muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/542, Karar No: 2011/694, Tarih: 23.11.2011

Somut olayda davacının davalı işyerinde hizmet akdine bağlı olarak çalıştığı konusunda uyuşmazlık bulunmamaktadır Uyuşmazlık davacının davalı işyerinde geçen çalışmalarının kısmi veya tam süreli olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

Yapılacak iş; davalı işyerinden davacı adına düzenlenen, dosyada getirtilen belgelere ilaveten eksik bulunan belgeler getirilip, ders programları, devam-devamsızlık ve puantaj kayıtları ile ücret belgeleri birlikte incelenmeli, davacının okula geliş ve ayrılış saatleri de göz önüne alınarak hüküm altına alınan süreler yönünden hafta içi günde 6-7 saat derse girilen günlerde davacı mesaisini tam gün olarak davalı işveren nezdinde geçirdiğinden bu günlerin tam gün olarak kabul edilmesi, bu saatlerden daha az saatte derse girilen günlerde ise davacının günlük mesaisinin tümünü davalı işyerine hasretmediği kabul edilerek bu çalışma saatleri için 7,5 saatlik çalışmanın 1 gün kabul edilmek suretiyle hesap yapılmalı, davalı resmi işyeri olup okulların kapalı olduğu dönemlerde (birinci sömestr tatili ve yaz tatili) tatil olduğundan bu günlerdeki çalışmalara ilişkin istemin de reddine karar vermek ve tüm delilleri bir arada değerlendirerek kararı davacının temyiz etmediği de gözetilerek bir sonuca varmaktır.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular gözönünde tutulmaksızın dava konusu çalışmalar yönünden 15.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5797 sayılı Yasa ile eklenen 5510 sayılı Yasa'nın 80/j maddesinin geçmişe dönük olarak yürütülemeyeceği düşünülmeden hazırlanan bilirkişi raporu esas alınarak buna göre yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalıların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır…

…) gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle, yeniden yapılan yargılama sonunda, mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

TEMYİZ EDEN : Davalılar SGK vekili ile Milli Eğitim Bakanlığı vekili

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

I-Davalı Milli Eğitim Bakanlığı vekilinin temyiz itirazları yönünden;

Yerel Mahkemenin aynı yöndeki önceki kararını temyiz etmemiş olan davalı Milli Eğitim Bakanlığı vekilinin direnme kararını temyiz etmekte hukuki yararı bulunmadığından, temyiz dilekçesinin reddi gereklidir.

II-Davalılardan Sosyal Güvenlik Kurumu (Devredilen SSK) vekilinin temyiz itirazlarına gelince;

Dava, işe giriş ve çıkış tarihleri arasında tam zamanlı olarak çalışıldığının ve eksik bildirilen sürelerin tespiti istemine ilişkindir.

Yerel Mahkemenin aynı yöndeki önceki kararını temyiz etmemiş olan davalı Milli Eğitim Bakanlığı vekilinin direnme kararını temyiz etmekte hukuki yararı bulunmadığından, temyiz dilekçesinin reddi gereklidir.

II-Davalılardan Sosyal Güvenlik Kurumu (Devredilen SSK) vekilinin temyiz itirazlarına gelince;

Dava, işe giriş ve çıkış tarihleri arasında tam zamanlı olarak çalışıldığının ve eksik bildirilen sürelerin tespiti istemine ilişkindir.

Davacı vekili, davacının Halk Eğitim Merkezleri ve Akşam Sanat Okullarında usta öğretici olarak çalıştığını, tam gün ve sürekli çalışmasına rağmen çalıştığı sürelerin Sosyal Güvenlik Kurumuna eksik olarak bildirildiğini beyanla Kurumun aksi yöndeki işleminin iptali ile işe giriş ve çıkış tarihleri arasındaki sürelerde tam gün ve sürekli çalışıldığının tespitini talep ve dava etmiştir.

Davalı Milli Eğitim Bakanlığı vekili, usta öğreticilerin 657 sayılı Devlet Memurları Kanununun 89. maddesi uyarınca geçici personel olarak ve saat üzerinden ücret ile part-time esasına göre çalıştırıldıklarını, çalışma süresi 7,5 saate bölünerek çalışılan gün sayısının tespit edildiğini belirterek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Davalı Sosyal Güvenlik Kurumu (Devredilen SSK) vekili, part-time çalışan usta öğreticiler hakkında 7,5 saat çalışmanın karşılığı bir gün kabul edilerek işlem yapıldığını, Kurum işleminin yasal olduğunu belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Yerel mahkemece, Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 17.09.2008 gün ve 2008/10-555 E., 2008/530 K. sayılı kararı emsal alınmak suretiyle davacının part-time esasına göre çalıştığı kabul edilerek, 5510 sayılı Kanunun 80. maddesi uyarınca hesaplama yapılan bilirkişi raporu esas alınmak suretiyle eksik bildirilen sürelerin tespitine dair karar verilmiştir.

Davalı Kurum vekilinin temyizi üzerine Özel Dairece; yukarıda başlık bölümünde belirtilen gerekçelerle hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

Yerel Mahkemece, davacının tam süre ile çalıştığının kanıtlandığı gerekçesiyle ilk kararda direnilmiş; hüküm, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık; davacının usta öğretici olarak geçen çalışmalarının kısmi süreli (part-time) mi yoksa tam süreli mi olduğu ile yapılan araştırmanın hüküm kurmaya yeterli olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

Milli Eğitim Bakanlığına bağlı usta öğretici olarak ek ders ücret bordrolarında belirtilen saatler kadar, ders ücreti karşılığı çalışmış olan davacının ay içerisindeki toplam çalışma saatine göre aylık çalışma günü hesaplanmak suretiyle sigortalı hizmeti belirlenerek Kuruma bildirimi yapılmış, davacı ise işe giriş ve çıkış tarihleri arasındaki çalışmalarının tam süreli olarak kabulü ile ayda 30 gün üzerinden bildirim yapılması gerektiğinin tespitini istemiştir.

Milli Eğitim Bakanlığına bağlı usta öğretici olarak ek ders ücret bordrolarında belirtilen saatler kadar, ders ücreti karşılığı çalışmış olan davacının ay içerisindeki toplam çalışma saatine göre aylık çalışma günü hesaplanmak suretiyle sigortalı hizmeti belirlenerek Kuruma bildirimi yapılmış, davacı ise işe giriş ve çıkış tarihleri arasındaki çalışmalarının tam süreli olarak kabulü ile ayda 30 gün üzerinden bildirim yapılması gerektiğinin tespitini istemiştir.

Yerel mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda 15.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Sosyal Sigortalar Ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu'nun 80. maddesinin (j) bendi uyarınca, Milli Eğitim Bakanlığı'na bağlı her derece ve türdeki örgün ve yaygın eğitim kurumlarında ek ders ücreti karşılığında ilgili mevzuatı çerçevesinde uzman ve usta öğretici olarak çalıştırılanların prim ödeme gün sayısı 30 günü aşmamak kaydıyla, bir takvim ayı içerisinde hak kazandıkları brüt ek ders ücreti toplam tutarının, prime esas günlük kazanç alt sınırına bölünmesi sonucu bulunacağı, bu şekilde yapılacak hesaplamalarda tam sayıdan sonraki küsuratların dikkate alınamayacağı hükmü uyarınca hesaplama yapıldığı anlaşılmaktadır.

Uyuşmazlığın çözümünde öncelikle, dava konusu uyuşmazlığa 01.10.2008 tarihinde tüm maddeleri ile yürürlüğe giren 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu'nun 80'inci maddesinin uygulanıp uygulanmayacağı hususunun irdelenmesi gerekmektedir.

Kural olarak, aynı konuya ilişkin ve aynı nitelikte iki kanunun aynı zamanda uygulanması söz konusu olamaz. Esasen kanunlar birbirini izlediğinden, "kanunların zaman bakımından uygulanması sorunu" olarak nitelenen bu sorun, kanunların birbiri ile çeliştiğini göstermez. Sorun, hangi kanunun geçerli olduğu sorunudur.

Kanunlar, metinlerinde belirtilen tarihte yürürlüğe girer ve buna bağlı olarak hukuksal sonuçlarını yürürlüğe girdiği tarihten sonrası için doğurmaya başlar. Kanunların yürürlüğe girmelerinden önceki olayları etkileyip etkilemeyecekleri, yani, geçmişe etkili olup olmadıkları ile ilgili olarak mevzuatımızda genel bir hüküm yoktur. Ancak, toplum barışının temel dayanağı olan hukuka ve özellikle kanunlara karşı güveni sağlamak ve hatta kanun koyucunun keyfi hareketlerine engel olmak için, öğretide kanunların geriye yürümemesi esası kabul edilmiştir. Buna göre, gerek Özel Hukuk ve gerekse Kamu Hukuku alanında, kural olarak her Kanun, ancak yürürlüğe girdiği tarihten sonraki zamanda meydana gelen olaylara ve ilişkilere uygulanır; o tarihten önceki zamana rastlayan olaylara ve ilişkilere uygulanmaz. Hukuk güvenliği bunu gerektirir. (Prof. Dr. Necip Bilge, Hukuk Başlangıcı, 14. Bası, Turhan Kitabevi, Ankara, 2000, sh: 193-194; Prof. Dr. A. Şeref Gözübüyük, Hukuka Giriş ve Hukukun Temel Kavramları, 18. Bası, Turhan Kitabevi, Ankara 2003, sh: 73).

Hukuk devletinin hukuki güvenlik ilkesi, herkesin bağlı olacağı hukuk kurallarını önceden bilmesi, tutum ve davranışlarını buna göre güvenle düzenleyebilmesi anlamına gelir. Kişilerin davranışlarını düzenleyen kurallar onlara güvenlik sağlamalıdır. Bu güvenliğin sağlanabilmesi, her şeyden önce, devletin kendi koyduğu hukuk kurallarına kendisinin de uymasına bağlıdır. Kanunları uygulama durumunda bulunanların da, başta mahkemeler olmak üzere, onları geriye yürür sonuçlar doğuracak yolda yorumlamamakla yükümlüdür.

Kanunların geriye yürümemesi kuralının istisnaları arasında; kazanılmış hakları ihlal etmemek kaydıyla kanunun yargılama hukukunu düzenlemesi, kamu düzeni ve genel ahlaka ilişkin olması ve beklenen (ileride kazanılacağı umulan) haklar bulunmaktadır.

Nitekim, Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 09.03.1988 tarih ve 1987/2-860 E. 1988/232 K; 13.10.2004 tarih ve 2004/10-528 E. 2004/533 K; 06.04.2005 tarih ve 2005/10-183 E. 2005/241 K; 14.03.2007 tarih ve 2007/3-121 E. 2007/128 K. sayılı kararlarında da aynı ilkeler vurgulanmıştır.

Yerel Mahkemece somut uyuşmazlığın çözümünde gözetilen 5510 sayılı Kanun'un 80'inci maddesinin geriye yürüyeceğine dair bir düzenleme bulunmadığı gibi, geçiş hükümlerini içeren aynı Kanunun Geçici 7'nci maddesinde açıkça "Bu Kanunun yürürlük tarihine kadar 17.07.1964 tarihli ve 506 sayılı, 02.09.1971 tarihli ve 1479 sayılı, 17.10.1983 tarihli ve 2925 sayılı, bu Kanunla mülga 17.10.1983 tarihli ve 2926 sayılı, 08.06.1949 tarihli ve 5434 sayılı Kanunlar ile 17.07.1964 tarihli ve 506 sayılı Kanun'un geçici 20'nci maddesine göre sandıklara tâbi sigortalılık başlangıçları ile hizmet süreleri, fiilî hizmet süresi zammı, itibarî hizmet süreleri, borçlandırılan ve ihya edilen süreler ve sigortalılık süreleri tabi oldukları Kanun hükümlerine göre değerlendirilirler" hükmü yer almaktadır. Kanunların geriye yürümemesi kuralının istisnalarından herhangi biri de söz konusu uyuşmazlıkta yer almadığından, anılan 80'inci maddenin geriye yürütülmesine kanuni imkân bulunmamaktadır.

Yapılan açıklamaların ışığında görülmektedir ki, eldeki davanın yasal dayanağını 5510 sayılı Kanun 80. maddesi değil, 506 sayılı Kanun'un 79. maddesi ile 1739 sayılı Milli Eğitim Temel Kanunu'nun 47. maddesi, teşkil etmektedir.

Yapılan açıklamaların ışığında görülmektedir ki, eldeki davanın yasal dayanağını 5510 sayılı Kanun 80. maddesi değil, 506 sayılı Kanun'un 79. maddesi ile 1739 sayılı Milli Eğitim Temel Kanunu'nun 47. maddesi, teşkil etmektedir.

Bu nedenle Yerel Mahkemece; resmi belgeler ve davacının imzasını taşıyan belgelerle çelişen tanık beyanlarına itibar edilemeyeceği de gözetilmek suretiyle işyerinden davacı adına düzenlenen ders programları, yoklama defterleri, devam-devamsızlık ve puantaj kayıtları ile ücret bordroları, ödeme belgeleri getirtilerek incelenmeli; bu belgelerde noksanlık varsa bunun nedeni araştırılmalı; Mülga 506 sayılı Kanunun 79. maddesi uyarınca, davacının okula geliş ve ayrılış saatleri de göz önüne alınarak, hüküm altına alınan süreler yönünden hafta içi günde 6-7 saat derse girilen günlerde davacı mesaisini tam gün olarak davalı işveren nezdinde geçirdiğinden bu günler tam gün olarak, bu saatlerden daha az saatte derse girilen günlerde ise davacı günlük mesaisinin tümünü davalı işyerine hasretmediğinden, bu çalışma saatleri için 7,5 saatlik çalışma bir (1) gün kabul edilmek ve ayrıca resmi işyeri olan davalıya ait işyerlerinde okulların kapalı olduğu dönemlerde çalışma olmadığı dikkate alınmak suretiyle hesap yapılmalı ve toplanan delillere göre varılacak uygun sonuç çerçevesinde bir karar verilmelidir.

Hal böyle olunca, aynı hususlara işaret eden ve Hukuk Genel Kurulu'nca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulmak gerekirken, önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.

SONUÇ: 1-Yukarıda (I) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı Milli Eğitim Bakanlığı vekilinin temyiz dilekçesinin REDDİNE,

2-Yukarıda (II) numaralı bentte ve Özel Daire bozma kararında açıklanan nedenlerden dolayı, davalı Sosyal Güvenlik Kurumu (Devredilen SSK) vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile, direnme kararının Özel Daire bozma kararında ve yukarıda gösterilen nedenlerden dolayı 6217 sayılı Kanunun 30.maddesi ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'na eklenen "Geçici madde 3" atfıyla uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 429. Maddesi gereğince BOZULMASINA, 23.11.2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/13486, Karar No: 2013/166, Tarih: 15.01.2013

**1. Hukuk Dairesi         2012/13486 E.  ,  2013/166 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : ELATMANIN ÖNLENMESİ,ECRİMİSİL

Yanlar arasında birleştirilerek görülen elatmanın önlenmesi,ecrimisil davası sonunda, yerel mahkemece davanın kısmen kabulüne ilişkin olarak verilen karar bazı davalılar vekilleri tarafından yasal süre içerisinde duruşma istekli temyiz edilmiş olmakla, duruşma günü olarak saptanan 15.01.2013 Salı günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden dahili davalılar ... ... vd. vekili Avukat ... ile temyiz edilenler vekili Avukat ... geldiler, davetiye tebliğine rağmen diğer temyiz eden davalı ... vekili Avukat gelmedi, yokluğunda duruşmaya başlandı, süresinde verildiği ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen vekillerin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi, iş karara bırakıldı. Bilahare Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

-KARAR-

Asıl dava, çaplı taşınmaza elatmanın önlenmesi, yıkım ve ecrimisil; birleşen dava ise ecrimisil isteğine ilişkin olup; mahkemece, hükmüne uyulan bozma ilamından sonra davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Bilindiği üzere; tarafların tüm delilleri toplanıp, tetkik edildikten, son sözleri dinlenip duruşmanın bittiği bildirildikten sonra hakimin, 1086 sayılı HUMY'nın 388, 6100 sayılı HMK'nın 298. maddesi uyarınca kararı gerekçesi ile birlikte (tam olarak) yazması ve hüküm sonucunu 1086 sayılı HUMY'nın 389., yine 6100 sayılı HMK.'nın 298. maddesinde öngörülen biçimde tefhim etmesi asıldır.

Ne varki, uygulamada 1086 sayılı HUMY'nın 381.maddesinin son fıkrasının 6100 sayılı HMK.'nın 294.maddesinin getirdiği ayrıcalığa dayanılarak bazı zorunlu nedenlerle sadece hükmün sonucu tutanağı geçirilip tefhim edilmekte, gerekçeli karar daha sonra yazılmaktadır.

İşte bu gibi hallerde, tarafların hak ve yükümlülüklerini açıkça gösteren tefhim ile aleniyet ve hukuki varlık kazanan kısa karara daha sonra yazılan gerekçeli kararın uygun olması zorunludur. Esasen kısa kararı yazıp, tefhim etmekle davadan elini çekmiş olan hakimin artık bu kararını değiştirmesine yasal olanak yoktur. Öte yandan, kısa kararla gerekçeli kararın çelişkili olması, yargılamanın aleniyeti, kararların alenen tefhim edilmesine ilişkin Anayasanın l4l. maddesi ile HUMK.nun yukarıda değinilen buyurucu nitelikteki maddelerine de aykırı bir durum yaratır. Ayrıca anılan husus kamu düzeni ile ilgili olup, gözetilmesi yasa ile hakime yükletilmiş bir ödevdir. Aksine düşünce ve uygulama yargı, yargıç ve kararlarının her türlü düşünceden uzak, saygın ve güvenilir olması ilkesi ile de bağdaşmaz.

Somut olayda; kısa kararda yer almadığı halde, gerekçeli kararda “Halim ... yönünden 20.000,00 TL., ... ... açısından 40.000,00 TL. kal masrafının bu davalılardan alınmasına ya da kal’in davacılar tarafından yapılması halinde miktarların bu davalılar Halim ... ve ... ...’dan alınıp davacılara verilmesine” şeklinde hüküm kurulmuştur.

O halde, değinilen ilke ve yasa hükümleri gözardı edilerek kısa karara çelişkili olarak gerekçeli karar yazılması doğru değildir.

Hal böyle olunca, hükmün l0.4.l992 gün, l992/7 Esas, l992/4 sayılı Yargıtay İçtihatları Birleştirme Kararı çerçevesinde bir karar verilmek üzere (6100 Sayılı HMK.nun geçici 3. maddesi yollamasıyla) 1086 Sayılı HUMK’nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 29.12.2012 tarihinde yürürlüğe giren Avukatlık Ücret Tarifesinin 14. maddesi gereğince gelen temyiz eden davalılar vekili için 990.00.-TL. duruşma avukatlık parasının temyiz edilenlerden alınmasına, 15.01.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11959, Karar No: 2014/16768, Tarih: 04.11.2014

**11. Hukuk Dairesi         2014/11959 E.  ,  2014/16768 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada1. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 21/02/2013 gün ve 2011/16-2013/108 sayılı kararı onayan Daire’nin 31.01.2014 gün ve 2013/11464-2014/1746 sayılı kararı aleyhinde davalı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı şirketin kurucu ortaklarından olduğunu, şirket ana sözleşmesinin 6. maddesinde şirketin idaresinin temsil ve ilzamının tarafından yürütüleceğinin kararlaştırıldığı ve iki ortağın müdür olarak atandığını, ana sözleşmesinin 9. maddesinde müdürlerin ortaklar kurulunun ittifakla alacakları karara göre her zaman değiştirilebileceğinin düzenlendiğini, şirket yetkililerinin davacıyı usulüne uygun olarak genel kurul toplantısına davet etmeden 12/03/2009 tarihli 2009/2 sayılı karar ile davacının şirketi temsil ve ilzam yetkisinin iptaline, temsil ve ilzamıği tarafından yürütülmesine karar verildiği, davacının yokluğunda verilen bu kararın yasaya, iyi niyet kurallarına ve şirket ana sözleşmesine aykırı olduğunu ileri sürerek, alınan kararın yoklukla malul olduğunun tespiti ile iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davanın kabulüne ilişkin verilen karar davalı vekilinin temyizi üzerine değişik gerekçe ile onanmıştır.

Bu kez, davalı vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin HUMK’nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK’nın 442. maddesi gereğince REDDİNE, alınması gereken 52,40 TL karar düzeltme harcı peşin ödenmiş olduğundan yeniden alınmasına yer olmadığına, 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nın 442/3. maddesi hükmü uyarınca, takdiren 228,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyenden alınarak Hazine’ye gelir kaydedilmesine, 04.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12130, Karar No: 2017/2670, Tarih: 17.05.2017

**14. Ceza Dairesi         2016/12130 E.  ,  2017/2670 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Mahkumiyet

İlk derece mahkemesince bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma; duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş, sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanık müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 17.05.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/10560, Karar No: 2016/11920, Tarih: 01.06.2016

**7. Hukuk Dairesi         2016/10560 E.  ,  2016/11920 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

(İş Mahkemesi Sıfatıyla)

Bilirkişi tarafından da incelendiği ve davalı ... tarafından dosyaya sunulduğu anlaşılan görevlendirme yazıları, nöbet listeleri, devir teslim ve rapor defterlerinin dosyada bulunmadığı anlaşılmakla, bu belgelerin eklenerek tekrar Dairemize gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 01/06/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/5740, Karar No: 2018/951, Tarih: 01.02.2018

**8. Ceza Dairesi         2017/5740 E.  ,  2018/951 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Zamanaşımı süresi içerisinde hırsızlık suçundan mahallinde işlem yapılması mümkün görülmüştür.

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine göre sair temyiz itirazlarının reddine, ancak:

Sanığın tekerrüre esas alınan Bursa 11. Asliye Ceza Mahkemesinin 2007/882 esas, 2009/1305 karar sayılı ilâmı ile verilen hükmün kesinleşme tarihinden önce suç işlemiş olması nedeniyle bu ilam yönünden tekerrür koşullarının oluşmaması karşısında; sanığa ait Bursa 9. Asliye Ceza Mahkemesinin 2009/416 esas, 2009/1728 karar sayılı ilamının tekerrüre esas alınması gerektiğinin gözetilmemesi,

Yasaya aykırı ise de, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususun 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, sanık ile ilgili hükmün son fıkrasından "Bursa 11. Asliye Ceza Mahkemesinin 2007/882 esas 2009/1305 karar sayılı,16.04.2013 tarihinde kesinleşen kararı ile almış olduğu 3 yıl 4 Ay hapis " ibaresinin çıkarılarak yerine "Bursa 9. Asliye Ceza Mahkemesinin 2008/416 esas, 2009/1728 karar sayılı ilamı ile verilen ve 11.02.2010 tarihinde kesinleşen 3 yıl hapis" ibaresinin eklenmesi suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun olan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 01.02.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/10556, Karar No: 2016/11916, Tarih: 01.06.2016

**7. Hukuk Dairesi         2016/10556 E.  ,  2016/11916 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

(İş Mahkemesi Sıfatıyla)

Bilirkişi tarafından da incelendiği ve davalı ... tarafından dosyaya sunulduğu anlaşılan görevlendirme yazıları, nöbet listeleri, devir teslim ve rapor defterlerinin dosyada bulunmadığı anlaşılmakla, bu belgelerin eklenerek tekrar Dairemize gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 01/06/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.