muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/2815, Karar No: 2011/9810, Tarih: 25.10.2011

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2011/2815 E.  ,  2011/9810 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki istihkak davasının yapılan yargılaması sonunda verilen hükmün duruşmalı olarak temyizen tetkiki taraflar vekilince istenmiş olmakla duruşma için tayin edilen 25.10.2011 Salı günü davacı Karnaval Mob.ve Plas Mak. Tur. San. Tic. Ltd. Şti. vekili Avukat ... ve davalı Yapı Kredi Bankası AŞ vekili Avukat ... geldi. Temyiz dilekçelerinin süresi içinde verildiği anlaşıldıktan ve hazır bulunan taraflar vekilleri dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü.

-K A R A R-

Davacı 3.kişi vekili, İzmir 20. İcra Müdürlüğünün 2010/7486-7487 ve 7488 sayılı takip dosyalarından, 25.05.2010 ve 27.05.2010 tarihlerinde davacıya ait işyerlerindeki malların ve makinelerin haczedildiğini, borçluya ait “Festivo” markasının 19.03.2009 tarihinde borçludan devir alındığını, haciz zaptında belirtilen borçlu unvanlı kutuların borçludan kaldığını, borçlu ile davacı şirket ortakları arasında organik bağ bulunmadığını belirterek İİK'nun 96 ve devamı maddelerine dayalı olarak istihkak davasının kabulü ile anılan haczin kaldırılmasını talep etmiştir.

Davalı alacaklı vekili, 25.05.2010 tarihinde borçlu şirketin resmi adresinde yapılan hacizde davacı firmanın vergi levhası ile karşılaşıldığını, fabrika binasının tamamında “Festivo bir Kurt-Kar ürünüdür“ yazılı bir kısmı boş bir kısmı dolu ve sevkiyata hazır kutuların bulunduğunu, fabrikanın idari bürosunda borçlulardan Burhan Kurtoğlu’nun bir politikacı ile çekilmiş resminin görüldüğü, borçlulardan Cem Kurtoğulu’nun ise davacı şirketin sigortalı işçisi olduğu ve davacı şirket ortaklarından ...'un borçlu Turhan Kurtoğlu’nun sıhri hısımı olduğunu ve haksız açılan davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, 25.05.2010 tarihli haczin Manisa'da borçlu şirketin ipotekli fabrikasında yapıldığı, marka devrinin tek başına yeterli olmadığı ve mahalde halen borçlulara ait pek çok malzemenin bulunduğundan bu hacizle ilgili davanın reddine, 27.05.2010 tarihli haczin İzmir Gaziemir'de davacı şirketin kuruluş adresinde yapıldığı ve malların davacı şirkete ait olduğundan bu hacizle ilgili davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı 3.kişi ve davalı alacaklı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava 3.kişinin, İİK’nun 96 ve devamı maddelerine dayalı olarak açtığı istihkak davasına ilişkindir.

1. Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde, dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre davacı 3.kişi vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

Dava 3.kişinin, İİK’nun 96 ve devamı maddelerine dayalı olarak açtığı istihkak davasına ilişkindir.

1. Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde, dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre davacı 3.kişi vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2. Davalı alacaklının temyizine konu haciz 27.05.2010 tarihinde Akçay Caddesi NO:109 Gaziemir/İzmir adresinde yapılmıştır. Bu adrese İzmir 20. İcra Müdürlüğünün 2010/7487 sayılı dosyasından borçlu Kurtoğlu Mobilya ve Dayanıklı Tüketim Mal.Paz....ve Tic Ltd. şirketi adına gönderilen davalı alacaklı banka ihtarı, davacı şirket çalışanı tarafından muhatabın adresten ayrılması nedeni ile iade edilmiş, 01.08.2009 tarihinde davacı şirketin borçlulardan Kurt Kar Plastik...Ltd. den kiralandığı yönünde davacı tarafından kira sözleşmesi sunulmuştur.

Taraflarca sunulan belgelerden İzmir'de yapılan haciz adresinde önceden borçlulardan Kurtoğlu Mobilya....Ltd. Şti.'nin faaliyette bulunduğu, borç kaynağı 2003-2004-2005 ve 2006 tarihli kredi sözleşmelerinden yani borcun doğumundan sonra, davacı şirketin 26.12.2008 tarihinde bu adreste kurulduğu ve diğer bir takip borçlu şirketten 01.08.2009 tarihinde kiraladığı, diğer haciz adresi olan Muradiye'deki fabrikanın da 01.02.2009 tarihinde anılan borçlu firmadan aynı bedellerle kiralandığı, yine borcun doğumundan sonra borçlu Kurt-Kar firmasından “Festivo Bahçe Mobilyaları” markasının devir alındığı, borçlulardan Cem Kurtoğlu’nun 12.11.2009 tarihinde davacı şirkette sigortalı olarak işe başladığı, her iki işyeri için borçlu ...Plastik firması tarafından düzenlenen kira bedeli için kesilen faturalarda, borçlu adresi olarak halen davacıya kiralanan Muradiye adresinin ve aynı markanın kullanıldığı anlaşılmaktadır.

Mahkemece reddedilen 25.05.2010 tarihli haczin yapıldığı adresin de borçlulara ait iken 01.02.2009 tarihinde borcun doğumundan sonra davacıya kiralandığı halde haciz sırasında borçluya ait birçok ürün ve makinenin bulunduğu görülmüştür.

Tüm bu olgular, davacı ve borçlu şirketler arasında, alacaklılardan mal kaçırma amacına yönelik danışıklı ve örtülü işyeri devrinin olduğunu göstermektedir.

Bir an için işyeri devrinin danışıklı olmadığı düşünülse dahi, işyeri devri İİK’nun 44.madde koşullarına uygun yapıldığı iddia ve ispat edilmediği gibi BK’nun 179.maddesi gereğince işyerini devir alan davacının devir aldığı işletmenin borçlarından sorumlu olacağından bu devir, alacaklının haklarını etkilemeyecektir.

Bu durumda, davacı 3.kişinin 27.05.2010 tarihli hacizle ilgili davasının da reddine karar verilmesi gerekirken hatalı değerlendirme ile yazılı şekilde davanın kabulüne karar verilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

Bu durumda, davacı 3.kişinin 27.05.2010 tarihli hacizle ilgili davasının da reddine karar verilmesi gerekirken hatalı değerlendirme ile yazılı şekilde davanın kabulüne karar verilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

3.Davalı alacaklı lehine, dava konusu her bir takip dosyası yönünden, takip konusu alacak ile haczedilen mal değerleri karşılaştırılarak düşük olan değer üzerinden ayrı ayrı vekalet ücreti takdir edilmesi gerekirken eksik vekalet ücretine hükmedilmesi de isabetsizdir.

SONUÇ:Yukarıda 1 nolu bentte açıklanan nedenlerle davacı 3.kişi vekilinin temyiz itirazlarının reddine, 2 ve 3 nolu bentlerde açıklanan nedenlerle davalı alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, 825,00 TL. vekalet ücretinin davacıdan alınarak duruşmada vekille temsil olunan davalıya verilmesine peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalı alacaklıya geri verilmesine ve aşağıda dökümü yazılı 2.253,60 TL. fazla alınan harcın istek halinde temyiz eden davacı 3.kişiye geri verilmesine 25.10.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/17114, Karar No: 2015/14317, Tarih: 01.10.2015

**12. Ceza Dairesi         2014/17114 E.  ,  2015/14317 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname no : 12 - 2014/271183

Mahkemesi : Şarköy (Kapatılan) Sulh Ceza Mahkemesi

Tarihi : 18/02/2014

Numarası : 2013/370-2014/102

Suç : Trafik güvenliğini tehlikeye sokma

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanık hakkında yapılan yargılama sonucunda, Türk Ceza Kanunu'nun 179/3-2, 62,50/3. maddeleri gereğince 25 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231/5. maddesi gereğince sanık hakkındaki hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına, aynı maddenin 8. fıkrası uyarınca 5 yıllık denetim süresine tâbi tutulmasına dair Şarköy Sulh Ceza Mahkemesinin 02/07/2009 tarihli ve 2008/355 esas, 2009/213 karar sayılı kararını müteakip sanığın deneme süresi içerisinde trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan dolayı Tekirdağ 2. Sulh Ceza Mahkemenin 30/03/2011 tarih ve 2010/795-2011/248 E-K sayılı kararı ile mahkum olması nedeniyle yapılan ihbar sonucu Şarköy Sulh Ceza Mahkemenin 18/02/2014 tarihli ve 2013/370 esas, 2014/102 K sayılı ek kararını kapsayan dosya incelendi:

Kasıtlı suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK’nın 61/1. maddesinde yer alan ölçütlerden olan failin kastı, suçun işleniş biçimi ile meydana gelen tehlikenin ağırlığı nazara alınmak suretiyle TCK’nın 3/1. maddesi uyarınca işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı olacak şekilde maddede öngörülen alt ve üst sınırlar arasında hakkaniyete uygun bir cezaya hükmolunması gerekirken, 3.06 promil alkollü olarak araç kullanan sanığın kastının yoğunluğu ve meydana gelen tehlikenin ağırlığı gözetilerek, alt sınırdan uzaklaşılarak hak ve nesafete uygun bir ceza yerine, alt sınırdan ceza tayini, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın, atılı suçun unsurlarının oluşmadığına ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 01/10/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/10917, Karar No: 2015/3995, Tarih: 12.03.2015

**3. Hukuk Dairesi         2014/10917 E.  ,  2015/3995 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BATMAN AİLE MAHKEMESİ

TARİHİ : 17/03/2014

NUMARASI : 2013/155-2014/86

Taraflar arasındaki çeyiz ve ziynet eşyası iadesi davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, dava dilekçesinde; tarafların, Pervari Asliye Hukuk Mahkemesinin 25/04/2011 tarihi kararı ile boşanmalarına karar verildiğini, müvekkilinin, boşanma davasından önce, ..'a ailesinin yanına zorla gönderilmek suretiyle evden kovulduğunu; müvekkilinin, evden kovulduğunda sadece giysilerini aldığını, herhangi bir çeyiz ve ziynet eşyası götüremediğini; davalının, evlendikten kısa bir süre sonra ziynet eşyalarını .. Akbank Şubesinde kasa kiralayarak sakladığını; müvekkilinin, yatak yorgan takımı, çifter adet pike takımı, banyo takımı, çatal bıçak seti, porselen takımı, çelik tencere seti, dantel seti, halı yıkama makinesi, mutfak vs olmak üzere 10.000,00-TL değerindeki çeyiz eşyalarının davalıda kaldığını ileri sürerek; çeyiz ve ziynet eşyalarının aynen iadesine,mümkün olmadığı takdirde toplam 67,000,00-TL'nin, dava tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya iadesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı cevap dilekçesinde; davacının iddialarını kabul etmediğini, dava dilekçesinde belirtilen ziynet eşyalarının hem sayıca hemde nitelik bakımından abartılı olduğunu, bahsi geçen altınlardan 2 adet bileziğin davacının rızası ile kardeşine takıldığını, 4 adet bileziğin bozdurularak yeni döşenen evin ihtiyaçları için kullanıldığını, cumhuriyet altınlarının peyder pey satıldığını, çeyiz eşyalarını iade etmeye hazır olduğunu belirterek; davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; davacının, evi terk etmesinde davalı kocanın kusurunun olmadığı, Mayıs 2009 tarihinde banka kasasının çoktan iptal edilmiş olduğu ve altınlarının davacıda bulunduğu; bunun aksinin, davacı kadın tarafından ispat edilemediği; bu nedenle, ziynet eşyaları yönünden davanın reddine karar vermek gerektiği; çeyiz eşyaları hususunda ise, davacının dava dilekçesinde eşyaların soyut olarak belirtildiği, cins , nevi ve sayılarının belirtilmediği, bunların bedelleri hususunda her iki taraf arasında ihtilaf olduğu, davacı tarafından yaptırılan bir eşya tespitinin de bulunmadığı; 17/10/2012 tarihli celsede davacı kadının çeyiz eşyalarının aynen iadesini istemeyip bedelini talep ettiği; tanık beyanları ve dosya içeriğinden bu çeyiz eşyalarının neler olduğunun net olarak belirlenmemesi nedeniyle, bedelinin tespit edilemediği; kanıtlanamayan bu husus nedeniyle çeyiz eşyaları yönünden de davanın reddine karar vermek gerektiği gerekçesi ile; davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

TMK.nun 6.maddesi hükmü uyarınca; Kanunda aksine bir hüküm bulunmadıkça, taraflardan herbiri hakkını dayandırdığı olguların varlığını kanıtlamakla yükümlüdür. Gerek doktrinde; gerek Yargıtay içtihatlarında kabul edildiği üzere, ispat yükü hayatın olağan akışına aykırı durumu iddia eden ya da savunmada bulunan kişiye düşer.

Öte yandan, ileri sürdüğü bir olaydan kendi yararına haklar çıkarmak isteyen kişinin, iddia ettiği olayı kanıtlaması gerekir. Davacı kadın, şiddet gördüğü için evden ayrılmak zorunda kaldığını, dava konusu edilen ziynet eşyasının davalıda kaldığını ileri sürmüş; davalı koca ise, davacı tarafından götürüldüğünü savunmuştur. Hayat deneyimlerine göre olağan olanın, ziynet eşyalarının kadının üzerinde olması ya da evde saklanıp muhafaza edilmesidir

Ayrıca, ziynet eşyası rahatlıkla saklanabilen, taşınabilen, götürülebilen türden eşyalardandır. Bu nedenle evden ayrılmayı tasarlayan kadının bunları önceden götürmesi, gizlemesi her zaman mümkün olduğu gibi evden ayrılırken üzerinde götürmesi de mümkündür. Bunun sonucu olarak normal koşullarda ziynet eşyalarının kadının üzerinde olduğunun kabulü gerekir. Davacı, dava konusu ziynet eşyasının varlığını, evi terk ederken bunların zorla elinden alındığını ve götürülmesine engel olunduğunu, evde kaldığını ispat yükü altındadır.

Yine kural olarak, evlilik sırasında kadına takılan ziynet eşyaları kim tarafından alınmış olursa olsun kadına bağışlanmış sayılır. Dava konusu kadına ait altınlar koca tarafından bozdurulup değişik amaçlarla kullanılmış olabilir. Çeşitli sebeplerle (evin ihtiyaçları, düğün borçları, balayı vs) koca tarafından bozdurulan bu altınların karşılığının hibe edilmediği müddetçe kadına iadesi zorunludur. Ziynet eşyalarının iade edilmemek üzere kocaya verildiğinin, davacının isteği ve onayı ile ziynet eşyalarının bozdurulup ev ihtiyaçları için harcandığının davalı yanca kanıtlanması halinde koca ziynet eşyalarının iadeden kurtulur.

Somut olayda; davalı tarafın ikrarı ile, ziynet eşyalarının bir kısmının evlilik birliği içinde kullanıldığı ve bozdurulduğu kanıtlanmıştır. Bu durumda ispat yükü kendisine geçen davalı koca, söz konusu ziynetlerin iade edilmemek üzere kendisine verildiğini ispat yükü altındadır. Ayrıca, davalı 08.03. 2012 tarihli cevap dilekçesinde, çeyiz eşyalarına ilişkin talepleri konusunda herhangi bir itirazları olmadığını, çeyiz eşyalarını iadeye hazır olduğunu belirtmiştir.

Mahkemece, bir kısım ziynetler yönünden ispat yükünün davalı üzerinde bulunduğu ve çeyiz eşyaları hususunda da davalının cevap dilekçesindeki beyanları dikkate alınıp en azından dava dilekçesinde belirtilen çeyiz eşyaları ile sınırlı olarak davacı tarafa açıklattırma yaptırılıp, sonucu dairesinde inceleme yapılarak karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ve eksik inceleme ile davanın reddine karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

Mahkemece, bir kısım ziynetler yönünden ispat yükünün davalı üzerinde bulunduğu ve çeyiz eşyaları hususunda da davalının cevap dilekçesindeki beyanları dikkate alınıp en azından dava dilekçesinde belirtilen çeyiz eşyaları ile sınırlı olarak davacı tarafa açıklattırma yaptırılıp, sonucu dairesinde inceleme yapılarak karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ve eksik inceleme ile davanın reddine karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 12.03.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/465, Karar No: 2024/19389, Tarih: 11.12.2024

**2. Ceza Dairesi         2024/465 E.  ,  2024/19389 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Ceza Dairesi

EK KARAR TARİHİ : 23.10.2023

SAYISI : 2023/3285 E., 2023/2946 K.

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Temyiz isteminin reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Temyiz isteminin reddi ile ek kararın onanması

İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin, 23.10.2023 tarihli ve 2023/3285 Esas, 2023/2946 Karar sayılı ek kararının; 5271 sayılı Kanun'un 296/2. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin ek kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 296/2. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Sanık hakkında hırsızlık suçundan hükmolunan cezanın miktar ve türü gözetildiğinde, 5271 sayılı Kanun'un 286/2-a. maddesi uyarınca, ilk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararlarının temyizinin mümkün olmaması karşısında; İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin, 23.10.2023 tarihli ve 2023/3285 Esas, 2023/2946 Karar sayılı ek kararında hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 296/2. maddesi gereği Tebliğname'ye uygun olarak REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Manisa 1. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 11.12.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2078, Karar No: 2015/6611, Tarih: 09.02.2015

**5. Ceza Dairesi         2015/2078 E.  ,  2015/6611 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 5 - 2014/300793

Kovuşturmaya yer olmadığına dair karara itiraz üzerine yapılan yargılama sırasında; Yalova Ağır Ceza Mahkemesiyle Bursa(Kapatılan) 4. Sulh Ceza Hakimliği arasında oluşan olumsuz görev uyuşmazlığının giderilmesi ve yargı yerinin belirlenmesi istemiyle gönderilen dosya Yargıtay C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye verilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

İncelenen dosya içeriğine, itiraz tarihine, Bursa(Kapatılan) 4. Sulh Ceza Hakimliğinin faaliyete başlama tarihine ve Bursa(Kapatılan) 4. Sulh Ceza Hakimliği kararındaki gerekçeye göre, yerinde görülmeyen Yalova Ağır Ceza Mahkemesinin 04/07/2014 gün ve 2014/925 Değişik İş sayılı GÖREVSİZLİK kararının KALDIRILMASINA, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİİNE, 09/02/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/3583, Karar No: 2024/28, Tarih: 09.01.2024

**2. Hukuk Dairesi         2023/3583 E.  ,  2024/28 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 28. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/1612 E., 2023/83 K.

DAVA TARİHİ : 11.08.2020-31.08.2020

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 16. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2020/291 E., 2022/363 K.

Taraflar arasındaki boşanma davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince karşılıklı boşanma davalarının kabulü ile tarafların boşanmalarına ve fer'îlerine karar verilmiştir.

Kararın taraflarca istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince tarafların istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı taraflarca temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Kararın taraflarca istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince tarafların istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı taraflarca temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı karşı davalı kadın dava dilekçesinde özetle; erkeğin ve ailesinin baskısı altında olduğunu, psikolojik şiddet gördüğünü, erkeğin kadına güvenmediğini hakaret içerikli sözlerle belirttiğini, kadının anneliğine ve yaptığı her ev işine karşı sürekli ''sen yemek yapamazsın, sen çocuğa bakamazsın, sen hastasın, normal değilsin" şeklinde aşağılayıcı ve alaycı cümleler sarf ettiğini, dışladığını, erkeğin annesinin sözüne aşırı bağlı olduğu gibi eşi ile alması gereken ortak kararları dahi annesi ile aldığını, erkeğin kadını her akşam zorla ailesinin yanına yemeğe götürdüğünü, kadının kayın validesinin sık sık kendilerinde kalmasının ve her şeye müdahale etmesinin çekilmez bir hal aldığını eşi ile paylaşmış ise de erkeğin bu duruma sessiz kaldığını, erkeğin anne ve babasının çoğu zaman tarafların evlerinde kaldığını, torununa aşırı bağlı olan erkeğin annesinin, kadını çocuğundan uzak tutmaya çalıştığını, kadının psikolojik tedavi gördüğü süreçte erkek ve annesinin kadının çocuğuyla ilgilenmesine engel olduklarını, kendisine ''sen deli misin'' dediklerini, erkeğin, kadına hastalığı atlatmasında destek olmadığını, sorumluluklarını yerine getirmediğini, çocuk ile ilgilenmediğini, erkeğin ailesi kendi evlerinde iken kadının cinsel birliktelik yaşamak istememesine saygı göstermediğini ve onu birlikteliğe zorladığını, kadının ve çocuğun ihtiyaçlarını karşılamadığını, kadına annesinden para alması konusunda baskı yaptığını, kadının ailesinin ortak konuta gelmesini istemediğini, son tartışmada kadının annesine kadını aşağılayıcı söz söylediğini, bir söz söylediğini, sinirlenerek duvara yumruk attığını, erkeğin ve annesinin tehdit içerikli sözler söylediğini, çocuğu kadının rızasını dahi almadan köylerine götürdüklerini, aradığında göstermediklerini iddia ederek, tarafların evlilik birliğinin temelinden sarsılması nedeni ile boşanmalarına, çocuğun velâyetinin anneye verilmesine, çocuk yararına aylık 1.000,00TL tedbir ve iştirak nafakasının, kadın yararına aylık 1.000,00 TL tedbir ve yoksulluk nafakasının, kadın yararına 100.000,00 TL maddî ve 100.000,00 TL manevî tazminatın karşı taraftan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı karşı davacı erkek cevap-karşı dava dilekçesinde özetle; kadının bipolar duygulanım bozukluk hastalığının bulunduğunu, evlilik birliği öncesinden de bu hastalığına sahip olduğunu ve hastalığı bilerek erkekten gizlendiğini, en temel duygusu güven ilişkisi olması gereken evliliğin baştan itibaren kadının tutumu nedeniyle sakatlandığını, erkeğin hastalığı 2016 yılında öğrendiğini, kadının vesayet altına alınıp alınmayacağının tespitinin yapılmasını ve bu tespit davası sonucuna kadar da bu hususun ön sorun yapılarak yargılamanın bekletilmesini talep ettiklerini, dava dilekçesindeki iddiaların gerçek dışı olduğunu, kadının davranış ve duygularında sıklıkla dengesizlikler olduğunu, kaydın gösterilmesini istemediklerinden kadının annesinin doktora kendi üzerinden ilaç yazdırdığını, ailesinin kadını çalışmaya zorladığını, kadının işten geldiğinde söylendiğini, kadın çalıştığından erkeğin annesinin ortak çocukla ilgilenmesi için kimi zaman gece gelip çocuğa bakmak zorunda kaldığını, evlilik birliğinin sorumluluklarını yerine getirmediğini, ev işlerini yapmadığını eşi ile ayrı odada uyuduğunu, kadının ailesinin sürekli olarak ev hayatına müdahale ettiklerini, erkeğin annesini çok kereler “aptallar, şerefsizler, defolun evimden s..tirin gidin evimden" şeklinde hakaretler ederek evden kovduğunu, birkaç kez erkeğe fiziki saldırıda bulunduğunu, boynunu sıktığını, erkeğe hakaret ettiğini ve tehditte bulunduğunu, kadının ortak çocuk ile ilgilenmediğini iddia ederek, asıl davanın reddine, karşı davanın kabulü ile tarafların evlilik birliğinin temelinden sarsılması nedeni ile boşanmalarına, çocuğun velâyetinin babaya verilmesine, erkek yararına 200.000,00 TL manevî tazminatın karşı taraftan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI