararında; dava konusu taşınmaz arsa niteliğinde olduğundan, inşaat mühendisi ve mimar bilirkişilerden oluşan kurul ile birlikte yeniden keşif yapılıp taşınmaza emsal karşılaştırması yöntemi ile değer biçilmesi gerektiği belirtilmiştir.

Mahkemece yapılan keşif sonucu bilirkişi kurulunca düzenlenen raporda, uygun emsal satış bulunamadığından bahisle, önceki raporda taşınmaza arazi niteliğine göre gelir metodu esas alınarak belirlenen m2 birim değerine, taşınmazdan kesilen düzenleme ortaklık payı oranında ekleme yapılmak suretiyle yasa ile belirlenen yönteme aykırı şekilde değer biçilmiştir.

Kamulaştırma Kanununun 11/1-g maddesi uyarınca, arsalara kamulaştırma gününden önceki özel amacı olmayan satışlara göre değer biçilmesi gerekir.

Dava konusu taşınmazın bulunduğu Gerede ilçesinde benzer yüzölçümlü ve değerlendirme tarihine yakın zamanlarda emsal satışların bulunması doğaldır. Bu durumda taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi ve bu emsallere göre değer biçilmesi için yeniden oluşturulacak bilirkişi kuruluyla keşif yapılarak sonucuna göre karar verilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 05.06.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/20437, Karar No: 2017/737, Tarih: 02.02.2017

**19. Hukuk Dairesi         2016/20437 E.  ,  2017/737 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Mahkemece verilen direnme kararının 6763 Sayılı Yasanın 45. md. ile 6100 Sayılı HMK'ya eklenen geçici 4. madde çerçevesinde Dairemizce yeniden yapılan incelemesi sonucunda dosya incelendi, gereği görüşüldü.

- K A R A R -

Dairemizin 02/12/2013 tarih 2013/12959 Esas 2013/19191 Karar sayılı bozma ilamına karşı mahkemece direnilmesi üzerine verilen direnme kararı davacı vekili tarafından süresi içinde temyiz edilmiştir.

6100 sayılı HMK’ya 6763 Sayılı Kanun’un 45. maddesi ile eklenen Geçici 4. madde hükmü gereğince Dairemizce yeniden yapılan inceleme sonucunda Dairemizin bozma kararının usul ve kanuna uygun olduğu anlaşıldığından direnme kararına ilişkin dosyanın temyiz incelemesi için Yargıtay Hukuk Genel Kuruluna gönderilmesine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle dosyanın Hukuk Genel Kurulu'na gönderilmek üzere Yüksek Birinci Başkanlığa sunulmasına, 02/02/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/3906, Karar No: 2023/10820, Tarih: 08.11.2023

**5. Ceza Dairesi         2021/3906 E.  ,  2023/10820 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2014/266 Esas, 2016/131 Karar

SUÇLAR : Zincirleme basit zimmet, zincirleme icrai davranışla görevi kötüye kullanma

HÜKÜMLER : Mahkumiyet (zincirleme icrai davranışla görevi kötüye kullanma suçundan), Beraat (zincirleme basit zimmet suçundan)

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

... 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 23.03.2016 tarihli ve 2014/266 Esas, 2016/131 sayılı Kararının suçtan zarar gören Hazine vekili ve sanık müdafii tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde;

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrasına göre zincirleme basit zimmet suçundan katılan sıfatını alabilecek surette zarar görmüş olan Hazinenin kanun yoluna başvurma hakkının bulunması ve bu suçtan kurulan hükmün vekili tarafından 7417 sayılı Devlet Memurları Kanunu ile Bazı Kanunlarda ve 375 Sayılı Kanun Hükmünde Kararnamede Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un yürürlük tarihi olan 05.07.2022 tarihinden önce temyiz edilmesi karşısında, 3628 sayılı Mal Bildiriminde Bulunulması, Rüşvet ve Yolsuzluklarla Mücadele Kanunu'nun değişiklik öncesindeki 18 inci maddesinin ikinci fıkrası hükmü uyarınca başvuru tarihinde katılan sıfatını kazandığı kabul edilmiştir.

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Kanun'un 305 inci maddesince temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Kanun'un 260 ıncı maddesinin birinci fıkrasınca sanık müdafiinin ve katılan Hazine vekilinin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereğince sanık müdafiinin ve katılan Hazine vekilinin temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi uyarınca temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.... Cumhuriyet Başsavcılığının, 10.07.2014 tarihli ve 2013/5729 Soruşturma, 2014/2053 Esas, 2014/164 numaralı İddianamesiyle sanık hakkında zincirleme basit zimmet ve icrai davranışla görevi kötüye kullanma suçlarından, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 247 nci ve 43 üncü maddelerinin birinci fıkraları ile 257 nci ve 43 üncü maddelerinin birinci fıkraları uyarınca cezalandırılması talebiyle kamu davası açılmıştır.

2.... 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 23.03.2016 tarihli ve 2014/266 Esas, 2016/131 sayılı Kararı ile sanık hakkında zincirleme basit zimmet suçundan, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi gereğince beraatine, zincirleme biçimde icrai davranışla görevi kötüye kullanma suçundan ise 5237 sayılı Kanun'un 257 nci ve 43 üncü maddelerinin birinci fıkraları, 62 nci ve 51 inci maddeleri uyarınca 1 yıl 4 ay 20 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve bu cezanın ertelenmesine hükmolunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A.Sanık müdafii, görevi kötüye kullanma suçundan kurulan mahkumiyet hükmünü cezanın üst sınırdan verilmiş olması, kamu zararının bulunmaması ve mahkumiyete yeterli delil bulunmadığı halde hüküm kurulmuş olması gerekçeleriyle bozulması istemiyle temyiz etmiştir.

B.Katılan Hazine vekili, sanık hakkında zincirleme basit zimmet suçundan verilen beraat hükmünü eksik inceleme ile hüküm kurulmuş olması nedeniyle bozulması istemiyle temyiz talebinde bulunmuştur.

III. OLAY VE OLGULAR

Suç tarihinde Yapılcan Köyü muhtarı olan sanık hakkında düzenlenen iddianamenin 1 ve 2 numaralı bölümlerinde; köy halkından iskan konutları yapımı adı altında farklı kişilerden ayrı ayrı topladığı 1.500'er TL ile köye ait banka hesabında bulunması gereken 2009, 2010 ve 2011 yıllarına ilişkin toplamda 42.141,61 TL'yi zimmetine geçirdiği, 3 numaralı bölümünde köy tüzel kişiliğine ait midibüste 2011 ve 2013 yıllarında gerçekte çalışmamasına rağmen oğlunu çalışıyor göstererek köy bütçesinden oğluna 20.800 TL haksız ödeme yaptığı, 4 numaralı bölümünde muhtarlık adına gerçekte alınmamış olmasına rağmen 6.057 kg kömür alınmış gibi göstererek karşılığı tutarı zimmetine geçirdiği, 5 numaralı bölümünde 2010 yılı Ocak ayında bütçede kasko gideri olarak 1.600 TL gösterilmesine rağmen bu giderin daha sonra müteakip aylarda taksitler halinde ödendiği ve köyün 1.865 TL zarara uğradığı, 6 numaralı bölümünde köye ait hesapların tutulmasında hataların bulunduğu, 7 numaralı bölümünde köye parke taşı döşenmesine ait işte 39.900 TL fazla ödeme yapıldığı, 8 ve 9 numaralı bölümlerinde köy ihtiyar heyeti kararı alınmaksızın harcama yapıldığı, 10 numaralı bölümünde ise köye ait midibüse kesilen trafik cezasının ve faizinin şoför tarafından ödenmesi gerekirken köy bütçesinden ödenmesi suretiyle sanığın zincirleme biçimde icrai davranışla görevi kötüye kullanma suçunu işlediği iddia edilmiştir.

Mahkemece; iddianamenin 1, 2, 4, 5, 8, 9 ve 10 uncu bölümlerinde yer alan isnatlar yönünden sanığın zimmet suçunu işlediği sabit bulunmadığından zincirleme basit zimmet suçundan beraatine, iddianamenin 5 ve 10 uncu bölümlerinde yer alan isnatlar açısından eylemlerinin zincirleme biçimde icrai davranışla görevi kötüye kullanma suçunu oluşturduğu kabul edilerek bu suçtan mahkumiyetine karar verilmiş, 3, 6 ve 7 nci bölümlerinde yer alan isnatlar bakımından ise değerlendirmede bulunulmamıştır.

IV. GEREKÇE

İddianamenin 1 numaralı bölümünde köy muhtarı olan sanığın köy halkından iskan konutları yapılması maksadıyla 1.500'er TL topladığı ve bu paraları uhdesinde tuttuğu iddia edilmiş olup, Mahkemece; bu hususta kaç kişiden para toplandığı, para toplanan kişilerin para iadesi yapılıp yapılmadığı araştırıldıktan,