muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/18975, Karar No: 2016/5825, Tarih: 04.04.2016

**21. Hukuk Dairesi         2015/18975 E.  ,  2016/5825 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı, vergi borçlanmasının geçersiz sayıldığından ödemiş olduğu geçmişe yönelik primlerin sigortalılık süresinden sayılmasına karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

Dava, davacının ödemiş olduğu geçmişe yönelik primlerin 1479 sayılı Yasa kapsamında Bağ-Kur sigortalılık süresinden sayılması istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulü ile "Küçükçekmece SGM'nin 03.12.2013 tarihli vergi borçlanmasını geçersiz kabul eden kurum işleminin iptali ile, davacı tarafından davalı Kuruma 16.02.2004 tarihinde ödenen 5.000,21 TL (eski para ile 5.000.213.794 TL) borçlanma bedeline ödeme tarihi olan 16.02.2004 tarihi itibariyle denk gelen sürede sigortalı olduğunun tespiti ile davacının davalı kurumca eksik ödendiği iddia olunan 1.000,04 TL (eski para ile 1.000.042,767 TL)'yi faizsiz yatırabileceğinin tespitine, bu miktar paranın yatırılması halinde borçlanma süresinin 1208 gün olarak kabul edilmesi gerektiğinin tespitine" karar verilmiş ise de bu sonuca eksik araştırma ve inceleme ile gidilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden, 10.12.2003 tarihli giriş bildirgesi ile vergi mükellefiyetinin başladığı 06.10.2003 tarihinden itibaren Bağ-Kur sigortalısı olarak tescil edildiği, 08.01.1992-16.05.1995 tarihleri arasında ve 06.10.2003 tarihinden itibaren devam eden vergi mükellefiyetinin olduğu, davacının 10.12.2003 tarihinde vergi borçlanması müracaatında bulunduğu, vergi mükellefiyetinin olduğu 41 aylık sürenin borçlanma tutarının 5.000.213.794 Lira olarak belirlendiği, davacının 16.02.2004 tarihinde 5.000.000.000 Lira ve 213.794 Lira vergi borçlanması açıklaması ile ödeme yaptığı anlaşılmaktadır.

4956 sayılı Yasa'nın 47.maddesi ile 1479 sayılı Yasa'ya eklenen geçici 18.maddeye göre, sigortalılık niteliği taşıdıkları halde 4.10.2000 tarihine kadar kayıt ve tescilini yaptırmamış olan sigortalıların 4.10.2000 tarihinden itibaren sigortalı hak ve mükellefiyetlerine sahip olma imkanı sağlar. Ancak bu şekilde zorunlu sigortalı olarak tescil edilmiş olanların sigortalılıkları, bu Kanunun yürürlük tarihinden itibaren altı ay içinde Kuruma yazılı olarak başvurmaları ve 20.4.1982-4.10.2000 tarihleri arasındaki vergi kayıtlarını belgelemek ve belgelenen bu sürelere göre hesaplanacak prim borçlarının tamamını tebliğ tarihinden itibaren bir yıl içinde, ödeme tarihinde bulundukları gelir basamağının yürürlükte olan prim tutarı üzerinden ödemeleri kaydıyla geçerli olur.

Somut olayda, davacının 1479 sayılı Yasanın geçici 18.maddesine göre yaptığı vergi borçlanması başvurusu kabul edilmiş, davacı da belirlenen borçlanma tutarını ödemiş, ancak davacının ödemeyi yaptığı tarihte bulunduğu gelir basamağının yürürlükte olan prim tutarı üzerinden ödemenin yapılmaması sebebi ile vergi borçlanması davalı Kurum tarafından geçersiz sayılmıştır. Mahkemece davalı Kurumdan, davacının vergi borçlanmasına ilişkin ödeme yaptığı tarihte bulunduğu gelir basamağı üzerinden ödenmesi gereken borçlanma tutarı sorularak (6.000.256.561 TL eski Lira) davacının fark tutarı yatırması halinde borçlanma süresinin tamamının geçerli kabul olacağına karar verilmiş olması hatalıdır. Şarta bağlı hüküm kurulamaycağı gibi davacının sonradan yaptığı ödemenin vergi borçlanması olarak kabul edilmesi de mümkün değildir.

Yapılacak iş, davacının geçici 18.maddeye göre vergi borçlanması adı altında yaptığı prim ödemesinin karşıladığı sigortalılık süresinin ne kadar olduğunu davalı Kurumdan sorarak davacının ancak süresi içinde yapılan ödemenin karşıladığı gün sayısı kadar sigortalı kabul edilebileceğini göz önünde bulundurarak bu sürenin tespitine karar vermekten ibarettir.

O halde, davalı Kurumun bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 04.04.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/7939, Karar No: 2022/12007, Tarih: 15.09.2022

**5. Hukuk Dairesi         2022/7939 E.  ,  2022/12007 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

I. YARGI YERİ BELİRLENMESİNE KONU KARARLAR

1- Çatalca Sulh Hukuk Mahkemesinin 29.03.2022 tarihli ve 2022/267 Esas, 2022/284 Karar sayılı kararı ile;

Kısıtlı adayının adres kayıt sistemindeki adresinin Yeni Mah. ... Paşa Cad. No:126/5 ..../... olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

2- Ordu 1. Sulh Hukuk Mahkemesinin 27.05.2022 tarihli ve 2022/787 Esas, 2022/877 Karar sayılı kararı ile;

Kısıtlı adayının Ordu ilinde hiç ikamet etmediği, Çatalca'da faaliyet gösteren Özel ... Bakım Merkezinde kaldığı gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

II. GEREKÇE

A. Uyuşmazlık

Uyuşmazlık, 4721 sayılı Türk Medenî Kanunu’nun 405 inci maddesi uyarınca vasi atanması istemine ilişkindir.

B. İlgili Hukuk

1. Farklı bölge adliye mahkemelerinin yargı çevresinde kalan ilk derece mahkemeleri ile bölge adliye mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarının giderilmesi isteminin hukukî dayanağı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun’un 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında yer alan düzenlemelerdir.

2. TMK’nın “Yerleşim yeri” başlıklı 19 uncu maddesinin birinci fıkrası şöyledir:

“Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

3.TMK’nın “Kurumlarda bulunma” başlıklı 22 nci maddesi şöyledir:

“Bir öğretim kurumuna devam etmek için bir yerde bulunma ya da eğitim, sağlık, bakım veya ceza kurumuna konulma, yeni yerleşim yeri edinme sonucunu doğurmaz.”

4. TMK’nın “Vesayet işlerinde yetki” başlıklı 411 inci maddesi şöyledir:

“Vesayet işlerinde yetki küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir.”

C. Değerlendirme

Her ne kadar TMK’nın 22 nci maddesinde bakım kurumuna konulmanın yeni yerleşim yeri edinme sonucunu doğurmayacağı düzenlenmişse de; dosya kapsamından kısıtlı adayının bakım ve gözetiminin sürekli olarak bakımevinde gerçekleştirildiği ve dolayısıyla bakımevinde sürekli yerleşmek amacıyla bulunduğu anlaşıldığından uyuşmazlığın Çatalca Sulh Hukuk Mahkemesince çözümlenmesi gerekmektedir.

III. KARAR

Açıklanan sebeplerle; HMK’nın 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Kanun’un 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrası gereğince Çatalca Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 15.09.2022 tarihinde oy birliğiyle kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/19581, Karar No: 2010/12260, Tarih: 07.12.2010

9. Ceza Dairesi 2008/19581 E., 2010/12260 K.

**9. Ceza Dairesi 2008/19581 E., 2010/12260 K.**

**- AVUKATLIK ÜCRETİ

- ZORUNLU MÜDAFİ**- 2709 S. 1982 ANAYASASI [ Madde 90 ]

- 5271 S. CEZA MUHAKEMESİ KANUNU [ Madde 324 ]

- 5271 S. CEZA MUHAKEMESİ KANUNU [ Madde 325 ]

- 5271 S. CEZA MUHAKEMESİ KANUNU [ Madde 150 ]

- 0 S. AVRUPA İNSAN HAKLARI SÖZLEŞMESİ (İNSAN HAKLARI... [ Madde 6 ]

**"İçtihat Metni"**

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanık müdafiinin yerinde görülmeyen sair itirazlarının reddine, ancak;

Ceza Muhakemesi Kanununda şüpheli veya sanığın savunma hakkını daha güvenli ve etkin kullanabilmesi, şayet bu hakkı kullanabilecek durumda değilse, bu kez savunma hakkının kamusal görev üstlenen kişilerce kullanılabilmesini sağlamak üzere güvence niteliğinde hükümler getirildiği, bu bağlamda Kanunun 150. maddesinin birinci fıkrasında, müdafii seçebilecek durumda olmadığını belirten şüpheli veya sanığın istemi halinde savunma için kendilerine müdafii görevlendirilmesine olanak sağlandığı, ikinci fıkrasında da, bazı kişilerin kendilerini yeterince savunamayacakları düşüncesinden hareketle, müdafii bulunmayan şüpheli veya sanığın; çocuk, kendisini savunamayacak derecede malul veya sağır ve dilsiz olması halinde, istemleri aranmaksızın bunlara bir müdafii görevlendirilmesi ilkesinin benimsendiği, aynı Kanunun 324. maddesinde, harçlar ve tarifesine göre ödenmesi gereken avukatlık ücretleri ile soruşturma ve kovuşturma evrelerinde yargılamanın yürütülmesi amacıyla Devlet Hazinesinden yapılan her türlü harcamalar ve taraflarca yapılan ödemelerin yargılama giderlerinden sayılacağının hükme bağlandığı, yine benzer biçimde Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafii ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 8. maddesinde, Ceza Muhakemesi Kanunu gereğince barolar tarafından görevlendirilen müdafii veya vekile tarife gereğince ödenen meblağ ile zorunlu yol giderlerinin yargılama giderlerinden sayılacağının belirtildiği, Kanunun 325. maddesinde ise, cezaya veya güvenlik tedbirine mahkûm edilmesi halinde bütün yargılama giderlerinin sanığa yükleneceği kuralının getirildiği, öte yandan Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90/son maddesinde, usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümlerinin esas alınacağının ifade edildiği, Devletimiz tarafından kabul edilen Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin dürüst yargılanma haklarının asgari şartlarını gösteren 6. maddesinin (3-c) bendinde de, şüpheli veya sanığın "müdafi tutmak için mali olanaklardan yoksun bulunması ve adaletin selametinin de gerektirmesi halinde mahkemece görevlendirilecek bir avukatın yardımından ücret ödemeksizin yararlanabilme hakkı'Yıın bulunduğunun açıklandığı, iç hukukumuzda ve tarafı bulunduğumuz Sözleşmede mevcut bu ilkeler karşısında, AİHS'nin temel hakka ilişkin hüküm içeren 6

. maddesinin (3-c) bendinde de, şüpheli veya sanığın "müdafi tutmak için mali olanaklardan yoksun bulunması ve adaletin selametinin de gerektirmesi halinde mahkemece görevlendirilecek bir avukatın yardımından ücret ödemeksizin yararlanabilme hakkı'Yıın bulunduğunun açıklandığı, iç hukukumuzda ve tarafı bulunduğumuz Sözleşmede mevcut bu ilkeler karşısında, AİHS'nin temel hakka ilişkin hüküm içeren 6. maddesinin, iç hukukumuzda aynı konuda yasa ve yönetmeliklerle getirilen ve yukarıda işaret edilen düzenlemelere nazaran öncelikle uygulanması gerektiği, o nedenle kendisini yeterince savunamayacağı yasada karine olarak öngörülüp adaletin gerçekleşmesi bakımından savunması için kendisine müdafi görevlendirilen şüpheli veya sanığın, mahkumiyeti halinde diğer yargılama giderlerinden sorumlu tutulması mümkün ise de, hükmün verildiği tarihte müdafi tutmak için gerekli mali olanaklara sahip bulunduğunun saptanamaması halinde, Yönetmelik ve Tarife gereği müdafie ödenen veya ödenecek olan ücretin kendisinden tahsiline olanak bulunmadığı, bu itibarla onsekiz yaşını bitirmeyen sanığın savunması için yasa gereği görevlendirilen müdafie ödenen ücretin kişisel geliri saptanamayan sanıktan tahsil edilemeyeceği gözetilmeden, sanığa yüklenen yargılama giderlerine bu ücretin de dahil edilmesi,

Kanuna aykırı olup hükmün bu nedenle (BOZULMASINA), bu hususun yeniden yargılama yapılmaksızın CMUK'nın 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasından "soruşturma aşamasında sanık müdafiine ödenen vekalet ücreti 120 YTL, yargılama aşamasında sanık müdafiineödenen vekalet ücreti 220 YTL olmak üzere toplam 525,40 YTL" ibaresinin çıkartılarak yerine "olmak üzere toplam 185,40 TL" ifadesi eklenmek suretiyle diğer yönleri doğru olan hükmün (DÜZELTİLEREK ONANMASINA), 07.12.2010 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/700, Karar No: 2019/8516, Tarih: 13.11.2019

**10. Hukuk Dairesi         2019/700 E.  ,  2019/8516 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, 5510 sayılı Yasanın 81 (ı) maddesindeki teşvik indiriminden faydalanılması gerektiğinin tespitiyle Kuruma yersiz ödenen primlerin iadesi istemine ilişkindir.

Mahkemece, bozmaya uyularak, 28.05.2018 tarihli karar ile 5510 sayılı Yasanın Ek 17. maddesi gereğince davanın konusuz kalması nedeniyle karar verilmesine yer olmadığına, Hazine ve Maliye Bakanlığı aleyhine açılan davanın pasif dava ehliyet bulunmadığından usulden reddine dair karar verilmiş, davalı kurum avukatının temyizi üzerine ise, 04.12.2018 tarihinde verilen ek karar ile davalı Kurumun temyiz hakkının bulunmadığı gerekçesi ile temyiz isteminin reddine dair karar verilmiştir.

Temyiz isteminin reddine dair 04.12.2018 tarihli ek kararın ve ana kararın davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

5510 sayılı Kanuna eklenen Ek 17. maddesinde;”….Ayrıca, ilk derece mahkemelerince verilen kararlar hakkında Sosyal Güvenlik Kurumu'nca kanun yollarına başvurulmaz ve bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihten önce yapılan kanun yolu başvurularından vazgeçilmiş sayılır.” hükmünün bulunması karşısında, usul ve kanuna uygun olan 04.12.2018 tarihli “temyiz isteminin reddine dair ek kararın” ONANMASINA, 13.11.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/9430, Karar No: 2013/12659, Tarih: 04.07.2013

**7. Hukuk Dairesi         2012/9430 E.  ,  2013/12659 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davacı tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Dava elektrik abonelerinden tahsil edilen kaçak kayıp bedeli hakkında verilen tüketici sorunları hakem heyeti kararının itirazen kaldırılması istemine ilişkindir.

Mahkemece verilen davanın reddine ilişkin kararın davacı tarafça temyizi üzerine, kararın kesin olduğu gerekçesiyle temyiz isteminin reddine karar verilmiş, asıl ve ek karar davacı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Hemen belirtmek gerekir ki kayıp kaçak bedelinin başvuru tarihinden sonraki faturaların düzenleme biçimine de etkisi olacağı, bir başka deyişle kararın ileriye yönelik uygulaması bulunduğu ve bu yöndeki talebin de devamlılık arz eden bir isteme ilişkin olduğu, yine Dairemizce de benimsenen Hukuk Genel Kurulu’nun aynı doğrultudaki uygulaması da gözetildiğinde yerel mahkemece verilen kararın kesin olduğundan söz etmek mümkün değildir. Hal böyle olunca mahkemece temyiz isteminin yazılı gerekçeyle reddine karar verilmesi isabetsiz olup, davacı tarafın bu yöne ilişen temyiz itirazının kabulü ile temyiz isteminin reddine ilişkin mahkemece verilen ek kararın KALDIRILMASINA,

2-Davacı tarafın asıl hükme yönelik temyiz itirazlarının incenlemesine gelince; taraflar arasındaki uyuşmazlık, elektrik faturalarına yansıtılan kayıp-kaçak bedelinin tüketiciden alınıp alınamayacağı hususundadır.

Kayıp-kaçak miktarı, dağıtım sistemine giren enerji ile dağıtım sisteminde tüketicilere tahakkuk ettirilen enerji miktarı arasındaki farkı göstermektedir. Yani kayıp-kaçak bedeli elektrik sisteminde ortaya çıkan teknik ve teknik olmayan kaybın maliyetinin kayıp-kaçak bedeli oranları ölçüsünde karşılanabilmesi amacıyla belirlenen bir bedeldir.

4628 Sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'nun 4. maddesinin 2. fıkrasında kurumun "Bu kanunda yer alan fiyatlandırma esaslarını tespit etmekten sorumlu olduğu belirtilmektedir. Buna göre Enerji Piyasası Düzenleme Kurulu elektrik faturalarında bulunacak ve ücretlendirilecek tarife unsurlarını belirleme yetkisine sahiptir. Kayıp-kaçak bedeli, Kurumun Kanunun kendisine verdiği yetki çerçevesinde ve Kanunun temel amaçlarına uygun şekilde belirlediği bir bedeldir. Söz konusu bedeli belirlemek üzere alınan kurul kararı kurumun bir düzenleyici işlemi olarak tüm tüzel ve gerçek kişileri bağlayıcı niteliğe haizdir. Tarifelerin uygulanması lisans sahibi şirketler bakımından yasal bir zorunluluktur. Lisans sahibi şirketler, tarifeyi değiştireme- yeceği gibi, tarifede yer almayan bir bedeli de tahsil veya düzenlenen tarifeler kapsamında belirlenmiş bir bedeli de tahsil etmeme gibi bir davranışta bulunamazlar.

Bu sebeple, perakende satış lisansı sahibi dağıtım şirketlerinin tarifeleri uygulayıp uygulamama ve kayıp-kaçak bedelini tahsil edip etmeme gibi bir inisiyatifi bulunmamaktadır. Tarifelere uyma yükümlülüğünün bir gereği olarak kayıp-kaçak bedeli perakende satış tarifesinin bir unsuru olarak faturalarda yer almaktadır. Bu nedenle, dağıtım şirketlerinin söz konusu karara aykırılık teşkil edecek bir işlemde bulunmaları mümkün değildir.

Açık bir anlatımla az yukarıda belirtilen EPDK kararı idari yargı yerinde iptal edilmedikçe tüm tüketicileri bağlar.

Hal böyle olunca; mahkemece davanın (itirazın) kabulü ile tüketici sorunları hakem heyetinin itiraza konu kararının kaldırılmasına karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm verilmesi isabetsiz, davacı tarafın temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden kabulü ile asıl hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde davacıya iadesine, 04.07.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15462, Karar No: 2016/7429, Tarih: 22.09.2016

**11. Hukuk Dairesi         2015/15462 E.  ,  2016/7429 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 23/02/2015 tarih ve 2013/127-2015/95 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 20.09.2016 günü tebligata rağmen gelen olmadığı yoklama ile anlaşıldı, duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin “..." ismi ile ürettiği ürüne benzer içerikte bir ürünü davalıların “...’' ismi ile İtalya'da üretip Türkiye'ye ithal ettiklerini, müvekkilinin “...” ürününü Gümrük Tarife Cetveli 18.06 vasfında beyan ettiğini, davalı firma ürünü "...” ise ürün ambalajı üzerinde “Dışı çıtır fındık ve sütlü çikolata kaplı gofret" olarak tanımlandığı halde Gümrük Tarife Cetvelinde 19.05.32.11.00.00 vasfında beyan edildiğini, Gümrük Tarife Cetvelinde 18.06 sınıfının “Çikolata ve kakao içeren diğer müstahzarı” vasfındaki ürünleri, 19.05 sınıfının “Ekmek, pasta, bisküvi ve diğer ekmekli mamulleri (kakao içersin, içermesin) hosti, eczacılıkta kullanılan boş ilaç kapsülleri, mühür, güllaç, pirinç kağıdı ve benzer ürünleri” tanımladığını, Tarifnamenin 19.05.32..11.00.00 numaralı alt sınıfının ise "Waffle ve gofretler, çikolata veya kakao içeren diğer müstahzarlarla kısmen veya tamamen sıvanmış ve kapsanmış olanlar şeklindeki ürünleri tanımladığını, davalının ürününün iç muhteviyatı itibariyle çikolata ve fındık yoğun bir ürün olduğu ve gofretin sadece iç muhteviyatı üzerine şekil vermek amacıyla kullanılmış olmasından dolayı Gümrük Tarife Cetvelinin 18.06 sınıfına dahil olması gerektiğini, 30.05.2007 tarihli 25537 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 2007/1243 sayılı Bakanlar Kurulu Kararı ile getirilen KDV indirimlerine Gümrük Tarife Cetveli'nin 18 nolu faslında yer alan ürünlerde % 18 olan KDV oranının 01.01.2008 tarihinden itibaren % 8 olarak uygulanmasına, 19 numaralı fasılda yer alan % 18 KDV oranının ise 01.06.2007 tarihinden itibaren % 8 olarak uygulanmasına karar verildiğini, davalının ürünü Gümrük Tarife Cetveli'nin 18.06 sınıfına dahil etmesi gerekirken 19.05 vasfında beyan etmesi nedeniyle arada %10'luk bir fark oluştuğunu ve müvekkilinin Türkiye'de üretim yaparken davalı firmanın tarife saptırması yaparak (%10) haksız kazanç elde ederek müvekkilinin davalı ile eşit şartlarda rekabet etmesini hukuka aykırı olarak engellediğini, müvekkilince davalı hakkında yapılan şikayet üzerine %10'luk farktan dolayı davalı aleyhine vergi cezası tahakkuk ettirildiğini, davalı şirketin 6762 sayılı TTK'nun 57/10. maddesine aykırı davranarak tarife saptırması yoluyla haksız rekabete yol açıp müvekkiline karşı %10 oranında hukuka aykırı gelir elde ettiğini ileri sürerek, haksız rekabetin tespitine, haksız rekabet sonucu doğan maddi durumun ortadan kaldırılmasına, şimdilik 50.000,- TL maddi tazminata ve hükmün ilanına karar verilmesini dava ve talep etmiştir.

Davalılar vekili, davanın zamanaşımı yönünden reddi gerektiğini, 01.01.2007 ile 31.12.2007 tarihleri arasında ithal edilen "..." marka ürünler daha önce olduğu gibi 19.05. pozisyonunda ithal edildiğinden davacı şirketin en geç ilgili idareye (... Genel Müdürlüğü ... Başkanlığı'na) şikayet tarihi itibarıyla "olaydan ve failden'" haberdar olduğunu, dava 1 yıllık sure içerisinde açılmadığından zamanaşımı sebebiyle reddi gerektiğini, müvekkili ... İtalya'da mukim ayrı tüzel kişilik olup, İtalya Yasalarına uygun olarak Türkiye'ye ihracat yapan müvekkilinin gümrük işlemlerinde ürünün pozisyon beyanıyla, KDV v.s. ödemesiyle ilgisi bulunmadığından aleyhine açılmış olan davanın husumet yönünden reddi gerektiğini, dava konusu ürünün 2003 yılından beri 19.05.32. 11 gümrük tarife ve istatistik pozisyonunda beyan edilmek suretiyle Türkiye'ye ithal edildiğini, tarife saptırılmadığını, davacı şirketin bundan zarar gören durumunda olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporları ve tüm dosya kapsamına göre, davanın kısmen kabulü ile davalının eylemin haksız rekabet oluşturduğunun tespitine, 5.203,51 TL'nin davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, taraf vekillerinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, taraf vekillerinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 01,50 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, aşağıda yazılı bakiye 266,70 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, 22/09/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.