muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/3552, Karar No: 2022/4152, Tarih: 30.03.2022

İstinaf başvurusu:

İlk Derece Mahkemesinin kararına karşı, davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesi Kararının Özeti :

Bölge Adliye Mahkemesince, her ne kadar yönetim kurulu kararı iptal edilse de, davacı 17.06.2015 ilâ 20.04.2016 tarihleri arasında sendikada fiilen çalışmadığı, ücret çalışma karşılığı olduğu gibi, sendika tüzük ve bütçe hükümlerine göre de, fiilen yapılacak görev karşılığında ücretin ve diğer mali hakların ödenmesinin öngörüldüğü, davacının aylıksız izinlilik durumunun kaldırılması tarihinden sonra kamu işyerindeki görevine döndüğünün dinlenen tanık beyanlarından anlaşılması karşısında, davacının belirtilen dönemde sendikada fiilen profesyonel yönetici olarak çalışmaması ve gerçekten ücretin bir iş, çalışma karşılığı olması, sendikaların tüzük ve bütçe hükümlerine göre de, fiilen yapılacak görev karşılığında ücret ödemesi ve diğer mali haklar öngörülmesi sebebi ile davacının yönetimde çalışmadığı süre için ücret ve sosyal hakları talep edemeyeceğinin değerlendirildiği, dolayısı ile davacının profesyonel yönetici olarak çalışmadığı döneme ilişkin hesaplanan alacağa hükmedilmesinin hatalı olduğu, ayrıca karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi'nin 10/4 bendinin “Manevi tazminat davasının, maddi tazminat veya parayla değerlendirilmesi mümkün diğer taleplerle birlikte açılması durumunda; manevi tazminat açısından avukatlık ücreti ayrı bir kalem olarak hükmedilir.” düzenlemesi uyarınca maddi ve manevi tazminat davası için iki ayrı vekâlet ücretine hükmedilmesi gerektiği gerekçesiyle davalının istinaf başvurusunun kabulüyle, İlk Derece Mahkemesi kararının Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 353/1-b 2 maddesi gereğince kaldırılmasına ve davanın reddine karar verilmiştir.

Temyiz Başvurusu :

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Somut uyuşmazlıkta, davacının sendika şubesindeki yöneticilik görevinin sona erdirildiği tarih ile mahkeme kararı üzerine, bu göreve yeniden başladığı tarih arasındaki döneme ilişkin maddi tazminat talebinin yerinde olup olmadığı hususunun açıklığa kavuşturulması gereklidir.

Dosya içeriğinden, maddi tazminatın dayanağının, hukuka aykırı olduğu iddia edilen davacının aylıksız izninin iptal edilerek yöneticilik görevinin sona erdirilmesine ilişkin işlem olduğu anlaşılmaktadır.

Nitekim, bu işlemin iptali için davacının ... 29. İş Mahkemesi'nde 2016/1240 esas sayılı dosyada açtığı dava kabul edilmiş ve akabinde verilen bu karar Yargıtay (Kapatılan) 22. Hukuk Dairesi'nin 2016/32007 esas, 2016/26770 karar sayılı ilamı ile onanarak kesinleşmiştir.

Dosya içeriğinden, maddi tazminatın dayanağının, hukuka aykırı olduğu iddia edilen davacının aylıksız izninin iptal edilerek yöneticilik görevinin sona erdirilmesine ilişkin işlem olduğu anlaşılmaktadır.

Nitekim, bu işlemin iptali için davacının ... 29. İş Mahkemesi'nde 2016/1240 esas sayılı dosyada açtığı dava kabul edilmiş ve akabinde verilen bu karar Yargıtay (Kapatılan) 22. Hukuk Dairesi'nin 2016/32007 esas, 2016/26770 karar sayılı ilamı ile onanarak kesinleşmiştir.

Dolayısıyla, maddi tazminatın dayanağı olan işlemin hukuka aykırı olduğu mahkeme kararı ile sabit olmuştur. Anayasamızın 2’nci maddesinde “hukuk devleti” ilkesi devletin temel niteliği olarak düzenlenmiş olup, bu ilke hukuka aykırı eylem ve işlemler nedeniyle kişilerin uğradığı zararların giderilmesini de gerekli kılmaktadır. Öyle ki, bunun için özel bir yasanın varlığını veyahut zarar dışında başka bir şartın gerçekleşmesini aramak anayasal gereklilik karşısında yerinde olmayacaktır.

Bölge Adliye Mahkemesince, ücretin fiili çalışma karşılığı olduğu ve talep konusu dönemde davacının fiili çalışması bulunmadığı gerekçesine istinad edilmiş ise de; davacının “fiili çalışmama” olgusu bizatihi kendisinden kaynaklanmamış, bilakîs bu olguya davalının hukuka aykırı işlemi neden olmuştur. Hal böyle iken, bu durumun davacı aleyhine sonuç doğuracak şekilde yorumlanması hakkaniyet ve adalet ilkesi ile bağdaşmayacağı gibi yargı önünde hukuka aykırı işlemin bütün sonuçları ile ortadan kaldırılmasına da mani olacağı açıktır.

Öte yandan, davacının sendikadaki yöneticilik görevinin iptali üzerine kamudaki işine dönmesi ve buradaki mali haklarından faydalanmaya başlamış olması da maddi tazminat miktarının belirlenmesine etkili bir neden olup, bu talebin reddi için hukuken geçerli bir sebep değildir.

Bu durumda, hukuka aykırılığı mahkeme kararı ile sabit olan işlem nedeniyle oluşan maddi zararın tazmini yönünde hüküm kurulması gerekirken yazılı şekilde davanın reddine karar verilmesi yerinde olmamıştır.

Ayrıca, Bölge Adliye Mahkemesince bozma üzerine verilecek yeni hükümde maddi tazminat belirlenirken bu dönemde davacının kamudaki görevi nedeniyle hak kazandığı mali hakların mahsup edilmesi gerektiği de gözden kaçırılmamalıdır.

Yanılgılı değerlendirmeyle yazılı şekilde hüküm tesisi bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, dosyanın kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 30/03/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/16441, Karar No: 2017/1124, Tarih: 20.02.2017

**21. Hukuk Dairesi         2016/16441 E.  ,  2017/1124 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, iş kazası sonucu maluliyetinden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava; davacı sigortalının iş kazası nedeniyle maluliyetine dayalı maddi ve manevi zararlarının giderilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece, 15.06.2016 tarihinde tefhim edilen kısa kararda, davanın kabulü ile 53.918,79TL Maddi ve 10.000 TL Manevi tazminatın kaza tarihi olan 03.11.2013 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan alınarak, davacıya verilmesine karar verilmişken; 17.06.2016 tarihinde UYAP sistemine aktarılan ve güvenli elektronik imza ile imzalanmış olan gerekçeli kararda 41.833,27 TL maddi ve 4.500 TL manevi tazminatın 09.01.2013 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan alınarak, davacıya verilmesine karar verilmiştir.

Bilindiği üzere tarafların tüm delilleri toplanıp, tetkik edildikten, son sözleri dinlenip duruşmanın bittiği bildirildikten sonra Hakimin, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (HMK) 298.maddesi uyarınca kararlarını gerekçesi ile birlikte (tam olarak) yazması ve hüküm sonucunu HMK’nın 297/2. maddesinde öngörülen biçimde tefhim etmesi asıldır. Mahkemece yargılama sonunda verilen bu kısa karar, bir davayı sona erdiren temyizi mümkün olan (nihai) son kararlardandır. Bu kararla mahkeme davadan elini çeker ve davayı sona erdirmiş olur.

Bu aşamadan sonra yapılması zorunlu iş, gerekçeli kararı kısa karar doğrultusunda ve yasal gerekçeleriyle birlikte mahkemenin yazmasından ibarettir. Artık bu karardan dönme (rücu) olanaklı olmadığı gibi, kararın asli unsurlarından olan gerekçenin de hüküm fıkrasına uygun biçimde yer alması gerekir (Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 1991/7 E. ve 1992/4 K. sayılı ve 10.4.1992 günlü kararı).

Esasen ilamın tefhim edilen karara uygun yazılması ve gerekçe taşıması kamu düzeni ile doğrudan ilgili temel kurallardan olup, bu kurala kanun koyucu HMK’nın 294 ve 298. maddeleriyle varlık kazandırmıştır.

Gerçekten de anılan maddeler kamu düzeni amacıyla konulmuş, emredici hükümlerdendir. Bu maddeler uyarınca kararların alenen tefhim edilmesi gerekir. Yine Anayasamızın “Duruşmaların açık ve kararların gerekçeli olması” başlıklı 141. maddesinin 3. fıkrasında; “Bütün mahkemelerin her türlü kararları gerekçeli olarak yazılır.” hükmüne yer verilmiştir.

Gerçekten de anılan maddeler kamu düzeni amacıyla konulmuş, emredici hükümlerdendir. Bu maddeler uyarınca kararların alenen tefhim edilmesi gerekir. Yine Anayasamızın “Duruşmaların açık ve kararların gerekçeli olması” başlıklı 141. maddesinin 3. fıkrasında; “Bütün mahkemelerin her türlü kararları gerekçeli olarak yazılır.” hükmüne yer verilmiştir.

Mahkeme kararlarında nelerin yazılacağı HMK’nın 297. maddesinde belirtilmiştir. Buna göre, hüküm sonucu kısmında gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin isteklerin her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların mümkünse sıra numarası altında birer birer açık şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gerekir.

Ne var ki, uygulamada HMK’nın 294. maddesinin getirdiği imkândan faydalanarak bazı zorunlu nedenlerle sadece hükmün sonucu tutanağa geçirilip tefhim edilmekte, gerekçeli karar daha sonra yazılmaktadır.

İşte bu gibi hallerde, tarafların hak ve yükümlülüklerini açıkça gösteren tefhim ile aleniyet ve hukuki varlık kazanan kısa karara daha sonra yazılan gerekçeli kararın uygun olması zorunludur. Esasen kısa kararı yazıp, tefhim etmekle davadan elini çekmiş olan hâkimin artık bu kararını değiştirmesine yasal olanak yoktur. Öte yandan, kısa kararla gerekçeli kararın çelişkili olması, yargılamanın aleniyeti, kararların alenen tefhim edilmesine ilişkin Anayasanın 141. maddesi ile HMK'nun yukarıda değinilen buyurucu nitelikteki maddelerine de aykırı bir durum oluşturur. Ayrıca anılan husus kamu düzeni ile ilgili olup, gözetilmesi yasa ile hâkime yükletilmiş bir ödevdir. Aksine düşünce ve uygulama yargı, yargıç ve kararlarının her türlü düşünceden uzak, saygın ve güvenilir olması ilkesi ile de bağdaşmaz.

Diğer taraftan; 6100 sayılı HMK’nın 305. maddesinde; hükümlerin tavzihi, hükmün müphem olması veya birbirine aykırı (çelişik) fıkralar ihtiva etmesi halinde, hükmün gerçek anlamının meydana çıkarılması için başvurulan bir yol olduğu belirtilmiş olup, hükmü değiştirecek nitelikte tavzih kararı verilmesi mümkün değildir. Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 25.01.2017 tarih ve 2015/22-548 Esas, 2017/133 Karar sayılı ilamı da aynı yöndedir.

Nitekim 03.04.2012 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren “Hukuk Muhakemeleri Kanunu Yönetmeliğinin” 5. maddesinin 1.fıkrasında Mahkemeler ve hukuk dairelerinin iş süreçlerindeki her türlü veri, bilgi ve belge akışı ile dokümantasyon işlemleri, bu işlemlere ilişkin her türlü kayıt, dosyalama, saklama ve arşivleme işlemleri ile uyum ve işbirliği sağlanmış dış birimlerle yapılacak her türlü işlemlerin UYAP ortamında gerçekleştirileceği, aynı maddenin 6.fıkrasına göre ise tutanak, belge ve kararların elektronik ortamda düzenleneceği ve gerekli olan ilgilileri tarafından güvenli elektronik imza ile imzalanacağı belirtilmiştir.

Bu açıklamalar ışığında, temyize esas kararının 17.06.2016 tarihinde UYAP sistemine aktarılan ve güvenli elektronik imza ile imzalanmış olan karar olduğu ve iş bu kararın 15.06.2016 tarihinde tefhim edilen kısa karar ile uyumlu olmayıp; belge bozucu mahiyette olması nedeniyle verilen karar isabetsiz olmuştur.

Mahkemece, yukarda belirtilen maddi ve hukuksal olgular gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının sair yönleri incelenmeksizin BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 20.02.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2541, Karar No: 2013/2534, Tarih: 01.03.2013

**8. Hukuk Dairesi         2013/2541 E.  ,  2013/2534 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tapu iptali ve tescil

K A R A R

Dava; kadastro çalışmaları sırasında, köy boşluğu niteliğinde tespit dışı bırakılan yere ilişkin olarak açılıp Mahkemece aynı gerekçelerle karara bağlandığına göre, Yargıtay Başkanlar Kurulu'nun 10.01.2013 tarih ve 1 sayılı Kararı ile hazırlanıp, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun 21.01.2013 tarih 1 sayılı Kararı ile aynen kabul edilen ve 26.01.2013 tarih 28540 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Hukuk Dairelerine ilişkin iş bölümü uyarınca, hükme yöneltilen temyiz itirazlarının incelenmesi Yüksek Yargıtay (16.) Hukuk Dairesi'ne ait olmakla gereği için dosyanın anılan Daire Başkanlığı'na GÖNDERİLMESİNE, 01.03.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/28509, Karar No: 2014/11220, Tarih: 17.04.2014

**5. Hukuk Dairesi         2013/28509 E.  ,  2014/11220 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gaziosmanpaşa 3. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 29/11/2012

NUMARASI : 2010/280-2012/474

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın reddine dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacılar vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacılar vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelerden, dava konusu taşınmazların dere mutlak koruma alanı olarak ayrılmış olduğu ancak taşınmazlara davalı idarece fiilen el atılmadığı anlaşılmıştır.

11.06.2013 tarihinde yürürlüğe giren 6487 sayılı yasanın 21. maddesi ile Kamulaştırma Kanununun geçici 6. maddesinde yapılan değişiklik ile; “Uygulama imar planlarında umumi hizmetlere ve resmî kurumlara ayrılmak suretiyle veya ilgili kanunların uygulamasıyla tasarrufu kısıtlanan taşınmazlar hakkında, 3/5/1985 tarihli ve 3194 sayılı İmar Kanununda öngörülen idari başvuru ve işlemler tamamlandıktan sonra idari yargıda dava açılabilir. Bu madde hükümleri karara bağlanmamış veya kararı kesinleşmemiş tüm davalara uygulanır.” hükmü getirilmiştir.

Öte yandan Anayasa Mahkemesi’nin 25.09.2013 gün 2013/93 Esas, 2013/101 Karar sayılı ilamında da; “Kamulaştırmasız el atmadan söz edilebilmesi için taşınmaz zilyetliğinin idareye geçmesi ve taşınmazın fiilen kamu hizmetine tahsis edilmiş olması gerektiği; imar kısıtlamalarında taşınmazın zilyetliğinin malikte kalmaya devam etmekte olup, yalnızca malikin tasarruf yetkisinin, ilgili mevzuattan kaynaklanan bazı kısıtlamalara maruz kaldığı, bu nedenle imar kısıtlamalarından kaynaklanan tazminat davalarının idari yargıda açılabileceği” kabul edilmiştir.

Yukarıda açıklanan nedenlerle, davanın idari yargıda görülmesi gerektiğinden, dava dilekçesinin görev yönünden reddi yerine, yazılı şekilde hüküm kurulması,

Doğru görülmemiştir.

Davacılar vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.’nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 17.04.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/8220, Karar No: 2008/845, Tarih: 07.02.2008

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2007/8220 E.  ,  2008/845 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İcra Hukuk Mahkemesi

4- ...Tarım Kimya İnş. Mak. Elek. ve Gıda İç ve Dış Tic. Ltd. Şti.

5- ... vek. Av. ...

6- ... vek. Av. ...

7- ...vek. Av. ...

8- Şekerbank T.A.Ş. vek. Av. ...

9- ... vek. Av. ...

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı banka vekili dava dışı borçluya ait taşınmazların satışından sonra düzenlenen sıra cetvelinde satış tutarının davalılara paylaştırıldığını, oysa 5230 sayılı yasa uyarınca Pamukbank TAŞ.ne ait teminatların müvekkili banka alacakları için de teminat teşkil ettiğini ve bu itibarla bütün satış bedelinin kendilerine ödenmesi gerektiğini, öte yandan garame hesabında müvekkili bankaya ait bütün alacakların dikkate alınmadığını ileri sürerek sıra cetvelinin iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

İcra Mahkemesince yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve alınan bilirkişi raporuna göre davacı yanca dayanılan 4389 sayılı Bankalar Kanunu’nun Ek 5 nci maddesinin uygulanabilmesi için, yapılacak işlemin üçüncü kişilerin muvazaadan ari hakları aleyhine sonuç doğurmama şartının arandığı, somut olay bakımından bu şartın gerçekleşmediği gerekçesiyle şikayetin reddine karar verilmiş; hüküm davacı banka vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı T. Halk Bankası AŞ. vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan İcra Mahkemesi kararının İcra ve İflas Kanunu’nun 366 ncı maddesi uyarınca ONANMASINA, 07.02.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/2585, Karar No: 2022/8020, Tarih: 10.11.2022

**11. Hukuk Dairesi         2021/2585 E.  ,  2022/8020 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Orhangazi 1. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 09.12.2020 tarih ve 2019/198 E. - 2020/304 K. sayılı kararın duruşmalı olarak Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, duruşma için belirlenen 08.11.2022 günü hazır bulunan davacı vekili Av. ...ile davalı vekili Av. ... dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçeler, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili şirket ile davalı şirket arasında imzalanan 17.06.2010 tarihli elektrik enerjisi satım sözleşmesi kapsamında davalı şirketten elektrik enerjisi satın alındığını, anılan sözleşmenin elektrik enerjisi birim satış fiyatı başlıklı 12. maddesi gereğince TEDAŞ tarifesinden 99919120 numaralı abonelik için %7, 99919130 numaralı abonelik için ise T1 için %4, T2 için %4 ve T3 için %3 indirim uygulanacağının hükme bağlandığını, davalı şirketin TEDAŞ’ın 2011 tarifesindeki indirimi dikkate almadan TEDAŞ’ın kendi tüketicileri için uygulamaya koyduğu perakende satış bedelini enerji birim fiyatına ilave ederek davacıdan tahsil etmeye başladığını, aktif enerji birim satış fiyatına perakende satış bedeli ilavesinin imzalanan sözleşmenin 12. maddesine aykırı olduğunu iddia ederek fazla tahsilat yapılan 332.308,97 TL’nin temerrüt ihtarı (19.03.2011) tarihinden itibaren işleyecek T.C. Merkez Bankası’nın kısa vadeli kredilere uyguladığı en yüksek faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacı şirket ile aralarında imzalanan sözleşmenin 12. maddesi gereği elektrik enerjisi için bir birim fiyat belirlendiğini, bu birim fiyatın 2010 yılı TEDAŞ tarifesinin dağıtıcı şirketten enerji alan tüketiciler için belirlenen tarifeler bölümünde belirlenen rakamlar referans alınmak üzere tespit edildiğini, davacı şirketten perakende satış bedeli (PSH) tahsil edilmediğini, bu şekilde de 2011 yılı içerisinde davacı şirketten tahsil edildiğini, kesilen faturaların davacı şirket yetkilisi tarafından uygunluğunun tespit edildiğini, davacıdan perakende satış bedeli tahsil edilse bile bunun imzalanan sözleşmenin 5. ve 17. maddeleri uyarınca uygun olacağını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama neticesinde, taraflar arasında imzalanan sözleşmenin elektrik enerjisi birim satış fiyatı başlıklı 12. maddesinin "Aktif enerji birim satış fiyatı, Tüketici ile üzerinde anlaşmaya varılmış olan diğer tüm vergiler hariç (enerji fonu, trt payı, bel. Tük vergisi, perakende satış bedeli, il. sis. kul. bed., KDV) TEDAŞ tarifelerinden; "diğer tüm dağıtım sistemi Kullanıcı tüketiciler: Bara Hattı için olan tarife birim fiyatına 99919120 nolu aboneliği için %7, 99919130 nolu aboneliği için ise T1 için %4 T2 için %4 ve T3 için %3 indirim uygulanarak bulunur." şeklinde düzenleme içerdiği, bu madde düzenlemesi uyarınca davalı şirketin TEDAŞ’ın kendi tüketicileri için uygulamaya koyduğu perakende satış bedelini, enerji birim fiyatına ilave etmeksizin fatura bedelini yapılan indirimler dikkate alarak belirlemesi gerektiği, aşamalarda alınan tüm raporlarda ve bozma ilamına uyulması neticesinde alınan 06.04.2020 tarihli kök ve 07.09.2020 tarihli ek raporda da davalı şirketin sözleşmenin 12. maddesinde belirtilen indirimleri, perakende satış bedeli dahil birim fiyat üzerinden yapmış olduğu, oysa perakende satış bedeli dahil birim fiyat üzerinden sözleşmenin 12. maddesine göre indirim yapılması hususunun bu maddeye aykırılık teşkil ettiğinin aşikar olduğu, zira madde de perakende satış bedeli hariç birim fiyatı üzerinden indirim yapılacağı hususun açık bir şekilde düzenlendiği, aşamalarda alınan 4 farklı rapor arasında çelişkiyi gideren dosya kapsamına uygun, gerekçeli ve denetime elverişli 06.04.2020 tarihli kök ve 07.09.2020 tarihli ek raporun hükme esas alındığı gerekçesiyle davanın kabulü ile 332.308,97 TL'nin temerrüt tarihi olan 19.03.2011 tarihinden itibaren işleyecek T.C Merkez Bankası’nın kısa vadeli kredilere uyguladığı en yüksek faiz ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiştir.

Karar, davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Mahkemece, Yargıtay (Kapatılan) 19. Hukuk Dairesi’nin 20.03.2017 tarih, 2016/32 esas ve 2017/2190 karar sayılı bozma ilamına uyulmasından sonra 06.04.2020 tarihli kök rapor ve 07.09.2020 tarihli ek rapor alınarak hüküm tesis edilmiş ise de, alınan bu raporlar uyuşmazlığı çözer nitelikte olmadığı gibi bozma ilamını karşılamamakta, Yargıtay denetimine elverişli bir irdeleme ve değerlendirme içermemektedir. Bu şekilde eksik incelemeye dayalı hüküm tesisi isabetsizdir.

Mahkemece, Yargıtay (Kapatılan) 19. Hukuk Dairesi’nin 20.03.2017 tarih, 2016/32 esas ve 2017/2190 karar sayılı bozma ilamına uyulmasından sonra 06.04.2020 tarihli kök rapor ve 07.09.2020 tarihli ek rapor alınarak hüküm tesis edilmiş ise de, alınan bu raporlar uyuşmazlığı çözer nitelikte olmadığı gibi bozma ilamını karşılamamakta, Yargıtay denetimine elverişli bir irdeleme ve değerlendirme içermemektedir. Bu şekilde eksik incelemeye dayalı hüküm tesisi isabetsizdir.

Bu sebeple talimat yoluyla Ankara Mahkemeleri aracılığıyla konusunda uzman bir heyetten (içinde mutlaka sektör bilirkişisinin/bilirkişilerinin bulunduğu), tarafların iddia ve savunmaları çerçevesinde uyuşmazlığı irdeleyen, konuyla ilgili gerekli teknik açıklamayı denetime elverişli şekilde yapan, daha önce dava dosyasında alınan raporları ayrıntılı olarak değerlendirilip telif eden, görüş olarak varılan kanaati gerekçeli olarak tartışan, denetime elverişli bir rapor alınıp deliller hep birlikte değerlendirilerek varılacak uygun sonuç dairesinde bir karar verilmek üzere hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, takdir olunan 8.400,00 TL duruşma vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine, ödediği peşin temyiz harcının isteği halinde temyiz eden davalıya iadesine, 10/11/2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.