muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/1668, Karar No: 2017/4199, Tarih: 16.03.2017

**9. Hukuk Dairesi         2017/1668 E.  ,  2017/4199 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK ( İŞ ) MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ile yıllık izin ücreti, fazla mesai ücreti ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili; davacının 2002 yılından 17/07/2011 tarihine kadar davalı şirkette aralıksız olarak çalıştığını, şirketin 25/04/2008 tarihinden sonra unvan değişikliği yaptığını, 17/07/2011 tarihine kadar aylık 800 TL. net ücret ile her iki unvanlı şirkette de aralıksız çalıştığını, müvekkilinin iş akdinin haksız olarak davalı işveren tarafından sona erdirilerek işten çıkarıldığını, iddia ederek, kıdem ve ihbar tazminatı, fazla mesai, yıllık ücretli izin ve genel tatil alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili davacının alacak taleplerinin yerinde olmadığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Gerekçeli kararda dava tarihinin 21/09/2011 yerine 10/11/2015 olarak yazılması, mahallinde düzeltilebilir maddi hata kabul edilmiştir.

2-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

3-Mahkemenin 21/10/2014 tarihli kararı, fazla mesai ve ulusal bayram ve genel tatil alacakları bakımından ıslaha karşı süresinde yapılan zamanaşımı itirazının gözetilmemesi nedeniyle bozulmuş ve mahkemece bozmaya uyularak ıslaha karşı zamanaşımı gözetilerek bilirkişiden yeniden aldırılan rapor sonucunda daha önceki kararda 29.976,31 TL. olarak hükmedilen fazla mesai alacağına 15.731,86 TL; 1.412,80 TL olarak hükmedilen ulusal bayram ve genel tatil alacağına ise 713,65 TL olarak hükmedildiği, bu kabule göre fazla mesai ve ulusal bayram ve genel tatil alacakları bakımından zamanaşımına uğradığı anlaşılan kısımlar yönünden ret ve redde bağlı olarak kendisini vekille temsil ettiren davalı yararına ret ücreti vekalete hükmedilmesi gerekirken davanın tamamı kabul edilmiş gibi hüküm kurulması hatalıdır.

4- Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 10/10/2012 tarih ve 2012/9-851 E – 2012/705 K sayılı kararında özetle, bozmadan sonra yapılan yargılama sonucunda verilecek kararlarda, bozma konusu yapılmasa da her bir taleple ilgili olarak yeniden ayrı ayrı hüküm kurulması gerektiği belirtilmiştir.

4- Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 10/10/2012 tarih ve 2012/9-851 E – 2012/705 K sayılı kararında özetle, bozmadan sonra yapılan yargılama sonucunda verilecek kararlarda, bozma konusu yapılmasa da her bir taleple ilgili olarak yeniden ayrı ayrı hüküm kurulması gerektiği belirtilmiştir.

Mahkemece bozma sonrası yapılan yargılama sonucunda, fazla çalışma ücreti ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti taleplerinin kabulüne karar verilmiş, diğer taleplerden yeni hükümde bahsedilmemiş, ancak mahkeme gerekçesinde “Mahkememizce dosya yeniden ele alınmış ve usul ve yasaya uygun olduğuna kanaat getirilen Yargıtay bozma ilamına uyulmasına karar verilmiştir. Yargıtay bozma ilamı ile birlikte kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ve yıllık ücretli izin alacağı yönünden mahkememizce tesis edilen ilk hüküm bozma konusu yapılmadığından bu kalemler yönünden ilk hüküm kesinleşmiş, dolayısıyla yargılamaya yalnızca bozmaya konu edilen fazla mesai alacağı ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacağı yönünden devam edilmiştir.” denilmek suretiyle bu talepler bozma kapsamı dışında kaldığından bu talepler hakkında yeniden hüküm kurulmasına yer olmadığına dair karar verilmişse de bu karar yukarıda özetlenen Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun kararına ve Hukuk Muhakemeleri Kanunu'na uygun değildir.

Mahkemece, bozmadan sonra verilecek kararda bozma kapsamı dışında kalsın ya da kalmasın her bir taleple ilgili olarak yeniden HMK.nun 297. maddesine uygun olumlu veya olumsuz bir hüküm kurulmalıdır.

F) SONUÇ:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 16.03.2017 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/18480, Karar No: 2017/6741, Tarih: 30.03.2017

**22. Hukuk Dairesi         2017/18480 E.  ,  2017/6741 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi .... Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : İŞE İADE

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacının, davalı ... bünyesinde daimi işçi olarak işe alınması esnasında herhangi bir sınav uygulaması yapılıp yapılmadığının davalı ... Başkanlığından sorulması, yapılmış ise buna ilişkin evrak örneğinin getirtilip eklendikten sonra tekrar Dairemize gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 30.03.2017 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9527, Karar No: 2016/4360, Tarih: 22.03.2016

**3. Hukuk Dairesi         2015/9527 E.  ,  2016/4360 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki istirdat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili dilekçesinde, müvekkili şirketin abone olduğu tarihten 22.03.2012 tarihine kadar gönderilen faturalar nedeniyle davalı kuruma ödenen 23.385,91 TL kayıp/kaçak bedeli ile, davalı kurumun ayrıntılı fatura gönderme uygulamasına son vermesi nedeniyle 22.03.2012 tarihinden 17.10. 2012 tarihine kadar davalıya ödenmek zorunda kalınan kayıp/kaçak bedelinin tespit edilerek,ödeme tarihinden itibaren işleyecek ticari avans faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili dilekçesinde; davanın bir yıllık zamanaşımı süresine tabi olduğunu ve bu sürenin geçmesi nedeniyle davanın zamanaşımı nedeniyle reddini, esas yönünden dava konusu bedellerin kanun, yönetmelik ve EPDK kurul kararlarına dayanmakta olduğunu, davalı kurumun kayıp/kaçak bedelini faturalandırması ve abonelerden talep etmesinin tamamen yürürlükteki mevzuatın gereği olduğunu, mevzuat hükümlerinin yürürlükte bulunduğu sürece alınan bedellerin haksızlığından bahsedilemeyeceğini, davalı kurumun keyfi davranmasının mümkün olmadığını, elektrik piyasasında faaliyet gösteren dağıtım şirketlerinin kullanıcılarına yansıtabilecekleri tarifelerin EPDK tarafından belirlendiğini, elektrik piyasası kanununun 12. maddesinde kurul kararlarına karşı Danıştay'da dava açılabileceğini, bu sebeple davanın EPDK'ya yönelik açılması gerektiğini belirterek, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; perakende satış lisansı sahibi dağıtım şirketlerinin tarifeleri uygulayıp uygulamama ve kayıp-kaçak bedelini tahsil edip etmeme gibi bir insiyatifinin bulunmadığı, tarifelere uyma yükümlülüğünün bir gereği olarak kayıp-kaçak bedelinin perakende satış tarifesinin bir unsuru olarak faturalarda yer aldığı, bu nedenle dağıtım şirketlerinin sözkonusu karara aykırılık teşkil edecek bir işlemde bulunmalarının mümkün olmadığı, EPDK kararı iptal edilmedikçe tüm aboneleri bağladığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiş, hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava; davacı aboneden tahsil edilen kayıp/kaçak bedellerinin iadesi istemine ilişkindir.

Dava; davacı aboneden tahsil edilen kayıp/kaçak bedellerinin iadesi istemine ilişkindir.

Dosyadaki yazılara, kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle HGK'nun aynı konuya ilişkin 21.05.2014 tarih 2013/7-2454 E. 2014/679 K. sayılı kararına, Dairemizin yerleşen ve kararlılık kazanan uygulamalarına göre, kayıp-kaçak bedelinin perakende satış tarifesinin bir unsuru olarak faturalarda yer almasının kanun ve yönetmeliklere aykırı bulunduğu dikkate alınarak, davacı aboneden tahsil edilen dava konusu bedellerin, konusunda uzman bilirkişiden Yargıtay denetimine açık ve bilimsel verilere uygun şekilde alınacak rapor doğrultusunda hesaplanması ve sonucu dairesinde bir karar verilmesi gerekirken, aksine düşüncelerle yazılı şekilde davanın reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 22.03.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/15186, Karar No: 2024/2471, Tarih: 15.04.2024

**1. Ceza Dairesi         2022/15186 E.  ,  2024/2471 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

KARAR SAYISI : 2020/1528 E. 2021/1628 K.

SUÇLAR : Kasten yaralama, kişilerin huzur ve sükununu bozma

KARAR : Temyiz isteminin reddi kararı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz isteminin reddi ile ek kararın onanması

1. Sanık ... müdafiinin sanık hakkında kasten yaralama suçundan verilen adli para cezasını miktar itibariyle kesin nitelikte olduğu gerekçesi ile bu hükme yönelik istinaf başvurusunun 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 279 uncu maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi gereğince reddine dair Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 12. Ceza Dairesi kararının anılan kanun maddesi uyarınca temyizi kabil olmayıp itiraz kanun yoluna tabi olduğu, Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 13. Ceza Dairesinin 07.10.2021 tarihli ve 2021/12 Değişik iş sayılı kararı ile itirazın reddine karar verildiği anlaşılmakla, kasten yaralama suçu inceleme dışı tutulmuştur.

2. Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 12. Ceza Dairesinin 05.10.2021 tarihli ve 2020/1528 Esas 2021/1628 Karar sayılı kişilerin huzur ve sükununu bozma suçu yönünden verilen ek kararının; 5271 sayılı Kanun’un 296 ncı maddesinin ikinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin ek kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin

birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. Bursa 11. Asliye Ceza Mahkemesinin 19.09.2019 tarih ve 2017/540 Esas, 2019/678 Karar sayılı kararı ile; sanık ... hakkında katılan ...'e karşı kişilerin huzur ve sükununu bozma suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 123 üncü maddesinin birinci fıkrası, 43 üncü maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 50 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca 1.500,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, karar verilmiştir.

B. Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 12. Ceza Dairesinin 29.09.2021 tarihli ve 2020/1528 Esas, 2021/1628 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kişilerin huzur ve sükununu bozma suçu yönünden kurulan hükme yönelik sanık ... müdafiinin istinaf başvurusunun kabulü ile 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (e) ve (f) bendleri uyarınca bozulmasına karar verilmiştir.

C. Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 12. Ceza Dairesinin 05.10.2021 tarihli ve 2020/1528 Esas, 2021/1628 Karar sayılı ek kararı ile sanık ... müdafiinin temyiz başvurusu hakkında, 5271 sayılı Kanun’un 296 ncı maddesinin birinci ve ikinci fıkrası gereği “temyiz isteminin kabule değer sayılmamasından dolayı reddine” karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

C. Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 12. Ceza Dairesinin 05.10.2021 tarihli ve 2020/1528 Esas, 2021/1628 Karar sayılı ek kararı ile sanık ... müdafiinin temyiz başvurusu hakkında, 5271 sayılı Kanun’un 296 ncı maddesinin birinci ve ikinci fıkrası gereği “temyiz isteminin kabule değer sayılmamasından dolayı reddine” karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık ... müdafiinin temyiz sebepleri özetle; kişilerin huzur ve sükununu bozma suçunun unsurlarının oluşmadığına, kasten yaralama suçunu işlemediğine, ilişkindir.

III. GEREKÇE

5271 sayılı Kanun'un 286 ncı maddesinin birinci fıkrasında yer verilen; "Bölge adliye mahkemesi ceza dairelerinin bozma dışında kalan hükümleri temyiz edilebilir" hükmü ve aynı Kanun’un 296 ncı maddesinin birinci fıkrasının ilgili bölümünde yer alan; “... temyiz edilemeyecek bir hüküm temyiz edilmiş [ise] …, hükmü temyiz olunan bölge adliye veya ilk derece mahkemesi bir karar ile temyiz istemini reddeder.” şeklindeki hüküm birlikte değerlendirildiğinde sanık ... müdafiinin temyiz istemi yerinde görülmemiştir.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 12. Ceza Dairesinin 05.10.2021 tarihli ve 2020/1528 Esas, 2021/1628 Karar sayılı ek kararında hukuka aykırılık görülmediğinden sanık ... müdafiinin temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 296 ncı maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Bursa 11. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 12. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

15.04.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3183, Karar No: 2019/350, Tarih: 04.02.2019

**15. Ceza Dairesi         2017/3183 E.  ,  2019/350 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : TCK'nın 155/2, 62/1, 50/1-a, 52/2 maddeleri gereğince mahkumiyet

Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan sanıkların mahkumiyetine ilişkin hükümler, sanıklar, katılan, O yer Cumhuriyet Savcısı ve Üst Cumhuriyet Savcısı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık ...’in katılanın işlettiği... isimli işyerinde çalışıp, işten ayrıldığı, katılanın ceza evinde olduğu dönemde, sanıkların dükkana ait 3 adet deri koltuğu tanık ...’a 125 TL karşılığında sattıkları, bu şekilde sanıkların katılana ait koltukları satıp, haksız menfaat temin ettikleri ve hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunu işledikleri iddia edilen olayda;

1- Sanıkların mahkumiyet hükümlerine yönelik katılanın temyiz talebinin incelenmesinde;

Katılanın yokluğunda verilen hükümlerin katılana usulüne uygun olarak 28/05/2013 tarihinde tebliğ edildiği, katılanın yasal süresi geçtikten sonra yaptığı 10/06/2013 tarihli temyiz inceleme başvurusunun, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

2- Sanıkların mahkumiyet hükümlerine yönelik sanıklar, O yer Cumhuriyet Savcısı ile Üst Cumhuriyet Savcısının temyiz taleplerinin incelenmesinde;

Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçu yönünden, meslek, sanat, ticaret veya hizmet ilişkisinin ya da hangi nedenden doğmuş olursa olsun, başkalarının mallarını idare etmek yetkisinin gereği olarak tevdi ve teslim edilmiş eşya hakkında işlenebilen bir suç olduğundan, her ne kadar sanık ... bir dönem katılana ait işyerinde çalışmış olsa da; suç tarihi itibariyle sanık ...’in işyerinde çalışmadığı, sanıklarla işyeri sahibi olan katılan arasında bir hizmet ilişkisinin bulunmadığı ve suça konu eşyaların da sanıklara görevi nedeniyle tevdii ve teslim edilen eşya niteliğinde olmadığı dikkate alındığında; sanıkların katılandan habersiz alarak eşyalarını satmaları şeklindeki eyleminin, nitelikli hırsızlık suçunu oluşturduğu gözetilmeden suç vasfında yanılgıya düşmek suretiyle hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan mahkumiyet hükümlerinin tesisi,

Kanuna aykırı olup, sanıklar, O yer Cumhuriyet Savcısı ile Üst Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca, hükümlerin BOZULMASINA, 04/02/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2421, Karar No: 2018/8359, Tarih: 18.09.2018

**12. Ceza Dairesi         2018/2421 E.  ,  2018/8359 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Trafik güvenliğini tehlikeye sokma

Hüküm : TCK'nın 179/3-2, 62, 50/1, 52/4. maddeleri gereğince mahkumiyet

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın, nedensiz temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanığa verilen kısa süreli hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi sırasında adli para cezasına esas alınan tam gün sayısının gösterilmemesi suretiyle TCK'nın 52/3 maddesine aykırı hareket edilmesi ve adli para cezasının bir gün karşılığı miktarının belirlenmesine esas uygulama maddesi olan TCK'nın 52/2 maddesinin gösterilmemesi,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konuda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, yine hükmün 4. fıkrasının hükümden çıkarılarak “sanığa verilen 2 ay 15 gün hapis cezasının sanığın kişiliği, sosyal ve ekonomik durumu ve suçun işlenmesindeki özellikler nazara alınarak TCK'nın 50/1-a maddesi gereğince adli para cezasına çevrilmesine, adli para cezasına esas alınan tam gün sayısının TCK'nın 52/3 maddesi gereğince 75 tam gün olarak belirlenmesine, TCK'nın 52/2. maddesi gereğince sanığın ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak bir gün karşılığı adli para cezasının takdiren 20 TL olarak hesabıyla 1.500 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına” ibaresinin eklenmek suretiyle, sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 18/09/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/27052, Karar No: 2013/4582, Tarih: 13.03.2013

**6. Ceza Dairesi         2010/27052 E.  ,  2013/4582 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Olay ve dosya kapsamı ile 08.02.2005 günlü keşif ve bilirkişi raporuna göre, yakınması süren mağdurun çay ocağının sağlam ve muhkem nitelikteki pencere ve kapısının kilit aksamına zarar verilerek girilip bozuk para hırsızlama eyleminin, 765 sayılı TCK'nın 493/1. maddesinine uyan hırsızlık suçunu oluşturduğu gözetilmeden, aynı maddenin (2) fıkrası ile de uygulama yapılması, alt sınırdan hüküm kurulmuş olması nedeniyle sonuca etkili olmadığından ve yakına ait bozuk paralar ihbar sonucu kolluk kuvvetlerince yakalanan sanığın yanında yere bırakılmış vaziyette bulunup yakına iade edildiği, bu nedenle rızai iade olmadan ele geçirdiği anlaşıldığından, somut olayda sanığın etkin pişmanlık iradesi ile hareket etmediğinin kabulü gerekirken, “etkin pişmanlık” müessesesine yanlış anlam verilerek cezasından uygulama yeri olmayan 765 sayılı TCK'nın 523/1. maddesi ile indirim yapılması karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre, sanık ... savunmanının temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve yasaya uygun bulunan hükmün, tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA, 13.03.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/7298, Karar No: 2020/4910, Tarih: 10.11.2020

**11. Hukuk Dairesi         2020/7298 E.  ,  2020/4910 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki davadan dolayı İstanbul 3. Asliye Ticaret Mahkemesi'nce verilen 16.12.2016 gün ve 2015/338-2016/222 sayılı ek kararın Yargıtayca incelenmesinin davalı vekili tarafından istenilmekle dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

Dosyanın incelenmesinde; mahkemenin 06.04.2016 tarihli asıl ve 16.12.2016 tarihli ek kararında davalı olarak Adanur Yol Yapı Nak. İnş. Otel. A.Ş. olarak gösterilmiş ise de anılan şirketin Uğur İth. İhr. İnş. San ve Tic. A.Ş. ile birleştiği, vekillikten 05.10.2016 tarihinde azledilen Av. ...tarafından verilen 29.09.2016 tarihli temyiz dilekçesi ve 03.10.2017 tarihinde vekillikten istifa eden Av.... tarafından verilen 05.09.2017 tarihli ek karar temyiz dilekçesinin Uğur İth. İhr. İnş. San ve Tic. A.Ş. adına verildiği, ancak dosyada şirketlerin birleştiğine dair davalı vekillerinin beyanı dışında belge bulunmadığı, Av.... tarafından verilen ek karar temyiz dilekçesinde 690 sayılı KHK gereğince davalı şirketin kayyumluk görevinin TMSF tarafından yürütüldüğünün belirtilerek harç alınmadan temyiz incelemesi yapılması talep edilmesine ve dilekçe ekinde bu konudaki Ticaret Sicil Gazetesi ilanı sunulduğu belirtilmesine rağmen gerek UYAP’ta gerekse dosyadaki dilekçe ekinde bu konuda bir belge bulunmadığı, davalı şirketin kayyumluk görevi TMSF’ye devredilmiş olsa dahi 690 sayılı KHK'nın 73/6 maddesi uyarınca kayyumluk görevi TMSF tarafından yürütülen şirketlerin açtıkları davaların harçtan muaf olduğu, dava dosyasında Uğur İth. İhr. İnş. San ve Tic. A.Ş. ile birleştiği iddia edilen Adanur Yol Yapı Nak. İnş. Otel. A.Ş’nin davalı sıfatı ile yer alması sebebiyle harç muafiyetinin bulunmadığı, bu hali ile ek karar temyiz harçları olan maktu 31,40 TL Temyiz Karar Harcı ile maktu 154,30 TL Temyiz Yoluna Başvurma Harcının davalıdan tahsil edilmesi gerektiği anlaşılmış olmakla,

1-Davalı Adanur Yol Yapı Nak. İnş. Otel. A.Ş. ile Uğur İth. İhr. İnş. San ve Tic. A.Ş. arasındaki birleşme işlemine ilişkin ticaret sicil kayıtlarının dosyaya kazandırılması,

2-Davalı Adanur Yol Yapı Nak. İnş. Otel. A.Ş. ile Uğur İth. İhr. İnş. San ve Tic. A.Ş’nin kayyumluk görevinin TMSF tarafından yürütüldüğüne ilişkin ticaret sicil kayıtları veya bu konudaki resmi evrakların dosyaya kazandırılması,

1-Davalı Adanur Yol Yapı Nak. İnş. Otel. A.Ş. ile Uğur İth. İhr. İnş. San ve Tic. A.Ş. arasındaki birleşme işlemine ilişkin ticaret sicil kayıtlarının dosyaya kazandırılması,

2-Davalı Adanur Yol Yapı Nak. İnş. Otel. A.Ş. ile Uğur İth. İhr. İnş. San ve Tic. A.Ş’nin kayyumluk görevinin TMSF tarafından yürütüldüğüne ilişkin ticaret sicil kayıtları veya bu konudaki resmi evrakların dosyaya kazandırılması,

3-Ek kararın temyiz incelemesi yapılabilmesi için davalı şirkete temyiz yoluna başvuru harcı ve temyiz karar harçlarının tamamlaması, aksi halde temyizden vazgeçmiş sayılacağı hususunun muhtıra ile bildirilmesi, harç ve masraflar yatırıldığı takdirde dosya arasına konulması, anılan muhtıra usulüne uygun olarak tebliğ edildikten sonra verilen kesin süre içinde harçlar tamamlanmadığı takdirde, davalı hakkında mahkemece 16.12.2016 tarihli ek kararı temyiz isteminden vazgeçilmiş sayılmasına dair bir karar verilerek bu kararın da ilgiliye tebliği ile temyiz süresinin geçmesi beklenerek dosyanın Dairemize gönderilmesi için dosyanın mahal mahkemesine geri çevrilmesine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1, 2 ve 3) no'lu bentlerde açıklanan nedenle dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 10.11.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.