muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/5498, Karar No: 2012/15367, Tarih: 17.09.2012

II-Sanık ... hakkında hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını bozmak ve mala zarar vermek suçları nedeniyle verilen hükümlerin incelenmesinde;

Sanığın, yüklenen suçu işlediğine ilişkin diğer sanık ...'ün sonradan geri aldığı soruşturma aşamasındaki suç atma niteliğinde kalan anlatımı dışında hükümlülüğüne yeterli hukuka uygun, kuşkudan uzak, kesin, yeterli ve inandırıcı kanıt bulunmadığı gözetilmeden, beraati yerine yetersiz gerekçe ile yazılı şekilde karar verilmesi.

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazları ve tebliğnamedeki düşünce bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 17.09.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8865, Karar No: 2017/1219, Tarih: 20.02.2017

**14. Hukuk Dairesi         2015/8865 E.  ,  2017/1219 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

DAVALILAR : ... vd.

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 11.06.2013 gününde verilen dilekçe ile ortaklığın giderilmesi istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 03.03.2014 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi bir kısım davalılar vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün evrak incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, ortaklığın giderilmesi isteğine ilişkindir.

Davacı vekili, 1911, 5226 ve 1536 parsel sayılı taşınmazlar üzerindeki ortaklığın satış suretiyle giderilmesini istemiştir.

Mahkemece, ortaklığın satış suretiyle giderilmesine karar verilmiştir.

Hükmü, bir kısım davalılar vekili temyiz etmiştir.

1-Dava konusu 1911 ve 1536 parsel sayılı sayılı taşınmazlar yönünden Mahkeme kararı ve dayandığı gerekçeler, yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve dosya içeriğine uygun olduğu gibi özellikle satışın genel açık arttırmayla yapılacağının anlaşılmasına göre anılan taşınmazlar yönünden yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-Temyiz eden bir kısım davalılar vekilinin dava konusu 5226 parsel sayılı taşınmazlar yönünden temyiz itirazlarına gelince;

Ortaklığın giderilmesi davalarından dava konusu taşınmazlarda kamulaştırma şerhi bulunduğu takdirde kamulaştırma belgeleri getirtilerek kamulaştırma işlemlerinin kesinleşip kesinleşmediği araştırılmalı, kamulaştırma kesinleşmişse kamulaştırılan kısmın ifrazı için davacıya uygun bir süre verilerek taşınmazın kalan kısmının ortaklığının giderilmesine karar verilmesi gerekir.

Somut olayda dosya içerisinde mevcut tapu kayıtlarına göre 5226 parsel sayılı taşınmazlarda kamulaştırma şerhi bulunduğu anlaşılmaktadır. Mahkemece ilgili kurumlardan kamulaştırmanın akıbetinin sorulması, gerektiğinde kamulaştırılan yerlerin ifrazı için davacıya süre verilmesi bu hususta inceleme, araştırma yapıldıktan sonra sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken bu husus gözetilmeksizin yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, bu parsel yönünden kararın bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1 no'lu bentte açıklanan nedenlerle davalının dava konusu 1911 ve 1536 parsel sayılı sayılı taşınmazlar yönünden, satışın genel açık arttırmayla yapılacağının anlaşılmasına göre temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, taşınmaz malın satış bedelinden payına düşecek paranın % 011,38 oranında hesaplanacak onama harcından peşin alınan 25.20 TL’nin mahsubu ile bakiyesinin temyiz edene yükletilmesine, 2 no'lu bentte açıklanan nedenlerle bir kısım davalılar vekilinin dava konusu 5226 parsel sayılı taşınmaza yönelik temyiz itirazının kabulü ile hükmün anılan taşınmaz yönünden BOZULMASINA, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 20.02.2017 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/21427, Karar No: 2017/4956, Tarih: 27.04.2017

**2. Hukuk Dairesi         2016/21427 E.  ,  2017/4956 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı erkek tarafından; kusur belirlemesi ve nafaka yönünden, davalı kadın tarafından ise kusur belirlemesi, tazminat taleplerinin reddi ile nafaka miktarı yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı kadının tüm, davacı erkeğin ise aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Dosya kapsamından davalı kadının davaya süresinde cevap dilekçesi sunmadığı ve usulünce vakıa ileri sürmediği dikkate alınmaksızın, mahkemece davacı erkeğin davalı kadının kolunu basit tıbbi tedavi ile giderilebilecek şekilde yaraladığı hususu erkeğe kusur olarak yüklenerek, boşanmaya sebep olan olaylarda kadının ağır, erkeğin az kusurlu olduğu kanaatine varılarak davanın kabulü ile tarafların boşanmalarına, karar verildiği anlaşılmaktadır.

İddia ve savunmanın genişletilmesi veya değiştirilmesi "başlıklı Hukuk Muhakemeleri Kanunu 141.maddesi" (1) Taraflar cevaba cevap ve ikinci cevap dilekçeleri ile serbestçe; ön inceleme aşamasında ise ancak karşı tarafın açık muvafakati ile iddia veya savunmalarını genişletebilir yahut değiştirebilirler. Ön inceleme duruşmasına taraflardan biri mazeretsiz olarak gelmezse, gelen taraf onun muvafakati aranmaksızın iddia veya savunmasını genişletilemez yahut değiştirilemez. (2) İddia ve savunmanın genişletilip değiştirilmesi konusunda ıslah ve karşı tarafın açık muvafakati hükümleri saklıdır." şeklindedir.

Anılan maddenin gerekçesinde belirtildiği üzere; tarafların karşılıklı dilekçelerini verdikleri aşamada, herhangi bir sınırlamaya bağlı olmadan uyuşmazlığın genel çerçevesi içinde iddia ve savunmalarını değiştirebilecekleri kabul edilmiştir. Şüphesiz bu imkan, sadece cevaba cevap ve ikinci cevap dilekçesi ile söz konusudur. İkişer dilekçeden sonra, hangi ad altında olursa olsun verilecek dilekçeler, sınırlama ve yasak kapsamında kabul edilmelidir.

Ön inceleme aşamasında, ancak karşı tarafın açık muvafakati (veya ön inceleme duruşmasına taraflardan birisinin mazeretsiz gelmemesi) durumunda iddia veya savunmaların genişletilmesi yahut değiştirilmesi kabul edilmiştir. (Yargıtay Hukuk Genel Kurulu 20.04.2016 tarih, 2014/2-695 esas, 2016/522 karar sayılı ilamı) Bu durumda; dava dilekçesinin davalıya 27.08.2013 tarihinde usulüne uygun bir şekilde tebliğ edilmesinden sonra süresi içerisinde cevap dilekçesi verilmediğinden savunmanın dayanağı olarak süresinde ileri sürülen bir delil (HMK m.129/1-e) bulunmadığından yerel mahkemenin davalıya delil gösterilmesi için süre vermesine yasal olarak imkân bulunmadığının kabulü gerekir.

O halde; süresinde cevap dilekçesi vermeyerek delillerini bildirmeyen davalı tarafın iddia ve savunmaları dikkate alınarak davacı erkeğe kusur yüklenmesi doğru görülmemiştir. Gerçekleşen bu durum karşısında boşanmaya sebep olan olaylarda, davacı kadın tamamen kusurludur. Bu husus gözetilmeden erkeğin azda olsa kusurlu olduğunun kabulü doğru olmamıştır.

3-Boşanma yüzünden yoksulluğa düşecek taraf, kusuru daha ağır olmamak koşuluyla geçimi için diğer taraftan mali gücü oranında süresiz olarak nafaka isteyebilir (TMK m.175). Yukarıda 2.bentte açıklandığı üzere boşanmaya sebep olan olaylarda tam kusurlu olan kadın yararına yoksulluk nafakası takdir edilemez. O halde, kadının yoksulluk nafakası talebinin reddi gerekirken, yazılı şekilde kabulü doğru bulunmamıştır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda (2.) ve (3.) bentlerde gösterilen sebeplerle BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerinin ise yukarıda (1.) bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, aşağıda yazılı harcın davalıya yükletilmesine, peşin harcın mahsubuna 143.50 TL temyiz başvuru harcı peşin yatırıldığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, temyiz peşin harcının istek halinde yatıran davacıya geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 27.04.2017(Prş.)
Yargıtay — Esas No: 2012/12949, Karar No: 2013/3534, Tarih: 25.02.2013

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2012/12949 E.  ,  2013/3534 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili; müvekkilinin tatil sitelerine verdiği havuz arıtma hizmetleri kapsamında kullandığı çeşitli kimyasalları davalı firmadan satın aldığını, davalının sattığı kimyasallardan daha fazla verim alınacağı hususunda müvekkilini ikna ettiğini, müvekkilinin de bu beyana dayanarak müşterileriyle aylık bakım anlaşmaları yaptığını, ancak ürünlerin taahhüt edilen sonuçları vermediğini, müşterilerin bir kısmının sözleşmelerini feshettiklerini, müvekkilinin fesih nedeniyle cezai şart ödemek zorunda kaldığını, sözleşmeyi devam ettirmeleri için ikna edilen müşterilere ait havuzların ise taahhüt edilen standartlara getirilmesi için ilave masraflar yapıldığını, ayrıca müvekkilinin 7.245,26 TL tutarında ayıplı malı iade etmesine rağmen bu bedel alacaktan mahsup edilmeden icra takibi yapıldığını belirterek müvekkilinin 7.245,26 TL yönünden borçlu olmadığının tespitine, ayıplı mallar sebebiyle müvekkilinin uğramış olduğu zarara karşılık fazlaya dair hakları saklı kalmak kaydıyla şimdilik 3.000,00 TL'nin zarar tarihinden itibaren işleyecek ticari faizi ile birlikte tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili; müvekkili davalının havuz kimyasalları üreten bir firma olduğunu, ürünlerin üniversitelere analizleri yaptırılıp Sağlık Bakanlığı'ndan gerekli onay ve kullanım izinleri alındıktan sonra pazarlandığını, ayrıca davacı yanca düzenlenen iade faturasında belirtilen miktarların gerçeği yansıtmaması nedeniyle müvekkili tarafından faturaya itiraz edildiğini, itiraz edilmesi nedeniyle kesinleşmeyen faturanın mahsuplaşmaya ve mükerrer ödemeye konu olamayacağını belirterek davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece toplanan deliller ve dosya kapsamına göre; havuzlarla ilgili yapılan tespitin davacı tarafça dosyaya ibraz edilmediği, davalı tarafın dosyaya sunduğu bilgi ve belgelere göre davalının ürettiği ürünlerin standartlara uygun olduğu, Liparis 5 sitesinin davacı ile olan sözleşmesini feshetmesinin ürünlerin hatasından mı yoksa gerektiği şartlarda kullanılmamasından mı kaynaklandığının fesih tarihinden uzun bir zaman geçmesi nedeniyle tespit olunamayacağı, bu sebeple davacının maddi tazminat talebinin sübut bulmadığı, davacı her ne kadar iade ettiği ürünlerin bedelinin icra takibinden düşülmediğini iddia ederek ürün bedeli olan 7.245,26 TL yönünden borçlu olmadığının tespitini istemiş ise de; gerek davacının gerek davalının ibraz ettiği fatura ve irsaliyede davalı tarafın ihtirazi kaydının bulunduğu, bu sebeple faturaların borç ikrarını içeren belge olmadığı, yine davalı tarafça

sezon sonu ürünlerin rutin olarak iade alındığı ve icraya konulan senetlerin 2010 yılı bedeli olup ürünlerin bu senet bedellerine dair olmadığı iddialarına herhangi bir cevap verilmediği gerekçesiyle sübut bulmayan davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-Davalının cevap dilekçesinde davacı tarafça ayıplı olduğu gerekçesiyle gönderilen toplam 34 adet iyon topu ile 19 adet aktif mineral tozunun iade alındığına ilişkin kabul beyanı bulunmaktadır.

Mahkemece davalının cevap dilekçesindeki bu beyanı gözetilerek davacının taleplerinin değerlendirilmesi ve sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken bu yönler üzerinde durulmadan eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ:Yukarıda (1) no.lu bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, (2) no.lu bentte açıklanan nedenlerle hükmün davacı yararına BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 25.02.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/16360, Karar No: 2016/16836, Tarih: 28.12.2016

**3. Hukuk Dairesi         2016/16360 E.  ,  2016/16836 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki istirdat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, davalı ... şirketinin, düzenlediği faturalar ile kendisinden hukuka aykırı olarak kayıp-kaçak bedeli adı altında fazladan ücret tahsil ettiğini ileri sürerek; fazlaya ilişkin hakların saklı kalması kaydıyla şimdilik 2.000,00 TL kayıp kaçak bedelinin ödeme tarihlerinden işleyecek faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiş; 10/12/2015 tarihli dilekçesi ile de talebini 5.627,68 TL'ye yükseltmiştir.

Davalı, kayıp-kaçak bedelinin ilgili mevzuat çerçevesinde abonelere yansıtıldığını ve uygulanmasının yasal bir zorunluluk olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; davalı ... şirketinin, kayıp-kaçak bedelini elektrik abonesi olan davacı şirketten tahsil etmesinin yasal dayanağı bulunmadığı gerekçe gösterilerek davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafça temyiz edilmiştir.

1-) Dava, elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp-kaçak bedelinin istirdatı istemine ilişkindir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 21.05.2014 tarih ve 2013/7-2454 Esas 2014/679 K. Sayılı kararı ve Dairemiz kararları ile Anayasanın Vergi ödevi Başlıklı 73. maddesindeki “... Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülükler kanunla konulur, değiştirilir veya kaldırılır..." şeklindeki düzenlemeye göre; kayıp-kaçak, sayaç okuma, dağıtım, perakende hizmet ve iletim bedeli uygulamasının EPDK Kararları ve tebliğleri çerçevesinde uygulama arz eden kanunlar ve ikincil mevzuat hükümleri çerçevesinde EPDK tarafından belirlenerek uygulandığı, bu tarihteki mevcut hukuki düzenlemenin EPDK'na sınırsız bir fiyatlandırma ve tarife unsuru belirleme hak ve yetkisi vermediği, özellikle kaçak (elektrik enerjisinin hırsızlanması) bedellerinin kurallara uyan abonelerden tahsili yoluna gitmenin hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaşmadığı, bu faturalara yansıtılan diğer kalemlere ilişkin bedel miktarlarının şeffaflık ilkesi ile denetlenebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne bedel ödendiğinin bilinmesininde şeffaf hukuk devletinin vazgeçilmez unsuru olduğu, EPDK kararları ile bu bedellerin mevcut mevzuat kapsamında tüketicilerden alınmasının hukuka uygun olmadığı kabul edilmiştir.

Ne var ki, uyuşmazlığın temyiz yolu ile Dairemize geldiği aşamada 17.06.2016 Tarih 29745 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren geçmişede etkili 6719 sayılı kanunun 21. maddesi ile 6446 Sayılı kanunun 17. maddesinin birinci, üçüncü ve dördüncü fıkraları ile altıncı fıkrasının (a), (ç), (d) ve (f) bentleri değiştirilmiş ve aynı maddeye eklenen 10. bend ile; "Kurum tarafından gelir ve tarife düzenlemeleri kapsamında belirlenen bedellere ilişkin olarak yapılan başvurularda ve açılan davalarda; tüketici hakem heyetleri ile mahkemelerin yetkisi, bu bedellerin, Kurumun düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlıdır." hükmü getirilerek Tüketici Hakem Heyetlerinin ve Mahkemelerin bu konularda açılacak davalarda inceleme ve araştırma yetkileri geçmişe de etkili olarak sadece bu dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedellerinin Kurumun bu konulardaki düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlanmış, bu bedellerin alınmasında esas olan ilgili tarifelerin düzenlenmesinde EPDK.nun Kanundaki yetkileri genişletilerek yukarıda sözü edilen bedeller maliyet unsuru kapsamına dahil edilmiştir.

Yine, 6719 sayılı kanunun 26. maddesi ile 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'na eklenen;

Geçici madde 19; "Bu maddeyi ihdas eden Kanunla öngörülen düzenlemeler yürürlüğe konuluncaya kadar, Kurul tarafından yürürlüğe konulan mevcut yönetmelik, tebliğ ve Kurul kararlarının bu Kanuna aykırı olmayan hükümlerinin uygulanmasına devam olunur." hükmünü,

Geçici madde 20; "Kurul kararlarına uygun şekilde tahakkuk ettirilmiş dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedelleri ile ilgili olarak açılmış olan her türlü ilamsız icra takibi, dava ve başvurular hakkında 17 nci madde hükümleri uygulanır." hükmünü içermektedir.

Hal böyle olunca, karar tarihinden sonra yürürlüğe girmiş bulunan bu yasa değişikliklerinin, yürürlük tarihi öncesi dönemde geçerli olan EPDK kararlarına dayanılarak alınmış olan ve dava konusu yapılan kayıp-kaçak bedelleri ile ilgili olarak açılan ve halen devam eden davalarda da geçmişe etkili olacak şekilde (bu yasa değişikliği öncesinde açılan ve halen görülmekte olan davalar da) uygulanması gereken hükümler içerdiğinden, 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'nun 17., geçici 19. ile 20. maddelerinin, somut olaya etkisinin bulunup bulunmadığının yerel mahkemece tartışılıp değerlendirildikten sonra sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekmektedir.

2-) Bozma nedenlerine göre davalının diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

2-) Bozma nedenlerine göre davalının diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bendde açıklanan nedenlerle hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince davalı yararına BOZULMASINA, ikinci bendde açıklanan nedenle davalı tarafın diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, HUMK'nun 440/III-1 maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 28/12/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/11226, Karar No: 2023/884, Tarih: 22.02.2023

**11. Ceza Dairesi         2021/11226 E.  ,  2023/884 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2010/262 E., 2016/274 K.

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet, zamanaşımı nedeniyle düşme

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama, zamanaşımı nedeniyle düşme

Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İstanbul 20. Asliye Ceza Mahkemesinin, 07.06.2016 tarihli ve 2010/262 Esas, 2016/274 Karar sayılı kararı ile sanıklar ..., ... ve ... hakkında 01.06.2005 tarihinden itibaren 31.12.2007 tarihine kadar sahte fatura düzenleme suçundan 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun (213 sayılı Kanun) 359 uncu maddesinin (b) fıkrasının birinci bendi, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 43 üncü maddesi, 62 nci maddesi ve 53 üncü maddesi uyarınca 25 ay hapis cezası ile üçer kez cezalandırılmalarına ve hak yoksunluklarına, sanıklar ..., ... ve ... hakkında 213 sayılı Kanun'un 359 uncu maddesinin (b) fıkrasının birinci bendi, 347 nci maddesinin birinci fıkrası, 5237 sayılı Kanun’un 43 üncü maddesi, 62 nci maddesi ve 51 inci maddesi uyarınca 6 ay 7 gün hapis cezası ile üçer kez cezalandırılmalarına ve cezalarının ertelenmesine, karar verilmiştir.

2. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca; 2004 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan verilen zamanaşımı nedeniyle düşme kararlarının onanması görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık ... ve müdafii ile sanık ...; süre tutum dilekçeleri vermişler, gerekçeli karar tebliğinden sonra herhangi bir dilekçe sunmamışlardır.

Katılan vekilinin temyiz isteği; sanıklar hakkındaki cezalandırma ve erteleme kararlarının usul ve yasaya aykırı olduğuna, ilişkindir.

III. GEREKÇE

A. Tebliğname Yönünden

Katılan vekilinin temyiz dilekçesi içeriği itibarıyla temyizinin mahkûmiyet hükümlerine yönelik olduğu, zamanaşımı nedeniyle düşme hükümlerine yönelik herhangi bir temyiz bulunmadığı ve bu itibarla düşme hükümlerinin incelenemeyeceği anlaşıldığından, bahsi geçen hükümlere yönelik onama isteyen Tebliğname görüşüne iştirak olunmamıştır.

B. Sanık ... ve Müdafii, Sanık ... ve Katılan Vekilinin Mahkûmiyet Hükümlerine Yönelik Temyiz Sebepleri Yönünden

III. GEREKÇE

A. Tebliğname Yönünden

Katılan vekilinin temyiz dilekçesi içeriği itibarıyla temyizinin mahkûmiyet hükümlerine yönelik olduğu, zamanaşımı nedeniyle düşme hükümlerine yönelik herhangi bir temyiz bulunmadığı ve bu itibarla düşme hükümlerinin incelenemeyeceği anlaşıldığından, bahsi geçen hükümlere yönelik onama isteyen Tebliğname görüşüne iştirak olunmamıştır.

B. Sanık ... ve Müdafii, Sanık ... ve Katılan Vekilinin Mahkûmiyet Hükümlerine Yönelik Temyiz Sebepleri Yönünden

Sanıklar ..., ...,...,..., ... ve ...'nın yargılama konusu eylemleri için, 213 sayılı Kanun’un 359 uncu maddesinin (b) fıkrasının birinci bendi uyarınca belirlenecek cezanın türü ve üst haddine göre 5237 sayılı Kanun'un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi ve 67 inci maddesinin dördüncü fıkrası gereği 12 yıllık olağanüstü zamanaşımı süresi öngörülmüştür.

31.12.2005, 31.12.2006 ve 31.12.2007 olan suç tarihlerinden temyiz incelemesi tarihine kadar, 12 yıllık olağanüstü zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş olduğu belirlenmiştir.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle .İstanbul 20. Asliye Ceza Mahkemesinin, 07.06.2016 tarihli ve 2010/262 Esas, 2016/274 Karar sayılı kararına yönelik sanık ... ve müdafii, sanık ... ve katılan vekilinin temyiz istekleri yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesinin birinci fıkrası gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesinin birinci fıkrasının (1) numaralı bendinin verdiği yetkiye dayanılarak sanıklar hakkındaki kamu davalarının 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereği gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle DÜŞMESİNE,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

22.02.2023 tarihinde karar verildi.