muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/23671, Karar No: 2014/4486, Tarih: 24.02.2014

b) Dava konusu 4 parselde bulunan pilon yerinin tapusunun iptaline karar verilmesi gerekirken sehven yanlış parsel numarasının yazılarak dava dışı parselin tapusunun iptaline karar verilmesi,

c)2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun Geçici 6. maddesinde değişiklik yapan ve 11.06.2013 tarihinde yürürlüğe giren 6487 sayılı Yasanın 21. maddesi ile "kamulaştırmasız el atmadan kaynaklanan tazminat davalarında mahkeme ve icra harçları ile her türlü vekalet ücretleri bedel tespit davalarında öngörülen şekilde maktu olarak belirlenir. ... açılan ve kesinleşmeyen davalarda da uygulanır." hükmünün getirilmiş olduğu gözetildiğinde, harcın ve vekalet ücretinin maktu olarak hüküm altına alınması gerektiğinden;

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, davacıdan peşin alınan temyiz ve karar düzeltme harçları ile davalı idareden peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 24.02.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4579, Karar No: 2016/587, Tarih: 21.01.2016

**11. Hukuk Dairesi         2015/4579 E.  ,  2016/587 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 19/07/2013 gün ve 2012/22-2013/332 sayılı kararı onayan Daire’nin 11/11/2014 gün ve 2013/16818-2014/17368 sayılı kararı aleyhinde davacılar vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacılar vekili, davalıyla müvekkilleri arasında akaryakıt satışından kaynaklanan 12.12.2003 tarihli protokol imzalandığını, müvekkili davacıların bu kapsamda borçları için 25.12.2004 tarihli her biri 180. 000 TL bedelli 4 ayrı çeki davalıya verdiklerini, ayrıca bu çeklerin teminatı olarak da müvekkili şirketin yetkilisi diğer müvekkiline ait 8 daire ve 6 dükkanı davalının istemi üzerine 12.12.2003 tarihinde dava dışı davalı yetkilisi ... adına tapuda devir ettiğini, protokolün 6. maddesi uyarınca çeklerin ödenmesi halinde taşınmazların tapularının iade edileceğinin kararlaştırıldığını, müvekkillerinin çekleri ödeyemediğini, davalının bedellerinin tapuyla ödenmesine rağmen çekleri takibe koyduğu gibi müvekkili gerçek kişi hakkında suç duyurusunda bulunarak mahkum olmasına sebebiyet verdiğini, bu protokolden önce anılan taşınmazlar üzerinde 300.000 TL ve 60.000 TL'lik davalı lehine ipotek tesis edildiğini, taşınmazların değerlerinin çeklerin toplam bedelinin çok üstünde olduğunu, taşınmaz alım şeklinde davalının alacağını tahsil ettiğini, çeklerin bedelsiz kaldığını, mükerrer tahsilat yaptığını ileri sürerek, davalının icra takibine koyduğu çeklerden dolayı borçlu bulunmadığının tespitine, fazladan yapılan tahsilatın iadesine ve taşınmazlar üzerindeki ipoteklerin fekkine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacıların protokolde belirlenen anapara borcunu ve fer'ilerini ödemediklerini, davacı gerçek kişinin BK'nın 110. maddesi uyarınca şirketin borcunu garanti ettiğini, asıl olan çeklerin ödenmesinin olduğunu, bu durumun kararlaştırıldığını, tapu devirlerinin teminat teşkil ettiğini, netice itibariyle inanç işlemi niteliğinde bulunduğunu, taşınmazların devrinden önce davacıların başka şirkete borcu dolayısıyla dava dışı şirket lehine 250.000 TL ipotek tesis edilmiş olduğunu, davacıların bu borcu ödeyememeleri nedeniyle satılarak paraya çevrildiğini, dava dışı alacaklının alacağını karşılayamadığını, teminat olma özelliğinin kaybolduğunu, müvekkili lehine 2. dereceden tesis edilen 300.000 TL ipoteğin anlamının kalmadığını, 60.000 TL'lik ipotek bakımından da sonucun değişmediğini, davacıların borçlarını ödemediğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, taraflar arasında ticari ilişki bulunduğu, buna dair protokol düzenlendiği, davacı şirketin dava tarihi itibariyle davalıya 705.000,00 TL borçlu olduğunun tespit edildiği, dava tarihinden sonra icra dairesinde yapılan ödemeler dolayısıyla da 693.264.03 TL borcunun kaldığı, 26.735.97 TL'nin borcunun düştüğü, bakiyesinin taşınmazların borcun ödenmesinin teminatı olarak devir edildiği, borcun ödenmesine yönelik bulunmadığı, bir kısım taşınmazlar üzerinde dava dışı şirket lehine 1. derece ipotek tesis edildiği, bu taşınmazların dava dışı şirket tarafından paraya çevrildiği, paraya çevrilmeden dolayı davalı tarafından herhangi bir tahsilatın söz konusu olmadığı, kaldı ki davacının ticari defter ve kayıtlarında da aleyhe kayıt olarak borcun kayıtlı bulunduğu, devrin inanç sözleşmesi ile yapılan bir devir olduğu, borcu sonlandırmadığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, davacının dava tarihi itibariyle dava ettiği miktardan 26.735,97 TL kısım için borçlu olmadığının tespitine, diğer istemlerin reddine dair verilen karar davacılar vekili tarafından temyizi üzerine Dairemizin 11.11.2014 tarihli kararı ile onanmıştır.

Davacılar vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davacılar vekilinin HUMK’nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacılar vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK’nın 442. maddesi gereğince REDDİNE, aşağıda yazılı bakiye 3,20 TL karar düzeltme harcının ve 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nın 442/3. maddesi hükmü uyarınca takdiren 265,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyenlerden alınarak hazineye gelir kaydedilmesine, 21/01/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/16986, Karar No: 2015/9449, Tarih: 22.12.2015

**22. Ceza Dairesi         2015/16986 E.  ,  2015/9449 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2011/392589

MAHKEMESİ : İncirliova(Kapatılan) Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 06/06/2011

NUMARASI : 2010/244 (E) ve 2011/207 (K)

SUÇ : Hırsızlık

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, kararın nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya kapsamında yer alan Aydın E Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğü'nün 04.10.2011 ve Aydın 1. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 05.10.2011 tarihli yazı içeriklerine göre, İncirliova (Kapatılan) Asliye Ceza Mahkemesi'nin 06.06.2011 tarih, 2011/244 Esas ve 2011/207 Karar sayılı kararının suça sürüklenen çocuk M.. B.. tarafından temyiz edilerek temyiz dilekçesinin gönderildiğinin belirtilmesine karşın anılan yazı eklerinde, dosya kapsamında ve UYAP sorgusunda suça sürüklenen M.. B.. tarafından verilmiş temyiz dilekçesine rastlanılmadığının anlaşılması karşısında; suça sürüklenen çocuk M.. B.. tarafından temyiz dilekçesi verilip verilmediğinin araştırılarak varsa temyiz dilekçesi eklendikten ve gerekli görülürse ek tebliğname de düzenlendikten sonra incelenmek üzere Dairemize gönderilmesi için dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına İADESİNE, 22/12/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2579, Karar No: 2014/5436, Tarih: 31.03.2014

**4. Hukuk Dairesi         2014/2579 E.  ,  2014/5436 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa 4. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 27/11/2013

NUMARASI : 2013/274-2013/994

Davacı İ.. B.. vekili Avukat E..T.. tarafından, davalılar A.. S.. vdl. aleyhine 18/03/2013 gününde verilen dilekçe ile rücuen tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 27/11/2013 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili ile davalı A.. S.. tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre tarafların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davacının temyizine gelince;

Dava, rücuen tazminat ödetilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece istemin kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı ile davalı A.. S.. tarafından temyiz olunmuştur.

Davacı idare, davalının haksız eylemi ile yaralanan dava dışı polis memuruna 2330 Sayılı Yasa gereğince ödediği tazminatın rücuen ödetilmesi isteminde bulunmuştur. Davalı, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece; alınan bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davacı idare, İ.. B.. Emniyet Genel Müdürlüğü Nakdi Tazminat Komisyonu'nun 17/06/2011 günlü kararında, karar tarihindeki en yüksek devlet memuru brüt aylığının (ek gösterge dahil) 100 katı tutarının iş gücüne engel bulunan her gün için %1 oranında hesaplanarak ödeme yapılmasını baz alarak talep etmiştir. Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda ise, 2330 sayılı kanun ve bu kanuna dayalı olarak çıkarılan yönetmelikte belirlenen yönteme uyulmamış olup, 2330 sayılı kanunun 3. maddesi 1. fıkrasının (a) ve (b) bentlerine göre, iş ve güçten kalınan beher gün için en yüksek devlet memuru aylığının 100 katının % 1'i esas alınmalı iken, 60 katının % 1'i esas alınmıştır.

Şu durumda, rücuun kapsamının ilgili mevzuatta belirlenen yönteme uygun olarak yapılacak hesaplama ile belirlenmesi gerekirken, yetersiz bilirkişi raporuna dayalı olarak hüküm kurulması doğru görülmemiş ve bu husus bozmayı gerektirmiştir.

3-Davalının diğer temyiz itirazları yönünden;

Davalının nakdi tazminat ödemesini gerektiren haksız eylem 30/08/2011 gününde gerçekleşmiş, davacı idare ise 07/11/2012 günlü Nakdi Tazminat Komisyonu Kararı ile 2330 sayılı Yasa gereğince yaralanan dava dışı görevliye nakdi tazminat ödemiştir.

3-Davalının diğer temyiz itirazları yönünden;

Davalının nakdi tazminat ödemesini gerektiren haksız eylem 30/08/2011 gününde gerçekleşmiş, davacı idare ise 07/11/2012 günlü Nakdi Tazminat Komisyonu Kararı ile 2330 sayılı Yasa gereğince yaralanan dava dışı görevliye nakdi tazminat ödemiştir.

Haksız eylem nedeniyle oluşan zarar olay gününde gerçekleşmiş olduğundan, davalının sorumlu tutulacağı tazminat tutarı da olay günündeki verilere göre belirlenmelidir. 2330 sayılı Yasa'nın 3. maddesinde yaralanan görevliye ödenecek tazminatın karar günündeki en yüksek devlet memuru aylığı esas alınarak hesaplanacağı belirtilmekte ise de, buna göre hesaplanıp ödenen nakdi tazminatın tamamı davalıya rücu edilemez. Davacı idarenin, davalıdan kaynaklanmayan nedenlerle daha geç nakdi tazminat ödemesi, bu yüzden artan tazminat tutarından davalının sorumlu tutulmasını gerektirmez.

Yerel mahkemece açıklanan olgular gözetilerek, davalının sorumluluğunun olay günündeki verilere ve bu bağlamda olay günündeki katsayılara göre belirlenmesi gerekirken, karar gününde yürürlükte bulunan katsayılara göre hesaplanan tutar üzerinden istemin kabul edilmiş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2) no'lu bentte açıklanan nedenlerle davacı yararına, (3) no'lu bette açıklanan nedenlerle davalı A.. S.. yararına BOZULMASINA, (1) no'lu bentte gösterilen nedenlerle tarafların diğer temyiz itirazlarının reddine ve temyiz eden davalı A.. S..'tan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 31/03/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15822, Karar No: 2016/4867, Tarih: 10.03.2016

**5. Hukuk Dairesi         2015/15822 E.  ,  2016/4867 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. ve 18. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10.ve 18. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metodu esas alınarak değer biçilmesinde ve tespit edilen bedelin mülkiyet ihtilafına ilişkin dava sonunda hak sahibi olduğunu ispat edene ödenmek üzere bankada üçer aylık vadeli hesaba yatırılmasında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları doğru olmadığından hükmün ONANMASINA, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 10/03/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/9137, Karar No: 2010/7836, Tarih: 23.03.2010

**9. Hukuk Dairesi         2010/9137 E.  ,  2010/7836 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Y A R G I T A Y K A R A R I

Yargıtay Başkanlar Kurulunun 31/01/2005 günlü kararı ile iş kazaları ve meslek hastalığından doğan maddi ve manevi tazminat davalarından kaynaklanan işveren ve işçi arasındaki rücu davalarına / iş kazaları ile meslek hastalığından dolayı istenilen maddi ve manevi tazminat taleplerinin yanında işçilik alacaklarına ilişkin hüküm ve kararların temyiz incelemesi Yargıtay 21.Hukuk Dairesine verilmiştir.

Taraflar arasındaki uyuşmazlığın niteliğine ve Yargıtay Başkanlar Kurulunun anılan kararına göre, dosyanın Yargıtay 21.Hukuk Dairesi'ne GÖNDERİLMESİNE, 23.03.2010 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/23196, Karar No: 2019/14986, Tarih: 03.07.2019

**22. Hukuk Dairesi         2017/23196 E.  ,  2019/14986 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili dava dilekçisinde özetle; 2005 - 2011 yılları arasında kapatılan Bakraç Belediyesinde çalıştığını ve en son 1.000,00 TL ücret aldığını, belediye kapatılınca başka kuruma atamalarının yapıldğını , ücretlerinin aylık 100,00 TL'sinin ödendiğini diğer kısmının ödenmediğini belirterek ücret alacağı, kıdem ve ihbar azminatı ile yıllık izin alacağı taleplerinde bulunmuştur.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili davanın reddini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, dosya kapsamı ve bilirkişi raporuna göre davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Taraflar arasında öncelikle çözümlenmesi gereken uyuşmazlık, davanın belirsiz alacak davası türünde açılabilmesi için gerekli şartları taşıyıp taşımadığı noktasında toplanmaktadır.

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 107. maddesiyle, mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nda yer almayan yeni bir dava türü olarak belirsiz alacak ve tespit davası kabul edilmiştir.

6100 sayılı Kanunun 107. maddesine göre,

"(1) Davanın açıldığı tarihte alacağın miktarını yahut değerini tam ve kesin olarak belirleyebilmesinin kendisinden beklenemeyeceği veya bunun imkânsız olduğu hâllerde, alacaklı, hukuki ilişkiyi ve asgari bir miktar ya da değeri belirtmek suretiyle belirsiz alacak davası açabilir.

(2) Karşı tarafın verdiği bilgi veya tahkikat sonucu alacağın miktarı veya değerinin tam ve kesin olarak belirlenebilmesinin mümkün olduğu anda davacı, iddianın genişletilmesi yasağına tabi olmaksızın davanın başında belirtmiş olduğu talebini artırabilir.

(3) Ayrıca, kısmi eda davasının açılabildiği hâllerde, tespit davası da açılabilir ve bu durumda hukuki yararın var olduğu kabul edilir."

Hükümet tasarısında yer almayan bu madde, Türkiye Büyük Millet Meclisi Adalet Komisyonu tarafından, esasen baştan miktar veya değeri tam tespit edilemeyen bir alacakla ilgili hak arama durumunda olan kişinin, hukuk sisteminde karşılaştığı güçlüklerin bertaraf edilerek hak arama özgürlüğü çerçevesinde mümkün olduğunca en geniş şekilde korunmasının sağlanması gerekçesi üzerinde durularak ihdas edilmiş ve nihayetinde kanunlaşmıştır.

Hükümet tasarısında yer almayan bu madde, Türkiye Büyük Millet Meclisi Adalet Komisyonu tarafından, esasen baştan miktar veya değeri tam tespit edilemeyen bir alacakla ilgili hak arama durumunda olan kişinin, hukuk sisteminde karşılaştığı güçlüklerin bertaraf edilerek hak arama özgürlüğü çerçevesinde mümkün olduğunca en geniş şekilde korunmasının sağlanması gerekçesi üzerinde durularak ihdas edilmiş ve nihayetinde kanunlaşmıştır.

Davanın belirsiz alacak davası türünde açılabilmesi için, davanın açıldığı tarih itibariyle uyuşmazlığa konu alacağın miktar veya değerinin tam ve kesin olarak davacı tarafca belirlenememesi gereklidir. Belirleyememe hali, davacının gerekli dikkat ve özeni göstermesine rağmen miktar veya değerin belirlenmesinin kendisinden gerçekten beklenilmemesi durumuna ya da objektif olarak imkansızlığa dayanmalıdır.

Madde gerekçesinde "Alacaklının bu tür bir dava açması için, dava açacağı miktar ya da değeri tam ve kesin olarak gerçekten belirlemesi mümkün olmamalı ya da bu objektif olarak imkansız olmalıdır. Açılacak davanın miktarı biliniyor yahut tespit edilebiliyorsa, böyle bir dava açılamaz. Çünkü, her davada arandığı gibi, burada da hukuki yarar aranacaktır, böyle bir durumda hukuki yararın bulunduğundan söz edilemez. Özellikle, kısmi davaya ilişkin yeni hükümler de dikkate alınıp birlikte değerlendirildiğinde, baştan tespiti mümkün olan hallerde bu yola başvurulması kabul edilemez." şeklindeki açıklamayla, alacağın belirli veya belirlenebilir nitelikte olması durumunda, belirsiz alacak davası açılarak bu davanın sağladığı imkanlardan yararlanmanın mümkün olmadığına işaret edilmiştir.

6100 sayılı Kanun'un 107/2. maddesinde, sorunun çözümünde yol gösterici mahiyette kriterlere yer verilmiştir. Anılan madde fıkrasında, karşı tarafın verdiği bilgi veya tahkikat sonucu alacağın miktarı veya değerinin tam ve kesin olarak belirlenebilmesinin mümkün olduğu anda davacının, iddianın genişletilmesi yasağına tabi olmaksızın davanın başında belirtmiş olduğu talebini artırabileceği hüküm altına alınmış, madde gerekçesinde de "karşı tarafın verdiği bilgiler ve sunduğu delillerle ya da delillerin incelenmesi ve tahkikat işlemleri sonucu (örneğin bilirkişi ya da keşif incelemesi sonucu)" belirlenebilme hali açıklanmıştır.

Davacının alacağının miktar veya değerini belirleyebilmesi için elinde bulunması gerekli bilgi ve belgelere sahip olmaması, bu belgelere dava açma hazırlığı döneminde ulaşmasının da (gerçekten) mümkün olmaması ve dolayısıyla alacağın miktarının belirlenmesinin karşı tarafın elinde bulunan bilgi ve belgelerin sunulmasıyla mümkün hale geleceği durumlarda alacak belirsiz kabul edilmelidir.

Davacının alacağının miktar veya değerini belirleyebilmesi için elinde bulunması gerekli bilgi ve belgelere sahip olmaması, bu belgelere dava açma hazırlığı döneminde ulaşmasının da (gerçekten) mümkün olmaması ve dolayısıyla alacağın miktarının belirlenmesinin karşı tarafın elinde bulunan bilgi ve belgelerin sunulmasıyla mümkün hale geleceği durumlarda alacak belirsiz kabul edilmelidir.

Sırf taraflar arasında alacak miktarı bakımından uyuşmazlık bulunması, talep sonucunun belirlenmesinin davacıdan beklenemeyecek olması anlamına gelmez. Önemli olan objektif olarak talep sonucunun belirlenmesinin davacıdan beklenemeyecek olmasıdır (H. Pekcanıtez, Belirsiz Alacak Davası, Ankara 2011, s. 45; H. Pekcanıtez/O. .../M. Özekes, Medeni Usul Hukuku, 14. Bası, Ankara 2013, s. 448). Sadece alacak miktarında taraflar arasında uyuşmazlık bulunması ya da miktarın tartışmalı olmasının belirsiz alacak davası açılması için yeterli sayılması halinde, neredeyse tüm davaların belirsiz alacak davası olarak kabulü gerekir ki, bu da kanunun amacına aykırıdır. Çünkü, zaten uyuşmazlık bulunduğu için dava açılmakta ve uyuşmazlık mahkeme önüne gelmektedir. Önemli olan davacının talebini belirli kılacak imkana sahip olup olmadığıdır. Burada, alacağın belirlenebilir olması ile ispat edilebilirliğinin de ayrıca değerlendirilmesi gerektiği unutulmamalıdır. Davacının talep ettiği alacağı belirlemesi objektif olarak mümkün, ancak belirleyebildiği alacağını ispat etmesi, kanunun öngördüğü şekilde (elindeki delillerle) mümkün değilse, burada da belirsiz alacak davası açılacağından söz edilemez. Çünkü, bir alacağın belirlenmesi ile onun ispatı ayrı şeylerdir. Davacı, talep konusu yaptığı alacağını çok net şekilde belirleyebilir, ancak her zaman onu ispat edecek durumda olmayabilir. Aksinin kabulü, her ispat güçlüğü olan alacağı belirsiz alacağa dönüştürmek gibi, hem kanunun amacına hem de genel ilkelere aykırı bir durumu ortaya çıkartabilir.

Alacağın miktarının belirlenebilmesinin, tahkikat aşamasında yapılacak delillerin incelenmesi, bilirkişi incelemesi veya keşif gibi sair işlemlerin yapılmasına bağlı olduğu durumlarda da belirsiz alacak davası açılabileceği kabul edilmelidir. Ne var ki, bir davada bilirkişi incelemesine gidilmesi belirsiz alacak davasının açılabilmesi için yeterli değildir. Bir davada bilirkişiye başvurulmasına rağmen davacı dava açarken alacak miktarını belirleyebiliyorsa, belirsiz alacak davası açılamaz (C. Simil, Belirsiz Alacak Davası, I. Bası, İstanbul 2013, s. 225).

Kategorik olarak, belirli bir tür davanın veya belirli kişilerin açtığı davaların baştan belirli veya belirsiz alacak davası olduğundan da söz edilemez. Her bir davaya konu alacak bakımından, belirsiz alacak davasına ilişkin ölçütlerin somut olaya uygulanarak, belirleme yapılması gereklidir.