muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/5434, Karar No: 2014/25122, Tarih: 23.09.2014

Kategorik olarak, belirli bir tür davanın veya belirli kişilerin açtığı davaların baştan belirli veya belirsiz alacak davası olduğundan da söz edilemez. Belirsiz alacak davası, bu davaya İlişkin ölçütlerin somut olaya uygulanarak belirlenmesi gerekir.

Hakime alacak miktarının tayin ve tesbitinde takdir yetkisi tanındığı hallerde (Örn: 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu md 50, 51,56), hakimin kullanacağı takdir yetkisi sonucu alacak belirli hale gelebileceğinden, davacının davanın açıldığı tarih itibariyle alacağın miktarını yahut değerini tam ve kesin olarak belirleyebilmesinin imkansız olduğu kabul edilmelidir. Örneğin, iş hukuku uygulamasında, Yargıtayca, fazla çalışma, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının yazılı belgelere ve işyeri kayıtlarına dayanmayıp, tanık anlatımlarına dayanması halinde, hesaba esas alınan süre ve alacağın miktarı nazara alınarak takdir edilecek uygun oranda hakkaniyet indirimi yapılması gerekliliği kabul edilmektedir. Bu halde, tanık anlatımlarına dayanılarak hesaplanan alacak miktarından hakimin takdir yetkisine bağlı olarak yapılacak indirim oranı baştan belirli olmadığından, alacak belirsiz kabul edilmelidir.

6100 sayılı Kanun ile birlikte, yukarıda belirtilen çerçevede belirsiz alacak davası açma imkanı tanınarak belirsiz alacaklar bakımından hak arama özgürlüğü genişletilmiş; bununla bağlantılı olarak da hukuki yarar bulunmadan kısmi dava açma imkanı sınırlandırılmakla birlikte, tamamen kaldırılmamıştır.

Zaman zaman, 6100 sayılı Kanun ile birlikte kabul edilen belirsiz alacak davası ile kısmi davaya ilişkin yeni düzenlemedeki sınırın tam olarak tespit edilemediği, birinin diğeri yerine kullanıldığı görülmektedir. Oysa, bu iki davanın amacı ve niteliği ayrıdır. Alacak, belirli veya belirlenebilir ise, belirsiz alacak davası açılamaz; ancak şartları varsa kısmi dava açılması mümkündür.

Kanunun kısmi dava açma imkanını sınırlamakla birlikte tamamen ortadan kaldırmadığı da gözetildiğinde, belirli alacaklar için, belirsiz alacak davası açılamasa da, şartları oluştuğunda ve hukuki yarar bulunduğunda kısmi dava açılması mümkündür. Aksi halde, sadece ya belirsiz alacak davası açma veya belirli tam alacak davası açma şeklinde iki imkandan söz edilebilir ki, o zaman da kısmi davaya ilişkin 6100 sayılı Kanun'un 109. maddesindeki hükmün fiilen uygulanması söz konusu olamayacaktır. Çünkü, belirsiz alacak davasında zaten belirsiz alacak davasının sağladığı imkanlardan yararlanarak dava açılabilecek; şayet alacak belirli ise de, o zaman sadece tam eda davası açılabilecektir. Oysa kanun koyucunun abesle iştigal etmeyeceği prensibi gereği, anılan maddeyle kısmi davaya ilişkin düzenleme yapıldığı düşünülerek ve Kanundaki sınırlamalara dikkat edilerek kısmi dava açılabilecektir.

Bu noktada şu da açıklığa kavuşturulmalıdır ki, şartları bulunmadığı halde dava dilekçesinde davanın belirsiz alacak davası olarak açıldığı durumda davacıya herhangi bir süre verilmeden hukuki yarar yokluğundan davanın reddi yoluna gidilmelidir. Çünkü, alacağın belirlenebilmesi mümkün iken, böyle bir davanın açılmasına Kanun izin vermemiştir. Böyle bir durumda, belirsiz alacak davası açmakta hukuki yarar yokluğundan dava reddedilmeli, ek bir süre verilmemelidir. Zira, burada talep açıktır, bu sebeple 6100 sayılı Kanun'un 119/1-ğ maddesinin uygulanarak süre verilmesi mümkün değildir; aslında açılmaması gerektiği halde belirsiz alacak davası açılmış olduğundan, bu konudaki eksiklik de süre verilerek tamamlanamayacağından, dava hukuki yarar yokluğundan reddedilmelidir. Buradaki hukuki yarar, sonradan tamamlanacak nitelikte bir hukuki yarar değildir. Çünkü, dava açıldığında o sırada mevcut olmayan hukuki yarar, bunun da açıkça mahkemece bilindiği bir durumda, tamamlanacak bir hukuki yarar değildir. Aksinin kabulü, aslında açık olan talep sonucunun süre verilerek davacı tarafından değiştirilmesi ve bulunmayan hukuki yararın sağlanması için davacıya ek imkan sağlanması anlamına gelecektir ki, buna usul bakımından imkan yoktur. Böyle bir durum taraflar arasındaki eşitlik ilkesine de aykırı olacaktır (H. Pekcanıtez/O. Atalay/M. Özekes, Medeni Usul Hukuku, 14. Bası, Ankara 2013, s. 454). Bunun yanında, şayet açılan davada asgari bir miktar gösterilmişse ve bunun alacağın bir bölümü olduğu anlaşılmakla birlikte, belirsiz alacak davası mı yoksa belirli alacak olmakla birlikte kısmi dava mı olduğu anlaşılamıyorsa, bu durumda 6100 sayılı Kanunun 119/1-ğ maddesinin aradığı şekilde açıkça talep sonucu belirtilmemiş olacaktır. Talep, talep türü ve davanın niteliği açıkça anlaşılamıyorsa, talep muğlaksa, aynı Kanunun 119/2. maddesi gereğince, davacıya bir haftalık kesin süre verilerek talebinin belirsiz alacak davası mı, yoksa kısmi dava mı olduğunun belirtilmesi istenmelidir. Verilen bu süreden sonra, davacının talebini açıklamasına göre bir yol izlenmelidir. Eğer talep, davacı tarafından belirsiz alacak davası şeklinde açıklanmış olmakla birlikte, gerçekte belirsiz alacak davası şartlarını taşımıyorsa, o zaman yukarıdaki şekilde hareket edilmeli, hukuki yarar yokluğundan dava reddedilmelidir. Açıklamadan sonra talep belirsiz alacak davası şartlarını taşıyorsa, bu davanın sonuçlarına göre, talep kısmi davanın şartlarını taşıyorsa da kısmi davanın sonuçlarına göre dava yürütülerek karar verilmelidir (Dairemizin 31.12.2012 tarih 2012/30463 esas 2012/30091 karar sayılı kararı).

6100 sayılı Kanun'un 110. maddesinde düzenlenen, davacının aynı davalıya karşı birbirinden bağımsız birden fazla asli talebini aynı dava dilekçesinde ileri sürmesi olarak tanımlanan davaların yığılması (objektif dava birleşmesi) halinde, talep sayısı kadar dava bulunduğu kabul edildiğinden ve aynı Kanunun 297/2. maddesi uyarınca da her bir talep bakımından ayrı ayrı hüküm verilmesi gerektiğinden, bu durumda da dava dilekçesinde ileri sürülen taleplerin belirsiz alacak olup olmadığının her bir talep bakımından ayrı ayrı değerlendirilmesi gerekecektir.

Tüm bu açıklamalar sonucunda şunu belirtmek gerekir ki, iş hukukundan kaynaklanan alacaklar bakımından baştan belirli veya belirsiz alacak davası şeklinde belirleme yapmak kural olarak doğru ve mümkün değildir. Bu sebeple iş hukukunda da belirsiz alacak davasının açılabilmesi, bu davanın açılması için gerekli şartların varlığına bağlıdır. Eğer bu şartlar varsa, iş hukukunda da belirsiz alacak davası açılabilir, yoksa açılamaz (C. Simil, Belirsiz Alacak Davası, I. Bası, İstanbul 2013, s. 414). Keza aynı şey kısmi dava için de söz konusudur.

Yukarıda yapılan açıklamalar ışığında eldeki davaya konu somut olayın özellikleri dikkate Alınarak belirsiz alacak davası yönünden yapılan değerlendirmede;

Davanın belirsiz alacak davası olarak açıldığı şüphesizdir. Mahkemece de, gerek usul hukuku gerekse de maddi hukuk kurallarının uygulanması bakımından da dava belirsiz alacak davası olarak sonuçlandırılmıştır. Bilirkişi raporunun sunulmasının ardından davacının 6100 sayılı Kanunun 107/2. maddesine uygun olarak iddianın genişletilmesi yasağına tâbi olmaksızın dava dilekçesiyle talep edilen miktarı artırmasına imkan tanınmış, sonradan artırılan miktarın davalının zamanaşımı savunmasından etkilenmediği kabul edilmiştir.

Dava dilekçesinde, esasen çalışma süresinin kesintisiz olmasına rağmen işyeri kayıtlarında aralıklı gösterildiği, işverenin hileli işlemleriyle davacının aylık ücret miktarının ve ikramiye hakedişlerinin düşürüldüğü, toplu iş sözleşmesiyle getirilen ücret zamlarından yararlandırılmadığı vakıalarına dayanılmış, geçersiz sayılması gereken bu işlemler nedeniyle gerçekte olması gereken ücret miktarının esas alınarak fark aylık ücret ve fark ikramiye alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesi istenilmiştir.

Öncelikle, taraflar arasında çalışma süresi ve ücret miktarı tartışmalı ise de, salt söz konusu tartışmanın varlığı alacağı belirsiz hale getirmez. Keza davacı, çalışma süresini ve ücretini belirleyebilmektedir. Davacının ne zamandan beri çalıştığını veya ücretinin ne kadar olduğunu bilmemesi aynı zamanda hayatın olağan akışına da aykırıdır. Davacı işçinin kendisinin bilmediği çalışma süresini, tanıkların bildiğini veya bilirkişinin bileceğini farzetmek ispat kurallarına da hayatın olağan akışına da aykırıdır. Keza tarafın yeterli şekilde somutlaştırıp kendisinin bilgisinde dahi olmadığını belirttiği bir hususu mahkemece bilinmesini beklemek de mümkün değildir.

Diğer taraftan davacı, dava konusu alacakların miktarlarının belirlenmesinde, işverenin elinde bulunan bilgi ve belgelere dayanmamakta, aksine işverence tutulan kayıtların muvazaalı olduğu gerekçesiyle nazara alınamayacağını iddia etmektedir. İşverenin maddi hukukdan doğan yükümlülüklerini(belge ve bordro düzenleme gibi) yerine getirmemesi, tuttuğu belgelerin gerçeği yansıtmaması, davadan önce işçinin alacaklarını inkar etmesi ya da ikrar etmekle beraber yerine getirmemesi davacıya kural olarak belirsiz alacak davası açma imkanını vermez. İşçi bu durumlarda dahi, alacağının miktarını veya değerini belirleyebiliyorsa, belirsiz alacak davası açamaz (Simil, s. 412).

Ayrıca, yukarıda da belirtildiği gibi, salt bilirkişi incelemesine gidilmesi belirsiz alacak davasının açılabilmesi için yeterli değildir.

Genel olarak yapılan bu açıklamadan sonra, objektif dava birleşmesi şeklinde açılan eldeki dava taleplerinin her birinin belirsiz alacak olup olmadığının değerlendirilmesine gelince:

Fark aylık ücret ve fark ikramiye alacakları hakkında, çalışma süresinin kesintisiz kabul edilmesiyle aylık ücret miktarının toplu iş sözleşmesi hükümlerine uygun şekilde esas alınarak yapılacak hesaplamayla, işverence öncesinde yapılan ödemelerin mahsup edilerek fark tutarların hüküm altına alınması talep edilmektedir. Yukarıda belirtildiği üzere, davacı, çalışma süresini, kendisine ödenen aylık ücret miktarını, alması gerektiğini iddia ettiği aylık ücret miktarını ve kendisine işverence yapılan ödemeleri belirleyebilecek durumdadır. Bu haliyle, anılan alacakların her biri belirsiz alacak değildir.

Dava konusu edilen alacakların gerçekte belirlenebilir bir alacak olduğu ve dolayısıyla belirsiz alacak davasına konu edilemeyecekleri anlaşılmakla, hukuki yarar yokluğundan davanın usulden reddi gerekirken yazılı şekilde esasa girilerek karar verilmesi hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 23.09.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/13346, Karar No: 2020/278, Tarih: 09.01.2020

**12. Ceza Dairesi         2019/13346 E.  ,  2020/278 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : 2863 sayılı Kanuna aykırılık

Hüküm : 2863 sayılı Kanunun 74/1, 74/1-2. cümle, TCK'nın 62/1, 52/2-4, CMUK 326/son. maddeleri gereğince mahkumiyet

2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Olay günü Safranbolu ilçesi, Pelitören köyü, Dikmeerik mevkiinde izinsiz kazı yapıldığı ihbarı üzerine kolluk kuvvetlerince olay yerinin 2 km yakınına kadar araç ile, 2 km kadar patika yoldan ise yaya vaziyette gidilerek ulaşıldığı, kazı çukurunun içerisinde elinde kazma ve kürek bulunur halde temyiz dışı sanıklar Ferhat ve Mustafa’nın, kazı çukurunun yanındaki toprak yığının üzerinde oturur vaziyette ve yanlarında malya demiri, balta ve murç bulunur halde temyiz dışı sanık Bekir ve temyize konu sanık ...’un yakalandığı, kazı çukurunun 160 cm boyunda, 100 cm eninde ve 180 cm derinlikte olduğunun tespit edildiği, sanık ... temyiz dışı sanıkların kolluk aşamasındaki ve duruşmadaki beyanları, olay yeri tespit tutanağı içeriği, kazı yapılan alanın bulunduğu mevkii ve eylemin oluş şekli bir bütün halinde değerlendirildiğinde, sanıkların fikir ve eylem birliği içerisinde define bulmak amacıyla izinsiz kazı yaptığının sabit olduğu dosya kapsamında;

Sanık hakkında anılan Kanunun 74/1-1. cümlesi uyarınca tayin edilen temel cezada, olay yerinde keşif yapılarak, kazı mahallinin sit alanı veya 2863 sayılı Kanuna göre korunması gerekli başka bir yer olup olmadığı tereddütsüz şekilde belirlendikten sonra 74/1-2. cümlesi uyarınca indirime gidilip gidilmeyeceğinin değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeksizin, eksik araştırma ile 74/1-2.cümleye ilişkin uygulama yapılması, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Bozma ilamına uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin; sanığın beraatine karar verilmesi gerektiğine ilişkin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- Safranbolu Sulh Ceza Mahkemesinin 26/11/2010 tarih ve 2010/332 Esas, 2010/490 karar sayılı sanığın neticeten 1500 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ilişkin ilk hükmün sadece sanık tarafından temyiz edildiği ve belirtilen cezanın sanık bakımından kazanılmış hak oluşturduğu hususunun CMUK 326/son maddesi gereğince infaz aşamasında gözetilmesine karar verilmesi gerekirken, sanığın 1500 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmesi ve ilgili yasa maddesinin gösterilmemesi,

2- Sanık hakkında hükmolunan adli para cezasının 20 eşit taksitle ödenmesine karar verilirken, infazda tereddüte yol açacak şekilde taksit aralığının gösterilmemesi,

2- Sanık hakkında hükmolunan adli para cezasının 20 eşit taksitle ödenmesine karar verilirken, infazda tereddüte yol açacak şekilde taksit aralığının gösterilmemesi,

Kanuna aykırı olup, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konuda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, hükmün 4. paragrafında yer alan " Ancak önceki ilamın yalnızca sanık tarafından temyiz olması nedeniyle ve ceza hususunda kazanılmış hak bulunduğundan, sanığın 1.500,00 TL ADLİ PARA CEZASIYLA CEZALANDIRILMASINA, " ibaresi çıkarılarak, yerine “5271 sayılı CMUK'un 326/son maddesi dikkate alınarak, sanık hakkındaki 1500 TL adli para cezasına ilişkin mahkumiyet hükmünün İNFAZ AŞAMASINDA GÖZETİLMESİNE” ibaresinin eklenmesi, hükmün 5. paragrafında yer alan “20 eşit taksit halinde” ibaresinin devamına, “birer ay aralıklarla” ibaresinin eklenmesi, ve hükümdeki diğer hususların aynen bırakılması suretiyle, sair yönleri usul ve Kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA; 09/01/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/7445, Karar No: 2006/8683, Tarih: 21.04.2006

**12. Hukuk Dairesi         2006/7445 E.  ,  2006/8683 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa 4. İcra Mahkemesi

TARİHİ : 14/02/2006

Bursa 6.İcra Müdürlüğünün 2004/50 esas sayılı takip dosyasının onaylı ve okunaklı örneğinin birlikte gönderilmesi için dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 21.04.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/12090, Karar No: 2025/2031, Tarih: 17.02.2025

**10. Hukuk Dairesi         2024/12090 E.  ,  2025/2031 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/704 E., 2024/2275 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Banaz 1. Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

SAYISI : 2019/131 E., 2021/861 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı, davalı ve fer'i Müdahil Kurum vekilleri tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin, davalının.... plakalı aracında 28.11.2014 ile 10.02.2015 ve 02.04.2015 ile 20.12.2016 tarihleri arasında tır şoförü olarak aylık 1.9000,00 TL net ücret ve günlük 55,00 TL yol harcırah olmak üzere toplam 3.550,00 TL net ücret ile çalıştığının tespitini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili, astım hastası olduğu için aralıklı olarak davacının çalıştığını, davacının, çalışmalarını düzenli olarak bildirdiğini, aracını, davacının iddia ettiği çalışma tarihi olan 20.12.2016 tarihinden önce 28.11.2016 tarihinde sattığını beyan ederek, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Fer'i müdahil SGK Başkanlığı vekili, kamu düzenine ilişkin yargılamada re'sen araştırmalar yapılması gerektiğini beyan ederek, İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına karar verilmesini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kısmen kabulüne, davacının davalı ...'a ait 2.4941.01.01.1018772.064.02.92.000 sicil numaralı iş yerinde 08.08.2015 ile 07.09.2015 tarihleri ile 12.10.2015 ile 31.12.2015 tarihleri arasında günlük brüt 42,45 TL asgari ücret ile 01.01.2016 ile 28.11.2016 tarihleri arasında günlük brüt 54,90 TL asgari ücret ile çalıştığının tespitine; 28.11.2014 ile 10.02.2015, 02.04.2015 ile 07.08.2015 ve 08.09.2015 ile 11.10.2015 tarihleri arasında çalışmalar Kuruma bildirilmiş olduğundan bu tarihlere ilişkin talep ile fazlaya ilişkin talebin reddine dair karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı, davalı ve fer'i müdahil Kurum vekilleri tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacı, davalı ve fer'i müdahil Kurum vekillerinin istinaf başvurusunun Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 353/1-b.1 maddesi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde;

1-Mahkemece yeniden yargılama yapılmasının gerektiğini,

2- Çalışmalarının fiili olduğunu ve gerçek prime esas kazançlarının tespiti gerektiğini belirterek davanın kabulüne karar verilmesinin gerektiğini beyan etmektedir.

Davalı vekili temyiz dilekçesinde;

1-Mahkemece yeniden yargılama yapılmasının gerektiğini,

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde;

1-Mahkemece yeniden yargılama yapılmasının gerektiğini,

2- Çalışmalarının fiili olduğunu ve gerçek prime esas kazançlarının tespiti gerektiğini belirterek davanın kabulüne karar verilmesinin gerektiğini beyan etmektedir.

Davalı vekili temyiz dilekçesinde;

1-Mahkemece yeniden yargılama yapılmasının gerektiğini,

2- Davacının hizmetlerinin bildirildiğini belirterek davanın reddine karar verilmesinin gerektiğini beyan etmektedir.

Fer'i Müdahil Kurum vekili temyiz dilekçesinde; davacının çalıştığına yönelik tanık beyanlarının yerinde olmadığını beyan ederek, kararının kaldırılmasına karar verilmesini beyan etmektedir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, hizmet tespiti ve prime esas kazanç tespiti istemine ilişkindir.

Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı, davalı ve fer'i müdahil Kurum vekilleri tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz eden ilgililerden ayrı ayrı alınmasına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

17.02.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/7966, Karar No: 2007/10139, Tarih: 25.10.2007

**1. Hukuk Dairesi         2007/7966 E.  ,  2007/10139 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : AKŞEHİR ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 17/04/2007

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı,kayden maliki bulunduğu 60 parça taşınmazı bağış yapmak amacıyla ve 2886 sayılı yasaya aykırı olarak davalıya satış yoluyla temlik ettiğini ileri sürüp 2886 sayılı yasaya aykırılık ve muvazaa nedeniyle tapu kayıtlarının iptali ile Akşehir Belediye Başkanlığı adına tesciline karar verilmesini istemiştir.

Asli Müdahiller;dava konusu taşınmazları bedelini ödeyerek haricen satın aldıklarını,tapu iptali ve tescil isteği ile açtıkları derdest dava bulunduğunu,taşınmazların adlarına tescili gerektiğini ileri sürüp eldeki davanın reddine karar verilmesi istemişlerdir.

Davalı,dava konusu taşınmazı toplu konut yapmak amacıyla satın aldıklarını, finans kaynağı bulunmadığından konutları yapamadıklarını,iddiaların doğru bulunmadığını, tescilin dayanağının 2886 sayılı yasa olmadığını belirtip davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece,çekişme konusu taşınmazların davalıya temlikinin yasal olmadığı iddiasının idari karar ayakta olduğu sürece dinlenemeyeceği,taraf muvazaası iddiasının ispat edilemediği,müdahillerin davalı yanında davaya katılıp davanın reddini istediklerinden feri müdahil oldukları gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karar,davacı tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla tetkik hakimi raporu okundu. Düşüncesi alındı. Dosya incelendi. Gereği görüşülüp, düşünüldü. -KARAR-

Dava, tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriğinden, toplanandelillerden; davacının kayden maliki bulunduğu 60 parça taşınmazı 26.02.2004 tarihli akitle, belediye meclisi ve encümen kararlarına dayanarak satış yoluyla davalı şirkete temlik ettiği anlaşılmaktadır.

Davacı, anılan temlikin 2886 sayılı yasaya aykırı olarak ve muvazaalı şekilde yapıldığını ileri sürerek eldeki davayı açmıştır.

Belediyeye ait taşınmazların 2886 sayılı yasanın öngördüğü şekilde ihale veya pazarlık suretiyle satış işlemlerinin tamamlanması ile mülkiyetinin naklinin olanaklı bulunduğu tartışmasızdır.

Somut olayda; 2886 sayılı yasaya uygun bir satış yapılıp yapılmadığı mahkemece araştırılmamıştır.

Hal böyle olunca; yukarıdaki ilke ve olgular dikkate alınarak, 5393 sayılı yasanın 69/3 ve 2886 sayılı Devlet İhale Kanunu hükümleri değerlendirilmek suretiyle bir karar verilmesi gerekirken yetersiz inceleme ve araştırma ile yetinilerek yazılı olduğu üzere hüküm tesisi isabetsizdir.Davacının temyiz itirazları yerindedir.Kabulü ile hükmün açıklanan nedenlerle HUMK'nun.428.maddesi gereğince BOZULMASINA,alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 25.10.2007 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15953, Karar No: 2016/4097, Tarih: 02.03.2016

**5. Hukuk Dairesi         2015/15953 E.  ,  2016/4097 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kalkandere Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 12/12/2014

NUMARASI : 2014/333-2014/255

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor yasa hükümlerine uygundur. Arsa niteliğindeki taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesinde ve irtifak hakkı karşılığının tesbiti ile davalı idareden tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı kalan harcın davalı idareden alınmasına ve taraflardan peşin alınan harçların Hazineye irad kaydedilmesine, 02/03/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.