muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/19274, Karar No: 2015/26189, Tarih: 01.10.2015

Sırf taraflar arasında alacak miktarı bakımından uyuşmazlık bulunması, talep sonucunun belirlenmesinin davacıdan beklenemeyecek olması anlamına gelmez. Önemli olan objektif olarak talep sonucunun belirlenmesinin davacıdan beklenemeyecek olmasıdır (H. Pekcanıtez. Belirsiz Alacak Davası. Ankara 2011. s. 45; H. Pekcanıtez/O. Atalay/M. Özekes. Medeni Usul Hukuku. 14. Bası, Ankara 2013, s. 448). Sadece alacak miktarında taraflar arasında uyuşmazlık bulunması ya da miktarın tartışmalı olmasının belirsiz alacak davası açılması için yeterli sayılması halinde, neredeyse tüm davaların belirsiz alacak davası olarak kabulü gerekir ki bu da kanunun amacına aykırıdır. Çünkü, zaten uyuşmazlık bulunduğu için dava açılmakta ve uyuşmazlık mahkeme önüne gelmektedir. Önemli olan davacının talebini belirli kılacak imkana sahip olup olmadığıdır. Burada, alacağın belirlenebilir olması ile ispat edilebilirliğinin de ayrıca değerlendirilmesi gerektiği unutulmamalıdır. Davacının talep ettiği alacağı belirlemesi objektif olarak mümkün, ancak belirleyebildiği alacağını ispat etmesi, kanunun öngördüğü şekilde (elindeki delillerle) mümkün değilse, burada da belirsiz alacak davası açılacağından söz edilemez. Çünkü, bir alacağın belirlenmesi ile onun ispatı ayrı şeylerdir. Davacı, talep konusu yaptığı alacağını çok net şekilde belirleyebilir, ancak her zaman onu ispat edecek durumda olmayabilir. Aksinin kabulü, her ispat güçlüğü olan alacağı belirsiz alacağa dönüştürmek gibi, hem kanunun amacına hem de genel ilkelere aykırı bir durumu ortaya çıkartabilir.

Alacağın miktarının belirlenebilmesinin tahkikat aşamasında yapılacak delillerin incelenmesi, bilirkişi incelemesi veya keşif gibi sair işlemlerin yapılmasına bağlı olduğu durumlarda da belirsiz alacak davası açılabileceği kabul edilmelidir. Ne var ki bir davada bilirkişi incelemesine gidilmesi belirsiz alacak davasının açılabilmesi için yeterli değildir. Bir davada bilirkişiye başvurulmasına rağmen davacı dava açarken alacak miktarını belirleyebiliyorsa belirsiz alacak davası açılamaz (C. Sirnil, Belirsiz Alacak Davası, I. Bası. İstanbul 2013, s. 225).

Kategorik olarak, belirli bir tür davanın veya belirli kişilerin açtığı davaların baştan belirli veya belirsiz alacak davası olduğundan da söz edilemez. Her bir davaya konu alacak bakımından, belirsiz alacak davasına ilişkin ölçütlerin somut olaya uygulanarak, belirleme yapılması gereklidir.

Kategorik olarak, belirli bir tür davanın veya belirli kişilerin açtığı davaların baştan belirli veya belirsiz alacak davası olduğundan da söz edilemez. Her bir davaya konu alacak bakımından, belirsiz alacak davasına ilişkin ölçütlerin somut olaya uygulanarak, belirleme yapılması gereklidir.

Hakime alacak miktarının tayin ve tespitinde takdir yetkisi tanındığı hallerde (Örn: 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu md 50. 51.56) hakimin kullanacağı takdir yetkisi sonucu alacak belirli hale gelebileceğinden, davacının davanın açıldığı tarih itibariyle alacağın miktarını yahut değerini tam ve kesin olarak belirleyebilmesinin imkansız olduğu kabul edilmelidir. Örneğin, iş hukuku uygulamasında, Yargıtayca fazla çalışma, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının yazılı belgelere ve işyeri kayıtlarına dayanmayıp, tanık anlatımlarına dayanması halinde, hesaba esas alınan süre ve alacağın miktarı nazara alınarak takdir edilecek uygun oranda takdiri indirim yapılması gerekliliği kabul edilmektedir. Bu halde, tanık anlatımlarına dayanılarak hesaplanan alacak miktarından hakimin takdir yetkisine bağlı olarak yapılacak indirim oranı baştan belirli olmadığından, alacak belirsiz kabul edilmelidir.

6100 sayılı Kanun ile birlikte, yukarıda belirtilen çerçevede belirsiz alacak davası açma imkanı tanınarak, belirsiz alacaklar bakımından hak arama özgürlüğü genişletilmiş: bununla bağlantılı olarak da hukuki yarar bulunmadan kısmi dava açma imkanı sınırlandırılmakla birlikte, tamamen kaldırılmamıştır.

Zaman zaman, 6100 sayılı Kanun ile birlikte kabul edilen belirsiz alacak davası ile kısmi davaya ilişkin yeni düzenlemedeki sınırın tam olarak tespit edilemediği, birinin diğeri yerine kullanıldığı görülmektedir. Oysa bu iki davanın amacı ve niteliği ayrıdır. Alacak, belirli veya belirlenebilir ise belirsiz alacak davası açılamaz; ancak şartları varsa kısmi dava açılması mümkündür.

Kanunun kısmi dava açma imkanını sınırlamakla birlikte tamamen ortadan kaldırmadığı da gözetildiğinde, belirli alacaklar için, belirsiz alacak davası açılamasa da şartları oluştuğunda ve hukuki yarar bulunduğunda kısmi dava açılması mümkündür. Aksi halde, sadece ya belirsiz alacak davası açma veya belirli tam alacak davası açma şeklinde iki imkandan söz edilebilir ki, o zaman da kısmi davaya ilişkin 6100 sayılı Kanun'un 109. maddesindeki hükmün fiilen uygulanması söz konusu olamayacaktır. Çünkü, belirsiz alacak davasında zaten belirsiz alacak davasının sağladığı imkanlardan yararlanarak dava açılabilecek: şayet alacak belirli ise de, o zaman sadece tam eda davası açılabilecektir. Oysa kanun koyucunun abesle iştigal etmeyeceği prensibi gereği, anılan maddeyle kısmi davaya ilişkin düzenleme yapıldığı düşünülerek ve Kanundaki sınırlamalara dikkat edilerek kısmi dava açılabilecektir.

Bu noktada şu da açıklığa kavuşturulmalıdır ki, şartları bulunmadığı halde dava dilekçesinde davanın belirsiz alacak davası olarak açıldığı durumda davacıya herhangi bir süre verilmeden hukuki yarar yokluğundan davanın reddi yoluna gidilmelidir. Çünkü, alacağın belirlenebilmesi mümkün iken, böyle bir davanın açılmasına Kanun izin vermemiştir. Böyle bir durumda belirsiz alacak davası açmakta hukuki yarar yokluğundan dava reddedilmeli, ek 'bir süre verilmemelidir. Zira, burada talep açıktır, bu sebeple 6100 sayılı Kanun'un 119/1-ğ. maddesinin uygulanarak süre verilmesi mümkün değildir. Aslında açılmaması gerektiği halde belirsiz alacak davası açılmış olduğundan, bu konudaki eksiklik de süre verilerek tamamlanamayacağından dava hukuki yarar yokluğundan reddedilmelidir. Buradaki hukuki yarar sonradan tamamlanacak nitelikte bir hukuki yarar değildir. Çünkü, dava açıldığında o sırada mevcut olmayan hukuki yarar, bunun da açıkça mahkemece bilindiği bir durumda, tamamlanacak bir hukuki yarar değildir. Aksinin kabulü, aslında açık olan talep sonucunun süre verilerek davacı tarafından değiştirilmesi ve bulunmayan hukuki yararın sağlanması için davacıya ek imkan sağlanması anlamına gelecektir ki, buna usûl bakımından imkan yoktur. Böyle bir durum taraflar arasındaki eşitlik ilkesine de aykırı olacaktır (H. Pekcamtez/O. Atalay/M. Özekes, Medeni Usul Hukuku, 14. Bası. Ankara 2013. s. 454). Bunun yanında, şayet açılan davada asgari bir miktar gösterilmişse ve bunun alacağın bir bölümü olduğu anlaşılmakla birlikte, belirsiz alacak davası mı yoksa belirli alacak olmakla birlikte kısmi dava mı olduğu anlaşılamıyorsa, bu durumda 6100 sayılı Kanun'un 119/1-ğ. maddesinin aradığı şekilde açıkça talep sonucu belirtilmemiş olacaktır. Talep, talep türü ve davanın niteliği açıkça anlaşılamıyorsa, talep muğlaksa, aynı Kanun'un 119/2. maddesi gereğince, davacıya bir haftalık kesin süre verilerek talebinin belirsiz alacak davası mı yoksa kısmi dava mı olduğunun belirtilmesi istenmelidir. Verilen bu süreden sonra, davacının talebini açıklamasına göre bir yol izlenmelidir. Eğer talep, davacı tarafından belirsiz alacak davası şeklinde açıklanmış olmakla birlikte, gerçekte belirsiz alacak davası şartlarını taşımıyorsa, o zaman yukarıdaki şekilde hareket edilmeli, hukuki yarar yokluğundan dava reddedilmelidir. Açıklamadan sonra talep belirsiz alacak davası şartlarını taşıyorsa, bu davanın sonuçlarına göre, talep kısmi davanın şartlarını taşıyorsa da kısmi davanın sonuçlarına göre dava yürütülerek karar verilmelidir (Dairemizin 31.12.2012 tarih 2012/30463 esas 2012/30091 karar sayılı kararı).

6100 sayılı Kanun'un 110. maddesinde düzenlenen, davacının aynı davalıya karşı birbirinden bağımsız birden fazla asli talebini aynı dava dilekçesinde ileri sürmesi olarak tanımlanan davaların yığılması (objektif dava birleşmesi) halinde, talep sayısı sayısı kadar dava bulunduğu kabul edildiğinden ve aynı Kanun'un 297/2. maddesi uyarınca da her bir talep bakımından ayrı ayrı hüküm verilmesi gerektiğinden, bu durumda da dava dilekçesinde ileri sürülen taleplerin belirsiz alacak olup olmadığının her bir talep bakımından ayrı ayrı değerlendirilmesi gerekecektir.

Tüm bu açıklamalar sonucunda şunu belirtmek gerekir ki, iş hukukundan kaynaklanan alacaklar bakımından baştan belirli veya belirsiz alacak davası şeklinde belirleme yapmak kural olarak doğru ve mümkün değildir. Bu sebeple iş hukukunda da belirsiz alacak davasının açılabilmesi, bu davanın açılması için gerekli şartların varlığına bağlıdır. Eğer bu şartlar varsa, iş hukukunda da belirsiz alacak davası açılabilir, yoksa açılamaz (C. Simil, Belirsiz Alacak Davası. 1. Bası. İstanbul 2013, s. 414). Keza aynı şey kısmi dava için de söz konusudur.

İş Hukukundan kaynaklanan davalarda sıkça karşılaşıldığı üzere, taraflar arasında çalışma süresi ve ücret miktarı yönlerinden uyuşmazlık bulunması, alacağı belirsiz hale getirmez. Keza, işçi çalışma süresini ve ücretini belirleyebilmektedir. İşçinin ne zamandan beri çalıştığını veya ücretinin ne kadar olduğunu bilmemesi hayatın olağan akışına da aykırıdır. İşçinin kendisinin bilmediği çalışma süresini, tanıkların bildiğini veya bilirkişinin bileceğini farz etmek ispat kurallarına da aykırıdır. Keza tarafın yeterli şekilde somutlaştırıp kendisinin bilgisinde dahi olmadığını belirttiği bir hususun mahkemece bilinmesini beklemek de mümkün değildir.

İşverenin maddi hukuktan doğan yükümlülüklerini (belge ve bordro düzenleme gibi) yerine getirmemesi, tuttuğu belgelerin gerçeği yansıtmaması davadan önce işçinin alacaklarını inkar etmesi ya da ikrar etmekle beraber yerine getirmemesi davacıya kural olarak belirsiz alacak davası açma imkanını vermez. İşçi bu durumlarda dahi, alacağının miktarını veya değerini belirleyebiliyorsa. belirsiz alacak davası açamaz (Simil, s. 412).

Somut olayda, dava dilekçesinde açıkça, davanın belirsiz alacak davası türünde açıldığı belirtilmiştir.

Yukarıda yapılan açıklamalar ışığında, somut olayın özellikleri dikkate alınarak, dava dilekçesinde ileri sürülen taleplerin belirsiz alacak olup olmadığının ayrı ayrı değerlendirilmesi gereklidir.

Fazla çalışma ücreti alacağına yönelik talep bakımından, alacak iddiasının tanık anlatımlarına dayanması sebebiyle, kabul ihtimalinde hesaba esas alınan süre ve alacağın miktarı nazara alınarak takdir edilecek uygun oranda takdiri indirim yapılması gerekliliği söz konusu olduğundan ve hakimin takdir yetkisine bağlı olarak yapılacak indirim oranı baştan belirli olmadığından, söz konusu alacak belirsizdir.

Fazla çalışma ücreti alacağına yönelik talep bakımından, alacak iddiasının tanık anlatımlarına dayanması sebebiyle, kabul ihtimalinde hesaba esas alınan süre ve alacağın miktarı nazara alınarak takdir edilecek uygun oranda takdiri indirim yapılması gerekliliği söz konusu olduğundan ve hakimin takdir yetkisine bağlı olarak yapılacak indirim oranı baştan belirli olmadığından, söz konusu alacak belirsizdir.

Kıdem ve ihbar tazminatı ile yıllık izin ücreti alacakları bakımından ise, davacı, çalışma süresini, kendisine en son ödenen aylık ücret miktarını, tazminat hesaplamasına esas alınacak aylık ücrete ek para veya parayla ölçülebilen sosyal menfaatleri belirleyebilecek durumdadır. Bu halde, talebe konu tazminat alacakları belirsiz alacak değildir.

Açıklanan sebeplerle, dava konusu kıdem ve ihbar tazminatı ile yıllık izin ücreti alacaklarının gerçekte belirlenebilir alacaklar olduğu ve dolayısıyla belirsiz alacak davasına konu edilemeyecekleri nazara alınarak, hukuki yarar yokluğundan anılan alacaklara yönelik taleplerin usulden reddi gerekirken, yazılı şekilde esasa girilerek karar verilmesi hatalı olmuştur.

Yukarıda yazılı sebepten kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ : Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 01.10.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/33365, Karar No: 2021/9318, Tarih: 28.04.2021

**2. Ceza Dairesi         2020/33365 E.  ,  2021/9318 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

EK KARAR TARİHİ : 04/09/2020

SUÇ : Hırsızlık

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Temyiz isteminin reddine dair 04.09.2020 tarihli ve 2014/320 E., 2014/475 K. sayılı ek kararda bir isabetsizlik görülmediğinden, bu karara yönelik temyiz itirazlarının reddiyle, temyiz isteminin reddine dair ek kararın istem gibi ONANMASINA, 28.04.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1184, Karar No: 2015/2494, Tarih: 30.06.2015

**21. Ceza Dairesi         2015/1184 E.  ,  2015/2494 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgeyi bozma, yok etme veya gizleme

HÜKÜM : Mahkumiyet

5327 sayılı TCK'nun 205. maddesindeki "resmi belgeyi bozmak, yok etmek ya da gizlemek" suçunun oluşabilmesi için resmi bir belgenin içeriğindeki bilgilerin anlaşılmaz, kullanılamaz hale getirilerek ondan faydalanma olanağının engellenmesi suretiyle bozulması veya belgenin maddi varlığına son verilerek hak sahibinin ondan yararlanmasının engellenmesi gerekmektedir. Nitekim, belge ortadan kalkınca veya bozulunca bu yararlanma olanağı kalmayacağından failin elde etmek istediği sonuç da gerçekleşecektir. Gerçek belgenin aslı ortadan kaldırılarak veya bozularak sonuç elde edildiğinde suç da tamamlanmış olur. Aslı ortadan kaldırılan belgenin ayrıca suretinin bulunması suçun tamamlanmasında etkili değildir.

Bu açıklamalar karşısında somut olayda; sanık ...'in icra müdürlüğüne gittiği sırada ...'nün 2005/10430 esas sayılı dosyasında alacaklı olan ... ile karşılaştığı, ...'nin alacağını haricen tahsil etmesi nedeni ile borçlunun gayri menkulü üzerinde bulunan haczin fekkini talep ettiği, sanık olan avukatın kendisine yardımcı olmak amacı ile suça konu edilen ve daha sonra yırtılan fek yazısına ilişkin talebi yazdığı, ...'nin bunu imzalamak sureti ile icra memuru olan ...'e verdiği, ... tarafından talebin tahsil harcı yatırıldığında dikkate alınmasına karar verildiği, bu talepten harç alındığını bilmeyen ...'un talepten vazgeçmek istediği ancak icra memurunun bu talebi kabul etmediği, bu sırada çıkan tartışmada sanığın bu yazıyı alıp ortadan ikiye yırttığı dosya kapsamından anlaşılmaktadır. Ancak ...'nin alacaklı olduğu dosyadaki haciz fek talebinden vazgeçmek istediğine ilişkin anlatımı, yargılama sırasında tanık olarak dinlenen ...'in, haciz fekki talebinde bulunduktan sonra eğer harç yatırılmaz ise o fek talebinin işleme konulmayacağını, evrak yırtılmamış olsa ve fekten vazgeçmeye dair beyan bulunmasa dahi harç yatırılmadığı takdirde herhangi bir işlem yapılmayacağını beyan etmesi karşısında; icra işlemlerinde haciz fek talebinde bulunma usulü, harç yatırma zorunluluğu bulunup bulunmadığı da araştırılmak suretiyle suça konu belgenin içeriği de dikkate alınarak hukuki sonuç doğurmaya elverişli ve tamamlanmış bir belge olup olmadığının ve bu belgenin ortadan kaldırılması sonucunda hak sahibinin ondan yararlanmasını engelleyecek bir duruma neden olunup olunmadığının karar yerinde tartışılması, bu suretle sanığın kastı irdelenerek yüklenen suçun yasal unsurlarının ne surette gerçekleştiğinin açıklanması gerekirken eksik araştırma ve yetersiz gerekçe ile yazılı şekilde mahkumiyet hükmü kurulması,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 30.06.2015 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 30.06.2015 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

5237 sayılı TCK'nun 205. maddesindeki 'gerçek bir resmi belgeyi bozma' suçunun oluşması için, suçun maddi konusu olan resmi belgenin maddi varlığı ortadan kaldırılmadan, onun delil değerini bozmak veya değiştirmek gerekmektedir. Suçun tamamlanması için, belgenin kısmen veya tamamen okunması önlenecek şekilde yırtılması, karalanması, boyanması vb. şekilde gerçekleşecek eylemlerle delil olma niteliğine zarar verilmesi halinde suçun tamamlandığını kabul etmek gerekir. Ancak; failin icra hareketlerini bitirerek yırttığı, bozduğu belgenin parçalarının birleştirilerek kullanılması mümkün ise, failin teşebbüsten sorumlu tutulması gerekir.

Somut olayımızda; Dosya içinde bulunan suça konu belgenin örneği ile icra takibinin alacaklısı ...'nin tanık sıfatıyla yargılama sırasında Mahkemede alınan beyanları ve diğer tanıkların birbirini teyit eden beyanlarından; ... İcra ve İflas Müdürlüğüne gelen ...'nin alacağını haricen tahsil etmesi nedeniyle, borçlunun malları üzerine koyduğu hacizlerin kaldırılmasını talep ettiği, İcra Müdür Yardımcısı ...'nin taleplerini kabul ederek "İcra Tutanağı" düzenlediği ve kararını tutanağa yazdığı, karar gereği işlem yapılabilmesi için tahsil harcı yatırmaları gerektiğini öğrenen alacaklı ... ve sanık Avukat ...'in harç yatırmak istemedikleri, İcra Müdür Yardımcısı ... ile tartıştıkları, İcra Tutanağına yeni talep açacağını söyleyerek geri alan sanığın tutanağı havaya kaldırarak yırttığı sabittir. Ancak tutanağın yapıştırılarak kullanılabildiği sabittir.

2004 sayılı İcra İflas Kanunu'nun 8. maddesinin, "İcra ve iflas daireleri yaptıkları muamelelerle kendilerine vaki talep ve beyanlar hakkında bir tutanak yaparlar. Sözlü itirazlar ile talep ve beyanların altları ilgililer ve icra memuru veya yardımcısı veya katibi tarafından imzalanır." hükmü ile aynı maddenin son fıkrasının "İcra ve iflas dairelerinin tutanakları, hilafı sabit oluncaya kadar muteberdir." hükümleri gereği suça konu belgenin aksi kanıtlanıncaya kadar geçerli resmi belge olduğu tartışmasızdır.

492 sayılı Harçlar Kanunu'nun 23. maddesinin "Her ne sebep ve suretle olursa olsun, icra takibinden vazgeçildiğinin zabıtnameye yazılması için vazgeçilen miktara ait tahsil harcının yarısı alınır." hükmü ile icra takibinden veya buna bağlı hacizlerden vazgeçilmesi halinde tahsil harcı alınması gerektiğine ve aynı Yasanın 28/1-b maddesinde "Harç alacağı icranın yerine getirilmesiyle doğar." hükümleri birlikte değerlendirildiğinde, İcra Tutanağına sanık ve yanında gelen ...'nin talebiyle hacizden vazgeçildiğinin yazılmasıyla devletin tahsil harcı almaya hak kazandığı açıktır.

Sanığın, tahsil harcı alınmasını engellemek amacıyla resmi belgeyi yırtmak şeklindeki eylemi ile atılı suçun unsurlarının oluştuğu, Mahkemenin takdirinde herhangi bir hata bulunmadığı, sanığın, eylemdeki kastının savunması ve tanık beyanları ile açığa çıktığı, araştırılacak ve incelenecek herhangi bir eksiklik bulunmadığı gibi Mahkeme Kararı yeterli gerekçeyi içerdiğinden, eksik araştırma ve yetersiz gerekçe yazıldığından söz edilerek bozulması isabetli değildir.

Açıklanan nedenlerle, Bakırköy 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 2010/111-367 sayılı kararı usul ve yasaya uygun bulunduğundan bozma düşüncesine katılmamaktayım. 01/07/2015
Yargıtay — Esas No: 2012/9655, Karar No: 2014/3696, Tarih: 27.02.2014

**15. Ceza Dairesi         2012/9655 E.  ,  2014/3696 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanık hakkında ayrı ayrı hükmolunan cezaların miktarına nazaran, sanık müdafiinin duruşmalı inceleme talebinin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'nın 318. maddesi uyarınca reddine karar verilerek yapılan incelemede;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp,onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Sanığın, kuyumcu atölyesinde çalışan ve daha önceden tanıdığı temyiz dışı sanık ...'ndan 29 adet altın görünümlü sahte bilekliği alarak dolandırıcılık yapmak amacıyla Erdemli İlçesine geldiği, bu çerçevede önce müşteki ...'in sahibi olduğu Elal isimli kuyumcuya gelip sahte bilekliği vererek karşılığında 26 TL para ile yarım altın aldığı, müşteki ...'nın kuyumcu dükkanına giderek sahte bilekliği verip karşılığında bir yarım altın ve 10 TL para aldığı, müşteki ...'un iş yerine gidip sahte bilekliği vererek satış bedeli olarak 135 TL aldığı, müşteki ...'ın kuyumcu dükkanına giderek sahte bilekliği satıp karşılığında bir yarım altın ve 10 TL para aldığı, müşteki ...'nin kuyumcu dükkanına gelerek sahte bilekliği verip karşılığında iki adet çeyrek altın ve 25 TL para aldığı, müşteki...'ün iş yerine gelip sahte bilekliği vererek karşılığında iki adet çeyrek altın aldığı, ...'ün kuyumcu dükkanına gidip sahte bilekliği satarak karşılığında iki adet çeyrek altın ve 21 TL para aldığı, akabinde yine müşteki ...'ın işleticiliğini yaptığı kuyumcu dükkanına giderek yanında bulunan sahte bilekliklerden birini satıp karşılığında yarım altın ve 21 TL para aldığının iddia edildiği olayda, sanık savunması, müşteki ve mağdur ifadeleri, teşhis tutanağı, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre suçun sanık tarafından işlendiği sabit olmakla bu gerekçelere dayanan mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik bulunmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 27.02.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.