muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2004/187, Karar No: 2004/207, Tarih: 23.11.2004

Sanık; T... Ağır Ceza Mahkemesi üyesi olarak atandığını, Sulh Ceza Mahkemesinin 1/2 sine bakmak üzere yetkilendirilmesine ilişkin Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulu kararının yanlı, hukuka aykırı, hakimlik onurunu kırıcı nitelikte olması nedeniyle tebellüğ etmediğini bu nedenle gereğini yerine getirmediğini, görevi ihmal suçunun unsurları itibariyle oluşmadığını savunmuştur.

Anayasa'nın 159. maddesinin 3. fıkrası uyarınca; Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulu; adli ve idari yargı hakim ve savcılarını mesleğe kabul etme, atama ve nakletme, geçici yetki verme, yükselme ve birinci sınıfa ayırma, kadro dağıtma, meslekte kalmaları uygun görülmeyenler hakkında karar verme, disiplin cezası verme, görevden uzaklaştırma işlemlerini yapmak, Adalet Bakanlığının, bir mahkemenin veya bir hakimin veya savcının kadrosunun kaldırılması veya bir mahkemenin yargı çevresinin değiştirilmesi konusundaki tekliflerini karara bağlamak, ayrıca Anayasa ve kanunlarla verilen diğer görevleri yerine getirmek üzere kurulmuş bir Anayasal kurumdur.

Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulu, 2835 sayılı Yasa ile değişik, 2461 sayılı Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulu Yasasının 4. maddesi uyarınca, hakim ve savcıları mesleğe kabul etme, atama ve nakletme, geçici yetki verme, yükselme, birinci sınıfa ayırma, kadro dağıtma, disiplin cezası verme, Anayasa ile diğer yasalarda verilen görevleri yerine getirmekle görevli olup, başka bir deyişle hakimlerin ve savcıların yargısal görevlerini sağlıklı ve düzenli bir şekilde sürdürmeleri için idari nitelikte düzenlemeler yapmakla yetkilidir.

2802 sayılı Hakimler ve Savcılar Yasasının 47/1. maddesinde ise, "Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulu, hakim ve savcıları hizmetin gereği olarak sürekli görev yerlerinin dışındaki bir yargı çevresinde veya aynı yerde geçici yetki ile görevlendirmeye yetkilidir." hükmünü taşımaktadır.

Bu yasal düzenlemeler uyarınca, ilgili hakim ve savcılar, Kurulun vermiş olduğu kararlar doğrultusunda görevini yerine getirmek zorundadırlar. Kendisiyle ilgili karar verilen hakim veya savcı Kurulun vermiş olduğu kararı, hakkaniyete veya yasaya aykırı bulduğu görüşüyle yerine getirmemezlik edemez, kararı beğenmez ve yasaya aykırı bulursa Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulundan kararın yeniden incelenmesini talep edebilir. Bu yasal düzenlemeye uymayarak kararın hukuka aykırı olduğu gerekçesi ile gereğini yerine getirmemesi ilgiliye haklılık kazandırmaz.

T... Ağır Ceza Mahkemesi Üyesi olan sanık Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunun 15.10.2003 gün ve 436 sayılı kararıyla müstemiren Tavşanlı Sulh Ceza Mahkemesinin 1/2 sine bakması için görevlendirme kararına itiraz etse dahi, uymak ve gereğini yerine getirmek zorun-dadır. Sanık Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunun T... Sulh Ceza Mahkemesinin 1/2 sine bakması için görevlendirme kararını tebellüğ etmeyerek ve gereğine uymayarak, Sulh Ceza Mahkemesine sevkedilen çok sayıda mevcutlu evraka bakmamış, bu nedenle T... Adalet Komisyonu Başkanlığınca bu işlere bakması için bir başka hakim görevlendirilmiştir. Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunca yapılan görevlendirme kararının onur kırıcı ve hakimlik mesleğini ayaklar altına alan bir karar olduğunu bildirerek gereğini yerine getirmeyeceğini açık bir şekilde ifade eden sanığın, yasal olarak yerine getirilmesi için kendisine verilen görevi yapmamak suretiyle pasif eylemde bulunma eylemi, TCY.nın 230/1. maddesi kapsamında yer alan görevi ihmal suçunu oluşturmaktadır.

Özel Dairece sanık hakkında hükmolunan ağır para cezasından TCY.nın 59. maddesi ile yapılan indirim sonucunda, para cezası miktarının yanılgılı uygulama sonucu 288.985.000 lira yerine eksik olarak 287.783.000 lira şeklinde hükmedilip, müteakip işlemlerin de bu miktar üzerinden yapılması suretiyle sonuç olarak para cezasının sanık lehine 1.000.000 lira eksik tayin edildiği anlaşılmakta ise de, bu husus temyiz edenin sıfatı nedeniyle bozma konusu yapılamayacağından, sanığın görevi ihmal suçundan cezalandırılmasına ilişkin Özel Daire hükmünün eleştiri ile yetinilmek suretiyle onanmasına karar verilmelidir.

SONUÇ: Açıklanan nedenlerle, sanığın suçun yasal unsurları itibariyle oluşmadığına ilişkin tüm temyiz itirazlarının reddi ile, yukarıda belirtilen eleştiri dışında usul ve yasaya uygun bulunan Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 1.7.2004 gün ve 23/14 sayılı hükmünün ONANMASINA, 23.11.2004 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1985, Karar No: 2017/2263, Tarih: 01.06.2017

**10. Ceza Dairesi         2016/1985 E.  ,  2017/2263 K.**

**"İçtihat Metni"**

Adalet Bakanlığı'nın, 25.03.2016 tarihli yazısı ile kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan sanık ... hakkında Manisa 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 12/05/2014 tarihli ve 2014/73 esas, 2014/172 sayılı kararı ile 5560 sayılı Kanun ile değişik TCK’nın 191/2. maddesi uyarınca hükmedilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin süresinin 6 ay uzatılmasına ilişkin talep hakkında karar verme yetkisinin Cumhuriyet Savcılığına ait olduğu gerekçesi ile talebin reddine ilişkin Manisa 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 01/10/2015 tarihli ve 2014/73 esas, 2014/172 sayılı ek kararına Cumhuriyet savcısınca yapılan itirazın reddine dair Manisa 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 14/10/2015 tarihli ve 2015/1069 değişik iş sayılı kararının kanun yararına bozulmasının istenmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nca 18/04/2016 tarihli yazı ekinde dosyanın Dairemize gönderildiği anlaşıldı.

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

A) Konuyla İlgili Bilgiler:

1- Sanığın 17.12.2013 tarihinde işlediği iddia edilen uyuşturucu madde ticareti yapma suçuna ilişkin yapılan yargılama sonucunda, eylemin kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçunu oluşturduğu kabul edilerek Manisa 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 12/05/2014 tarihli ve 2014/73 esas, 2014/172 sayılı kararı ile 5560 sayılı Kanun ile değişik TCK’nın 191/2. maddesi uyarınca tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına karar verildiği,

2- Denetimli serbestlik tedbiri esnasında, Manisa Denetimli Serbestlik Müdürlüğünün 27/08/2015 tarihli ve 2015/342-2310 sayılı kararı ile denetimli serbestlik tedbirinin süresinin 6 ay uzatılmasına ilişkin mahkemesinden talepte bulunulmasına karar verildiği,

3- Talebi değerlendiren Manisa 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 01/10/2015 tarihli ve 2014/73 esas, 2014/172 sayılı ek kararı ile, denetimli serbestlik tedbirinin süresinin uzatılmasına ilişkin talep hakkında karar verme yetkisinin Cumhuriyet Savcılığına ait olduğu gerekçesi ile talebin reddine karar verildiği,

4- Bu karara karşı Cumhuriyet savcısınca yapılan itirazı değerlendiren Manisa 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 14/10/2015 tarihli ve 2015/1069 değişik iş sayılı kararı ile itirazın reddine kesin olarak karar verdiği,

Anlaşılmıştır.

B) Kanun Yararına Bozma Talebi:

4- Bu karara karşı Cumhuriyet savcısınca yapılan itirazı değerlendiren Manisa 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 14/10/2015 tarihli ve 2015/1069 değişik iş sayılı kararı ile itirazın reddine kesin olarak karar verdiği,

Anlaşılmıştır.

B) Kanun Yararına Bozma Talebi:

Kanun yararına bozma talebi ve ihbar yazısında, "5237 sayılı Kanun'un 191/2-3. maddelerinde kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın almak, kabul etmek veya bulundurmak ya da kullanmak suçundan dolayı başlatılan soruşturmada şüpheli hakkında beş yıl süreyle kamu davasının açılmasının ertelenmesine karar verileceği, Cumhuriyet savcısının, bu durumda şüpheliyi, erteleme süresi zarfında kendisine yüklenen yükümlülüklere uygun davranmadığı veya yasakları ihlal ettiği takdirde kendisi bakımından ortaya çıkabilecek sonuçlar konusunda uyaracağı, erteleme süresi zarfında şüpheli hakkında asgari bir yıl süreyle denetimli serbestlik tedbiri uygulanacağı ve bu sürenin Cumhuriyet savcısının kararı ile üçer aylık sürelerle en fazla bir yıl daha uzatabileceğinin düzenlendiği, Cumhuriyet savcısının denetim süresini uzatma yetkisinin soruşturma aşamasında ve kamu davasının açılmasının ertelenmesi durumunda mümkün olduğu, buna karşın somut olayda Manisa 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 12/05/2014 tarihli ve 2014/73 esas, 2014/172 sayılı kararı ile sanık hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 191/2. maddesi uyarınca tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına, aynı Kanun'un 191/4. maddesi gereğince tedavinin sona erdiği tarihten itibaren 1 yıl süre ile denetimli serbestlik tedbirine devam olunmasına karar verildiği, bu hükmün infazı sırasında Manisa Cumhuriyet Başsavcılığı Denetimli Serbestlik Müdürlüğünce hükümlünün deneme süresinin 6 ay uzatılmasının talep ediliği bu hususun münhasıran hükmün infazına ilişkin olduğu dolayısıyla uzatma talebine ilişkin karar verme görevinin hükmü veren mahkemeye ait olduğu gözetilmeden, itirazın bu yönden kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmemiştir." denilerek, Manisa 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 14/10/2015 tarihli ve 2015/1069 değişik iş sayılı kararının bozulması istenmiştir.

C) Konuyla İlgili Hukuksal Düzenlemeler:

1- 5560 sayılı Kanun ile değişik TCK'nın 191. maddesi:

(2) Bu suçtan dolayı açılan davada mahkeme, birinci fıkraya göre hüküm vermeden önce uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanan kişi hakkında, tedaviye ve denetimli serbestlik tedbirine; kullanmamakla birlikte, kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alan, kabul eden veya bulunduran kişi hakkında, denetimli serbestlik tedbirine karar verebilir. (Ek cümle: 31/03/2011-6217 S.K 20. mad.) Bu karar, durma kararının hukuki sonuçlarını doğurur.

(2) Bu suçtan dolayı açılan davada mahkeme, birinci fıkraya göre hüküm vermeden önce uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanan kişi hakkında, tedaviye ve denetimli serbestlik tedbirine; kullanmamakla birlikte, kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alan, kabul eden veya bulunduran kişi hakkında, denetimli serbestlik tedbirine karar verebilir. (Ek cümle: 31/03/2011-6217 S.K 20. mad.) Bu karar, durma kararının hukuki sonuçlarını doğurur.

(3) Hakkında tedaviye ve denetimli serbestlik tedbirine karar verilen kişi, belirlenen kurumda uygulanan tedavinin ve denetimli serbestlik tedbirinin gereklerine uygun davranmakla yükümlüdür. Hakkında denetimli serbestlik tedbirine hükmedilen kişiye rehberlik edecek bir uzman görevlendirilir. Bu uzman, güvenlik tedbirinin uygulama süresince, kişiyi uyuşturucu veya uyarıcı maddenin kullanılmasının etki ve sonuçları hakkında bilgilendirir, kişiye sorumluluk bilincinin gelişmesine yönelik olarak öğütte bulunur ve yol gösterir; kişinin gelişimi ve davranışları hakkında üçer aylık sürelerle rapor düzenleyerek hâkime verir.

(4) Tedavi süresince devam eden denetimli serbestlik tedbirine, tedavinin sona erdiği tarihten itibaren bir yıl süreyle devam olunur. Denetimli serbestlik tedbirinin uygulanma süresinin uzatılmasına karar verilebilir. Ancak, bu durumda süre üç yıldan fazla olamaz.

2-6545 sayılı Kanun ile değişik TCK'nın 191. maddesi:

(2) Bu suçtan dolayı başlatılan soruşturmada şüpheli hakkında 4/12/2004 tarihli ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 171 inci maddesindeki şartlar aranmaksızın, beş yıl süreyle kamu davasının açılmasının ertelenmesine karar verilir. Cumhuriyet savcısı, bu durumda şüpheliyi, erteleme süresi zarfında kendisine yüklenen yükümlülüklere uygun davranmadığı veya yasakları ihlal ettiği takdirde kendisi bakımından ortaya çıkabilecek sonuçlar konusunda uyarır.

(3) Erteleme süresi zarfında şüpheli hakkında asgari bir yıl süreyle denetimli serbestlik tedbiri uygulanır. Bu süre Cumhuriyet savcısının kararı ile üçer aylık sürelerle en fazla bir yıl daha uzatılabilir. Hakkında denetimli serbestlik tedbiri verilen kişi, gerek görülmesi hâlinde denetimli serbestlik süresi içinde tedaviye tabi tutulabilir.

Ç) Konunun Değerlendirilmesi:

(3) Erteleme süresi zarfında şüpheli hakkında asgari bir yıl süreyle denetimli serbestlik tedbiri uygulanır. Bu süre Cumhuriyet savcısının kararı ile üçer aylık sürelerle en fazla bir yıl daha uzatılabilir. Hakkında denetimli serbestlik tedbiri verilen kişi, gerek görülmesi hâlinde denetimli serbestlik süresi içinde tedaviye tabi tutulabilir.

Ç) Konunun Değerlendirilmesi:

28/06/2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunla yeniden düzenlenen TCK'nın 191/5. maddesinde yer alan “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz.” hükmü uyarınca, sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ise, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine” karar verilmesi gerekeceğinden, bu hususta mahkemece uyarlama yapılması mümkün görülerek yapılan incelemede;

Sanık hakkında 5560 sayılı Kanun ile değişik TCK’nın 191/2. maddesi uyarınca tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına ilişkin 12/05/2014 tarihli hüküm tarihinde yürürlükte olan TCK’nın 191/3. maddesinde yer alan “denetim süresi içinde üçer aylık sürelerle rapor düzenleyerek hâkime verileceğine ilişkin” düzenleme karşısında, aynı maddenin 4. fıkrasında yer alan “Denetimli serbestlik tedbirinin uygulanma süresinin uzatılmasına karar verilebilir.” şeklindeki düzenlemeye istinaden denetimli serbestlik tedbirinin sürenin uzatılmasına karar verme görevinin hükmü veren mahkemeye ait olduğu, 6545 sayılı Kanun ile değişik TCK’nın 191/3. maddesinde yer alan düzenlemenin soruşturma aşamasına ilişkin olduğu cihetle, denetimli serbestlik tedbirinin süresinin 6 ay uzatılmasına ilişkin talep hakkında karar verme yetkisinin Cumhuriyet Savcılığına ait olduğu gerekçesi ile talebin reddine ilişkin Manisa 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 01/10/2015 tarihli ve 2014/73 esas, 2014/172 sayılı ek kararına Cumhuriyet savcısınca yapılan itirazın kabulüne karar verilmesi gerekirken reddine karar verilmesi yasaya aykırı olup, kanun yararına bozma talebi yerindedir.

D) Karar :

Açıklanan nedenlere göre; Manisa 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 01/10/2015 tarihli ve 2014/73 esas, 2014/172 sayılı ek kararına yönelik itirazın reddine dair Manisa 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 14/10/2015 tarihli ve 2015/1069 değişik iş sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesinin 3. fıkrası gereğince kanun yararına BOZULMASINA, aynı Kanun'un 309. maddesinin 4. fıkrasının (a) bendi uyarınca gerekli işlemin yapılması için, dosyanın Adalet Bakanlığı'na iletilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na gönderilmesine, 01.06.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/19373, Karar No: 2010/2685, Tarih: 22.02.2010

**5. Hukuk Dairesi         2009/19373 E.  ,  2010/2685 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak ... karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak ... karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre değer biçilmesinde ve pilon yeri bedeli ile irtifak ... karşılığının tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı kalan onama harcının alınmasına, peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 22.02.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9902, Karar No: 2018/1732, Tarih: 27.02.2018

**3. Hukuk Dairesi         2016/9902 E.  ,  2018/1732 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki istirdat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda; davanın kabulüne yönelik olarak verilen hüküm davalı vekili tarafından duruşma istemli olarak temyiz edilmekle; duruşma günü olarak belirlenen 27.02.2018 tarihinde davalı vekili Av.... ile davacı vekili Av... geldi. Açık duruşmaya başlandı ve hazır bulunan vekillerin sözlü açıklamaları dinlenildikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için saat 14.00'e bırakılması uygun görüldüğünden, belli saatte dosyadaki bütün kağıtlar okunarak, Tetkik Hakiminin açıklamaları dinlenip, gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, elektrik abonesi bulunduğu davalı şirketin düzenlediği faturalar ile kendisinden hukuka aykırı olarak kayıp-kaçak, dağıtım, perakende satış hizmet, sayaç okuma ve iletim bedellerini tahsil ettiğini ileri sürerek; fazlaya ilişkin hakkı saklı kalmak üzere, şimdilik 3.500 TL'nin avans faiziyle birlikte davalıdan tahsilini talep etmiş, 28.12.2015 tarihli ıslah dilekçesi ile talebini 277.143,53 TL'ye artırmıştır.

Davalı; istirdadı istenilen bedellerin ilgili mevzuat çerçevesinde abonelere yansıtıldığını ve uygulanmasının yasal bir zorunluluk olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; 14.12.2015 tarihli bilirkişi raporu esas alınarak davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-) Dava, elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp-kaçak, dağıtım, perakende satış hizmet, sayaç okuma ve iletim bedellerinin istirdatı istemine ilişkindir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 21.05.2014 tarih ve 2013/7-2454 Esas 2014/679 Karar Sayılı kararı ve Dairemiz kararları ile Anayasanın Vergi ödevi Başlıklı 73. maddesindeki “... Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülükler kanunla konulur, değiştirilir veya kaldırılır..." şeklindeki düzenlemeye göre; kayıp-kaçak bedeli uygulamasının

... Kararları ve tebliğleri çerçevesinde uygulama arz eden kanunlar ve ikincil mevzuat hükümleri çerçevesinde ... tarafından belirlenerek uygulandığı, bu tarihteki mevcut hukuki düzenlemenin ...'na sınırsız bir fiyatlandırma ve tarife unsuru belirleme hak ve yetkisi vermediği, özellikle kaçak bedellerinin kurallara uyan abonelerden tahsili yoluna gitmenin hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaşmadığı, bu faturalara yansıtılan bedel miktarlarının şeffaflık ilkesi ile denetlenebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne kadar ücret ödendiğinin bilinmesininde şeffaf hukuk devletinin vazgeçilmez unsuru olduğu, ... kararları ile kayıp-kaçak bedelinin mevcut mevzuat kapsamında tüketicilerden alınmasının hukuka uygun olmadığı kabul edilmiştir.

Ne var ki, uyuşmazlığın temyiz yolu ile Dairemize geldiği aşamada 17.06.2016 tarih ve 29745 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 6719 sayılı kanunun 21. maddesi ile 6446 Sayılı kanunun 17. maddesinin birinci, üçüncü ve dördüncü fıkraları ile altıncı fıkrasının (a), (ç), (d) ve (f) bentleri değiştirilmiş ve dava konusu bedellerin alınmasında esas olan ilgili tarifelerin düzenlenmesinde ...'nun Kanundaki yetkileri genişletilerek, yukarıda sözü edilen bedeller maliyet unsuru kapsamına dahil edilmiştir.

Yine, 6719 sayılı kanunun 26. maddesi ile 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'na eklenen;

Geçici madde 19; "Bu maddeyi ihdas eden Kanunla öngörülen düzenlemeler yürürlüğe konuluncaya kadar, Kurul tarafından yürürlüğe konulan mevcut yönetmelik, tebliğ ve Kurul kararlarının bu Kanuna aykırı olmayan hükümlerinin uygulanmasına devam olunur." hükmünü,

Geçici madde 20; "Kurul kararlarına uygun şekilde tahakkuk ettirilmiş dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedelleri ile ilgili olarak açılmış olan her türlü ilamsız icra takibi, dava ve başvurular hakkında 17 nci madde hükümleri uygulanır." hükmünü içermektedir.

Hal böyle olunca, karar tarihinden sonra yürürlüğe girmiş bulunan bu yasa değişikliklerinin, yürürlük tarihi öncesi dönemde geçerli olan ... kararlarına dayanılarak alınmış olan ve dava konusu yapılan kayıp-kaçak, dağıtım, perakende satış hizmet, sayaç okuma ve iletim bedelleri ile ilgili olarak açılan ve halen devam eden davalarda da geçmişe etkili olacak şekilde uygulanması gereken hükümler içerdiğinden, 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'nun 17., geçici 19. ile 20. maddelerinin, somut olaya etkisinin bulunup bulunmadığının yerel mahkemece tartışılıp değerlendirildikten sonra sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekmektedir.

2-) Davalı tarafın mükerrer alınan kayıp-kaçak bedeline yönelen temyiz itirazlarının incelenmesinde;

HMK'nun 266 ve devamı maddelerinde "bilirkişilik" müessesesi düzenlenmiş olup, anılan maddede, mahkemenin çözümü hukuk dışında, özel veya teknik bir bilgiyi gerektiren hallerde bilirkişinin oy ve görüşünün alınmasına karar vereceği, 282. maddede bilirkişinin oy ve görüşünün hâkimi bağlamayacağı, 281. madde de ise rapordaki eksiklik yahut belirsizliğin giderilmesi için bilirkişiden açıklama ya da ek rapor istenebileceği gibi, yeniden bir bilirkişi heyeti oluşturularak rapor aldırılabileceği, hükme bağlanmıştır.

Somut olayda; mahkemece, dava konusu uyuşmazlığın teknik bilgiyi gerektirmesi nedeniyle elektrik mühendisi, hukukçu ve mali müşavirden oluşan bilirkişi kurulunun görüşüne başvurulmuş, anılan bilirkişi kurulu tarafından hazırlanan hazırlanan 14.12.2015 tarihli raporda; davalı şirketin ... kararına dayalı olarak tahsil ettiği kayıp-kaçak bedeli yanında, ayrıca mükerrer kayıp-kaçak bedeli tahsil ettiği belirtilmiştir.

Somut olayda; mahkemece, dava konusu uyuşmazlığın teknik bilgiyi gerektirmesi nedeniyle elektrik mühendisi, hukukçu ve mali müşavirden oluşan bilirkişi kurulunun görüşüne başvurulmuş, anılan bilirkişi kurulu tarafından hazırlanan hazırlanan 14.12.2015 tarihli raporda; davalı şirketin ... kararına dayalı olarak tahsil ettiği kayıp-kaçak bedeli yanında, ayrıca mükerrer kayıp-kaçak bedeli tahsil ettiği belirtilmiştir.

Mahkemece hükme esas alınan raporda yer alan, hukukçu ve mali müşavir bilirkişiler konunun uzmanı değildir. Ayrıca, raporda; mükerrer kayıp-kaçak bedeline ilişkin hesaplamanın neye göre yapıldığı hususunda bir değerlendirmeye yer verilmemiştir. Bu hususlar birlikte değerlendirildiğinde, alınan rapor hüküm vermeye elverişli değildir.

Bu durumda, mahkemece; mükerrer alındığı bildirilen kayıp – kaçak bedeli hususunda, tamamı konunun uzmanı olan elektrik ve elektronik mühendislerinden oluşturulacak 3 bilirkişi kurulundan taraf, mahkeme ve Yargıtay denetimine elverişli rapor alınması ve diğer deliller ile birlikte değerlendirilmesi suretiyle oluşacak sonuca göre uyuşmazlığın esası hakkında hüküm tesis edilmesi gerekirken, hüküm vermeye yeterli olmayan raporun esas alınması suretiyle yazılı şekilde karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırıdır.

3-)Bozma nedenlerine göre, davalı tarafın diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci ve ikinci bendde açıklanan nedenlerle hükmün HUMK'nun 428. maddesi gereğince davalı yararına BOZULMASINA, üçüncü bendde açıklanan nedenle davalı tarafın diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, 1.630 TL Yargıtay duruşması vekalet ücretinin davacıdan alınıp davalıya verilmesine, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun Geçici Madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nun 440. maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 27.02.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.