muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/14295, Karar No: 2016/15153, Tarih: 15.12.2016

Yine, 6719 sayılı kanunun 26. maddesi ile 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'na eklenen;

Geçici madde 19; "Bu maddeyi ihdas eden Kanunla öngörülen düzenlemeler yürürlüğe konuluncaya kadar, Kurul tarafından yürürlüğe konulan mevcut yönetmelik, tebliğ ve Kurul kararlarının bu Kanuna aykırı olmayan hükümlerinin uygulanmasına devam olunur." hükmünü,

Geçici madde 20; "Kurul kararlarına uygun şekilde tahakkuk ettirilmiş dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedelleri ile ilgili olarak açılmış olan her türlü ilamsız icra takibi, dava ve başvurular hakkında 17 nci madde hükümleri uygulanır." hükmünü içermektedir.

Hal böyle olunca, karar tarihinden sonra yürürlüğe girmiş bulunan bu yasa değişikliklerinin, yürürlük tarihi öncesi dönemde geçerli olan .... kararlarına dayanılarak alınmış olan ve dava konusu yapılan kayıp-kaçak , perakende satış hizmet bedeli , sayaç okuma bedeli bedeli , iletim ve dağıtım bedeli ile ilgili olarak açılan ve halen devam eden davalarda da geçmişe etkili olacak şekilde (bu yasa değişikliği öncesinde açılan ve halen görülmekte olan davalar da) uygulanması gereken hükümler içerdiğinden 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'nun 17., geçici 19. ile 20. maddelerinin, somut olaya etkisinin bulunup bulunmadığının yerel mahkemece tartışılıp değerlendirildikten sonra sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekmektedir.

2-) Bozma nedenlerine göre davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bendde açıklanan nedenlerle hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince davalı yararına BOZULMASINA, ikinci bendde açıklanan nedenle davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, HUMK'nun 440/III-1 maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 15.12.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/35669, Karar No: 2014/29554, Tarih: 14.10.2014

**9. Hukuk Dairesi         2012/35669 E.  ,  2014/29554 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KAYSERİ 2. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 20/09/2012

NUMARASI : 2011/276-2012/672

DAVA :Davacı, icra takibine yapılan itirazın iptaline, takibin devamı ile %40 icra inkar tazminatının ve kötüniyet tazminatının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, davanın reddine karar vermiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalının ortağı ve yetkilisi olduğu şirkette 2009 yılında, 3-4 ay kadar pazarlama elemanı olarak çalıştığını, işe başlarken pazarlamasını yapacağı mallara karşılık olmak üzere kendisine boş bir senet imzalatıldığını, senedin teminat senedi olduğunu, işten ayrıldığını, işten ayrılırken kendisine iade edilmesi gereken ve yukarıda belirtilen senedin iade edilmediğini, senedin sonradan davalı tarafından doldurularak icraya konduğunu ileri sürerek, davalı tarafından başlatılan icra takibinin iptali ile icraya konan bu senet nedeniyle davalıya borçlu olmadığının tespitine karar verilmesi ve kötüniyet tazminatı taleplerinde bulunmuştur.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, takibe konan senette iyi niyetli üçüncü kişi konumunda olduğunu, senet borçlusu ile cirantalar arasındaki hukuki ilişkileri bilmediğini, senet borçlusu olan davacının borcunu ödemesi konusunda yardımcı olacağını söylemesine rağmen davacının borcunu ödemediğini, senedi bu nedenle icraya koyduğunu savunarak, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti ve Yargılama Süreci:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, senedin teminat senedi olarak verildiğinin davacı tarafından ispat edilemediği gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Taraflar arasındaki uyuşmazlık, borçlusu davacı olan, davalı tarafından icraya konan senedin teminat senedi olup olmadığı ve bu bağlamda davacının bu senet nedeniyle davalıya borçlu olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

Somut olayda, davacı davalının ortağı ve yetkilisi olduğu şirkette 2009 yılında, 3-4 ay kadar pazarlama elemanı olarak çalıştığını, işe başlarken pazarlamasını yapacağı mallara karşılık olmak üzere kendisine boş bir senet imzaltıldığını, senedin teminat senedi olduğunu, işten ayrıldığını, işten ayrılırken kendisine iade edilmesi gereken ve yukarıda belirtilen senedin iade edilmediğini, senedin sonradan davalı tarafından doldurularak icraya konduğunu ileri sürerek, davalı tarafından başlatılan icra takibinin iptali ile icraya konan bu senet nedeniyle davalıya borçlu olmadığının tespitine karar verilmesi ve kötüniyet tazminatı taleplerinde bulunmuştur.

Davalı, takibe konan senette iyi niyetli üçüncü kişi konumunda olduğunu, senet borçlusu ile cirantalar arasındaki hukuki ilişkileri bilmediğini, senet borçlusu olan davacının borcunu ödemesi konusunda yardımcı olacağını söylemesine rağmen davacının borcunu ödemediğini, senedi bu nedenle icraya koyduğunu savunarak, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Yargılama sırasında mahkemece aldırılan bilirkişi raporunda, dava konusu senedin, davacının bir süre çalıştığı S. G.. Ltd. Şti.'nin yevmiye kayıtlarında yer almadığı, yevmiye defterinde davacının şirkete herhangi bir borcunun olmadığının tespit edildiği belirtilmiştir.

Davacıya ait SGK dosyasının incelenmesinde, davacının 05/03/2009 – 30/09/2009 tarihleri arasında S.. G.. Ltd. Şti.'nde çalıştığı anlaşılmıştır.

Dava konusu senet ve icra dosyası incelendiğinde, senedin tanzim tarihinin 01/10/2009, ödeme tarihinin ise 30/10/2009 olduğu, senet bedelinin 11.135 TL olduğu, senette keşideci olarak B.. K.. isminin (davamızın davacısı) yer aldığı, senette lehtar olarak H.. O.. (davacının bir süre çalıştığı S.. G.. Ltd. Şti.'nin, davacının çalıştığı dönemdeki müdürü) adlı şahsın gösterildiği, senette yer alan ciro silsilesinin incelenmesinde, senette lehtar olarak gösterilen H.. O.. senedi A.. G.. (davacının bir süre çalıştığı S.. G.. Ltd. Şti.'nin, davacının çalıştığı dönemdeki muhasebecisi) ciro ettiği, A.. G.. senedi L.. Ş.. (davacının bir süre çalıştığı S.. G.. Ltd. Şti.'nin, davacının çalıştığı dönemdeki müdürü olan H. O.. ayrıldıktan sonra gelen müdürü) ciro ettiği, L.. Ş.. de senedi H.. Ç..'ya ciro ettiği bu şekilde davalı H.. Ç..'nın senedin hamili olduğu ve senedi icraya koyduğu, davalı H.. Ç..'nın, davacının bir süre çalıştığı S.. G.. Ltd. Şti.'nin, davacının çalıştığı dönemdeki ortağı ve yetkilisi olduğu anlaşılmıştır.

Yargılama sırasında dinlenen davacı tanıkları, pazarlama şirketlerinde işe başlarken, pazarlanacak mallara karşılık olmak üzere şirketin işçilere (pazarlama elemanlarına) boş senet imzalattırdıklarını, davacının çalıştığı şirketinde aynı uygulamayı yaptığını beyan etmişlerdir.

Yargılama sırasında dinlenen davacı tanıkları, pazarlama şirketlerinde işe başlarken, pazarlanacak mallara karşılık olmak üzere şirketin işçilere (pazarlama elemanlarına) boş senet imzalattırdıklarını, davacının çalıştığı şirketinde aynı uygulamayı yaptığını beyan etmişlerdir.

Yapılan bu tespitler kapsamında ve özellikle, mahkemece aldırılan senette lehtar olarak gösterilen H.. O.. davacının çalıştığı şirketin müdürü olması, senetteki ciro silsilesinde yer alan kişilerin şirketteki konumları ve görevleri, mahkemece aldırılan bilirkişi raporunda yer alan; " dava konusu senedin, davacının bir süre çalıştığı S.. G.. Ltd. Şti.'nin yevmiye kayıtlarında yer almadığı, yevmiye defterinde davacının şirkete herhangi bir borcunun olmadığının tespit edildiği..." yönündeki tespitler, senet miktarı, davacının şirkette çalıştığı dönemdeki görevi (pazarlama elamanı olması) hep birlikte değerlendirildiğinde, senedin davacının pazarlayacağı mallara karşılık olmak üzere, bir başka ifade ile teminat senedi olarak, davacının işe başladığı esnada şirket tarafından davacıya boş olarak imzalatıldığı açıkça anlaşılmış olup, mahkemece davanın kabulü ile icra takibinin iptaline, senet nedeniyle davacının davalıya borçlu olmadığının tespitine karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile davanın reddine karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Öte yandan, gerekçeli kararın hüküm sonucunda "HÜKÜM: Yukarıda açıklanan gerekçelerle; " şeklindeki cümlenin hemen altında, "Açılan davanın kabulü ile" yazıldıktan sonra, "1- Açılan ve ispatlanamayan davanın reddine" yazılarak hükmün karıştırılması da hatalıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 14/10/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5502, Karar No: 2013/10011, Tarih: 20.05.2013

**5. Hukuk Dairesi         2013/5502 E.  ,  2013/10011 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazların, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazların, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmazlara gelir metoduna göre değer biçilmesinde ve pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere 20.05.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/12570, Karar No: 2010/2246, Tarih: 03.03.2010

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2009/12570 E.  ,  2010/2246 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Şikâyetçi banka vekili borçluya kredi kullandırıldığını, geri ödeme planındaki taksitlerin ödenmemesi nedeniyle kredi hesabının kat edildiğini, daha sonra 13.03.2009 tarihinde noterlikçe düzenleme şeklinde para borcu ikrarını havi senet ve alacağın tasfiyesi sözleşmesi düzenlendiğini, sigortalanan bütün hak ve menfaatlerin müvekkiline temlik edildiğini ancak sigorta tazminatının dağıtımı için düzenlenen sıra cetvelinde alacaklarına öncelik tanınmadığını ve sıraya alınmadığını ileri sürerek sıra cetvelinin iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

Şikâyet olunanlar özetle şikâyetçi yanın dayandığı sözleşmede numarası verilen poliçenin, tazminata ilişkin poliçe olmadığını; rehnin temlik edilmediğini, dain mürtehin kaydının geçerli olmadığını bildirerek şikayetin reddi gerektiğini savunmuşlardır.

İcra Mahkemesince davacı ile borçlu arasında kredi sözleşmesi yapıldığı, borçlunun 27.02.2008-27.02.2009 dönemi için ... sayılı poliçe ile işyerini sigortalattığı, 05.02.2009 tarihindeki yangın nedeniyle oluşan sigorta tazminatı alacağının dağıtıma konu edildiği ancak 18.02.2009 tarihli zeyilnamenin borçlunun talebi olmadan düzenlendiği; poliçenin taşınırlara ilişkin olmasına karşın sözleşmenin 6 ncı maddesinin taşınmaza ilişkin bulunduğu gerekçesiyle şikayetin reddine karar verilmiş; hüküm şikâyetçi banka vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre şikâyetçi banka vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan İcra Mahkemesi kararının İcra ve İflas Kanunu'nun 366 ncı maddesi uyarınca ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 03.03.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2514, Karar No: 2018/766, Tarih: 01.02.2018

**11. Ceza Dairesi         2017/2514 E.  ,  2018/766 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi usul kanununa muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

01.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren, 23.07.2010 gün ve 6009 sayılı Kanun'un 13. maddesi ile değişik 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 367. maddesinin birinci fıkrasında "Yaptıkları inceleme sırasında 359 ve 360. maddelerde yazılı suçların işlendiğini tespit eden vergi müfettişleri ve vergi müfettiş yardımcıları tarafından ilgili rapor değerlendirme komisyonunun mütalaasıyla doğrudan doğruya ve vergi incelemesine yetkili olan diğer memurlar tarafından ilgili rapor değerlendirme komisyonunun mütalaasıyla vergi dairesi başkanlığı veya defterdarlık tarafından keyfiyetin Cumhuriyet Başsavcılığına bildirilmesi mecburidir." hükmünün bulunması ve dosya üzerinde yapılan incelemede sanık hakkında “2006 takvim yılında sahte fatura kullanmak” suçundan verilmiş bir komisyon mütalaasının bulunmadığının anlaşılması karşısında; “2006 takvim yılında sahte fatura kullanmak” suçundan durma kararı verilerek sanık hakkında anılan Kanunun 367. maddesi uyarınca dava şartı olan “mütalaanın” verilip verilmeyeceği sorulup sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeden yargılamaya devamla yazılı şekilde mahkumiyet hükmü kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 01.02.2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2497, Karar No: 2017/5011, Tarih: 27.11.2017

**5. Ceza Dairesi         2017/2497 E.  ,  2017/5011 K.**

**"İçtihat Metni"**

İkna suretiyle irtikap suçundan sanık ... hakkında yapılan yargılama sonunda; ... 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 15/02/2011 gün ve 2010/246 E. 2011/52 K. sayılı kamu davasının CMK'nın 223/7. maddesi uyarınca reddine ilişkin kararının katılan vekili tarafından temyiz edildiği, Dairemizin 12/02/2014 günlü 2012/13558 E. ve 2014/1347 K. sayılı ilamı ile bozma yönündeki kararına karşı mahkemece 30/04/2014 gün ve 2014/187 E. 2014/120 K. sayılı kararı ile direnildiği, 02/12/2016 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanunun 36 ve 38. maddelerine göre direnme kararı yönünden öncelikle Dairemizce incelenmesinde zorunluluk bulunan dosyanın görderilmesi üzerine yeniden yapılan inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

... 1. Ağır Ceza Mahkemesine düzenlenen iddianameyle sanık hakkında ''Şüpheli ...’un Mamak 1. Bölge Sicil Müdür Yardımcısı olarak görev yaptığı suç tarihinde 27/04/2006 tarihli işlemin yapılması için 750 TL harç parası ödenmesi gerektiğini ve harç parasını kendisinin ödeyebileceğini söyleyip memuriyet nüfuzunu kötüye kullanarak hile ile müştekiyi aldatarak hataya düşürerek müştekiden 750 TL para aldığı, harç parasını tam olarak ödemediği gibi yukarıda da izah edildiği şekilde 750 TL’nin 191 TL’sini Bankaya yatırdığı, kalan 559 TL’yi mal edinerek irtikap suçunu işlediği" iddiasıyla 20/05/2010 tarihinde kamu davası açıldığı, yine aynı eylemle ilgili olarak ... 22. Asliye Ceza Mahkemesine 09/06/2009 tarihli iddianame ile açılan kamu davasının yapılan yargılamasında sanığın mahkumiyetine karar verildiği, bu itibarla mahkemenin davanın reddi gerekçesinde ve takdirinde bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla ... 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 30/04/2014 gün ve 2014/187 E. 2014/120 K. sayılı direnme kararı yerinde görüldüğünden;

Gerekçesi gösterilmek suretiyle verilen davanın reddine ilişkin hüküm usul ve kanuna uygun olduğundan yerinde görülmeyen katılan Hazine vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 27/11/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/17319, Karar No: 2017/6247, Tarih: 02.10.2017

**10. Hukuk Dairesi         2015/17319 E.  ,  2017/6247 K.**

**"İçtihat Metni"**

......

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtilen gerekçelerle davanın kısmen kabulune, kısmen reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı Kurum ve davalılardan ........ vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-02.04.2011 tarihinde meydana gelen iş kazası sonucu vefat eden sigortalının hak sahiplerine bağlanan gelir ve yapılan masraf ve ödemelerden oluşan kurum zararının işveren ..... ile üçüncü kişi .......-...’den tazmini istemine ilişkin davanın yasal dayanağı olay tarihinde yürürlükte olan 5510 sayılı Kanunun 21. maddesi 1 ve 4. fıkrasıdır.

Anılan maddenin 1. fıkrası ile “iş kazası ve meslek hastalığı, işverenin kastı veya sigortalıların sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir hareketi sonucu meydana gelmişse, Kurumca sigortalıya veya hak sahiplerine bu Kanun gereğince yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri toplamı, sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı olmak üzere, Kurumca işverene ödettirilir.” düzenlemesi getirilmiş olup, 21. maddenin 4. fıkrası ise üçüncü kişilerin sorumluluğu “İş kazası, meslek hastalığı ve hastalık, üçüncü bir kişinin kusuru nedeniyle meydana gelmişse, sigortalıya ve hak sahiplerine yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değerinin yarısı, zarara sebep olan üçüncü kişilere ve şayet kusuru varsa bunları çalıştıranlara rücû edilir." şeklinde düzenlenmiştir.

5510 sayılı yasanın 21/1. maddesinde işverenin, 21/4. maddesinde üçüncü kişinin rücu alacağından sorumlulukları düzenlenmiş olup bu maddelere göre açılan rücuan tazminat davalarında işveren ile üçüncü kişi arasında müteselsil borçluluk ilişkisi bulunduğundan konuya ilişkin olarak 818 sayılı Borçlar Kanununun irdelenmesi de gerekmektedir;

5510 sayılı yasanın 21/1. maddesinde işverenin, 21/4. maddesinde üçüncü kişinin rücu alacağından sorumlulukları düzenlenmiş olup bu maddelere göre açılan rücuan tazminat davalarında işveren ile üçüncü kişi arasında müteselsil borçluluk ilişkisi bulunduğundan konuya ilişkin olarak 818 sayılı Borçlar Kanununun irdelenmesi de gerekmektedir;

Söz konusu Kanunun 141 - 148. maddelerinde müteselsil borçlara yer verilmiş olup 141. maddede, alacaklıya karşı, her biri borcun tümünden sorumlu olma yükümü altına girdiklerini beyan eden birden çok borçlu arasında teselsül bulunduğu, böyle bir beyanın yokluğunda teselsülün ancak kanunun belirlediği durumlarda olacağı, 142. maddede, alacaklının, müteselsil borçluların tümünden veya birinden borcun tamamen veya kısmen ödenmesini istemekte serbest olduğu, borç tamamen ödeninceye dek borçluların tümünün sorumluluklarının devam edeceği, 145. maddede, yaptığı ödeme veya takas ile borcun tamamını veya bir kısmını sona erdirmiş olan müteselsil borçlulardan birinin, sona eren borç oranında diğer borçluları borçtan kurtarmış olacağı, 146. maddede, borcun niteliğinden aksi anlaşılmadıkça, müteselsil borçlulardan her birinin alacaklıya yapılan ödemeden birbirine eşit birer payı üzerine almak zorunda olduğu ve payından çok ödeme yapanın, fazla tutar yönünden diğer borçlulara rücu hakkının bulunduğu, 147. maddede, rücu hakkından yararlanan müteselsil borçlulardan her birinin, ödediği tutar oranında alacaklının haklarına halef olacağı bildirilmiştir. Diğer taraftan Kanunun haksız eylem yönünden müteselsil sorumluluğa ilişkin 50. maddesinde, birden çok kimseler birlikte bir zarara sebebiyet verdikleri takdirde, önayak olan (kışkırtan) ile asıl gerçekleştiren ve yardımcı olanların, ayırım gözetilmeksizin müteselsilen sorumlu olacakları, hakimin, bunların birbiri aleyhinde rücu hakları olup olmadığını takdir ve gerektiğinde bu rücunun kapsamının derecesini saptayacağı belirtilmiş, çeşitli nedenlerin birleşmesi bakımından müteselsil sorumluluğa dair 51. maddesinde, birden çok kimseler çeşitli nedenlere (haksız eylem, sözleşme, kanun) dayanarak sorumlu oldukları takdirde haklarında, birlikte bir zarara sebebiyet veren kimselere ilişkin hükümlere göre işlem yapılacağı, kural olarak haksız bir eylemi ile zarara sebebiyet vermiş olan kimsenin en önce, tarafından hata gerçekleşmemiş ve üzerine borç alınmamış olmasına karşın yasal olarak sorumlu olan kimsenin de en sonra, zarar ile yükümlü tutulacağı açıklanmıştır.

Müteselsil borç, birden çok borçlunun alacaklıya karşı borcun tümünden sorumlu olduğu, alacaklının tamamen veya kısmen edayı her bir borçludan isteyebildiği, eda tamamen yerine getirilinceye dek borçluların sorumluluklarının süregeldiği, her borçlunun iç ilişkideki payına bakılmaksızın borcun tamamını ifa etmekle yükümlü olduğu, borçlulardan birinin borcu ödemesi durumunda diğerlerinin de alacaklıya karşı borçtan kurtulduğu, borcun, her bir borçlu yönünden tali değil asli nitelik taşıdığı, alacaklı karşısında birden çok borç ve borçlunun bulunduğu borç ilişkisidir. Bu ilişkide ifa, asıl alacağı ortadan kaldırmayıp alacak hakkı, ödeme yapmak suretiyle rücu hakkını kazanan borçluya geçtiğinden, anılan borçlu, alacaklının halefi olarak diğerlerine rücu edebilmektedir. Bununla birlikte, rücua konu olan borcun müteselsil niteliği bulunmadığından, sorumluluktan kurtulmak için her borçlunun borcun tümü yerine, kendine düşen payını ödemesi yeterli olmaktadır ki burada kanundan doğan halefiyet söz konusudur. Kuşkusuz, ödeme yapan borçlu ile alacaklının öncesinde, halefiyeti ortadan kaldırıcı sözleşme yapmak yetkileri de bulunmaktadır. Öğreti ve yargı kararlarında, borçların aynı sebepten doğması durumuna “tam teselsül” denilmekte ve değinilen 50. maddenin bunu karşıladığı ifade edilmekte, borçların farklı nedenlerden (kanun, sözleşme, haksız eylem) doğması halinde ise “eksik teselsül”ün varlığından söz edilerek 51. maddenin de bunu tanımladığı kabul edilmektedir. 50. maddede, aynı zarardan dolayı birden çok kişinin birlikte müteselsilen sorumlu tutulmaları, birden çok kişinin ortak kusurlarıyla zarara birlikte sebebiyet vermiş olmaları koşuluna bağlanmıştır. 51. maddede ise, müteselsil sorumluluk, ortak kusur yerine farklı hukuksal nedenlere bağlanmıştır ve bunlar kanun, sözleşme veya haksız eylemdir. Birden çok kişi, kanun, sözleşme veya haksız eylem nedeniyle aynı zarar için, zarara uğrayana karşı sorumlu iseler, bunlar arasında, bir zarara ortaklaşa sebep olanlar hakkındaki dönmeye (rücu) ilişkin kurallar uygulanmakta, kural olarak ilk önce, haksız eylemiyle zarara yol açan sorumlu tutulmakta, en son olarak da kusuru olmaksızın ve sözleşme gereği sorumluluğu olmadığı halde kanun hükmü gereğince sorumlu tutulan kişiye başvurulmaktadır. Nitekim Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 09.10.2013 gün ve 2013/9-1559 Esas - 2013/1461 Karar, 15.05.2015 gün ve 2013/17-2267 Esas - 2015/1352 Karar, 19.06.2015 gün ve 2013/10-2281 Esas - 2015/1727 Karar, 24.06.2015 gün ve 2014/13-19 Esas - 2015/1743 Karar sayılı ilamlarında aynı görüşlere yer verilmiştir.