muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/560, Karar No: 2012/7238, Tarih: 07.05.2012

**11. Hukuk Dairesi         2011/560 E.  ,  2012/7238 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 1.Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 1.Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 04/06/2009 tarih ve 2007/267-2009/119 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin POLO ve POLOGARAGE ibareli markalarının yurt içinde ve yurt dışında tanınmış bir marka olduğunu ve bu markalar üzerinde münhasır hak sahibi olduğunu, davalının “PLC POLO CLUP+şekil” marka tescilinin müvekkili ile aynı sektörde olduğunu, taraf markaları arasında görsel benzerlik bulunduğunu, davalının müvekkilinin sektördeki tanınmışlığından yararlanmak istediğini, bu durumun müvekkilinin marka tesciline haksız rekabet teşkil ettiğini ileri sürerek davalı adına tescilli 2001/24610 nolu PLC POLOCLUB markasının hükümsüzlüğünü talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin iştigal alanının deri ürünleri ile ilgili olduğunu, POLO'nun bir spor adı olduğunu tek başına marka olarak tescil edilemeyeceğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma ve tüm kanıtlara göre Türk Patent Enstitüsü kayıtlarından davacının POLO GARAGE markasının tanındığı, davalının iptali istenilen marka kapsamındaki ürünler ile davacının tescilli marka kapsamındaki ürünlerle aynı veya benzer olup, davalının markasının ayırdedici unsurun da POLO sözcüğü ve PLC harflerinin herhangi bir özelliği bulunmayıp CLUB'da banal olduğu, orta dikkatli tüketicinin markanın orijinini karıştırma ihtimali bulunduğu gerekçesiyle davanın kabulü ile davalı adına tescilli 2001/24610 nolu markanın hükümsüzlüğüne karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 4,00 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 07.05.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/1076, Karar No: 2024/859, Tarih: 12.02.2024

**1. Ceza Dairesi         2024/1076 E.  ,  2024/859 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

... 5. Asliye Ceza Mahkemesinin, 12.06.2023 tarihli ve 2022/640 Esas, 2023/399 Karar sayılı kararı ile hükümlü hakkında basit yargılama usûlü uygulanması suretiyle kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 251 ... maddesinin üçüncü fıkrası, 5237 sayılı Kanun’un 52 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca 2.240,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına ilişkin hükmün, itiraz edilmeksizin 05.09.2023 tarihinde usûlüne uygun şekilde kesinleştiği belirlenmiştir.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Kanun'un 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 02.01.2024 tarihli ve 2023/24964 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 17.01.2024 tarihli ve KYB-2024/3205 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 17.01.2024 tarihli ve KYB-2024/3205 sayılı kanun yararına bozma isteminin; hükümlü hakkında belirlenen cezada hesaplama hatası yapılarak fazla cezaya hükmedilmesinde isabet görülmediği şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. İnceleme konusu hükümde, hükümlünün kasten yaralama suçundan 5237 sayılı Kanun'un 86 ncı maddesinin ikinci fıkrasına göre belirlenen 120 gün adlî para cezasından, aynı Kanun'un 62 nci maddesinin birinci fıkrasına göre (1/6) oranında indirim yapılırken 100 gün adlî para cezası yerine hesaplama hatası yapılarak 150 gün adlî para cezasına, 5271 sayılı Kanun'un 251 ... maddesinin üçüncü fıkrasına göre (¼) oranında indirim yapılırken 75 gün adlî para cezası yerine hesaplama hatası yapılarak 112 gün adlî para cezasına, 5237 sayılı Kanun'un 52 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği günlüğü 20,00 TL’den çevrilirken 1.500,00 TL adlî para cezası yerine 2.240,00 TL adlî para cezasına hükmedilmesi suretiyle fazla ceza belirlendiği anlaşılmıştır.

2. Hükümlü hakkında fazla ceza belirlenmesi Kanun’a aykırı olup kanun yararına bozma talebi yerinde görülmekle, 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (d) bendinde yer alan; “Hükümlünün cezasının kaldırılmasını gerektiriyorsa cezanın kaldırılmasına, daha hafif bir cezanın verilmesini gerektiriyorsa bu hafif cezaya Yargıtay ceza dairesi doğrudan hükmeder.” şeklindeki düzenleme uyarınca bahse konu hukuka aykırılık Yargıtay tarafından giderilmiştir.

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. Hükümlü hakkında şikâyetçi Ruhiye'yi kasten yaralama suçundan verilen ... 5. Asliye Ceza Mahkemesinin, 12.06.2023 tarihli ve 2022/640 Esas, 2023/399 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. Hükümlü hakkında şikâyetçi Ruhiye'yi kasten yaralama suçundan verilen ... 5. Asliye Ceza Mahkemesinin, 12.06.2023 tarihli ve 2022/640 Esas, 2023/399 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

3. 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (d) bendi uyarınca bozma nedeninin daha hafif bir cezayı gerektirdiği belirlendiğinden;

“Sanığın kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası gereği 120 gün adlî para cezası ile cezalandırılmasına,

Sanığın lehine takdiri indirim sebebi uygulanarak sanık hakkında belirlenen cezadan 5237 sayılı Kanun’un 62 nci maddesinin birinci fıkrası gereği (1/6) oranında indirim uygulanarak 100 adlî para cezası ile cezalandırılmasına,

Basit yargılama usulü uygulanarak sanık hakkında belirlenen cezadan 5271 sayılı Kanun’un 251 ... maddesinin üçüncü fıkrası gereği (1/4) oranında indirim uygulanarak 75 gün adlî para cezası ile cezalandırılmasına,

Sanık hakkında belirlenen gün karşılığı adlî para cezasının, 5237 sayılı Kanun’un 52 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği günlüğü 20,00 TL’den olmak üzere paraya çevrilmesiyle 1.500,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına, hukuka aykırılığın bu şekilde giderilmesine, infazın belirlenen şekilde yapılmasına, kararın diğer kısımlarının aynen bırakılmasına,”

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

12.02.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/8855, Karar No: 2011/13141, Tarih: 19.09.2011

**3. Hukuk Dairesi         2011/8855 E.  ,  2011/13141 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Dava dilekçesinde ... marka motorun aynen iadesi veya bedelinin faiz ve masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulü cihetine gidilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı dava dilekçesinde, davalının (kiralayanın) kira borcuna karşılık ... marka motoruna el koyduğunu, kira borcu bulunmadığını ileri sürerek motorun aynen veya bedelinin iadesini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece, davanın kabulü ile motorun aynen iadesine mümkün olmadığı takdirde bedeli 1.900,00 TL'nin davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Davalı, 13.12.2010 tarihinde Teb. Kan.'nun 35.maddesi hükmüne göre yurt içi adresine tebliğ edilen kararın tebligatın geçersiz olması nedeniyle yeniden yargılama yapılarak ortadan kaldırılması için 18.02.2011 tarihli dilekçesi ile yargılamanın iadesini talep etmiş, mahkemece, HUMK. 445 ve devam eden hükümlerine göre ancak kesinleşmiş mahkeme kararlarına karşı iadei muhakeme talebinde bulunulabileceği, davalının dava dilekçesi ve karar tebliğinin usule uygun olmadığına yönelik isteminin temyiz niteliğinde olduğu gerekçesi ile 21.02.2011 tarihli ek karar ile yargılamanın yenilenmesi talebinin reddine dair hüküm, süresinde davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesi ve karar tebliği davalının adres kayıt sisteminde bulunan yurtiçi ikametgah adresine yapılmıştır. Bu durumda davalıya yapılan tebligatın usul ve yasaya uygun olduğunun kabulü gerekmektedir. Davalıya karar tebliği 13.12.2010 tarihinde yapılmış olup, 18.02.2011 tarihli dilekçe ile bu kararın temyiz edildiği anlaşılmaktadır.

HUMK.nun 437.nci maddesine, göre temyiz süresi geçmiş olduğundan 01.06.1990 gün ve l989/3 E, l990/4 K. Sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme kararı uyarınca temyiz isteminin REDDİNE, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 19.09.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/11419, Karar No: 2023/5019, Tarih: 20.06.2023

**8. Ceza Dairesi         2020/11419 E.  ,  2023/5019 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/37 E., 2015/725 K.

SUÇ : Parada sahtecilik

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibariyle temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan usul hükümlerine göre temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu ve reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı, yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığı'nın, 12.01.2015 tarihli iddianamesiyle sanık hakkında sahteliğini bilmeden kabul ettiği parayı sahte olduğunu bilerek tedavüle koyma suçundan cezalandırılması talebiyle dava açılmıştır.

2. İstanbul Anadolu 49. Asliye Ceza Mahkemesinin, 24.11.2015 tarihli kararıyla sanık hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 197 nci maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca 1.500,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık vasisinin temyiz istemi; sanığın akıl hastası olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Dava konusu olay, sanığın yaptığı alışveriş sonrası sahte 200,00 TL verip karşılığında para üstü alarak sahte parayı tedavüle soktuğu iddiasına ilişkindir.

IV. GEREKÇE

1. Dosya kapsamında yer alan mağdurun beyanları, olay tutanağı, Türkiye Cumhuriyeti ... Bankası Raporu ile tüm deliller birlikte değerlendirildiğinde, sanığın eyleminin 5237 sayılı Kanun'un 197 nci maddesinin birinci fıkrasında tanımlanan suçu oluşturup oluşturmayacağına ilişkin delilleri takdir, tartışma ve davaya bakma görevinin, anılan maddedeki hapis cezasının üst sınırına göre 5235 sayılı Kanun'un 12 nci maddesi uyarınca Ağır Ceza Mahkemesine ait bulunduğu gözetilerek görevsizlik kararı verilmesi gerekirken yargılamaya devamla yazılı biçimde hüküm kurulması hukuka aykırı bulunmuştur.

2. Kabule göre de; sanık vasisinin temyiz dilekçesi ekinde sunduğu, akıl hastalığıyla kısıtlanma kararı karşısında sanığa ait tüm tedavi belgeleri ilgili kurumdan istendikten sonra, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 74 üncü maddesindeki usule uygun olarak gözlem altına alınarak kendisine bir müdafii tayin edilmesi ile atılı suçun işlendiği tarihte akıl hastalığı veya zayıflığı nedeniyle eylemlerin hukuksal anlam ve sonuçlarını algılama ve davranışlarını yönlendirme yeteneğini tamamen kaldıracak veya önemli ölçüde azaltacak şekilde akıl hastalığının ve ceza ehliyetinin bulunup bulunmadığı konusunda, Adli Tıp Kurumu ilgili İhtisas Kurulundan, tam teşekküllü Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Hastanesinden veya Tıp Fakültelerinin Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Anabilim Dalı Başkanlıklarının Sağlık Kurulu'ndan rapor alınarak sonucuna hukuki durumunun takdir ve tayini gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması hukuka aykırı görülmüştür.

V. KARAR

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İstanbul Anadolu 49. Asliye Ceza Mahkemesinin, 24.11.2015 tarihli kararına yönelik sanık vasisinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 321 inci maddesi ve 326 ncı maddesinin son fıkrası gereği, ceza miktarı yönünden sanığın kazanılmış hakkı saklı tutulmak suretiyle, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 20.06.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10912, Karar No: 2016/15017, Tarih: 21.11.2016

**2. Hukuk Dairesi         2015/10912 E.  ,  2016/15017 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma-Ziynet Alacağı

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Dava dosyası inceleme için Yargıtay'a elektronik ortamda gönderilmiştir.

Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) kullanılarak Yargıtay'a elektronik ortamda gönderilen dosyaların, elektronik ortamda incelenebilmesi için, fiziki dosyadaki tüm evrakların "taranma" suretiyle elektronik ortama aktarılmış olması zorunludur (HMK m. 445). Hiç kaydedilmemiş veya sisteme kaydedildiği halde taranmamış, eksik ya da hatalı taranmış veya usulüne uygun tarandığı halde doğru isimlendirilmemiş evrak barındıran dosyaların temyiz ve karar düzeltme incelemelerinin elektronik ortamda incelenebilmesi mümkün değildir.

Dairemize elektronik ortamda gönderilen ve sisteme kaydedilen dosyanın yapılan ön incelemesinde; tebligat mazbatalarının hatalı tarandığı anlaşılmaktadır. Bu halde dosyanın Yargıtay'ca elektronik ortamda inceleme imkanı bulunmamaktadır. Dosyanın, inceleme için fiziki olarak gönderilmesi, fiziki olarak gönderme halinde de, ayrıca elektronik ortamda gönderilmemesi için elektronik ortamda gönderilen dosyanın aynı ortamda mahalli mahkemesine İADESİNE oybirliğiyle karar verildi.21.11.2016(Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2011/4081, Karar No: 2012/10843, Tarih: 25.06.2012

**11. Hukuk Dairesi         2011/4081 E.  ,  2012/10843 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 9. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 28/12/2010 tarih ve 2007/551-2010/737 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin davalının acentesi olduğunu ve acentelik sözleşmesinin davalı tarafından feshedildiğini, müvekkilinin acentelik yaptığı döneme ilişkin düzenlenen sigorta poliçelerinden tahsil edilmeyen banka ve sigorta muameleleri vergisi olarak toplam 17.088,77 TL ödediğini, bu vergiden davalının sorumlu olduğunu ileri sürerek bu miktarın 01.04.2007 tarihinden itibaren ticari faiziye tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, vergiden davacının sorumlu olduğunu, ayrıca davacının poliçelere göre sigortalılardan talepte bulunabileceğini, davacının ödeme yapmadan dava açtığını ve aktif dava ehliyetinin bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, tüm dosya kapsamına göre, poliçelere göre vergiden sigortalıların sorumlu olduğu, ancak davacının acentelik sözleşmesi feshedildiği için zeyilname düzenleyerek sigortalılardan vergiyi tahsil etmesinin mümkün olmadığı, bu vergiden davalının sorumlu olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, 16.857,93 TL alacağın 1.947,76 TL'lik kısmının 31.08.2007, 14.910,17 TL'lik kısmının ise 26.10.2007 tarihinden itibaren avans faiziyle tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

1-Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Dava, davalı ... şirketinin acenteliğini yapan davacının acentelik faaliyeti sırasında düzenlediği sigorta poliçelerinden doğan ve davacı tarafından ödenen Banka ve Sigorta Muameleleri Vergisinin rücuen tahsili istemine ilişkindir. 6802 sayılı Gider Vergileri Kanunu'nun 30. maddesinin gerek 04.06.2008 tarih ve 5766 sayılı Yasa ile yapılan değişiklik sonrası, gerekse değişiklikten önceki hükmüne göre, bu verginin mükellefi sigorta şirketleridir. Taraflar arasında 14.07.1999 tarihinde yapılan sözleşme ile davacının acente olarak faaliyete başladığı, 30.06.2003 tarihinde davalı tarafından tek taraflı fesih ile acentelik sözleşmesinin feshedildiği, davacı adına tahakkuk eden Banka ve Sigorta Muameleleri Vergisinin 2002 yılına ait olduğu anlaşılmıştır.

TTK'nun 20/II. maddesine göre, her tacirin ticaretine ait faaliyetlerinde basiretli bir iş adamı gibi hareket etmesi gerekir. Basiretli bir iş adamı gibi davranma yükümü aslında objektif bir özen ölçüsü getirmekte ve tacirin ticari işletmesiyle ilgili faaliyetlerinde, kendi yetenek ve imkanlarına göre ondan beklenebilecek özeni değil, aynı ticaret dalında faaliyet gösteren tedbirli, öngörülü bir tacirden beklenen özeni göstermesinin gerekli olduğunu belirtmektedir. Yukarıda anılan kanun hükmü gereği davacı tarafından düzenlenen sigorta poliçeleri nedeniyle tahakkuk eden Banka ve Sigorta Muameleleri Vergisinden davalı ... sorumlu olup sigortacılık işlemlerinde aracılık faaliyetinde bulunan davacının vergi aslından sorumluluğu olmasa da, basiretli bir tacir olarak vergi aslı dışında "vergi cezası" yönünden davacının da kusurunun bulunabileceği dikkate alınarak, vergi cezası yönünden kusur durumunun değerlendirilip sonucuna göre karar verilmesi gerekirken belirtilen şekilde hüküm tesisi doğru olmamış bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ:Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının REDDİNE, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davalı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 25/06/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/478, Karar No: 2011/7258, Tarih: 29.11.2011

**1. Ceza Dairesi         2010/478 E.  ,  2011/7258 K.**

**"İçtihat Metni"**

TEBLİĞNAME : 1-B/09/278302

MAHKEMESİ :(CEYHAN) Ağır Ceza Mahkemesi

TARİH VE NO :07.07.2009-140/209

SUÇ:Kasten öldürmek ve izinsiz silah taşımak

H.. S..'yı kasten öldürmekten ve izinsiz silah taşımaktan sanık S.. G..'ün yapılan yargılanması sonunda: Hükümlülüğüne ilişkin (CEYHAN) Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 07.07.2009 gün ve 140/209 sayılı hükmün Yargıtay’ca incelenmesi sanık müdafii tarafından istenilmiş ve hüküm kısmen resen de temyize tabi bulunmuş olduğundan dava dosyası C.Başsavcılığından tebliğname ile Dairemize gönderilmekle: incelendi ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın "Kasten İnsan Öldürme" ve "6136 sayılı Yasaya Aykırılık" suçlarının sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suçların niteliği tayin, takdire ilişen cezayı azaltıcı sebebin niteliği takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bozma nedeni dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin bir nedene dayanmayan ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine;

Ancak;

Sanığın savunmalarında psikolojik tedavi gördüğünü belirtmesi, Adana Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Hastanesi'nin 01.09.2008 tarihli sağlık kurulu raporu içeriğine göre, sanıkta anksiyete bozukluğu bulunduğunun belirtilmesi, bir kısım tanıklar anlatımlarında sanığın ayakta duramayacak ölçüde alkollü olduğunu ifade etmeleri ve sanığa ait araç içinde de boş bira şişelerinin bulunmuş olması karşısında; sanığın Adli Tıp Kurumu'na sevk edilerek, Gözlem ihtisas Dairesi'nde müşahedeye tabi tutulup, karar vermeye yetkili 4. İhtisas Kurumundan 5237 sayılı TCK nun 32 ve 34. maddeleri yönünden rapor alınması, raporlar arasında çelişki bulunması halinde Adli Tıp Kurumu Genel Kurulunda bizzat muayene edilerek alınacak rapor sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, Adana Ruh Sağlığı Hastalıkları Hastanesi'nden alınan raporla yetinilerek eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş olup, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, kısmen re'sen de temyize tabi bulunan hükümlerin tebliğnamedeki düşünce gibi (BOZULMASINA), 29.11.2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/2647, Karar No: 2022/14023, Tarih: 05.07.2022

**11. Ceza Dairesi         2022/2647 E.  ,  2022/14023 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

I-Sanıklar ... ve ... hakkında verilen mahkumiyet kararlarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddi kararlarına yönelik 18.08.2021 ve 14.10.2021 tarihli temyiz isteminin reddine dair ek kararlara yönelen sanıklar müdafilerinin temyiz nedenlerinin incelenmesinde:

Sanık ... müdafisinin, 23.08.2021 tarihinde usulüne uygun şekilde tebliğ edilen ek kararı, sanık ... müdafisinin ise, 20.10.2021 tarihinde usulüne uygun şekilde tebliğ edilen ek kararı, 5271 sayılı CMK'nin 296/2. maddesinde öngörülen yedi günlük yasal süresinden sonra 23.09.2021 ve 03.11.2021 tarihinde temyiz ettikleri anlaşıldığından, sanıklar müdafilerinin ek karara yönelik temyiz istemlerinin CMK’nin 296/2 ve 298. maddeleri gereğince REDDİNE,

II-Sanıklar ..., ..., ..., ..., ... ve ... hakkında verilen mahkumiyet kararlarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddi kararlarına yönelik 08/09/2021, 01/09/2021, 18/08/2021 ve 11/08/2021 tarihli temyiz isteminin reddine dair ek kararlara yönelik temyiz nedenlerinin incelenmesine gelince;

5271 sayılı CMK'nin 286/2-a maddesi uyarınca, ilk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin bölge adliye mahkemesi kararlarının temyizinin mümkün olmadığı ve bu itibarla Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin 08.09.2021, 01.09.2021, 18.08.2021 ve 11.08.2021 tarihli temyiz isteminin reddine ilişkin ek kararlarında hukuka aykırılık bulunmadığından, sanık ..., sanık ..., sanık ... ve müdafisi, sanık ... müdafisi, sanık ... müdafisi ve sanık ... müdafisinin temyiz istemlerinin CMK’nin 296/2 ve 298. maddeleri gereğince REDDİNE, dosyanın ilk derece mahkemesine, karardan bir örneğin Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesine gönderilmesine, 05.07.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.