muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/14565, Karar No: 2015/361, Tarih: 12.01.2015

**3. Hukuk Dairesi         2014/14565 E.  ,  2015/361 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BANDIRMA AİLE MAHKEMESİ

TARİHİ : 10/04/2014

NUMARASI : 2013/591-2014/267

Taraflar arasında görülen iştirak nafakasının kaldırılması-yoksulluk nafakasına hükmedilmesi davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı-karşı davalı vekili dava dilekçesinde; davacı ile dava dışı eşi Serpil Şahin'in Bandırma Aile Mahkemesi'nin 2005/317 Esas, 2005/165 Karar sayılı ilâmı ile boşandıklarını, müşterek çocuk Fulya'nın velâyetinin anneye verildiğini ve müşterek çocuk için aylık 150,00 TL iştirak nafakası takdir edildiğini, davalı lehine takdir edilen iştirak nafakasının Bandırma Aile Mahkemesi'nin 2007/99 Esas-2007/519 Karar sayılı kararı ile 200,00 TL'ye çıkarıldığını, Bandırma Aile Mahkemesi'nin 2010/378 Esas-2011/359 Karar sayılı dosyası ile de iştirak nafakasının aylık 400,00 TL'ye yükseltilmesine karar verildiğini, davalı Fulya'nın 10/04/1995 doğumlu olduğunu, dava tarihi itibari ile reşit olduğunu, iştirak nafakasının devam etmesini gerektirecek herhangi bir sebep de bulunmadığını belirterek, davalı lehine hükmedilen ve son olarak Bandırma Aile Mahkemesi'nin 2010/378 Esas-2011/359 Karar sayılı kararı ile artırılan iştirak nafakasının dava tarihi itibari ile kaldırılmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı-karşı davacı vekili cevap ve karşı dava dilekçesinde; Türk Medeni Kanunu'nun 328.maddesinin söz konusu bakım borcunun süresini tayin ettiğini, çocuk ergin olsa dahi eğitimi devam ettiği takdirde ana ve babanın durum ve koşullara göre kendilerinden beklenebilecek ölçüde olmak üzere eğitimi sona erinceye kadar çocuğa bakmakla yükümlü olduğu hükmünü getirdiğini, bu nedenle davacının iştirak nafakasının kaldırılmasına ilişkin davasının reddine karar verilmesini talep ettiklerini, müvekkilinin reşit olmakla beraber üniversite eğitimin alabilmek için dershaneye devam ettiğini, yabancı dil eğitimi veren bir üniversiteyi kazanmayı istemesi nedeniyle İngilizce kursuna devam ettiğini, müvekkilinin aylık 750,00 TL tutarında harcaması olduğunu, dilekçelerinde yer verdikleri Türk Medeni Kanunu'nun 328.maddesi uyarınca asıl davanın reddi ile annenin ve davalı babanın ekonomik durumları göz önüne alınarak, eğitim ve bakım gideri olarak aylık 600,00 TL yardım nafakasının davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece; davacı-karşı davalı R.. D.. tarafından açılan iştirak nafakasının kaldırılmasına ilişkin davanın reddine; davalı-karşı davacı F.. D.. tarafından açılan yardım nafakası davasının kısmen kabulüne, ödenen iştirak nafakasına ilişkin tahsilde tekerrüre yol açmamak kaydı ile dava tarihi olan 25/10/2013 tarihinden itibaren geçerli olmak üzere aylık 500,00 TL yardım nafakasının davacı-karşı davalı R.. D..'dan alınarak, davalı-karşı davacı F.. D..'a verilmesine; ayrıca, asıl dava ve karşı dava bakımından Avukatlık Asgari Ücret Tarifesine göre ayrı ayrı 1.500,00 TL maktu vekâlet ücretinin davacı-karşı davalı R.. D..'dan alınarak, davalı-karşı davacı F.. D..'a verilmesine karar verilmiş, hüküm, davacı tarafından süresinde temyiz edilmiştir.

Dava, iştirak nafakasının kaldırılması; karşı dava ise yardım nafakasına hükmedilmesi talebine ilişkindir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

Dosya kapsamına göre, mahkemece, çocuk ergen olduğu halde eğitimi devam ediyorsa iştirak nafakasının TMK.nun 328/2.maddesi uyarınca yardım nafakasına dönüşmesinin mümkün olduğu gerekçesiyle, davacı-karşı davalı R.. D.. tarafından açılan iştirak nafakasının kaldırılmasına ilişkin davanın reddine; davalı-karşı davacı F.. D.. tarafından açılan yardım nafakası verilmesine ilişkin davanın kısmen kabulü ile aylık 500,00 TL yardım nafakasına hükmedilmiş olmakla birlikte davalı-karşı davacı lehine iki ayrı vekalet ücretine hükmedilmesi doğru görülmemiş, ne var ki, bu hususun düzeltilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediği ve hakimin takdir yetkisi kapsamında kalmadığından, ayrıca, karar başlığında karar tarihinin yanlış yazılması yerinde düzeltilebilecek maddi hata niteliğinde olduğundan, hükmün HUMK 438/VII, C.2 hükmü ile 6100 sayılı Yasanın 370/2, ek 3/1 maddesi gereği düzeltilerek onanmasına karar verilmesi gerekmiştir.

Bu itibarla, mahkeme kararının hüküm kısmının 5. fıkrasının ikinci paragrafında yer alan, "Karşı dava bakımından davalı-karşı davacı, davada kendisini bir vekil ile temsil ettirdiğinden karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesine göre 1.500,00 TL maktu vekâlet ücretinin davacı-karşı davalı R.. D..'dan alınarak, davalı-karşı davacı F.. D..'a verilmesine" ifadesinin çıkarılmak suretiyle hükmün düzeltilmesine ve düzeltilmiş bu şekli ile ONANMASINA, 26.95 TL fazla alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 12.01.2015 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1365, Karar No: 2016/5609, Tarih: 31.05.2016

**15. Ceza Dairesi         2016/1365 E.  ,  2016/5609 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

MÜŞTEKİLER : ..., ...

SUÇ : Dolandırıcılık, genel güvenliği kasten tehlikeye sokma

.

Dolandırıcılık ve genel güvenliği kasten tehlikeye sokma suçlarından sanığın mahkumiyetine ilişkin hükümler, sanık ve müşteki ... vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1)Müşteki ... vekili tarafından yapılan temyiz talebinin incelenmesinde;

Kovuşturma evresinde yöntemine uygun biçimde davetiye tebliğ olunmak suretiyle duruşmadan haberdar edilmesine karşın duruşmaya katılmayan, 5271 sayılı CMK'nın 238.maddesi uyarınca, davaya katılma isteminde bulunmayan ve katılan sıfatını almayan müşteki kurumun hükmü temyiz yetkisi bulunmadığından, temyiz inceleme isteğinin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması 1412 sayılı CMUK'nın 317.maddesi gereğince REDDİNE,

2)Sanık tarafından yapılan temyiz talebinin incelenmesinde;

......Ltd ticari ünvanlı şirketi temsil ve ilzama münferiden yetkili müdür olduğu bildirilen .... binayı pasta-şekerleme atölyesi, restaurant, pastahane işletmeciliği için katılan ...'dan 30.11.2005 tarihi itibariyle kiralayan sanığın, ...A.Ş acentesi Kemeroğulları...Ltd ünvanlı şirkete 119...008 no'lu İşyeri Paket Poliçesi'ni 15.02.2008-2009 tarihlerini kapsar biçimde yaptırmasını müteakip; binada birbirinden bağımsız biçimde ve noktalarda bodrum (imâlat katı), 2.kat (depo), çatı katı (personel yatakhanesi)'nda kasten yangın çıkarıp, oluşan hasarın tazmini için sigorta şirketine başvurması şeklinde gerçekleşen eyleminin dolandırıcılık ve genel güvenliği kasten tehlikeye sokma suçlarını oluşturduğuna dair mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Sanık hakkında teşebbüsten indirim oranına ilişkin gerekçeli kararda “sanığın yangın çıkararak ve sigortadan parayı almak için gerekli tüm icrai hareketleri yapmış olması fakat sigorta eksperleri tarafından verilen rapor ile parayı alamamış olması nedeniyle suç teşebbüs aşamasında kaldığının" anlaşıldığından tebliğnamedeki 1 nolu bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Bozmaya uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; sanığın suçu işlemediğine dair temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 31/05/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/11843, Karar No: 2013/13067, Tarih: 07.10.2013

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2013/11843 E.  ,  2013/13067 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

11.10.2011 gün ve 662 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin 58. maddesi ile “10/12/2003 tarihli ve 5018 sayılı Kamu Malî Yönetimi ve Kontrol Kanununun eki (I) sayılı cetvelin 48 inci ve 51 inci sıraları ile anılan Kanunun eki (II) sayılı cetvelin "B) Özel Bütçeli Diğer İdareler" bölümünün 19 uncu sırası yürürlükten kaldırılmış, anılan Kanunun eki (II) sayılı cetvelin "B) Özel Bütçeli Diğer İdareler" bölümüne "42) ..." sırası eklenmiştir” hükmü uyarınca yapılan düzenleme ile özel bütçeli idareler kapsamına alınan ...'nün 492 sayılı Harçlar Yasasının 13/J maddesi hükmünden kaynaklanan yargı harçlarından muafiyetinin ortadan kalktığı gözetilmeden davacı idarenin harçtan muaf tutulması doğru değil ise de, bu yanılgının düzeltilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, gerekçeli kararın hüküm fıkrasının 2. bendinin hükümden çıkartılmasına, yerine "Alınması gerekli 21,15 TL maktu karar ve ilam harcının davacı idareden alınarak hazineye gelir kayıdına" ibaresi yazılmak suretiyle hükmün düzeltilmesine ve düzeltilmiş bu şekli ile ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye onama harcının temyiz edene yükletilmesine, 07.10.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/18047, Karar No: 2014/7062, Tarih: 07.04.2014

**22. Hukuk Dairesi         2013/18047 E.  ,  2014/7062 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Bir kısım işçilik alacaklarının ödetilmesi istemi ile açılan davada mahkemece davanın kısmen kabulüne ilişkin verilen karar davalı ... ve ... vekilleri ile kendi adına asaleten ...'a velayeten ... vekili tarafından temyiz edilmiş ise de, bir kısım davalı vekilleri temyiz aşamasına verdikleri dilekçeleri ile temyiz istemlerinden feragat etmişlerdir. Dosyada mevcut vekaletnamelerinde temyizden feragate yetkilerinin bulunduğu anlaşıldığından 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesi uyarınca uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 432/4. maddesi uyarınca ... ve ... vekilleri ile kendi adına asaleten ...'a velayeten Natalia Butorına Kılınç vekilinin temyiz istemlerinin ayrı ayrı REDDİNE, nisbi temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 07.04.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/7706, Karar No: 2007/1131, Tarih: 12.02.2007

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2006/7706 E.  ,  2007/1131 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... Dokuma San.ve Tic.A.Ş vek.Av.... ile davalı ... Dış Tic.A.Ş vek.Av.... arasında görülen dava hakkında İstanbul 6. Asliye Ticaret Mahkemesinden verilen 28.12.2004 gün ve 804-1427 sayılı hükmün bozulmasına ilişkin Dairemizin 10.3.2006 gün ve 5391-2430 sayılı ilamına karşı taraf vekilleri tarafından süresi içinde karar düzeltme yoluna başvurulmuş olmakla dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Yargıtay ilamında belirtilen gerektirici sebeplere göre, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisine uymayan karar düzeltme isteminin REDDİNE, 1.90'ar .-YTL harç ve takdiren 160.00.'ar-YTL.para cezasının karar düzeltme isteyenlerden alınarak hazineye gelir kaydedilmesine, 12.2.2007 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

-KARŞI OY YAZISI-

Dairemizin 10.3.2006 günlü bozma kararına karşı yazmış olduğum karşı oy yazımda belirttiğim nedenlerle de yerel mahkeme kararının bozulmas gerektiğinden davalı vekilinin karar düzeltme isteminin kabulü gerektiği görüşünde olduğumdan sayın çoğunluğun davalı şirket vekilinin karar düzeltme isteminin reddine dair kararlarına katılamıyorum. 12.2.2007
Yargıtay — Esas No: 2019/2712, Karar No: 2019/4600, Tarih: 04.11.2019

**1. Ceza Dairesi         2019/2712 E.  ,  2019/4600 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten öldürme

HÜKÜM : TCK'nin 81, 29, 53, 58. maddeleri uyarınca 14 yıl hapis cezası.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ... hakkında maktul ...’yı kasten öldürme suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin, haksız tahrikin varlığı ve takdiri indirim nedenlerinin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre bozma üzerine verilen hükümde bozma nedeni dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, katılan vekilinin haksız tahrikin mevcut olmadığına vesaireye yönelen ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine;

Ancak;

Dairemizin 18.09.2018 tarih, 2017/510 E. 2018/3522 K. sayılı kararı ile sanık hakkında haksız tahrik nedeniyle üst sınıra yakın bir ceza verilmemesi bozma nedeni olarak belirtildiği ve Mahkemece bozmaya uyulduğu halde, bozmayı etkisiz kılacak şekilde, sanık hakkında alt sınıra yakın bir ceza tayini yapılarak hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş olup, katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün tebliğnamedeki düşünceye uygun olarak BOZULMASINA, 04/11/2019 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1190, Karar No: 2021/46, Tarih: 11.01.2021

**11. Ceza Dairesi         2017/1190 E.  ,  2021/46 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Defter ve belgeleri gizleme

HÜKÜM : Beraat

Sanık hakkında defter ve belgeleri gizleme suçundan açılan kamu davasında sanığın savunmalarında '' Bana Vergi Dairesinden vergi kayıtlarını içeren defter ve belgelerin istenmesine ilişkin bir tebligat geldiğini hatırlamıyorum, ama dosyada bulunan tebligatta ismim altındaki imza bana aittir. Ancak ilgili tarihte defter belgelerim B.Çekmece Vergi Dairesi tarafından Bomonti Vergi Denetim Bürosu ve Ataköy 5. Kısım Vergi Denetim Bürosu'na gönderilmiş olduğundan defter ve belgeler bende değildi. Bu nedenle defter belgelerim B.Çekmece Vergi Dairesinden olduğundan kurumlar arasındaki sistemsel bir iletişim kopukluğundan dolayı tebligatla benden defter belgeleri istenilmiştir. Defter belgeleride o tarihlerde bende olmadığı için Vergi Dairesine defter belgelerini sunamadım...'' şeklinde beyan etmesi üzerine Büyükçekmece Vergi Dairesinin 24.06.2014 tarihli cevabında; defter ve belgelerin sanık tarafından 18.12.2007 tarihinde kapanış işlemlerinden sonra ibraz edildiği inceleme tamamlandıktan sonra 03.01.2008 tarihinde sanığa iade edildiği anlaşılmakla defter ve belgelerin 03.01.2008 tarihinden bu yana sanıkta olması gerektiğinin kabulü ile atılı suçun unsurları itibariyle oluşacağı gözetilmeden sanığın mahkumiyeti yerine eksik inceleme ve değerlendirme sonucunda beraatine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 11.01.2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5989, Karar No: 2015/20935, Tarih: 11.11.2015

**2. Hukuk Dairesi         2015/5989 E.  ,  2015/20935 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Manisa 2. Aile Mahkemesi

TARİHİ : 04/12/2014

NUMARASI : 2012/393-2014/751

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı erkek tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Davacı kadının çalıştığına dair Sosyal Güvenlik Kurumu kayıtları dosyada mevcut olduğuna göre; Sosyal Güvenlik Kurumundan, davacı kadının T.C. kimlik numarası ve açık kimliği belirtilerek aktif sigortalı olup olmadığının araştırılması ve buradan gelecek cevaba göre çalıştığı işyerinin tespiti ile bu işyerinden aylık gelirinin araştırılması ve boşanma sonucu yoksulluğa düşüp düşmeyeceğinin buna göre tespiti gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru bulunmamış, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple yoksulluk nafakası yönünden BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerinin ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 11.11.2015 (Çrş.)
Yargıtay — Esas No: 2013/14735, Karar No: 2013/18292, Tarih: 19.12.2013

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2013/14735 E.  ,  2013/18292 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

Dava dilekçesinde, davacının teyzesi ...'in nüfus kaydının düzeltilmesi istenilmiştir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili dava dilekçesinde, davacının teyzesi ...'in, Romanya'dan evli olması nedeniyle eşi ile birlikte Türkiye'ye göçmen olarak geldiğini, vatandaşlığa geçişi sırasında ana-baba adı ile doğum tarihinin yanlış yazılmış olduğunu bildirerek (Romanya Cumhuriyeti resmi kayıtlarında olduğu gibi) ... olan baba adının ..., ... olan anne adının ..., 1927 olan doğum tarihinin 1917 olarak düzeltilmesini istemiştir. Dava asliye hukuk mahkemesinde açılmış, verilen görevsizlik kararı üzerine aile mahkemesince bakılarak hüküm kurulmuştur.

5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu'nun 36. maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca nüfus kayıtlarına ilişkin düzeltme davalarının düzeltmeyi isteyen kişilerin yerleşim yeri adresinin bulunduğu yerdeki görevli asliye hukuk mahkemesinde açılması ve karara bağlanması gerekir. Somut olayda nüfus kaydındaki yanlışlığın düzeltilmesi istemi ile açılmış bulunan davaya asliye hukuk mahkemesinde bakılıp karar verilmek üzere görevsizlik kararı verilmesi gerekirken aile mahkemesince bakılıp pasif husumet ehliyeti yokluğundan davanın reddine dair hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 19.12.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1625, Karar No: 2019/3254, Tarih: 29.04.2019

**11. Hukuk Dairesi         2018/1625 E.  ,  2019/3254 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 20. HUKUK DAİRESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada Ankara 3. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince verilen 22/11/2016 tarih ve 2015/377 E. - 2016/349 K. sayılı kararın davalılar vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin kabulüne dair Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi’nce verilen 21/12/2017 tarih ve 2017/1142-2017/1190 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı kurum ve şirket vekilleri ile katılma yoluyla davacı şirket vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin 2013/88541 sayılı “VİGOR EQUIPMENT” ve 2013/88550 sayılı “VİGOR” ibareli tanınmış markaların sahibi olduğunu, davalı şirketin bu markalar ile karıştırma ihtimali bulunacak derecede benzer nitelikteki "VİGOR" ibaresini marka olarak tescil ettirmek üzere başvuruda bulunduğunu, 2013/68993 kod numarasını alan başvuruya müvekkili tarafından eskiye dayalı kullanım, kötüniyet ve iltibas nedenleriyle yapılan itirazın, diğer davalı TPMK YİDK'nın 2015-M-5651 sayılı kararı ile reddedildiğini, oysa tüketicilerin başvuruyu müvekkili şirketin seri markalarından birisi olarak algılayacağını, davalı şirketin tescilde kötü niyetli olduğunu, müvekkilinin bir çok ülkede tescilli “VİGOR” ve “VİGOR EQUIPMENT” markalarının emtia listesini Türkiye’de almaya çalıştığını ileri sürerek, davalı TPMK YİDK'nın anılan kararının iptalini, tescil edilmiş olması halinde diğer davalı markasının hükümsüzlüğüne karar verilmesini talep ve dava etmiş; daha sonra davayı ıslahında TPMK YİDK’nın 2015-M-5651 sayılı kararının 8. sınıfa ait "Değerli madenlerden olanlar dahil çatallar, kaşıklar, bıçaklar ve kesme, doğrama, soyma amaçlı elektrikli olmayan kesici mutfak aletleri. Kesici ve dürtücü silahlar. Makine, cihaz ve taşıt onarımı, inşaat, ziraat, bahçecilik ve ormancılıkla ilgili elle çalışan (motorsuz) aletler. Elektrikli-elektriksiz, buharlı ütüler." emtiaları yönünden iptalini ve davalı markasının anılan emtialar yönünden hükümsüzlüğüne karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı Türk Patent ve Marka Kurumu vekili, müvekkili kurum kararının usul ve yasaya uygun bulunduğunu savunarak, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Davalı Türk Patent ve Marka Kurumu vekili, müvekkili kurum kararının usul ve yasaya uygun bulunduğunu savunarak, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Davalı şirket vekili, bir markanın yurt dışında tescilli olmasının tek başına, bu markanın Türkiye’de tescil edilmesi zorunluluğunu getirmediğini, 556 sayılı KHK’nın 8/3. maddesi kapsamında müvekkiline ait markanın, davacının itirazı nedeni ile tescil edilememesi için davacının, menşe ülkede tescilli olduğunu beyan ettiği markasının, ayırt edici bir nitelik kazanmış olması, davacı tarafından, daha önceki bir tarihten bu tarafa kullanılmakta olması ve davacının tanınmış olduğunu iddia ettiği markası ile müvekkilin tescil edilen markası arasında ayniyet, benzerlik ve iltibas unsurlarının gerçekleşmiş olmasının gerektiğini, huzurdaki davada bu konuda yeterli delilin bulunmadığını, davacının, müvekkilleri adına tescilli marka üzerinde, Türkiye’de daha önceden bir hak elde ettiği ve menşe ülkede tescilli markasının, Türkiye’de başkaları tarafından kullanılmasını yasaklayan bir hakkının bulunduğuna dair de dosyada bir delil olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davalı şirketin marka tescil başvurusuna konu tüm mal ve hizmetler yönünden başvurusunun kötüniyetli olarak yapıldığının kabulünün gerektiği, zira davacının Almanya'da 2004 yılından beri tescilli, Türkiye'de 2013 yılında tescilli olmasına rağmen 2013 yılından önce tescilsiz kullanımı nedeniyle eskiye dayalı kullanım sonucu hak elde ettiği markayı adına tescil ettirmek istediği, 556 sayılı KHK'nın 8/3. maddesi anlamında taraf markaları arasında benzerlik olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne, davalı TPMK YİDK'nın 2015-M-5651 sayılı kararının iptaline, davalı şirketin 2013/68993 sayılı markasının hükümsüzlüğüne karar verilmiştir.

Karara karşı davalı kurum ve şirket vekilleri tarafından istinaf yoluna başvurulmuştur.