muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/3746, Karar No: 2022/4916, Tarih: 20.04.2022

Yabancılık unsuru taşıyan iş sözleşmelerinde taraflar uygulanacak hukuku seçmemişlerse veya yapmış oldukları hukuk seçimi anlaşması herhangi bir sebepten geçerli değilse, işçinin işini mutad olarak yaptığı işyeri hukuku uygulanır. İşçinin işini geçici olarak başka bir ülkede yapması hâlinde, bu işyeri mutad işyeri sayılmaz (MÖHUK m. 27(2)). İşin birden fazla ülkede ifa edilmesinde de, mutad işyerinin tespitine çalışılmalıdır. Bu hâlde mutad işyeri, Avrupa Birliği Adalet Divanı kararlarında ve doktrinde belirtildiği üzere, işçinin işini ifa faaliyetlerini veya ifa faaliyetlerinin çoğunluğunu gerçekleştirdiği yer, işçinin esas olarak işverene karşı yükümlülüklerini yerine getirdiği yer, işçinin işini ifa etmek üzere hangi ülkede daha çok zaman geçirdiği, işin organize edildiği yer, işin esas kısmının ve ağırlıklı bölümünün yapıldığı yer gibi kriterlerden hareket edilebilir (Yargıtay 22. HD, E. 2016/9339 K. 2019/16564, T. 18.09.2019; AYGÜL/ÇOBAN, 1822-1824). Ancak işçinin işini belirli bir ülkede mutad olarak yapmayıp devamlı olarak birden fazla ülkede yapması hâlinde iş sözleşmesi, işverenin esas işyerinin bulunduğu ülke hukukuna tâbidir (MÖHUK m. 27(3)). Esas işyeri ile kastedilen, işverenin işyeri merkezinin bulunduğu ülkedir. Örneğin açık denizlerde görev alan gemi adamları bakımından esas işyerinin bulunduğu ülke hukuku önem taşır. Ancak hâlin bütün şartlarına göre iş sözleşmesiyle daha sıkı ilişkili bir hukukun bulunması hâlinde sözleşmeye mutad işyeri hukuku ve işverenin esas işyerinin bulunduğu ülke hukuku yerine bu hukuk uygulanabilir (MÖHUK m. 27(4)). Daha sıkı ilişkili hukukun uygulanmasındaki en önemli unsur, işçinin menfaatidir (ELÇİN, s. 147). Örneğin, işçinin sosyal çevresinin Türkiye’de bulunması, Türkiye’nin sosyal güvence sistemi içinde yer alması, ücretinin Türkiye’de ve Türk Lirası üzerinden ödenmesi, işverenin Türk olması, iş sözleşmesinin Türk hukukuna özgü kurumlar gözetilerek düzenlenmesi, Türk hukukuna tâbi daha önceki bir iş sözleşmesine gönderme yapılması, iş sözleşmesinin Türkçe kaleme alınması gibi unsurların tamamının ya da önemli bir bölümünün varlığı hâlinde, iş sözleşmesinin Türk hukuku ile sıkı ilişki içinde olduğu sonucuna varılabilir (ELÇİN, 152).

Sözleşmenin belirli süreli olarak yapılıp yapılamayacağı, sözleşmenin sona ermesi nedeniyle işçinin hak kazanacağı tazminatlar, fazla çalışma, yıllık izin, işverence yapılan uygulama ve ödemelerin niteliği, zamanaşımı gibi hususlar MÖHUK m. 27 uyarınca tayin edilen hukuka göre değerlendirilmelidir. Hafta tatili, dinî ve millî bayram günleri ve ücretlerini düzenleyen hükümler, doğrudan uygulanan kuraldır; ancak uygulama alanına giren iş ilişkilerine uygulanır. Örneğin tamamen yurt dışında ifa edilen bir iş ilişkisinde, dinî ve millî bayram günleri Türk hukukuna göre belirlenemez (AYGÜL, s. 528; ERDOĞAN, Ersin/ERDOĞAN, Canan, “Türkiye’den Yurt Dışına Götürülen İşçiler Hakkında Yargıtay Kararının Değerlendirilmesi”, İş Hukuku ve Sosyal Güvenlik Hukuku Dergisi, 2016, C. 13, S. 50, s. 971-972).

Somut uyuşmazlıkta; davacı taraf davalının yurt dışı projelerinde çalıştığını, ücretinin ABD Doları olarak ödendiğini ileri sürerek ödenmeyen işçilik alacaklarının hüküm altına alınmasını istemiş, davalı işveren ise davacının davalı şirketin Rusya'da bulunan şantiyelerinde çalışması sebebiyle uyuşmazlığın Rusya Hukuku'na göre çözümlenmesi gerektiğini savunmuştur. İlk Derece Mahkemesince, davalı vekilinin bu savunmasına değer verilmeksizin, uyuşmazlığa Türk hukuku uygulanmak suretiyle yargılama sonuçlandırılmış ve istinaf kanun yolu incelemesinde de davalının bu yöndeki istinaf başvurusu; Türk vatandaşı olan davacı işçinin kamu düzeni de dikkate alınarak yurt dışına gönderilmesinde gönderen kişi ya da şirketin yurt dışındaki yabancı şirket ile organik bağı kanıtlandığında Türk İş Hukukunun uygulandığı ve Yargıtay'ın yerleşik uygulamasının da bu yönde olduğu gerekçe gösterilerek reddedilmiştir.

Dosya kapsamına göre davacı işçi davalının yurt dışı işyerlerinde 02.09.2005-27.05.2015 tarihleri arasında fasılalı olarak çalışmıştır. Davacının tüm çalışma döneminde yabancılık unsuru mevcut olmakla birlikte taraflar arasında hukuk seçimi anlaşması yapıldığına dair iş sözleşmesi bulunmayan dönemlerde Türk hukukunun ve 4857 sayılı Yasa hükümlerinin uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmasa da taraflar arasında 07.10.2009 tarihli belirsiz süreli yurt dışı (Rusya) iş sözleşmesinin imzalandığı, sözleşmenin tarafların iş ilişkisindeki hak ve yükümlüklerine ilişkin çalışma süresi, fesih, yıllık ücretli izin ve genel tatil ücretine ilişkin maddelerinde çalışılan ülke mevzuatının uygulanacağının belirtildiği, yine sözleşmenin 16. maddesinde de anlaşmazlık halinde uygulanacak mevzuata ilişkin ihtilaf durumunda sözleşme maddelerinde çalışılan ülke mevzuatının geçerli olduğunun belirtildiği hususlardaki ihtilafların çözümünde öncelikle çalışılan ülke mevzuatının uygulanacağının ifade edildiği görülmüştür. Buna göre 07.10.2009-27.05.2015 tarihleri arasındaki çalışma dönemi için tarafların iş sözleşmesi ile bir hukuk seçimi anlaşması yaptıkları açıktır. Davacı, dava konusu alacakların ait olduğu söz konusu çalışma döneminde davalıya ait Rusya’da bulunan işyerinde çalışmış olup, bu durumda ilgili dönemde mutad işyerinin de işçinin işini fiilen yaptığı Rusya olduğu sabittir.

Tüm bu hususlar dikkate alındığında, MÖHUK’un 27/1. hükmü kapsamında davacının 07.10.2009-27.05.2015 tarihleri arasındaki çalışma dönemi yönünden bir hukuk seçimi anlaşması bulunduğundan, dava konusu alacakların ait olduğu söz konusu çalışma dönemi hakkında Rusya Hukuku’nun uygulanması gerekmektedir. Hal böyle olunca, gerekirse Rusya Hukuku’nda uzman bir bilirkişiden de rapor alınmak suretiyle, dava konusu uyuşmazlık bakımından değerlendirme yapılması ve dosya kapsamındaki delil durumu birlikte değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekmektedir. Bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, bozma sebebine göre sair temyiz nedenleri incelenmeksizin dosyanın kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 20.04.2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/7156, Karar No: 2022/1644, Tarih: 09.03.2022

**11. Hukuk Dairesi         2020/7156 E.  ,  2022/1644 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 11. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada İzmir Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince verilen 13.07.2017 tarih ve 2016/138 E- 2017/90 K. sayılı kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesi'nce verilen 22.09.2020 tarih ve 2017/1956 E- 2020/770 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçeler, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili; davacı ile davalının PCT/TR 1999/000018 başvuru numaralı "Smart Balans Sistemi" isimli patentinin ortak sahipleri olduğunu, 28.03.2008 tarihinde davalının Tolkar A.Ş. ile patent kullanımına ilişkin bir sözleşme ifa ettiğini, ancak davalının 2008 yılından beri sözleşme karşılığında patent için almış olduğu bedele ilişkin patentin yarı hak sahibi konumundaki davacıya herhangi bir ödeme yapmadığını, bu konuda davalıya tebliğ edilen ihtarnamenin sonuçsuz kaldığını ileri sürerek davalının, dava dışı Tolkar Makine San. Tic. A.Ş'den patent hakkının kullanımı ile ilgili aldığı tüm bedellerin geçmişe dönük olarak tespiti ile fazlaya ilişkin talep hakları saklı kalmak kaydıyla şimdilik 500,00 TL'nin davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili; davacının patent üzerinde hiçbir hak sahipliği olmadığını, akıllı balans sistemi başlıklı buluşun müvekkili davalı tarafından bugüne kadar yaklaşık 200.000 Euro masraf yapılmak suretiyle ortaya çıkarılmış bir sanayi yeniliği olduğunu, TPMK tarafından "TR 2000/02994 B" nolu patent numarası ile 14.04.1999 tarihinden itibaren 20 yıl süre ile patent sahibi olarak davalı adına tescil edildiğini, bu durumun patent tescil belgesiyle anlaşılacağını, davalının ABD'de de aynı buluşun patent sahibi olduğunu, ayrıca Avrupa Patent Ofisi nezdinde de söz konusu buluşun PCT/TR 1999/000018 uluslararası başvuru numarasıyla patent hakkını aldığını, davacının patentin tescilinin hiçbir aşamasında patent üzerinde hak sahibi olduğu hakkında herhangi bir itiraz ya da talepte bulunmadığını, davacının, davalı ile dava dışı Tolkar A.Ş arasında imzalanan lisans sözleşmesini 2008 yılından beri bildiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

İlk derece mahkemesince, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre; davalı adına kayıtlı ve buluşçusu ... olan "akıllı balans sistemi" adlı 2000/02994 nolu bir patentin bulunduğu, davacının patent sahibi olarak kayıtlı olmadığı, davalı ile dava dışı Tolkar arasındaki sözleşmenin ancak taraflarını bağlayacağı, tarafların ortak malik oldukları bir patent tesciline rastlanmadığı, davacının söz konusu patentin davalı tarafından kullanılması veya üçüncü kişilere kullandırılması sebebiyle alacak talep etmesinin Patent KHK kapsamında dayanağının bulunmadığı, davacının anılan patentte mucit olarak adının geçmesinin kendisine mali bir hak sağlamayacağı, patentin mali hak sahibinin davalı olduğu, davacının aktif husumet ehliyetinin bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karara karşı davacı vekili tarafından istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesi'nce; davanın reddine dair verilen mahkeme kararında bir isabetsizlik bulunmadığı gerekçesiyle HMK. 353/1-b-1 maddesi gereğince davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, “akıllı balans sistemi” isimli patentin dava dışı şirkete lisans yolu ile kullandırılması nedeniyle patent gelirinin paylaşımından doğan alacağın tahsili talebine ilişkindir. Mahkemece, davacının, patent sicil belgesine göre buluşu yapan sıfatını taşıdığı, patent sahibi olmadığı, patentten kaynaklanan mali hakların davalıya ait olduğu ve davacının mali hak talep etmesinin mümkün bulunmadığı esasından hareketle davacının aktif dava ehliyetinin bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, bu kararın davacı tarafından istinaf edilmesi üzerine de bölge adliye mahkemesince esastan ret kararı verilmiştir.

Ancak dosya kapsamında bulunan ve bizzat tarafların imzasını taşıyan 27.03.2008 tarihli şirket hisse devir sözleşmesinde ve yine taraflar arasında imzalanmış olan ve davalı yan tarafından dosyaya sunulan 15.08.2000 tarihli sözleşmede dava konusu patentle ilgili lisans kullanım durumunda mali hakların nasıl paylaşılacağı konusunda hükümler düzenlenmiştir. Taraflar arasındaki bu özel sözleşmeler akit tarafları için bağlayıcı olup, davacının talebinin sadece lisans bedeline yönelik olduğu gözetilerek alacak taleplerinin değerlendirilip sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde eksik inceleme ile nihai olarak aktif dava ehliyeti yokluğundan davanın reddine karar verilmiş olması bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ :Yukarda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz isteminin kabulü ile İlk Derece Mahkemesince verilen karara yönelik istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının BOZULARAK KALDIRILMASINA, HMK'nın 373/1. maddesi uyarınca dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, ödediği peşin temyiz harcının isteği halinde temyiz eden davacıya iadesine, 09/03/2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/23680, Karar No: 2014/22307, Tarih: 18.06.2014

**4. Ceza Dairesi         2012/23680 E.  ,  2014/22307 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hakaret, tehdit, şantaj

HÜKÜMLER : Mahkumiyet, hüküm kurulmasına yer olmadığı

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

1-Hakaret suçuna ilişkin kararda öngörülen cezanın nitelik ve niceliğine göre, verildiği tarih itibariyle hükmün temyiz edilemez olduğu anlaşıldığından, 5320 sayılı Kanunun 8/1 ve 1412 sayılı CMUK’nın 317. maddeleri uyarınca sanık ... müdafii ve katılan ... vekilinin tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ İSTEKLERİNİN REDDİNE,

2-Tehdit ve şantaj suçlarından kurulan hükme yönelik temyize gelince;

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

a)Sanığın, ne şekilde “kendisine veya başkasına yarar sağlamak maksadıyla” hareket ettiği açıklanmadan yetersiz gerekçeyle şantaj suçundan hükümlülük kararı verilmesi,

b)Sanığın, katılana 04/08/2008 tarihinde gönderdiği “... eğer yeni bir sevgili bulduysan geberteceğim seni! Çok cesurdur beni öldür derken…” içerikli ve 05/08/2008 tarihinde gönderdiği “… hatta orada rezil ederim gelip seni, kimsenin yüzüne bakamazsın” içerikli mesajlar ile tehdit suçunu işlemesine rağmen, “tehdit suçunun, şantaja yönelik sözleri kuvvetlendirmek amacıyla gerçekleştirildiği” şeklindeki kanuni olmayan gerekçeyle, sadece şantaj suçundan hüküm kurulması,

c)Sanığın sabıkasız olması ve yargılama sürecindeki davranışları olumlu değerlendirilerek hapis cezasının ertelenmesine karşın, şantaj suçundan dosyaya yansıyan maddi bir zararın bulunmaması ve manevi zararın ise hükmün açıklanmasının geri bırakılmasının uygulanmasına engel teşkil etmemesi karşısında, CMK’nın 231/6. maddesindeki diğer hususlar değerlendirilmeden, “zararının giderilmediği” biçimindeki kanuni ve yeterli olmayan gerekçeyle anılan Kanun maddesinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilerek çelişkiye yol açılması,

d)Kabule göre de; farklı zamanlarda çekilen mesajlarla şantaj suçunun işlendiğinin kabulü karşısında, TCK'nın 43/1. maddesine göre cezada artırım yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı, sanık ... müdafii ve katılan ... vekilinin temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 18/06/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/7555, Karar No: 2024/7680, Tarih: 10.06.2024

**3. Ceza Dairesi         2023/7555 E.  ,  2024/7680 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN;

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2022/434 E., 2023/46 K.

SUÇ : Silahlı terör örgütüne yardım etme

HÜKÜM : Mahkumiyet

TEMYİZ EDENLER : Sanık ve müdafii

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yargıtay 3. Ceza Dairesinin, 31.10.2022 tarihli ve 2022/13616 Esas, 2022/6986 Karar sayılı bozma kararı üzerine;

1. İstanbul 27. Ağır Ceza Mahkemesinin, 14.02.2023 tarihli ve 2022/434 Esas, 2023/46 sayılı Kararı ile sanık hakkında silahlı terör örgütüne yardım etme suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 314 üncü maddesinin ikinci fıkrası, 3713 sayılı Terörle Mücadele Kanunu’nun 5 inci maddesinin birinci fıkrası, 5237 sayılı Kanun’un 220 nci maddesinin yedinci fıkrası, 62 nci maddesi, 53 üncü maddesi ve 63 üncü maddesi uyarınca mahkûmiyet kararı verilmiştir.

2. Dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan 19.03.2023 tarihli ve onama görüşünü içerir Tebliğname ile Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık ve müdafiinin temyiz sebepleri özetle;

1. Atılı suçun unsurlarının oluşmadığına,

2. Bank Asya bilirkişi raporunun sanığın lehine olduğuna,

3. Temyiz dilekçelerinde belirtilen diğer sebepler ve sair hususlara,

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

İlk Derece Mahkemesince sanığın eyleminin silahlı terör örgütüne yardım etme suçunu oluşturduğunun kabulü ile sanık hakkında mahkûmiyet kararı verilmiştir.

IV. GEREKÇE

BDDK’nın 29.05.2015 tarihli kararı ile temettü hariç ortaklık hakları ile yönetim ve denetimi Tasarruf Mevduatı Sigorta Fonuna devredilen ve 22 Temmuz 2016 tarihli kararı ile de 5411 sayılı Bankacılık Kanunun 107 nci maddesinin son fıkrası gereğince faaliyet izni kaldırılıncaya kadar yasal bankacılık faaliyetlerine devam eden, FETÖ/PDY silahlı terör örgütü ile iltisaklı Asya Katılım Bankası A.Ş.'de gerçekleştirilen mutad hesap hareketlerinin örgütsel faaliyet ya da örgüte yardım etmek kapsamında değerlendirilemeyeceği gözetilerek,

Örgüt hiyerarşisine girdiğinin tam olarak tespit edilemediği kabul olunan ve örgüte yardım kastıyla hareket ettiği tespit edilemeyen sanığın savunmasının aksine örgüt liderinin talimatıyla örgüte müzahir bankaya para yatırdığına ilişkin kesin ve inandırıcı delil bulunmaması karşısında atılı suçtan beraati yerine mahkumiyetine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiştir.

Örgüt hiyerarşisine girdiğinin tam olarak tespit edilemediği kabul olunan ve örgüte yardım kastıyla hareket ettiği tespit edilemeyen sanığın savunmasının aksine örgüt liderinin talimatıyla örgüte müzahir bankaya para yatırdığına ilişkin kesin ve inandırıcı delil bulunmaması karşısında atılı suçtan beraati yerine mahkumiyetine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle sanık ve müdafiinin temyiz istemleri yerinde görüldüğünden İstanbul 27. Ağır Ceza Mahkemesinin, 14.02.2023 tarihli ve 2022/434 Esas, 2023/46 sayılı Kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak , oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesi uyarınca İstanbul 27. Ağır Ceza Mahkemesine, gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

10.06.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/3510, Karar No: 2025/1165, Tarih: 20.03.2025

**6. Hukuk Dairesi         2024/3510 E.  ,  2025/1165 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2024/1131 E., 2024/1264 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Kayseri 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2023/267 E., 2024/46 K.

Taraflar arasındaki muvazaa hukuki nedenine dayalı sıra cetveline itiraz davasında yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davalı ... hakkında açılan davanın pasif husumet yokluğundan reddine, davalı ... hakkında açılan davanın kabulü ile sıra cetvelinin iptaline karar verilmiştir.

Kararın davalı ... vekili ile katılma yoluyla davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi'nce davacı vekilinin istinaf başvurusunun reddine, davalı vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına, sıra cetvelinde davalı ...'a ayrılan payın öncelikle davacı alacağına tahsisine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili ile katılma yoluyla davalı ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairemizin 11.09.2024 tarihli, 2024/2399 Esas 2024/2642 Karar sayılı ilamıyla, davacı vekilinin temyiz isteminin süreden reddine, davalı vekilinin katılma yoluyla temyiz isteminin reddine karar verilmiştir.

Davacı vekili maddi hatanın düzeltilmesi talepli dilekçesinde; Yargıtay tarafından verilen kararda hata yapıldığını, temyiz isteminin sürede olduğunu belirterek, Dairemiz kararının düzeltilmesini talep etmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen karar; davacı vekiline 15.06.2024 tarihinde tebliğ edilmiş, temyiz dilekçesi ile yasal süre geçirildikten sonra 02.07.2024 tarihinde UYAP sistemi üzerinden gönderilmiştir. Bu durumda, davacı vekilinin maddi hatanın düzeltilmesi isteminin yerinde olmadığı anlaşılmakla reddi gerekmiştir.

SONUÇ:

Açıklanan sebeple;

Davacı vekilinin maddi hatanın düzeltilmesi talebinin REDDİNE,

20.03.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3890, Karar No: 2012/6968, Tarih: 27.11.2012

**23. Hukuk Dairesi         2012/3890 E.  ,  2012/6968 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen itirazın iptali davası sonucunda verilen hükmün onanmasına ilişkin Dairemizin 26.04.2012 gün ve 2012/291 Esas, 2012/3123 Karar sayılı ilamının karar düzeltme yoluyla incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, dosya incelendi, gereği görüşüldü:

- KARAR -

Davacı vekili asıl ve birleşen davalarda, müvekkilinin davalı kooperatifin ortağı iken, davalı kooperatif ile imzalanan 04.03.2010 tarihli "Protokol" ile davalı kooperatifte bulunan üç adet payını 725.000,00 TL bedelle davalıya bıraktığını, protokolün 5. maddesinde belirlenen bedelden 10.03.2010 tarihinde ödemesi gereken 150.000,00 TL, 10.04.2010 tarihinde ödenmesi gereken 150.000,00 TL ve 10.05.2010 tarihinde ödenmesi gereken 125.000,00 TL olmak üzere toplam 425.000,00 TL'nin ödenmemesi üzerine müvekkili tarafından başlatılan takibe davalının itirazının haksız olduğunu ileri sürerek, itirazın iptali ile icra inkar tazminatına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacı tarafı temsilen dava dışı kardeşi... ile davalı kooperatif yönetimi arasında 04.03.2010 tarihli protokol imzalandığını, ancak daha sonra yapılan incelemede davacı adına işlem yapılan dava dışı kardeşi...'na davacı tarafından verilen vekaletnamede, davacı adına kooperatif hisselerini devralmak, senet tanzim etmek, senetleri almak gibi hususlarda yetki verilmediğinin anlaşıldığını, durumun...'na şifahen bildirilmesi üzerine davacı tarafından çekilen 05.04.2010 tarihli ihtarnamede, işlemlerin bilgisi dahilinde yapıldığının ve dükkanları devre hazır olduğunun ihtar edildiğini, ancak hem davacı adına hareket eden...'nun yetkisiz oluşu hem de davalı kooperatif genel kurulu tarafından yönetim kuruluna üyelerin hisselerini almak hususunda yetki verilmediği için davacının dayanağı olan protokolün geçersiz olduğunu, davalı kooperatif anasözleşmesinin 13. maddesinin kooperatiften çıkma konusunu düzenlediğini, bu madde uyarınca, hesap süresi sonunda bir ay önce davacının yönetim kuruluna çıkma hususunda başvuruda bulunması gerektiğini, oysa davacının böyle bir başvurusu olmadığını, ayrıca davacının müvekkiline ödemesi gereken aidat, şerefiye, katılım ve kredi borçlarını ödemediği için ihtarnameler çekilerek 18.06.2010 tarihli genel kurul kararı ile davacının üyelikten ihraç edilerek davacı ile imzalanan 04.03.2010 tarihli prokolün iptaline karar verildiğini, bir an için davacının, üyelikten çıktığının kabul edilmesi halinde bile davacının çıkma payının yıl sonu bilançosunun genel kurulca kabul edilmesinden sonra iade edileceğini savunarak, davanın ve birleşen davaların reddini savunmuştur.