muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/4878, Karar No: 2022/5679, Tarih: 09.05.2022

B. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin 14.04.2021 tarihli ve 2021/624 Esas, 2021/939 Karar sayılı kararıyla; İlk Derece Mahkemesince yapılan değerlendirme ile İlk Derece Mahkemesi kararı yerinde bulunarak istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1.Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Dairemizin 13.09.2021 tarihli ve 2021/7247 Esas, 2021/11612 Karar sayılı ilâm ile davalı tarafın diğer itirazları yerinde görülmeyerek kadroya geçişte taraflar arasında sözleşme yapıldığı ve temel ücretin asgari ücretin %65 fazlası olduğuna ilişkin belirleme yapılmadığı, buna göre fark ücret, ikramiye ve ilave tediye istemlerinin reddi gerektiği, fazla çalışma, yol yardımı, ulusal bayram ve genel tatil ücreti ile gece zammı alacaklarının ise taraflar arasında imzalanan 01.04.2018 tarihli sözleşmede belirlenen ücrete göre hesaplanması gerektiği gerekçesiyle karar bozulmuştur.

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile bozma ilâmına uyulmuş, bilirkişiden ek rapor alındıktan sonra, bozma ilâmı gereği fark ücret, ikramiye ve ilave tediye istemlerinin reddine karar verilmiştir. Fazla çalışma, yol yardımı, ulusal bayram ve genel tatil ücreti ile gece zammı alacakları ise bozma ilâmı gereği taraflar arasındaki sözleşme ile belirlenen ücretten hesaplanmış ve bu kalemlerde fark alacak bulunduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı ve davalı vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1.Davacı vekili temyiz dilekçesinde; davanın sadece temel ücret tespitinde yüzdelik dilime yönelik bir dava olmadığını, bu talepleri yanında kadroya geçiş sonrası ücretin ilk 3 ay asgari ücretin %65 fazlası olarak ödendikten sonra davacı rızası olmadan oranın %55'e düşürüldüğünü, kadroya geçerken davacının önceki hakları saklı tutulduğundan temel ücretin asgari cüretin %65' i oranında tespiti gerektiği gibi geçişten 3 ay sonra ücretin davacı onayı olmadan düşürülmesinin de hatalı olduğunu ileri sürmüştür.

2. Davalı vekili temyiz dilekçesinde; davacının çalıştığı yerin ev tipi sosyal hizmet birimi olduğunu ve bu nedenle Mahkeme'nin görevli olmadığını, esasa yönelik ise davacıya ücretlerinin mevzuata uygun şekilde ödendiğini ve davacının fark alacağı bulunmadığını belirterek kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davacının temel ücretinin belirlenmesi ve fark alacakları bulunup bulunmadığı hususlarında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

696 sayılı KHK ile 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararname hükümleri, 4857 sayılı İş Kanunu'nun (4857 sayılı Kanun) 22 nci ve 62 nci madde hükümleri.

3. Değerlendirme

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davacının temel ücretinin belirlenmesi ve fark alacakları bulunup bulunmadığı hususlarında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

696 sayılı KHK ile 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararname hükümleri, 4857 sayılı İş Kanunu'nun (4857 sayılı Kanun) 22 nci ve 62 nci madde hükümleri.

3. Değerlendirme

1.Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre davalı vekilinin tüm, davacı vekilinin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2. İş sözleşmesinin esaslı unsurlarından olan ücret unsurunda işçi aleyhine yapılacak bir değişikliğin geçerli olabilmesi için bunun 4857 sayılı Kanun'un 22 nci maddesinde belirtilen koşullar çerçvesinde gerçekleştirilmesi gerekmektedir. Ücrette yapılacak indirimin yazılı olarak işçiye bildirilmesi üzerine işçinin de bu değişikliği altı iş günü içerisinde yazılı olarak kabul etmesi durumunda ücrette yapılacak değişiklik geçerli hâle gelir.

3. Somut uyuşmazlıkta, davacının 696 sayılı KHK sonrası davalı nezdinde sürekli işçi kadrosuna geçirildiği ve geçiş sırasında taraflarca imzalanan 01.04.2018 tarihli iş sözleşmesi imzalandığı, sözleşmede ücret miktarı yazılmayıp ilgili mevzuat hükümlerine göre belirlenen toplu iş sözleşmesi hükümlerinin uygulanacağının belirtildiği anlaşılmıştır. Buna göre ve yukarıda belirtilen bozma ilâmında açıklandığı üzere iş sözleşmesinde açıkça her dönem geçerli asgari ücretin belli bir oranı seviyesinde ücret ödeneceği öngörülmediğinden davacının buna ilişkin istemi yerinde değildir.

4. Dosyada mevcut bordrolarda, kadroya geçiş sonrası 2018 yılı Nisan, Mayıs ve Haziran aylarında ücret açıkça "As. Ücr. %65+%4 " olarak gösterilmiş ve yevmiye de 116,08 TL olarak belirlenmiştir. Ancak Temmuz ayına gelindiğinde ücret "As. Ücr. %55+%4 " şeklinde belirlenerek yevmiye de 113,41 TL' ye düşürülmüştür. Bu işleme davacının onayının da alınmadığı anlaşılmaktadır.

5. Yukarıda açıklandığı üzere 4857 sayılı Kanun'un 22 nci maddesi gereği işçi aleyhine yapılan bu değişiklik onayı alınmadığından davacıyı bağlamaz. Her ne kadar yukarıda yazılı bozma ilâmında bu hususa değinilmemiş ise de bu durum maddi hatadan kaynaklanmakta olup maddi hataya dayalı bozma ilâmı taraflar lehine usuli kazanılmış hak oluşturmaz.

6. Açıklanan nedenlerle Mahkemece, 2018 yılı Temmuz ayından itibaren davacı aleyhine yapılan ücretteki düşüş gözetilip bu yönde fark alacakları belirlenerek sonuca gidilmelidir.

VII. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan İlk Derece Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

Dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek hâlinde davacıya iadesine,

09.05.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/125, Karar No: 2018/4782, Tarih: 25.06.2018

**14. Hukuk Dairesi         2018/125 E.  ,  2018/4782 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacılar vekili tarafından, davalılar aleyhine 01.02.2011 gününde verilen dilekçe ile ortaklığın giderilmesi talebi üzerine bozma ilamına uyularak yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 13.02.2017 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi bir kısım davalılar vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, ortaklığın giderilmesi isteğine ilişkindir.

Davacılar vekili, ... İli, ... İlçesi, 554, 581, 552, 579, 3082, 407, 420, 498, 854, 2082, 2487 ve 505 parsel sayılı taşınmazlarda ortaklığın mümkünse aynen taksim değilse satış yoluyla giderilmesini talep etmiştir. 25.11.2013 tarihli celsede 581 parsel sayılı taşınmazla ilgili talebinden vazgeçmiştir.

Bir kısım davalılar, davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, dava konusu 581 parsel dışındaki tüm taşınmazlar yönünden davanın kabulü ile ortaklığın satış suretiyle giderilmesine karar verilmiştir.

Hükmü, bir kısım davalılar vekili temyiz etmiştir.

1- Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve dosya içeriğine göre, dava konusu 552, 579, 3082, 407, 420, 498, 854, 2082, 2487 ve 505 parsel sayılı taşınmazlar yönünden verilen mahkeme kararı ve dayandığı gerekçeler usul ve yasaya uygun bulunduğundan yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle hükmün bu parseller yönünden ONANMASINA,

2-Dava konusu 554 parsel sayılı taşınmaz yönünden temyiz itirazlarına gelince;

Dava konusu taşınmazlarda kamulaştırma şerhi bulunduğu takdirde kamulaştırma belgeleri getirtilerek kamulaştırma işlemlerinin kesinleşip kesinleşmediği araştırılmalı, kamulaştırma kesinleşmişse kamulaştırılan kısmın ifrazı için davacıya uygun bir süre verilerek taşınmazın kalan kısmının ortaklığının giderilmesine karar verilmesi gerekir.

Somut olayda; dava konusu 554 parsel sayılı taşınmaz, ... kaydında ... Genel Müdürlüğü lehine 16.04.2001 tarihli kamulaştırma şerhi mevcutken, yargılama sırasında 119 ada 29 sayılı parsel olmuş, daha sonra 119 ada 52, 53, 54 ve 55 sayılı parseller olarak ifraz edilmiştir. Bu taşınmazlardan 119 ada 53 parsel ... Genel Müdürlüğü adına tescil edilmiş, 119 ada 52, 54 ve 55 parsel sayılı taşınmazlar tarafların murisi Satıa Bitik adına kaydedilmiştir. Ancak 119 ada 52, 54 ve 55 parsel sayılı taşınmazlarda ... Genel Müdürlüğü lehine 16.04.2001 tesis tarihli kamulaştırma şerhinin devam ettiği görülmektedir.

O halde, satışına karar verilen 119 ada 52, 54 ve 55 sayılı taşınmazlarda kamulaştırma şerhi bulunduğundan, ilgili idareden kamulaştırma işleminin devam edip etmediğinin sorulması, devam ediyorsa kamulaştırma belgeleri getirtilerek kamulaştırma işlemlerinin kesinleşip kesinleşmediğinin araştırılması, kamulaştırma kesinleşmişse kamulaştırılan kısmın ifrazı için davacıya uygun bir süre verilerek taşınmazın kalan kısmının ortaklığının giderilmesine karar verilmesi gerekirken, mahkemece anılan hususlar gözetilmeksizin yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, bu sebeple kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1 no'lu bentte açıklanan nedenlerle; bir kısım davalılar vekilinin dava konusu 552, 579, 3082, 407, 420, 498, 854, 2082, 2487 ve 505 parsel sayılı taşınmazlar yönünden, yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, taşınmaz malın satış bedelinden payına düşecek paranın % 011,38 oranında hesaplanacak onama harcından peşin alınan 4.50 TL'nin mahsubu ile bakiyesinin temyiz edenlere yükletilmesine, 2 no'lu bentte açıklanan nedenlerle; bir kısım davalılar vekilinin 554 parsel sayılı taşınmaza yönelik temyiz itirazının kabulü ile hükmün anılan bu taşınmaz yönünden BOZULMASINA, 25.06.2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3541, Karar No: 2013/3595, Tarih: 28.03.2013

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2013/3541 E.  ,  2013/3595 K.**

**"İçtihat Metni"**

Resmî evlenme olmaksızın dinsel törenle evlenme suçundan sanık ...'ın yapılan yargılaması sonunda; atılı suçtan mahkûmiyetine dair Reyhanlı Sulh Ceza Mahkemesinden verilen 15.03.2011 gün ve 2010/87 Esas, 2011/151 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye incelenerek gereği düüşünüldü:

Sanık ... ile ...'ın hükümden sonra 25.08.2011 tarihinde evlendikleri Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) aracılığıyla alınan nüfus kayıt örneğinden anlaşılmakla, 5237 sayılı TCK.nın 230/5. maddesinin 2. cümlesi gereğince medeni nikah yapıldığında kamu davası ve hükmedilen ceza bütün sonuçlarıyla ortadan kalkacağı anlaşıldığından, 5237 sayılı TCK.nın 7/2 ile 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddeleri gözetilmek suretiyle hükmün CMUK.nın 321. maddesş uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, sanık hakkında açılan kamu davasının aynı Kanunun 322 ve 5271 sayılı CMK.nın 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞMESİNE, 28.03.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/19676, Karar No: 2007/22369, Tarih: 29.11.2007

**12. Hukuk Dairesi         2007/19676 E.  ,  2007/22369 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa 6. İcra Mahkemesi

TARİHİ : 29/11/2006

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Alacaklının Bursa Asliye Ticaret Mahkemesinden aldığı 26.09.2006 tarihli ve 2006/1401 D. İş. sayılı ihtiyati haciz kararına dayanarak 02.10.2006 tarihinde kambiyo senetlerine mahsus haciz yoluyla Bursa İcra Müdürlüğünde takip başlattığı görülmüştür. Dava şartları kural olarak davanın açıldığı tarihe göre belirlenir. Mahkemece davanın başında dava şartlarının bulunup bulunmadığını kendiliğinden araştırıp uygulamakla yükümlüdür.(Her dava (takip) açıldığı tarihte tespit edilen vaziyet hükme ittihaz olunması ihtiva eylemesini 28.11.1956 gün ve 15-15 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında da benimsenmiştir) Bu nedenle somut olayda da gözlendiği gibi takip tarihinde HUMKnun 12.madde nedeniyle Bursa İcra Daireleri yetkili olduğundan daha sonra borçlu itirazı ile ihtiyati haciz kararının kaldırılması anılan icra dairesinin yetkisini etkilemez. Açıklanan nedenle Mahkemece yetki itirazının reddi ile sair itiraz nedenleri incelenerek oluşacak sonuca göre bir karar vermek gerekirken yazılı gerekçe ile yetkisizlik kararı verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ :Alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK.366. ve HUMK.428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 29/11/2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/21357, Karar No: 2014/6899, Tarih: 06.05.2014

**3. Hukuk Dairesi         2013/21357 E.  ,  2014/6899 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ERZURUM 1. ASLİYE HUKUK (TÜKETİCİ)MAHKEMESİ

TARİHİ : 21/05/2013

NUMARASI : 2013/408-2013/496

Taraflar arasında görülen Tüketici Hakem Kurulu Kararına İtiraz davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili dava dilekçesinde, davalı tüketicinin 129610 abonman numaralı elektrik faturasında görülen kayıp-kaçak bedelinin yasal olmayan yollarla alındığından bahisle alınan bedelin iptal edilerek tarafına iadesine karar verilmesi talebiyle Tüketici Hakem Heyeti Başkanlığı ile Yakutiye Kaymakamlığı Tüketici Sorunları Hakem Heyeti Başkanlığı'na başvuru yaptığını ve davalı tükecinin talebinin kabul edildiğini, dava konusu elektrik faturasında yer alan kayıp kaçak bedelinin davacı kurumun kendi insiyatifi ile belirlenmiş bir bedel olmayıp, 46298 sayılı Enerji Piyasası Kanunu'nun kendisine vermiş olduğu yetkiye dayanılarak Enerji Piyasası Denetleme Kurumu (EPDK) tarafından tarifeyle belirlenmiş bir bedel olduğunu, kayıp kaçak tahakkuklarının bu esaslara göre hesaplanarak faturalara yansıtıldığını belirterek sözkonusu tüketici hakem heyeti kararının iptalini talep etmiştir.

Mahkemece; kaçak elektrik kullananların yakalanması ve takibi ile denetlenmesindeki aksaklıklar nedeni ile oluşan kaybın kaçak kullanımı olmayan tüketiciye yüklenmesinin hakkaniyete aykırı olduğundan, zararın tüketiciden tahsilinin adil olmadığından bahisle davanın reddine karar verilmiş, hükmü davacı vekili temyiz etmiştir.

Davacı vekilinin temyiz talebi, mahkemece; hükmün kesin olduğundan bahisle reddedilmiş, red kararı temyiz edilmiştir.

Dava konusu Tüketici Hakem Heyeti kararında "Tüketiciden tahsil edilen 15,79 TL ve bu kalemlere kesinti yapıldığı tarihten bu yana ödenen bedellerin yasal faizi ile tüketiciye iadesine" karar verilmiş, kararın içeriğine göre miktar itibariyle hükmün kesin olmadığı anlaşıldığından, mahkemenin 21.10.2013 tarihli temyiz talebinin reddine ilişkin kararının kaldırılarak, davanın esası hakkında incelemeye geçilmiştir.

Dosya kapsamından, "davalı tüketicinin elektrik faturasındaki kaçak kullanım bedelinin tarafına ödenmesi ve bundan sonra gelecek olan faturalara bu bedelin yansıtılmaması" talebi ile Tüketici Sorunları İlçe Hakem Heyetine başvurduğu, Yakutiye Kaymakamlığı Tüketici Sorunları Hakem Heyetinin 11.03.2013 tarih, 2013/1237 sayılı kararı ile davalının talebinin kabul edildiği ve davacı tarafından bu kararın iptalinin talep edildiği anlaşılmaktadır.

Dosya kapsamından, "davalı tüketicinin elektrik faturasındaki kaçak kullanım bedelinin tarafına ödenmesi ve bundan sonra gelecek olan faturalara bu bedelin yansıtılmaması" talebi ile Tüketici Sorunları İlçe Hakem Heyetine başvurduğu, Yakutiye Kaymakamlığı Tüketici Sorunları Hakem Heyetinin 11.03.2013 tarih, 2013/1237 sayılı kararı ile davalının talebinin kabul edildiği ve davacı tarafından bu kararın iptalinin talep edildiği anlaşılmaktadır.

Taraflar arasındaki uyuşmazlık, elektrik faturalarına yansıtılan kayıp kaçak bedelinin tüketiciden alınıp alınamayacağı hususundadır. Kayıp-kaçak miktarı, dağıtım sistemine giren enerji ile dağıtım sisteminde tüketicilere tahakkuk ettirilen enerji miktarı arasındaki farkı göstermektedir. Başka bir deyişle, kayıp-kaçak bedeli elektrik sisteminde ortaya çıkan teknik ve teknik olmayan kaybın maliyetinin kayıp-kaçak oranları ölçüsünde karşılanabilmesi amacıyla belirlenen bir bedeldir. 4628 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'nun 4'üncü maddesinin 2'nci fıkrasında Kurum'un "...bu Kanunda yer alan fiyatlandırma esaslarını tespit etmekten" sorumlu olduğu belirtilmektedir.

Buna göre, Enerji Piyasası Düzenleme Kurulu elektrik faturalarında bulunacak ve ücretlendirilecek tarife unsurlarını belirleme yetkisine sahiptir. Kayıp-kaçak bedeli, Kurumun Kanunun kendisine verdiği yetki çerçevesinde ve Kanunun temel amaçlarına uygun şekilde belirlediği bir bedeldir. Söz konusu bedeli belirlemek üzere alınan Kurul Kararı Kurumun bir düzenleyici işlemi olarak tüm tüzel ve gerçek kişileri bağlayıcı niteliğe haizdir.

Tarifelerin uygulanması, lisans sahibi şirketler bakımından yasal bir zorunluluktur. Lisans sahibi şirketler, tarifeyi değiştiremeyeceği gibi, tarifede yer almayan bir bedeli de tahsil edemez veya düzenlenen tarifeler kapsamında belirlenmiş bir bedeli de tahsil etmeme gibi bir davranışta bulunamazlar.

Bu nedenle, perakende satış lisansı sahibi dağıtım şirketlerinin tarifeleri uygulayıp uygulamama ve kayıp-kaçak bedelini tahsil edip etmeme gibi bir insiyatifi bulunmamaktadır. Tarifelere uyma yükümlülüğünün bir gereği olarak kayıp-kaçak bedeli, perakende satış tarifesinin bir unsuru olarak faturalarda yer almaktadır.

Bu durumda, dağıtım şirketlerinin söz konusu karara aykırılık teşkil edecek bir işlemde bulunmaları mümkün olmadığından, mahkemece; davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 06/05/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/3315, Karar No: 2007/8215, Tarih: 28.09.2007

19. Hukuk Dairesi 2007/3315 E., 2007/8215 K.

**19. Hukuk Dairesi 2007/3315 E., 2007/8215 K.**

**- İTİRAZIN İPTALİ DAVASI

- TİCARİ DEFTER**- 2004 S. İCRA VE İFLAS KANUNU [ Madde 67 ]

- 6762 S. TÜRK TİCARET KANUNU [ Madde 84 ]

- 6762 S. TÜRK TİCARET KANUNU [ Madde 3 ]

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

Davacı vekili, taraflar arasındaki ticari ilişki kapsamında oniki adet fatura içeriği malları davalıya satılarak teslim edilmiş ise de, bedelinin ödenmediğin, aleyhine girişilen takibe davalı borçlunun itirazı sonucu takibin durduğunu belirterek, itirazın iptali, takibin devamı ve %40 oranında icra inkar tazminatının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı temsilcisi davaya yazılı olarak cevap vermemiş, duruşmadaki beyanında satın aldığı malların bedelini nakit şekilde elden ödediğini bildirerec davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece davalı tarafın ödeme savunmasını kanıtlayamadığı gerek -çesiyle davanın kabulüne, itirazın iptaliyle 4.257.53 YTL asıl alacak ve 445.45 YTL faiz alacağı olmak üzere takibin kaldığı yerden devamına, asıl alaca <

< miktarının %40'ı oranında icra inkar tazminatının davalıdan tahsiline karcr verilmiş, hüküm davalı tarafça temyiz edilmiştir.

TTK'nın 84. maddesi uyarınca kanuna uygun olarak veya olmayarak tutulmuş olan ticari defterlerin münderecatı, sahibi ve halefleri aleyhinde delil sayılır. Somut olayda, davacı defterlerinde davacının davalıyla aralarındaki ticari ilişki nedeniyle alacak bakiyesinin sıfır olduğu bilirkişi raporuyla saptanmıştır.

Mahkemece anılan yasa hükmü gözetilmeksizin delillerin değerlendirilmesinde yanılgıya düşülerek yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

Sonuç: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün temyiz eden davalı lehine (BOZULMASINA), bozma biçimine göre davalının diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin harcın istek halinde iadesine, 28.09.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3552, Karar No: 2018/5405, Tarih: 10.09.2018

**20. Hukuk Dairesi         2017/3552 E.  ,  2018/5405 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalılar ... ve ... Çarkman vekili, ..., ... tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava dilekçesinde; ......, ...... mahallesi,...... sokak, 114 pafta 1268 ada, 18 parsel sayılı taşınmazda bağımsız bölüm maliki olduğu, kat irtifakı kurulması esnasında hesaplama hataları ile bağımsız bölümlerin arsa paylarının yanlış olarak hesaplandığı, taşınmazdaki tüm kat maliklerinin bağımsız bölümlerine ait arsa paylarının yeniden hesaplanarak tapuya tescili istenilmiştir.

Mahkemece; arsa payı oranlarının birbirine denk olmadığı, KMK'nın 3. maddesine aykırı olduğu ve arsa paylarının yeniden düzenlenmesi ve hesaplanması gerektiği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalılar ... ve ... Çarkman vekili, ..., ... tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, arsa paylarının düzeltilmesi istemine ilişkindir.

634 sayılı Kat Mülkiyeti Kanununun 3. maddesinde; kat mülkiyeti veya kat irtifakının, bu mülkiyete konu olan ana yapının bağımsız bölümlerinden her birine kat irtifakının kurulduğu tarihteki, doğrudan doğruya kat mülkiyetine geçilme halinde ise bu tarihteki değeri ile oranlı olarak tahsis edilen arsa payının ortak mülkiyet esaslarına göre açıkça gösterilmesi suretiyle kurulacağı, arsa paylarının bağımsız bölümlerin değeri ile oranlı olarak tahsis edilmediği hallerde, her kat maliki veya kat irtifakı sahibinin arsa payının düzenlenmesi için mahkemeye başvurabileceği hükme bağlanmıştır. Arsa payı düzenlemesinin yeniden yapılabilmesinin ilk şartı, arsa paylarının bağımsız bölümlerin değerleriyle oransız olarak belirlenmiş olmasıdır. Bu hususa dayalı istemlerde mahkeme tüm kanıtları değerlendirerek bağımsız bölümün değeri ile bölüme özgülenen arsa payını karşılaştırıp denklik sağlamaya çalışmalıdır. Söz konusu işlem yapılırken de, bağımsız bölümlerin cinsi, bulunduğu kat, alanı, ısınma sistemi, aydınlanması, mimari kullanımı ve konumu, cephesi ve manzarası gibi hususlar değerlendirme için esas alınır; değerlendirmeye esas alınacak tarihten sonraki imar durumu ile cins ve manzara değişiklikleri, bakım ve onarım çalışmaları sebebiyle meydana gelen değer artış ve eksilmeleri dikkate alınmaz.

Öte yandan, kat irtifakı veya kat mülkiyetinin kurulması sırasında arsa payları bizzat kendileri tarafından düzenlenmiş olan kat maliki veya maliklerinin sonradan arsa paylarının düzeltilmesini istemekte iyiniyetli olup olmadıklarının ve ayrıca arsa paylarının düzeltilmesini isteyen kat malikinin bu isteminde korunmaya değer bir hukuki yararının bulunup bulunmadığının mahkemece dikkatle değerlendirilmesi gerekir.