muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/3956, Karar No: 2013/25732, Tarih: 26.12.2013

**10. Hukuk Dairesi         2013/3956 E.  ,  2013/25732 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

No : 2010/1035-2012/1094

Dava, rücuen tazminat istemine ilişkindir.

Mahkeme, ilâmında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, tarafların avukatları tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi Meral Yıldırım tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dava, 28.10.2009 tarihinde meydana gelen iş kazası sonucu ölen sigortalının hak sahiplerine bağlanan gelir ve ödenen geçici iş göremezlik ödemeleri ile tedavi gideri nedeniyle meydana gelen Kurum zararının 5521 Sayılı Yasa 'nın 12,21. Maddeleri ile Borçlar Kanunu'nun 50 ve 51. maddeleri uyarınca tahsili istemine ilişkindir.

Spiralle taşlama işçisi olan sigortalı ... 25 isimli kimyasal tankere kurulmuş iş iskelesi üzerinde bulunan bloğa çıktığı sırada ızgaranın yerinden çıkması sonucu dengesini kaybederek 4 metreden düşerek ölmüş olup, hükme esas alınan bilirkişi raporunda; davalı AŞ'nin armatör ve asıl işveren sıfatı ile, dava dışı tersanenin sahibi ... Gemi İnş San AŞ'nin ise taşeron sıfatı ile sorumlu olduğu, davalı Ltd Şti'nin ise geçici iş ilişki kapsamında işçisini göndermesi nedeniyle sorumlu olduğu kabul edilmiş ise de asıl işveren ve taşeron olarak tarafların sıfatlarının belirlenmesi noktasında kusur raporunun yetersiz olduğu anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere aracılık; asıl işverenin varlığı, bir başka işverenin asıl işverene ait işin bir bölümünü yapmayı üstlenmesi, asıl işverene ait işyerinde veya işyerinin bir bölümünde iş alanın kendi adına sigortalı çalıştırması unsurlarını içermektedir. Asıl işverenle aracı arasındaki ilişkide taşıma, eser ve benzeri sözleşmelere dayanılması olanaklı ise de, hiç bir şekilde hizmet akdi unsurları bulunmamalıdır. Aracı kavramının belirleyici özelliği, asıl işverene ait işten bir bölüm iş alınması ve bu işte kendi adına sigortalı çalıştırılmasıdır. Asıl işveren, sözü edilen 4’üncü madde anlamında sigortalıları çalıştıran gerçek veya tüzel kişi olup, asıl - alt işveren ilişkisi için işyerinde asıl iş sahibinin de işçi çalıştırıyor olması gerekmektedir. Sigortalı

çalıştırmayan, “işveren” sıfatını kazanamayacağından, bu durumdaki kişilerden iş alanlar da aracı sayılmayacak ve 12’nci madde kapsamında teselsül hükümlerine göre sorumluluk söz konusu olmayacaktır. İşverenden alınan iş, işverenin sigortalı çalıştırdığı işe göre ayrı ve bağımsız bir işyeri olarak değerlendirilebilecek nitelikte ise, işi alan kimse aracı değil, bağımsız işverendir. Şu halde işin bütünü başka bir işverene bırakıldığında, alt işverenlik ve dolayısıyla da dayanışmalı sorumluluk söz konusu olmayacaktır. Benzer şekilde, işveren kendisi sigortalı çalıştırmaksızın işi, bölerek ve ihale suretiyle farklı kişilere vermişse, iş sahibi ihale makamı sıfatıyla o işten el çekmekle asıl işveren niteliği taşımadığından alt - asıl işveren ilişkisi de bulunmayacaktır. Değinmek gerekirse, burada önemli olan yön “devir” olgusudur. Devirden amaçlanan ise, yapılmakta olan işin, bölüm ve eklentilerinden tamamen bağımsız bir sonuç elde etmeye yönelik olarak işi alana bağımsız bir işveren kimliği kazandıracak bir işin devri olmalıdır. Bu açıdan, alınan işin, işverenin asıl işinin bölüm ve eklentilerindeki işin bir kesimi veya yardımcı işler kapsamında bulunması, diğer bir anlatımla, bir işverene ait işyerindeki üretim sürecine, başka bir işverenin dahil olması durumunda “aracıdan” söz edilebilecektir. Bu noktada belirleyici yön, yapılan işin, diğerinin bütünleyicisi, yardımcı parçası olup olmadığıdır. İşyerindeki üretimle ilgili olmayan ve asıl işin tamamlayıcısı niteliğinde bulunmayan bir işin üstlenilmesi durumunda aracıdan söz etme olanağı kalmayacak ve ortada iki bağımsız işveren bulunduğunun kabulü gerekli olacaktır. Nitekim, Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 05.05.2004 gün ve 2004/10-233 Esas, 2004/262 Karar sayılı, 20.12.2006 gün ve 2006/21-796 Esas, 2006/812 Karar sayılı, 12.12.2007 gün ve 2007/10-973 Esas, 2007/975 Karar sayılı, 10.11.2010 gün ve 2010/21-497 Esas, 2010/590 Karar sayılı ilamlarında da aynı görüş ve yaklaşım benimsenmiştir.

Yukarıdaki açıklamalar ışığı altında; ... 25 tankerinin armatörünün kim olduğu, Med Marin Klavuzluk ve Römorkör Hiz İnş San Tic AŞ 'e celik konstrüksiyon işinin kim tarafından hangi sözleşme ile verildiği işin davalı Ltd Şti'ne devri konusunda taşeronluk sözleşmesi bulunup bulunmadığı, dava dışı ... Gemi İnş San AŞ'e ait sözleşmeler de getirilmek ve incelenmek suretiyle iş kazasının gerçekleşteği iş kolunda ve iş güvenliği hususlarında uzman kişilerden yeniden rapor alınması gerekmektedir.

Yukarıdaki açıklamalar ışığı altında; ... 25 tankerinin armatörünün kim olduğu, Med Marin Klavuzluk ve Römorkör Hiz İnş San Tic AŞ 'e celik konstrüksiyon işinin kim tarafından hangi sözleşme ile verildiği işin davalı Ltd Şti'ne devri konusunda taşeronluk sözleşmesi bulunup bulunmadığı, dava dışı ... Gemi İnş San AŞ'e ait sözleşmeler de getirilmek ve incelenmek suretiyle iş kazasının gerçekleşteği iş kolunda ve iş güvenliği hususlarında uzman kişilerden yeniden rapor alınması gerekmektedir.

Öte yandan, davanın yasal dayanağı olan, 5510 sayılı Kanunun “İş Kazası Ve Meslek Hastalığı İle Hastalık Bakımından İşverenin Ve Üçüncü Kişilerin Sorumluluğu” başlıklı 21. Maddesine göre; İş kazası ve meslek hastalığı, işverenin kastı veya sigortalıların sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir hareketi sonucu meydana gelmişse, Kurumca sigortalıya veya hak sahiplerine bu Kanun gereğince yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri toplamı, sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı olmak üzere, Kurumca işverene ödettirilir. Anılan madde ile tazmin sorumlularının Kurum karşısındaki sorumluluğu

bir tavanla sınırlandırılmış olup, bu sorumluluk “...sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı…” bulunmaktadır. Maddenin açık hükmü karşısında; ilk peşin sermaye değerli gelirin, Kurum yararına tazmini mümkün kısmının belirlenebilmesi için gerçek zarar tavan hesabı yapılması zorunluluğu bulunmaktadır.

Mahkemece, bilirkişiye gerçek zarar tavan hesabı yaptırılarak, ilk peşin değerle karşılaştırılması sonucu düşük olanın kusur karşılığına isabet eden miktarına karar verilmelidir.

Yukarıda açıklanan maddi ve hukuki ilkeler uyarınca kusur raporu ve hesap raporu alınarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, taraf avukatlarının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalılara iadesine, 26.12.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/4100, Karar No: 2020/5752, Tarih: 13.10.2020

**11. Ceza Dairesi         2019/4100 E.  ,  2020/5752 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenlemek

HÜKÜM : Beraat, mahkumiyet

Katılan vekilinin temyizinin, sanık ... hakkında 2008 ve 2009 yıllarında sahte fatura düzenleme suçlarından verilen beraat hükümleri; sanık ... hakkında 2010 yılında sahte fatura düzenleme suçundan verilen beraat hükmü ile 2008 yılında sahte fatura düzenleme suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede:

A) Sanık ... hakkında 2008 ve 2009 yıllarında sahte fatura düzenleme suçlarından; sanık ... hakkında 2010 yılında sahte fatura düzenleme suçundan verilen beraat hükümlerine yönelik katılan vekilinin temyiz talebinin incelenmesi:

Sanıklara yüklenen “sahte fatura düzenlemek” suçunun 213 sayılı V.U.K.'nin 359/b-1 maddesindeki cezasının üst sınırına göre 5237 sayılı TCK'nin 66/1-e maddesinde öngörülen asli dava zamanaşımının, zamanaşımını kesen son işlem olan sanık ...'ın sorgusunun yapıldığı 24/11/2011 tarihinden ve sanık ...'ın sorgusunun yapıldığı 07/02/2012 tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta aynı Kanun'un 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılara karar verilmesi mümkün olduğundan sanıklar hakkında açılan kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle CMK’nin 223/8. maddesi uyarınca DÜŞMESİNE,

B) Sanık ... hakkında 2008 ve 2009 yıllarında sahte fatura düzenleme suçlarından; sanık ... hakkında 2010 yılında sahte fatura düzenleme suçundan verilen mahkumiyet hükümlerine yönelik sanıkların ve katılan vekilinin temyiz talebinin incelenmesi:

Sanık ...'ın yokluğunda verilen hükmün sanığın sorgusunda bildirdiği adrese tebliğe çıkartılmasından sonra, tebligatın iade edilmesi üzerine, aynı adrese 20/11/2013 tarihlinde 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 35. maddesine göre tebliğ edildiği, ancak bu adrese daha önce adli mercilerce usulüne uygun bir tebligat yapılmamış olması nedeniyle, Tebligat Kanunu'nun 35. maddesine göre yapılan tebliğ işlemi usulsüz olduğundan sanık ...'ın öğrenme üzerine temyizinin süresinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

1-Sanık ...'ın savunmasında diğer sanık ... ile birlikte söz konusu iş yerini açtıklarını, şirket müdürü olduğunu ancak işleri idare etmesi için ... isimli kişiye vekalet verdiğini, işleri onun yürüttüğünü, tüm belgeleri de bu nedenle onun düzenlediğini, muhasebe işlerine ...'ın baktığını, söz konusu belgeleri kendisinin düzenlemediğini, sahte olarak düzenlendiğini sonradan öğrendiğini söylemesi; sanık ...'ın da benzer şekilde söz konusu şirkette küçük bir hissesinin olduğunu, ... isimli kişiye vekalet verdiğini, işleri onun yürüttüğünü, düzenlenen faturalarla bir ilgisinin bulunmadığını savunması karşısında gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespit edilmesi bakımından dosya arasında bulunan fatura asılları sanıklara gösterilerek yazı ve imzaların kendilerine ait olup olmadığının sorulması, kendilerine ait olmadığını söylemeleri halinde; sanıkların savunmasında ismi geçen ... isimli kişinin açık kimlik ve adres bilgilerinin tespiti ile tanık olarak çağrılması, duruşmada çekinme hakkı hatırlatıldıktan sonra faturalar gösterilerek yazı ve imzaların kendilerine ait olup olmadığının sorulması, faturalardaki yazı ve imzaların kendisine ait olmadığını söylemesi halinde sanıklar ile tanık olarak dinlenilen ...'ten temin edilecek yazı ve imza örnekleri ile faturalardaki yazı ve imzaların kime ait olduğu hususunda bilirkişi incelemesi yaptırılması, faturaları kullandığı belirlenen mükellefler hakkında karşıt inceleme raporu düzenlenip düzenlenmediğinin ilgili vergi dairesinden sorulması, düzenlenmiş ise onaylı örneklerinin getirtilmesi, faturaları kullanan şirket yetkilileri veya kişilerin, CMK'nin 48. maddesi uyarınca çekinme hakları hatırlatılarak tanık sıfatıyla dinlenmesi; kendilerinden, sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak kimden aldıklarının, sanıkları ya da tanığı tanıyıp tanımadıklarının ve faturaların alınması konusunda sanıkların bir iştirakinin bulunup bulunmadığının sorulması, sanıklar tarafından ...'e verildiği iddia edilen vekaletname örneğinin tespit edilmeye çalışılması ile tespiti halinde onaylı örneğinin dosya arasına alınması, sanık ... tarafından muhasebecileri olduğu belirtilen ... isimli kişinin CMK'nin 46/1-c maddesi uyarınca çekilme hakkı hatırlatılarak tanık olarak dinlenmesi, sanıkları ve ... isimli kişiyi tanıyıp tanımadığı, şirketi fiilen idare eden kişinin ve şirkete ait defter ve belgeler ile beyannamelere konu faturaları getiren kişinin kim olduğunun kendisinden sorulması,

Sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanıkların hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile mahkumiyet hükümleri kurulması yasaya aykırı,

2- Kabule göre de; 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanıkların hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile mahkumiyet hükümleri kurulması yasaya aykırı,

2- Kabule göre de; 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıkların ve katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükümlerin BOZULMASINA, 13/10/2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/2678, Karar No: 2023/1688, Tarih: 06.04.2023

**2. Hukuk Dairesi         2023/2678 E.  ,  2023/1688 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

SAYISI : 2017/890 E., 2018/87 K.

DAVACI-DAVALI : ... vekili Av. ...

DAVALI-DAVACI : ... vekili Av. ...

DAVA TARİHİ : 15.09.2014

KARAR : Direnme

Taraflar arasındaki karşılıklı boşanma davasından dolayı yapılan yargılama sonunda Mahkemece asıl davanın kabulü ile tarafların boşanmalarına, karşı davanın reddine karar verilmiştir.

Mahkeme kararının davalı-davacı erkek vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairemizin 30.05.2016 tarihli ve 2015/18139 Esas, 2016/10017 Karar sayılı kararı ile karar bozulmuş, bozma üzerine Mahkemece bozma ilâmına direnilmiş ve bu kararın da davalı-davacı erkek vekili tarafından temyizi üzerine Dairemizce direnme hükmüne ilişkin kısa kararda ve gerekçeli kararın hüküm fıkrasında direnilmesine denilmekle yetinildiği, dava konusu hakkında hüküm kurulmamasının usul ve yasaya aykırı olduğu gerekçesi ile dosyanın Hukuk Genel Kuruluna gönderilmesine karar verilmiş, Hukuk Genel Kurulunca 29.11.2017 tarihli ilamı ile ortada teknik anlamda bir direnme hükmü bulunmadığı gerekçesi ile direnme kararının bozulmasına karar verilmiş, bunun üzerine Mahkemece hüküm kurularak direnme kararı verilmiş, bu kararın da davalı-davacı erkek vekili tarafından temyizi üzerine Dairemizce bozma kararı yerinde bulunarak direnme kararı incelenmek üzere dosya Hukuk Genel Kuruluna gönderilmiştir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 06.12.2022 tarihli ve 2021/2-667 Esas 2022/1668 Karar sayılı ilâmı ile direnme kararının yerinde olduğuna karar verilerek bozma nedenine göre davanın esasına yönelik diğer temyiz itirazları incelenmediğinden manevî tazminatın miktarına yönelik temyiz itirazlarına ilişkin inceleme yapılmak üzere dosya Dairemize gönderilmiştir.

Hukuk Genel Kurulu tarafından dosya Dairemize gönderilmiş olmakla Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı kadın vekili dava dilekçesinde özetle; davalı erkeğin eşine bağımsız konut temin etmediğini, ailesi ile birlikte müvekkiline baskı uyguladığını, dışarı çıkmasına izin verilmediğini, davalı erkeğin işi nedeniyle şehir dışına çıktığı zamanlarda kayınvalidesi tarafından müvekkilinin eve kilitlendiğini, tüm bu zorluklara katlanan davacının altı ay önce eşi ve ailesi tarafından başka bir erkekle görüştüğüne ilişkin iddiasıyla evden kovulduğunu, hakarete uğradığını, davalı eşin ortak çocuğun kendisinden olmadığını iddia ettiğini, hâl böyle olunca müvekkilinin ortak çocuk ile birlikte ailesinin yanına sığınmak zorunda kaldığını ileri sürerek tarafların evlilik birliğinin temelinden sarsılması nedeni ile boşanmalarına, velâyetin anneye verilmesine, çocuk yararına 300,00 TL tedbir-iştirak, müvekkili yararına 300,00 TL tedbir-yoksulluk nafakası ile 10.000,00 TL manevî tazminat ödenmesine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı karşı davacı erkek vekili süresinde verdiği cevap ve karşı dava dilekçesinde özetle; tüm iddiaları inkârla, davacının birlik görevlerini yerine getirmediğini, eşine ve ailesine karşı saygısız ve sevgisiz davrandığını, davacının sadakat yükümlülüğüne aykırı hareket ettiği yönünde müvekkilinin babasına mektup gönderildiğini ileri sürerek asıl davanın reddine, karşı boşanma davasının kabulü ile tarafların evlilik birliğinin temelinden sarsılması nedeni ile boşanmalarına, velâyetin babaya verilmesine, müvekkili yararına 5.000,00 TL maddî, 5.000,00 TL manevî tazminat ödenmesine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 18.06.2015 tarihli ve 2014/586 Esas, 2015/485 Karar sayılı kararıyla; eşlerin davalı erkeğin ailesiyle aynı binada oturdukları, kendi evlerine sadece yatmadan yatmaya gittikleri, yemeği hep birlikte yedikleri ve sürekli iç içe oldukları, davalının ailesinden bağımsız bir hayatları olmayan tarafların bu durumdan olumsuz etkilendiği, kadının baskı altında tutulduğu, ailesi ve arkadaşları ile görüşmesinin kısıtlandığı, telefon kullanamadığı, dışarı çıkmak için davalı erkeğin annesinden izin aldığı, davalının babasına gelen isimsiz mektupta yer alan iddialar sebebiyle taraflar arasında anlaşmazlık çıktığı, böylece var olan huzursuzluğun daha da arttığı, mektup aslı incelendiğinde PTT kanalı ile gönderilmediğinin anlaşıldığı, kim tarafından gönderildiğinin bilinmediği, mektupta yer alan iddiaları doğrulayacak delil bulunmadığı, yaşananlar karşısında evlilik birliğinin temelinden sarsıldığı ve evliliğin bu hâle gelmesinde erkeğin tam kusurlu olduğu gerekçesiyle karşı davanın reddine, asıl davanın kabulü ile tarafların evlilik birliğinin temelinden sarsılması nedeni ile boşanmalarına, ortak çocuğun velâyetinin anneye verilmesine, çocuk yararına 200,00 TL tedbir-iştirak, kadın yararına 300,00 TL tedbir-yoksulluk nafakası ile 10.000,00 TL manevî tazminat ödenmesine karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1.Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı-karşı davacı erkek vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Dairemizin 30.05.2016 tarihli ve 2015/18139 Esas, 2016/10017 Karar sayılı kararıyla; davalı karşı davacı erkeğe yüklenen kusurlu davranışlardan, bağımsız ev temin etmemesi dışındaki vakıaların ispatlanamadığı, davalı karşı davacı erkeğe yüklenen bu kusurlu davranışın kadının kişilik haklarına saldırı teşkil etmeyeceği, manevî tazminatın koşullarının oluşmadığı, davacı-karşı davalı kadının manevî tazminat talebinin reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde kadın lehine manevî tazminata hükmedilmesinin doğru olmadığı gerekçesi ile kararın bozulmasına, davalı-karşı davacı erkeğin diğer temyiz itirazlarının ise onanmasına karar verilmiştir.

B. Mahkemece Verilen Birinci Direnme Kararı

B. Mahkemece Verilen Birinci Direnme Kararı

1.Mahkemenin 17.11.2016 tarihli 2016/678 Esas 2016/779 Karar sayılı kararı ile, her ne kadar bozma ilamının gerekçesinde davalıya yüklenen eylemlerden bağımsız ev temin etme yükümlülüğünü ihlal dışındaki iddiaların ispatlanamadığı gerekçesiyle manevî tazmınatın yasal şartlarının oluşmadığı belirtilmiş ise de; Mahkemenin 18.06.2015 tarih, 2014/586 Esas 2015/485 Karar sayılı kararının gerekçesinde de belirtildiği üzere kim tarafından gönderildiği ve içeriği ispatlanamayan mektubun davalı ve ailesinin hiçbir akrabalığı bulunmayan aile dostu ve komşularına yayıldığının bu şahısların dosyada tanıklık yapmaları ve gönderilen mektuptan bahsetmeleri sebebi ile sabit olduğu, mektubun içeriği ispatlanamadığından bu durumun davacının kişilik haklarına saldırı niteliğinde olduğu gerekçesi ile bozma ilamına direnilmesine karar verilmiştir.

2. Dairemizin 22.06.2017 tarihli 2017/1211 Esas 2017/8060 Karar sayılı ilamı ile, direnme hükmüne ilişkin kısa kararda ve gerekçeli kararın hüküm fıkrasında direnilmesine denilmekle yetinildiği, dava konusu hakkında hüküm kurulmamasının usul ve yasaya aykırı olduğu gerekçesi ile dosyanın Hukuk Genel Kuruluna gönderilmesine karar verilmiş, Hukuk Genel Kurulunca 29.11.2017 tarihli 2017/2-2729 Esas 2017/1486 Karar sayılı ilamı ile ortada teknik anlamda bir direnme hükmü bulunmadığı gerekçesi ile direnme kararının bozulmasına karar verilmiştir.

C. Mahkemece Verilen Son Direnme Kararı

Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile, her ne kadar bozma ilamının gerekçesinde davalıya yüklenen eylemlerden bağımsız ev temin etme yükümlülüğünü ihlal dışındaki iddiaların ispatlanamadığı gerekçesiyle manevî tazmınatın yasal şartlarının oluşmadığı belirtilmiş ise de; Mahkemece verilen ilk kararın usul ve yasaya uygun olduğu gerekçesi ile direnme kararı verilerek karşı davanın reddine, asıl davanın kabulü ile tarafların evlilik birliğinin temelinden sarsılması nedeni ile boşanmalarına, ortak çocuğun velâyetinin anneye verilmesine, çocuk yararına 200,00 TL tedbir-iştirak, kadın yararına 300,00 TL tedbir-yoksulluk nafakası ile 10.000,00 TL manevî tazminat ödenmesine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Mahkemenin yukarıda belirtilen direnme kararına karşı süresi içinde davalı-karşı davacı erkek vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı-karşı davacı erkek vekili, müvekkiline yüklenebilecek herhangi bir kusurun bulunmadığını, soyut iddialar doğrultusunda müvekkilinin tam kusurlu olduğu kanaatiyle aleyhine manevî tazminata hükmedilmesinin hakkaniyete aykırı olduğunu, tarafların bağımsız konutlarının olduğunun ispatlandığını, davacı kadının sadakatsiz olduğunu, mektubun herkese yayıldığı gerekçesi ile davalı erkeğe kusur izafe edilmesinin haksız olduğunu, evlilik birliğinin temelinden sarsılmasında davacı kadının kusurlu olduğunu belirterek kararın kusur belirlemesi, velâyet, nafakalar ve manevî tazminat yönünden bozulmasını istemiştir.