muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/6492, Karar No: 2018/15, Tarih: 08.01.2018

Hüküm, davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Hemen belirtilmelidir ki; taraflar arasındaki uyuşmazlık, çekişme konusu ve baz istasyonu olarak adlandırılan tesisten kaynaklanan bir zararın bulunup bulunmadığı ve varsa bu zararın hangi durumlarda söz konusu olabileceği ile zararın giderilmesi konusunda ne gibi önlem yada önlemlerin alınması gerektiği noktasında toplanmaktadır.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun emsal dosyalarla ilgili olarak verdiği kararlardan 30.05.2012 tarih ve 2012/4-147 Esas, 2012/327 Karar sayılı ilamında; "...öncelikle belirtmek gerekir ki Anayasa'nın 17.maddesinde “Yaşama hakkı”, 22. maddesinde “Haberleşme Hürriyeti”, 35.maddesinde “Mülkiyet Hakkı” düzenlenmiştir. Yine Anayasa'nın; Sağlık Hizmetleri ve Çevrenin Korunması başlıklı 56. maddesinde, herkesin sağlıklı ve dengeli bir çevrede yaşama hakkına sahip olduğu, çevreyi geliştirmek, çevre sağlığını korumak ve çevre kirlenmesini önlemenin Devletin ve vatandaşın ödevi olduğu hükmüne yer verilmiştir. İnsan Hakları Evrensel beyannamesinin 25 maddesi de aynı yöndedir. Anayasa tarafından korumaya alınan “yaşama hakkı”, “haberleşme hürriyeti” ve “mülkiyet hakkı” gibi temel haklar arasında bir çatışma meydana gelmesi halinde bu durumun, yargılama makamları tarafından hassasiyetle değerlendirilmesi ve çatışan yararlar arasında öncelik düşüncesine dayalı bir denge kurulması gerekir. Dava konusu tesisin cep telefonlarının kullanımı için zorunlu olduğu ve bu tesisin geniş bir kitleyi ilgilendirmesi nedeniyle kamuya hizmet vermeyi amaçladığı tartışmasız ise de insan yaşamında tehlike yaratma ihtimalinin bulunması halinde insan yaşamına, sağlığına üstünlük tanınması gerekir. Başka bir deyişle; “Yaşama Hakkı” en kutsal ve birincil hak olup tehdit altında olma şüphesi dahi diğer Anayasal haklardan önce gözetilmesi gereğini doğurur. Aksi halde yaşam hakkının tehlikede olduğu bir yerde diğer tüm temel hak ve hürriyetlerin hiçbir değeri kalmayacaktır. Türk Medeni Kanunu'nun 737 vd. maddesinde ise komşuluk hukuku düzenlenmiş bu maddede herkese taşınmaz mülkiyetinden doğan yetkileri kullanırken komşularını olumsuz şekilde etkileyecek taşkınlıktan kaçınma yükümlülüğü getirilmiştir. Baz istasyonu yönetmeliğe uygun olarak çalıştırılsa dahi zararın veya zarar ihtimalinin bulunması halinde yönetmeliğe uygun olduğundan söz edilerek zarar verenin sorumluluktan kurtulması, kullanıma devam edilmesi sonucunu doğurmaz. Yönetmeliğe uygun değilse, zaten hukuka aykırılık gerçekleşmiş olacaktır. Hukuk kurallarındaki norm düzenlemesi itibariyle yönetmelik ve yönetmeliğe uygun bir işlem yapılsa bile buna karşın çevreye verilen zarardan eylemi gerçekleştirenin sorumlu olmayacağı sonucu doğmaz. Ayrıca yargıç uyuşmazlığın çözümünde yönetmeliğe değil, yasaya, genel hukuk kurallarına ve bu bağlamda sorumluluk ilkelerine göre karar vermek zorundadır. Bu bakımdan yönetmeliğe göre verilen sertifikayı bağlayıcı olarak kabul etmek mümkün değildir..." şeklinde açıklamalara yer verilmiştir.

Öte yandan, Yargıtay 4. Hukuk Dairesi'nin 2011 yılına kadar olan içtihatlarında aynı görüşler vurgulanıp, ayrıca "...baz istasyonlarının cep telefonlarının kullanımı için zorunlu olduğu ve sağlamış olduğu iletişim hizmeti nedeniyle de geniş halk kitlelerine büyük yarar sağladığı tartışmasızdır. Ancak, bu yararın sağlanması nedeniyle kişilerin sağlığına zarar verilmesi hoş görülemez. Zira, anılan tesislerin radyasyon yaydığı bilinen bir gerçekliktir. Bu bakımdan, bu tesisten üçüncü kişilerle birlikte davacı da yararlanmış olsa, sağlanan yararla verilen zararın dengelenmesi genel bir hukuk kuralıdır. Yarar, haberleşmeyi amaçlamaktadır. Zararın ise, insan sağlığı ve yaşamı ile ilgili olduğu gözetildiğinde, ikinci değere önem verilmesi gerekmektedir. Bu tesislerin vermiş olduğu zararlardan tesisleri kuran ve işletenler sorumludur. Bu sorumluluk ise, kusura dayanmayan bir tehlike sorumluluğudur. Baz istasyonlarının ilgili yönetmelik hükümlerine uygun olarak kurulması, sertifika verilerek faaliyete geçirilmesi hallerinde dahi, zarar verdikleri takdirde zarara neden olanlar sorumluluktan kurtulamaz. Bu özelliği itibariyle tesisi kuranların ve işletenlerin yüksek özen yükümlülüğü bulunmaktadır. Aksi halde, en küçük bir özensizliğin maddi değerlerle ölçülemeyecek kadar ağır sonuçlar doğurması kaçınılmazdır. Bunun için zarar görenin zararını değil, tesis ve işletme sahibinin, tesisin işletilmesinden dolayı kişilere, bu bağlamda çevreye bir zarar vermediği ve herhangi bir olumsuz sonuç yaratmadığının kanıtlanması gerekir. Bu sonuç, genel sorumluluk kurallarının aksine olarak, işletmenin ağır tehlike doğuracak özelliğinden kaynaklanmaktadır...Öte yandan; hiçbir hizmet, insan yaşamı kadar öncelik ve hayati önem taşımaz. Diğer bir anlatımla, yararlı bir hizmetin karşılığı olarak insanın ölümü uygun bir sonuç olarak kabul edilemez. İnsan sağlığını tehlikeye atan bir hizmetin, kişi yaşamının önüne geçmesi ve ona üstünlük tanınması doğru bir yaklaşım olarak düşünülemez. Bu nedenle; tek başına ölçüm sonuçlarının düşük olması, baz istasyonunun zarar doğurmayacağı anlamına gelmeyeceğinden, ölçüm değerlerinin yanı sıra diğer koşulların bu bağlamda, tesisin kurulduğu yerin yerleşim yerlerine, okula, çocuk parkına ve davacıların evine olan yakınlığı ile davacıların ailesi ile birlikte evlerinde uzun süreli oturduklarının da göz önünde tutulması gerektiği de gözetilerek, dava konusu baz istasyonunun işletilmesinin çevre sakinlerine, dolayısıyla davacılara zarar verip vermediğinin araştırılması gerekir..." biçiminde baz istasyonu tesis eden ve işletenin sorumluluğunun kapsamı açıklanmıştır.

Somut olayda; davacı ....'un 1812 ada 95 parsel 3. Blok 1. kat 10 bağımsız bölüm nolu dairenin kayden maliki olduğu, anılan parsel sınırına 13.50 metre mesafede Sedef sokakta aydınlatma direği üzerinde davalı şirkete ait dava konusu baz istasyonunun kurulduğu; ayrıca bu baz istasyonunun, en yakın binaya 20 metre ve en uzak binaya 100 metre, ... lisesine 70 metre uzaklıkta bulunduğu anlaşılmaktadır.

Öncelikle; davacılardan site yönetiminin tüzel kişiliği bulunmadığından anılan davacı bakımından davanın aktif husumet nedeniyle reddine karar verilmesi gerekirken işin esasına ilişkin yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsizdir.

Diğer taraftan; mahkemece, yerinde fen memuru, elektrik mühendisleri ve uzman psikolog aracılığıyla yapılan keşif sonucu, fen bilirkişi tarafından çekişmeli baz istasyonunun davacı ...e ait bağımsız bölümün bulunduğu parsele ve civardaki okul ve binalara uzaklığı bildirilmiş; diğer uzman bilirkişiler tarafından sunulan raporda da, dava konusu baz istasyonununun müsade edilen limit değerlere uygun faaliyet gösterdiği belirtilmiş ise de, psikolojik inceleme ve değerlendirme başlığı altında dava konusu baz istasyonunun davacı taraf ve çevre halkındaki etkileri detaylı olarak irdelenip, "...bedensel, psikosomatik, psikososyal ve psikolojik yaşam kalitelerini olumsuz şekilde etkilediği, sağlıklarıyla ilgili endişe içinde oldukları, anksiyete (kaygı), ajitasyon, huzursuzluk ve sosyal işlevselliklerinin bozulması, depresif duygudurum gibi tepkiler verdikleri düşünülmektedir...davacıların ve çevre halkının baz istasyonu nedeniyle sosyal uyumlarının etkilendiği, sürekli olarak zihinlerinin sağlık endişesi ile meşgul olduğu, baz istasyonunu görünmeyen, belirsiz ve korkulan bir nesne olarak algıladıkları, yaşam alanlarının kısıtlandığı,...korku tepkileri gösterdikleri,..."kanser hastalığına yakalanma ve sağlıklarının olumsuz yönde etkilenmesi kaygısı" şeklinde bir endişe içinde bulundukları anlaşılmıştır...psikolojik yapılarının olumsuz şekilde etkilendiği, sağlıklarının geleceği ile ilgili kaygı içinde bulundukları belirlenmiştir... obsesyona (takıntılı düşünceler) varan tepkiler verdikleri gözlemlenmiştir... inceleme yapılan sosyal çevrede baz istasyonu nedeniyle sosyal bir infialin bulunduğu, davacıların ve çevre halkının sosyal uyumlarının bozulduğu, bu konuda aşırı duyarlılık gösterdikleri, kendi bedenleriyle ilgili endişelerin arttığı belirlenmiştir... yapılan görüşmelerde davacılarda ve çevre halkında, anksiyete ve depresif duygudurum gözlemlenmiş, buna çökkünlük ve karamsarlık duyguları belirtilerinin eşlik ettiği belirlenmiştir...davacılar ve çevre halkı, psikolojik açıdan kendilerini güven ve huzur içinde hissetmemektedirler..." şeklinde açıklamalara yer verilmiş, başka bir ifadeyle çekişmeli baz istasyonunun davacıya ve çevre halkına zarar verdiği saptanmıştır.

Öyleyse; alınan bilirkişi raporlarından davaya konu baz istasyonunun davacı ...'in konutuna çok yakın mesafede ve yerleşim alanı içerisinde bulunan sokak aydınlatma direği üzerinde kurulduğu ve çok yakın mesafede okul bulunduğu anlaşılmakta olup, anılan tesisin yaydığı radyasyon referans değerlerin altında olsa bile, meskun alanlarda yarattığı radyasyondan dolayı, bu alanlarda uzun süreli radyasyona maruz kalacak insanların sağlığının olumsuz yönde etkileneceği, bu bağlamda dosya kapsamı itibariyle dava konusu istasyonun konumu ve davacı Mehmet'in konutuna olan yakınlığı gözetilerek, kısa zaman dilimi içinde olmasa dahi uzun zaman diliminde zarar verebileceği, bu nitelikteki bir istasyonun halen bulunduğu yerde kullanılması sakıncalı olup, bunun daha uygun ve yerleşim çevresinden daha uzakta kurulması gerektiği sonucuna varılmaktadır. Başka bir deyişle, davacı Mehmet'in evi uzun süreli oturulup vakit geçirilen bir mekan olduğundan, baz istasyonunun yaydığı radyasyon referans değerlerinin altında olsa bile, bu radyasyona uzun süre maruz kaması halinde ileriki yıllarda sağlığının olumsuz yönde etkilenme olasılığı vardır. Bu riskin varlığı durumunda dahi böyle bir duruma müsaade edilemez. Kaldı ki, uzman psikolog tarafından yapılan değerlendirmede açıkça dava konusu baz istasyonunun davacı ve çevre halkına verdiği zarar belirlenmiştir.

Hal böyle olunca; yukarıda değinilen ilkelerle dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde; çekişmeli baz istasyonunun bulunduğu yer, konumu ve davacı Mehmet'in meskenine olan yakınlığı itibariyle; özellikle son zamanlarda ülke genelinde ortaya çıkan ve medyada zaman zaman yer alan olumsuz vakıaların çoğaldığı da gözetildiğinde- adı geçen davacının oturmakta olduğu binada ve çevre binalarda yaşayanlar için sağlık bakımından uzun süreç içeresinde çok ciddi hastalıklara yakalanabilecekleri konusunda büyük endişeye neden olduğu ve bunun da psikolojik yapılarında tedirginlik ve ümitsizlik yaratarak, kişilerin çalışmalarını ve sağlık değerlerini olumsuz yönde etkilediği, anılan bu hususun psikolog bilirkişi tarafından da tespit edildiği, yani davacı ...'in dava konusu baz istasyonundan zarar gördüğü açık olup, adı geçen davacı yönünden davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken, yazılı olduğu üzere hüküm kurulması da doğru değildir.

O halde; Yerel Mahkeme kararının yukarıda açıklanan nedenlerle bozulması gerektiği görüşünde olduğumdan Sayın Çoğunluğun Onama kararına iştirak edemiyorum.
Yargıtay — Esas No: 2014/25778, Karar No: 2014/36377, Tarih: 01.12.2014

**9. Hukuk Dairesi         2014/25778 E.  ,  2014/36377 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : TEKİRDAĞ İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 11/06/2014

NUMARASI : 2014/34-2014/364

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, hafta tatili ücreti, genel tatil ücreti, fazla mesai ücreti, izin ücreti ile ücret alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A)Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalı işverene ait kuaför salonu işyerinde kuaför olarak çalışmakta iken iş akdinin davalı işverence feshedildiğini ileri sürerek, kıdem, ihbar tazminatları ile hafta tatili, genel tatil, fazla çalışma, ücret ve yıllık izin ücreti alacaklarının davalıdan tahsilini istemiştir.

B)Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, mahalle arasında kuaför dükkanı işleten çok ufak çaplı bir işletme olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece toplanılan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kısmen kabul kısmen reddine karar verilmiş, kararın temyizi üzerine Dairemizin 31.10.2013 tarih, 2011/33068 Esas, 2013/27528 Karar sayılı kararı ile “Somut olayda, davalının işyerinin mahalle arasında ufak bir kuaför salonu olduğu ileri sürüldüğünden davalının esnaf olup, olmadığı, iş kanununun kapsamında kalıp, kalmadığı tespit edilerek görev hususu değerlendirilip, karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile hüküm kurulması hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.” gerekçesi ile bozulmuş, bozmaya uyularak yapılan yargılamada davanın kısmen kabul, kısmen reddine karar verilmiştir.

D)Temyiz:

Kararı taraflar temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1. Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının tüm davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2. Dosyadaki bilgi ve belgelerden özellikle davacı tanıklarının anlatımları ile davalı tanıklarının kaçamaklı anlatımlarından davacının davalıya ait esnaf niteliği taşımayan kuaför işyerinde kuaför olarak çalıştığı ancak sigorta bildirimlerinin kesintili olarak yapıldığı, fesih günü çocuğunu hastaneye götüren davacının SSK kesintisi nedeniyle çocuğunun tedavisini SSK’lı olarak yaptıramadığı, işyerine gelen davacının bu hususta davalı işverenle tartıştığı, tartışma sonunda davalının davacıya “pılını pırtını topla işyerinden git” demek suretiyle davacının iş akdini haksız bir şekilde feshettiği anlaşılmakla kıdem ve ihbar tazminatı taleplerinin kabulü yerine yanılgılı değerlendirme ile reddi hatalıdır.

3. Hükmolunan alacakların net yada brüt olduğunun belirtilmemesinin infazda tereddüte yol açılacağının gözetilmemesi hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F)Sonuç:

3. Hükmolunan alacakların net yada brüt olduğunun belirtilmemesinin infazda tereddüte yol açılacağının gözetilmemesi hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F)Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 01.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2060, Karar No: 2015/2405, Tarih: 16.04.2015

**1. Ceza Dairesi         2014/2060 E.  ,  2015/2405 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 1 - 2013/141053

MAHKEMESİ : Bandırma Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ VE NO : 15/02/2013, 2012/311 (E) ve 2013/42 (K)

SUÇ : Kasten yaralama ve kasten yaralama suçuna yardım etme

Sanık mağdurlar karşı yaralama suçundan verilen para cezası CMUK.nun 305. maddesi uyarınca tarih ve miktar itibariyle kesin nitelikte olup suç vasfına ilişkin temyizde bulunmadığından temyiz kabiliyeti olmayan hükme ilişkin temyiz isteminin CMUK.nun 317. maddesi uyarınca reddine karar verilmiştir.

2- Tüm dosya içeriğinden; sanıklar döverlerken, olayı haber alan onun ağabeyi olay yerine geldiği, kardeşini dövenlerin elinden almak isterken, sanıklar onun kollarına yapışarak hareketsiz hale getirdikleri ve diğer sanıklar ise hamili oldukları bıçaklar ile mağdur doktor raporunda yazılı olduğu şekilde bıçakladıkları olayda, sanıklar eylemlerinin yardım seviyesinde kalmayıp suça doğrudan katıldıkları anlaşılmakla TCK’nun 37.maddesi gereğince cezalandırılmaları gerekirken uygulama yeri olmadığı halde suça yanlış vasıf verilerek TCK’nun 39.maddesinin uygulanması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

3-Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanıklar mağdur Hasan'ı kasten yaralama, sanıklar mağdur kasten yaralamaya yardım etme suçlarının sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde sanıklar yönünden suçların niteliği tayin, cezayı azaltıcı takdire ilişen sebeplerin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde eleştiri sebebi dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan sanıklar müdafiinin eksik incelemeye ve sübuta yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün tebliğnamedeki düşünceye aykırı olarak ONANMASINA, 16.04.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/12084, Karar No: 2019/14992, Tarih: 08.10.2019

**2. Ceza Dairesi         2019/12084 E.  ,  2019/14992 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Suça sürüklenen çocuk hakkında, mala zarar verme suçundan kurulan hükme yönelik temyiz talebinin reddine dair 04.11.2015 tarihli ek karar verildiği, bu ek kararın suça sürüklenen çocuk müdafiine 16.11.2015 tarihinde tebliğ edildiği ve suça sürüklenen çocuk müdafiinin ek kararı temyiz etmediği belirlenerek yapılan incelemede:

5271 sayılı CMK’nın 231. maddesinin 8. fıkrasında, hükmün açıklanmasının geri bırakılması halinde, denetim süresi içinde dava zamanaşımının duracağı ve maddenin 11. fıkrasında, denetim süresi içinde kasten yeni bir suç işlenmesi halinde mahkemece hükmün açıklanacağı düzenlenmiş olup, duran zamanaşımının, denetim süresi içinde işlenen suçtan dolayı verilen hükümlülük kararının kesinleşmesi koşuluyla suçun işlendiği tarihte yeniden işlemeye başlayacağı, dosya kapsamına göre suça sürüklenen çocuk bakımından hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 27.12.2010 tarihi itibariyle duran zamanaşımının kesinleşen sonraki mahkûmiyete konu suçun işlendiği 20.06.2013 günü yeniden işlemeye başladığı belirlenerek yapılan incelemede;

Suç tarihi itibariyle 12-15 yaş grubunda bulunan suça sürüklenen çocuğun eylemine uyan 5237 sayılı TCK’nın 142/1-b, 31/2. maddesinde tanımlanan hırsızlık suçu için öngörülen cezanın türü ve üst sınırına göre, aynı Kanun'un 66/1-e, 66/2, 67/4. maddelerine göre hesaplanan 6 yıllık dava zamanaşımının 21/08/2010 olan suç tarihinden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK’nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davasının 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi uyarınca zamanaşımı nedeniyle DÜŞÜRÜLMESİNE, 08.10.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7695, Karar No: 2016/5599, Tarih: 02.05.2016

**23. Ceza Dairesi         2015/7695 E.  ,  2016/5599 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Özel belgede sahtecilik, nitelikli dolandırıcılık, resmi belgenin düzenlenmesinde yalan beyan.

HÜKÜM : 1-Nitelikli dolandırıcılık suçundan CMK'nın 223/2-e maddesi gereğince sanığın beraatine.

2-Özel belgede sahtecilik suçundan TCK'nın 207/1, 43/1, 62 ve 53 maddeleri gereğince sanığın 1 yıl 15 gün hapis cezası.

3-Resmi belgenin düzenlenmesinde yalan beyan suçundan TCK'nın 206/1, 43/1, 62 ve 53 maddeleri gereğince sanığın 3 ay 3 gün hapis cezası.

Dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Katılanın şoförlüğünü yaptığı otobüste daha önceki tarihlerde muavin olarak çalışan sanığın, haksız olarak ele geçirdiği katılan ...'e ait sürücü belgesinin fotoğrafını değiştirip kullanmak suretiyle 26/05/2008 tarihinde ... firmasından 2 adet, 22/02/2009 tarihinde ... firmasından 1 adet ve belirlenemeyen bir tarihte ... Telekom'dan da 1 adet olmak üzere toplam 4 tane telefon hattı aldığı ve bunlarla ilgili tüm sözleşmelere ... adına sahte imza attığı; ayrıca olay tarihinde kullanımında bulunan ...plakalı araçta yapılan ceza kesme işlemi sırasında kimliğini ... olarak belirtmek suretiyle 05/06/2009 tarihli ve aynı araçla ilgili 25/05/2009 tarihli ceza tutanakları ile katılan adına trafik ceza tutanakları düzenlenmesine sebebiyet verdiği; yine aynı şekilde katılan adına sahte isimle kredi kartı başvurularında bulunduğu bu suretle zincirleme olarak özel belgede sahtecilik, iki kez resmi belgenin düzenlenmesinde yalan beyanda bulunma ve kredi başvurularının kabul edilmemesi nedeniyle tahsis edilmemesi gereken bir kredinin açılmasını sağlamak maksadıyla nitelikli dolandırıcılığa teşebbüs suçlarını işlediği iddia olunan somut olayda;

1-Nitelikli dolandırıcılık suçundan dolayı verilen "beraat" kararına karşı sanığın yapmış olduğu temyiz başvurusunun incelenmesinde;

Beraat hükmünün temyiz edilmesinde sanığın hukuki menfaati bulunmadığı gibi temyizin hükmün gerekçesine yönelik de olmadığı anlaşılmakla; beraat hükmüne yönelik temyiz itirazının 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi gereğince REDDİNE,

2- Resmi belgenin düzenlenmesinde yalan beyan suçlarından dolayı verilen "mahkumiyet" kararına karşı sanığın yapmış olduğu temyiz başvurusunun incelenmesinde;

Resmi belgenin düzenlenmesinde yalan beyan suçlarının oluştuğuna yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,

3-Özel belgede sahtecilik suçundan dolayı verilen "mahkumiyet" kararına karşı sanığın yapmış olduğu temyiz başvurusunun incelenmesinde;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,

3-Özel belgede sahtecilik suçundan dolayı verilen "mahkumiyet" kararına karşı sanığın yapmış olduğu temyiz başvurusunun incelenmesinde;

Sanığın eylemine uyan ve hükümden sonra 19.02.2014 tarih ve 28918 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 6518 sayılı Kanunun 104 ve 105. maddeleri ile değişik 5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanunu'nun 63. maddesinin 10. fıkrası ile yaptırıma bağlanan 56. maddesinin 4. fıkrasındaki "kişinin bilgisi ve rızası dışında işletmeci veya adına iş yapan temsilcisi tarafından abonelik tesisi, işlemi veya elektronik kimlik bilgisini haiz cihazların kayıt işlemi yapılamaz ve yaptırılamaz, bu amaçla gerçeğe aykırı evrak düzenlenemez, evrakta değişiklik yapılamaz ve bunlar kullanılamaz" ve 5. fıkrasındaki "gerçeğe aykırı evrak düzenlemek veya değiştirmek suretiyle kişinin bilgi ve rızası dışında tesis edilmiş olan abonelikler kullanılamaz" şeklindeki özel hüküm niteliğinde bulunan 5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanunu'nun 56. maddesindeki düzenleme de dikkate alınarak sanığın hukuki durumunun mahkemece yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 02/05/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.