muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/6807, Karar No: 2010/1649, Tarih: 08.04.2010

Ancak davalı ile satıcı ... İnşaat Sanayi ve Ticaret Limited Şirketi arasında tapudaki satın alma tarihinden önce yapılan 7.3.2004 tarihli adi senede göre, dava konusu taşınmazın 100.000 TL’ye satın alındığı, 15.000 TL’sının davalının babası...’ın keşide ettiği çek ile ödendiği, kalan 85.000 TL için konut kredisi çekileceği belirtilmiştir. Sözleşmede çek tarihi 5.3.2003 tarihi olarak belirtilmişse de, dosya içindeki çekin fotokopisine, seri numarasına göre gerçek keşide tarihinin 5.3.2004 olduğu anlaşılmıştır. Sonradan kullanılan konut kredisi miktarının 70.000 TL olması nedeniyle davalının babasından 21.05.2004 tarih 343411 seri nolu 15.000 TL’lik ikinci bir çek alınarak satıcı firmaya tevdi edilmiştir. Söz konusu adi nitelikli sözleşmeye, dosya arasında bulunan 15.000’er TL’lik iki adet çek fotokopilerine, banka ile yapılan konut kredisi sözleşmesine göre; taşınmazın alım bedelinin toplam 30.000 TL’sinin davalının babası... tarafından, kalan 70.000 TL’nin ise bankadan alınan ve boşanma davasından sonra ödenmesi devam eden konut kredisi ile karşılandığı, mal rejiminin sona erdiği tarih itibariyle davalının kredi borcunun olduğu anlaşılmaktadır.

Buna göre; mal rejiminin sona erdiği tarih itibarıyla inşaat seviyesi % 45 olan dava konusu taşınmazın TMK.nun 227/2. maddesi uyarınca hakkaniyete uygun sürüm değerinin hukukçu, mali müşavir ve mülk bilirkişilerine tespit ettirilmesi, az yukarıda belirtilen davalının babasının yaptığı katkı oranı ile mal rejiminin sona erdiği tarih itibariyle kalan kredi borç miktarı gözönünde bulundurularak; taşınmaz yönünden davacının katılma alacağı miktarının belirlenmesi gerekirken dosya içeriğine uygun düşmeyen hesaplama ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmamıştır.

Dava konusu 34 BL 1511 plaka sayılı motosiklete ilişkin temyiz itirazlarına gelince; davalı vekili savunmasında, vekil edeninin evlenme tarihinden önce sahibi olduğu otomobilinin satımı ile elde ettiği paranın bir kısmı ile motosikletin satın alındığını ileri sürmüştür. Gerçekten de dosya arasında bulunan noter satış sözleşmesine göre, davalının kişisel malı olduğunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmayan dava dışı 34 AS 5005 plakalı Opel Astra marka araç, davalı Oğuz Küçükbarak tarafından 2.8.2004 tarihinde üçüncü kişiye 18.788 TL ye satılmış, aynı tarihli bir başka noter sözleşmesiyle de dava konusu 34 BL 1511 plakalı motosiklet 11.223 TL’ye satın alınarak davalı adına tescil edilmiştir. Bu açıklamalara göre; motosikletin davalının kişisel malı ile satın alındığı, TMK.nun 220/4. maddesine göre kişisel mal yerine geçen mal varlığının da kişisel mal sayılacağından motosiklete ilişkin davanın reddine karar verilmesi gerekirken yanlışa düşülerek kabulüne karar verilmesi doğru olmamıştır.

Kabule göre de; dava dilekçesinde 10.000 TL alacak miktarı için faiz isteğinde bulunulduğu, 9.5.2006 tarihli ıslah dilekçesi ile artırılan talep miktarı için faiz isteğinde bulunulmadığı halde, HUMK.nun 74. maddesine aykırı olarak hüküm altına alınan 62.220 TL’nin tamamı için faize hükmedilmesi doğru olmamıştır.

Yukarıda açıklanan gerekçeler nedeniyle davalı vekilinin yerinde görülen temyiz itirazlarının kabulüyle usul ve kanuna aykırı bulunan hükmün HUMK. nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA ve 840,00 TL peşin harcın istek halinde temyiz eden davalıya iadesine 08.04.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/942, Karar No: 2015/3590, Tarih: 10.02.2015

**8. Hukuk Dairesi         2015/942 E.  ,  2015/3590 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davada, 4721 Sayılı TMK'nın "Miras Hukuku" (TMK.3.Kitap) hükümlerinden kaynaklanan ve diğer dairelerin görevine girmeyen davalar sonucu verilen hüküm ve kararların Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih 2015/8 sayılı Kararı ile hazırlanıp, 22.01.2015 Tarihli ve 29244 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Hukuk Daireleri'ne ilişkin iş bölümü uyarınca, hükme yöneltilen temyiz itirazlarının incelenmesi Yargıtay (14.) Hukuk Dairesi'nin görev alanına girmesi nedeniyle, dosyanın anılan Daire Başkanlığı'na GÖNDERİLMESİNE, 10/02/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/22288, Karar No: 2012/15000, Tarih: 14.06.2012

**12. Ceza Dairesi         2011/22288 E.  ,  2012/15000 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : 5237 sayılı TCK'nın 85/1, 98/1, 53/1, 63, 53/6. maddeleri gereğince mahkumiyet.

Taksirle öldürme ve yardım yükümlülüğünü yerine getirmeme suçlarından, sanık hakkında kurulan mahkumiyet hükmü sanık müdafii ve Üst Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1- Yardım yükümlülüğünü yerine getirmeme suçundan kurulan hükme yönelik temyiz incelemesinde;

Her ne kadar, sanığın trafik kazası sonucu yaralanan kişinin bir an önce tedavi edilmesini sağlama konusunda yardım yükümlülüğü mevcut ise de, dosya kapsamına göre, sanığın ölene çarptıktan sonra olayın oluşu nedeniyle şoka girdiği bu nedenle bir süre yavaşlayıp durmayarak kaza yerini terk ettiği, bu sırada olay yerinden geçmekte olan tanık ...ve arkadaşlarının hemen ölenin yanına gelerek ambulans çağırıp öleni hastaneye gönderdikleri, buna rağmen ölümün vuku bulduğu, sanığın da aynı gün jandarma tarafından yakalandığı şeklinde gerçekleşen olayda, sanığın gerçekleşen eyleminin 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanununun 82. maddesinde, “Trafik Kazalarında Yükümlülük” başlığı altında düzenlenen idari para cezasını gerektirir kabahat olarak kabulü gerekirken, 5237 sayılı TCK'nın 98. maddesinde tanımlanan ve unsurları itibariyle oluşmayan yardım veya bildirim yükümlülüğünün yerine getirilmemesi suçundan sanığın mahkumiyetine karar verilmesi,

2- Taksirle öldürme suçundan kurulan hükme yönelik temyize gelince;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin kusura ve sair nedenlere ilişkin diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

a) Sanık hakkında, hükümden sonra yürürlüğe giren 5728 sayılı Kanunun 562. maddesiyle değişik CMK'nın 231. maddesindeki “hükmün açıklanmasının geri bırakılması”na ilişkin değerlendirmenin, katılma ve tazminat talebinden vazgeçilmiş ve önceki hükmün kesinleşmemiş olması karşısında, duruşmalı ve yargılama sırasında yapılması gerekirken bu durumun gözardı edilerek, dosyadan el çekildiği ve hüküm temyiz edildiği halde, dosyanın temyiz incelemesine gönderilmeden önce resen ele alınarak ek karar ile CMK'nın 231. maddesinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi,

b) 5237 sayılı TCK'nın 53/1. maddesindeki hak yoksunluklarının taksirli suçlarda uygulama olanağı bulunmadığı gözetilmeden anılan madde ile hak yoksunluğuna hükmedilmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafinin ve Üst Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 14.06.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/32378, Karar No: 2021/12276, Tarih: 15.06.2021

**2. Ceza Dairesi         2020/32378 E.  ,  2021/12276 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

EK KARAR TARİHİ : 08/09/2020

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Temyiz isteminin reddi

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Temyiz isteminin reddine dair 08/09/2020 tarihli ek kararda bir isabetsizlik görülmediğinden, bu karara yönelik temyiz itirazlarının reddiyle, temyiz isteminin reddine dair ek kararın istem gibi ONANMASINA, 15.06.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/788, Karar No: 2007/548, Tarih: 25.01.2007

4. Hukuk Dairesi 2006/788 E., 2007/548 K.

**4. Hukuk Dairesi 2006/788 E., 2007/548 K.**

**- HAKSIZ EYLEM NEDENİYLE TAZMİNAT

- KAÇAK ELEKTRİK KULLANMAK

- TAZMİNAT

- TAZMİNATIN HESAPLANMASI**- 2004 S. İCRA VE İFLAS KANUNU [ Madde 68 ]

- 818 S. BORÇLAR KANUNU [ Madde 41 ]

**"İçtihat Metni"**

Davacı B... Elektrik Dağıtım A.Ş. vekili tarafından, davalı Hasan aleyhine 18.12.2003 gününde verilen dilekçe ile itirazın iptalinin istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 24.11.2005 günlü kararın Yargıtay'ca incelenmesi davalı tarafından süresi içinde istenilmekle, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davalının diğer temyiz itirazlarına gelince; dava, itirazın iptali istemine ilişkindir. Davacı idare, kaçak elektrik kullanımı nedeniyle oluşan zararın tahsili için icra takibi yapmış, davalının itirazı üzerine eldeki davayı açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın kabulüne, icra takibine yapılan itirazın iptaline ve takibin devamına karar verilmiş olup hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

a)Takibe konu kaçak elektrik kullanımından kaynaklanan tazminat miktarı, davacı kurum tarafından düzenlenen Kaçak Elektrik Tarifesinde yazılı usullere göre belirlenmiş olup, bu hesaplama şeklinde aboneler için uygulanan yöntemden farklı ve cezalı bir hesaplama tarzı benimsenmiştir. Kaçak elektrik kullanımından kaynaklanan elektrik bedeli yanında, 6183 sayılı Yasa'da öngörülen oranlarda gecikme zammı hesabı yapılarak bunun üzerinden KDV belirlenip hükmedilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.

b)Yargılama sonunda itirazın iptali ile takibin devamına karar verilmiş olup, faiz konusunda herhangi bir hüküm kurulmamıştır. İcra takibinde; asıl alacağın %57 oranında reeskont faizi ve bu faiz tutarına işletilecek Katma Değer Vergisi ile birlikte tahsili istenmiştir. Dava konusu alacak, haksız eylemden kaynaklandığından alacağa yürütülecek faizin yasal faiz olması gerektiği ve faize KDV yürütülemeyeceğinin gözetilmeksizin takibin devamına karar verilmiş olması da bozma nedenidir.

Sonuç: Temyiz olunan kararın (2/a ve b) nolu bentlerde gösterilen nedenlerle (BOZULMASINA), öteki temyiz itirazlarının ilk bentteki nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine, 25.01.2007 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

Dava, kaçak elektrik kullanımından ve bunun bedelinin tebligata rağmen ödenmemesinden kaynaklanan bir davadır.

Sonuç: Temyiz olunan kararın (2/a ve b) nolu bentlerde gösterilen nedenlerle (BOZULMASINA), öteki temyiz itirazlarının ilk bentteki nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine, 25.01.2007 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

Dava, kaçak elektrik kullanımından ve bunun bedelinin tebligata rağmen ödenmemesinden kaynaklanan bir davadır.

Bu davalarda kaçak elektrik bedeli yanında ayrıca gecikme cezası ve bunun KDV'sinin istenip istenmeyeceği konusunda Dairemiz Sayın üyeleri arasında görüş ayrılığı olup, Dairemizin Sayın çoğunluğu, gecikme cezası ve bunun KDV'sinin iste-nemeyeceği görüşünde olmalarına karşılık, azınlığın görüşü ise istenebileceği yönündedir.

Dairemizin Sayın çoğunluğu; "Aboneye göre kaçak elektrik bedelinin hesabında elektrik tarifeleri gereğince daha fazla ücret hesabı yapıldığından ve kaçak elektrik kullanma fiili haksız fiil olduğundan" bedelin geç ödenmesinden dolayı sadece yasal faiz istenebileceği, ayrıca gecikme cezası ve bunun KDV'sinin istenemeyeceği görüş ve kararındadır.

09.11.1995 tarihli Resmi Gazete'de yayınlanan Elektrik Tarifeleri Yönetme-liği'nin;

43. maddesine göre; kaçak elektrik kullanılmasının tespiti halinde, bunun 1,5 katı üzerinden hesap ve fatura edileceği belirtilmiştir.

57/2. maddesinde; enerji tüketim bedelleri faturada belirlenen son ödeme tarihine kadar ödenmediği takdirde, 6183 sayılı Yasa'da gecikme için öngörülen oranlar gecikme cezası hesabında esas alınır denmektedir.

3065 sayılı Katma Değer Vergisi Yasası'nın 24/e maddesinde; vade farkı, fiyat farkı, faiz, prim gibi her türlü hizmet ve gelirler Katma Değer Vergisi'nin matrahına dahil edilir denmektedir.

Yukarıda açıklanan yasa ve yönetmelik maddeleri gözönüne alındığında, Sayın çoğunluğun görüş ve kararlarına katılmıyorum.

Zira, yönetmeliğin 43. maddesine göre, normal tüketime nazaran kaçak elektrik bedelinin 1,5 kat olarak fazla hesaplanması ile gecikme cezası ve bunun KDV'sinin biralakası yoktur. Gecikme cezası ve bunun KDV'sinin istenmesi, ister abone tarafından tüketilen enerji olsun, ister kaçak olarak tüketilen enerji olsun tüketilen enerjinin hesaplanan ve fatura edilen bedelinin tebligata rağmen zamanında elektrik idaresine ödenmemesinden kaynaklanan yönetmeliğin 57/2. maddesi ile 3065 sayılı Yasa'nın 24/c maddesine dayanan özel düzenlemedir.

Açıklanan yönetmelik ve yasa maddelerinde; tüketilen enerjinin kaçak tüketim veya abone tüketimi ayrımı yapılmaksızın her türlü tüketim bedelinin GEÇ ödenmesi halinde gecikme cezası ve bunun KDV'sinin istenebilmesi düzenlenmiştir. Bunun sonucu olarak da; konusunda uzman bilirkişiler bu yönde rapor düzenlemekte ve mahkemelerce de çoğunlukla bu raporlara uygun karar verilmekte olup, uygulama da bu yönde yapılmaktadır.

Açıklanan yönetmelik ve yasa maddelerinde; tüketilen enerjinin kaçak tüketim veya abone tüketimi ayrımı yapılmaksızın her türlü tüketim bedelinin GEÇ ödenmesi halinde gecikme cezası ve bunun KDV'sinin istenebilmesi düzenlenmiştir. Bunun sonucu olarak da; konusunda uzman bilirkişiler bu yönde rapor düzenlemekte ve mahkemelerce de çoğunlukla bu raporlara uygun karar verilmekte olup, uygulama da bu yönde yapılmaktadır.

Dairemizin Sayın çoğunluğunun "kaçak elektrik kullanma, BK'nın 41. maddesinden kaynaklanan haksız fiildir; gecikmeden dolayı ancak yasal faize karar verilmelidir" görüş ve uygulaması yukarıda açıklanan yönetmelik ve yasa maddelerinde belirtilen özel düzenlemelere uygun düşmediği gibi, uygulamalara da uygun düşmediği düşüncesindeyiz. Zira, özel düzenleme olan hallerde genel hükümlere göre karar verilemez. Gecikme cezası ve bunun KDV'si özel düzenlemedir. Dolayısıyla özel düzenlemelere uygun hareket edilmesi gerekir.

Ayrıca, Dairemizin Sayın çoğunluk görüşü kabul edildiği ve uygulama yapıldığı takdirde bu durum, kaçak elektrik kullanıp bunun bedelini geç ödeyen kişiyi meşru yolla (abone olarak) elektrik kullanıp bedelini geç ödeyen kişiye göre ödüllendirme ve teşvik etme sonucunu doğuracaktır. Zira, özel düzenleme olan gecikme cezası ve bunun KDV'si, Dairemizin Sayın çoğunluğunun kabul ettiği gecikmeden dolayı istenecek yasal faizden her zaman için daha fazladır.

Sonuç olarak; kaçak olarak tüketilen enerji bedelinin geç ödenmesinden kaynaklanan "gecikme cezası ve bunun KDV'si" tüketilen enerji bedelinin hesaplanma şekli ile ilgili olmayıp, tamamen ister kaçak, ister abone olarak kullanılsın ve nasıl hesaplanırsa hesaplansın, hesaplanıp fatura edilen elektrik bedelinin tebligata rağmen son ödeme gününde ödenmemesinden kaynaklanan ve özel yasa ve yönetmelik maddelerine dayanan elektrik idaresinin bir alacağıdır. Özel düzenleme olan hallerde genel düzenlemelere göre karar verilemez. Ayrıca, kaçak elektrik kullanılmasının özendirilmemesi bakımından, kaçak elektrik kullanılması ve bunun fatura edilen bedelinin geç ödenmesi halinde gecikme cezası ve bunun KDV'sinin alınması gerektiği görüş ve düşüncesinde olduğumuzdan Sayın çoğunluğun gecikme cezası ve bunun KDV'sinin alınmaması gerekir yönündeki düşünce ve kararlarına katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2017/1027, Karar No: 2018/1979, Tarih: 20.12.2018

**Hukuk Genel Kurulu         2017/1027 E.  ,  2018/1979 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Taraflar arasındaki “geçici elektrik aboneliği tesisi” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Ankara 10. Tüketici Mahkemesince davanın reddine dair verilen 18.03.2014 tarihli ve 2013/2729 E., 2014/843 K. sayılı kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle, Yargıtay 3. Hukuk Dairesinin 19.03.2015 tarihli ve 2014/11718 E., 2015/4538 K. sayılı kararı ile:

“...Davacı vekili, dava dilekçesinde; müvekkilinin, Ankara İli, Mamak İlçesi Mutlu Mah. İmam Alim Sul. Cad. (36607/7 parsel) bulunan 213/16 nolu dairenin maliki olduğunu; müteahhit tarafından iskan işlemleri tamamlanmadığından, davalı tarafından elektrik aboneliği talebinin reddedildiğini belirterek; geçici abonelik işlemi tesisine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, cevap dilekçesinde; bağımsız bölümlerin bulunduğu binanın iskan ruhsatının olmadığını ve bu nedenle abonelik tesisi yapılamayacağını savunarak; davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; geçici 11. maddede aranan koşul sağlanamadığından, davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiştir.

Dava, geçici elektrik aboneliği tesisi istemine ilişkindir.

3194 sayılı İmar Kanununun Geçici 11. maddesinde, “Bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihe kadar yapı (inşaat) ruhsatı alınmış ve buna göre yapılmış olup, kullanma izni verilmeyen ve alınmayan yapılara; yol, elektrik, su, telefon, kanalizasyon, doğal gaz gibi alt yapı hizmetlerinden birinin veya birkaçının götürüldüğünün belgelenmesi halinde, ilgili yönetmelikler doğrultusunda fenni gereklerin yerine getirilmiş olması ve bu maddenin yayımı tarihinden itibaren başvurulması üzerine, kullanma izni alınıncaya kadar ilgili mevzuatta tanımlanan ait olduğu abone grubu dikkate alınarak geçici olarak su ve/veya elektrik bağlanabilir. Bu kapsamda, ilgili belediyeden dağıtım şirketlerine elektriğin kesilmesi talebinin söz konusu olması halinde aboneliği iptal edileceğinden, su ve/veya elektrik bağlanması herhangi bir kazanılmış hak teşkil etmez. Ancak, yapı (inşaat) ruhsatı alınmış ve buna göre yapılmış olma şartı 12/10/2004 tarihinden önce yapılmış olan yapılarla ilgili olarak uygulanmaz. Bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihten önce yapılan abonelikler de ait olduğu gruba dönüştürülür." hükmünü içermektedir.

Somut olayda; dava konusu yapıya ilişkin ruhsat tarihinin 29.04.2005 olduğu, yapıya doğalgaz hizmetinin götürüldüğü, davacı vekili tarafından 18.03.2014 tarihli duruşmada keşif talebinde bulunulduğu ve yapı denetim firmasından belgelerin temin edilmesinin talep edildiği; ancak, mahkemece bu taleplerin değerlendirilmediği; yol, elektrik, su, telefon, kanalizasyon ve doğalgaz hizmetlerinin götürüldüğünün belgelenmediği; İmar Kanununun geçici 11.maddesinde ifade edilen istisnai hâlin, eldeki dava bakımından uygulanıp uygulanamayacağının araştırılmadan karar verildiği anlaşılmaktadır.

Hal böyle olunca, mahkemece; geçici aboneliğin tesisi için 3194 İmar Kanununun Geçici 11.maddesinde ifade edilen diğer koşulların var olup olmadığını araştırmak ve sonucuna göre bir karar vermek olmalıdır...”

gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle yeniden yapılan yargılama sonunda mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki belgeler okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava geçici elektrik aboneliği tesisi istemine ilişkindir.

Davacı vekili, müvekkilinin davalı kuruma elektrik aboneliği için başvurduğunda, davaya konu binanın iskân raporu bulunmadığı gerekçesiyle abonelik talebinin reddedildiğini belirterek geçici elektrik aboneliğinin tesisine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, elektrik aboneliğine ilişkin 3194 sayılı İmar Kanunu’nda belirtilen şartların gerçekleşmediğini savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Yerel Mahkemece, Kanunda belirtilen tüm şartların gerçekleşmediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Davacı vekilinin temyizi üzerine karar, Özel Dairece yukarıda başlık bölümünde gösterilen nedenlerle bozulmuştur.

Bozma kararına karşı yerel mahkemece ilk karardaki gerekçeler tekrar edilmek suretiyle direnme kararı verilmiştir.

Direnme kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Direnme yoluyla Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık; mevcut delillere göre davalı idarenin geçici abonelik sözleşmesi yapmasının gerekip gerekmediği noktasında toplanmaktadır.

Uyuşmazlığın çözümünde öncelikle konuya ilişkin mevzuatın açıklanmasında yarar vardır.

3194 sayılı İmar Kanununun “Yapı Kullanma İzni” başlıklı 30’uncu maddesi; “Yapı tamamen bittiği takdirde tamamının, kısmen kullanılması mümkün kısımları tamamlandığı takdirde bu kısımlarının kullanılabilmesi için inşaat ruhsatını veren belediye ve valilikten izin alınması mecburidir. Mal sahibinin müracaatı üzerine, yapının ruhsat ve eklerine uygun olduğu ve kullanılmasında fen bakımından mahzur görülmediğinin tespiti gerekir.” hükmünü içermektedir. Yine aynı kanunun “Kullanma İzni Alınmamış Yapılar” başlıklı 31’inci maddesinde de; “İnşaatın bitme günü, kullanma izninin verildiği tarihtir. Kullanma izni verilmeyen ve alınmayan yapılarda izin alınıncaya kadar elektrik, su ve kanalizasyon hizmetlerinden ve tesislerinden faydalandırılmazlar. Ancak, kullanma izni alan bağımsız bölümler bu hizmetlerden istifade ettirilir.” düzenlemesi yer almaktadır. Açıklanan Yasa hükümleri birlikte değerlendirildiğinde; yapı kullanma (iskân) izni verilmeyen veya alınmayan yapıların, izin alınıncaya kadar elektrik ve belediye (ferdi abonelik) hizmetlerinden faydalanamayacakları açıktır.