muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/29735, Karar No: 2019/13639, Tarih: 20.06.2019

Ancak 406 sayılı Telgraf ve Telefon Kanunu Türk Telekom personeli için farklı bir uygulama benimsemiş özel düzenleme olduğundan bu kanunun 29. maddesinin davacı hakkında uygulanması gerektiği anlaşılmaktadır.

406 sayılı Yasada değişiklik yapan ve 02.07.2004 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanan 5189 Sayılı Yasa ile Türk Telekom Personelinin parasal haklarının tespitinde Türk Telekom Yönetim Kurulu yetkili kılınmış olup 406 Sayılı Yasanın Ek 29. maddesiyle başka kurumlara atanmak üzere Devlet Personel Başkanlığına bildirilecek personelin 4046 sayılı Yasanın 22.maddesi uyarınca eski görevleriyle yeni görevlerinin parasal hakları arasındaki farkın ödenmesi sırasında yönetim kurulunca bu personelin diğer kamu personeline göre yüksek tutarlara çıkarılmış parasal hakları yerine 15.04.2004 tarihi itibariyle aldıkları ücretlerine iş sözleşmelerinin sona erdiği 15 ocak tarihine kadar kamu görevlilerine yapılmış zamlar uygulanmış olup bu düzenlemeyle Türk Telekom A.Ş.'de çalışmakta iken özelleştirme nedeniyle başka kurumlara atananların ücretleriyle aynı unvanlarla özelleştirme kapsamındaki başka kurumlarda görev yapılmakta iken naklen atananların parasal hakları arasında eşitlik sağlanması amaçlanmıştır.

27.06.1989 tarih ve 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararnameye 21.03.2006 tarih ve 5473 sayılı Kanun ile eklenilen ek 3. maddede öngörülen ek ödemeler kamu görevlilerine yapılan genel bir artış niteliğinde olmadığından, davacının bu ödemeden yararlanması için anılan kanun kapsamındaki kamu görevlilerinden olması gerekir. Gerek 406 sayılı Kanun'un Ek 29. maddesi,gerekse sözleşmenin 7. maddesi hükümleri davacının iş sözleşmesi ile çalıştığı dönemde kamu görevlilerine yapılan genel nitelikli artışlardan mahrum kalmasını engellemeyi amaçlamaktadır. Davacı davalıya ait işyerinde çalışmasaydı, 15.04.2004 tarihi itibariyle belirlenmiş olan ünvanın ücret ve diğer mali haklarıyla bir kamu kurumuna atanacak ve kamu görevlilerinin ücretlerine yapılan artışlardan yararlanacaktı. Kamu görevlisi olarak çalıştığında hak kazanamayacağı bir ödemeden davalı şirkette çalıştığı sırada yararlanması için bu konuda özel bir düzenleme olması gerekir. Bu bağlamda sözleşmenin 7. maddesi genel artışlarla ilgilidir.

Sonuç olarak, 375 sayılı KHK ek 3. maddesi uyarınca yapılan ek ödemelerin kamu personeli arasındaki ücret dengesizliğinin giderilmesi amacıyla madde kapsamında sayılan kamu idarelerindeki personel ile sınırlı olan ödeme olduğunu, yapılan düzenlemenin kamu personeli arasındaki ücret adaletini sağlayama yönelik olduğu ve kamu personelinin tamamını kapsayan genel bir artış niteliğinde olmadığı anlaşılmaktadır. Davacının davalı şirkette nakle tabi personel olarak çalıştığı dönemde kamuda çalışanlara yapılan zam oranında maaşına zam yapılarak belirlenen ücrete göre nakil ilmuhaberinde ücretin tespit edildiği sabittir.

Davacıya nakle tabi olarak çalıştığı dönemde TİP 2 sözleşmesi uyarınca davalı işverence ikramiye ve ilave tediye ödemesi yapıldığı anlaşılmaktadır. Bu ödemelerin davacının kamuya geçiş hakkını saklı tutarak imzaladığı sözleşme kapsamında kapsam dışı işçilik süresiyle sınırlı olduğu, Devlet Personel Başkanlığına bildirilen ücretine dahil edilmesi yönünde bir düzenleme bulunmadığı, 4046 sayılı Kanunun 22/5 maddesinin davacı hakkında uygulanamıyacağı, buna göre Devlet Personel Başkanlığına bildirilen ücretine eklenmesinin mümkün olmadığı anlaşılmaktadır.

Bu itibarla davalı şirkette çalışmakta iken 406 sayılı Kanunun ek 29. maddesi uyarınca diğer kamu kurum ve kuruluşlarına nakledilmek üzere Devlet Personel Başkanlığına bildirilen davacının dava konusu ek ödemeden yararlanamayacağı, sözleşme kapsamında ödenen ikramiye ve ilave tediye gibi ücretlerin nakil ilmuhaberindeki ücretine eklenemeyeceği, nakil ilmuhaberindeki ücretinin eksik belirtilmediği anlaşılmaktadır. Hal böyle olunca Mahkemece davanın reddine karar verilmesi gerekli iken yazılı gerekçe ile kabulüne karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 20.06.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/9295, Karar No: 2011/2215, Tarih: 03.03.2011

**11. Hukuk Dairesi         2009/9295 E.  ,  2011/2215 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Mahkemesi’nce verilen tarih ve sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, dava dışı Özelleştirme İdaresi Yüksek Kurulunca davalı ...Ş.’nin %100 idare hissesinin diğer davalı ...Ş.’ne devredildiğini, ayrıca davalı ...Ş’nin davaredilen İsdemir A.Ş.'nin %11 oranında bedelsiz hissesini çalışanlara verilmesi yönünde karar alındığını, bu amaçla diğer davalı vakfın kurulduğunu, teslimin bu vakıf aracılığı ile sağlanacağını, müvekkilinin davalı ...Ş.’nin işçisi olduğunu, bedelsiz hisselerin müvekkili adına tescili gerektiğini, davalı yanın muaraza çıkarttığını ileri sürerek, davalı vakıf adına tescil edilen adeti 1.000 TL bedelli 67.100.000.000 adet nama yazılı hissenin 10.013.430 adetlik kısmının iptali ile davacı adına tesciline, muarazanın bu şekilde giderilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekilleri, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunmalar, toplanan kanıtlar ve tüm dosya kapsamına göre, Özelleştirme İdaresi kararına göre düzenlenen devir sözleşmesinin 10. maddesinde "kurulacak vakıf marifetiyle çalışanlara Erdemir tarafından %11 oranında bedelsiz hisse verilmesi", hisse devir sözleşmesinin 13. maddesinde kurulacak vakıf marifetiyle çalışanlara Erdemir tarafından %11 oranında bedelsiz hisse verileceğinin düzenlendiği, hisselerin kurulacak vakıf marifetiyle verilmesindeki amacın deviredilen %11 hissenin yönetim, kontrol ve şirket temsilciliği açısından vakıf tarafından işçilerin temsil edilmesini sağlamak ve hisse sahibi işçilerin ortak haklarının korunarak işçilerin hisse senetlerinin nemalarından faydalanmasını sağlamak olduğu, %11 hissenin devrine ilişkin ÖYK kararı ve devir sözleşmesinin esas amacının bu olduğu, davacının payına düşen hisse senedinin mülkiyetinin doğrudan kendisine teslimine ilişkin bir karar ve irade bulunmadığı, davaya konu hisse senetlerinin intifa senedi olduğu, intifa senetlerinin TTK'nun 402-403. maddesi nazara alındığında, intifa senedi sahiplerine azalık hakkı verilmeyeceği, safi kazanca veya tasfiye neticesine iştirak yahut yeni çıkarılacak hisse senetlerini alma hakları tanınabileceği, ancak, bu senetlerin pay defterine kaydedilemeyeceği, davacının hisse senedinden faydalanma hakkı olduğu, ancak, anılan gerekçelerden de anlaşılacağı üzere davacı adına pay defterine tesçilin mümkün olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 02,80 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 03.03.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/14505, Karar No: 2010/1588, Tarih: 25.02.2010

**5. Ceza Dairesi         2009/14505 E.  ,  2010/1588 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dolandırıcılık ve sahtecilik suçlarından sanık ...'nun yargılanması sırasında; ... 1. Asliye Ceza Mahkemesiyle, Çatalca Asliye Ceza Mahkemesi arasında oluşan olumsuz yetki uyuşmazlığının giderilmesi ve yargı yerinin belirlenmesi istemiyle gönderilen dosya Yargıtay C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye verilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

İncelenen dosya içeriğine, 5747 sayılı Büyükşehir Belediyesi Sınırları İçerisinde İlçe Kurulması ve Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılması Hakkındaki Kanunun geçici 3/3. maddesinde teşkilatlanma tamamlanıncaya kadar yeni kurulan ilçelerde merkezi idarelere ait her türlü iş ve işlemler ile idari ve adli davalar ve bunlara ilişkin bütün iş ve işlemlerin mevcut bağlılık durumuna göre yürütüleceğinin öngörülmesine, Arnavutköy ilçesinin teşkilatlanma tarihinin 01.01.2009 olmasına ve ... 1. Asliye Ceza Mahkemesi kararındaki gerekçeye göre, yerinde görülmeyen Çatalca Asliye Ceza Mahkemesinin 31.07.2008 gün ve 2008/235 E. 2008/587 K, sayılı YETKİSİZLİK kararının KALDIRILMASINA, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİİNE, 25.02.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2571, Karar No: 2016/7776, Tarih: 03.05.2016

**12. Ceza Dairesi         2016/2571 E.  ,  2016/7776 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK'nın 85/2, 62, 52/2-4, 53/6, 63. maddeleri gereğince mahkûmiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii ve katılanlar vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Bozma ilamına uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin ceza miktarına ve eksik incelemeye; katılanlar vekilinin ise tayin olunan hapis cezasının adli para cezasına çevrilmemesi gerektiğine ve ceza miktarına ilişkin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-Sanık hakkında tayin olunan uzun süreli hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi sırasında dayanağı olan yasa maddesi ile adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının gösterilmemesi,

2-Hükmedilen adli para cezasının taksitlendirilmesi sırasında, TCK'nın 52/4. maddesi gereğince, ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceğinin belirtilmemesi,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak, yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden; hüküm fıkrasının 3. bendinin başına "Sanık hakkında tayin olunan 3 yıl 4 ay hapis cezasının sanığın kişiliği, sosyal ve ekonomik durumu, yargılama sürecinde gözlemlenen davranışları ve suçun işlenmesindeki özellikler nazara alınarak TCK'nın 50/4. maddesi delaletiyle aynı Kanun'un 50/1-a maddesi gereğince adli para cezasına çevrilmesine; TCK'nın 52/3. maddesi gereğince adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının 1215 tam gün olarak belirlenmesine," şeklindeki cümlenin eklenmesi ve taksitlendirmeye ilişkin 4. bendin devamındaki "sebebiyle bakiye kalan ayların taksitlerinin TAMAMININ BİR DEFADA SANIKTAN TAHSİLİNE," ibarelerinin çıkartılarak yerine "halinde geri kalan kısmının tamamının tahsil edileceği ve ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceğinin sanığa ihtarına" ibarelerinin yazılması suretiyle, sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 03.05.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi..
Yargıtay — Esas No: 2010/5408, Karar No: 2011/14046, Tarih: 17.10.2011

**10. Hukuk Dairesi         2010/5408 E.  ,  2011/14046 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, trafik kazası sonucu yaralanan Kurum sigortalısına yapılan toplam 1.152,02 TL tedavi giderlerinin ve geçici iş göremezlik ödeneğinden fazla haklar saklı kalmak kaydı ile 720,01 TL’nin davalıdan tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüyle 720,01 TL’nin davalıdan tahsiline karar verilmiş; 22.12.2009 günlü karar davacı Kurum vekili tarafından temyiz edilmiştir.

21.07.2004 gün ve 25529 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak, öngördüğü istisnalar dışındaki hükümleri yayım tarihinde yürürlüğe giren, 14.07.2004 tarih ve 5219 sayılı “Çeşitli Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun” ve ayrıca 5236 sayılı Kanun; katsayı artışı da uygulanmak suretiyle bu kanunların yürürlük tarihinden sonra yerel mahkemelerce verilen hükümler yönünden 2009 yılı için 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 427.maddesindeki temyiz (kesinlik) sınırını 1.400 TL olarak değiştirmiştir.

Alacağın bir kısmının dava edilmiş olması halinde  temyiz (kesinlik) sınırının alacağın tamamı gözetilmesi; tamamı dava edilen bir alacağın kısmen kabulünde ise temyiz (kesinlik) sınırının belirlenmesinde kabul ve reddedilen miktarların esas alınması HUMK'nun 427. maddesi hükmü gereğidir.

Somut olayda yerel mahkemece bakiye kalan alacak tutarı, yukarıda değinilen temyiz (kesinlik) sınırının altında bulunduğundan, anılan karara karşı temyiz yoluna baş vurulması bakiye alacak miktarı itibariyle mümkün değildir.

Hal böyle olunca, davacı Kurum vekilinin temyiz dilekçesinin miktar itibariyle kesinlik nedeniyle reddi gerekir.

S O N U Ç:Yukarıda açıklanan nedenle davacı Kurum vekilinin temyiz dilekçesinin REDDİNE, 17.10.2011 gününde oybirliği ile karar verildi .
Yargıtay — Esas No: 2012/20562, Karar No: 2012/28999, Tarih: 28.12.2012

**5. Hukuk Dairesi         2012/20562 E.  ,  2012/28999 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Bilirkişi kurulunca taşınmaza, yarı bodur elma bahçesi olarak değer biçildiğinden yarı bodur elmanın dekara ortalama verim miktarı ve 2010 yılı hasat dönemi ortalama toptan kg. satış fiyatlarının İl Tarım Müdürlüğünden sorularak,

Alınacak cevapla birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 28.12.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/530, Karar No: 2013/13756, Tarih: 23.09.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2012/530 E.  ,  2013/13756 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık, Resmi Belgede Sahtecilik

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanıklar hakkında “dolandırıcılık” ve “resmi belgede sahtecilik” suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik yapılan incelemede;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Bilişim sistemlerinin, banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık suçu, TCK’nın 158/1-f maddesinde düzenlenmiştir. Maddenin gerekçesinde de; “Dolandırıcılık suçunun, bilişim sistemlerinin, banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle işlenmesi de,birinci fıkranın (f) bendinde bu suçun bir nitelikli unsuru olarak kabul edilmiştir. Bilişim sistemlerinin, banka veya kredi kurumlarının, özellikle bu kurum ve kuruluşları temsil edenlerin, kurum ve kuruluşları adına hareket eden kişilerin, başkalarını kolaylıkla aldatabilmeleri bir güven kurumu olan bu kuruma güvenin sarsılması bu kurumların araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık suçunu, nitelikli hâl saymıştır

Bilişim sisteminin aldatılmasından söz edilemeyeceği için, ancak bu sistemin araç olarak kullanılarak bir insanın aldatılması yani dolandırılması halinde bu bendin uygulanması mümkündür. Aksi halde yani sisteme girilerek bir kişi aldatılmayıp sistemden yararlanılarak çıkar sağlanmışsa bilişim suçu veya bilişim sistemi kullanılmak suretiyle hırsızlık suçunun oluşması söz konusu olacaktır.

Bilişim sisteminin aldatılmasından söz edilemeyeceği için, ancak bu sistemin araç olarak kullanılarak bir insanın aldatılması yani dolandırılması halinde bu bendin uygulanması mümkündür. Aksi halde yani sisteme girilerek bir kişi aldatılmayıp sistemden yararlanılarak çıkar sağlanmışsa bilişim suçu veya bilişim sistemi kullanılmak suretiyle hırsızlık suçunun oluşması söz konusu olacaktır.

Bilişim sisteminden maksat,verileri toplayıp, yerleştirdikten sonra bunları otomatik işlemlere tâbi tutma olanağını veren manyetik sistemlerdir. Günümüzde bilişim sistemleri ile sesli-görüntülü haberleşme, elektronik imzanın kabulü,yeni ticari ilişkiler, internet bankacılığı hizmeti ile para transferleri ve bunlar gibi pek çok yenilik toplumsal hayata girmiş, bilişim gerek ... gerekse günlük hayatta vazgeçilemeyecek kadar önemli bir noktaya ulaşmış, bilişim teknolojileri daha hızlı ve ucuz bir nitelik arz etmesi nedeniyle, klasik yöntemlere nazaran daha fazla tercih edilir duruma gelmiştir. Bu sistemlerin güvenle kullanılması, aynı anda hızlı ve kolayca birçok kişi tarafından ulaşılması ve diğer taraftaki failin kontrol imkanını azaltması nedeniyle nitelikli hal sayılmıştır.

Banka ya da kredi kurumlarının araç olarak kullanıldığından söz edilebilmesi için, dolandırıcılık fiili gerçekleştirilirken bankaların olağan faaliyetlerinden ya da bu faaliyeti yürüten sujelerden hileli araçlar kullanılarak yararlanılması veya banka ve kredi kurumlarının olağan faaliyetleri nedeniyle üretmiş oldukları maddi varlıkların suçta araç olarak kullanılarak haksız çıkarın elde edilmesi gerekir. Bankaların, ödeme aracı olarak kullanılması halinde bu fıkra uygulanamayacaktır.

Hükmü temyiz etmeyen sanık ...'in bir şekilde ele geçirdiği çalıntı çek yapraklarını da yanına alarak diğer sanıklar ... ... ile alış veriş için çarşıya geldiği, bu arada suça konu çeklerden diğer sanıkların da haberdar oldukları, sanıklar ... Rıza ve İmran'ın buna rağmen bu çeklerle ayakkabı alınması için sanık ...'den talepte bulundukları, bunun üzerine sanıklar....mağdurun çalıştığı ayakkabıcı dükkanına girdikleri, düğün yapacaklarını söyleyerek dükkandan çeşitli ayakkabılar satın aldıkları, sanık ...'in boş çek yapraklarından bir adedini 530 TL bedelle mağdurun yanında düzenleyip mağdura verdiği, ardından dükkanın sahibinin çekin çalıntı olduğunu anlayıp polise haber verdiği, sanıkların aynı gün içinde ayakkabılarla birlikte yakalandıkları, yakalama anında sanık ...'in biri 1.300 TL bedelle doldurulmuş, diğerleri boş vaziyette olan toplam 9 adet çeki polis memurlarına verdiği iddia olunan olayda,

Ayakkabı alımı sırasında kullanılan ve keşide yeri bulunmayan 530 TL bedelli çekin unsur eksikliği nedeni ile özel belge niteliğinde olduğu, eylemin TCK'nun 157. maddesinde öngörülen dolandırıcılık suçunu oluşturduğu gözetilmeden, suç vasfında yanılgıya düşülerek unsuraları oluşmayan 158/1-f maddesi uyarınca hüküm kurulması,

Ayakkabı alımı sırasında kullanılan ve keşide yeri bulunmayan 530 TL bedelli çekin unsur eksikliği nedeni ile özel belge niteliğinde olduğu, eylemin TCK'nun 157. maddesinde öngörülen dolandırıcılık suçunu oluşturduğu gözetilmeden, suç vasfında yanılgıya düşülerek unsuraları oluşmayan 158/1-f maddesi uyarınca hüküm kurulması,

Resmi belgede sahtecilik suçu yönünden, sanık ... tarafından polise teslim olunan 1.300 TL bedelli ekteki imzayı sanıkların kabul etmemesine göre, sanıkların imza örnekleri ile çekteki yazı ve imzaların Adli Tıp Kurumu Fizik Grafoloji İhtisas şubesinde incelemesinin yapılarak sanıklara ait olup olmadığı belirlendikten sonra buna göre sanıkların hukuki durumunun taktir ve tayini gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıkların temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden hükmün, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesine istinaden uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 23/09/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/13976, Karar No: 2010/5484, Tarih: 17.05.2010

**11. Hukuk Dairesi         2008/13976 E.  ,  2010/5484 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 1.Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 1.Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 29.04.2008 tarih ve 2003/543-2008/100 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin 1999/6651 nolu mobilya ayağı, ayarlı köşebent ürünleri için çoklu tasarım tescil belgesi sahibi olduğunu, davalı adına tescili yapılan 2001/01323 nolu çoklu tasarımın yenilik ve ayırt edicilik kriterlerinden yoksun olup, müvekkili tesciliyle benzer olduğunu ileri sürerek, davalı adına tescilli 2001/01323 nolu çoklu tasarımlardan 1, 2, 3 ve 4 sıra nolu tasarım tescil belgesinin hükümsüzlüğüne ve kararın ilanına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkiline ait 2001/01323 nolu çoklu tasarımın yenilik ve ayırt edeci nitelikler taşıdığını, bu durumun kesinleşen hukuk ve ceza kararlarıyla belirlendiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, ceza dosyasında farklı rapor alınması nedeniyle alınan son raporda tasarımların yeni olmadığının belirlendiği, tasarımların tescil başvuru tarihinden önce kamuya sunulan tasarımlara ayrıntılar dışında benzer olduğu ve yeni olmadıklarının anlaşıldığı, nihai kullanımla mobilyaya monte sırasında iç kısım görünmediğinden, genel olarak da tasarım korumasından yararlanmayacağı gerekçesiyle 2001-1323 sayılı tescilli tasarımın 1, 3 ve 4 nolu tasarımların hükümsüzlüğüne, 2 nolu tasarım davalı tarafından dava sırasında terkin ettirildiğinden konusu kalmayan bu tasarım yönünden hüküm kurulmasına yer olmadığına, ilan talebinin reddine karar verilmiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, taraf vekillerinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, taraf vekillerinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 03,15 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacı ve davalıdan ayrı ayrı alınmasına, 17.05.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.