muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/1979, Karar No: 2015/4857, Tarih: 07.10.2015

**15. Hukuk Dairesi         2015/1979 E.  ,  2015/4857 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Samsun 1. Asliye Ticaret Mahkemesi

Tarihi :15.11.2013

Numarası :2012/434-2013/464

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış, eksiklik nedeniyle mahalline iade edilen dosya ikmâl edilerek gelmiş olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, İcra İflas Kanunu'nun 72. maddesi gereği açılmış menfi tespit istemine ilişkindir. Davalılar reddini savunmuş, mahkemece davanın reddine dair verilen karar, davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Davacı ile dava dışı S... Müteahhitlik Ltd.Şti. arasında 495.000,00 TL bedelle mantolama ve sair inşaat işlerinin yapımı konusunda sözleşme imzalanmış, sözleşmeyi şirket adına davalı Y.. S.. imzalamıştır. Sözleşmenin 1.15. maddesinde, avans teminatından sözedilmiş, 305.000,00 TL avans ödeneceği kararlaştırılmış, ancak teminat miktarına ilişkin bedel gösterilmemiştir. Yine bu sözleşmenin 2.5. maddesinde, sözü edilen maddede geçen avans teminatlarının karşılıklı olarak verileceği, kesin kabulden sonra iade edileceği belirtilmiştir. Ayrıca 2.15. maddesinde, SSK'dan ilişiksizlik belgesi getirilmesinden sonra teminatın iade edileceği koşulu da getirilmiştir. Her ne kadar davalı Yunus, bu sözleşmeyi imzalarken şirket yetkilisi olmadığını beyan etmiş ise de sözleşme konusu iş nedeniyle açılan aynı Mahkemenin 2012/382 Esas sayılı davasında yüklenicinin hakettiği iş bedeline ilişkin davası kabul edilmiş, iş sahibi şirketin sözleşmeyi fesihte haksız bulunması sebebiyle davası reddedilmiştir. Bu karar temyiz incelemesinden geçmek sureti ile kesinleşmiştir. Anılan şirket tarafından eldeki davanın davacısına gönderilen 24.02.2012 tarihli ihtarnemede sözleşmenin feshedileceği, teminatların gelir kaydedileceği bildirilmiş, cevabi ihtarnamelerde de davacı tarafından teminat çeklerinin iadesi istenmiştir. Eldeki davada takibe konulan çeklerin yukarıda sözü edilen sözleşme uyarınca teminat olarak verildiği iddiası ile borçlu olmadığının tespitine karar verilmesi istenmiş, davalı da teminat olduğuna ilişkin kayıt bulunmadığından davacının bu iddiasını kanıtlaması gerektiğini savunmuştur. Mahkemece savunma doğrultusunda davanın reddine karar verilmiş ise de gerek davalı Yunus'un imzasını kabul ettiği sözleşme hükümleri, gerekse fesih için gönderilen ihtarname içeriği gözetildiğinde ve davalı Yunus'un da şirketle yapılan sözleşmeyi imzaladığı, dolayısı ile sözleşmenin teminatı olarak çeklerin verildiği ortadadır. Bu nedenle teminat çeklerinin sözleşmenin teminatı olarak verildiğinin kabulü ile davalı Yunus yönünden davacının Yunus'a borçlu olmadığının tespitine karar vermek gerekirken davanın tümüyle reddi yerinde olmamış, kararın bu nedenlerle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle kararın davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine, karara karşı tebliğ tarihinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme isteminde bulunulabileceğine 07.10.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/8489, Karar No: 2015/2292, Tarih: 05.02.2015

**8. Hukuk Dairesi         2014/8489 E.  ,  2015/2292 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davada, 4721 Sayılı TMK'nın "Miras Hukuku" (TMK.3.Kitap) hükümlerinden kaynaklanan ve diğer dairelerin görevine girmeyen davalar sonucu verilen hüküm ve kararların Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih 2015/8 sayılı Kararı ile hazırlanıp, 22.01.2015 Tarihli ve 29244 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Hukuk Daireleri'ne ilişkin iş bölümü uyarınca, hükme yöneltilen temyiz itirazlarının incelenmesi Yargıtay (14.) Hukuk Dairesi'nin görev alanına girmesi nedeniyle, dosyanın anılan Daire Başkanlığı'na GÖNDERİLMESİNE, 05/02/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/13557, Karar No: 2019/8923, Tarih: 26.09.2019

**15. Ceza Dairesi         2017/13557 E.  ,  2019/8923 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma, suç uydurma

HÜKÜM : 1-Sanık ... hakkında, hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan;

TCK’nun 155/2, 62/1, 52/2, 58 ve 63. maddeleri uyarınca mahkumiyet

2-Sanık ... hakkında;

a-Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan;TCK’nun 155/2, 62/1, 52/2 ve 63. maddeleri uyarınca mahkumiyet

b-Suç uydurma suçundan; TCK’nın 271/1, 62/1, 50/1-a ve 52/4 maddeleri uyarınca mahkumiyet

Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan sanık ...’ün mahkumiyetine ilişkin hüküm ile hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma ve suç uydurma suçlarından sanık ...’ın mahkumiyetine ilişkin hükümler, sanıklar tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanıkların, kasten işlemiş oldukları hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olarak haklarında, TCK'nın 53/1-2-3 madde ve fıkralarının uygulanmamasının ve sanık ... hakkında TCK’nın 58.maddesi uyarınca mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına hükmedildiği halde, tekerrüre esas teşkil eden Bakırköy 8.Ağır Ceza Mahkemesi’nin 2003/288 Esas, 2008/198 Karar sayılı ve 10/02/2010 kesinleşme tarihli ilamının hüküm fıkrasında gösterilmemesinin, infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Sanık ...’nın, diğer sanık ...’a ait olup şoförlüğünü yaptığı kamyona, katılanın yetkilisi olduğu şirket tarafından Tekirdağ’da yüklenen malları Hadımköy, Sarıgazi ve Gebze’ye taşımak üzere teslim aldığı halde, Hadımköy’de bir kısım malları indirdikten sonra, geri kalan malları gerekli yerlere teslim etmeyip temyiz dışı sanıklarla iştirak halinde hareket ederek uhdelerinde tuttukları, suça konu malların kamyondan boşaltılması üzerine, sanık ...’nın kullandığı kamyonun çalınmadığını bildiği halde, Sancaktepe Polis Merkezi Amirliği’ne giderek aracın çalındığından bahisle ihbarda bulunduğu, bu suretle sanık ...’nın hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma ve suç uydurma suçlarını; sanık ...’un ise hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunu işlediklerinin iddia edildiği olayda; sanık savunmaları, katılan beyanları, taşıma irsaliyeleri, taşıma senedi, irsaliyeli faturalar, bilirkişi raporu, kolluk tutanakları, iletişim kayıtlarına ilişkin konuşma dökümleri, hırsızlık iddiasına ilişkin tahkikat evrakı ile oluşa ve tüm dosya kapsamına göre; atılı suçların sanıklar tarafından işlendiği sabit olmakla, bu gerekçelere dayanan mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; sanıkların atılı suçları işlemediklerine ve dosya kapsamındaki çelişkilerin giderilmediğine ilişkin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükümlerin ONANMASINA, 26/09/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/4610, Karar No: 2018/5045, Tarih: 27.02.2018

**22. Hukuk Dairesi         2017/4610 E.  ,  2018/5045 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

AVUKAT ...

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkili işçinin davalıya ait işyerinde kayden alt işveren işçisi olarak çalıştığını, asıl işveren-alt işveren arasındaki ilişkinin muvazaaya dayalı olduğunu, davalının kendi işçilerine sağladığı mali haklardan müvekkilinin de yararlanması gerektiğini ileri sürerek, müvekkilinin gerçek işverenin baştan itibaren davalı olduğunun tespitiyle, ücret, ilave tediye, ikramiye, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçeyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında, davacıya ödenmesi gereken aylık ücret miktarının belirlenmesi noktasında uyuşmazlık vardır.

Somut olayda, asıl işveren-alt işveren ilişkisinin muvazaaya dayandığına ilişkin kabul, emsal dava dosyaları da nazara alındığında yerindedir. Bu durumda, davacıya ödenmesi gereken aylık ücret miktarının tespitinde, davalı işveren bünyesinde, davacıyla benzer veya aynı işi yapan emsal işçinin belirlenmesi gereklidir. Ancak, davacının, toplu iş sözleşmesinin tarafı sendikaya üye olmadığı ve dayanışma aidatı kesilmesi yönünde bir başvurusunun da bulunmadığı gözetildiğinde; davalı bünyesinde çalışan ve toplu iş sözleşmesine göre aylık ücret ile hakları belirlenen işçilerin, davacıyla benzer veya aynı işi yapsa dahi, emsal olarak kabul edilmesi mümkün değildir.

Davalı tarafça 22/03/2016 tarihli cevabi yazı ekinde gönderilen “Afşin Elbistan Linyitleri İşletme Müdürlüğü Garaj Amirliğinde çalışan Şoför Personel Bilgi Listesi” başlıklı belge içeriğinde, davacıyla aynı işi yapan davalı işçilerinin isim listesi ve yevmiyeleri bildirilmiş ise de, yazı ekinde yer alan söz konusu işçilerin bordrolarında, sendikal aidat kesintisi olduğu görülmektedir. Dolayısıyla, bu çalışanların toplu iş sözleşmesinden yararlandıkları anlaşılmakla, emsal kabul edilmeleri mümkün değildir. Kaldı ki, listede ismi yazılı işçilerin yirmi yılı aşkın çalışması bulunmakta olup, kıdem süreleri davacıya nazaran oldukça yüksektir. Diğer taraftan, bahsi geçen listenin alt kısmında yer olan notta “2003 yılından sonra başlayan işçi personellerin bugünki temel yevmiye katsayıları ise 73,22 TL’dir” ile “2003 yılından sonra şoför personel alımı olmamıştır” şeklindeki bilgilerin yazılı olduğu görülmektedir. Bir taraftan 2003 yılından sonra şoför alımı olmadığının belirtilmesine rağmen, diğer taraftan 2003 yılından sonra başlayan işçilerin temel yevmiye katsayılarının 73,22 TL olduğunun yazılması, söz konusu bilgilerin değerlendirilmesinde tereddüt uyandırmaktadır. Ayrıca, bahsi geçen 2003 yılından sonra işe başlayan davalı işçilerinin kimler oldukları, görevleri, toplu iş sözleşmesinden yararlanıp yararlanmadıkları, yazı içeriğinde belirtilen yevmiye katsayısının neye göre belirlendiği, toplu iş sözleşmesiyle bir alakasının olup olmadığı, bu katsayı oranından günlük yevmiye miktarına nasıl ulaşıldığı gibi hususlar hakkında açıklayıcı bir bilgi de bulunmamaktadır. Dolayısıyla, hükme esas alınan bilirkişi raporunda, sözü geçen listede yazılı bilgilerden hareketle sonuca gidilmesi yerinde değildir.

Öte yandan, dava konusu uyuşmazlıkla aynı nitelikteki emsal davalarda, Elbistan İş Mahkemesi’nce verilen kararlarda, davalının emsal işçisinin aylık ücretinin, kayden alt işveren bünyesinde çalıştırılan şoförlere fiilen ödenen ücretin “1,73 katı” olduğu kabul edilerek sonuca gidilmiştir. Söz konusu davalarda verilen kararların, Yargıtay 7. Hukuk Dairesi’nin temyiz incelemesinden geçtiği ve aylık ücret miktarına ilişkin hüküm kısmının bozmaya konu edilmediği anlaşılmaktadır (Örneğin; Yargıtay 7. Hukuk Dairesi’nin 22/10/2015 tarihli 2015/34814 esas ve 2015/20303 karar sayılı; 09/11/2015 tarihli 2014/21311 esas ve 2015/21810 karar sayılı kararları). Mahkemece ise, söz konusu kararlardan farklı bir kabulle sonuca gidilmiştir. Bu halde, emsal davalarda aylık ücret miktarı kabulüne nasıl ulaşıldığı hususunun incelenmemesi de hatalı olmuştur.

Anılan sebeplerle, davalı işverene yeniden yazı yazılarak, davacıyla benzer veya aynı işi yapan ve fakat toplu iş sözleşmesinden yararlanmayan emsal işçisinin olup olmadığı sorulmalı; varsa ücret bordrolarının gönderilmesi istenilmelidir. Ayrıca, 22/03/2016 tarihli cevabi yazı ekindeki “Afşin Elbistan Linyitleri İşletme Müdürlüğü Garaj Amirliğinde çalışan Şoför Personel Bilgi Listesi” başlıklı belgenin alt kısmında yer alan “2003 yılından sonra başlayan işçi personellerin bugünki temel yevmiye katsayıları ise 73,22 TL’dir” ile “2003 yılından sonra şöfor personel alımı olmamıştır” şeklindeki çelişkili notlara işaret edilerek; bahsi geçen 2003 yılından sonra işe başlayan davalı işçilerinin kimler oldukları, görevleri (şoför olup olmadıkları), toplu iş sözleşmesinden yararlanıp yararlanmadıkları, yazı içeriğindeki söz konusu yevmiye katsayısının neye göre belirlendiği ve toplu iş sözleşmesiyle bir alakasının olup olmadığı, bu katsayıdan günlük yevmiye miktarına nasıl ulaşıldığı gibi hususlar hakkında bilgi verilmesi de istenilmelidir. Yukarıda belirtilen, temyiz incelemesinden geçen emsal dava dosyaları da incelenerek aylık ücret miktarı kabulüne nasıl ulaşıldığı tespit edilmelidir. Bu yönlerden yapılacak araştırma ve inceleme neticelerine göre, davacıya ödenmesi gereken aylık ücret miktarı noktasındaki uyuşmazlık yeniden değerlendirilerek sonuca gidilmelidir. Eksik araştırma ve incelemeyle karar verilmesi hatalı olup, bozmayı gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 27/02/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

Ş.K.
Yargıtay — Esas No: 2020/7143, Karar No: 2022/1820, Tarih: 14.03.2022

**11. Hukuk Dairesi         2020/7143 E.  ,  2022/1820 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 12. HUKUK DAİRESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada İstanbul Anadolu 3. Asliye Ticaret Mahkemesince verilen 06.07.2017 tarih ve 2016/657 E- 2017/604 K. sayılı kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 12. Hukuk Dairesi'nce verilen 07.07.2020 tarih ve 2018/2290 E- 2020/665 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçeler, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalının http://yavuzdizdar.com kişisel internet sayfasında 'tavuk' davası "Ilık suda 20 dakikada" kaybedilmiş bir itibar öyküsü başlıklı yazıyı yayınlayarak bugüne kadar müvekkili derneğin üyelerinin iş ürünlerine yönelik olarak yürüttüğü karalama kampanyasını bir adım daha öteye taşıyarak, artık doğrudan müvekkili derneğin üyelerini hedef almaya ve kötülemeye başladığını, davalının yazısının birçok açıdan haksız rekabet teşkil ettiğini,davacı dernek ve üyelerin fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla, davalının TTK m. 54 ve 55/1-a'ya aykırı eylemlerinin, derneğin üyeleri, faaliyetleri ve iş ürünleri hakkında aksi bilimsel yöntemler, deneyler ve laboratuvar ortamında yapılan incelemelerle ispatlanmadığı sürece, bilimsel kongreler ve konferanslar haricindeki ortamlarda ve basın-yayın kuruluşları nezdinde kötüleme teşkil eden açıklamalarda bulunmasının engellenmesine, haksız rekabet teşkil ettiğinin tespitine-men'ine, haksız rekabet sonucu maddi durumun ortadan kaldırılmasına, yanlış ve yanıltıcı beyanların düzeltilmesine, yurt çapında yayın yapan en yüksek tirajlı beş ulusal gazeteden ikisinde hükmün ilanına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı, davaya konu olan yazıda doğrudan davacıya yönelik hakaret ya da itibarsızlaştırma amacı gütmediği, davacının üretimin küçük bir kısmını kendi olanaklarıyla gerçekleştirdiğini, yazının Anayasa'nın verdiği düşünce hürriyeti kapsamında kaleme alındığını, başka medya ortamlarına doğrudan yayınlanmadığını, ortada tavuk olmadığı gibi, Amerika'da en az 50, ülkemizde en az 20 yıldır uygulanan yarı-kimyasal yöntemlerle üretilen, beyaz et olarak adlandırılan bu ürünün sağlıklı yenebileceğinin ispatının gerekli olduğu ve bu sorumluluk her yeni ürün için söz konusu olduğu üzere, malı üretenlere ait olduğunu, yazının yayınlandığı internet sitesinin kendisine ait olduğunu bağımsız tartışma platformu olduğunu, davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

İlk derece mahkemesince iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, davalının onkololoji doktoru olup İstanbul Üniversitesi Onkoloji Enstitüsü Kanser Biyolojisi ve İmmünolojisi alanında doktora eğitimini tamamladığı, haksız rekabet oluşturduğu iddia edilen yazının bütünlüğü dikkate alındığında; davalının aleyhine açılan davalara değinerek bilimsel çalışmalarına dayalı olarak tavuk eti hakkındaki aynı yöndeki beyanlarını sürdürdüğü, keza davalının aşamalardaki yargılama süreçlerinde ve yazısındaki savunmalarının özünde tavuk etinin sağlıksız bir besin olduğuna ilişkin bir iddiasının olmadığı gibi kimyasal yöntemlerle hızlı büyütme sebebi ile farklı bir canlı elde edildiğini iddia ederek beyaz etin sağlıklı, yenilebilir olduğunun ispatının gerektiğini belirterek bu kapsamda bilimsel çalışmasına dayalı olarak aydınlatıcı bilgi verdiği, davalının onkoloji alanında uzman olduğu, mevcut delil durumu ve yazının tamamı ve amacı dikkate alındığında davalının dava konusu yazısı ile TTK 55/1-a-1 maddesi gereğince haksız rekabet oluşturduğundan bahsedilemeyeceği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karara karşı, davacı vekilince istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince, haksız rekabet oluşturduğu iddia edilen yazı ve beyanların bütünlüğü dikkate alındığında; davalının aleyhine açılan davalara da değinerek 42 günde yetiştirilen ürünün tavuk olamayacağını, kimyasal yöntemlerle hızlı büyütme sağlanarak farklı bir canlı elde edildiğini iddia ederek beyaz etin sağlıklı, yenilebilir olduğunun ispatının gerektiğini ileri sürdüğü, davacının tavuk etinin sağlığa hiç zararı olmadığını bilimsel çalışmalara dayanarak ileri sürmekte ise de günümüzde halen bir kısım hastalıkların sebebinin tüm bilimsel çalışmalara rağmen bulunamazken davacı üyelerinin üretim yöntemlerinde sağlığa zararlı hiç bir husus olmadığını kabule yarayacak kesin bir veri de olmadığının kabulünün gerektiği, davalının onkolog olduğu, bilimsel ve mesleki tecrübesine dayalı olarak kamuya verdiği bilgilerin TTK 55/1-a-1 maddesi gereğince "yanlış, yanıltıcı veya gereksiz yere incitici açıklamalarla kötülemek" eylemini oluşturduğunun kabul edilemeyeceği gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

Karar, davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 26,30 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 14/03/2022 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3849, Karar No: 2014/9260, Tarih: 10.04.2014

**8. Ceza Dairesi         2014/3849 E.  ,  2014/9260 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük ve müsadere

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen kanıtlara, mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine göre suça sürüklenen çocuk müdafıinin, suçun sübutuna yönelik yerinde görülmeyen temyiz itirazının reddine, ancak:

Suçta kullanılmayan ve kriminal polis raporuna göre de bulundurulması bizatihi suç teşkil etmeyen adli emanete kayıtlı 10,8 cm uzunluğundaki çakı bıçağının sahibine iadesi yerine müsaderesine karar verilmesi,

Yasaya aykırı ise de, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususun, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hükmün müsadereye ilişkin bölümünde yer alan "bıçakların" ibaresinin çıkarılarak, aynı paragrafın sonuna "1.2 cm. uzunluğunda, tek ağızlı, sivri uçlu, sırt kısmı meyilli, düz ve küt tırtıklı, namlusunda beş adet delik bulunan sustalı bıçağın müsaderesine, iki parçadan oluşan metal saplı, 10,8 cm. uzunluğunda, tek ağızlı, sivri uçlu, sırt kısmı meyilli, düz ve küt namluya sahip bir adet bıçağın ise sahibine iadesine" ibaresi yazılmak suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun olan hükmün (DÜZELTİLEREK ONANMASINA), 10.04.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.