muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/35624, Karar No: 2014/14682, Tarih: 27.05.2014

6100 sayılı Kanun'un 110. maddesinde düzenlenen, davacının aynı davalıya karşı birbirinden bağımsız birden fazla asli talebini aynı dava dilekçesinde ileri sürmesi olarak tanımlanan davaların yığılması (objektif dava birleşmesi) halinde, talep sayısı kadar dava bulunduğu kabul edildiğinden ve aynı Kanun'un 297/2. maddesi uyarınca da her bir talep bakımından ayrı ayrı hüküm verilmesi gerektiğinden, bu durumda da dava dilekçesinde ileri sürülen taleplerin belirsiz alacak olup olmadığının her bir talep bakımından ayrı ayrı değerlendirilmesi gerekecektir.

Tüm bu açıklamalar sonucunda şunu belirtmek gerekir ki, iş hukukundan kaynaklanan alacaklar bakımından baştan belirli veya belirsiz alacak davası şeklinde belirleme yapmak kural olarak doğru ve mümkün değildir. Bu sebeple iş hukukunda da belirsiz alacak davasının açılabilmesi, bu davanın açılması için gerekli şartların varlığına bağlıdır. Eğer bu şartlar varsa, iş hukukunda da belirsiz alacak davası açılabilir, yoksa açılamaz (C. Simil, Belirsiz Alacak Davası, I. Bası, İstanbul 2013, s. 414). Keza aynı şey kısmi dava için de söz konusudur.

Yukarıda yapılan açıklamalar ışığında eldeki davaya konu somut olayın özellikleri dikkate alınarak belirsiz alacak davası yönünden yapılan değerlendirmede;

Davanın belirsiz alacak davası olarak açıldığı şüphesizdir. Mahkemece de, gerek usul hukuku gerekse de maddi hukuk kurallarının uygulanması bakımından da dava belirsiz alacak davası olarak sonuçlandırılmıştır. Bilirkişi raporunun sunulmasının ardından davacının 6100 sayılı Kanun'un 107/2. maddesine uygun olarak iddianın genişletilmesi yasağına tâbi olmaksızın dava dilekçesiyle talep edilen miktarı artırmasına imkan tanınmış, sonradan artırılan miktarın davalının zamanaşımı savunmasından etkilenmediği kabul edilmiş, hüküm altına alınan alacak miktarlarının tamamına dava tarihinden itibaren faiz uygulanmasına karar verilmiştir.

Dava dilekçesinde, esasen çalışma süresinin kesintisiz olmasına rağmen işyeri kayıtlarında aralıklı gösterildiği, işverenin hileli işlemleriyle davacının aylık ücret miktarının ve ikramiye hakedişlerinin düşürüldüğü, toplu iş sözleşmesiyle getirilen ücret zamlarından yararlandırılmadığı vakıalarına dayanılmış, geçersiz sayılması gereken bu işlemler sebebiyle gerçekte olması gereken ücret miktarının esas alınarak fark aylık ücret ve fark ikramiye alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesi istenilmiştir.

Öncelikle, taraflar arasında çalışma süresi ve ücret miktarı tartışmalı ise de, salt söz konusu tartışmanın varlığı alacağı belirsiz hale getirmez. Keza davacı, çalışma süresini ve ücretini belirleyebilmektedir. Davacının ne zamandan beri çalıştığını veya ücretinin ne kadar olduğunu bilmemesi aynı zamanda hayatın olağan akışına da aykırıdır. Davacı işçinin kendisinin bilmediği çalışma süresini, tanıkların bildiğini veya bilirkişinin bileceğini farzetmek ispat kurallarına da hayatın olağan akışına da aykırıdır. Keza tarafın yeterli şekilde somutlaştırıp kendisinin bilgisinde dahi olmadığını belirttiği bir hususu mahkemece bilinmesini beklemek de mümkün değildir.

Diğer taraftan davacı, dava konusu alacakların miktarlarının belirlenmesinde, işverenin elinde bulunan bilgi ve belgelere dayanmamakta, aksine işverence tutulan kayıtların muvazaalı olduğu gerekçesiyle nazara alınamayacağını iddia etmektedir. İşverenin maddi hukukdan doğan yükümlülüklerini(belge ve bordro düzenleme gibi) yerine getirmemesi, tuttuğu belgelerin gerçeği yansıtmaması, davadan önce işçinin alacaklarını inkar etmesi ya da ikrar etmekle beraber yerine getirmemesi davacıya kural olarak belirsiz alacak davası açma imkanını vermez. İşçi bu durumlarda dahi, alacağının miktarını veya değerini belirleyebiliyorsa, belirsiz alacak davası açamaz (Simil, s. 412).

Ayrıca, yukarıda da belirtildiği gibi, salt bilirkişi incelemesine gidilmesi belirsiz alacak davasının açılabilmesi için yeterli değildir.

Genel olarak yapılan bu açıklamadan sonra, objektif dava birleşmesi şeklinde açılan eldeki dava taleplerinin her birinin belirsiz alacak olup olmadığının değerlendirilmesine gelince:

Fark aylık ücret ve fark ikramiye alacakları hakkında, çalışma süresinin kesintisiz kabul edilmesiyle aylık ücret miktarının toplu iş sözleşmesi hükümlerine uygun şekilde esas alınarak yapılacak hesaplamayla, işverence öncesinde yapılan ödemelerin mahsup edilerek fark tutarların hüküm altına alınması talep edilmektedir. Yukarıda belirtildiği üzere, davacı, çalışma süresini, kendisine ödenen aylık ücret miktarını, alması gerektiğini iddia ettiği aylık ücret miktarını ve kendisine işverence yapılan ödemeleri belirleyebilecek durumdadır. Bu haliyle, anılan alacakların her biri belirsiz alacak değildir.

Dava konusu edilen alacakların gerçekte belirli bir alacak olduğu ve dolayısıyla belirsiz alacak davasına konu edilemeyecekleri anlaşılmakla, hukuki yarar yokluğundan davanın reddi gerekirken yazılı şekilde esasa girilerek karar verilmesi hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 27.05.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/11970, Karar No: 2019/14376, Tarih: 14.11.2019

**19. Ceza Dairesi         2019/11970 E.  ,  2019/14376 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içerine göre yapılan incelemede;

I-Sanık ... hakkında kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz istemlerinin incelemesinde;

Yükletilen suçun sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarla ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanun'da öngörülen suç tipine uyduğu,

Anlaşılmış ve ileri sürülen başkaca temyiz nedenleri yerinde görülmediği gibi hükmü etkileyecek oranda hukuka aykırılığa da rastlanmamıştır.

Ancak;

1- Suçtan doğrudan zarar görmeyen ve katılma hakkı bulunmayan TAPDK'nin katılan olarak kabul edilmesi ve lehine vekalet ücretine hükmedilmesi,

2- 24.11.2015 günlü 29542 mükerrer sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarih ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptal edilmesi nedeniyle, anılan maddenin yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün BOZULMASINA, bu aykırılık yeniden yargılama yapılmasına gerek olmaksızın düzeltilebilir nitelikte olduğundan, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CUMK’nin 322. maddesi uyarınca, suçtan zarar görmeyen TAPDK'nin katılmasına ilişkin kararın kaldırılarak, hükmün E fıkrasında yer alan “Katılan TAPDK vekiline Av. As. Üc. Tarifesine göre takdir edilen 300,00 TL dilekçe yazım ücretinin sanıktan alınarak müdahil kuruma verilmesine” ifadesinin çıkarılması ve hükümden TCK’nin 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümün çıkartılıp, yerine "24/l1/2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 08/10/2015 tarih ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı iptal kararı da gözetilerek, kasıtlı suçtan hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olarak, TCK'nin 53. maddesinin uygulanmasına,” ibaresi yazılması ve sair kısımların aynen bırakılması suretiyle hükmün tebliğnameye aykırı olarak DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

II-Sanık ... hakkında kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz incelemesinde;

Başkaca temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

II-Sanık ... hakkında kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz incelemesinde;

Başkaca temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Sanık hakkında kurulan mahkumiyet hükmünde, temel cezada TCK'nin 61. maddesi uyarınca teşdit uygulanarak alt sınırdan uzaklaşılması suretiyle hüküm kurulduğu, buna göre hükümden sonra 28/06/2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun ile 5607 sayılı Kanun'un 3/18. maddesinde değişiklik yapıldığı, sanığın kaçak olarak ülkeye sokulan suça konu eşyayı ticari maksatla bulundurmak eyleminden dolayı 5607 sayılı Kanun'un 3/10. maddesindeki "Kaçakçılık suçunun konusunu oluşturan eşyanın akaryakıt ile tütün, tütün mamulleri, etil alkol metanol ve alkollü içkiler olması halinde, yukarıdaki fıkralara göre verilecek cezalar yarısından iki katına kadar arttırılır, ancak bu fıkranın uygulanması suretiyle verilecek ceza üç yıldan az olamaz." şeklindeki düzenlemeye nazaran 6545 sayılı Kanun ile değişik 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'nun 3/5-10. maddeleri ile 6455 sayılı Kanun ile değişik 5607 sayılı Kanun'un 3/18. maddelerinin ilgili tüm hükümlerinin olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbiriyle karşılaştırılması suretiyle lehe Kanun'un belirlenmesi gerektiği gözetilmeksizin yazılı şekilde hüküm tesisi,

2-24/11/2015 tarihli ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 08/10/2015 tarihli ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesinin bazı hükümlerinin iptal edilmiş olması nedeniyle yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden tebliğnameye aykırı olarak, HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 14.11.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6955, Karar No: 2021/202, Tarih: 18.01.2021

**14. Ceza Dairesi         2016/6955 E.  ,  2021/202 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çocuğun nitelikli cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Mahkumiyet

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle başvurunun muhtevası ve inceleme tarihine kadar getirilen düzenlemeler nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) aracılığıyla temin edilen kayıtlar ile dosya içeriğinden mahkemece kısa kararın açıklandığı oturumda suça sürüklenen çocuğun başka suçtan dolayı farklı yargı alanındaki cezaevinde hükümlü olduğunun belirlenip, duruşmadan bağışık tutulmasına dair karar da verilmediğinin anlaşılması karşısında, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 196. maddesi uyarınca duruşmadan bağışık tutulma talebi bulunmayan suça sürüklenen çocuğun mahkemede hazır edilmesi veya SEGBİS aracılığıyla savunmasının alınması gerektiği gözetilmeden yokluğunda yargılamaya devamla yazılı şekilde mahkumiyet hükümleri kurulması suretiyle savunma hakkının kısıtlanması,

Kanuna aykırı, suça sürüklenen çocuk müdafisinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, esası incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 18.01.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/11826, Karar No: 2021/3674, Tarih: 29.03.2021

**15. Ceza Dairesi         2020/11826 E.  ,  2021/3674 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kamu kurum ve kuruluşlarının zararına dolandırıcılık, görevi kötüye kullanma

HÜKÜM : 1)Sanıklar ... ve ... hakkında nitelikli dolandırıcılık suçundan beraat

2)Sanık ... hakkında TCK'nın 257/1, 43/1, 62, 50/1a. maddeleri gereğince mahkumiyet

Kamu kurum ve kuruluşlarının zararına dolandırıcılık suçundan sanıklar ... ve ...'ın beraatlerine ilişkin hükümler katılan vekili ve sanık ...'ın görevi kötüye kullanma suçundan mahkumiyetine ilişkin hüküm katılan vekili ve sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanık ...'ın Bingöl ili, Adaklı ilçesi, Kaynakdüzü Sağlık Ocağı doktoru olarak 2008 ve 2009 yıllarında görev yaptığı, yapılan teftişte bu sağlık ocağına ve Kaynakdüzü köyüne hiç gitmemiş kişilerin sağlık ocağı protokol defterine kayıt edildiği, adlarına reçete düzenlendiği ve bu reçetelerin Adaklı Eczanesi sahibi eczacı sanık ... tarafından Sosyal Güvenlik Kurumuna fatura edildiği, Kaynakdüzü sağlık ocağı defterinde kayıtlı olan ancak ifade ve tutanaklara göre sanık ...'a muayene olmayan 80 kişinin defterde 89 defa muayene olduğunun müfettiş raporuyla tespit edildiği, yine bu rapora göre Kaynakdüzü sağlık ocağı protokol defterine yapılan kayıtlarla ilgili ifadelerine başvurulan kişilerden 63 tanesinin bu sağlık ocağına hiç gitmediğini, Dr. ...'ı hiç tanımadığını, kendisine muayene olmadığını ve bu kayıtlara ilişkin ilaçları almadıklarını ifade ettikleri, 6 kişinin ise Kaynakdüzü köyüne hiç gitmediğini ancak Adaklı ilçesindeki eczanede muayene olup ilaçlarını aldıklarını, eczanede reçetelere imza atmadıklarını ifade ettikleri, bu suretle sanıkların üzerilerine atılı kamu kurum ve kuruluşlarının zararına dolandırıcılık ve sanık ...'ın ayrıca kamu görevlisinin resmi belgede sahteciliği suçlarını işledikleri iddia edilen olayda;

Oluşa, tüm dosya kapsamına göre, doktor olan sanık ...'ın görev bölgesi olan Kaynakdüzü köyü dışındaki, hatta il sınırları dışındaki, buraya hiç gelmediğini, sanığı tanımayıp ona hiç muayene olmadığını beyan eden bir çok kişiyi muayene etmiş gibi, hastaların TC kimlik numaralarını ve gerekli bilgileri birlikte aynı evde kaldıkları anlaşılan, Adaklı Eczanesi sahibi sanık ...'ın yardımıyla temin ederek Kaynakdüzü Sağlık Ocağı protokol defterine bizzat kaydettiği, daha sonra ise sanık ...'in eczanesinden ilaçların alındığı gösterilerek kamu kurumu olan Sosyal Güvenlik Kurumunun zararına uğramasına sebebiyet verdikleri anlaşılığından, sanık ...'nin 158/1-e, 43/1, 204/2, 43 ve sanık ...'in 158/1-e, 43/1. maddeleri gereğince cezalandırılması gerekirken yazılı şekilde hükümler kurulması,

Kanuna aykırı olup, katılan vekili ve sanık ...'ın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 29/03/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9798, Karar No: 2017/666, Tarih: 13.02.2017

**(Kapatılan)21. Ceza Dairesi         2015/9798 E.  ,  2017/666 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Mahkumiyet

Sanıklar hakkındaki resmi belgede sahtecilik suçundan dolayı kurulan mahkumiyet hükümlerine hasren yapılan incelemede;

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Mahkumiyet

Sanıklar hakkındaki resmi belgede sahtecilik suçundan dolayı kurulan mahkumiyet hükümlerine hasren yapılan incelemede;

1-Sanıklar hakkında, çalıntı oldukları dosya kapsamından anlaşılan 48.000, 70.000 ve 73.000 TL bedelli 3 adet çeki doldurup, arkasını cirolayarak katılana verdikleri ve bu suretle resmi belgede sahtecilik suçunu işlediklerinin iddia olunduğu olayda; sanıklardan ...’nün kolluk tarafından alınan ifadesinde, suça konu 48.000 TL’lik çeki katılana vermek istediğini fakat katılanın, bu çekin sahte olduğunu söyleyerek almadığını bunun üzerine öteki iki çeki doldurup, arkasını diğer sanık ... ile beraber ciroladıklarını, çekteki imza ve yazıların kendisine ait olduğunu, sanık ...’in kolluk tarafından alınan ifadesinde de, çekin arkasındaki yazı ve imzanın kendisine ait olduğunu söylediği ancak ...’in sorgusunda; çekteki imza ve yazıların kendisine ait olmadığını beyan ettiği, katılanın hazırlık aşamasında alınan beyanında; sanıkların 70.000 ve 73.000 TL bedelli 2 adet çeki kendisine vermek istediklerini fakat şüphelenerek polisi aradığını, mahkemedeki beyanında ise; çeklerin günü geldiğinde sahte olduğunun ortaya çıktığını, bunun üzerine 2 adet çeki alarak polise gittiğini söylediği, 16.12.2011 tarihli kolluk tarafından düzenlenen tutanakta; suça konu 3 adet çekin ...’nün üst aramasında ele geçtiği ve rızaen teslim alındığının belirtildiği, çekler üzerinde herhangi bir bilirkişi incelemesi yaptırılmadığı, çek asıllarının dosyada mevcut olmadığı, suça konu çeklerin fotokopisi üzerinde yapılan gözlemde, 70.000 ve 73.000 TL bedelli çekler üzerinde keşideci imzasına rastlanmadığı, çeklerde keşideci imzasının bulunmaması halinde suça konu 70.000 ve 73.000 TL bedelli çekler yönünden resmi belgede sahtecilik suçunun unsurlarının oluşmayacağı, çeklerin zorunlu unsurları ihtiva etmemeleri halinde özel belge niteliğinde kabulü ile özel belgede sahtecilik suçunun sahte belgelerin kullanılması suretiyle oluşacağı nazara alınarak, gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek biçimde belirlenmesi bakımından öncelikle belgelerde sahtecilik suçlarında aldatma yeteneğinin bulunup bulunmadığının takdiri hakime ait olduğu cihetle, suça konu çek asıllarının duruşmaya getirtilip incelenerek bulunması gereken zorunlu unsurları ihtiva edip etmediğinin tespit edilmesi, iğfal kabiliyetinin ne şekilde gerçekleştiğinin karar yerinde tartışılması ve çek asıllarının denetime imkan verecek şekilde dosya arasına konulmasının ardından; sanıklardan ...’in imza ve yazı örneklerinin alınarak çeklerin arkasındaki ciro imza ve yazısının sanığa ait olup olmadığı yönünde bilirkişi incelemesi yaptırılması, 16.12.2011 tarihli tutanak mümzilerinin ve katılanın dinlenerek çeklerin ne şekilde ele geçtiğinin açıklığa kavuşturulmasından sonra sanıkların hukuki durumlarının takdir ve tayini gerekirken eksik soruşturma ile yazılı şekilde hüküm tesisi,

Kabule göre de;

Kabule göre de;

2-TCK'nun 43. maddesinin, "bir suç işleme kararının icrası kapsamında, değişik zamanlarda bir kişiye karşı aynı suçun birden fazla işlenmesi” durumunda uygulanabileceği gözetilmeksizin, sanıkların aynı anda katılana verdikleri çekler nedeniyle haklarında zincirleme suça ilişkin TCK'nun 43. maddesi uygulanarak fazla ceza tayini,

3-T.C. Anayasa Mahkemesi'nin, TCK'nun 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olmasından kaynaklanan zorunluluk,

Bozmayı gerektirmiş, sanıkların temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 13.02.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2927, Karar No: 2017/468, Tarih: 23.01.2017

**5. Hukuk Dairesi         2016/2927 E.  ,  2017/468 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki ... köyü, ... ada, ... parsel sayılı taşınmaza gelir metoduna göre değer biçilmesinde ve pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazı yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı olan harcın alınmasına, peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 23/01/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5695, Karar No: 2019/899, Tarih: 05.02.2019

**17. Hukuk Dairesi         2016/5695 E.  ,  2019/899 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davası üzerine yapılan yargılama sonunda davanın kısmen kabulüne ilişkin verilen hüküm dahili davalı .... vekili tarafından süresi içinde temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, 17/02/2014 tarihinde davacının sevk ve idaresindeki motosiklet ile davalının sevk ve idaresindeki otomobilin karıştığı trafik kazasında davalının tam kusurlu olduğunu, davacının ayağının kırılarak tedavisi için yol ve kalacak yer giderleri hariç 1.179,56 TL masraf yaptığını, davacının kaza tarihinden beri çalışamadığını beyanla fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere 1.179,56 maddi tazminat 100,00 TL işten yoksun kalma tazminatı, 3.000,00 TL manevi tazminatın davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı ... vekili, kusura itiraz ederek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece; iddia, savunma ve toplanan delillere göre; davacının davasının kısmen kabul kısmen reddi ile, davacının tedavi giderleri için açmış olduğu davanın reddine, 1.878,01 TL iş göremezlik tazminatının davalı ile dahili davalı ....'den müştereken ve müteselsilen tahsili ile davacıya ödenmesine, 3.000,00 TL manevi tazminatın davalı ...'den alınıp davacıya ödenmesine karar verilmiş; hüküm, dahili davalı .... Vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-07.10.2004 tarih, 25606 Sayılı Resmi Gazetede yayınlanan ve 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5236 sayılı Kanun ile HUMK’ye eklenen ek madde 4 ile aynı Yasa'nın

427. maddesinde öngörülen kesinlik sınırı 01.01.2015 tarihinden itibaren 2.080,00 TL’ye çıkarılmıştır.

Temyize konu karar davacı lehine hükmedilen 1.878,01 TL iş göremezlik tazminatı anılan yasanın yürürlüğünden sonra verildiğinden miktar itibarı ile kesin niteliktedir. Kesin olan kararların temyiz istemleri hakkında mahkemece bir karar verilebileceği gibi, 01.06.1990 gün 3/4 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca Yargıtay’ca da temyiz isteminin reddine karar verilebileceğinden, davalı vekilinin temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekmiştir.

Yukarıda açıklanan nedenlerle dahili davalı .... vekilinin temyiz dilekçesinin hükmün kesin olması nedeniyle reddine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, dahili davalı .... vekilinin temyiz dilekçesinin (isteminin) REDDİNE peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalı ....'ne geri verilmesine 05/02/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.