muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/17428, Karar No: 2012/22749, Tarih: 21.11.2012

Ayrıca; 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 38. maddesinde, davaya ehliyetin Türk Medeni Kanunu ile belirlendiği, 42. maddesinde, taraflardan birinin vesayet altına alınması istendiği takdirde hakim tarafından bu konuda kesin karar verilinceye kadar yargılamanın bir başka güne bırakılabileceği belirtilmiş olup, 01.10.2011 günü yürürlüğe girerek 1086 sayılı Kanunu ilga eden 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 51. maddesinde, dava ehliyetinin, medeni hakları kullanma ehliyetine göre belirleneceği, 52. maddesinde, medeni hakları kullanma ehliyetine sahip olmayanların davada yasal temsilcileri tarafından temsil edilecekleri, 54. maddesinde, yasal temsilcilerin, davanın açılıp yürütülmesinin belli bir makamın iznine bağlı olduğu durumlarda izin belgelerini, dava veya cevap dilekçesiyle mahkemeye vermek zorunda oldukları, aksi takdirde dava açamayacak ve yargılamayla ilgili hiçbir işlem yapamayacakları, şu kadar ki, gecikmesinde sakınca bulunan durumlarda mahkemece, yasal temsilcilerin, yukarıda belirtilen eksikliği gidermeleri koşuluyla dava açmalarına veya davayla ilgili işlem yapmalarına izin verilebileceği, izin belgesinin alınması için mahkemeye başvurulması gerekiyorsa ilgiliye, başvuru için kesin süre verileceği ve bu süre içinde başvurulması durumunda bu konuda karar verilinceye kadar bekleneceği, süresi içinde belgelerin sunulmaması veya mahkemeye başvurulmaması durumunda, davanın açılmamış veya gerçekleştirilen işlemlerin yapılmamış sayılacağı, 56. maddesinde, taraflardan birinin vesayet altına alınması veya kendisine yasal danışman atanması istemi mahkemece uygun bulunur veya gerekli görülürse, bu konuda kesin bir karar verilinceye kadar yargılamanın ertelenebileceği açıklanmıştır. Buna göre, kişinin kendisi tarafından

veya yetkili kılacağı temsilci aracılığı ile bir davayı takip etme ve usûl işlemlerini yapabilme yeteneği olarak tanımlanan dava ehliyeti, medeni hakları kullanma (fiil) ehliyetinin medeni usûl hukukunda büründüğü şekildir; ayırt etme gücüne sahip küçükler ve kısıtlılar kural olarak dava ehliyetine sahip olmadıkları için davada yasal temsilcileri tarafından temsil edilmeleri gerekir ve dava ehliyeti, dava şartlarından olduğundan, taraflarca ileri sürülmesine gerek kalmaksızın mahkemece kendiliğinden gözetilir.

Yukarıdaki yasal düzenlemeler ve açıklamalar ışığında inceleme konusu dava değerlendirildiğinde, öncelikle belirtilmelidir ki, 4721 sayılı Kanunun 405. maddesinde tanımlandığı şekilde “akıl hastalığı sebebiyle işlerini göremeyen” durumda olduğu saptanan davacının fiil ve dava ehliyetinin bulunmadığı belirgin olmakla, mevzuat çerçevesindeki prosedür işletilmeli, kısıtlanarak kendisine vasi atanması sağlanmalı, davanın sürdürülebilmesi için vesayet makamı konumundaki yetkili sulh hukuk mahkemesinden izin alınmalı ve yargılamaya, yasal temsilci vasinin katılımı ile devam edilmelidir. Sonrasında ise, dava konusu yapılan istemlerin neler olduğu sorularak uyuşmazlık/çekişme netlikle ortaya konulmalı, talebin, davacıya malûllük aylığı tahsisi mi?, davacıda var olan malûllük olgusuna dayalı olarak kendisine iş kazası sonucu yaşamını yitiren sigortalı babası üzerinden ölüm geliri bağlanması mı olduğu açıklıkla saptandıktan sonra yasal düzenlemeler kapsamında yapılacak irdelemeyle elde edilecek sonuca göre hüküm kurulmalıdır.

Yukarıda açıklanan maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece eksik inceleme ve araştırma sonucu yazılı şekilde karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

S O N U Ç : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 21.11.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/10462, Karar No: 2015/9575, Tarih: 28.04.2015

**8. Hukuk Dairesi         2014/10462 E.  ,  2015/9575 K.**

**"İçtihat Metni"**

Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tescil

Taraflar arasındaki uyuşmazlık, kadastro çalışmaları sırasında köy boşluğu olarak tespit dışı bırakılan yerin tescili isteğine ilişkindir. Yargıtay Kanunu 14. maddesi uyarınca Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih 2015/8 sayılı Kararı ile hazırlanıp, 22.01.2015 tarihli ve 29244 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren hukuk dairelerine ilişkin iş bölümü uyarınca, hükme yöneltilen temyiz itirazlarının incelenmesi Yargıtay (16.) Hukuk Dairesi'nin görevine girmektedir. 11 Nisan 2015 tarihi itibariyle Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6644 Sayılı Kanun'un 2. maddesi ile değişik 2797 Sayılı Kanun'un 60. maddesinin 1. ve 3. fıkraları uyarınca dosyanın görevli daireyi belirlemek üzere HUKUK İŞBÖLÜMÜ İNCELEME KURULU'NA GÖNDERİLMESİNE, 28.04.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/15829, Karar No: 2011/2805, Tarih: 06.04.2011

**8. Ceza Dairesi         2010/15829 E.  ,  2011/2805 K.**

**"İçtihat Metni"**

İhbarname No : KYB - 2010/295786

Bıçak ve diğer aletleri izinsiz olarak satma, satın alma, taşıma veya bulundurma suçundan sanık ...'nun, 6136 sayılı Ateşli Silahlar ve Bıçaklar ile Diğer Aletler Hakkında Kanun'un 15. maddesi uyarınca 6 ay hapis ve 25 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, 25 gün adli para cezasının 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 52. maddesi uyarınca 500 Türk lirası adli para cezasına çevrilmesine, 5237 sayılı Kanun'un 51/1. maddesi uyarınca hapis cezasının ertelenmesine dair (KÜÇÜKÇEKMECE) 3. Sulh Ceza Mahkemesinin 16.10.2008 tarihli ve 2006/349 esas,

2008/933 sayılı kararını kapsayan dosyası ile ilgili olarak;

Dosya kapsamına göre, 6136 sayılı Kanun'un 15/1. maddesine aykırılık suçundan sanık hakkında hapis cezası ile birlikte öngörülen adli para cezasının suçun işlendiği 21.3.2006 tarihi itibarıyla 450 Türk lirası olduğu gözetilmeden, bu tarihten sonra yürürlüğe giren ve infaz bakımından da aleyhe sonuç doğuran 5728 sayılı Kanun'la değişik 6136 sayılı Kanun'un 15/1. maddesi uyarınca 25 gün karşılığı 500 Türk lirası adli para cezasına çevrilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı CMK.nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 20.11.2010 gün ve 68985 sayılı kanun yararına bozma istemine atfen Yargıtay C.Başsavcılığının 3.12.2010 gün ve KYB/2010-295786 sayılı ihbarnamesi

ile dairemize tevdii kılınmakla incelendi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Gereği görüşülüp düşünüldü:

5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanunun 5/2. maddesinde yer alan "Bu kanunlarda Türk Ceza Kanununda belirlenen cezalar sistemine uygun değişiklik yapılıncaya kadar ... alt veya üst sınırlar arasında uygulama yapılmasını gerektirir nitelikteki adli para cezalarında cezanın alt sınırı dörtyüzellimilyon, üst sınırı yüzmilyar Türk Lirası olarak uygulanır." şeklindeki düzenleme uyarınca suç tarihinde yürürlükte bulunan ve sanık lehine hükümler içeren 6136 sayılı Yasanın 15/1. maddesi uyarınca temel adli para cezasının 450 TL olduğu gözetilmeden, sanığın aleyhine olacak şekilde suç tarihinde yürürlükte olmayan ve 8.2.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasa ile değişik 13/3. madde uyarınca gün adli para cezası belirlenerek sanığa fazla para cezası tayini,

Yasaya aykırı ve Adalet Bakanlığının kanun yararına bozma istemine dayalı Yargıtay C.Başsavcılığınca düzenlenen ihbarname içeriği bu nedenle yerinde görüldüğünden Küçükçekmece 3. Sulh Ceza Mahkemesinin 16.10.2008 tarih ve 2006/349 esas, 2008/933 sayılı kararının 5271 sayılı CMK.nun 309. maddesinin 4. fıkrasının (d) bendi uyarınca (BOZULMASINA), yeniden yargılama yapmayı gerektirecek bir durum bulunmadığından 6136 sayılı Yasanın 15/1. madde ve fıkrası uyarınca hapis cezası yanında tayin edilen temel adli para cezasının 450 TL olarak belirlenmesine karardaki diğer hususların aynen muhafazasına, dosyanın Adalet Bakanlığına gönderilmek üzere Yargıtay C.Başsavcılığına tevdiine, 6.4.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/18847, Karar No: 2014/21237, Tarih: 03.12.2014

**6. Ceza Dairesi         2012/18847 E.  ,  2014/21237 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

5237 sayılı Yasanın 61. maddesine aykırı olarak, aynı Yasanın 168. maddesinin 31. maddesinden önce uygulanması, sonuca etkili görülmediğinden bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre; suçun sanıklar tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Türkye Cumhuriyeti Anayasa’sının 90. maddesinin son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin 6/3-c maddesi ışığında, 5271 sayılı CMK'nın 150, 234 ve 239. maddeleri ile 5320 sayılı Yasanın 13. maddesine dayanılarak hazırlanan, Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafi ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 8. maddesi gereğince, sanık için baro tarafından görevlendirilen zorunlu savunmanın ücretlerinin sanıktan alınmasına hükmedilemeyeceği, bu ücretlerin Adalet Bakanlığı bütçesinde bu amaçla ayrılan ödenekten karşılanacağı gözetilmeden, yazılı şekilde görevlendirilen zorunlu savunman ücretinin sanıklardan alınmasına hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ... ve ... savunmanının temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla CMUK’nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak hüküm fıkrasından, “yargılama giderine” ilişkin kısım çıkarılarak (zorunlu savunman ücreti çıkartıldıktan sonra kalan yargılama masrafının 6183 sayılı Kanunun 106. maddesinde belirlenen miktardan az olması nedeniyle 6352 sayılı Kanunun 100. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK’nın 324/4. maddesi gözetilerek) "yargılama giderinin hazine üzerinde bırakılmasına" karar verilmesi suretiyle, eleştiri dışında diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 03.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/20589, Karar No: 2021/16457, Tarih: 20.10.2021

**7. Ceza Dairesi         2021/20589 E.  ,  2021/16457 K.**

**"İçtihat Metni"**

5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanunu’na muhalefet suçundan sanık ...'in anılan Kanun'un 63/10 ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 52/2. maddeleri gereğince 820,00 Türk Lirası adlî para cezası ile cezalandırılmasına dair KÜÇÜKÇEKMECE 8. Asliye Ceza Mahkemesinin 09/05/2018 tarihli ve 2018/4 esas, 2018/286 sayılı kararı aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığından verilen 10.12.2019 tarihli kanun yararına bozma istemini içeren dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 24.12.2019 tarihli ve KYB. 2019-130081 sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu.

Mezkür ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre;

1- Sanık hakkında 7201 sayılı Tebligat Kanunu’nun 10. maddesine 11/01/2011 tarih ve 6099 sayılı Kanun'un 3. maddesi ile eklenen "bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması halinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır" hükmü karşısında, sanık ...r'in MERNİS adresine doğrudan 7201 sayılı Tebligat Kanunu’nun 21/2. maddesi uyarınca ön ödeme teklifi tebliğinin usule aykırı olduğunun anlaşıldığı cihetle, usulüne uygun ön ödeme ihtarı yapılmadan kamu davasının açıldığı gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde,

sanığın işlemiş olduğuna dair hiçbir delil ve gerekçeye yer verilmeden, yalnızca sanığa ön ödeme teklif edilip ödeme yapılmaması üzerine sanığın eyleminin sabit olduğundan bahisle mahkûmiyet kararı verilmesinde, isabet görülmemiş ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozmaya atfen ihbar olunmuş bulunmakla Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanık hakkında 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 10. maddesine 11/01/2011 tarih ve 6099 sayılı Kanunun 3. maddesi ile eklenen "bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması halinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır" hükmü karşısında, sanık ...'in MERNİS adresine doğrudan 7201 sayılı Tebligat Kanununun 21/2. maddesi uyarınca ön ödeme teklifi tebliğinin usule aykırı olduğunun anlaşıldığı cihetle, usulüne uygun ön ödeme ihtarı yapılmadan kamu davasının açıldığından Küçükçekmece 8. Asliye Ceza Mahkemesinin 09/05/2018 tarihli ve 2018/4 Esas, 2018/286 sayılı kararının CMUK'nun 309. maddesi uyarınca, sair hususlar incelenmeksizin BOZULMASINA, müteakip işlemlerin mahallinde yapılmasına, dosyanın mahalline iadesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 20/10/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/684, Karar No: 2017/6571, Tarih: 20.12.2017

**14. Ceza Dairesi         2015/684 E.  ,  2017/6571 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı, beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı, tehdit

HÜKÜM : Ceza verilmesine yer olmadığı

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dosyanın incelenmesinde, gerekçeli kararda üye hakim ...'in ıslak imzası ile Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) üzerinde yapılan kontrole göre elektronik imzasının bulunmadığı tespit edildiğinden, söz konusu imza eksiklikliğinin tamamlanmasının ardından ve katılan mağdurlar vekilince sunulan 20.02.2013 havale tarihli süre tutum ve 03.04.2013 havale tarihli gerekçeli temyiz dilekçeleriyle suça sürüklenen çocuk hakkında katılan mağdur ...'a yönelik beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı ve tehdit suçlarından kurulan ceza verilmesine yer olmadığına ilişkin hükümler de temyiz edilmesine karşılık bu hususta tebliğnamede görüş bildirilmediği anlaşıldığından, anılan konuda ek tebliğname düzenlenmesinden sonra Dairemize iade edilmek üzere esası incelenmeyen dosyanın mahkemesine gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 20.12.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/17002, Karar No: 2023/24405, Tarih: 21.11.2023

**4. Ceza Dairesi         2021/17002 E.  ,  2023/24405 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/265 E., 2016/26 K.

SUÇ : Hakaret

HÜKÜM : Beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilerek gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yerel Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu kararı ile sanık hakkında katılanlar ... ve ...'a yönelik hakaret suçundan, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılanların temyiz istekleri; tanıkların baskı altında gerçeği yansıtmayan beyanlarda bulunduklarına, sanığın üzerine atılı hakaret suçunu işlediğine, kurulan beraat hükmünün usul ve yasaya aykırı olduğuna, vesaire ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanık hakkında, olay tarihinde cadde üzerinde gördüğü katılan ...'a hitaben "Sen pavyondan düşmüşsün, ben falcıyım seni pavyondan kurtardım" dediği, daha sonra her iki katılana hitaben "İkinizde aynısınız, senin dostun var, arabasına binip geziyor, ben sizin herşeyinizi biliyorum or.spular" diyerek hakarette bulunduğu iddiasıyla kamu davası açılmıştır. Yerel Mahkemece yapılan yargılama sonunda sanığın üzerine atılı suçu işlediğine dair soyut iddia dışında cezalandırılmasına yeterli her türlü şüpheden uzak, somut, inandırıcı kesin delil elde edilemediğinden beraatine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Aşağıda açıklanan nedenle tebliğnamdeki onama düşüncesine iştirak edilmemiştir.

1.Sanığın yargılama konusu eylemi için, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 125 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca belirlenecek cezanın türü ve üst sınırına göre aynı Kanun'un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi gereği 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin öngörüldüğü anlaşılmıştır.

2. 5237 sayılı Kanun'un 67 nci maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca zamanaşımı süresini kesen son işlemin sanığın 13.10.2015 tarihli sorgusu olduğu ve bu tarihten itibaren 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş olduğu belirlenmiştir.

V. KARAR

2. 5237 sayılı Kanun'un 67 nci maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca zamanaşımı süresini kesen son işlemin sanığın 13.10.2015 tarihli sorgusu olduğu ve bu tarihten itibaren 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş olduğu belirlenmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Yerel Mahkemenin kararına yönelik katılanların temyiz istekleri yerinde görüldüğünden HÜKMÜN,1412 sayılı Kanun'un 321 inci maddesinin birinci fıkrası gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun'un 322 nci maddesinin birinci fıkrasının (1) numaralı bendinin verdiği yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereği gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle, Tebliğname'ye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜŞMESİNE,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

21.11.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/20845, Karar No: 2014/2363, Tarih: 17.02.2014

**18. Hukuk Dairesi         2013/20845 E.  ,  2014/2363 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Dazkırı Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 06/09/2012

NUMARASI : 2011/95-2012/176

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz istemlerinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

1-Dava konusu taşınmazın maliklerinden H.S..'ın dosyada bulunan nüfus kaydına göre 18.02.1995 tarihinde öldüğü ve mirasçısı olarak eşi . S..ile kızı H.. S..'ın kaldığı, eşi F.. S..'a karşı dava açılmadığı anlaşılmakla F. S..'ın payını da kapsar şekilde dava konusu taşınmazın tamamının kamulaştırma bedeline ve tapu kaydının iptali ile Hazine adına tesciline karar verilmesi,

2-Dava konusu taşınmazın kamulaştırılan bölümünün salt Hazine adına tescili ile yetinilmesi gerekirken Türk Medeni Kanunu'nun 999. maddesine göre tescile karar verilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Ayrıca;

Anayasa Mahkemesi 1. Bölümünün 19.12.2013 tarih ve 2013/817 sayılı kararında, kamulaştırma bedelinin tespiti için açılan davada uzun süren bir yargılama sonunda, dava tarihi itibarıyla belirlenen bedele hükmedilmesinin Anayasa'nın 35. maddesinde güvence altına alınan mülkiyet hakkının ihlal edildiği kabul edilerek mal sahibine tazminat ödenmesi gerektiği belirtilmiştir.

Yasa koyucu da, bu hak ihlalini dikkate alarak, 6459 sayılı Kanunun 6. maddesiyle 2942 sayılı Kanunun 10. maddesine eklenen fıkrada (yürürlük tarihi 30.04.2013) kamulaştırma bedelinin tescili için açılan davanın dört ay içinde sonuçlandırılmaması halinde, tespit edilen bedele bu sürenin bitiminden itibaren faiz uygulanmasına ilişkin düzenleme getirmiştir.

Her ne kadar, getirilen bu faiz hükmü maddi hukuka ilişkin olup, aynı yasanın 29. maddesi gereğince yayımı tarihinden sonra açılacak davalara uygulanması gerekir ise de; 30.04.2013 tarihinden sonra açılacak davalar için yapılan bu düzenleme ile Anayasa Mahkemesi'nin makul süreyi aşan yargılamanın hak ihlali oluşturduğuna ilişkin kararı birlikte değerlendirildiğinde, 30.04.2013 tarihinden önce açılmış ve henüz kesinleşmemiş kamulaştırma bedelinin tespiti ve tescili davalarında öngörülen dört aylık yargılama süresinin makul süre kabul edilerek, hakkaniyet gereğince taşınmaz malikinin zararının giderilmesi amacıyla dava tarihinden itibaren dört aylık sürenin bittiği tarihten, karar tarihine kadar tespit edilen kamulaştırma bedeline faiz uygulanması gerektiğinden hükmün bozulması gerekmiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edenlerden davalı tarafa iadesine, 17.02.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.