muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/3979, Karar No: 2015/32507, Tarih: 09.10.2015

**10. Ceza Dairesi         2015/3979 E.  ,  2015/32507 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 10 - 2015/146104

Mahkeme : ANKARA BATI 1. Ağır Ceza Mahkemesi

Karar Tarihi- Numarası : 07/04/2015- 2014/316 esas ve 2015/87 karar

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

Yargılama sürecindeki işlemlerin yasaya uygun olarak yapıldığı, delillerin gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, eyleme uyan suç tipi ile aşağıda belirtilenler dışında yaptırımların doğru olarak belirlendiği anlaşıldığından, yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- Sanık hakkında TCK'nın 188. maddesinin 3 ve 4. fıkraları uyarınca belirlenen 7 gün adli para cezasından aynı Kanun'un 62. maddesi gereğince indirim yapılması sırasında hesap hatası yapılarak gün para cezasının 5 gün yerine 6 gün olarak fazla belirlenmesi,

2- TCK'nın 52. maddesinin 2 ve 3. fıkraları gereğince 1 gün karşılığı adli para cezasının belirlenmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

3- TCK'nın 53. maddesi uygulanırken, sanığın kendi alt soyu dışındaki kişilerle ilgili, bu maddenin 1. fıkrasının (c) bendinde öngörülen “velayet hakkı ile vesayet veya kayyımlığa ait bir hizmette bulunma yetkisi”nden yoksun bırakılmasına karar verilmemesi,

4- Ankara Adli Tıp Grup Başkanlığı'nca suç konusu uyuşturucu maddeden alınan tanık numunenin de müsaderesine karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Yasaya aykırı, sanık ve müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 09.10.2015 tarihinde Başkan Vekili Ali Kınacı ve Üye Emel Özgan'ın tekerrür yönünden ek gerekçesiyle ve oybirliğiyle karar verildi.

EK GEREKÇE

5271 sayılı CMK'nın 226. maddesine göre; suçun hukuki niteliği değiştiğinde ya da cezanın artırılması veya cezaya ek olarak güvenlik tedbiri uygulanması gerektiğinde, durum sanığa veya varsa müdafiine bildirilerek ek savunma hakkı tanınmadan, sanık hakkında iddianamede gösterilen dışında bir kanun hükmü uygulanamaz.

Sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanmasını gerektirecek durumunun, ilk defa duruşma sırasında ortaya çıkmadığı, dava açıldığında da mevcut olduğu ileri sürülerek, bu konuda ek savunma hakkına gerek bulunmadığına ilişkin görüşün kabul edilmesi mümkün değildir. CMK'nın 226. maddesinin 2. fıkrasında yer alan "cezanın artırılmasını veya cezaya ek olarak güvenlik tedbirlerinin uygulanmasını gerektirecek hâller, ilk defa duruşma sırasında ortaya çıktığında aynı hüküm uygulanır" ifadesi, "iddianamede gösterilmeyen bir kanun hükmü gereğince, sanığın cezasının artırılması veya sanık hakkında güvenlik tedbiri uygulanması gerektiğinde de birinci fıkrada olduğu gibi durum sanığa veya varsa müdafiine bildirilerek ek savunma tanınması gerekir" anlamındadır.

Adlî sicil kaydı, CMK’nın 209. maddesi gereğince duruşmada okunması zorunlu belgelerdendir. Tekerrür oluşturan mahkûmiyet hükmünün yer aldığı adlî sicil kaydının duruşmada okunması üzerine sanığın okunan kaydın kendisine ait olduğunu veya bu belgeye karşı bir diyeceğinin bulunmadığını söylemesinin ek savunma yerine geçmesi mümkün değildir.

Emredici nitelikte olan CMK’nın 226. maddesi gözardı edilerek, sanığa ek savunma hakkı verilmeden, TCK’nın 58. maddesinin uygulanması yasaya aykırı olup savunma hakkının kısıtlanmasıdır.

Sanık hakkındaki hükmün bozulması nedenlerine belirttiğimiz bu aykırılığın da eklenmesi gerektiği düşüncesindeyiz. 09.10.2015
Yargıtay — Esas No: 2020/9403, Karar No: 2021/10980, Tarih: 09.06.2021

**6. Ceza Dairesi         2020/9403 E.  ,  2021/10980 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak,

5237 sayılı TCK'nın 61. maddesi gereğince temel ceza belirlenirken söz konusu maddenin 1. fıkrasında yedi bent halinde sayılan hususlar göz önünde bulundurularak ve somut gerekçeler tek tek belirtilmek suretiyle ilgili yasa maddesindeki cezanın alt ve üst sınırları arasında takdir hakkının kullanılması, ayrıca aynı yasanın 3. maddesinin 1. fıkrasındaki "suç işleyen kişi hakkında işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı ceza ve güvenlik tedbirine hükmolunur" şeklindeki hüküm de dikkate alındığında, 06.05.2015 tarihli hüküm ile sanık lehine olacak şekilde temel cezanın alt sınıra yakın belirlenmesine karşın, bozma sonrası temel cezanın yeniden üst sınıra yakın şekilde takdir edilip, Dairemizin 28.11.2019 tarihli bozma ilamının etkisizleştirmesi suretiyle ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'nın temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 09.06.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1334, Karar No: 2017/1762, Tarih: 03.04.2017

**14. Ceza Dairesi         2017/1334 E.  ,  2017/1762 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Mahkumiyet

İlk derece mahkemesince bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 03.04.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/22377, Karar No: 2012/15932, Tarih: 12.06.2012

**2. Hukuk Dairesi         2011/22377 E.  ,  2012/15932 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Mersin 3. Aile Mahkemesi

TARİHİ :06.10.2011

Taraflar arasındaki "boşanma" ve "karşı boşanma" davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm her iki dava yönünden temyiz edilerek; temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması istenilmekle; duruşma için belirlenen 12.06.2012 günü temyiz eden davalı-davacı E. G.vekili Av. F.Ç.U. ve karşı taraf davacı-davalı H.G. vekili Av. Z. B.geldiler. Gelenlerin konuşması dinlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Davalının 07.10.2010 tarihli karşı dava dilekçesinde açıkca boşanma talebinde bulunduğu anlaşılmaktadır. Bu konuda olumlu ya da olumsuz bir karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile karar verilmesine yer olmadığına şeklinde hüküm tesisi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan sebeple BOZULMASINA, bozma sebebine göre davacı-karşı davalı kocanın kabul edilen boşanma davası ve fer'ilerine yönelik temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, duruşma için takdir olunan 900 TL. vekalet ücretinin H.ten alınıp E.e verilmesine, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.12.06.2012 (Salı)
Yargıtay — Esas No: 2019/463, Karar No: 2019/3407, Tarih: 12.03.2019

**12. Ceza Dairesi         2019/463 E.  ,  2019/3407 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Trafik Güvenliğini Tehlikeye Sokmak

Hüküm : TCK'nın 179/3-2, 62, 50/1-a, 52/2-a, 52/4. maddeleri gereğince iki kere mahkumiyet

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın bir nedene dayanmayan temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanık hakkında hükmedilen 1 ay 20 gün hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi esnasında adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının ve uygulama maddesinin belirtilmemesi suretiyle CMK'nın 232/6. maddesine aykırı davranılması;

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, bu hususun yeniden yargılama yapılmaksızın aynı Kanunun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden; hükmün 1.ve 2.fıkrasının 3. bentleri çıkarılarak yerine "Sanığa verilen hapis cezasının TCK'nın 50/1-a. maddesi gereğince adli para cezasına çevrilmesine, sanığa verilen adli para cezasının TCK'nın 52/3. maddesi gereğince 50 tam gün karşılığı adli para cezası olarak belirlenmesine, TCK'nın 52/2. maddesi gereğince sanığın ekonomik durumu göz önünde bulundurularak bir gün karşılığı adli para cezasının takdiren 20 TL olarak hesabıyla 1.000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına” ibarelerinin yazılması hükümdeki diğer hususların aynen bırakılması suretiyle, sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 12/03/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/20126, Karar No: 2016/753, Tarih: 21.01.2016

**5. Hukuk Dairesi         2015/20126 E.  ,  2016/753 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Siirt 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 08/01/2014

NUMARASI : 2013/767-2014/17

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. ve 18. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. ve 18. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Taşınmaz malın tarım arazisi niteliğinde kabulü ile olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net geliri üzerinden bilimsel yolla değerinin tesbit edilmesinde ve tespit edilen bedelin mülkiyet ihtilafına ilişkin dava sonunda hak sahibi olduğunu ispat edene ödenmek üzere bankada üçer aylık vadeli hesaba yatırılmasında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları doğru olmadığından hükmün ONANMASINA, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 21/01/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/5265, Karar No: 2024/1069, Tarih: 22.01.2024

**2. Ceza Dairesi         2022/5265 E.  ,  2024/1069 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2020/12 E., 2020/145 K.

SUÇLAR : Hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlâli

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet, istinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma, temyiz isteminin reddi

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Konya Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin, 30.01.2020 ve 17.06.2020 tarihli ve 2012/12 Esas, 2020/145 Karar sayılı kararının sanık tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 280/1-e maddesinde Bölge Adliye Mahkemelerinin duruşma açmaksızın hükmün bozulmasına karar verebileceği hallerin sınırlı olarak sayıldığı, dosya içeriğine göre, Konya 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 11.12.2018 tarihli ve 2018/6 Esas, 2018/821 Karar sayılı dosyasında verilen mahkûmiyet hükümlerine yönelik istinaf istemleri üzerine yapılan inceleme neticesinde, Konya Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin, 03.04.2019 tarihli ve 2019/691 Esas, 2019/673 Karar sayılı kararı ile "iddianamenin tebliği ile sorgu arasında 1 hafta süre bulunması gerektiği gözetilmeden yapılan sorgunun hükme esas alınması nedeniyle savunma hakkının kısıtlanması ve sanık hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 168. maddesinin uygulanma şartlarının oluşup oluşmadığı tartışılmadan eksik inceleme ile hüküm tesisi" gerekçeleri ile hükmün bozulmasına karar verildiği, ancak verilen bu bozma kararında belirtilen hukuka aykırılıkların aynı Kanun’un 280/1-e maddesinde sınırlı olarak sayılan bozma nedenleri arasında gösterilmediği, buna göre Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesince davanın yeniden görülmesine karar verilerek yapılacak duruşma sonucunda hukuka aykırılığın giderilmesi yerine, dosya üzerinden yapılan inceleme neticesinde bozma kararı verilmesinin ve anılan karara yönelik direnme yetkisi bulunmayan İlk Derece Mahkemesince yeniden hüküm kurulmasının yasal dayanağının bulunmadığı gözetilerek; Konya Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin, 03.04.2019 tarihli ve 2019/691 Esas, 2019/673 Karar sayılı kararı ile bozma üzerine Konya 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 01.10.2019 tarihli ve 2019/319 Esas, 2019/782 Karar sayılı kararının hukukî değerden yoksun ve yok hükmünde olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

I- Sanık hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Yukarıda izah edilen “Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesince davanın yeniden görülmesine karar verilerek yapılacak duruşma sonucunda hukuka aykırılığın giderilmesi yerine dosya üzerinden yapılan inceleme neticesinde bozma kararı verilmesi” şeklindeki hukuka aykırılığa ilişkin olarak Konya Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet Başsavcılığınca 5271 sayılı Kanun’un 308/A maddesi gereği olağanüstü yasa yollarından itiraz yoluna başvurulabileceği değerlendirilmekle;

Yukarıda izah edilen “Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesince davanın yeniden görülmesine karar verilerek yapılacak duruşma sonucunda hukuka aykırılığın giderilmesi yerine dosya üzerinden yapılan inceleme neticesinde bozma kararı verilmesi” şeklindeki hukuka aykırılığa ilişkin olarak Konya Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet Başsavcılığınca 5271 sayılı Kanun’un 308/A maddesi gereği olağanüstü yasa yollarından itiraz yoluna başvurulabileceği değerlendirilmekle;

Hükmolunan cezanın miktar ve türü gözetildiğinde, 5271 sayılı Kanun'un 286/2-a maddesi uyarınca, ilk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararlarının temyizi mümkün olmadığından, sanığın temyiz isteminin aynı Kanun'un 298. maddesi uyarınca istem gibi REDDİNE,

II- Sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

5271 sayılı Kanun'un 280/1-g maddesi uyarınca davanın yeniden görülmesine karar verilerek, duruşma açılıp, taraflar çağrılarak delillerin değerlendirilmesi sonucunda anılan Kanun maddesinin 2. fıkrasına göre hukuka aykırılığın Bölge Adliye Mahkemesince giderilmesi sonucunda yeniden hüküm kurulması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı Tebliğname'ye kısmen aykırı olarak 5271 sayılı Kanun’un

302/2. maddesi gereği BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/2. maddesi uyarınca Konya Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 22.01.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8211, Karar No: 2019/12340, Tarih: 02.07.2019

**4. Ceza Dairesi         2015/8211 E.  ,  2019/12340 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Tehdit, iş yeri dokunulmazlığını ihlal

HÜKÜMLER : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle,başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre,

1-Sanık hakkında tehdit suçundan kurulan beraat hükmünün temyiz incelemesinde;

Eyleme ve yükletilen suça yönelik katılan ... vekilinin temyiz iddiaları yerinde görülmediğinden TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA,

2-Sanık hakkında iş yeri dokunulmazlığını ihlal suçundan kurulan beraat hükmünün temyizine gelince;

İş yeri sahibinin kardeşi olan sanığın, kiracı olan katılanın rızası olmaksızın, iş yerinin kapı kilidini değiştirdiğinin iddia edildiği olayda, sanığın iş yerine girdiğinin tespit edilmesi halinde, eylemin işyeri dokunulmazlığının ihlâli suçunu oluşturacağı gözetildiğinde, dosya içerisinde örneği bulunan kira sözleşmesinde, Hamdi Gökgündüz’ün imzasının bulunduğunun, ancak yine şirkete ait sözleşme örneklerinden, Hamdi Gökgündüz’ün, katılana hisse devri yaptığı, sonraki bir tarihte de katılan tarafından devir yapıldığı hususları göz önüne alındığında, suç tarihi itibarıyla sözleşmenin geçerliliği, bahsi geçen dairenin sözleşmeye konu daire olup olmadığı, ne şekilde kim tarafından kullanıldığı ve anahtarların kimde bulunduğu hususları tespit edildikten sonra sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeden eksik inceleme ve yetersiz gerekçe ile hüküm kurulması,

Kanuna aykırı ve katılan ... vekilinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 02/07/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8126, Karar No: 2015/11854, Tarih: 29.12.2015

**17. Ceza Dairesi         2015/8126 E.  ,  2015/11854 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle incelenerek, gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanık hakkında tanzim edilen ... Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Hastanesi'nin 26.02.2010 tarihli sağlık kurulu raporunda sanıkta "Kilitlemek suretiyle muhafaza altına alınan eşya hakkında hırsızlık" suçuna karşı işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama ve davranışlarını yönlendirme yeteneğini azaltacak veya kaldıracak düzeyde bir akıl hastalığının bulunmadığı ve cezai ehliyetinin tam olduğunun belirtilmesi karşın, aynı hastanenin 29.03.2010 tarihli ilaç kullanımı ve hasta katılım payından muaf ilaç raporunda sanığa "Akut ve geçiçi psikotik bozukluklar, şizofreni, sizoaffektif bozukluk, sanrisal bozukluk, atipik psikoz, sizofreniform 6 ay bozukluk, bipolar mizac bozukluğu" Teşhis ve tanısının konduğunun belirtilmesi ve bu şekilde oluşan çelişkinin giderilmesi amacıyla; sanığın ... Adli Tıp Kurumu'na sevk edilerek 5237 sayılı TCK'nın akıl hastalığını düzenleyen 32. maddesinde öngörülen kriterlere göre de "sanığın suç tarihinde işlediği eylemin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama ve davranışlarını yönlendirme yeteneğinde tamamen ya da önemli derecede azalma olup olmadığı" araştırılıp, ''işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama veya bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin önemli derecede azalıp-azalmadığı" hususunda yöntemince raporla saptanılıp, sonucuna göre hukuki durumunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, eksik inceleme yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... müdafinin temyiz nedeni bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 29.12.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/20787, Karar No: 2014/5850, Tarih: 10.04.2014

**3. Hukuk Dairesi         2013/20787 E.  ,  2014/5850 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ERZURUM 3. ASLİYE HUKUK (TÜKETİCİ) MAHKEMESİ

TARİHİ : 13/06/2013

NUMARASI : 2013/409-2013/609

Taraflar arasında görülen hakem kurulu kararına itiraz davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili dava dilekçesinde; Yakutiye Kaymakamlığı Tüketici Sorunları Hakem Heyetinin ihtilafın çözümünde görev ve yetkisinin bulunmadığını, müvekkili şirkete abone sözleşmesi ile bağlı olan müşterilerin kullanmış oldukları elektrik bedellerinin belirlenmesinde tek başına ve münhasır yetki ile hareket etmediğini, yürürlükte bulunan mevzuat hükümleri çerçevesinde durum değerlendirilerek 4628 sayılı Elektrik Piyasası Kanununun 1. ve 2. maddeleri gereğince ülkede elektrik enerjisi sarfiyatının değerlendirilmesi ve tüketiciye faturalandırılmasında EPDK kararlarının bağlayıcılık arzettiğini, müvekkili şirketin EPDK kararına uygun olarak tarifelendirdiğini, tüketici faturasına yansıyan dağıtım bedeli, sayaç okuma bedeli, perakende satış bedeli, hizmet bedeli ve iletim sistemi kullanma bedelinin tüketiciye sunulan bir hizmet karşılığı olduğundan bunun bedel olarak faturaya yansımasının hukukî olduğunu, ancak iptal konusu yapılan Hakem Heyeti kararında iadesine karar verilen miktarın tamamının kayıp kaçak bedeli olarak algılandığını ve yanlış karar verildiğini ileri sürerek davanın kabulü ile Yakutiye Kaymakamlığı Tüketici Sorunları Hakem Heyetince müvekkili şirket aleyhine verilen 11/03/2013 tarih ve 2013/1227 sayılı kararın iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalıya usulüne uygun davetiyenin tebliğ edilmesine rağmen, davalı duruşmalara katılmadığı gibi herhangi bir beyanda da bulunmamıştır.

Mahalli mahkemece; taraflar arasındaki uyuşmazlığın kayıp kaçak bedeline ilişkin hakem heyeti tarafından iadesine karar verilen 27,81 TL kayıp kaçak bedelinin iptaline ilişkin açılmış dava olduğunu, hakem heyeti kararı usul ve yasaya uygun olduğu, her ne kadar davacı vekili Yüksek Yargıtay 13. Hukuk Dairesi'nin 19/04/2013 tarih 2012/29707 Esas, 2013/10245 Karar numaralı ilamını sunarak davanın kabulüne karar verilmesini talep etmiş ise de, davalıdan kayıp kaçak bedeli adı altında alınan paranın yasal dayanağı olmadığı Yargıtay 13. Hukuk Dairesi'nin anılan ilamında davacının bu bedeli uygulayıp uygulamama konusunda yetkisinin olmadığını belirtmiş ise de, hakların yarışmasında tüketicinin korunması gerektiği yönünde vicdani kanâat gelmiş olup, yine Mahkemenin benzer nitelikteki 2012/211 Esas, 2012/500 Karar numaralı ilamıda, Yargıtay 3. Hukuk Dairesinin 04/03/2013 tarih 2013/2393 Esas, 2013/3477 Karar numaralı ilamı ile onandığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.