muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/17142, Karar No: 2021/7947, Tarih: 22.06.2021

**10. Ceza Dairesi         2020/17142 E.  ,  2021/7947 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : Tekirdağ 1. Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine uyulmaması üzerine mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Suç tarihi itibarıyla yürürlükte bulunan TCK'nın 191. maddesinde sanığa isnat edilen suç için temel ceza miktarının "bir yıldan iki yıla kadar hapis cezası" olarak belirlendiği; hükümden sonra yürürlüğe giren 5271 sayılı CMK'nın 17/10/2019 tarihli ve 7188 sayılı Kanunun 24. maddesi ile başlığı ile birlikte yeniden düzenlenmiş olan "Basit Yargılama Usulü" başlıklı 251. maddesinin 1. fıkrasında yer alan "Asliye Ceza Mahkemesince, iddianamenin kabulünden sonra adli para cezasını ve/veya üst sınırı iki yıl veya daha az süreli hapis cezasını gerektiren suçlarda basit yargılama usulünün uygulanmasına karar verilebilir." şeklindeki düzenlemeye, 7188 sayılı Kanunun geçici 5. maddesinin 1-d bendinde yer alan "01/01/2020 tarihi itibarıyla kovuşturma evresine geçilmiş, hükme bağlanmış veya kesinleşmiş dosyalarda seri muhakeme usulü ile basit yargılama usulü uygulanmaz." şeklindeki düzenleme ile sınırlama getirilmiş ise de; Anayasa Mahkemesinin 19/08/2020 tarihli 31218 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan, 25/06/2020 tarihli ve 2020/16 esas, 2020/33 sayılı iptal kararı ile, "...kovuşturma evresine geçilmiş..." ibaresinin, aynı bentte yer alan "... basit yargılama usulü..." yönünden Anayasaya aykırı bulunarak iptaline karar verilmesi sebebiyle kovuşturma evresine geçilmiş olan ve basit yargılama usulü uygulanabilecek dosyalar yönünden 7188 sayılı Kanunun 5. maddesinin 1-d bendinde yer alan düzenlemenin iptal edildiği anlaşıldığından; Anayasa Mahkemesi kararlarının geriye yürümesi mümkün olmayıp, Ceza Muhakemesi Kanununda yapılan değişikliklerin ise derhal uygulanması gerekmekle birlikte, basit yargılama usulü uygulanan olaylarda CMK'nın 251. maddesinin 3.

fıkrasına göre; "mahkûmiyet kararı verildiği takdirde sonuç ceza dörtte bir oranında indirilir." şeklindeki düzenleme karşısında, Anayasa Mahkemesinin anılan iptal kararının neticeleri itibarıyla maddi ceza hukukuna ilişkin olduğunun ve CMK'nın 251. maddesinin 3. fıkrasında yer alan düzenlemenin sanık lehine sonuç doğurabilecek nitelikte olduğunun anlaşılması karşısında, TCK'nın 7. maddesi ile CMK'nın 251. maddesi hükümleri gözetilmek suretiyle sanık lehine olan uygulamanın belirlenerek yerine getirilmesi ve gereği için dosyanın, "Basit Yargılama Usulü" yönünden yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 22/06/2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/6796, Karar No: 2022/6249, Tarih: 20.06.2022

**9. Ceza Dairesi         2021/6796 E.  ,  2022/6249 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Reşit olmayanla cinsel ilişki

HÜKÜM : Mahkumiyet

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle başvurunun muhtevası nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) aracılığıyla temin edilen nüfus kaydının incelenmesinde, sanığın hükümden sonra 15.04.2020 tarihinde öldüğüne dair Didim Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından 16.04.2020 gün ve 2020/2263 sayılı resmi belgenin düzenlendiği anlaşıldığından, sanık hakkında açılan kamu davasının 5237 sayılı TCK’nın 64/1 ve 5271 sayılı CMK’nın 223/8. maddeleri uyarınca düşmesine karar verilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafisinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereği 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, aynı Kanunun 322 ve 5271 sayılı CMK’nın 223/8. maddeleri uyarınca sanık hakkında görülen kamu davasının ölüm nedeniyle DÜŞMESİNE, 20.06.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/1215, Karar No: 2022/5179, Tarih: 22.06.2022

**11. Hukuk Dairesi         2021/1215 E.  ,  2022/5179 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 20. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada Ankara 4. Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince verilen 27.03.2019 tarih ve 2018/151 E. - 2019/102 K. sayılı kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin kabulüne dair Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi'nce verilen 24.12.2020 tarih ve 2019/800 E. - 2020/1163 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davalılar vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçelerinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçeler, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili şirket tarafından 2016/82125 sayılı "Furosym" ibaresinin 05. sınıfta marka olarak tescili için başvuruda bulunulduğunu, başvuruya davalı şirket tarafından 140701 sayılı "furoksim" ibareli markaya dayanılarak itiraz edildiğini, itiraz üzerine TPMK YİDK tarafından nihai olarak marka tescil başvurusundan 05.sınıfta “İnsan ve hayvan sağlığı için ilaçlar tıbbi veterinerlik amaçlı kimyasal ürünler, tıbbi ve veterinerlik amaçlı kimyasal reaktif maddeler”in çıkarıldığını, kurul kararının hukuka aykırı olduğunu, dava konusu markalar arasında benzerlik bulunmadığını, davacı şirketin markasında yer alan "FUROSYM" ibaresinin, markanın kullanıldığı ilacın "Furosemid" etken maddesinin isminden türetildiğini, müvekkilinin "FUROSYM" isimli ilacın ruhsatını Symrna Veterinerlik isimli şirketten devir aldığını ve kendi adına tescilini yaptırdığını, etken madde isimlerinin kimsenin tekeline bırakılamayacağını, "FUROSYM" ibareli ilacın veteriner hekim reçetesi ile eczanelerde, muayene ve polikliniklerde satıldığını, davalı şirketin "FUROKSİM" isimli ilacının da aynı şekilde reçeteli satılan bir ilaç olduğunu, müvekkili şirketin ilacının hayvan sağlığı üzerine iştigal eden bir ilaç olmasına rağmen, davalı şirket ilacının insan sağlığına ilişkin bir ilaç olduğunu, hitap ettikleri tüketici kesiminin farklı bulunduğunu ileri sürerek, davalı TPMK YİDK'nın 13.02.2018 tarihli ve 2018-M-861 sayılı kararının iptalini talep ve dava etmiştir.

Davalı TPMK vekili, müvekkili kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Diğer davalı Şirket vekili, taraf markalarının iltibas yaratacak derecede benzer olduğunu, bu durumun insan ve kamu sağlığı için son derece önemli bulunduğunu, markaların kapsadıkları emtiaların aynı/aynı tür olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı TPMK vekili, müvekkili kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Diğer davalı Şirket vekili, taraf markalarının iltibas yaratacak derecede benzer olduğunu, bu durumun insan ve kamu sağlığı için son derece önemli bulunduğunu, markaların kapsadıkları emtiaların aynı/aynı tür olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

İlk Derece Mahkemesince, iddia, savunma, toplanan deliller ve tüm dosya kapsamına göre; davacının "FUROSYM" ibareli başvuru markasıyla davalının "FUROKSİM" ibareli tescilli markası arasında, 5. sınıftaki "İnsan ve hayvan sağlığı için ilaçlar tıbbi veterinerlik amaçlı kimyasal ürünler, tıbbi ve veterinerlik amaçlı kimyasal reaktif maddeler" malları yönünden görsel ve sescil olarak hedef tüketici nezdinde iltibasa düşürecek derecede bir benzerlik bulunduğu, buradaki hedef tüketicinin doktor, veteriner, hekim, eczacı ve kimyasal ilaç satanlar olduğu öne çıksa da (yani dikkat düzeyi yüksek olduğu ileri sürülse de) hayatın olağan akışına göre, eczanelerde ya da kimyasal ilaç satan işyerlerinde çalışan yukarıdaki kişilerin dışındaki herhangi bir kalfanın da yanlışlıkla ve hatalı olarak "Furosym" ve "FUROKSİM" ibareli ürünleri karıştırma ihtimalinin bulunduğu, yani bu tür ürünler ilaç şeklinde reçete edilseler de doktor ve eczacı dışında yaygın olarak diğer yardımcı elemanların da çalıştığı, yine veteriner hekimlerin yazdığı hayvansal ilaçların da çok bilinçli olmayan kalfaların çalıştığı işyerlerinde (hedef tüketici nezdinde) bu ürünlerin karıştırılabileceği, bu markayı taşıyan ürünler arasında ortak işletme var şeklinde bir algı oluşabileceği kanaatine varıldığı, bu açıdan taraf markaları arasında 556 sayılı KHK 8/1-b maddesindeki iltibas koşulunun oluştuğu gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Karara karşı, davacı vekili tarafından istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

Karara karşı, davacı vekili tarafından istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince, tüm dosya kapsamına göre yapılan istinaf incelemesi sonucunda; ilaç markalarında, görüşü dikkate alınması gereken kitlenin, doktor ve eczacılardan oluşan bilinçli kitle olduğu, mahkemece görüşüne başvurulan ve aralarında tıp fakültesinden bir doçent, eczacılık ve farmakoloji fakültesinden de bir profesörün bulunduğu üç kişilik bilirkişi heyetince; davacının başvurusunun konusunu oluşturan "Furosym" ibareli ilacın bir veteriner ilacı olduğu, veteriner hekim reçetesi ile satılacağı, davalının itiraza mesnet "furoksim" ibareli ilacın ise beşeri bir ilaç olup, doktorlar tarafından reçete edilip, eczacılar tarafından satılabileceği, bu türden kimyasal maddelerde, kelimenin bir harfinin bile değişmesinin, gerek bağlı bulunan grupta gerekse hastalıkta bambaşka anlamlara gelebileceği, somut uyuşmazlıkta da ibareler arasında sesçil anlamda bir benzerlik varsa da, her iki ilacın da reçetesiz satılmasının mümkün olmadığı, ayrıca hitap ettikleri tüketici kitlesi yönünden de karıştırılmasının mümkün olmadığının bildirildiği, bu durumda davacının başvurusunun kapsamından çıkarılan 5/1. sınıf mallar yönünden markalar arasında görsel ve kavramsal bir benzerlik olmadığı, kısmi sesçil benzeşmenin de markalar arasında 556 sayılı KHK 8/1-b bendi uyarınca iltibas tehlikesine yol açacak nitelikte bulunmadığının kabulü gerektiğinden, davacı vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile ilk derece mahkemesi kararı kaldırılarak ve yeniden hüküm kurularak, davanın kabulü ile davalı TPMK YİDK tarafından verilen 13.02.2018 tarihli ve 2018-M-861 sayılı kararın iptaline karar verilmiştir.

Karara karşı, davalı TPMK vekili ve diğer davalı şirket vekili tarafından temyiz kanun yoluna başvurulmuştur.

İlk Derece Mahkemesince verilen karara yönelik olarak yapılan istinaf başvurusu üzerine HMK'nın 355 vd. maddeleri kapsamında yöntemince yapılan inceleme sonucunda Bölge Adliye Mahkemesince esastan verilen nihai kararda, dosya kapsamına göre saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kurallarına aykırı bir yön olmadığı gibi HMK'nın 369/1. ve 371. maddelerinin uygulanmasını gerektirici nedenlerin de bulunmamasına göre usul ve yasaya uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davalılar vekillerinin temyiz istemlerinin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, istekleri halinde aşağıda yazılı 37,90 TL harcın temyiz eden davalılara iadesine, 22/06/2022 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/8220, Karar No: 2014/22814, Tarih: 01.10.2014

**5. Hukuk Dairesi         2014/8220 E.  ,  2014/22814 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Görele Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 13/01/2014

NUMARASI : 2013/141-2014/35

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor yasa hükümlerine uygundur. Arsa niteliğindeki taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesinde ve irtifak hakkı karşılığının tesbiti ile davalı idareden tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 01.10.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/13213, Karar No: 2014/2760, Tarih: 04.02.2014

**2. Ceza Dairesi         2013/13213 E.  ,  2014/2760 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2011/269224

MAHKEMESİ : Gaziantep 7. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 14/04/2011

NUMARASI : 2010/499 (E) ve 2011/216 (K)

SUÇ : Suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sanığa atılı suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi suçu için 5237 sayılı TCK'nın 165/1. maddesinde “altı aydan üç yıla kadar hapis ve onbin güne kadar adli para cezası” yaptırımlarının, her ikisinin de birlikte öngörüldüğü, yasada hapisle birlikte öngörülen adli para cezasının gün sayısının alt sınırının gösterilmediği hallerde aynı Yasanın 52/1. maddesi gereğince alt sınırın beş gün olduğu; somut olayda sanık hakkında yüklenen suçtan dolayı “...suçu işlediği usulen sabit olduğundan, suçu işleyiş biçimi, güttüğü amaç ve saiki, kastının ve meydana gelen zararın ağırlığı, suç konusunun önem ve değeri gibi hususlar nazara alınarak...” alt sınırdan hapis cezası belirlendiği halde, adli para cezası ile ilgili temel ceza belirlenirken aynı gerekçeyle alt sınırdan uzaklaşılıp 60 gün karşılığı adli para cezasına hükmolunması,

Bozmayı gerektirmiş sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün, bu sebepten dolayı 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın aynı Kanunun 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunmakla, 5237 sayılı TCK.nun 165/1. maddesi uyarınca hükmolunan temel adli para cezasının 5 gün olarak belirlenmesine, aynı yasanın 62.maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim ile sanığın 4 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, yasanın 52/2. maddesi uyarınca mahkemenin takdiri gözetilerek bir gün karşılığı 20 TL'den hesaplanıp, sonuç adli para cezasının 80,00TL olarak belirlenmesine karar verilmek suretiyle diğer yönleri usul ve yasaya uygun olan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 04.02.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/6646, Karar No: 2007/7297, Tarih: 03.05.2007

**2. Hukuk Dairesi         2007/6646 E.  ,  2007/7297 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ ... A.H.(Aile) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Velayetin Değiştirilmesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre yerinde bulunmayan bütün temyiz isteğinin reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine,peşin alınan harcın mahsubuna, iş bu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oyçokluğuyla karar verildi.03.05.2007 (Prş.

KARŞI OY YAZISI

Davacı tarafından 4721 sayılı Türk Medenî Kanunu hükümlerine göre velâyetin “yeniden düzenlenmesi” konusunda dava açıldığı ve dava konusu çocuğun bir “temsil kayyımı” tarafından temsil edilmeden karar verildiği konusunda değerli çoğunluk ile aramızda “görüş birliği” vardır.

Çekişme nedir?;

Velâyetin “yeniden düzenlenmesine” yönelik davalarda dava konusu çocuk bir “temsil kayyımı” tarafından “usulüne uygun biçimde” temsil edilmeden işin esasının incelenebileceğine yönelik değerli çoğunluğun düşüncesine katılmıyorum.

Velâyet ilişkisinde “iki taraf” (=Ebeveyn ve çocuklar) söz konusudur. (BAKTIR/ÇETİNER, Velâyet Hukuku, s. 32)

Velâyet, küçüklerin ve bazı durumlarda kısıtlı çocukların gerek kişiliklerinin gerek mallarının korunması ve onların temsili konusunda yasanın ana babaya yüklediği ödevler ile bu ödevlerin gereği olan hakların “tümünü” ifade eder. (Ömer Uğur GENÇCAN, Boşanma Hukuku, Yetkin Yayınevi, Ankara 2006, Kısaltma: GENÇCAN-Boşanma-2, s. 843)

Temsil kayyımı ise bir kimseyi belirli bir iş ya da birden fazla işte “temsil etmesi” için atanan kişiyi ifade eder.(OĞUZMAN/DURAL, Aile Hukuku, İstanbul-1994, s. 510)

4721 sayılı Türk Medenî Kanunu m. 183 hükmüne göre ana veya babanın başkasıyla evlenmesi, başka bir yere gitmesi veya ölmesi gibi yeni olguların zorunlu kılması hâlinde hâkim, re'sen veya ana ve babadan birinin istemi üzerine gerekli önlemleri alacağı gibi çocuğun korunmasına ilişkin diğer önlemlerden sonuç alınamaz ya da bu önlemlerin yetersiz olacağı önceden anlaşılırsa, hâkim 4721 sayılı Türk Medenî Kanunu m. 348 hükmünde yer alan hâllerde velâyetin kaldırılmasına da karar verir. (Ömer Uğur GENÇCAN, 4721 Sayılı Türk Medeni Kanunu, Bilimsel Açıklama-İçtihatlar-İlgili Mevzuat, Yetkin Yayınevi, Ankara 2007 , Kısaltma: GENÇCAN-TMK-2, s. 2515-2517)

Velâyet, Çocuk Haklarına Dair Sözleşme hükümleri ile de ana baba yararına değil “çocuk yararına” bir hak olarak kabul edilmiştir. (BAKTIR/ÇETİNER, Velâyet Hukuku, s. 46)

Velâyet ilişkisinin yeniden düzenlenmesinde bu sebeplerle “çocuğun yararı” gözönünde tutulmalıdır.(ÖZTAN, Aile Hukuku, s. 472, Lüchinger/Geiser, Art.157, nr. 13, BGE 118 II 23)

Velâyet, Çocuk Haklarına Dair Sözleşme hükümleri ile de ana baba yararına değil “çocuk yararına” bir hak olarak kabul edilmiştir. (BAKTIR/ÇETİNER, Velâyet Hukuku, s. 46)

Velâyet ilişkisinin yeniden düzenlenmesinde bu sebeplerle “çocuğun yararı” gözönünde tutulmalıdır.(ÖZTAN, Aile Hukuku, s. 472, Lüchinger/Geiser, Art.157, nr. 13, BGE 118 II 23)

Velâyet, ana-babaya bırakılan denetimsiz bir hak olmaktan çıkarılmış, kamusal niteliği olan bir hak olduğundan bu hakkın kullanımı “denetlenmektedir”. (BAKTIR/ÇETİNER, Velâyet Hukuku, s. 19)

Velâyetin kötüye kullanılması halinde çocuğu korumak üzere alınabilecek “en radikal”, “en etkin” önlem ve bu anlamda “son çare” ise velâyetin kaldırılmasıdır.(Rona SEROZAN, Çocuk Hukuku, İstanbul-2005, s. 292.)

Velâyete ilişkin dava “çocuğun güvenliğini” doğrudan ilgilendiren bir dava olup velâyet kendisinde bulunan davalının her zaman çocuğun yararına davranmayacağı şu veya bu gibi düşüncelerle çocuk aleyhinde birleşmesi ve onun zararına bir durum yaratması davanın açılış sebebi göz önüne alındığında olası olduğundan çocuğun “davalı tarafından temsil edilmesi” son derecede sakıncalıdır.

Dava konusu çocuk ile yasal temsilcisi davalı arasında menfaat çatışması vardır. (TMK. m. 426 b. 2). Zaten çocuk yönünden “işler yolunda gitmediğinden” bu sebeple velâyetin “yeniden düzenlenmesi” için dava açılmıştır/açılmak zorunda kalınmıştır.

O halde “velâyetin yeniden düzenlenmesi” davasında;

- dava konusu çocuğa bir temsil kayyımı atanmalı,

- temsil kayyımı davaya katılmalı,

- temsil kayyımı tarafından gösterildiği takdirde delilleri toplanarak sonucu uyarınca bir karar verilmelidir.

Hükmün bu gerekçe ile bozulması görüşünde olduğumdan değerli çoğunluğun “farklı görüşüne” katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2020/1857, Karar No: 2021/2781, Tarih: 02.06.2021

**9. Ceza Dairesi         2020/1857 E.  ,  2021/2781 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sistem Yapı A.Ş.'nin SGK'ya bulunan vadesi geçmiş prim borçlarının hak edişlerden kesilmesi hususu SGK tarafından Sivas Belediyesi Su ve Kanalizasyon Müdürlüğünden farklı tarihlerde talep edildiği, ancak söz konusu prim borçları için hak ediş ödemelerinden herhangi bir kesinti yapılmadığı ve alınan ön inceleme raporunda soruşturma izni verilen sanıkların sorumlu oldukları iddia olunan somut olayda;

5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu'nun 90. maddesine istinaden 29/09/2008 tarihli 27012 sayılı Resmi Gazetede yayımlanmış olan "Sosyal Güvenlik Kurumu Prim ve İdari Para Cezası Borçlarının Hakedişlerden Mahsubu, Ödenmesi ve İlişiksizlik Belgesinin Aranması Hakkında Yönetmelik"in 6. maddesinde "İdare, işverene yapacağı her hakediş ödemesinden önce, işverenin ve varsa alt işverenlerinin Kuruma idari para cezası, prim ve prime ilişkin gecikme cezası, gecikme zammı ve diğer ferilerinden oluşan borçlarının olup olmadığını, üniteden yazı ile sorar. Ünitece, işverenin ve varsa alt işverenlerinin muaccel borcunun bulunmadığı hususu idareye bir aylık süre içinde yazı ile bildirilir. Yazı ile bildirilmediği sürece, idare tarafından işverene hakediş ödenmez." şeklindeki hükme göre olayımızda şirketin SGK'ya olan borcu nedeniyle belediye tarafından şirkete ödenecek hakedişlerin kesilerek bu kesintinin ödeme makamınca Sosyal Güvenlik Müdürlüğü hesabına yatırılması gerektiği, anılan yönetmelikte belirtilen yükümlülüklerin yerine getirilmeden hakedişin ödenmesi veya kesin teminatın iade edilmesi durumunda, ilgililer hakkında 5510 sayılı Kanun'un 90/5. maddesi uyarınca genel hükümlere göre idari ve cezai işlem yapılacağının bildirilmesi karşısında bu çerçevede değerlendirme ihtiva etmeyen bilirkişi raporu yetersiz olduğu, SGK uzmanı, ceza hukukçusu ve denetmenden oluşan üç kişilik bilirkişiler kurulundan yukarıda zikredilen mevzuat çerçevesinde sanıkların sorumluluklarına ilişkin yeniden rapor alınarak sonucuna göre sanıkların hukuki

durumunun tayini gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde sanıkların beraatlarına karar verilmesi,

Kabule göre de;

Kanuna aykırı, katılan kurum vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi de gözetilerek 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 02/06/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.