muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/8980, Karar No: 2019/8113, Tarih: 10.04.2019

Alacağın miktarının belirlenebilmesinin, tahkikat aşamasında yapılacak delillerin incelenmesi, bilirkişi incelemesi veya keşif gibi sair işlemlerin yapılmasına bağlı olduğu durumlarda da belirsiz alacak davası açılabileceği kabul edilmelidir. Ne var ki, bir davada bilirkişi incelemesine gidilmesi belirsiz alacak davasının açılabilmesi için yeterli değildir. Bir davada bilirkişiye başvurulmasına rağmen davacı dava açarken alacak miktarını belirleyebiliyorsa, belirsiz alacak davası açılamaz.

Kategorik olarak, belirli bir tür davanın veya belirli kişilerin açtığı davaların baştan belirli veya belirsiz alacak davası olduğundan da söz edilemez. Belirsiz alacak davası, bu davaya ilişkin ölçütlerin somut olaya uygulanarak belirlenmesi gerekir.Hakime alacak miktarının tayin ve tespitinde takdir yetkisi tanındığı hallerde (Örn: 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu md 50, 51, 56) hakimin kullanacağı takdir yetkisi sonucu alacak belirli hale gelebileceğinden, davacının davanın açıldığı tarih itibariyle alacağın miktarını yahut değerini tam ve kesin olarak belirleyebilmesinin imkansız olduğu kabul edilmelidir. Örneğin, iş hukuku uygulamasında, Yargıtayca, fazla çalışma, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının yazılı belgelere ve işyeri kayıtlarına dayanmayıp, tanık anlatımlarına dayanması halinde, hesaba esas alınan süre ve alacağın miktarı nazara alınarak takdir edilecek uygun oranda hakkaniyet indirimi yapılması gerekliliği kabul edilmektedir. Bu halde, tanık anlatımlarına dayanılarak hesaplanan alacak miktarından hakimin takdir yetkisine bağlı olarak yapılacak indirim oranı baştan belirli olmadığından, alacak belirsiz kabul edilmelidir.

6100 sayılı Kanun ile birlikte, yukarıda belirtilen çerçevede belirsiz alacak davası açma imkanı tanınarak belirsiz alacaklar bakımından hak arama özgürlüğü genişletilmiş; bununla bağlantılı olarak da hukuki yarar bulunmadan kısmi dava açma imkanı sınırlandırılmakla birlikte, tamamen kaldırılmamıştır.Zaman zaman, 6100 sayılı Kanun ile birlikte kabul edilen belirsiz alacak davası ile kısmi davaya ilişkin yeni düzenlemedeki sınırın tam olarak tespit edilemediği, birinin diğeri yerine kullanıldığı görülmektedir. Oysa bu iki davanın amacı ve niteliği ayrıdır. Alacak, belirli veya belirlenebilir ise, belirsiz alacak davası açılamaz; ancak şartları varsa kısmi dava açılması mümkündür.Kanunun kısmi dava açma imkanını sınırlamakla birlikte tamamen ortadan kaldırmadığı da gözetildiğinde, belirli alacaklar için, belirsiz alacak davası açılamasa da, şartları oluştuğunda ve hukuki yarar bulunduğunda kısmi dava açılması mümkündür. Aksi halde, sadece ya belirsiz alacak davası açma veya belirli tam alacak davası açma şeklinde iki imkandan söz edilebilir ki, o zaman da kısmi davaya ilişkin 6100 sayılı Kanunun 109. maddesindeki hükmün fiilen uygulanması söz konusu olamayacaktır. Çünkü, belirsiz alacak davasında zaten belirsiz alacak davasının sağladığı imkanlardan yararlanarak dava açılabilecek; şayet alacak belirli ise de, o zaman sadece tam eda davası açılabilecektir. Oysa kanun koyucunun abesle iştigal etmeyeceği prensibi gereği, anılan maddeyle kısmi davaya ilişkin düzenleme yapıldığı düşünülerek ve Kanundaki sınırlamalara dikkat edilerek kısmi dava açılabilecektir.

Bu noktada şu da açıklığa kavuşturulmalıdır ki, şartları bulunmadığı halde dava dilekçesinde davanın belirsiz alacak davası olarak açıldığı durumda davacıya herhangi bir süre verilmeden hukuki yarar yokluğundan davanın reddi yoluna gidilmelidir. Çünkü, alacağın belirlenebilmesi mümkün iken, böyle bir davanın açılmasına Kanun izin vermemiştir. Böyle bir durumda, belirsiz alacak davası açmakta hukuki yarar yokluğundan dava reddedilmeli, ek bir süre verilmemelidir. Zira, burada talep açıktır, bu sebeple 6100 sayılı Kanun'un 119/1-ğ. maddesinin uygulanarak süre verilmesi mümkün değildir; aslında açılmaması gerektiği halde belirsiz alacak davası açılmış olduğundan, bu konudaki eksiklik de süre verilerek tamamlanamayacağından, dava hukuki yarar yokluğundan reddedilmelidir. Buradaki hukuki yarar, sonradan tamamlanacak nitelikte bir hukuki yarar değildir. Çünkü, dava açıldığında o sırada mevcut olmayan hukuki yarar, bunun da açıkça mahkemece bilindiği bir durumda, tamamlanacak bir hukuki yarar değildir. Aksinin kabulü, aslında açık olan talep sonucunun süre verilerek davacı tarafından değiştirilmesi ve bulunmayan hukuki yararın sağlanması için davacıya ek imkan sağlanması anlamına gelecektir ki, buna usûl bakımından imkan yoktur, böyle bir durum taraflar arasındaki eşitlik ilkesine de aykırı olacaktır. Bunun yanında, şayet açılan davada asgari bir miktar gösterilmişse ve bunun alacağın bir bölümü olduğu anlaşılmakla birlikte, belirsiz alacak davası mı yoksa belirli alacak olmakla birlikte kısmi dava mı olduğu anlaşılamıyorsa, bu durumda 6100 sayılı Kanun'un 119/1-ğ. maddesinin aradığı şekilde açıkça talep sonucu belirtilmemiş olacaktır. Talep, talep türü ve davanın niteliği açıkça anlaşılamıyorsa, talep muğlaksa, aynı Kanunun 119/2. maddesi gereğince, davacıya bir haftalık kesin süre verilerek talebinin belirsiz alacak davası mı, yoksa kısmi dava mı olduğunun belirtilmesi istenmelidir. Verilen bu süreden sonra, davacının talebini açıklamasına göre bir yol izlenmelidir. Eğer talep, davacı tarafından belirsiz alacak davası şeklinde açıklanmış olmakla birlikte, gerçekte belirsiz alacak davası şartlarını taşımıyorsa, o zaman yukarıdaki şekilde hareket edilmeli, hukuki yarar yokluğundan dava reddedilmelidir. Açıklamadan sonra talep belirsiz alacak davası şartlarını taşıyorsa, bu davanın sonuçlarına göre, talep kısmi davanın şartlarını taşıyorsa da kısmi davanın sonuçlarına göre dava yürütülerek karar verilmelidir.6100 sayılı Kanun'un 110. maddesinde düzenlenen, davacının aynı davalıya karşı birbirinden bağımsız birden fazla asli talebini aynı dava dilekçesinde ileri sürmesi olarak tanımlanan davaların yığılması (objektif dava birleşmesi) halinde, talep sayısı sayısı kadar dava bulunduğu kabul edildiğinden ve aynı Kanunun 297/2

.6100 sayılı Kanun'un 110. maddesinde düzenlenen, davacının aynı davalıya karşı birbirinden bağımsız birden fazla asli talebini aynı dava dilekçesinde ileri sürmesi olarak tanımlanan davaların yığılması (objektif dava birleşmesi) halinde, talep sayısı sayısı kadar dava bulunduğu kabul edildiğinden ve aynı Kanunun 297/2. maddesi uyarınca da her bir talep bakımından ayrı ayrı hüküm verilmesi gerektiğinden, bu durumda da dava dilekçesinde ileri sürülen taleplerin belirsiz alacak olup olmadığının her bir talep bakımından ayrı ayrı değerlendirilmesi gerekecektir.

Tüm bu açıklamalar sonucunda şunu belirtmek gerekir ki, iş hukukundan kaynaklanan alacaklar bakımından baştan belirli veya belirsiz alacak davası şeklinde belirleme yapmak kural olarak doğru ve mümkün değildir. Bu sebeple iş hukukunda da belirsiz alacak davasının açılabilmesi, bu davanın açılması için gerekli şartların varlığına bağlıdır. Eğer bu şartlar varsa, iş hukukunda da belirsiz alacak davası açılabilir, yoksa açılamaz (C. Simil, Belirsiz Alacak Davası, I. Bası, İstanbul 2013, s. 414). Keza aynı şey kısmî dava için söz konusudur.İş Hukukundan kaynaklanan davalarda sıkça karşılaşıldığı üzere, taraflar arasında çalışma süresi ve ücret miktarı yönlerinden uyuşmazlık bulunması, alacağı belirsiz hale getirmez. Keza, işçi çalışma süresini ve ücretini belirleyebilmektedir. İşçinin ne zamandan beri çalıştığını veya ücretinin ne kadar olduğunu bilmemesi hayatın olağan akışına da aykırıdır. İşçinin kendisinin bilmediği çalışma süresini, tanıkların bildiğini veya bilirkişinin bileceğini farzetmek ispat kurallarına da aykırıdır. Keza tarafın yeterli şekilde somutlaştırıp kendisinin bilgisinde dahi olmadığını belirttiği bir hususun mahkemece bilinmesini beklemek de mümkün değildir.İşverenin maddi hukuktan doğan yükümlülüklerini (belge ve bordro düzenleme gibi) yerine getirmemesi, tuttuğu belgelerin gerçeği yansıtmaması, davadan önce işçinin alacaklarını inkar etmesi ya da ikrar etmekle beraber yerine getirmemesi davacıya kural olarak belirsiz alacak davası açma imkanını vermez. İşçi bu durumlarda dahi, alacağının miktarını veya değerini belirleyebiliyorsa, belirsiz alacak davası açamaz (Simil, s. 412).

Somut uyuşmazlıkta, dava dilekçesinde, davanın belirsiz alacak davası türünde açıldığı belirtilmiştir. Bu halde, yukarıdaki paragraflarda yapılan açıklamalar ışığında, somut olayın özellikleri dikkate alınarak, dava dilekçesinde ileri sürülen taleplerin belirsiz alacak olup olmadığının değerlendirilmesi gereklidir.Dava, fazla mesai, hafta tatili ile ulusal bayram ve genel tatil ücretlerinin tahsiline yöneliktir. Dava konusu talepler bakımından, alacak iddiasının tanık anlatımlarına dayanması sebebiyle, kabul ihtimalinde takdir edilecek uygun oranda indirim yapılması gerekliliği söz konusu olduğundan ve hakimin takdir yetkisine bağlı olarak yapılacak indirim oranı baştan belirli olmadığından, söz konusu alacaklar belirsizdir. Mahkemece, belirsiz alacak davası koşullarının oluşmadığı kabul edilerek, ıslah edilen miktarlar üzerinden davanın kısmen kabulüne karar verilmesi isabetsizdir.Fazla mesai, hafta tatili ile ulusal bayram ve genel tatil alacaklarının belirsiz alacak davasına konu edilebilecek nitelikte alacak oldukları ve davacı vekili tarafından belirsiz alacak davası açılarak talepte bulunulduğu anlaşılmakla; belirsiz alacak davasında, davanın açılması ile alacağın tamamına ilişkin zamanaşımı süresi kesildiğinden, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 107/2. maddesi gereğince talebin arttırılması ıslah olarak nitelendirilip ıslaha karşı zamanaşımı def'inin dikkate alınması isabetli olmamıştır. Talep arttırım dilekçesi ile talep edilen miktarlar zamanaşımına uğramayacağından, bu miktarlara göre hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden sonuca gidilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ:Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının isteği halinde davacı tarafa iadesine, 10.04.2019 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/628, Karar No: 2018/3451, Tarih: 12.09.2018

**1. Ceza Dairesi         2018/628 E.  ,  2018/3451 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Kasten öldürme, kasten öldürmeye yardım

HÜKÜM : Isparta 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 29/11/2016 tarih ve 2016/196 esas, 2016/239 sayılı kararı:

1- Sanık ... hakkında;

a- ...'ı kasten öldürme suçundan; TCK'nun 81, 62, 53. maddeleri uyarınca 25 yıl hapis cezasına dair istinaf başvurusunun esastan reddine,

b- ...'ı kasten öldürme suçundan; TCK'nun 81, 62, 53. maddeleri uyarınca 25 yıl hapis cezasına dair istinaf başvurusunun esastan reddine.

2- Sanık ... hakkında;

a- ...'ı kasten öldürme suçundan; TCK'nun 37, 81, 62, 53. maddeleri uyarınca 25 yıl hapis cezasına dair istinaf başvurusu üzerine, kararın kaldırılmasına; kasten öldürmeye yardım etmek suçundan; TCK'nun 81, 39, 62, 53. maddeleri uyarınca 10 yıl hapis cezası,

b- ...'ı kasten öldürme suçundan; TCK'nun 81, 39, 62, 53. maddeleri uyarınca 10 yıl hapis cezasına dair istinaf başvurusu üzerine, kararın kaldırılmasına; atılı suçtan beraat.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Sanık ...'nın 22/02/2017, 03/07/2017 ve 21/12/2017 tarihli dilekçeleri ile bildirmiş olduğu cezanın onaylanması yönündeki talebi, bu tarih itibariyle gerçekleşmiş bir temyiz isteği bulunmadığından temyiz isteğinden vazgeçme niteliğinde olmayıp, yasa yolu başvurusundan feragat niteliğinde olduğundan inceleme dışı bırakılmıştır.

Sanıklar ... ve ... hakkında; maktuller ... ve ...’e yönelik kasten öldürme ve kasten öldürmeye yardım suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine ilişkin, sanıklar müdafii ile katılanlar vekilinin istinaf yoluna başvurması üzerine istinaf başvurusunun kabulü ile yapılan duruşmalı inceleme neticesinde; "sanık ... hakkında; maktuller ... ve ...'ı kasten öldürme suçlarından kurulan hükmümlere yönelik İstinaf başvurusunun esastan reddine dair karar ile sanık ... hakkında; maktul ...’ı kasten öldürme suçundan dolayı beraati ile maktul ...’ı kasten öldürmeye yardım suçundan 10 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına dair Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin 09.02.2017 gün ve 2017/45 esas 2017/273 sayılı kararında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık ... müdafiinin; eksik incelemeye, TCK.nun 29. maddenin uyugulanmamasının hatalı olduğuna, Cumhuriyet savcısının; sanık ... hakkında maktul ...'ı kasten öldürme suçunun sübutuna, maktul ...'a yönelik eylemden dolayı asli fail olarak cezalandırılması ile her iki sanık hakkında takdiri indirim hükmünün uygulama yeri bulunmadığına, katılan vekilinin; sanık ... yönünden iki öldürme eyleminin asli faili olarak cezalandırılması gerektiği ile takdiri indirim hükmünün uygulama yeri bulunmadığına ilişkin ve yerinde görülmeyen TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİNE, 12/09/2018 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/32047, Karar No: 2014/29722, Tarih: 15.10.2014

**9. Hukuk Dairesi         2012/32047 E.  ,  2014/29722 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA 14. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 12/04/2012

NUMARASI : 2010/738-2012/400

DAVA :Davacı, ücret alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi . tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A)Davacı isteminin özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin 2008 yılı Ağustos ayı ile 2009 Eylül ayı arasında davalı kurum bünyesindeki A.-..E.. A.. Laboratuvarlar Müdürü olarak çalıştığını, davacının bu çalışmalarını 5746 Sayılı Kanun kapsamında tam zamanlı A.. personeli olarak yürüttüğünü, Resmi Gazetede 12.03.2008 tarihinde yayımlanarak 01.04.2008 tarihinden geçerli olmak üzere yürürlüğe giren 5746 Sayılı Kanunun 3 maddesinin 2 numaralı bendine atıfla, anılan kanunun seri NO: 1, Seri NO:2 ve Seri NO: 3 sayılı tebliğlerinin de kanunun nasıl uygulanacağını ve A..personelinin ödeyeceği gelir vergisinin nasıl hesaplanacağını ayrıntı ile düzenlediğini, mevcut duruma rağmen davalı kurumun davacının brüt ücretinden gelir vergisi kesintisini 5746 Sayılı Kanunun 3 maddesinin 2 numaralı bendini dikkate almadan yaptığını, davacıdan her ay için haksız olarak kesilen ve davacıya iadesi gereken vergiden müstesna ücretin davacıya iade edilmediğini, belirtilen nedenlerle 2008 Ağustos, 2009 Eylül ayları arasında davalı kurum bünyesindeki A... A..Laboratuvarlar Müdürü olarak çalışan davacının maaşından her ay 5746 Sayılı kanunun 3 maddesinin 2 numaralı bendine aykırı ve haksız olarak kesilen davacıya iadesi gerekirken iade edilmeyen gelir vergisinden müstesna ücretin davacıya iadesi gerektiğini iddia ederek 1.000 TL ücret alacağının her bir kesinti tarihinden itibaren faiziyle tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

B)Davalı cevabının özeti:

Davalı vekili, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C)Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davacının A.. Bölüm Müdürü olduğu ve teşvikli projede çalıştığı, ücretlerinden gelir vergisi kesildiğinin sabit olduğu, davacının teşvikli proje kapsamında Aralık 2008 sonrası bordrolarının sunulduğu, buna göre ücretinin %80'inin vergiden müstesna olduğu, konunun uygulamasının 5746 sayılı Araştırma ve Geliştirme Faaliyetlerinin Desteklenmesi Hakkında Kanun Genel Tebliği (Seri No:1) ile belirlendiği, buna göre vergiye esas matrahın % 80'inin vergiden müstesna tutulması gerektiği, davacıya AFİ ödemeleri olan ve olması gereken farktan düşüldüğü, 2009 yılı için vergi diliminin %15'ten %20'ye çıkması 8.700,00-TL matrah sınırında olduğundan kesilmesi gereken vergi de 8.700,00-TL matraha ulaşıldığında %20 kesinti yapılmaya başlandığı, bordroların

tetkikinde Ağustos-Aralık/2008 döneminde AR-GE teşvikinin uygulanmadığı, Haziran/2009 ve sonrasında ise bordroda teşvik uygulanmış gibi görülse de davacıya yasal kesintiler indirilerek bakiyenin ödendiği, muhasebe tekniği uygulanarak teşvikin ödenmediğinin anlaşıldığı, bilirkişi ek hesap raporu hesaplamalarının hükme esas alındığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

D)Temyiz:

Karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

E)Gerekçe:

Vergi yükümlüsü işçidir. İşveren tahakkuk ile görevli olup, ücretten vergi kesilip, vergi dairesine yatırıldığı taktirde işverenin muhataplığından söz edilemez. Mahkemece öncelikle yapılan kesintilerin vergi dairesine yatırılıp yatırılmadığı araştırılarak, vergi dairesine yatırılmış ise davanın muhatabı vergi dairesi olacağından davanın reddi, yatırılmadığının tespiti halinde ise şimdiki gibi hüküm kurulması gerektiği gözetilmeksizin eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

F)Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 15.10.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/25856, Karar No: 2015/3578, Tarih: 10.02.2015

**8. Hukuk Dairesi         2014/25856 E.  ,  2015/3578 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davada, 4721 Sayılı TMK'nın "Miras Hukuku" (TMK.3.Kitap) hükümlerinden kaynaklanan ve diğer dairelerin görevine girmeyen davalar sonucu verilen hüküm ve kararların Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih 2015/8 sayılı Kararı ile hazırlanıp, 22.01.2015 Tarihli ve 29244 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Hukuk Daireleri'ne ilişkin iş bölümü uyarınca, hükme yöneltilen temyiz itirazlarının incelenmesi Yargıtay (14.) Hukuk Dairesi'nin görev alanına girmesi nedeniyle, dosyanın anılan Daire Başkanlığı'na GÖNDERİLMESİNE, 10/02/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/14056, Karar No: 2014/19292, Tarih: 12.11.2014

**6. Ceza Dairesi         2012/14056 E.  ,  2014/19292 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre; suçun sanıklar tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

TC.Anayasa’sının 90. maddesinin son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin 6/3-c maddesi ışığında, 5271 sayılı CMK'nın 150, 234 ve 239. maddeleri ile 5320 sayılı Yasanın 13. maddesine dayanılarak hazırlanan, Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafi ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 8. maddesi gereğince, sanıklar için baro tarafından görevlendirilen zorunlu savunmanının ücretinin sanıklardan alınmasına hükmedilemeyeceği, bu ücretlerin Adalet Bakanlığı bütçesinde bu amaçla ayrılan ödenekten karşılanacağı gözetilmeden, yazılı şekilde zorunlu savunman ücretinin sanıklardan alınmasına hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ... ve ... savunmanlarının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden

yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 5320 Sayılı Yasanın 8/1.maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nın 322.maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından “yargılama giderlerine ilişkin” bölüm çıkartılarak yerine “Bu dava nedeni ile, sanıklar yargılama gideri olarak sarfına neden oldukları 1 posta gideri 1,80 TL, 3 davetiye gideri 10,50 TL ve 1 adet Adli Tıp Gideri 30 TL olmak üzere toplam 42,30 TL'nin Mahkeme masrafının, sanıkların neden oldukları payları oranında ayrı ayrı sorumlu tutulmalarına” cümlesi yazılmak suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 12.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/18544, Karar No: 2014/12098, Tarih: 25.06.2014

**11. Hukuk Dairesi         2013/18544 E.  ,  2014/12098 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BAKIRKÖY 2. ASLİYE TİCARET MAHKEMESİ

TARİHİ : 19/07/2012

NUMARASI : 2010/236-2012/537

Taraflar arasında görülen davada Bakırköy 2. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 19.07.2012 tarih ve 2010/236-2012/537 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı TMSF vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, M.. Yayıncılık A.Ş’nin U.. Grubuna ait şirketlerden biri olup, TMSF tarafından U.. Şirketler Grubuna ait şirketlerin ortaklarının temettü hariç ortaklık hakları ile yönetim ve denetimine el konulduğunu, el koyma sonrasında kasada olması gereken nakit ve çek tutarları ile mevcutlar arasında fahiş farklar bulunduğunun tespit edildiğini, bu durumun şirket kasasına ödenmemiş olmakla birlikte fiktif olarak ödenmiş gibi gösterilen apel tahsilatlarından kaynaklandığının ve aynı zamanda şirketin ortağı olarak resmi kayıtlarda gözükmelerine rağmen şirket yönetiminin belli bir grup tarafından yönetildiğinin ve resmi kayıtlarda yer alan ortakların göstermelik ve muvazaalı bir şekilde ortak sıfatı taşıdıklarının tespit edildiğini, davalıların bir kısmının figüran ortak bir kısmının hakim ortak konumunda bulunduklarını, diğerlerinin de yönetim kurulu, denetim kurulu üyeleri, şirket muhasebe, finans ve diğer ilgili kademelerde görev yapan çalışanlar olduğunu, el ve iş birliği içinde bulunduklarını, muvazaalı ve organize hareket ederek bu zararı meydana getirdiklerini ileri sürerek ve ıslah isteminde bulunarak, 500.000 TL’nin davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Bir kısım davalılar vekili ile davalılar, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece iddia, savunma, toplanan deliller, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, varlığı iddia olunan zarar ve miktarı ile bu zarardan davalıların sorumlu olduğuna dair somut bilgi, belge ile delil elde edilemediği, davacı tarafça ileri sürülen hususlar ispatlanamadığı ayrıca ve öncelikle TTK'nın 309. maddesi kapsamında açılan davada davacı şirketin bu kapsamda dava açma hakkı bulunmadığı gerekçesiyle, öncelikle aktif husumet nedeniyle davanın reddine, davalılar M.. Ş.., N.. T.., E.. C.., H.. P.. ve G.. Y.. hakkında dava açılmış ise de davacı vekilinin 14.09.2007 tarihli dilekçesi ile bu davalılar yönünden açılan davanın HUMK'un 409. maddesi uyarınca takip edilmeyeceği bildirildiğinden açılmamış sayılmasına karar verilmiştir.

Kararı, davacı TMSF vekili temyiz etmiştir.