muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/5766, Karar No: 2018/99, Tarih: 09.01.2018

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava, 556 sayılı KHK uyarınca marka hakkına tecavüzün men'i ve maddi tazminat istemlerine ilişkindir. 556 sayılı KHK'nın 66/b maddesine göre yapılan tazminat hesabında davalının, davacıya ait dava konusu markayı izinsiz olarak kullanmaya başladığı tarih olan ve resmi kayıtlarla belirlenmiş 01.11.2010 tarihinden itibaren hesaplama yapılması gerekirken, bilirkişi raporunda 2010 yılının tamamı üzerinden hesaplama yapılması doğru görülmediği gibi; davacı tazminat talebinde yasal faiz talep etmesine rağmen mahkemece ticari temerrüt fazine hükmedilmesi de doğru görülmeyip bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davalı yararına BOZULMASINA, ödediği peşin temyiz harcının isteği halinde temyiz edene iadesine, 09/01/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/9679, Karar No: 2015/8227, Tarih: 10.09.2015

**14. Ceza Dairesi         2013/9679 E.  ,  2015/8227 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma; duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş, sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanık müdafii ve O Yer Cumhuriyet Savcısının yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 10.09.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/437, Karar No: 2007/400, Tarih: 26.01.2007

**8. Hukuk Dairesi         2007/437 E.  ,  2007/400 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Ad ve Soyadı Düzeltilmesi İstemli

K A R A R

Uyuşmazlık, tapuda kayıt malikinin baba isminin düzeltilmesine ilişkin bulunduğuna göre, 2797 sayılı Yargıtay Kanununun 14.maddesi hükmü gereğince, hükme yönelik temyiz itirazlarını inceleme görevi Yüksek Yargıtay (14.) Hukuk Dairesine ait olmakla, gereği için, dosyanın anılan Daire Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE, 26.01.2007 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/2053, Karar No: 2010/6848, Tarih: 14.06.2010

**11. Hukuk Dairesi         2009/2053 E.  ,  2010/6848 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Fatsa Sulh Hukuk Mahkemesi’nce verilen 08.10.2008 tarih ve 2008/164 - 2008/865 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı T.C. Halk Bankası Fatsa Şubesi'ne 31.05.2007 tarihinde yaptığı kredi başvurusuna aynı gün olumlu cevap verildiğini ve 10.000 YTL miktarında kredinin müvekkilinin hesabına net olarak 9.790,41 YTL olarak aktarıldığı, müvekkilinin bu kredi başvurusunun olumlu sonuçlanmasına istinaden İdris Sevgi adlı kişiye ait 52 HH 885 plakalı 2001 model Renault Kango marka aracın alımı konusunda 02.06.2007 tarihinde protokol yaptıkları, müvekkilinin 04.06.2007 tarihinde davalı bankadan kredi olarak alınan 9.790,41 YTL'yi çekmek için bankaya gittiğinde banka görevlisinin müvekkiline bu miktarı almak için gerekli bakiyeye sahip olmadığının söylendiğini bu nedenle alım satım protokolünde geçen 7500 YTL miktarındaki senedi ödeyemediği ve bu ödemeyi yapamadığından kaparo olarak verdiği 2500 YTL'yı geri alamadığını, ayrıca mesleki itibarının da zedelendiğini ileri sürerek toplam 5.000 YTL maddi ve manevi tazminatın davalıya ödedilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, işlemi yapan personelin davacının kredi sözleşmesine imzasını almadığını, sadece kredi kartı başvuru formuna ve kredi kartı sözleşmesine imzasının alındığını, yapılan piyasa araştırmasında davacı işyerinin cirosunun düşük olduğu, borç ödemeyi işyerini açtığı 2006 yılını zararla kapattığı saptandığından önce aksattığı ve hesabının bloke edildiğini, akabinde ...'dan teminat talep edildiğini, buna olumsuz cevap verilmesi üzerine bloke edilen para ile kredinin kapatıldığını, müvekkili bankanın bu işlemleri yapmaya yetkili olduğu ayrıca kredi kurumlarının kredi vermek gibi bir yükümlülüklerinin bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davacının kredi almak için yaptığı sözlü girişimlerinin olumlu karşılanmasına güvenerek kredi miktarı kadar bir araç satın alıp 2.500 YTL kaparo vermesi, davacı tacir açısından makul ve iyiniyetli bir davranış olarak kabul edilemeyeceği ve bundan bankanın sorumlu olamayacağı, dosya kapsamındaki delillerden davalı bankanın sözü edilen krediyi davalıya verme yükümlülüğünün olmadığı, bu yüzden oluşan maddi zararlardan bankanın sorumlu olmayacağı, manevi tazminat şartlarının da oluşmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 03,15 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 14.06.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/22818, Karar No: 2017/8475, Tarih: 30.11.2017

**10. Hukuk Dairesi         2015/22818 E.  ,  2017/8475 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1) Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2) Davacı Kurum, 10.04.2010 tarihinde meydana gelen iş kazası sonucu sürekli işgöremezlik durumuna giren sigortalıya bağlanan gelir ve ödemelerden oluşan kurum zararının davalıdan tahsilini talep etmiş olup, davanın yasal dayanağı 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu'dur.

5510 sayılı Kanunun “İş Kazası ve Meslek Hastalığı İle Hastalık Bakımından İşverenin ve Üçüncü Kişilerin Sorumluluğu” başlıklı 21/1. maddesine göre; İş kazası ve meslek hastalığı, işverenin kastı veya sigortalıların sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir hareketi sonucu meydana gelmişse, Kurumca sigortalıya veya hak sahiplerine bu Kanun gereğince yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri toplamı, sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı olmak üzere, Kurumca işverene ödettirilir. Anılan madde ile tazmin sorumlularının Kurum karşısındaki sorumluluğu bir tavanla sınırlandırılmış olup, bu sorumluluk “...sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı…” bulunmaktadır.

Maddenin açık hükmü karşısında; ilk peşin sermaye değerli gelirin, Kurum yararına tazmini mümkün kısmının belirlenebilmesi için gerçek zarar tavan hesabı yapılması zorunluluğu bulunmaktadır. Gerçek zarar hesabı tazminat hukukuna ilişkin genel ilkeler doğrultusunda yapılmalı, sigortalı sürekli iş göremezlik durumuna girmiş ise bedensel zarar hesabı, ölümü halinde destekten yoksun kalma tazminatı (Borçlar Kanununun 45 - 46, 6098 sayılı ... Borçlar Kanununun 54 - 55. maddeleri) hesabı dikkate alınmalıdır.

Gerçek zarar hesaplanmasında ise; zarar ve tazminata doğrudan etkili olan işçinin net geliri, bakiye ömrü, iş görebilirlik çağı, iş göremezlik ve karşılık kusur oranları, destek görenlerin gelirden alacakları pay oranları, eşin evlenme olasılığı, gibi tüm verilerin hiçbir kuşku ve duraksamaya yer vermeyecek şekilde öncelikle belirlenmesi gerekir. Anlaşılacağı üzere rücu alacağından sorumluluk belirlenirken gelirlerin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri ile yargılamada yöntemince hesaplanacak gerçek (maddi) zarar karşılaştırması yapılıp düşük (az) olan tutarın hükme esas alınması gerekir.

Gerçek zarar miktarı; işçinin olay tarihindeki bakiye ömrü esas alınarak aktif ve pasif dönemde elde edeceği kazançlar toplamından oluşmaktadır. Sigortalı veya hak sahiplerinin bakiye ömürleri daha önceki yıllarda Fransa’dan alınan 1931 tarihli “.......” cetvelleri ile saptanmakta ise de; Başbakanlık Hazine Müsteşarlığı, ... Üniversitesi Fen Fakültesi Aktüerya Bilimleri Bölümü,... Danışmanlık, Marmara Üniversitesi ve Başkent Üniversitesi’nin çalışmalarıyla “...” adı verilen “Ulusal Mortalite Tablosu” hazırlanmış olup, Sosyal Güvenlik Kurumunun 2012/32 sayılı Genelgesiyle de ilk peşin sermaye değerlerinin hesabında anılan tablolarının uygulanmasına geçilmiştir. Gerçek zarar hesabı özü itibariyle varsayımlara dayalı bir hesap olup, gerçeğe en yakın verilerin kullanılması esastır. Bu durumda ülkemize özgü ve güncel verileri içeren ... tablosunun bakiye ömrün belirlenmesinde esas alınması gerekecektir. İşçinin 60 yaşına kadar aktif dönemde günlük net geliri üzerinden, 60 yaşından sonra bakiye ömrü kadar pasif dönemde asgari ücret üzerinden, her yıl için ayrı ayrı hesaplama yapılacağı Yargıtay’ın yerleşmiş görüşlerindendir. İşçinin günlük net geliri tespit edilerek bilinen dönemdeki kazancı mevcut veriler nazara alınarak iskontolama ve artırma işlemi yapılmadan hesaplanmakta, bilinmeyen dönemdeki kazancı ise; önceki uygulamalarda yıllık olarak % 10 arttırılıp % 10 iskontoya tabi tutulmakta idi. Tazminatların peşin olarak hesaplanması, buna karşılık gelirin taksit taksit elde edilmesi, bu nedenle peşin belirlenen tazminatın her taksitte ödenen kısmın bakiyesinden faiz geliri elde edileceğinden sermayeye ekleneceği nazara alınarak, tazminata esas gelire artırım ve iskonto uygulanmaktadır. Peşin sermayeden elde edilecek yarar reel faiz kadardır. Buna göre önceki uygulamalardaki gibi % 10 artırım ve iskonto oranı yerine, enflasyon dışlanarak, değişen ekonomik koşullar ve reel faiz oranları nazara alınıp, Sosyal Güvenlik Kurumu ilk peşin sermaye değeri hesaplamalarına paralel olarak % 5 oranının uygulanması hakkaniyete uygun olacaktır. Ayrıca kaza tarihinde sigortalının asgari ücretle mi yoksa daha fazla bir ücretle mi çalıştığının tespiti ile yapılacak artırım ve indirimlerin bu ücret üzerinden dikkate alınması ve hesaba katılması gerekecektir.Meslekte kazanma güç kaybı oranının % 60’ın altında kaldığı durumlarda, sigortalının işgöremezlik oranına bağlı olarak emsallerine göre daha fazla çaba harcamak suretiyle de olsa, çalışmasını sürdürüp yaşlılık aylığına hak kazanması mümkün bulunduğundan, 60 yaş sonrası pasif dönem için zarar hesabı yapılmasına olanak bulunmamaktadır.

Yukarıdaki yasal düzenleme ve açıklamalar ışığında dava değerlendirildiğinde, öngörülen ilkeler gereğince uzman bilirkişi tarafından yöntemince rapor düzenlenerek sigortalının gerçek zararı hesaplanmalı, bu miktar, gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri ile karşılaştırılıp davalının kusur oranına göre sorumluluğu belirlendikten sonra elde edilecek sonuca göre hüküm kurulmalıdır.

Mahkemece, açıklanan bu maddi ve hukuki olgular karşısında, sigortalıya bağlanan gelirler nedeniyle oluşan Kurum zararının, yukarıda açıklanan ilkeler çerçevesinde belirlenmesi gerekirken, yazılı biçimde karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 30.11.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/4359, Karar No: 2019/2398, Tarih: 09.04.2019

**19. Hukuk Dairesi         2017/4359 E.  ,  2019/2398 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... Yapı Kimyasalları Sanayi ... vek. Av. ... ile davalı ... İnş. San. ve Tic. A.Ş. vek. Av. ... arasında görülen dava hakkında ... . Asliye Ticaret Mahkemesi'nden verilen 14/04/2016 gün ve 2015/959 E. - 2016/291 K. sayılı hükmün bozulmasına ilişkin Dairemizin 31/05/2017 gün ve 2017/2749 E. - 2017/4376 K. sayılı ilamına karşı davalı vekili tarafından süresi içinde karar düzeltme yoluna başvurulmuş olmakla dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-KARAR-

Yargıtay ilamında belirtilen gerektirici sebeplere göre, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 440.maddesinde sayılan hallerden hiçbirisine uymayan davalı vekilinin karar düzeltme isteminin REDDİNE, 27,10-TL harç ve takdiren 384,00-TL para cezasının karar düzeltme isteyen davalıdan alınarak Hazineye gelir kaydedilmesine, 09/04/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14601, Karar No: 2015/17043, Tarih: 07.12.2015

**5. Ceza Dairesi         2013/14601 E.  ,  2015/17043 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 5 - 2013/6338

İNCELENEN KARARIN;

MAHKEMESİ : Şefaatli Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 22/11/2012

NUMARASI : 2011/137 Esas, 2012/141 Karar

SUÇ : Görevi kötüye kullanma

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Belediye Başkanı olarak görev yapan sanığın, katılanın maaşını 5393 sayılı Belediye Kanununun 49. maddesi gereğince zamanında ve öncelikli olarak ödemeyerek mağduriyetine neden olduğu gerekçesiyle görevi kötüye kullanma suçundan mahkumiyetine karar verilmişse de; Belediye bütçesinin yeterli olmaması nedeniyle tüm personelle birlikte sanığın da maaş alacağının bulunması, bilirkişi raporu ve dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde sanığın suç kastıyla hareket ettiğine dair cezalandırılmasını gerektirir, her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı anlaşıldığından, yüklenen suçtan beraati yerine yanılgılı değerlendirme sonucu mahkumiyet hükmü kurulması,

Kabule göre de;

Hükmün gerekçesinde sanığın eyleminin TCK'nın 257/1. maddesi kapsamında kaldığı kabul edilip cezalandırılmasına karar verilmiş ise de; sanığın aktif bir davranış içermeyen eylemlerinin TCK'nın 257/2. maddesinde düzenlenen ihmali davranışla görevi kötüye kullanma suçunu oluşturduğu gözetilmeyerek, ayrıca hüküm fıkrasında uygulama maddesinin de hatalı olarak "257/2" şeklinde gösterilmek suretiyle hüküm kurulması,

Aynı suç işleme kararının icrası kapsamında eylemini değişik zamanlarda birden fazla kez işlediği kabul edilen sanık hakkında TCK'nın 43/1. maddesindeki zincirleme suç hükümlerinin uygulanmaması,

5237 sayılı TCK'nın 53/1-a maddesindeki hak ve yetkiyi kötüye kullanmak suretiyle atılı suçu işlediği kabul edilen sanık hakkında aynı Kanunun 53/5. madde ve fıkrası gereğince, cezanın infazından sonra başlamak üzere, hükmolunan cezanın yarısından bir katına kadar bu hak ve yetkinin kullanılmasının yasaklanmasına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı ve sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'nın 321 ve 326/son maddeleri uyarınca BOZULMASINA, 07/12/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/2332, Karar No: 2022/13055, Tarih: 22.06.2022

**11. Ceza Dairesi         2019/2332 E.  ,  2022/13055 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Sahte fatura düzenleme, defter, kayıt ve belgeleri gizleme

HÜKÜMLER : Mahkumiyet, beraat

TEMYİZ EDENLER : Sanıklar müdafileri, katılan vekili

Sanık ... hakkında defter, kayıt ve belgeleri gizleme ve her iki sanık hakkında “2010 ve 2011 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme“ suçundan açılan kamu davalarında; sanık ...’ın savunmasında; 2010 yılının Kasım ayından itibaren şirketin ortağı ve yetkilisi olduğunu, defter ve belgelerin ibrazı için tebligat yapıldığında, devraldığı kişilere defter ve belgeleri vermelerini söylediğini ancak gelmeyince ibraz edemediğini, sahte fatura düzenlemediğini, sanık ...’un ise; 2010 yılında hisselerini devrettiğini ve müdürlük yetkisinin sona erdiğini, 2010 yılından önce de fiilen şirketin işlerini asıl takip edenin ... olduğunu, kendisinin şirket işleriyle bir ilgisinin olmadığını beyan etmeleri karşısında, maddi gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek biçimde belirlenmesi bakımından;

A) Sanık ... hakkında 2010, sanık ... hakkında 2011 takvim yılı için kurulan beraat hükümlerine yönelik;

1) 2010 ve 2011 yılları için kanaat oluşturacak sayıda temin edilecek faturaların sanıklara gösterilerek yazı ve imzaların kendilerine ait olup olmadığının sorulması, kendilerine ait olmadığını söylemeleri halinde; sanıkların temin edilecek yazı ve imza örneklerinin alınarak faturalardaki yazı ve imzaların kime ait olduğu hususunda bilirkişi incelemesi yaptırılması,

2) Faturalardaki yazı ve imzaların sanıklara ait olmadığının anlaşılması halinde ise;

a) Faturaları kullandığı belirlenen mükellefler hakkında karşıt inceleme raporu düzenlenip düzenlenmediğinin ilgili vergi dairesinden sorulması, düzenlenmiş ise onaylı örneklerinin getirtilmesi,

b) Aynı şirket yetkilileri hakkında dava açılıp açılmadığının araştırılması, dava açılmış ise dosyalarının getirtilip incelenerek ilgili belgelerin onaylı örneklerinin dosyaya alınması,

c) Faturaları kullanan şirket yetkilileri veya kişilerin tanık sıfatıyla duruşmaya çağrılarak CMK'nin 48. maddesi uyarınca çekinme hakları hatırlatıldıktan sonra sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak kimden aldıkları, sanıkları tanıyıp tanımadıkları ve faturaların düzenlenmesi konusunda sanıkların bir iştiraki bulunup bulunmadığının sorulması,

Sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanıkların hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile beraat hükümleri kurulması,

B) Sanık ... hakkında defter, kayıt ve belgeleri gizleme suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik;

Sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanıkların hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile beraat hükümleri kurulması,

B) Sanık ... hakkında defter, kayıt ve belgeleri gizleme suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik;

Ayrıntıları Ceza Genel Kurulu'nun 23.11.1999 gün ve 1999/11- 273/288 sayılı içtihadında da açıklandığı üzere defter ve belgelerin çalındığı-kaybolduğu-bulunmadığı ileri sürülerek ibrazından kaçınılması halinde VUK'nin 139. maddesinde yazılı hususlarda usulüne uygun tebligat aranmayacağı; somut olayda, defter ve belgelerinin vergi incelemesi için istenmesine dair yazının 23/05/2013 tarihinde bizzat kendisine tebliğine rağmen ibraz etmeyen sanığın, defter ve belgelerinin şirketi devraldığı kişilerden kendisine teslim edilmediğini bu nedenle ibraz edemediğini savunması, 14/03/2011 tarihinde şirket müdürü olarak atanan sanığa şirketin 2008, 2009, 2010 ve 2011 takvim yıllarına ait defter ve belgelerin istendiğinin anlaşılması karşısında, defter ve belgelerin sanığa teslim edildiğine dair tutanak bulunup bulunmadığının araştırılması, şirketin bu tarihten önceki dönemde yetkilisi olan diğer sanığa önceki yıllara ait defter ve belgelerin sanık ...’a teslim edilip edilmediği hususlarının sorulmasından sonra hukuki durumunun tayin ve takdir edilmesi gerektiği gözetilmeden, eksik inceleme ve araştırma ile mahkumiyet kararı verilmesi,

C) Her iki sanık hakkında sahte fatura düzenleme suçundan verilen beraat hükümleri ile defter, kayıt ve belgeleri gizleme suçu yönünden suçların sübutu halinde ve mahkumiyet hükümleri yönünden;

Hükümden sonra 15.04.2022 tarihinde Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren, 7394 sayılı Kanun’un 4 ve 5. maddeleriyle değişik 213 sayılı Kanun’un 359 maddesinin 3,4,5 ve 6. fıkra hükümleri uyarınca 5237 sayılı TCK'nin 7/2. maddesi de gözetilerek öncelikle lehe Kanun’un tespit edilip uygulama yapılması ve her iki Kanunla ilgili uygulamanın gerekçeleriyle birlikte denetime olanak verecek şekilde ayrıntılı olarak kararda gösterilmesi suretiyle sanıkların hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

D) Mahkumiyet hükümleri yönünden kabule göre de; 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar müdafileri ile katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükümlerin BOZULMASINA, 22.06.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/27046, Karar No: 2014/10850, Tarih: 15.04.2014

**5. Hukuk Dairesi         2013/27046 E.  ,  2014/10850 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın görev yönünden reddine dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacılar vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, dava konusu taşınmaza fiilen el atılmadığı, bu itibarla davanın idari yargıda tam yargı davası olarak görülmesi gerektiği kabul edilerek yargı yolu bakımından dava dilekçesinin görev yönünden reddine karar verilmiş; hüküm, davacılar vekilince temyiz edilmiştir.

Dava konusu taşınmaz “dere mutlak koruma” alanında kalıp, mahallinde yapılan keşif sonrası alınan bilirkişi raporlarına göre, taşınmaza davalı idarece fiilen el atılmadığı anlaşılmıştır.

11.06.2013 tarihinde yürürlüğe giren 6487 sayılı Yasanın 21. maddesi ile Kamulaştırma Kanununun geçici 6. maddesinde yapılan değişiklik ile; “Uygulama imar planlarında umumi hizmetlere ve resmi kurumlara ayrılmak suretiyle veya ilgili kanunların uygulamasıyla tasarrufu kısıtlanan taşınmazlar hakkında, 03.05.1985 tarihli ve 3194 sayılı İmar Kanununda öngörülen idari başvuru ve işlemler tamamlandıktan sonra idari yargıda dava açılabilir. Bu madde hükümleri karara bağlanmamış veya kararı kesinleşmemiş tüm davalara uygulanır.” hükmü getirilmiştir.

Öte yandan Anayasa Mahkemesi'nin 25.09.2013 gün 2013/93 Esas, 2013/101 Karar sayılı ilamında da; “Kamulaştırmasız el atmadan söz edilebilmesi için taşınmaz zilyetliğinin idareye geçmesi ve taşınmazın fiilen kamu hizmetine tahsis edilmiş olması gerektiği; imar kısıtlamalarında taşınmazın zilyetliğinin malikte kalmaya devam etmekte olup, yalnızca malikin tasarruf yetkisinin, ilgili mevzuattan kaynaklanan bazı kısıtlamalara maruz kaldığı, bu nedenle imar kısıtlamalarından kaynaklanan tazminat davalarının idari yargıda açılabileceği” kabul edilmiştir.

Bu nedenle ve özellikle mahkeme kararında yazılı gerekçelere göre yargı yolu bakımından mahkemenin görevsizliği nedeniyle dava dilekçesinin reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davacılar vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 15.042014 gününde oybirliğiyle karar verildi.