muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/11216, Karar No: 2015/7164, Tarih: 09.11.2015

**23. Hukuk Dairesi         2014/11216 E.  ,  2015/7164 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Malatya 4. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 03/01/2014

NUMARASI : 2011/322-2014/2

Taraflar arasındaki iflasın ertelenmesi davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde bir kısım müdahiller vekillerince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkilinin sağlık sektöründe faaliyet gösterdiğini, 2009 yılında ortaklar arasında çıkan anlaşmazlık nedeni ile hastane idaresinin bozulduğunu ve hastanenin zarar etmeye başladığını, bu durumdan rahatsız olan alacaklılardan vadesi gelmeyenlerin dahi takibe konulduğunu ve şirketin borca batık hale geldiğini ancak borca batıklıktan kurtulabileceğini ileri sürerek iflasın bir yıl süreyle ertelenmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece, iddia, bilirkişi raporuna ve tüm dosya kapsamına göre, davacı şirketin pasiflerinin aktifine oranla 333.979,37 TL daha fazla olduğu sunulan iyileştirme projesinin uygulama kabiliyetinin bulunduğu, davacı tarafın yargılamanın devamı esnasında açılan davaya müdahale eden bir kısım alacaklının borcunu ödediği, davacı tarafın borçlarını ödeme gayreti içiresinde olduğu, İ.İ.K 179. maddesinde düzenlenen iflas erteleme koşullarının gerçekleştiği gerekçesi ile davanın kabulüne davacının iflasını bir yıl süre ile ertelenemesine karar verilmiştir.

Karar, bir kısım müdahil vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece iflasın ertelenmesine karar verilmiş ise de anılan hükme dayanak teşkil eden bilirkişi raporu yeterli inceleme ve araştırmayı ihtiva etmemektedir. Zira davacı tarafından ileri sürülen iyileştime projesinin ciddi ve inandırıcı olup olmadığı dayanakları da gösterilerek incelenmemiş, yatırılması gereken sermayenin ödenip ödenmediği araştırılmamış ayrıca kayyım tayin edilmesine rağmen kayyımdan rapor alınarak denetleme imkanının sağlanmasına olanak verilmemiştir. Bu durumda yukarıda belirtilen hususlar da incelenerek araştırma yapılması için dosya kapsamına uygun ve konusunda uzman yeni bir bilirkişi heyeti oluşturularak ve dayanakları da gösterilmek surati ile denetime elverişli bir bilirkişi raporu alınıp oluşacak ugun sonuç dairesinde bir hüküm kurulması gerekirken eksik incelemeye dayalı bilirkişi raporu ile hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

Öte yandan, müdahillerin isimlerinin karar başlığında gösterilmemesi doğru değil ise de bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediği ve HMK'nın 304. maddesi uyarınca her zaman düzeltilmesi mümkün hususlardan olduğundan tenkit edilmekle yetinilmiştir.

Öte yandan, müdahillerin isimlerinin karar başlığında gösterilmemesi doğru değil ise de bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediği ve HMK'nın 304. maddesi uyarınca her zaman düzeltilmesi mümkün hususlardan olduğundan tenkit edilmekle yetinilmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, bir kısım müdahiller vekillerinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün, müdahiller yararına BOZULMASINA, peşin alınan harçların istek halinde iadelerine, kararın tebliğinden itibaren 10 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 09.11.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/4527, Karar No: 2023/5220, Tarih: 14.09.2023

**9. Ceza Dairesi         2021/4527 E.  ,  2023/5220 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2013/67 E., 2014/432 K.

SUÇ : Çocuğun nitelikli cinsel istismarı

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığının, 13.04.2012 tarihli ve 2012/25733 Esas sayılı iddianamesi ile sanık hakkında çocuğun cinsel istismarı suçundan cezalandırılması istemiyle kamu davası açıldığı, İstanbul 42. Asliye Ceza Mahkemesinin, 23.11.2012 tarihli ve 2012/334 Esas, 2012/763 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan görevsizlik kararı verilerek dosyanın Ağır Ceza Mahkemesine gönderildiği anlaşılmıştır.

2. İstanbul 4. Ağır Ceza Mahkemesinin, 10.12.2014 tarihli ve 2013/67 Esas, 2014/432 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında çocuğun nitelikli cinsel istismarına yardım eden sıfatıyla katıldığından bahisle 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 103 üncü maddesinin ikinci fıkrası, 39 uncu maddesinin birinci fıkrası ile ikinci fıkrasının (c) bendi, 62 nci fıkrası ve 53 üncü maddesinin birinci ve beşinci fıkraları uyarınca 3 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

3. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 01.02.2018 tarihli ve 14-2015/106823 numaralı, onama görüşlü Tebliğname ile Daire tevdi olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz isteği özetle; kararın haksız ve hukuka aykırı olduğuna, sanığın mağdurenin annesi olup üzerine atılı suçu işleme kastı olduğunun asla düşünülmeyeceğine, müvekkilinin beraatine karar verilmesine, müvekkilinin cezalandırılmasına karar verilecek ise lehe hükümlerin uygulanmasına, kararın temyizen incelenerek bozulması talebine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz isteği özetle; kararın haksız ve hukuka aykırı olduğuna, sanığın mağdurenin annesi olup üzerine atılı suçu işleme kastı olduğunun asla düşünülmeyeceğine, müvekkilinin beraatine karar verilmesine, müvekkilinin cezalandırılmasına karar verilecek ise lehe hükümlerin uygulanmasına, kararın temyizen incelenerek bozulması talebine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Mağdure ile hakkında İstanbul 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesinde mağdureye yönelik çocuğun cinsel istismarı suçundan hakkında kamu davası açılan suça sürüklenen çocuk (SSÇ) ... arasında duygusal bir ilişki olduğu, 2011 yılı Mayıs ayı içerisinde mağdurenin annesi olan sanığın da rızasıyla mağdurenin yaşı küçük olması nedeniyle gayri resmi olarak evlendikleri, mağdurenin babası ...'ın 26.01.2011 ve 10.05.2012 tarihleri arasında Silivri 6 nolu L Tipi Kapalı Cezaevinde tutuklu bulunduğu, mağdure ile SSÇ ...'nin 24.05.2011 tarihinde ilk defa cinsel ilişkiye girdikleri, bu tarihten itibaren karı koca hayatı yaşamaya başladıkları, mağdurenin 08.01.2012 tarihinde bir erkek çocuğu dünyaya getirdiği olayda, mağdurenin mernis doğum raporu ile Süleymaniye Kadın Doğum ve Çocuk Hastalıkları Eğitim ve Araştırma Hastanesinin kayıtlarına göre 04.05.1997 doğum tarihli olduğu, mağdurenin SSÇ ... ile ilk defa cinsel ilişkiye girdiği tarih olan 24.05.2011 tarihinde on beş yaşından küçük olduğu, her ne kadar mağdure ilk defa cinsel ilişkiye girdikleri tarihi 24.07.2011 olarak beyan etmiş ise de bu tarih itibari ile de mağdurenin on beş 15 yaşının içinde olduğu gerekçesiyle sanığın suç tarihinde on beş yaşından küçük olan mağdurenin evlenmesine rıza göstermek suretiyle SSÇ ...'nin suçuna yardım ettiği kabul edilerek, sanığın çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan mahkûmiyetine karar verildiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Mağdurenin aşamalardaki beyanları, savunma ile tüm dosya içeriğine göre mağdurenin annesi olan sanığın yaşam koşulları gereği aile içerisindeki sosyal konumu, örf adet kuralları ve olayın oluş şekline göre, suç işleme kastının bulunmadığı gözetilmeden, atılı suçtan beraati yerine yazılı şekilde mahkûmiyetine karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuş, onama isteyen Tebliğname görüşüne iştirak edilmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle İstanbul 4. Ağır Ceza Mahkemesinin, 10.12.2014 tarihli ve 2013/67 Esas, 2014/432 Karar sayılı kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

14.09.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/2969, Karar No: 2011/6323, Tarih: 24.10.2011

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2011/2969 E.  ,  2011/6323 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İCRA MAHKEMESİ

Ticareti terk hükümlerine muhalefet etmek suçundan sanıklar ... ve ...'in İİK 337/a maddesi gereğince ayrı ayrı üç ay hapis cezası ile cezalandırılmalarına karar verilmiş, hüküm yasal süresi içerisinde sanıklar müdafii tarafından temyiz edildiğinden, Yargıtay C.Başsavcılığının bozma istemli tebliğnamesiyle dosya Daireye gönderilmiş olmakla, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Mahkemenin 28.12.2007 tarihli kararının Anayasa'nın 40/2, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 34/2, 231/2, 232/6.maddelerine aykırı olarak kanun yolu mercii yanlış gösterildiği, başvuru şekli ve süresinin başlangıcı konusunda, tebliğ ve tefhimden hangisinin esas alınacağı ve kanun yollarına başvurulmadığı takdirde hükmün kesinleşeceği hususlarının belirtilmediği gibi, çıkarılan tebligatın da bu hususları içermediği, kararın usulsüz olarak Tebligat Kanununun 35. maddesine göre tebliğ edildiği, bu nedenle sanıklar vekilinin itiraz içerikli 28.06.2010 havale tarihli isteminin, temyiz istemi ve süresinde olduğu kabul edilerek, yapılan temyiz incelemesi sonunda;

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin 1. fıkrasında, “Ticareti terk eden bir tacir 15 gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret siciline bildirmeye ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaya mecburdur. Keyfiyet ticaret sicil memurluğunca ticaret sicili ilanlarının yayınlandığı gazetede ve alacaklıların bulunduğu yerlerde de mutat ve münasip vasıtalarla ilan olunur. İlan masraflarını ödemeyen tacir beyanda bulunmamış sayılır.” Hükmü ile ticareti terk eden tacirin yapması gereken yükümlülüğü belirlenmiş, aynı Yasa’nın 337/a maddesinin birinci fıkrasında ise 44. maddedeki yükümlülüğe aykırı davranılması da, “Ticareti terk edenlerin cezası” başlığı altında, “44 üncü maddeye göre mal beyanında bulunmayan veya beyanında mevcudunu eksik gösteren veya aktifinde yer almış malı veya yerine kaim olan değerini haciz veya iflas sırasında göstermeyen veya beyanından sonra bu malları üzerinde tasarruf eden borçlu, bundan zarar gören alacaklının şikayeti üzerine, üç aydan bir yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır. Birinci fıkradaki fiillerin işlenmesinden alacaklının zarar görmediğini ispat eden borçluya ceza verilmez.” şeklinde düzenleme ile yaptırıma bağlanmıştır. Maddeden anlaşılacağı üzere ticareti terk suçunun oluşabilmesi için, ticareti terk eden tacirin bu durumu onbeş gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret sicil memurluğuna bildirmemesi ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaması gerekmektedir.

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesindeki mükellefiyet münhasıran tacirler için öngörülmüş olup, ticaret sicil memurluğuna kayıtlı gerçek kişilerin ve ticaret şirketlerinin tacir oldukları hususunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Uyuşmazlık, ticaret şirketlerinin ticareti terk edip edemeyeceklerine, eş anlatımla ticareti terk etmesi durumunda şirket yetkilisi/müdürünün İİK’nun 44. maddesindeki keyfiyeti kayıtlı olduğu ticaret sicili memurluğuna bildirme ve mal beyanında bulunma yükümlülüğü bulunup bulunmadığına yöneliktir.

6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde ticaret şirketlerinin nev’ilerinin; kolektif, komandit, anonim, limited ve kooperatif şirketlerinden ibaret olduğu belirtilmiştir. Yukarıda sayılan ticaret şirketleri yönünden Türk Ticaret Kanunu’ndaki düzenleme incelendiğinde, bunlar için ‘ticareti terk’ değil, bunun yerine infisah ve tasfiyelerinin öngörüldüğü, diğer bir anlatımla Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan şirketlerde ticareti terk değil, ortaklık ilişkisinin sona erdirildiği kabul edilmektedir.

Anılan şirketlerin her biri için infisah ve tasfiye yolu ayrı ayrı gösterilmiştir. ‘İnfisah’, ortaklıklar hukukunda iki manada kullanılmaktadır. Geniş manada; irade ve irade dışı fesih hallerini ve dar manada da; irade dışı yani kendiliğinden sona ermeyi ifade etmektedir. TTK'nun 439. maddesinde infisah eden şirketin tasfiyeye gireceği hükme bağlanmıştır. Tasfiye sürecinde ticaret şirketinin alacak ve borçları belirlenir, alacakları tahsil edilip, borçları ödendikten sonra varsa kalan mevcudu, esas mukavelede aksine bir hüküm olmadıkça, pay sahipleri arasında ödedikleri sermaye ve paylara bağlı olan imtiyaz hakları nispetinde dağıtılır, tasfiyenin sona ermesi üzerine şirkete ait ticaret unvanının sicilden terkini tasfiye memurları tarafından sicil memurluğundan talep olunur. İş bu talep üzerine terkin keyfiyeti tescil ve ilan olunmakla ticaret şirketinin tüzel kişiliği sona ermiş olur. Terkin işlemi için tasfiye bilançosu ile birlikte başvurulduğundan ve zaten tasfiye sonucu ticaret şirketinin herhangi bir mal varlığı da kalmadığından tasfiye memurunun ya da şirket yetkilisinin İİK’nun 44. maddesine göre mal beyanında da bulunması söz konusu olmayacaktır. Terkin işleminden sonra ticaret şirketinden alacağı bulunduğunu iddia eden bir alacaklı, bu alacağını ancak terkin edilen ticaret şirketini yasaya göre ihyasını sağlamak suretiyle tahsil edebilecektir.

Ticaret şirketlerinin vergi hukuku açısından mükellefiyetinin sona erdirilmesi de, Türk Ticaret Kanunu hükümlerine göre yapılması gereken işlemlere göre getirilen tasfiye ve iflasın sona erdiğinin tescil ve ilanına bağlıdır. Başka bir anlatımla, ticaret şirketinin işi bırakması ancak tüzel kişiliğinin ortadan kaldırılması ile mümkündür. Bu nedenle tüzel kişiliği sona erdirilmemiş bir ticaret şirketinin ticari işletmeyi kapattığından, dağıttığından (terk ettiğinden) söz edilemeyecektir. Nitekim Danıştay 4. Dairesinin 2004/602 -2021 sayılı kararında da tüzel kişiliği sona erdirilmemiş şirketin mükellefiyetinin sona erdirilemeyeceği belirtilmiştir.

Öte yandan, İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin ikinci fıkrası, mal beyanının ticaret sicili gazetesinde ilan tarihinden itibaren bir sene içinde, ticareti terk eden tacir hakkında iflas yolu ile takip yapılabileceğini içermektedir. Buradaki tacirden maksat, gerçek kişi olan tacirlerdir. Yani, tüzel kişi tacirler (ticaret şirketleri) hakkında 44 üncü maddenin 2. fıkrasının uygulama kabiliyeti yoktur. Ticaret şirketleri, ticareti terk edince tasfiyeye gireceklerinden ve tasfiye sonunda şirketin ticaret sicilindeki kaydının silinmesinden sonra tüzel kişiliği son bulacağından, artık, ticaret şirketlerini sicilden silindikten sonra iflas yolu ile takip etmeye imkan yoktur. Esasen, ticaret şirketleri bakımından buna lüzum da yoktur.

Zira, tasfiyede şirketin bütün malları tasfiye edilmiştir. (Prof. Dr. ..., Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi Cilt XXVII, 1970, Sayı 1-2) Bu açıklama ile İİK’nun 44. maddesinin ikinci fıkrasındaki düzenlemenin, ticareti terk suçunun gerçek kişi tacirler için geçerli olduğunun, ticaret şirketleri yönünden geçerliliği bulunmadığının net olarak ifade edildiği anlaşılmaktadır.

Her ne kadar İİK'nun 44. maddesinin gerekçesinde, ticareti terk eden kötü niyetli borçluların işyerlerini terkederek ve ellerindeki mallarını başkalarına devrederek alacaklılarını zarara uğratmaları nedeniyle İİK'nun 337/a maddesindeki yaptırım düzenlendiği belirtilmekte ise de, ticaret şirketleri yönünden ticareti terk değil ortaklık ilişkisinin sona erdirilebileceğinden, buradaki borçlu ifadesiyle gerçek kişi tacirin kastedildiğinin kabulü zorunludur. Kaldı ki, Kanun’un 345. maddesi uyarınca sorumlu tutulması gereken ticaret şirketlerinin müdür/yetkilileri tarafından alacaklıları zarara uğratmaya yönelik eylemlerinin cezasız bırakılmadığı, nitekim Kanun’un 331, 333/a, 345/a maddelerinde gerekli yaptırımlar düzenlendiği gibi, unsurları bulunduğu takdirde 5237 sayılı Türk Ceza Kanununda müeyyideye bağlanan hileli iflas veya dolandırıcılık suçlarından da cezalandırılabilmeleri mümkün olduğundan, diğer bir deyişle ticaret şirketlerinin müdür/yetkililerinin alacaklıyı zarara uğratan bu tür davranışlarının yaptırımsız kaldığından söz edilemeyecektir.

Bu açıklamalardan anlaşılacağı üzere, İİK’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan eylem, yalnızca ticareti terk keyfiyetinin ticaret sicili memurluğuna bildirilmemesi değil, bununla birlikte İİK’nun 44. maddesine uygun olarak bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerinin bulunduğu bir mal beyanında bulunulmamasıdır. Bu durumda, Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan ticaret şirketlerinde ticaretin terki söz konusu olmayıp, ortaklık ilişkisinin sona erdirilmesi nedeniyle İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesi ile getirilen mal beyanında bulunma yükümlülüğünün, gerçek kişi tacirlere yönelik olduğu, yukarıda sayılan ticaret şirketlerini kapsamadığı, eş anlatımla ticaret şirketlerinin müdür veya yetkililerinin İcra ve İflas Kanunu’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan ticareti terk suçunu işlemeleri yasal olarak mümkün olmadığı kabul edilmelidir. Hal böyle olunca sanığın beraati yerine mahkumiyetine karar verilmesi,

Kabule göre de;

1-Kısa ve gerekçeli kararda uygulanan kanun maddesi gösterilmeyerek CMK'nun 232/6. maddesine aykırı davranılması,

2-Sanık ...'in şikayet tarihinde şirketin yetkili temsilcisi olmaması nedeniyle hakkında beraat kararı verilmesi gerekirken cezalandırılmasına karar verilmesi,

İsabetsiz olup, temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün istem gibi BOZULMASINA, 24.10.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1934, Karar No: 2015/6505, Tarih: 18.05.2015

**14. Ceza Dairesi         2015/1934 E.  ,  2015/6505 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çocuğun basit cinsel istismarı

HÜKÜM : Mahkûmiyet

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma; duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş, sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanık müdafii ve katılan mağdure vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 18.05.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/637, Karar No: 2024/4094, Tarih: 20.05.2024

Davacı vekili dava dilekçesinde; davalı şirketin Ankara Ticaret Odasının 271284 sicil numarasına kayıtlı olarak kurulduğunu, davacının %50 dava dışı ...'ın %50 hissesi olup şirket yetkilisinin de ... olduğunu, şirket yetkilisinin şirketin kurulduğu günden itibaren hiç bir olağan genel kurulu toplamadığını, toplantı yapılmadığını, davalı şirketçe müvekkiline iadeli taahhütlü mektupla gelen kapalı zarf içerisinde genel kurul toplantısının yapılacağını dair ticaret sicil gazetesinin 06.09.2019 tarihli evrak suretinin gönderildiğini, çağrıda finans tabloları, şirket müdürlerinin yıllık faaliyet raporlarının genel kurul toplantısından en az 15 gün önce şirket merkezinde pay sahiplerinin incelemesine hazır bulundurulacağının belirtildiğini, şirketin ticari adresinin de Basın Cad. Söylev Sok. No:5/A Keçiören/ANKARA olduğunun belirtildiğini, müvekkilinin finans tablolarını ve yıllık faaliyet raporlarını incelemek için ticari adresi olarak belirtilen adresine 20.09.2019 tarihinde gittiğini, bu adreste .... adlı bir giyim mağazasının olduğunu gördüğünü, iş yeri yetkililerinin burada uzun süre kendilerinin ticaret yaptıklarını, böyle bir şirketi de tanımadıklarını belirttikleri, davacının bunun üzerine gerek şirkete gerek şirket yetkilisine Etimesgut 2.Noterliğinin 15861 yevmiye numaralı 23.09.2019 tarihli ihtarnamesini keşide ederek durumu belirterek, genel kurul toplantısı yapılması koşulunun oluşmadığını ihtar ettiğini, davalı şirket yetkilisinin 24.09.2019 tarihli cevabı ihtar göndererek şirket adresinin Basın Cad. Söylev Sok. No:5/A Basınevler/...../ANKARA adresinden Basınevler Mah. Basın Cad. Öykü Sok. No:3/13 adresine alındığını, bunun da bilindiğini bu adreste incelemeye açık olduğunun belirtildiğini, ticaret sicilde ilan edilen adresinin geçerli olduğunu, ilan edilmeyen adresin geçerli olmadığını, ihtarın müvekkilinin eline genel kurul toplantısından sonraki gün olan 26.09.2019 tarihinde geçtiğini, müvekkilinin şirket kayıtlarını inceleyemediği halde genel kurula katılabilmek için, genel kurulun yapılacağı yer olarak ilan edilen Basınevler Mah. .... Çolpan Sok. No:7/A adresine saat 10:00'da gittiğini, fakat ilan edilen yerin oyun salonu olduğunu, işyerinin kapalı olduğunu ve şirket müdürünün de adreste bulunmadığının görüldüğünü, bununla ilgili tutanak tutulduğunu, ilanda "No:7/A" dendiği için bölgede araştırma yaptığını, bina üzerinde No:7 yazıldığını A/B diye bir işaretin olmadığını, yaptığı incelemede zemin katta oyun salonu olduğunu, bir kat aşağıda depo olduğunu gördüğünü, bu konuda da tutanak düzenlediğini, müvekkilinin araştırmaları yaptığı sırada, bir başka esnaf tarafından 7/A no.lu bölümün depo olarak görüldüğünü beyan etmesi üzerine, saat 10:13'de depoya gidildiğini, depo sahibi olduğunu söyleyen ...'nün orada olduğunun görüldüğünü, bu kişinin beyanında ..