muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/3416, Karar No: 2020/614, Tarih: 21.01.2020

**11. Hukuk Dairesi         2018/3416 E.  ,  2020/614 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 14. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 17. Asliye Ticaret Mahkemesince verilen 14/06/2017 tarih ve 2014/1315 E- 2017/193 K. sayılı kararın davalılar vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair ... Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesince verilen 10/05/2018 tarih ve 2017/1038 E- 2018/476 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davalılar vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, duruşma için belirlenen 21/01/2020 günü hazır bulunan davacı vekili Av. ... ile davalılar vekili Av. ... dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin nakliyat rizikolarına karşı sigortaladığı dava dışı ...Elektromekanik San. Tes. A.Ş.'nin, Norveç'te kurulu... AS'a gönderdiği güç transformatörünün davalı taşıyıcı tarafından MV Tingo gemisine yüklendiğini, malın deniz taşıması esnasında hasarlandığının tespit edildiğini, müvekkili tarafından 4.035.699,90 TL tutarındaki sigorta tazminatının sigortalıya ödendiğini, davalı sigortacının davalı taşıyıcının sorumluluğunu teminat altına aldığını ileri sürerek 4.035.699,90 TL'nin ödeme tarihlerinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalılardan müteselsilen tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, emtianın taşındığı geminin aracısı dava dışı Reba Denizcilik ile müvekkili taşıyıcı arasında yapılan anlaşmaya göre, yükün gemiye yüklenmesi, sabitlenmesi ve güvenli bir şekilde taşınması işlemlerinin tüm sorumluluğunun gemi ilgililerinde olduğunun kararlaştırıldığını, gemi seçiminin, sigortalının seçimi doğrultusunda şekillendirildiğini, müvekkili ... Taş. Tic. A.Ş.'nin taşıyıcı gibi değil komisyoncu gibi hareket ettiğini, hasarın MV Tingo gemisine yüklendikten sonra ve deniz yolculuğu esnasında meydana geldiğini, yüklemenin gemi adamlarınca yapıldığını, yükün sabitlendiği noktalardan kurtularak hasar gördüğünü, bu sebeple müvekkillerine sorumluluk yüklenemeyeceğini, aksi halde sorumluluk sınırlarının uygulanması gerektiğini, davacının aktif husumet ehliyetinin bulunmadığını, ikinci bir ekspertiz yapılması kararlaştırıldığı halde kati ekspertiz yapılmadan tahmini ön ekspertize göre davacının sigortalısına ödeme yaptığını, bu ön ekspertizde bir çok hususun eksik kaldığını savunarak davanın reddini istemiştir.

İlk Derece Mahkemesince, iddia, savunma, bilirkişi kök ve ek raporları ile tüm dosya kapsamına göre, sigortalı ve davalı taşıyıcı arasında imzalanan nakliye sözleşmesi ile taşımaya konu trafonun sigortalının tesislerinden alınarak montajının yapılacağı noktaya kadar hasarsız şekilde taşınması, bu esnada doğabilecek hasarların sorumluluğun taşıyıcıya ait olacağı konusunda anlaşma sağlandığı, böylece davalı taşıyıcının emtiayı Norveç'teki alıcıya teslimini üstlendiği, yine yükün yükleme, istifleme, sabitleme işlemlerinin yapılmasının davalı taşıyıcının sorumluluğunda olduğunun sözleşmede belirtildiği, bu kapsamda yükün sigortalının tesislerinden alınarak karayolu ile limana getirildiği, buradan taşımanın deniz aşamasını gerçekleştirecek olan M/V Tingo isimli gemiye yüklendiği, deniz taşıması esnasında yeterli sabitleme ve bağlama yapılmaması sebebiyle yükün hasarlandığı, nakliyat sözleşmesinin taşıma senedi hükmünü taşıdığı, bu sözleşmede trafonun değerinin belirtildiği, bu itibarla sınırlı sorumluluk hükümlerinin uygulanamayacağı, iki ayrı ekspertizce hasar miktarının 4.035.699,90 TL olarak belirlendiği, bilirkişilerin de bu tutarın kadri maruf olduğu yönünde görüş bildirdiği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Davalılar vekili, istinaf yoluna başvurmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince, istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalılar vekili temyiz etmiştir.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davalılar vekilinin temyiz istemlerinin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, takdir olunan 2.540,00 TL duruşma vekalet ücretinin davalılardan alınıp davacıya verilmesine, aşağıda yazılı bakiye 137.838,66 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalılardan müteselsilen alınmasına, 21/01/2020 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/22049, Karar No: 2020/7938, Tarih: 16.09.2020

**9. Hukuk Dairesi         2016/22049 E.  ,  2020/7938 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

...

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı işyerinde 08.09.2013-28.02.2015 tarihleri arasında kimyasal atık ayrıştırma görevlisi olarak çalıştığını, iş sözleşmesinin haksız ve bildirimsiz olarak feshedildiğini ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatı ile yıllık izin ücreti, fazla çalışma ücreti alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna göre, yazılı gerekçe ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar, davalı temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Taraflar arasında davacı işçinin fazla çalışma ücreti alacağının bulunup bulunmadığı noktasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Dosya içeriğine göre, davacı, davalı işyerinde 10.09.2013-31.10.2014 tarihleri arasında bekçi, 01.11.2014-28.02.2015 tarihleri arasında ise kimyasal atık ayrıştırma görevlisi olarak çalışmıştır.

Davacı tanığı ..., davalı iş yerinde 2014 yılı Temmuz ayından 2015 yılı Nisan ayına kadar çalıştığını, davalı tanıklarından ..., 2014 yılı Eylül ayından, ... ise, 2014 yılı Temmuz ayından itibaren davalı işyerinde çalıştığını beyan etmişlerdir.

Dosya içeriğine göre, davacı, davalı işyerinde 10.09.2013-31.10.2014 tarihleri arasında bekçi, 01.11.2014-28.02.2015 tarihleri arasında ise kimyasal atık ayrıştırma görevlisi olarak çalışmıştır.

Davacı tanığı ..., davalı iş yerinde 2014 yılı Temmuz ayından 2015 yılı Nisan ayına kadar çalıştığını, davalı tanıklarından ..., 2014 yılı Eylül ayından, ... ise, 2014 yılı Temmuz ayından itibaren davalı işyerinde çalıştığını beyan etmişlerdir.

Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda, davacının 2014 yılı Kasım ayına kadar gece bekçisi olarak günlük oniki saatlik zaman dilimi içinde, bu tarihten sonra ise atık ayrıştırma personeli olarak günlük on saatlik zaman dilimine ait vardiyalarda çalıştığı kabul edilerek, gece bekçisi olarak çalışılan dönem için haftalık 18 saat, atık ayrıştırma personeli olarak çalışılan dönem için ise haftalık 9 saat fazla çalışma alacağı hesaplanmış ise de, tanıkların davalı işyerinde, davacı ile birlikte çalıştıkları sürelerle bağlı kalınarak fazla çalışma ücreti alacağı konusunda bir değerlendirme yapılmalıdır. Zira tanıklar ancak kendi çalışma dönemlerindeki çalışma şekli ile ilgili bilgi sahibi olabilirler ve tanıklıklarına ancak kendi çalışma dönemleri ile sınırlı olarak itibar edilebilir. Buna göre, davacının atık ayrıştırma personeli olarak çalıştığı dönem yönünden yapılan hesaplama dosya kapsamına uygun ise de, gece bekçisi olarak çalıştığı 10.09.2013-31.10.2014 tarihleri arasındaki dönem yönünden davacı tanığının davacı ile birlikte çalıştığı dönem belirlenmeli ve bu dönem ile sınırlı olarak fazla çalışma alacağı yeniden hesaplanmalıdır. Mahkemece eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 16.09.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2014/26971, Karar No: 2015/12430, Tarih: 11.06.2015

**2. Hukuk Dairesi         2014/26971 E.  ,  2015/12430 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı erkek tarafından kusur belirlemesi, nafakalar ve kişisel ilişki yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Toplanan delillerden davacı kadının çalıştığı ve asgari yaşam giderlerini karşılamaya yeterli, düzenli gelirinin bulunduğu anlaşılmaktadır. Türk Medeni Kanununun 175. maddesi koşulları oluşmamıştır. Davacının yoksulluk nafakası talebinin reddi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması doğru olmamıştır.

3-Müşterek çocuk dava tarihinde anne yanında Türkiye'de yaşamakta iken 08.08.2011 tarihinde Fransa'da yaşayan davalı babanın yanına gittiği anlaşılmaktadır. Çocuk yararına davalı baba ile yaşamaya başladığı bu tarihe kadar tedbir nafakası takdiri gerekirken, 08.08.2012 tarihine kadar takdir edilmesi doğru olmamıştır.

4-Davalı baba ile çocuğun Fransa'da, davacı annenin ise Türkiye'de ikamet ettikleri, çocuğun 2004 doğumlu olup öğrenim ve eğitim çağında bulunduğu anlaşılmaktadır. Çocuğun Fransa'daki eğitim ve öğretim durumuyla ilgili taraflardan bilgi alınarak, oradaki eğitimine engel oluşturmayacak şekilde anne ile kişisel ilişkinin düzenlenmesi gerekir. Bu husus gözetilerek çocuğun menfaatine uygun kişisel ilişki tesisi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda 2, 3 ve 4. bentlerde gösterilen sebeplerle BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu bölümlerinin ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 11.06.2015 (Prş.)
Yargıtay — Esas No: 2013/21715, Karar No: 2015/31552, Tarih: 03.12.2015

**11. Ceza Dairesi         2013/21715 E.  ,  2015/31552 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2012/212503

MAHKEMESİ : Alaca Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 06/06/2012

NUMARASI : 2011/23 (E) ve 2012/203 (K)

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik, dolandırıcılık

Katılan tarafından imzalı olarak, alacaklı kısmı boş, 500 TL bedelli verilen senedin, alacaklı kısmına E.. S.. yazıp, bedel kısmını ise 1500 TL şeklinde değiştirerek E.. S..'a vermesi şeklinde gerçekleşen eylemde, senedin Eyyup tarafından icra takibine konu edildiğinin anlaşılması karşısında, suça konu senedin sanık tarafından icraya konulmadığından eyleminin nitelikli dolandırıcılık suçunu oluşturmayacağı cihetle tebliğnamenin bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

I-Dolandırıcılık suçundan verilen karara ilişen temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Hilenin katılana yöneltilmediği anlaşılmakla, yüklenen suçun yasal unsurları itibariyle oluşmadığı dosya içeriğine uygun şekilde gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan katılanın temyiz itirazlarının reddiyle sonucu itibariyle doğru

olan hükmün ONANMASINA,

II-Resmi belgede sahtecilik suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde ise;

Katılan tarafından imzalı olarak, alacaklı kısmı boş, 500 TL bedelli verilen senedin, alacaklı kısmına E.. S.. yazıp, bedel kısmını ise katılanın rıza ve bilgisi dışında 1500 TL şeklinde değiştirerek E.. S..'a vermesi şeklinde gerçekleşen eylemde; sanık tarafından senet miktarının sonradan değiştirilmiş olması karşısında sahteciliğin gerçekleştiği, sahtecilik suçunda belgenin aldatma niteliğini haiz olması gerekmesi nedeniyle Ayrıntıları Ceza Genel Kurulunun 14.10.2003 gün ve 232-250 sayılı, 09.10.2012 gün 2011/8-335 Esas 2012/1804 sayılı kararlarında da açıklandığı üzere, belgenin nesnel olarak aldatıcılık niteliğinin bulunması ve aldatma keyfiyetinin belgeden objektif olarak anlaşılması gerekir. Belgede sahtecilik suçunun oluşabilmesi için düzenlenen veya değiştirilen

ya da kullanılan belgenin, gerçek bir belge olduğu yönünde kişiyi yanıltıcı nitelikte olması gerekir. Aldatıcılık özelliği bu suçun temel unsuru olup, özel bir incelemeye tabi tutulmadıkça gerçek olmadığı anlaşılamayan belge, sahte belge olarak kabul edilmelidir. Sahteciliğin kişileri aldatacak nitelikte (nesnel) olup olmadığı ve ilk bakışta anlaşılabilir olup olmadığı, şüpheye yer vermeyecek şekilde belirlenmelidir. Belgelerde sahtecilik suçlarında aldatma yeteneğinin bulunup bulunmadığının takdir ve tayini hakime ait olup, suça konu ve sahte olduğu kabul edilen senedin incelenmek suretiyle, özellikleri duruşma tutanağına yazılıp, gerekçede aldatıcılık yeteneği irdelenip ne şekilde aldatıcılık niteliğini haiz olduğunun kararda açıklanıp tartışılarak denetime olanak verecek şekilde suça konu belge aslı dosya içerisinde bulundurulmadan yazılı şekilde karar verilmesi,

Yasaya aykırı katılanın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 03.12.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/5141, Karar No: 2018/5107, Tarih: 27.02.2018

**22. Hukuk Dairesi         2017/5141 E.  ,  2018/5107 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

AVUKAT ...

AVUKAT ...

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkili işçinin davalıya ait işyerinde kayden alt işveren işçisi olarak çalıştığını, asıl işveren-alt işveren arasındaki ilişkinin muvazaaya dayalı olduğunu, davalının kendi işçilerine sağladığı mali haklardan müvekkilinin de yararlanması gerektiğini ileri sürerek, müvekkilinin gerçek işverenin baştan itibaren davalı olduğunun tespitiyle, ücret, ilave tediye, ikramiye, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçeyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında, davacıya ödenmesi gereken aylık ücret miktarının belirlenmesi noktasında uyuşmazlık vardır.

Somut olayda, asıl işveren-alt işveren ilişkisinin muvazaaya dayandığına ilişkin kabul, emsal dava dosyaları da nazara alındığında yerindedir. Bu durumda, davacıya ödenmesi gereken aylık ücret miktarının tespitinde, davalı işveren bünyesinde, davacıyla benzer veya aynı işi yapan emsal işçinin belirlenmesi gereklidir. Ancak, davacının, toplu iş sözleşmesinin tarafı sendikaya üye olmadığı ve dayanışma aidatı kesilmesi yönünde bir başvurusunun da bulunmadığı gözetildiğinde; davalı bünyesinde çalışan ve toplu iş sözleşmesine göre aylık ücret ile hakları belirlenen işçilerin, davacıyla benzer veya aynı işi yapsa dahi, emsal olarak kabul edilmesi mümkün değildir.

Davalı tarafça 22/03/2016 tarihli cevabi yazı ekinde gönderilen “Afşin Elbistan Linyitleri İşletme Müdürlüğü Garaj Amirliğinde çalışan Şoför Personel Bilgi Listesi” başlıklı belge içeriğinde, davacıyla aynı işi yapan davalı işçilerinin isim listesi ve yevmiyeleri bildirilmiş ise de, yazı ekinde yer alan söz konusu işçilerin bordrolarında, sendikal aidat kesintisi olduğu görülmektedir. Dolayısıyla, bu çalışanların toplu iş sözleşmesinden yararlandıkları anlaşılmakla, emsal kabul edilmeleri mümkün değildir. Kaldı ki, listede ismi yazılı işçilerin yirmi yılı aşkın çalışması bulunmakta olup, kıdem süreleri davacıya nazaran oldukça yüksektir. Diğer taraftan, bahsi geçen listenin alt kısmında yer olan notta “2003 yılından sonra başlayan işçi personellerin bugünki temel yevmiye katsayıları ise 73,22 TL’dir” ile “2003 yılından sonra şoför personel alımı olmamıştır” şeklindeki bilgilerin yazılı olduğu görülmektedir. Bir taraftan 2003 yılından sonra şoför alımı olmadığının belirtilmesine rağmen, diğer taraftan 2003 yılından sonra başlayan işçilerin temel yevmiye katsayılarının 73,22 TL olduğunun yazılması, söz konusu bilgilerin değerlendirilmesinde tereddüt uyandırmaktadır. Ayrıca, bahsi geçen 2003 yılından sonra işe başlayan davalı işçilerinin kimler oldukları, görevleri, toplu iş sözleşmesinden yararlanıp yararlanmadıkları, yazı içeriğinde belirtilen yevmiye katsayısının neye göre belirlendiği, toplu iş sözleşmesiyle bir alakasının olup olmadığı, bu katsayı oranından günlük yevmiye miktarına nasıl ulaşıldığı gibi hususlar hakkında açıklayıcı bir bilgi de bulunmamaktadır. Dolayısıyla, hükme esas alınan bilirkişi raporunda, sözü geçen listede yazılı bilgilerden hareketle sonuca gidilmesi yerinde değildir.

Öte yandan, dava konusu uyuşmazlıkla aynı nitelikteki emsal davalarda, Elbistan İş Mahkemesi’nce verilen kararlarda, davalının emsal işçisinin aylık ücretinin, kayden alt işveren bünyesinde çalıştırılan şoförlere fiilen ödenen ücretin “1,73 katı” olduğu kabul edilerek sonuca gidilmiştir. Söz konusu davalarda verilen kararların, Yargıtay 7. Hukuk Dairesi’nin temyiz incelemesinden geçtiği ve aylık ücret miktarına ilişkin hüküm kısmının bozmaya konu edilmediği anlaşılmaktadır (Örneğin; Yargıtay 7. Hukuk Dairesi’nin 22/10/2015 tarihli 2015/34814 esas ve 2015/20303 karar sayılı; 09/11/2015 tarihli 2014/21311 esas ve 2015/21810 karar sayılı kararları). Mahkemece ise, söz konusu kararlardan farklı bir kabulle sonuca gidilmiştir. Bu halde, emsal davalarda aylık ücret miktarı kabulüne nasıl ulaşıldığı hususunun incelenmemesi de hatalı olmuştur.

Anılan sebeplerle, davalı işverene yeniden yazı yazılarak, davacıyla benzer veya aynı işi yapan ve fakat toplu iş sözleşmesinden yararlanmayan emsal işçisinin olup olmadığı sorulmalı; varsa ücret bordrolarının gönderilmesi istenilmelidir. Ayrıca, 22/03/2016 tarihli cevabi yazı ekindeki “Afşin Elbistan Linyitleri İşletme Müdürlüğü Garaj Amirliğinde çalışan Şoför Personel Bilgi Listesi” başlıklı belgenin alt kısmında yer alan “2003 yılından sonra başlayan işçi personellerin bugünki temel yevmiye katsayıları ise 73,22 TL’dir” ile “2003 yılından sonra şöfor personel alımı olmamıştır” şeklindeki çelişkili notlara işaret edilerek; bahsi geçen 2003 yılından sonra işe başlayan davalı işçilerinin kimler oldukları, görevleri (şoför olup olmadıkları), toplu iş sözleşmesinden yararlanıp yararlanmadıkları, yazı içeriğindeki söz konusu yevmiye katsayısının neye göre belirlendiği ve toplu iş sözleşmesiyle bir alakasının olup olmadığı, bu katsayıdan günlük yevmiye miktarına nasıl ulaşıldığı gibi hususlar hakkında bilgi verilmesi de istenilmelidir. Yukarıda belirtilen, temyiz incelemesinden geçen emsal dava dosyaları da incelenerek aylık ücret miktarı kabulüne nasıl ulaşıldığı tespit edilmelidir. Bu yönlerden yapılacak araştırma ve inceleme neticelerine göre, davacıya ödenmesi gereken aylık ücret miktarı noktasındaki uyuşmazlık yeniden değerlendirilerek sonuca gidilmelidir. Eksik araştırma ve incelemeyle karar verilmesi hatalı olup, bozmayı gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 27/02/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

Ş.K.
Yargıtay — Esas No: 2017/2441, Karar No: 2017/8970, Tarih: 23.03.2017

**5. Hukuk Dairesi         2017/2441 E.  ,  2017/8970 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı ... vd. vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki ... köyü, ... ve ... parsel sayılı taşınmazlara gelir metoduna göre değer biçilmesinde ve pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı ... vd. vekilinin temyiz itirazı yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, davalı ... vd.'den peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 23/03/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.