muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/7918, Karar No: 2024/2747, Tarih: 20.03.2024

**12. Hukuk Dairesi         2023/7918 E.  ,  2024/2747 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 54. Hukuk Dairesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı bölge adliye mahkeme kararının dosyası dairemize gönderilmiş olmakla okundu ve işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Dosyanın incelenmesinde; Bölge Adliye Mahkemesi kararına karşı davalı tarafça yasal sürede temyiz yoluna başvurulduğu, Bölge Adliye Mahkemesince 08/09/2023 tarihli ek karar ile; kararın kesin olduğu gerekçesiyle temyiz başvurusunun usulden reddine karar verildiği, işbu ek karar davalıya tebliğ edilmediği gibi ek karara karşı herhangi bir temyiz dilekçesi de ibraz edilmediği halde dosyanın Dairemize intikal ettiği görülmüştür.

Her ne kadar Dairemizin eksiklik talebi üzerine ilgili bölge adliye mahkemesince verilen 05/02/2024 havale tarihli cevabi yazıda; ek karara karşı 15/09/2023 tarihinde temyiz yoluna başvurulduğu ifade edilmiş ise de, UYAP kayıtlarında yapılan incelemede; böyle bir başvurunun olmadığı, bahsi geçen başvurunun asıl karara yönelik 21/08/2023 tarihli temyiz dilekçesinin tekrar UYAP’a taranmasından ibaret olduğu anlaşılmıştır.

Buna göre; dosya içerisinde ek karara yönelik davalı tarafından verilmiş herhangi bir temyiz dilekçesi olmadığı dikkate alınarak, bu aşamada Dairemizce yapılacak bir işlemi olmayan dosyanın işlemsiz olarak iadesine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ : Dosyanın işlemsiz olarak İADESİNE, 20.03.2024 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/18387, Karar No: 2011/3337, Tarih: 29.03.2011

**7. Ceza Dairesi         2008/18387 E.  ,  2011/3337 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kaçakçılık

HÜKÜM : Hükümlülüğüne, müsadereye

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanığın temyizine göre dosyada eksik soruşturma bulunmadığına Üye ...'ün karşı oyu ve oyçokluğuyla karar verildikten sonra yapılan incelemede;

Yapılan duruşmaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, gösterilen gerekçeye ve takdire göre sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 29.3.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

Ceza Muhakemesi Kanununun 231. maddesinin,

5. fıkrasında,"Sanığa yüklenen suçtan dolayı yapılan yargılama sonunda hükmolunan ceza, iki yıl veya daha az süreli hapis veya adli para cezası ise; mahkemece, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilebilir. Uzlaşmaya ilişkin hükümler saklıdır. Hükmün açıklanmasının geri bırakılması, kurulan hükmün sanık hakkında bir hukuki sonuç doğurmamasını ifade eder."

6. fıkrasında, "Hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilebilmesi için;

a) Sanığın daha önce kasıtlı bir suçtan mahkum olmamış bulunması,

b) Mahkemece, sanığın kişilik özellikleri ile duruşmadaki tutum ve davranışları göz önünde bulundurularak yeniden suç işlemeyeceği hususunda kanaate varılması,

c) Suçun işlenmesiyle mağdurun veya kamunun uğradığı zararın, aynen iade, suçtan önceki hale getirme veya tazmin suretiyle tamamen giderilmesi gerekir. Sanığın kabul etmemesi halinde, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmez."

9. fıkrasında, "Altıncı fıkranın (c) bendinde belirtilen koşulu derhal yerine getiremediği takdirde; sanık hakkında mağdura veya kamuya verdiği zararı denetim süresince aylık taksitler halinde ödemek suretiyle tamamen gidermesi koşuluyla da hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilebilir."

Hükümleri mevcuttur.

Bu yasal düzenlemeler karşısında, kaçakçılık suçundan açılan kamu davasının niteliğine göre öncelikle kamu zararı kavramına açıklık getirilmesi gerekmektedir.

Suç tarihinde yürürlükte bulunan 4458 sayılı Gümrük Kanununun 3. maddesinde; "Gümrük vergileri deyimi, ilgili mevzuat uyarınca eşyaya uygulanan ithalat vergilerinin ya da ihracat vergilerinin tümünü,

Gümrük yükümlülüğü deyimi, yükümlünün gümrük vergilerini ödemesi zorunluluğunu,

İthalat vergileri deyimi, eşyanın ithalinde ödenecek gümrük vergisi ile diğer eş etkili vergiler ve mali yükleri";

Hüküm tarihinde yürürlükte bulunan 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanununun 2. maddesinde;

"Gümrük vergileri: Gümrük idaresi veya başka idarelerce, eşyanın ithali veya ihracına bağlı olarak uygulanan vergiler ile diğer mali yükümlülükleri" ifade eder, hükümleri bulunmaktadır.

Gümrük yükümlülüğü deyimi, yükümlünün gümrük vergilerini ödemesi zorunluluğunu,

İthalat vergileri deyimi, eşyanın ithalinde ödenecek gümrük vergisi ile diğer eş etkili vergiler ve mali yükleri";

Hüküm tarihinde yürürlükte bulunan 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanununun 2. maddesinde;

"Gümrük vergileri: Gümrük idaresi veya başka idarelerce, eşyanın ithali veya ihracına bağlı olarak uygulanan vergiler ile diğer mali yükümlülükleri" ifade eder, hükümleri bulunmaktadır.

Bu düzenlemeler karşısında eşyanın yasal yollardan ithali, eşyanın ithalinde öngörülen gümrük vergileri ile diğer eş etkili vergiler ve mali yüklerin ödenmesi suretiyle mümkün olmaktadır. Eşyanın yasal olmayan yollardan yurda getirilmesi, yurt içinde alım satıma konu edilmesi halinde ise ithalinde öngörülen gümrük vergileri ile diğer eş etkili vergiler ve mali yükler ödenmediğinden, yoksun kalınan bu gelirin kamu zararı olarak kabulünde zorunluluk bulunmaktadır.

Kamu zararının belirlenerek sanığa bildirilmesinin gerekip gerekmediği sorununa gelince;

Kaçakçılık suçlarında kamu zararının belirlenmesi teknik bir konu olup, yıllara ve eşyanın cinsine göre değişebilen tür ve oranlardaki vergiler ile mali yükleri sanığın belirlemesi ve kendiliğinden kamu zararını gidermesi olanaklı değildir. Diğer yandan, Ceza Muhakemesi Kanununun 231/9. madde fıkrasının değerlendirilebilmesi için, sanığın kamu zararını derhal giderip gideremeyeceğini hakimin bilmesi ve sonucuna göre kamuya verdiği zararı denetim süresince aylık taksitler halinde ödemek suretiyle tamamen gidermesi koşuluyla da hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilip verilmeyeceğini tartışabilmesi gerekmektedir. Bu durumda da kamu zararının belirlenerek sanığa bildirilmesi gerektiğinin zorunlu olduğu sonucuna varılmaktadır.

Bu açıklamalar ışığında somut olaya gelindiğinde;

Eşyanın ithalinde öngörülen gümrük vergileri ve diğer eş etkili vergiler ile mali yükler toplamı belirlenip, bu tutarın kamu zararı olduğunun sanığa bildirilmesi ve sonucuna göre, gerektiğinde Ceza Muhakemesi Kanununun 231/9. madde fıkrası da gözetilerek bir karar verilmesi gerekirken, kamu zararının sanık tarafından giderilmediğinden bahisle ve başka bir gerekçede gösterilmeden hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi nedeniyle hükmün bozulması gerektiğinden, aksi yönde oluşan sayın çoğunluk görüşüne katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2015/6406, Karar No: 2016/6370, Tarih: 07.06.2016

**16. Hukuk Dairesi         2015/6406 E.  ,  2016/6370 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Yargıtay bozma ilamında özetle; "Mahkemece, taşınmazın niteliğinin tespiti, üzerinde sürdürülen zilyetliğin süresi ve hangi sıfatla sürdürüldüğü gibi konular işin esasına ait olduğu halde mahkemece taraflara duruşma günü verilmeden ön inceleme duruşması ile bu hususların dava şartları kapsamında değerlendirilerek davanın reddine karar verilmesi isabetsiz görülerek, taşınmazın idari yoldan tescil tarihi olan 07.03.2006 tarihli ve dayanağı belgeler getirtilmesi, taşınmaza ait beşer yıllık üç ayrı döneme ait hava fotografı, aynı dönemlere ait fotoplan, fotometrik ve fotogrametrik paftalar getirtilerek dosya arasına alınması, mahalli bilirkişiler, tanıklar ile fen bilirkişi, üç kişilik ziraatçi bilirkişi ve harita ve fotoğrametri uzmanı bilirkişilerin katılımı ile keşif yapılarak taşınmazın kim tarafından ne suretle kullanıldığı, imar-ihya edilip edilmediği, imar-ihya edildi ise hangi tarihte tamamlandığının tespit edilmesi" gereğine değinilmiştir. Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda davanın kabulüne çekişmeli taşınmazın davacı adına tesciline karar verilmiş; hüküm, davalı temsilcisi tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine, mahkemece hükmüne uyulan bozma kararında açıklandığı gibi işlem yapılıp sonucuna göre hüküm verilmiş olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, ... harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına,

07.06.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/656, Karar No: 2016/204, Tarih: 26.02.2016

**Hukuk Genel Kurulu         2014/656 E.  ,  2016/204 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki “kamulaştırma bedelinin tespiti ve terkin” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Marmaraereğlisi Asliye Hukuk Mahkemesince davanın reddine dair verilen 16.02.2012 gün ve 2009/43 E. 2012/22 K. sayılı kararın incelenmesi taraf vekillerince istenilmesi üzerine, Yargıtay 5. Hukuk Dairesinin 28.11.2012 gün ve 2012/17393 E. 2012/24271 K. sayılı ilamıyla;

(…Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu’nun 10.maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini istemine ilişkindir.

Mahkemece, tespit edilen kamulaştırma bedelinin yatırılmaması nedeniyle davanın reddine karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Kamulaştırma Kanununun 10/8. maddesi uyarınca; mahkemece tespit edilen kamulaştırma bedelinin ilanda belirtilen bankaya yatırılması ve bedelin yatırıldığına dair makbuzun ibraz edilmesi için idareye 15 günlük süre verilir. Bu süre içerisinde bedelin yatırılmaması durumunda ise mahkemece ikinci kez süre verilebilir.

Davacı idare vekili, Kamulaştırma bedelinin, depo edilmesi için süre ya da kesin süre talep etmemiş ise de, aynı celsede davalı vekili davacı tarafa belirlenen bedelin depo edilmesi için yeniden süre verilmesini talep ettiği hususu ve usul ekonomisi de gözetilerek yeniden süre verilip sonucuna göre hüküm kurulması gerekirken yazılı nedenle davanın reddine karar verilmesi,

Doğru görülmemiştir...)

gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle yeniden yapılan yargılama sonunda; mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 10.maddesi uyarınca kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini istemine ilişkindir.

Davacı vekili; 512 parsel sayılı 15720 m² yüzölçümlü taşınmazın davalı adına kayıtlı olduğunu, taşınmazın 1080,67 bölümünün Kınalı-Tekirdağ karayolu Liman Köprülü Kavşağı - Seymen Bağlantı yolu üzerinde kalması nedeniyle kamulaştırılmasına karar verildiğini, davalının pazarlıkla anlaşma yapılmak üzere görüşmeye çağrıldığını, ancak uzlaşma sağlanamadığını, Kamulaştırma Kanunu'nun 10. maddesi uyarınca dava konusu taşınmazın kamulaştırma bedelinin tespiti ile müvekkili idare lehine tapudan terkinine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili; dava konusu taşınmazın değerini olumlu yönde etkileyecek tüm unsurların mahkemece ve bilirkişilerce dikkate alınması gerektiğini savunmuştur.

Davalı vekili; dava konusu taşınmazın değerini olumlu yönde etkileyecek tüm unsurların mahkemece ve bilirkişilerce dikkate alınması gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece; davacı kuruma verilen süre içerisinde kamulaştırma bedelinin yatırılmadığı gibi davalı vekilinin kamulaştırma bedelinin yatırılması için süre ya da kesin süre talep etmediğini açıkça beyan ettiği, bu durumda davalı idareye ek süre verilmesini gerektiren bir nedenin bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine dair verilen karar, taraf vekillerinin temyizi üzerine Özel Dairece yukarıda yazılı gerekçeyle bozulmuş; Mahkemece, önceki gerekçelerle ve davacı vekilinin kamulaştırma bedelini yatırmayacağını açıkça beyan etmesi karşısında mahkemenin idareyi zorlar tarzda bedeli depo etmesi için süre vermesinin hukuka uygun olmayacağı gerekçesiyle direnme kararı verilmiştir.

Direnme kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık; davacı idare vekilinin verilen süre içinde kamulaştırma bedelini yatırmaması, yeniden süre talep etmemesi ve yatırmayacaklarını beyan etmesi, buna karşılık davalı vekilinin belirlenen bedelin depo edilmesi için yeniden süre verilmesini talep etmesi karşısında, tespit edilen kamulaştırma bedelinin depo edilmesi için Kamulaştırma Kanununun 10/8.maddesi uyarınca idareye yeniden süre verilip verilemeyeceği noktasında toplanmaktadır.

Hemen belirtmek gerekir ki; Kamulaştırma Kanunu'nun 10 maddesinde, kamulaştırmanın satın alma usulü ile yapılamaması halinde idareye kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın idare adına tescili için dava açması, mahkemeye de kamulaştırmayı sonuçlandırarak bedelin tespiti ve taşınmazın idare adına tesciline karar verilmesi ödev ve sorumluluğu yüklenmiştir. Anılan maddenin 8. fıkrası ise, “...Tarafların anlaştığı veya tarafların anlaşamaması halinde hakim tarafından kamulaştırma bedeli olarak tespit edilen miktarın, peşin ve nakit olarak veya kamulaştırma bu Kanunun 3 üncü maddesinin ikinci fıkrasına göre yapılmış ise, ilk taksitin yine peşin ve nakit olarak hak sahibi adına, hak sahibi tespit edilememiş ise ileride ortaya çıkacak hak sahibine verilmek üzere 10 uncu maddeye göre mahkemece yapılacak davetiye ve ilanda belirtilen bankaya yatırılması ve yatırıldığına dair makbuzun ibraz edilmesi için idareye onbeş gün süre verilir. Gereken hallerde bu süre bir defaya mahsus olmak üzere mahkemece uzatılabilir...” şeklinde olup, tespit edilen bedelin ödeme şekli ve süresine ilişkin düzenlemeye yer verilmiştir.

Öte yandan, bir uyuşmazlık mahkemeye taşınmış olmakla, kamu alanına, toplumun da çıkarını ilgilendiren bir platforma aktarılmış olmaktadır. Bu nedenle bir davanın makul sürede sona erdirilmesinde en az taraflar kadar toplumun da yararı vardır. Şu halde, süreye ilişkin kuralların kabulüyle adaletin bir an önce sağlanması, keyfiliğin önlenmesi, mahkemenin aynı işle uzun süre meşgul olmasının, başka bir ifadeyle diğer dava ve işlere yeterince zaman ayıramaz duruma düşürülmesinin önlenmesi, davanın makul sürede sonuçlandırılmasının sağlanması, yargılamanın belli bir düzen ve kestirilebilir bir zamansallıkla yürütülmesi sağlanmak istenmiştir.

Somut olayda; davacı Karayolları Genel Müdürlüğünün 10.09.2008 tarihli kararıyla kamulaştırma işlemine başlanılmasına karar verilmiş, idarece kıymet takdir tutanağı ile belirlenen kamulaştırma bedelinin kabul edilmemesi ve 09.02.2009 tarihli anlaşmazlık tutanağı düzenlenmesi üzerine de; eldeki dava açılmıştır.

Yargılama aşamasında yapılan keşif sonucu belirlenen kamulaştırma bedelinin depo edilmesi için davalı idareye 21.07.2011 tarihli oturumda, bir dahaki oturuma kadar süre verilmiş, sonraki 29.09.2011 tarihli oturumda; davacı vekili, " Biz ücretin depo edilmesi için kamulaştırma servisi ile görüştük, kendileri ücreti depo etmemiştir. depo etmek içinde süre yada kesin süre talep etmiyoruz, dava konusu yere fiilen el atılmamıştır, takdir mahkemenindir "şeklinde beyanda bulunmuş, davalı vekili "dava konusu yere davacı tarafından fiilen el atılmıştır, bu nedenle davacı tarafın bedelin depo edilmesi için yeniden süre verilmesi" açıklaması ile süre talep etmiş, hakim değişikliği nedeni ile dosya incelemeye alınarak duruşmanın 03.11.2011 tarihine bırakılmasına, 03.11.2011 tarihli oturumda ise davacı vekilinin mazereti kabul edilerek duruşmanın 16.02.2012 tarihine bırakılmasına karar verilmiştir. 16.02.2012 tarihli oturumda da davacı vekilinin " önceki beyanlarımızı tekrar ederiz, kamulaştırma servisi ile görüştük, ücreti yatırmayacaklarını beyan ettiler, takdir mahkemenindir" beyanı üzerine davalı vekilinin "dava konusu yere fiilen el atılmıştır, bu nedenle karar verilmesini talep ederim" şeklinde beyanda bulunmuştur.

Kamulaştırma Kanunu'nun 10/8. maddesinde kamulaştırma bedelinin yatırılması için 15 gün süre verileceği ve gereken hallerde bir defaya mahsus olmak üzere bu sürenin uzatılabileceği öngörülmüş ise de; yukarıda açıklandığı gibi kamulaştırma bedelinin yatırılması için ilk kez 21.07.2011 tarihli oturumda süre verilmiş, davacı vekilinin bedeli yatırmayacaklarını ikinci kez beyan ettiği 16.02.2012 tarihli oturuma kadar oldukça uzun bir süre geçmesine karşın kamulaştırma bedeli depo edilmediği gibi davacı idare kamulaştırma bedelini yatırmayacağını, yatırmak için süre ya da kesin süre istemediğini açıkça beyan etmiştir.

Bu durumda, davaların uzamasını veya uzatılmak istenmesini engellemek üzere getirilen süre kuralının kanunun amacına uygun olarak kullanılmadığı sonucuna varılmaktadır.

Bu durumda, davaların uzamasını veya uzatılmak istenmesini engellemek üzere getirilen süre kuralının kanunun amacına uygun olarak kullanılmadığı sonucuna varılmaktadır.

Hukuk Genel Kurulundaki görüşmeler sırasında bir kısım üyelerce, Kamulaştırma Kanununun 10/8. fıkrasındaki gereken hallerde yeniden süre verilmesine ilişkin düzenlemenin sadece idare lehine yapılan bir düzenleme olmadığı, davalı tarafın da talepte bulunması halinde usul ekonomisi gözetilerek bir defaya mahsus olmak üzere yeniden süre verilmesi gerektiği ifade edilmiş ise de, çoğunluk tarafından bu görüş kabul edilmeyerek, davacı tarafın açık beyanı karşısında mahkemece yukarıda açıklanan yasal düzenleme ve ilkelere uygun değerlendirme yapılarak, davanın reddi ile bu kararda direnilmesinin uygun olduğuna karar verilmiştir.

Tüm bu nedenlerle, yerel mahkemenin yazılı şekilde karar vermesinde bir isabetsizlik görülmediğinden, usul ve yasaya uygun direnme kararının onanması gerekmiştir.

SONUÇ: Davacı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile, direnme kararının yukarıda açıklanan nedenlerle ONANMASINA, 26.02.2016 gününde oyçokluğu ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1772, Karar No: 2018/4322, Tarih: 21.05.2018

**4. Hukuk Dairesi         2017/1772 E.  ,  2018/4322 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı Kamuran Sever vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 28/12/2015 gününde adli yardım talepli olarak verilen dilekçe ile staj eğitimi nedeniyle alacak istenmesi üzerine mahkemece adli yardım talebi kabul edilerek yapılan yargılama sonunda; davanın kabulüne dair verilen 29/04/2016 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 5236 sayılı Kanun ile eklenen ek 4. madde gereğince HUMK’nun 427. maddesi uyarınca temyize konu bölümünün 2.190,00 TL’yi geçmemesi durumunda karar kesindir. Somut olayda temyize konu olan tutar, bu düzeye ulaşmadığından davalı vekilinin temyiz inceleme isteğinin reddine 21/05/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/12425, Karar No: 2014/12743, Tarih: 16.12.2014

**5. Ceza Dairesi         2013/12425 E.  ,  2014/12743 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Görevi yaptırmamak için direnme

HÜKÜM : Mahkumiyet

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş, sübutu kabul olunan fiillerin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan yerinde görülmeyen sanık müdafiin temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 16/12/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/32541, Karar No: 2015/8262, Tarih: 26.02.2015

**22. Hukuk Dairesi         2013/32541 E.  ,  2015/8262 K.**

**"İçtihat Metni"**

...

Y A R G I T A Y K A R A R I

Miktar ve değeri temyiz kesinlik sınırını aşmayan taşınır mal ve alacak davalarına ilişkin nihai kararlar Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 426/A maddesi (6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu madde 341/2) uyarınca temyiz edilemez. Kesinlik sınırı kamu düzeni ile ilgilidir.

Yargıtay İştihadı... 06.06.1975 tarihli ve 1975/6-8 sayılı iştihatında, 5521 sayılı kanunda açık düzenleme olmamakla birlikte, bu Kanun'un 15. maddesindeki düzenleme gereği Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 426/A maddesindeki kesinlik sınırının iş mahkemelerinde verilen kararlarda da uygulanması gerektiği, grup halinde açılan davaların salı iş mahkemelerine özgü bir dava türü olmadığı, bu sebeple seri olarak açılan davalarda her dosya için kesinlik sınırına bakılması gerektiği açıkca belirtilmiştir.

Dosya içeriğine göre hüküm altına alınan miktar karar tarihi itibari ile 1.820,00 TL kesinlik sınırı kapsamında kaldığından davalının temyiz isteminin Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 426/A, 432. maddeleri (6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun madde 341/2) uyarınca REDDİNE, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 26.02.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.

....