muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/14763, Karar No: 2022/3084, Tarih: 18.05.2022

1-Sanık hakkında temel ceza tayin edilirken atıf maddelerinden olan TCK'nın 314/3 maddesinin gösterilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

2-Silahlı terör örgütüne yardım etme suçundan tayin edilen cezanın 3713 sayılı Terörle Mücadele Kanununun 5/1. maddesi uyarınca artırılması gerekirken uygulama maddesinin yalnızca 3713 sayılı Kanunun 5. maddesi olarak gösterilmesi

3-İlk derece gerekçeli karar başlığında suç tarihinin sanığın yardım mahiyetindeki son eylem tarihi yerine yakalanma tarihinin yazılması,

4-Silahlı terör örgütüne yardım etme suçundan hüküm tesis edilirken koşulları oluşmayan TCK'nın 58/9. maddesinin uygulanamayacağının gözetilmemesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılması gerektirmeyen bu hususların 5271 sayılı CMK'nın 303/1-c. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan; ilk derece mahkemesi karar başlığındaki suç tarihi olarak gösterilen "30/07/2016" çıkarılıp yerine "21/01/2015" yazılması, hükmün 1. fıkrasındaki “220/7 delaletiyle” ibaresinden önce"314/3 ve" ibaresinin eklenmesi, hükmün 3. fıkrasındaki "5. maddesi” ibaresinin çıkarılması ve yerine "5/1. maddesi" ibaresinin eklenmesi, hükmün TCK'nın 58/9. maddesinin uygulanmasına ilişkin 7. fıkrasının bütünüyle çıkarılması, suretiyle sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 28.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren 20.02.2019 tarih ve 7165 sayılı Kanunun 8. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanunun 304. maddesi uyarınca dosyanın Kars 2. Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin bilgi için Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 18.05.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1432, Karar No: 2021/2117, Tarih: 26.04.2021

**5. Ceza Dairesi         2018/1432 E.  ,  2021/2117 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : İhaleye fesat karıştırma, resmi belgede sahtecilik, 4734 sayılı Kanun'a muhalefet

HÜKÜM : Sanığın eyleminin sübutu halinde özel belgede sahtecilik suçunu oluşturabileceği kabulüyle bu suçtan beraat

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık hakkında ihaleye fesat karıştırma suçundan kamu davası açıldığı, 3628 sayılı Yasa'nın 17 ve 18. maddelerine göre Hazinenin bu suçun zarar göreni olduğu, bu sıfatının gereği olarak CMK'nin 234/1-b maddesi gereğince kovuşturma evresinde sahip olduğu davaya katılma ve öteki haklarını kullanabilmesi için dava ve duruşmalardan haberdar edilmesi gerektiği, diğer yandan aynı Kanun'un 260/1. maddesine göre kamu davasından haberdar edilmemiş bulunup da katılan sıfatını alabilecek surette suçtan zarar görmüş olanların kanun yollarına başvurma haklarının bulunduğu gözetilerek hükmün bildirilmesinin gerektiği, ancak dosyada Maliye Bakanlığı Baş Hukuk Müşavirliği ve Muhakemat Genel Müdürlüğünün duruşmadan haberdar edildiğine ilişkin bilgi ve belgeye rastlanmadığının anlaşılması karşısında; evvela davanın ve hükmün Hazineye bildirildiğini gösteren bilgi ve belgeler var ise dosya içine konulması, aksi halde anılan tebligat noksanlığının giderilmesi ile tebellüğ belgesinin ve verildiği takdirde temyiz ve cevap dilekçelerinin eklenmesi, hükmün temyiz edilmesi halinde ise bu konuda ve ayrıca tebliğnamede görüş bulunmayan özel belgede sahtecilik suçundan verilen beraat hükmüne ilişkin katılan Hazine ve T.C. Ziraat Bankası A.Ş. vekillerinin temyiz istemleri yönünden de ek tebliğname düzenlenmesi sonrasında iade edilmek üzere esası incelenmeyen dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİNE 26/04/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/21668, Karar No: 2018/17792, Tarih: 17.10.2018

**5. Hukuk Dairesi         2017/21668 E.  ,  2018/17792 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelerden; dava konusu taşınmazın mülkiyeti ... Kadastro Mahkemesinde devam eden davada ihtilaflı olduğu anlaşıldığından 4650 sayılı Yasa ile değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 18/3. maddesi uyarınca taşınmazın mülkiyeti üzerinde ihtilaf olması halinde, ilgili dava dosyası getirtilip, ihtilafın tarafları ile bu davanın davalıları aynı kişiler olup, olmadığı tespit edilerek, farklı kişilerse, taşınmaz hakkındaki mülkiyet ihtilafı ile ilgili davanın taraflarına aynı Kanunun 10. maddesi uyarınca tebligat yapıldıktan sonra, tespit edilecek kamulaştırma bedelinin, ilerde hak sahipliğini ispat edecek kişiye ödenmek üzere bankaya üçer aylık vadeli hesaba yatırılarak, hüküm kurulması gerektiği düşünülmeden yazılı şekilde karar verilmesi

Doğru görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan bozmanın niteliğine göre sair hususlar incelenmeksizin hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, 17/10/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/9239, Karar No: 2017/6609, Tarih: 20.12.2017

**14. Ceza Dairesi         2017/9239 E.  ,  2017/6609 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Cinsel taciz

HÜKÜM : Mahkumiyet, temyiz isteminin reddi

İlk derece mahkemesince temyiz isteminin reddine dair verilen Ek karar temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Gerekçesi gösterilmek suretiyle temyiz isteminin reddine dair verilen Ek karar usul ve kanuna uygun olduğundan, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle Ek kararın ONANMASINA, 20.12.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1337, Karar No: 2018/925, Tarih: 13.02.2018

**20. Hukuk Dairesi         2017/1337 E.  ,  2018/925 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı dava dilekçesi ile davalının müvekkilinin yöneticisi olduğu...sitesi D blokta oturduğunu, davalının 2010, 2011, 2012 ve 2013 yılı Eylül ayı dahil olmak üzere 120,00 TL'lik aidatlarını ödemediği için gecikme tazminatı ile birlikte 9.498,00 TL ödemesi için Tekirdağ 2. İcra Müdürlüğünün 2013/7962 Esas sayılı dosyasından icra takibinde bulunduklarını, davalının tebliği aldıktan sonra icra takibine itiraz ettiğini ve bunun üzerine icra takibinin durduğunu, bu nedenlerle 2010, 2011, 2012 ve 2013 yılı Eylül ayı dahil gecikme tazminatı ile birlikte 9.498,00 TL aidat giderinin faizi ile birlikte alınmasını, masraflarla avukatlık ücretinin davalıya verilmesine karar verilmesini dava ve talep etmiştir.

Mahkemece davalının dava konusu site D blok 4 nolu bağımsız bölüm maliki olduğu ve icra takibine konu dönemlere ilişkin aidat borçlarını ödemediği, davacının 17/09/2013 takip tarihi itibariyle 2010 yılı 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12 ayları, 2011-2012 yılları ile 2013 yılı 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9 ayları olmak üzere aylık 120,00 TL'den 41 aylık 4.920,00 TL aidat, 100,00 TL asfalt gideri olmak üzere 5.020,00 TL aidat asıl alacağı ve Kat Mülkiyeti Kanununun 20. maddesine göre belirlenen aylık % 5 faiz oranı üzerinden 4.478,00 TL faiz olmak üzere 9.498,00 TL davalıdan alacağı olduğunun tespit edildiği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelerin incelenmesinden, mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmişse de yeterli inceleme ve araştırma yapılmadığı anlaşılmaktadır. Mahkemece 2010, 2011, 2012 ve 2013 yıllarına ait kat malikleri kurul kararlarının içinde bulunduğu karar defteri celbedilip incelenerek bu toplantıların kanunun öngördüğü şekillerde yapılıp yapılmadığı, davalının toplantılarda hazır bulunup bulunmadığı, aidatların belirlendiği toplantıda alınan kararların davalıya tebliğ edilip edilmediği, tebliğ edilmişse tebliğ tarihinden itibaren gecikme faizinin hesaplanması aksi takdirde ödeme emrinin tebliğinden itibaren faizden hükümlü olacağının dikkate alınması, davalının sorumlu olacağı aidat miktarının belirtilen genel kurul evrakları ve işletme projesi incelendikten sonra hesaplanması gerektiği, bu hususta taraflardan tüm defter, genel kurul tutanakları ve belgeler toplanıp birlikte incelenerek bilirkişiden hüküm kurmaya elverişli rapor alınması gerekirken eksik inceleme ve yetersiz araştırmaya dayanan bilirkişi raporu doğrultusunda karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; davalının temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde iadesine 13/02/2018 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2747, Karar No: 2015/2243, Tarih: 05.02.2015

**8. Hukuk Dairesi         2014/2747 E.  ,  2015/2243 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davada, 4721 Sayılı TMK'nın "Miras Hukuku" (TMK.3.Kitap) hükümlerinden kaynaklanan ve diğer dairelerin görevine girmeyen davalar sonucu verilen hüküm ve kararların Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih 2015/8 sayılı Kararı ile hazırlanıp, 22.01.2015 Tarihli ve 29244 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Hukuk Daireleri'ne ilişkin iş bölümü uyarınca, hükme yöneltilen temyiz itirazlarının incelenmesi Yargıtay (14.) Hukuk Dairesi'nin görev alanına girmesi nedeniyle, dosyanın anılan Daire Başkanlığı'na GÖNDERİLMESİNE, 05/02/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2921, Karar No: 2014/1347, Tarih: 10.02.2014

**7. Ceza Dairesi         2014/2921 E.  ,  2014/1347 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : K.Y.B. - 2013/397043

3516 sayılı Ölçüler ve Ayar Kanunu'na aykırılık eyleminden kabahatli A........ Akaryakıt Satış ve Dağıtım Paz. A.Ş. hakkında, aynı Kanun'un 15. maddesi uyarınca 1.464,00 Türk lirası İdarî para cezası uygulanmasına dair İstanbul Valiliği Bilim, Sanayi ve Teknoloji İl Müdürlüğünün 25/04/2013 tarihli ve 43 sayılı idari yaptırım kararına yönelik başvurunun reddine dair Bakırköy 13. Sulh Ceza Mahkemesinin 24/06/2013 tarihli ve 2013/898 değişik iş sayılı kararı aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığından verilen 17/12/2013 gün ve 77441 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 24.12.20142 gün ve KYB. 2013/397043 sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu.

Mezkür ihbarnamede;

3516 sayılı Ölçüler ve Ayar Kanunu’nun 13. maddesinde “İlk, periyodik ve stok muayenelerinde doğru oldukları anlaşılan ölçü ve ölçü aletleri damgalanmaya elverişli bulundukları takdirde damgalanır. Damgalanmaya elverişli bulunmayan ölçü ve ölçü aletleri için damga yerine geçmek üzere bir belge verilir. Damgalama veya damga yerine belge verme, yer değiştirme halinde damganın geçerliliği ve damgaların iptaline ait usul ve esaslar Bakanlıkça çıkarılacak yönetmelikte gösterilir”, 15. maddesinde “ (c) Damgası kopmuş, bozulmuş, damga süresi dolmuş ölçü aletini kullanan kişiye, bin Türk Lirası İdarî para cezası verilir” hükmünün yer aldığı, 24/07/1994 tarihli, 22000 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Ölçü ve Ölçü Aletleri Muayene Yönetmeliği'nin 31/12/2009 tarihli ve 27449 sayılı 4. mükerrer Resmi Gazete'de yayımlanan Yönetmeliği'nin 3. maddesi ile değişik 6. Maddesinde “Bakanlık, periyodik muayene müracaatlarının her yıl Ocak ayı başından Şubat ayının son gününe kadar, ölçü ve ölçü aletlerinin cins ve özelliklerine göre hangi mercilere yapılacağını, Türkiye Radyo Televizyon Kurumu kanalıyla radyo ve televizyondan hükümet bildirisi olarak belli aralıklarla ilan eder. Damga süresini doldurmuş ölçü ve ölçü aletlerinin periyodik muayeneleri için ilgililerce, sürenin dolduğu yılı izleyen Ocak ayının başından Şubat ayının son gününe kadar, Bakanlık Ölçüler ve Ayar Teşkilatı veya Grup Merkezi Belediye Ölçüler ve Ayar Memurluklarına müracaat edilmesi gerekir.” ve 9. maddesinde “Ölçü ve ölçü aletlerinden; Hassas kütle ölçüleri, 5 kg. dan yukarı kütle ölçüleri, hassas mekanik tartı aletleri, okuma, çıktı verebilme veya başka elektronik cihazlarla bağımlı çalışabilme özelliğine sahip elektronik tartı aletleri, maksimum kapasitesi 2000 kg'dan fazla olan tartı aletleri, hububat muayene aletleri, demir yolu yük ve sarnıçlı vagonları, taksimetre, naklimetre, akaryakıt ölçek ve sayaçları ile likit petrol gazı (LPG) sayaçlarının periyodik muayenelerinin iki yılda bir yaptırılması zorunludur.”

hükmünün yer aldığı, somut olayda 2011 yılında damgalaması yapılmış akaryakıt sayaçlarının periyodik bakımlarının yapılması için 28/02/2014 tarihine kadar başvuru imkânı olan kabahatliye bu süre beklenmeden 25/04/2013 tarihinde uygulanan idari para cezasına karşı yapılan başvurunun kabulü yerine reddine karar verilmesinde isabet görülmemiş ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozmaya atfen ihbar olunmuş bulunmakla Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname içeriği yerinde görüldüğünden Bakırköy 13. Sulh Ceza Mahkemesinin 24.06.2013 gün ve 2013/898 Değişik İş sayılı kararının CMK'nun 309/4 maddesi uyarınca BOZULMASINA, idari para cezasının kaldırılmasına, 10.02.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/5731, Karar No: 2010/6618, Tarih: 08.06.2010

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2010/5731 E.  ,  2010/6618 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı,20.4.1982-1.8.1991 tarihleri arası ... sigortalısı olduğunun tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

KARAR

Davacı primleri kurum tarafından kabul edilen 20.04.1982-01.08.1991 döneminde zorunlu Bağ Kur sigortalısı olduğunun tesbitini, bu mümkün bulunmadığı takdirde 1992 yılında Kurumca tahsil edilen 24 000 000 TL primin davalı Kurumdan tahsiline karar verilmesini talep etmiş, mahkemece davanın kabulü ile davacının anılan tarihler arasında 1479 sayılı Yasa kapsamında isteğe bağlı sigortalı olduğunun tesbitine karar verilmiş ise de bu sonuç usul ve yasaya uygun bulunmamaktadır.

01.04.1972 tarihinde yürürlüğe giren, 1479 sayılı Yasa'nın 24. maddesi ilk şekliyle, sigortalılığın oluşumu için, kendi ad ve hesabına bağımsız çalışma olgusunun gerçekleşmesi yanında, ayrıca, kanunla kurulu meslek kuruluşlarına kayıtlı olma koşulunu da aramıştır. Bu kuruluşlara kayıt tarihi ise, sigortalılığın başlangıcı yönünden, yasal karine kabul edilmiştir. 04.05.1979 tarihinde yürürlüğe giren 2229 sayılı Yasa, ...’lu olabilme yönünden, söz konusu 24. maddenin öngördüğü meslek kuruluşlarına kayıtlı olma koşulunu kaldırmış, sadece yasanın temel ilkesi olan kendi ad ve hesabına çalışma koşulunun gerçekleşmesi durumunda, sigortalılığın oluşacağını yeterli görmüştür. Buna karşın, 20.04.1982 tarihinde yürürlüğe giren 2654 sayılı Yasa bağımsız çalışanların sigortalı olabilmeleri yönünden vergi yükümlülüğünü öngörmüş, vergiden muaf olanların da kanunla kurulu meslek kuruluşlarına kayıtlı olmaları durumunda yine sigortalı sayılacaklarını kabul etmiştir. Nihayet, uyuşmazlık konusu dönemde yürürlükte bulunan 22.03.1985 yürürlük tarihli 3165 sayılı Yasa, sigortalılığa karine yönünden vergi kaydının, bu kaydın bulunmaması veya vergiden muaf olunması halinde, esnaf ve sanatkar sicili veya kanunla kurulu meslek kuruluşu kayıtlarının esas alınacağını belirlemiştir.

Somut olayda uyuşmazlık konusu olan davacının vergi kaydı başlangıcı nedeni ile 1479 sayılı Yasa kapsamında zorunlu Bağ Kur sigortalısı olduğu tarihin belirlenmesi noktasıdır.

Dosya içindeki bilgi ve belgelerden davacının 01.08.1991 tarihinde oto döşemeciliği işi nedeni ile başlayan vergi kaydının devam ettiği, Madeni Eşya Sanatkarları Odası kaydının 12.11.1991-devamı şeklinde Esnaf Sicil kaydının ise 19.06.1997-devamı şeklinde mevcut bulunduğu anlaşılmaktadır.

Somut olayda uyuşmazlık konusu olan davacının vergi kaydı başlangıcı nedeni ile 1479 sayılı Yasa kapsamında zorunlu Bağ Kur sigortalısı olduğu tarihin belirlenmesi noktasıdır.

Dosya içindeki bilgi ve belgelerden davacının 01.08.1991 tarihinde oto döşemeciliği işi nedeni ile başlayan vergi kaydının devam ettiği, Madeni Eşya Sanatkarları Odası kaydının 12.11.1991-devamı şeklinde Esnaf Sicil kaydının ise 19.06.1997-devamı şeklinde mevcut bulunduğu anlaşılmaktadır.

Davacı ilk kez 01.11.1991 tarihinde kurum kayıtlarına intikal eden 05.11.1991 tarihli bildirgeye dayalı olarak ve 01.08.1991 tarihinde başlayan vergi kaydı nedeni ile tescil edilmiş daha sonra kurum kayıtlarına 09.05.1994 tarihinde intikal eden 02.05.1994 tarihli giriş bildirgesinde yazılı vergi kaydı başlangıç tarihinin 01.08.1981 tarihi olması nedeni ile davalı kuruma tescilinin 20.04.1982 tarihi itibarı ile düzeltilerek 1479 sayılı Yasa kapsamında zorunlu Bağ Kur sigortalısı sayılmış 20.04.1982-01.08.1991 tarihleri arasındaki döneme ilişkin primler ise kurumca tahsil edilmiştir.

Kurum daha sonra yaptığı kontrollerde anılan tarihler arasında davacının1479 sayılı Yasa kapsamında zorunlu Bağ Kur sigortalısı sayılmasını gerektirir kayıt bulunmaması nedeni ile bu döneme ilişkin zorunlu sigortalılığı iptal etmiştir.

Dosya içindeki bilgi ve belgelerden davacının gerçek ve doğru kayıda dayalı tescilinin ilk kez 01.11.1991 tarihinde kurum kayıtlarına intikal eden 05.11.1991 tarihli bildirgeye dayalı olarak ve 01.08.1991 tarihinde başlayan vergi kaydı nedeni ile yapılan tescil olduğu, daha sonra kurum kayıtlarına 09.05.1994 tarihinde intikal eden 02.05.1994 tarihli giriş bildirgesinde yazılı vergi kaydı başlangıcının 01.08.1981 tarihi olarak görüldüğü, tescilin gerçek kayıt durumunu yansıtmadığı gibi davacının da 01.08.1981 tarihinde vergide kaydı bulunmadığını bilebilecek durumda olduğu, dolayısı ile kuruma bildirdiği vergi başlangıç tarihi itibarı ile iyiniyet iddiasında bulunmasına da imkan bulunmadığı açıktır. Bu nedenle davacı kendi ağır kusuru ve hatalı bildirimine dayalı olarak vergi ve meslek odasında kayıtlı olduğu dönem dışında geçmişe yönelik olarak hizmet süresini borçlanamaz.

Hal böyle olunca her ne kadar 01.08.1981 de başlayan vergi kaydına dayalı olarak ve 1992 affı kapsamında 20.04.1982-01.08.1991 tarihleri arasındaki döneme ilişkin primler kurumcea tahsil edilmiş ve uzunca süre kullanılmış ise de davacının iyiniyet iddiasında bulunamayacağı ağır kusurlu bildirimi sonucu elde ettiği hizmet döneminde sigortalı sayılamayacağı halde mahkemece bu dönemde 1479 sayılı Yasa kapsamında isteğe bağlı sigortalı olduğunun tesbitine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde davalı kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı SSK Vekili’nin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA,08.06.2010 tarihli oturumda oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/5918, Karar No: 2024/2182, Tarih: 18.03.2024

**11. Hukuk Dairesi         2022/5918 E.  ,  2024/2182 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/1375 Esas, 2022/704 Karar

DAVALILAR : 1..... vekili

Avukat ...

2.Türk Patent ve Marka Kurumu (TÜRKPATENT) vekili Avukat ... Sarpınar

HÜKÜM : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 1. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2020/70 E., 2020/225 K.

Taraflar arasındaki Yeniden İnceleme ve Değerlendirme Kurulu (YİDK) kararının iptali davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalılar vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin 2013/46299 sayılı "Assun Optik" ibareli, 35. sınıf hizmetleri içeren marka başvurusunda bulunduğunu, davalı şirket tarafından "ATASUN OPTİK" ve "atasun" ibareli markalar dayanak gösterilerek başvuruya itiraz edildiğini, Markalar Dairesi Başkanlığı tarafından itirazın reddedildiğini, ancak bu karara davalı tarafından yapılan itirazın YİDK tarafından kabul edildiğini ve başvurunun reddedildiğini, "ASSUN" ve "ATASUN" ibareleri arasında görsel ve işitsel açıdan benzerlik olmadığını, "ata" kelimesinin hiç kimsenin ve şirketin tekelinde olamayacak kadar anonim bulunduğunu, son bölümünde yer alan "SUN" kelimesinin ise “güneş” anlamında kullanılan yine evrensel bir terim olduğunu, bu ibarenin de tek bir firmanın tekeline verilemeyeceğini, sadece "SUN" kelimesindeki aynılığın itiraz için yeterli olmayacağını, müvekkili tarafından tescili istenen markanın ilk hecesinin “AS” olduğunu, ikinci hecedeki "SUN" kelimesinin güneş gözlüklerinin tümünü içine “sun glasses” ibaresini ifade ettiğini, bu ibarenin güneş gözlüklerinin ve bunun üreticilerinin ürünlerini kapsadığını, tüketici tarafından markaların ve ürünlerin birbirinden farklı olduğunun kolayca ayırt edileceğini ileri sürerek YİDK'in 2015-M-1909 sayılı kararının iptaline, markanın müvekkili adına tesciline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

1.Davalı TÜRKPATENT vekili cevap dilekçesinde; kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu, dava konusu başvuru ile redde mesnet markalar arasında iltibasa yol açacak düzeyde benzerlik bulunduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.