muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/20385, Karar No: 2018/3748, Tarih: 15.02.2018

Bu noktada şu da açıklığa kavuşturulmalıdır ki, şartları bulunmadığı halde dava dilekçesinde davanın belirsiz alacak davası olarak açıldığı durumda davacıya herhangi bir süre verilmeden hukuki yarar yokluğundan davanın reddi yoluna gidilmelidir. Çünkü, alacağın belirlenebilmesi mümkün iken, böyle bir davanın açılmasına Kanun izin vermemiştir. Böyle bir durumda, belirsiz alacak davası açmakta hukuki yarar yokluğundan dava reddedilmeli, ek bir süre verilmemelidir. Zira, burada talep açıktır, bu sebeple 6100 sayılı Kanun'un 119/1-ğ maddesinin uygulanarak süre verilmesi mümkün değildir. Aslında açılmaması gerektiği halde belirsiz alacak davası açılmış olduğundan, bu konudaki eksiklik de süre verilerek tamamlanamayacağından, dava hukuki yarar yokluğundan reddedilmelidir. Buradaki hukuki yarar, sonradan tamamlanacak nitelikte bir hukuki yarar değildir. Çünkü, dava açıldığında o sırada mevcut olmayan hukuki yarar, bunun da açıkça mahkemece bilindiği bir durumda, tamamlanacak bir hukuki yarar değildir. Aksinin kabulü, aslında açık olan talep sonucunun süre verilerek davacı tarafından değiştirilmesi ve bulunmayan hukuki yararın sağlanması için davacıya ek imkan sağlanması anlamına gelecektir ki, buna usûl bakımından imkan yoktur. Böyle bir durum taraflar arasındaki eşitlik ilkesine de aykırı olacaktır (H. Pekcanıtez/O. Atalay/M. Özekes, Medeni Usul Hukuku, 14. Bası, Ankara 2013, s. 454). Bunun yanında, şayet açılan davada asgari bir miktar gösterilmişse ve bunun alacağın bir bölümü olduğu anlaşılmakla birlikte, belirsiz alacak davası mı yoksa belirli alacak olmakla birlikte kısmi dava mı olduğu anlaşılamıyorsa, bu durumda 6100 sayılı Kanun'un 119/1-ğ maddesinin aradığı şekilde açıkça talep sonucu belirtilmemiş olacaktır. Talep, talep türü ve davanın niteliği açıkça anlaşılamıyorsa, talep muğlaksa, aynı Kanun'un 119/2 maddesi gereğince, davacıya bir haftalık kesin süre verilerek talebinin belirsiz alacak davası mı, yoksa kısmi dava mı olduğunun belirtilmesi istenmelidir. Verilen bu süreden sonra, davacının talebini açıklamasına göre bir yol izlenmelidir. Eğer talep, davacı tarafından belirsiz alacak davası şeklinde açıklanmış olmakla birlikte, gerçekte belirsiz alacak davası şartlarını taşımıyorsa, o zaman yukarıdaki şekilde hareket edilmeli, hukuki yarar yokluğundan dava reddedilmelidir. Açıklamadan sonra talep belirsiz alacak davası şartlarını taşıyorsa, bu davanın sonuçlarına göre, talep kısmi davanın şartlarını taşıyorsa da kısmi davanın sonuçlarına göre dava yürütülerek karar verilmelidir (Dairemizin 31.12.2012 tarih 2012/30463 esas 2012/30091 karar sayılı kararı).

6100 sayılı Kanun'un 110. maddesinde düzenlenen, davacının aynı davalıya karşı birbirinden bağımsız birden fazla asli talebini aynı dava dilekçesinde ileri sürmesi olarak tanımlanan davaların yığılması (objektif dava birleşmesi) halinde, talep sayısı sayısı kadar dava bulunduğu kabul edildiğinden ve aynı Kanun'un 297/2. maddesi uyarınca da her bir talep bakımından ayrı ayrı hüküm verilmesi gerektiğinden, bu durumda da dava dilekçesinde ileri sürülen taleplerin belirsiz alacak olup olmadığının her bir talep bakımından ayrı ayrı değerlendirilmesi gerekecektir.

Tüm bu açıklamalar sonucunda şunu belirtmek gerekir ki, iş hukukundan kaynaklanan alacaklar bakımından baştan belirli veya belirsiz alacak davası şeklinde belirleme yapmak kural olarak doğru ve mümkün değildir. Bu sebeple iş hukukunda da belirsiz alacak davasının açılabilmesi, bu davanın açılması için gerekli şartların varlığına bağlıdır. Eğer bu şartlar varsa, iş hukukunda da belirsiz alacak davası açılabilir, yoksa açılamaz (C. Simil, Belirsiz Alacak Davası, I. Bası, İstanbul 2013, s. 414). Keza aynı şey kısmi dava için de söz konusudur.

İş Hukukundan kaynaklanan davalarda sıkça karşılaşıldığı üzere, taraflar arasında çalışma süresi ve ücret miktarı yönlerinden uyuşmazlık bulunması, alacağı belirsiz hale getirmez. Keza, işçi çalışma süresini ve ücretini belirleyebilmektedir. İşçinin ne zamandan beri çalıştığını veya ücretinin ne kadar olduğunu bilmemesi hayatın olağan akışına da aykırıdır. İşçinin kendisinin bilmediği çalışma süresini, tanıkların bildiğini veya bilirkişinin bileceğini farzetmek ispat kurallarına da aykırıdır. Keza tarafın yeterli şekilde somutlaştırıp kendisinin bilgisinde dahi olmadığını belirttiği bir hususun mahkemece bilinmesini beklemek de mümkün değildir.

İşverenin maddi hukuktan doğan yükümlülüklerini (belge ve bordro düzenleme gibi) yerine getirmemesi, tuttuğu belgelerin gerçeği yansıtmaması, davadan önce işçinin alacaklarını inkar etmesi ya da ikrar etmekle beraber yerine getirmemesi davacıya kural olarak belirsiz alacak davası açma imkanını vermez. İşçi bu durumlarda dahi, alacağının miktarını veya değerini belirleyebiliyorsa, belirsiz alacak davası açamaz(Simil, s. 412).

Somut olayda, dava, belirsiz alacak davası olarak açılmıştır. 03.02.2015 harç tarihli ıslah dilekçesi ile rapor doğrultusunda miktarlar artırılmıştır.

Davacı, çalışma süresi ve ücretini bilmektedir. Bu sebeple dava konusu kıdem ve ihbar tazminatı tazminatı, yıllık izin ücreti ve ücret alacaklarının miktarını belirleyebilme imkanına sahip olup, anılan alacak kalemleri yönünden belirsiz alacak davası açılmasında hukuki yarar bulunmadığından davanın usulden reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması hatalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde ilgililere iadesine, 15.02.2018 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/4236, Karar No: 2020/6175, Tarih: 23.06.2020

**17. Ceza Dairesi         2020/4236 E.  ,  2020/6175 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Muhafaza görevini kötüye kullanma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece sanık hakkında muhafaza görevini kötüye kullanma suçundan verilen hüküm temyiz edilmekle, başvuruların süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sanık hakkında TCK'nun 289/1, 62 ve 50/1-a maddeleri uygulanırken sonuç cezanın 75 gün adli para cezası üzerinden 1.500,00 TL adli para cezası olarak belirlenmesi gerekirken, hesap hatası ile 45 gün adli para cezası üzerinden 900,00 TL adli para cezası olarak belirlenmesi sureti ile eksik ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... ve o yer Cumhuriyet Savcısının temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasında sonuç cezanın "75 gün adli para cezası üzerinden 1.500 TL adli para cezası" olarak düzeltilmesi sureti ile diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 23/06/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2091, Karar No: 2015/2766, Tarih: 06.02.2015

**8. Hukuk Dairesi         2015/2091 E.  ,  2015/2766 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davada, 4721 Sayılı TMK'nın "Miras Hukuku" (TMK.3.Kitap) hükümlerinden kaynaklanan ve diğer dairelerin görevine girmeyen davalar sonucu verilen hüküm ve kararların Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih 2015/8 sayılı Kararı ile hazırlanıp, 22.01.2015 Tarihli ve 29244 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Hukuk Daireleri'ne ilişkin iş bölümü uyarınca, hükme yöneltilen temyiz itirazlarının incelenmesi Yargıtay (14.) Hukuk Dairesi'nin görev alanına girmesi nedeniyle, dosyanın anılan Daire Başkanlığı'na GÖNDERİLMESİNE, 06/02/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/1203, Karar No: 2021/8208, Tarih: 06.10.2021

**9. Ceza Dairesi         2021/1203 E.  ,  2021/8208 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli cinsel saldırı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından mahkumiyet

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle başvurunun muhtevası nazara alınıp, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilen bir kısım suçlar ve tebliğnamede sanık olarak gösterilen ... hakkında verilen karar yönünden kanun yoluna başvurulmadığı gözetilerek dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Sanığın hükümlerden sonra 05.04.2017 tarihinde öldüğünün Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) aracılığıyla temin edilen nüfus kaydından anlaşılması karşısında, mahkemece bu hususta mahallinde araştırma yapıldıktan sonra 5237 sayılı TCK'nın 64/1 ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri uyarınca karar verilmesi lüzumu,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafisinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 06.10.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3945, Karar No: 2015/5632, Tarih: 26.11.2015

**21. Ceza Dairesi         2015/3945 E.  ,  2015/5632 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2012/123469

MAHKEMESİ : İstanbul 13. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 17/02/2012

NUMARASI : 2011/409 (E) ve 2012/120 (K)

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

Sanık hakkında, katılandan aldığı suça konu senetteki 07.04.2007 olan ödeme tarihini 07.04.2009 şeklinde değiştirmek suretiyle resmi belgede sahtecilik suçunu işlediği iddiasıyla açılan davada; sanığın suça konu senedin ödeyecek bölümündeki yazı ve imzanın katılana ait olduğunu, senedin diğer kısımlarını katılanın bilgisi dahilinde doldurduğunu, düzenleme ve vade tarihinde yapılan maddi hatanın, kendisine ait yazının paraflanarak tarafınca düzeltilmiş olmasından kaynaklandığını savunmuş olması karşısında; sanığın savunmasının aksine atılı suçu işlediğine dair katılanın başka delillerle desteklenmeyen soyut beyanı dışında her türlü kuşkudan uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı gözetilmeden, delil yetersizliğinden beraati yerine, mahkumiyetine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 26.11.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9790, Karar No: 2016/4386, Tarih: 23.03.2016

**3. Hukuk Dairesi         2015/9790 E.  ,  2016/4386 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK (TİCARET) MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki istirdat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, dava dilekçesinde; müvekkilinin 11200177 tesisat numarasıyla elektrik abonesi olduğunu, elektriği ticari faaliyetlerinde kullandığını, müvekkilinden tahsil edilen kayıp-kaçak bedelinin alınmasının hukuk devleti ve adalet düşüncesiyle bağdaşmadığını, hırsızlığı engelleme görevinin davalıya ait olduğunu belirterek; dava tarihinden geriye doğru on yıllık süre içerisinde müvekkilinden kayıp-kaçak bedeli altında tahsil edilen tutardan, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla, 1.000TL' nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiş; 14.05.2015 tarihli dilekçesi ile talebini 635.557,82TL olarak ıslah etmiştir.

Davalı vekili, cevap dilekçesinde; husumetin EPDK'ya yöneltilmesi gerektiğini, kayıp-kaçak bedeli olarak alınan ücretin tahsilinin zorunlu olduğunu savunarak; davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; davacı aboneden kayıp-kaçak bedeli altında fatura içerisinde tahsil edilen ücretin haksız olarak tahsil edildiği gerekçesiyle, bilirkişi raporunda belirlenen miktar doğrultusunda davanın kabulü ile; 635.557,82TL' nin dava tarihinden yasal faizi ile birlikte tahsiline karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından süresi içerisinde temyiz edilmiştir. Yerel mahkemenin de kabulünde olduğu üzere, HGK ve Dairemiz içtihatlarına göre dağıtım şirketinin, kayıp-kaçak bedelini, elektrik abonelerinin faturalarına yansıtması ve elektrik enerjisini kaçak kullanmayan abonelerden kayıp-kaçak bedeli olarak tahsili doğru olmayıp, iadesi gerekmektedir.

Somut olayda; taraflar arasında 13.06.2015 tarihli sanayi tarifesi elektrik abonelik sözleşmesi bulunduğu, mahkemece hükme esas alınan elektrik bilirkişi raporunda; 2006 yılı öncesi kayıp- kaçak birim fiyatı bulunmadığı, 2006- 2010 arası hedef kayıp – kaçak oranları dikkate alınarak, 2011 yılından itibaren maliyet kalemlerinde gösterilen tutar üzerinden dava tarihi itibariyle toplam 635.557,82TL kayıp kaçak bedeli tahsil edildiğinin bildirildiği, raporda yıllar itibariyle değerlendirildiği belirtilen hedef kayıp kaçak oranlarına dair bilgi, belge bulunmadığı anlaşılmıştır.

Hâl böyle olunca, mahkemece; davalı tarafından tahsil edilen ve kayıp-kaçak bedelinin ayrı kalem olarak bulunmadığı faturalara ilişkin EPDK' dan bu tarihler için belirlenen hedef kayıp-kaçak oranlarının sorulması ve EPDK tarafından her bir şirket için belirlenen hedef kayıp-kaçak hesaplama yöntemi kullanılmak suretiyle bilirkişiden Yargıtay denetimine elverişli ek rapor alınarak, sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken; hüküm kurmaya yeterli olmayan bilirkişi raporu benimsenerek karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 23.03.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/8662, Karar No: 2023/304, Tarih: 18.01.2023

**2. Hukuk Dairesi         2022/8662 E.  ,  2023/304 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/1543 E., 2022/931 K.

DAVA TARİHİ : 15.12.2016 - 27.02.2017

KARAR : İlk Derece Mahkemesi kararının düzeltilerek esas hakkında yeniden hüküm kurulması

İLK DERECE MAHKEMESİ : Konya 5. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2016/912 E., 2018/633 K.

Taraflar arasındaki karşılıklı boşanma, ziynet ve eşya alacağı davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince her iki davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davalı-karşı davacı vekilince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı-karşı davacı vekilince temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı evlilik birliğinin temelinden sarsılmış olması nedeniyle tarafların boşanmalarına, müvekkili lehine nafaka, maddî ve manevî tazminata hükmedilmesine, mehir senedine dayalı ziynet ve eşya alacağına karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı-karşı davacı vekili mahkememize sunmuş olduğu karşı dava dilekçesinde ve duruşmada alınan beyanında: davacı-karşı davalının açmış olduğu davanın reddine, taraflar arasındaki evliliğin nisbi butlanla iptaline, bu talep kabul görmezse tarafların evlilik birliğinin temelinden sarsılması nedeniyle boşanmalarına, müşterek çocukların velâyetinin müvekkiline verilmesine, davalı-karşı davacı lehine maddî ve manevî tazminata hükmedilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

Tarafların her ikisinin de zihinsel engelli oldukları,14.04.2009 tarihi olan evlenme tarihinde ikisinin de hastalığının mevcut olduğu, hastalıklarının daimi olduğu, hastalıklarının halen devam ettiği, kronik olduğu, her ikisinde mavcut zeka geriliğinin evlilik birlikteliğini engelleyecek bir durum olduğunun sağlık kurulu raporunda bildirildiği, bu hale göre tarafların her ikisinin de evlenme tarihlerinde evlilik birlikteliğini engelleyecek derecede akıl hastası oldukları, bu nedenle evlilik birliğinin temelinden sarsılması nedenine dayalı olarak boşanmaya karar verilemeyeceği, taraf ve vekillerinin evlenmenin mutlak butlanla batıl olduğundan iptaline karar verilmesi yönünden de herhangi bir talepleri olmadığından tarafların birbirine karşı açmış oldukları boşanma davası açısından davanın reddine karar verilmesi gerektiği, davalı ve ailesinin davacının hastalığını evlenmeden önce bildiklerinden dolayı davalı-karşı davacının evliliğinin nisbi butlan sebebiyle iptali talebinin de reddedilmesi gerektiği, taraflarca karşılıklı olarak açılan boşanma ve fer'îleri ile nispi butlana ilişkin davaların reddine, davacı-karşı davalının mehir senedine dayalı ziynet ve eşya alacağı davasının kısmen kabul-kısmen reddi ile 16.995,50 TL'nin davalı-karşı davacıdan alınarak davacı-karşı davalıya ödenmesine, fazlaya ilişkin taleplerin reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı-karşı davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı-karşı davacı taraf; kendi boşanma ve nispi butlan davasının reddi ile kadının mehir senedinden kaynaklanan ziynet ve eşya alacağı davasının kabulüne dair verilen karara yönelik olarak süresinde istinaf talebinde bulunmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile İlk Derece Mahkemesinin kararı usul ve esas yönünden hukuka uygun bulunduğundan davalı-davacı tarafın istinaf taleplerinin 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (1) inci alt bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı-davacı vekili

temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı-davacı erkek, kendi boşanma ve nispi butlan davasının reddine dair verilen karara yönelik olarak süresinde temyiz talebinde bulunmuştur.

C.Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Erkeğin nispi butlanla evliliğin iptali olmadığı takdirde evlilik birliğinin temelinden sarsılması nedeniyle boşanma davasının kabulü şartlarının oluşup oluşmadığı,delillerin takdirinde hata edilip edilmediği noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı-davacı erkek, kendi boşanma ve nispi butlan davasının reddine dair verilen karara yönelik olarak süresinde temyiz talebinde bulunmuştur.

C.Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Erkeğin nispi butlanla evliliğin iptali olmadığı takdirde evlilik birliğinin temelinden sarsılması nedeniyle boşanma davasının kabulü şartlarının oluşup oluşmadığı,delillerin takdirinde hata edilip edilmediği noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 33 üncü maddesi, 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri. 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun 145 inci maddesi, 148 inci meddesi, 166 ncı maddesi.

3.Değerlendirme

1. Davacı-karşı davalı kadın tarafından açılan 4721 sayılı Kanun’un 166 ncı maddesi gereğince boşanma davasında erkek vekili karşı dava dilekçesi ile kadının evlenme sırasında evlenmeye engel akıl hastalığının bulunduğunu ileri sürerek 4721 sayılı Kanun’un 148 inci maddesi gereğince evliliğin nispi butlanla iptaline olmadığı takdirde 4721 sayılı Kanun’un 166 ncı maddesi gereğince boşanma davasının kabulü ile tarafların boşanmalarına karar verilmesini talep etmiştir. Her ne kadar davalı-karşı davacı erkek vekili karşı dava dilekçesinde talebini nispi butlan olarak belirtmiş ise de olayların açıklanmasından davacı-karşı davalı kadının doğuştan itibaren zihinsel engelli olduğunu, evlenme tarihinde evlenmeye engel olacak derecede akıl hastalığının bulunduğunu iddia ettiği anlaşılmaktadır. 6100 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesi gereğince maddî olayları ileri sürmek taraflara, hukuki nitelendirme yapmak ve uygulanacak kanun maddelerini belirlemek hakime aittir. Buna göre erkeğin karşı davasındaki talebinin 4721 sayılı Kanun’un 145 inci maddesinin üçüncü fıkrasında yer alan mutlak butlanla evliliğin iptali sebebine dayandığının kabulü ile delillerin değerlendirilmesinin bu yönde yapılması gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiş ve bozmayı gerektirmiştir.

2. Kabule göre de;

Davalı-karşı davacı erkeğin terditli olarak talep ettiği evliliğin iptaline ilişkin davanın sonucunun boşanma davasını etkileyecek olduğundan bu davanın tefrik edilerek bekletici mesele yapılarak sonucu uyarınca bir karar verilmesi gerekirken, bu husus nazara alınmadan hüküm kurulması doğru olmamıştır.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1.Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

2.İlk Derece Mahkemesi kararının BOZULMASINA, bozma sebebine göre davalı-karşı davacı erkek vekilinin diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına,

Peşin alınan temyiz harcının istek hâlinde ilgiliye iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

18.01.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.