muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/1705, Karar No: 2010/9130, Tarih: 25.05.2010

**5. Hukuk Dairesi         2010/1705 E.  ,  2010/9130 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Yasa ile değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasının kabulüne dair verilen yukarıda tarih ve numaraları yazılı hükmün Yargıtayca incelenmesi taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş, davalılar vekilince de temyiz dilekçesinde duruşma isteminde bulunulmuş olmakla, duruşma için belirlenen 25.05.2010 günü temyiz eden davacı idare vekili Av. ... ile davalılar vekili ...’ ın yüzlerine karışı, duruşmaya başlanarak Temyiz isteminin süresinde olduğu görülüp, taraf vekillerinin sözlü açıklamaları dinlendikten sonra, dosyadaki kâğıtlar okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Yasa ile değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemeleri yaptırılmıştır.Alınan raporlar ve yapılan inceleme hüküm kurmaya elverişli değildir. Şöyle ki;

1-Hükme esas alınan birinci bilirkişi kurulu raporunda emsal kabul edilen taşınmaz, dava konusu taşınmazın bulunduğu yerden uzak bir mahallede ve konum itibariyle farklı bir bölgede bulunmaktadır.

Kamulaştırma Kanununun 11/1-g maddesi gereğince, dava konusu taşınmaz ile emsalin zaruret olmadıkça, yakın bölgelerde, özel amacı olmayan, yakın tarihli satışların emsal alınması gerekir.

Bu nedenle birinci bilirkişi kurulunca emsal kabul edilen satışın, emsal olarak alınması doğru olmadığı gibi, emsal taşınmaz 3194 sayılı İmar Kanununun 15. ve 16. maddeleri gereğince yapılan uygulama sonucu oluştuğundan imar parseli niteliği kazanmış olmakla, tespit edilen bedelden % 40 oranında Düzenleme Ortaklık Payı indirilmemesi nedeniyle de rapor hatalıdır.

İkinci bilirkişi kurulu raporunda emsal olarak alınan taşınmazlardan bir kısmının ihale yoluyla yapılan satışlar olduğu belirtilerek, mahkemece raporun geçersiz kabul edilmesi usul ve yasaya uygun olmayıp, aksine, ihale usulü ile yapılan satışlar resmi makamlarca yapılmış olduğundan satış bedellerinin aksi iddia edilip kanıtlanmadığı sürece gerçeği yansıttığının kabulü gerekir.

Yine, ikinci bilirkişi kurulu raporunda emsal kabul edilen taşınmaz ile dava konusu taşınmazın Arsa Metrekare Rayiç Bedeli Takdir Komisyonu tarafından resen belirlenen emlak vergisine esas metrekare birim değerleri karşılaştırıldığında; aynı değerde oldukları anlaşılmasına rağmen, bilirkişi kurulunca gerekçesi de açıklanmadan dava konusu taşınmazın önemli oranda emsalden daha değersiz olduğunun kabulü sebebiyle bu rapor da inandırıcı olmaktan uzak hüküm kurmaya elverişli değildir.

Yine, ikinci bilirkişi kurulu raporunda emsal kabul edilen taşınmaz ile dava konusu taşınmazın Arsa Metrekare Rayiç Bedeli Takdir Komisyonu tarafından resen belirlenen emlak vergisine esas metrekare birim değerleri karşılaştırıldığında; aynı değerde oldukları anlaşılmasına rağmen, bilirkişi kurulunca gerekçesi de açıklanmadan dava konusu taşınmazın önemli oranda emsalden daha değersiz olduğunun kabulü sebebiyle bu rapor da inandırıcı olmaktan uzak hüküm kurmaya elverişli değildir.

Bu durumda; taraflara dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü ve özel amacı olmayan satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi ve bu emsallere göre değer biçilmesi için yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu ile keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerekirken, eksik inceleme ile karar verilmesi,

2-Dava konusu taşınmazın kamulaştırmadan arta kalan bölümü imar planında baraj göl alanı içerisinde kaldığından, bu bölümün yüzölçümü, geometrik durumu ve konumu dikkate alındığında; davalı tarafın bu kısımdan yararlanma ve tasarruf etme olanağı bulunmadığından, bu bölümün de bedelinin tesbiti ile Hazine adına tesciline karar verilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenle HUMK’nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, davalılardan peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine ve temyiz harcının istenildiğinde iadesine, taraflara karşılıklı olarak Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi gereğince 750,00-TL vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacı idareye 750,00-TL vekalet ücretinin de davacı idareden alınarak davalıya verilmesine, 25.05.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/13385, Karar No: 2013/14202, Tarih: 23.10.2013

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2013/13385 E.  ,  2013/14202 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tasarrufun iptali davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı ... San. ve Tic. Ltd. Şti. vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, davalı borçlu ..... Taş. San. ve Tic. Ltd. Şti.aleyhine icra takibi yaptıklarını, borcu karşılayacak malı bulunamadığını ileri sürerek borçlu davalının kendisine ait hak ve alacakları diğer davalıya devrine ilişkin tasarrufların iptalini talep etmiştir.

Davalı ... San. ve Tic. Ltd. Şti. vekili davanın reddini savunmuş, diğer davalı cevap vermemiştir.

Mahkemece davalılar arasındaki hukuki ve fiili irtibat nedeniyle davanın kabulüne ve Yalova 2. İcra Müdürlüğünün 2010/3663 esas ve Yalova 2. İcra Müdürlüğünün 2010/4095 esas sayılı dosyalarındaki davacı alacaklı ... San. Tic. Ltd. Şti. 'nin alacak ve ferilerinin İİK 283 maddesi gereğince davalı ... Şirketinden alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş; hüküm, davalı .... San. ve Tic. Ltd. Şti. vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece davalılar arasında hukuki ve fiili irtibat bulunması nedeniyle davanın kabulüne karar verilmiş ise de

Mahkemece davalılar arasında hukuki ve fiili irtibat bulunması nedeniyle davanın kabulüne karar verilmiş ise de

yapılan araştırma ve inceleme hüküm vermeye yeterli bulunmamaktadır. Davacı vekili dava dilekçesinde müvekkilinin davalılardan ..... San. ve Tic. Ltd. Şti.nden olan alacağı için icra takibi başlattıklarını, alacağın bir kısmını tahsil ettiklerini, ancak büyük bir kısmını ise tahsil edemediklerini, borçlu davalının aciz halde olduğunu ve kendisine ait hak ve alacakları alacaklılardan mal kaçırma amacı ile diğer davalıya devrettiğini öne sürerek yapılan devirlere ilişkin tasarrufun İİK.nın 277 ve devamı maddeleri ile BK.nın 18. maddesi uyarınca iptalini ve kendilerine cebri icra yapma yetkisi verilmesini talep etmiştir. Dava dilekçesi içeriğinden davacının talebinin ne olduğu ve hangi yasa maddesi uyarınca iptal istediği, davalılar arasındaki hangi tasarrufun iptalini istediği yeterince açık olmadığı görülmektedir. Talep sonucu açık değilse, 6100 sayılı HMK.nın 31.maddesi (1086 sayılıHUMK.nun 75/2 maddesi) uyarınca mahkemenin davacı tarafa talep sonucunu açıklattırması gerekir. Bu madde hükmünde, “Hâkim, uyuşmazlığın aydınlatılmasının zorunlu kıldığı durumlarda, maddi veya hukuki açıdan belirsiz yahut çelişkili gördüğü hususlar hakkında, taraflara açıklama yaptırabilir” denilmekte ise de bunu sadece hakime tanınan bir yetki şeklinde değil, aynı zamanda hakime verilen bir görev olarak anlamak gerekir. Davacının isteğinin ne olduğunun açık ve net bir şekilde belirlenmesi için açıklama yaptırılmadan davanın kabulüne karar verilmiştir. Bu durumda mahkemece davacı tarafa 6100 sayılı HMK.nın 31. (1086 sayılı HUMK.nun 75/2) maddesi uyarınca davacı tarafın isteğinin ne olduğu, davayı İİK.nun 277 ve devamı maddelerine dayalı tasarrufun iptali davası mı yoksa Borçlar Kanunun 19. maddesine dayalı muvazaa nedeniyle iptal davası olarak mı açtıklarının, davalıların yaptıkları hangi tasarrufun iptalini istedikleri açık ve net bir şekilde açıklattırılması, davalılar arasında hukuki ve fiili irtibatın da bulunduğunun göz önünde tutularak tarafların toplanan ve toplanacak tüm delillerinin birlikte değerlendirilerek hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken yanlış değerlendirme sonucu yazılı olduğu üzere hüküm kurulmuş olması doğru olmadığı gibi kabule göre de davanın kabulü halinde davacının alacak ve ferileri ile sınırlı biçimde davalılar arasındaki tasarrufun iptaline karar verilmesi gerekirken davacının tüm alacağının davalı 3. kişiden tahsili sonucunu doğuracak biçimde karar verilmesi de doğru bulunmamıştır.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle davalı .... San. ve Tic. Ltd. Şti. vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalı .... San. ve Tic. Ltd. Şti.'ne geri verilmesine 23.10.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/4257, Karar No: 2024/1920, Tarih: 20.02.2024

**11. Ceza Dairesi         2021/4257 E.  ,  2024/1920 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/189 E., 2016/82 K.

SUÇ : Özel belgede sahtecilik

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Bozma

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Gölpazarı Asliye Ceza Mahkemesinin, 01.03.2016 tarihli ve 2015/189 Esas, 2016/82 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında özel belgede sahtecilik suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 207 nci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesi, 50 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi ve 52 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca hapisten çevrili 6.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz isteği; sanığın üzerine atılı suçu işlemediğine, kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna, lehe olan hükümlerin uygulanmadığına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Suça konu 21.02.2011 tarihli ''Ziraat Bankası Genel Tarımsal Krediler'' başlıklı kredi sözleşmesinde kefil olarak ... göründüğü halde, katılan ...'in yerine sanık ...'ın imza attığı, sanık ...'nın temyiz dışı sanıklar ..., ... ile fikir ve eylem birliği içinde hareket etmek suretiyle resmi belgede sahtecilik suçunu işlediği iddia edilmiştir.

2. Temyiz dışı sanık ..., suça konu sözleşmeyi 2011 yılı şubat ayı başlarında imzaladığını kabul etmiş ancak kefil olarak kendisinin göründüğünü sandığını beyan ederek suçu tevil yoluyla ikrar etmiştir.

3. Sanık ..., borçlusu olduğu suça konu kredi sözleşmesini ...'ın kefil olarak imzaladığını, banka görevlilerinin hatası nedeniyle sözleşmenin ... adına düzenlendiğini beyan ederek suçu tevil yoluyla ikrar etmiştir.

4. Katılan ..., suça konu sözleşme altında kefil olarak göründüğünü ancak adına atılan imzanın kendisine ait olmadığını beyan ederek katılmak istemiştir.

3. Sanık ..., borçlusu olduğu suça konu kredi sözleşmesini ...'ın kefil olarak imzaladığını, banka görevlilerinin hatası nedeniyle sözleşmenin ... adına düzenlendiğini beyan ederek suçu tevil yoluyla ikrar etmiştir.

4. Katılan ..., suça konu sözleşme altında kefil olarak göründüğünü ancak adına atılan imzanın kendisine ait olmadığını beyan ederek katılmak istemiştir.

5. Tanık ..., sanık ...'nın tavuk kümesi yapımı için kredi başvurusunda bulunduğunu, bankanın kefalet olarak ipotek istemesi üzerine katılan ...'in evinin ipotek olarak gösterildiğini, ancak sonradan bu ipoteğe gerek duyulmayıp, katılanın kefaletinin istendiği, banka güvenlik memuru ve sanıklar ... ve ... ile birlikte Adapazarı'na gittiklerini, kimlik kontrolü yapıp, kefile kimlik bilgilerine ilişkin sorular sorduğunu, sistemden imza ve yazı örneklerini kontrol ettiğini, Şehnaz olduğunu söyleyen kişinin sözleşmeyi kefil olarak imzaladığını, ancak banka müfettişlerinin denetimi sırasında kefil olarak imza atan kişinin katılan ... olmadığının ortaya çıktığını beyan etmiştir.

6. Mahkemece, suça konu ... ve ...'nın borçlusu olduğu banka kredi sözleşmesinde kefil olarak ... görünmesine rağmen, onun bilgisi ve rızası olmadan temyiz dışı sanık ... tarafından katılan yerine imzalandığı, sanık ...'nın fikir ve eylem birliği içerisinde hareket etmek suretiyle özel belgede sahtecilik suçunu işlediği kabul edilmiş, 5237 sayılı Kanun'un 207 inci maddesi birinci fıkrası uyarınca özel belgede sahtecilik suçundan ek savunması alınmıştır.

IV. GEREKÇE

Suç tarihi itibarıyla sanığın adli sicil kaydında sadece hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin karar mevcut olup, ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 19.02.2008 tarihli ve 346-25 Esas, Karar sayılı kararında vurgulandığı üzere; kurulan mahkumiyet hükmünün hukuki bir sonuç doğurmamasını ifade eden ve doğurduğu sonuçlar itibarıyla karma bir özelliğe sahip olunan hükmün açıklanmasının geri bırakılması kurumunun, davayı sonuçlandıran ve uyuşmazlığı çözen bir hüküm niteliğinde olmadığı, dolayısıyla suç tarihi itibarıyla sanığın kasten işlediği suçtan dolayı kesinleşmiş mahkumiyet hükmünün bulunmadığı, 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesinin sekizinci fıkrasına eklenen ikinci cümle hükmünün suç tarihinden sonra 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe girdiği gözetilmeden, sanığın adli sicil kaydında hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı bulunduğu gerekçesiyle hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,

Hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle ilk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

20.02.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6799, Karar No: 2015/17006, Tarih: 16.12.2015

**19. Hukuk Dairesi         2015/6799 E.  ,  2015/17006 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 2. Asliye Ticaret Mahkemesi

TARİHİ : 12/11/2014

NUMARASI : 2012/532-2014/608

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, dava dışı S. Elektrik Malzemeleri Tic. A.Ş. tarafından 03.10.2011 tarihinde müvekkili bankaya verilen talimatla 4203-18375 nolu hesabından davalı S. İnş. San. ve Tic. A.Ş.'ye havale çıkarılmasını ve bu havalenin de firmanın ..... Şubesindeki 4267-166036 hesabına yapılmasını istemesi üzerine havalenin yapıldığını, ancak söz konusu havalenin sehven iki kez yapıldığını, daha sonra ise sehven yapılan ikinci havalenin dava dışı S.Elektrik Malzemeleri isimli firmaya iade edildiğini, davalının ise bu durumda müvekkili banka aleyhine sebepsiz zenginleştiğini, müvekkili bankanın alacağını tahsil etmek için davalıya ihtarname gönderdiğini, ancak davalının borcunu ifa etmemesi nedeniyle aleyhine icra takibi başlatıldığını, takibe itiraz ettiğini ileri sürerek davalının itirazının iptaline ve %40 oranında icra inkar tazminatına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı, davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, benimsenen bilirkişi raporuyla davacı bankanın talimat üzerine dava dışı Simtes Şirketine 8.000,00 TL para havale ettiği, bu paranın S. Şirketince alındığı gerekçesiyle davanın kabulü ile davalının itirazının iptaline, asıl alacağa 21.12.2011 temerrüt tarihinden itibaren avans faizi uygulanmasına karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere ve özellikle dava konusu alacağın mükerrer şekilde havale edilmiş alacak talebine ilişkin olmasına göre davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, 16.12.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/12728, Karar No: 2015/602, Tarih: 14.01.2015

**3. Hukuk Dairesi         2014/12728 E.  ,  2015/602 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL ANADOLU 3. AİLE MAHKEMESİ

TARİHİ : 15/04/2014

NUMARASI : 2013/294-2014/327

Taraflar arasında görülen yoksulluk nafakasının kaldırılması davasının yapılan yargılaması sonunda yerel mahkemece verilen hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili dava dilekçesinde, davalının boşanma davasından sonra asgari ücretle çalışmaya başladığını belirterek, aylık 500 USD olan yoksulluk nafakasının kaldırılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı, cevap dilekçesinde; davacı ile 26.01.2012 tarihinde anlaşmalı olarak boşandıklarını, anlaşmalı boşanma davasından bir yıl sonra bu davanın açılmasının hukuka aykırı olduğunu belirterek davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Mahkemece; tarafların, anlaşmalı olarak boşandıkları, aradan geçen süre içerisinde davacının yeniden evlendiği, bir çocuk sahibi olduğu, davalının asgari ücret karşılığı çalıştığı, ailesine ait evde kira vermeksizin oturduğu, bakmakla yükümlü olduğu başka birisinin bulunmadığı, ayrıca davalı tarafça yazıldığı ve gönderildiği kabul edilen elektronik posta(e-mail) içeriğine göre, davalının yoksulluk nafakasını kendisi için istemediği başkalarına yardım amaçlı kullandığı, bu hali ile yoksulluk nafakası ödenmesinin yasal şartlarının kalmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

TMK'nun 176/3.maddesine göre; irat biçiminde ödenmesine karar verilen nafakanın yoksulluğun ortadan kalkması halinde mahkeme kararıyla kaldırılması mümkündür.

Yine, tarafların mali durumlarının değişmesi veya hakkaniyetin gerektirdiği hallerde iradın artırılması veya azaltılmasına karar verilebilir.

Somut olayda, tarafların 26.01.2012 tarihinde kesinleşen karar ile boşandıkları, davalı kadının boşanmadan sonra asgari ücret düzeyinde gelir elde ettiği dosya kapsamından anlaşılmaktadır.

Ancak, Yerleşik Yargıtay'ın uygulamalarına göre, asgari ücretin yoksulluğu ortadan kaldırmadığı ilke olarak kabul edilmiştir (HGK'nun 1.5.2002 gün 2-397 E-339 K. sayılı kararında olduğu gibi).

Her ne kadar, davacı tarafça dosyaya delil olarak sunulan 08/11/2012 tarihinde davalı tarafından gönderildiği anlaşılan e-mail içeriğinde "Senden istediğim paraya gelince asla kendim için istemedim, ben çalışıyorum, sen gittikten sonra hemen işe başladım, çalışıyorum, kendi hayatımı kendim kazanıyorum, senin yolladığın paraya inan elimi bile sürmüyorum, senin yolladığın para ve ben de çalıştığım paradan toplayıp bir kimsesiz bebeğe yardım ediyorum." şeklinde beyanda bulunulmuş ise de, davalının duruşma sırasında da açıkladığı üzere boşanmış olmanın verdiği olumsuz psikoloji altında, duygusal bir anda yazılan e-mail içeriğine itibar edilerek, davalının yoksulluk durumunun ortadan kalktığının kabulü doğru görülmemiştir.

Hal böyle olunca, davalının asgari ücret düzeyinde gelir elde etmesi, yoksulluğu ortadan kaldırmadığı gibi çalıştığı işin sürekli olacağı da belli değildir .

Anılan nedenlerle, davalının asgari ücretle çalışması, yoksulluğunu ortadan kaldırmayacağı, bu durumun sadece nafaka miktarının belirlenmesinde rol oynayacağı, nafakanın indirilmesinin de düşünülmesinin gerektiği gözönüne alınmaksızın yoksulluk nafakasının tümü ile kaldırılmasına karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 14.01.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/23612, Karar No: 2016/17142, Tarih: 24.10.2016

**7. Hukuk Dairesi         2016/23612 E.  ,  2016/17142 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1- Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine,

2- Davacı, çalıştığı süre boyunca işveren tarafından ödenmesi gereken ilave tediye alacağının ödenmediğini bildirerek ilave tediye alacağının tahsilini talep etmiştir.

Davalı, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

492 sayılı Harçlar Kanununun 13/j maddesi Genel Bütçeye dahil idarelerin bu Kanunun 1 ve 3 sayılı tarifelerine giren bütün işlemlerinin harçtan müstesna olacağı belirtilmiştir.

Somut olayda davalının Medeni Kanun hükümlerine göre kurulan bir vakıf olması ve davalı hakkında yargı harcı alınmaması konusunda özel bir yasal düzenleme bulunmaması, ayrıca 25.01.1985 gün ve 5/1 sayılı İBK gözönünde tutulduğunda davalıdan harç alınması gerekmektedir. Mahkemece bu husus gözetilmeksizin davalının harçtan muaf olduğu gerekçesi ile harçtan sorumlu tutulmamış olması hatalı olup kamu düzenine ilişkin bu durum temyiz edenin sıfatına bakılmaksızın bozma nedenidir. Ancak bu yanlışlığın düzeltilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, hüküm bozulmamalı düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenle hüküm fıkrasının "2-" numaralı bendinin çıkarılarak yerine; "2- Alınması gereken 864,73 TL harçtan, peşin alınan 243,59 TL harcın mahsubu ile bakiye 621,14 TL harcın davalıdan alınarak ...'ye gelir kaydına, davacı tarafından peşin olarak yatırılan 243,59 TL harcın davalıdan alınarak davacıya verilmesine" rakam ve sözcüklerin yazılmasına, hükmün düzeltilmiş bu şekli ile ONANMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 24/10/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.