muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/2550, Karar No: 2011/3308, Tarih: 24.10.2011

**22. Hukuk Dairesi         2011/2550 E.  ,  2011/3308 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Cizre Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 11/02/2011

Davacı vekili müvekkilinin C..... Belediyesinde çalışmakta iken, belediyenin 3417 sayılı yasa gereği çalışanlardan yapılması gereken tasarrufu teşvik kesintilerini yaptığı halde bankaya yatırmadığını, müvekkiline tasarrufu teşvik kesintisi ve nema ödemesi yapılmadığını, 4853 sayılı yasaya 5568 sayılı yasa ile eklenen ek madde   gereğince tasarrufu teşvik kesintisi ve nema alacaklarından belediyenin hazine ile uzlaşmaya gitmesi nedeniyle, davalı hazinenin sorumlu olduğunu ileri sürerek tasarrufu teşvik kesintisi, nema ve gecikme faizi isteğinde bulunmuştur.

Davalı sorumluluğun C..... Belediyesinde olduğunu, uzlaşmaya gidilip gidilmediğinin araştırılması gerektiğini, bilirkişi hesaplamasının da hatalı olduğunu savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece  C.... Belediyesi ile Hazine arasında uzlaşmaya gidildiği, dava konusu alacakların hazinenin sorumluluğunda olduğu gerekçesi  ile bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kabulüne karar verilmiştir.

01.04.1988 tarihinde yürürlüğe giren 3417 sayılı Çalışanların Tasarrufa Teşvik Edilmesi ve Bu Tasarrufların Değerlendirilmesine Dair Kanun ile çalışanların tasarruflarının artırılması amacı güdülmüştür.

3417 sayılı Yasanın “tasarruf hesabı” başlığını taşıyan 4.maddesinde; “ Kurumlar bu Kanun hükümleri çerçevesinde çalışanların aylık ve ücretlerinden yapacakları tasarruf kesintisi ile sağlanacak Devlet katkılarını aylık ve ücret ödemesinin yapıldığı ayı takip eden ayın sonuna kadar ...Bankasında personeli adına açtıracakları “Tasarrufu Teşvik Hesabı”na yatırırlar. İşverenler işçilerinin ücretlerinden yapacakları tasarruf kesintileri ile sağlayacakları işveren katkılarını tahakkuk ettirerek, ücret ödenmesinin yapıldığı ayı takip eden ayın sonuna kadar ...Bankasında işçileri adına açtıracakları “Tasarrufu Teşvik Hesabı”na yatırırlar.”

Anılan Yasanın “ödemelerin zamanında yapılmaması” başlığını taşıyan 7.maddesinde ise;  “İşverenlerin,   ücretlerden   yapacakları  tasarruf  kesintileri  ile  sağlayacakları  işveren

katkılarını 4 üncü maddede belirtilen süreler içinde ilgililerin banka hesaplarına yatırmamaları halinde, yatırılması gereken miktarlar resen veya ilgililerin başvurusu halinde Sosyal Sigortalar Kurumunca 506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanununun primlerin tahsiline ilişkin hükümleri dairesinde tahsil olunarak alınacak gecikme zammı ile birlikte ilgili banka hesabına yatırılır.” hükmü getirilmiştir. 29.04.2003 tarihinde yürürlüğe giren 4853 sayılı Çalışanların Tasarruflarını Teşvik Hesabının Tasfiyesi ve Bu Hesaptan Yapılacak Ödemelere Dair Kanunun 10.maddesi ile 3417 sayılı Kanun yürürlükten kaldırılmıştır.

4853 sayılı  Kanunun 1.maddesinde amacının,  3417 sayılı Kanun uyarınca açılmış bulunan Çalışanların Tasarruflarını Teşvik Hesabında biriken paraların tasfiyesi ve bu hesaptan hak sahiplerine yapılacak ödemelere ilişkin usul ve esasların belirlenmesi olarak açıklanmıştır.

Anılan Kanunun 7.maddesinde; 3417 sayılı Kanunun mülga 2 nci maddesi kapsamındaki hak sahipleri tarafından bu Kanun kapsamına giren alacaklarla ilgili olarak yargı mercilerine açılmış ve devam eden davalar ile icra takipleri hakkında bu Kanun hükümlerinin uygulanacağı belirtilmişir.

13.07.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5393 sayılı Belediye Kanunu Geçici 5.maddesinde yer alan "Belediyeler ve bağlı kuruluşları ile sermayesinin yüzde ellisinden fazlası belediyelere ait şirketlerin, 31.12.2004 tarihi itibariyle kamu kurum ve kuruluşlarından olan kamu ve özel hukuka tâbi alacakları, bunların diğer kamu kurum ve kuruluşlarına olan borçlarına karşılık olmak üzere 31.12.2005 tarihine kadar takas ve mahsup edilir. Bakanlar Kurulu bu süreyi altı aya kadar uzatmaya yetkilidir. Bu madde kapsamındaki alacak ve borç ifadesi bu alacak ve borçlara ilişkin fer'ileri ve cezaları da kapsar.

Yukarıdaki fıkra kapsamında yer alan kuruluşların takas ve mahsup işlemine konu olan veya olmayan borçları, genel bütçe vergi gelirlerinden her ay ayrılacak paylarının yüzde kırkını geçmemek üzere kesinti yapılarak tahsil edilir." hükmü ve 2005/8928 sayılı Bakanlar Kurulu Kararında yer alan esaslar çerçevesinde, Kurumca icra kanalı ile tahsil edilmeyen ve tüm işçileri kapsayan tasarrufu teşvik kesintilerini de kapsayan belediyelerin Sosyal Sigortalar Kurumu'na ve diğer kurumlara olan borçlarının ödenmesi ile ilgili olarak Belediyeler ile  Hazine Müsteşarlığı arasında  uzlaşmaya varılmış ise ilgili  belediyenin genel bütçe vergi gelirlerinden ayrılan paylarından her ay taksitler halinde kesilmek suretiyle borçların tasfiyesi işlemleri başlatılmaktadır.

Uzlaşma kapsamında tahsil edilecek tasarruf teşvik kesintisi ile katkı payını tahsil eden tasarruf teşvik kesintisi, işveren katkı payı ve bunların neması işçiye ait bir hak olsa da; yasa gereği, işverenden tahsil yükümü Sosyal Sigortalar Kurumuna ait olmakla, Kurum tarafından tasarruf teşvik kesintisinin uzlaşma kapsamında tahsiline başlanmış olması halinde işverenin yükümlülüğünün devam ettiğinden söz edilemez. Aksi halde,  belediyelerin aynı borç sebebiyle mükerrer şekilde sorumluluğuna gidilmiş olacaktır. Hal böyle olunca, 5393 Sayılı Kanunun 5.maddesi kapsamında uzlaşma kapsamına alınan tasarrufu teşvik kesintisi, katkı payı ve nema alacaklarından sorumluluğun S.S.K. ve Hazineye ait olduğu kabul edilmelidir. Böylece  belediyelerin sorumluluğunda bulunan tasarrufu teşvik kesintisi, katkı payı ve nema alacaklarının uzlaşma kapsamına alınan borç miktarı kadar sorumluluğu ortadan kalkacağından husumetin de Hazineye yöneltilmesi gerekecektir.

Hazinenin ise, belediyelere ait tasarrufu teşvik kesintisi, katkı payı ve nema alacaklarına ilişkin borçlarını yapılan uzlaşma kapsamında davalı belediyenin genel bütçe vergi gelirlerinden ayrılan paylarından her ay taksitler halinde kesilmek suretiyle S.G.K.'na ödemesi halinde, ödediği miktar kadar sorumluluğun S.G.K.'na ait olacağı her türlü duraksamadan uzaktır.

Ayrıca, davanın yasal  dayanağı 3417 sayılı Çalışanların Tasarrufa Teşvik Edilmesi ve Bu Tasarrufların Değerlendirilmesine Dair Kanun  olup,  adı  geçen  kanun 29.4.2009 tarihinde yürürlüğe giren 4853 sayılı yasa ile yürürlükten kaldırılmıştır.  Tasarruf teşvik  hesaplarının tasfiyesini öngören sözü edilen yasanın 3/f  maddesinde  nemanın  tanımı  yapılmış ve hak sahiplerinin aylık veya ücretlerinden yapılan tasarruf kesintileri ve Devlet veya ilgili işverenin katkılarına ait bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarihe kadar  kalan    toplamı  nema  olarak ifade edilmiştir.

4853 sayılı yasanın 5. maddesinde ise, “Hak sahiplerinin aylık veya ücretlerinden yapılan tasarruf kesintileri ve Devlet veya ilgili işverenin katkılarına ait bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarihte kalan nema, aylık olarak, Devlet İstatistik Enstitüsü tarafından açıklanan bir önceki aya göre Tüketici Fiyatları Genel İndeksi değişim oranında ve ilave olarak yıllık yüzde beş oranında değerlendirilir” şeklinde kurala yer verilerek tasfiyeye dair değerleme  ölçüleri belirlenmiştir. Ayrıca aynı kanunun 6. maddesinde “Hak sahiplerine anapara tutarları 2003 yılı Nisan ayında defaten ödenir. 5. madde uyarınca değerlendirilen tutar Mart, Haziran, Eylül ve Aralık aylarında olmak üzere 2004 yılında dört taksit, 2005 yılında dört taksit ve Mart ve Haziran aylarında olmak üzere 2006 yılında iki taksit olarak toplam on taksitte ödenir….” hükmü getirilmiştir. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda değerleme yapılırken kesinti ve işveren katkı paylarından oluşan anapara da değerlemeye katılmış ayrıca değerleme dava tarihine kadar yapılmıştır. Anılan kanunun 5. madde kapsamındaki değerlemenin Haziran 2006 tarihinden sonra devam edeceğine ilişkin bir yasal düzenleme ve hukuki gerekçe yoktur. Değerlemenin anaparanın da ilave edilerek ve ayrıca  2006 Haziran sonrası dava tarihine kadar devam ettirilmesi isabetsizdir.

Ayrıca dosya içerisinde bulunan 07.07.2010 ve 09.07.2010 tarihli davalı iç yazışmalarından C..... Belediyesi ile yapılan uzlaşmanın  tasarrufu teşvik kesintisi ve nema borçlarını kapsayıp kapsamadığının uzlaşma komisyonu ve SSK dan sorulması gerektiği anlaşılmaktadır. Mahkemece davaya konu alacağın uzlaşma kapsamında olup olmadığı belediye ve ilgili kuruluşlardan sorulmamıştır.

Ayrıca dosya içerisinde bulunan 07.07.2010 ve 09.07.2010 tarihli davalı iç yazışmalarından C..... Belediyesi ile yapılan uzlaşmanın  tasarrufu teşvik kesintisi ve nema borçlarını kapsayıp kapsamadığının uzlaşma komisyonu ve SSK dan sorulması gerektiği anlaşılmaktadır. Mahkemece davaya konu alacağın uzlaşma kapsamında olup olmadığı belediye ve ilgili kuruluşlardan sorulmamıştır.

Yukarıda belirtilen yasal ve hukuksal gerekçeler özellikle dairece benimsenen HGK kararları uyarınca dava konusu tasarrufu teşvik ve nema alacaklarından 5393 Sayılı Kanunun 5.maddesi anlamında uzlaşma yoluna giden Belediye işverenleri açısından sorumluluğun Hazine Müsteşarlığında olduğu kabul edilmelidir. Anılan yasa uyarınca uzlaşma yoluna gitmeyen Belediye işyerleri ile diğer kamu ve özel sektör işyerleri için davalı işverenin sorumluluğu devam etmektedir. Bu ilkeler ışığı altında dosya kesintilerinin tahsil edilip edilmediği SGK dan sorulmalı, gerçekten uzlaşma kapsamında kesintilerin ve nemaların tahsil edilmesi durumunda sorumluluğun hazineye geçtiği kabul edilerek, davalı hakkında dava, anapara katılmaksızın Haziran 2006 tarihindeki değerleme belirlenerek kabul edilmelidir. Eğer davaya konu alacak uzlaşma kapsamına alınmamışsa davalı hazine yönünden husumetten ret kararı verilmelidir. Eksik inceleme ile hatalı bilirkişi raporuna itibarla  karar verilmesi hatalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, 24.10.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/1817, Karar No: 2011/2258, Tarih: 01.12.2011

**(Kapatılan)23. Hukuk Dairesi         2011/1817 E.  ,  2011/2258 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı şikayetin kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde şikayet olunan vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Şikayetçi vekili; müvekkilinin davadışı ...'tan senetten kaynaklanan alacağının tahsili için Konya 4.İcra Müdürlüğü'nün 2007/9209 sayılı dosyası ile takibe geçtiğini ve davadışı borçlunun mallarının haczedilip 21.12.2009 tarihinde satıldığını, İcra Müdürlüğü'nün İİK'nun 100. maddesi uyarınca haczi bulunan diğer icra müdürlüklerinden bilgiler talep ettiğini, bu bilgiler doğrultusunda ilk sırada yer aldığı iade edilen ve şikayet olunan tarafından Ankara 13.İcra Müdürlüğü'nün 2006/10652 sayılı dosyasındaki alacak için başlatılan takip dasyasında düzenlenen sıra cetvelinde, müvekkilinin alacağının üçüncü sırada şikayet olunanın alacağının ise ilk sırada yer aldığını ve tüm satım bedelinin ilk sıradaki alacaklıya ödemesine karar verildiğini, oysa Ankara 13. İcra Müdürlüğü'nün 2006/10652 sayılı dosyasında takip tarihinin 02.10.2006, satışa konu taşınmazın haciz tarihinin ise 21.11.2006 olduğunu, alacaklı vekilinin 27.08.2008 tarihinde, dosyanın gayrimenkul dairesine gönderilmesini talep ettiğini, bu talebin satış isteme talebi olmadığını, kaldı ki, bu talebin satış talebi olduğunun kabul edilmesi halinde bile İİK'nun 53. maddesi uyarınca satış avansının depo edilmediğini, bu nedenle İİK'nun 59,106 ve 110. madde hükümleri uyarınca şikayet olunanın haczinin düştüğünü ileri sürerek, sıra cetvelinin iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

Şikayet olunan vekili; şikayetçi alacaklının ihtiyati haczinin kesinleşme tarihinin kendi takiplerinden çok sonra olduğunu, kendi takiplerinin 09.10.2006 tarihinde kesinleştiğini savunarak, şikayetin reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya içeriğine göre; şikayetin İİK'nun 206.maddesine dayalı sıra cetveline itirazdan kaynaklandığı, somut olayda Ankara 13.İcra Müdürlüğü'nün 2006/10652 sayılı takip dosyasında ihtiyati haczin 21.11.2006 günü uygulandığı ve haczedilen malların satışının talep edilmediği, ayrıca satım için avans da yatırılmadığı, İİK'nun 106 ve 110.maddeleri uyarınca haciz konulan taşınmazların satışının iki yıl içinde talep edilmesi ve İİK'nun 59.maddesi uyarınca satım avansının yatırılması gerektiği, şikayet olunanın haczinin düştüğünün anlaşıldığı gerekçesi ile şikayetin kabulüne karar verilmiştir.

Karar, şikayet olunan vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, şikayet olunan vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

Karar, şikayet olunan vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, şikayet olunan vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, şikayet olunan vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan İcra Mahkemesi kararının İİK’nun 366.maddesi uyarınca ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına,01.12.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/7049, Karar No: 2008/13798, Tarih: 19.11.2008

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2008/7049 E.  ,  2008/13798 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalı şirket ile aralarında 14.7.1990 tarihli devre tatil sözleşmesi bulunduğunu,davalı şirketin 14.2.2005 tarihli yazısı ile 2.238.75 YTL yenileme ve yeniden inşa etme bedeli talep ettiğini,istemin haksız ve hukuka aykırı olduğunu belirterek,borçlu olmadığının tespitine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Yargılama sırasında taraflar ittifakla, ... 6. Tüketici Mahkemesinde açılmış olan ve konusu itibariyle bu davaya emsal teşkil edecek 2005/365 E.sayılı dava dosyası ile ilgili mahallinde keşif yapılarak bilirkişiden rapor alınmasına karar verildiğini, gelecek bu raporun bu dosya için de emsal teşkil edeceğini bildirerek, bu raporun beklenmesini istemişler, yani delil olarak bu dosyada verilecek bilirkişi raporuna dayanmışlardır. Mahkemece, üç celse bu dosyadaki bilirkişi raporunun ibraz edilmesinin beklenmesine karar verilmiş, daha sonra bu beklemeden vazgeçilerek, davacı tarafa keşif ve bilirkişi ücreti yatırması konusunda süre verilmiş ve ara kararı gereği yerine getirilmediği gerekçesiyle, dava reddedilmiştir. Taraflar emsal olduğunu bildirdikleri dosya ile ilgili bilirkişi raporunun beklenmesini ittifakla istediklerine ve Mahkemece de beklenmesine karar verildiğine göre, bu raporun gelmesinin beklenmesinden vazgeçilmesi doğru değildir. Zira davaların en az masrafla görülüp sonuçlandırılması ile yükümlü bulunan Mahkemece, ara kararından vazgeçip yeniden keşif ve bilirkişi

2008/7049-13798

incelemesi yaptırılmasına karar verilmesi usul ekonomisine aykırıdır. O halde Mahkemece söz konusu rapor ibraz edildikten sonra, yeniden keşif ve bilirkişi incelemesi yaptırılmasının gerekip gerekmediği hususu düşünülerek, karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde davanın reddi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz edilen kararın davacı yararına BOZULMASINA, 19.11.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/4197, Karar No: 2014/8856, Tarih: 23.09.2014

**5. Ceza Dairesi         2013/4197 E.  ,  2014/8856 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Görevi yaptırmamak için direnme

HÜKÜM : Mahkumiyet

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan yerinde görülmeyen sanığın temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 23/09/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/18666, Karar No: 2014/29436, Tarih: 28.10.2014

**22. Hukuk Dairesi         2013/18666 E.  ,  2014/29436 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kayseri 2. İş Mahkemesi

TARİHİ : 23/05/2013

NUMARASI : 2012/591-2013/345

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, iş sözleşmesini işçilik alacaklarının eksik ödenmesi ve kötü muamele gerekçesiyle haklı nedenle feshettiğini ileri sürerek, kıdem tazminatı ve bir kısım işçilik alacağının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının iş sözleşmesinin haklı nedenle feshedildiğini,işçilik alacaklarının ödendiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı taraflar temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı işçinin iş sözleşmesinin feshinin haklı nedene dayanıp dayanmadığı hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 24. maddesinin (II) numaralı bendinin (e) alt bendinde sözü edilen ücret, geniş anlamda ücret olarak değerlendirilmelidir. İkramiye, prim, yakacak yardımı, giyecek yardımı, fazla mesai, hafta tatili, genel tatil gibi alacakların ödenmemesi durumunda da işçinin haklı fesih imkânı bulunmaktadır.

Somut olayda davacı işçi hafta tatili ve genel tatil alacaklarının ödenmemesini fesih nedenleri arasında göstermiştir.

Taraflarca dosyaya sunulan deliller birlikte değerlendirildiğinde, hafta tatili ve genel tatil çalışma ücretlerinin ödenmemiş olması nedeni ile iş akdinin davacı işçi tarafından haklı olarak feshedildiği sonucuna varılmaktadır. Böyle olunca yukarıda sözü edilen kanun hükümleri uyarınca davacı işçinin kıdem tazminatına hakkı vardır. Davacının kıdem tazminatı isteğinin kabulü gerekirken reddine karar verilmesi hatalıdır.

3-Davacı işçinin fazla mesai yapıp yapmadığı hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

Mahkemece bilirkişinin davacı şahit beyanlarına dayanarak yaz dönemi çalışması yönünden hesaplanan fazla mesai alacağının kabulüne karar verilmiş ise de bu sonuç yeterli araştırma ve incelemeye dayanmadığından isabetli bulunmamıştır.

Davacının davalı apartmanda kapıcı olarak çalıştığı dosya kapsamı ile sabittir. Kapıcılık hizmeti uzun ara dinlenmeleri olan ve aralı çalışmayı gerektiren bir iş olup, kapıcının günlük çalışma süresi, apartmanda yaptığı işlerin alacağı sürelerin toplamına göre belirlenir.

Somut olayda davacının çalıştığı apartmanda yaz dönemi mutat kapıcılık hizmetleri kapsamında hangi işleri yaptığı belirlenmemiştir.

Davacının davalı apartmanda kapıcı olarak çalıştığı dosya kapsamı ile sabittir. Kapıcılık hizmeti uzun ara dinlenmeleri olan ve aralı çalışmayı gerektiren bir iş olup, kapıcının günlük çalışma süresi, apartmanda yaptığı işlerin alacağı sürelerin toplamına göre belirlenir.

Somut olayda davacının çalıştığı apartmanda yaz dönemi mutat kapıcılık hizmetleri kapsamında hangi işleri yaptığı belirlenmemiştir.

Mahkemece, öncelikle davalı yöneticiliğindeki apartmanın davacının kapıcılık hizmeti kapsamında yaz dönemi hangi işleri yaptığı, bu işlerin ne zamanda yapılabileceği ve bir günde toplam süresinin ne kadar olacağı uzman bir bilirkişi görüşüne başvurularak tespit edilmeli, gerekirse mahallinde keşif dahi yapılmalı, bundan sonra davacının haftalık kanuni süreyi aşan fazla çalışmasının bulunup bulunmadığı belirlenerek oluşacak sonuca göre karar verilmelidir.

Mahkemece bu yönler dikkate alınmadan sadece davacı tanıklarının beyanlarına değer verilerek yaz dönemi için yapılan hesaplamaya göre hüküm kurulması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 28.10.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/10477, Karar No: 2024/4467, Tarih: 19.09.2024

**12. Ceza Dairesi         2020/10477 E.  ,  2024/4467 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : Mahkumiyet

Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin; sanıklar müdafileri tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesindeki temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yerel Mahkemece sanıklar hakkında taksirle öldürme suçundan, 5237 sayılı TCK'nın 85/1, 62, 50/4-1a, 52/2-4. maddeleri uyarınca ayrı ayrı 12100 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca bozma kararı verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık ... müdafinin temyiz istemi; kusurun denetime açık belirtilmediğine, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilmesi gerektiğine ilişkindir.

Sanık ... müdafinin temyiz istemi; hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilmesi gerektiğine, asli tali kusur ayrımı yapılmadan her iki sanığa aynı ceza verilmesi nedeniyle bozma kararı verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Yerel Mahkemece, dosyada mevcut belge ve bilgiler, soruşturma ve kovuşturma evrelerinde alınan beyanlarla birlikte dikkate alınarak yapılan değerlendirmede, sanık ...'un Soma Madenler Bölgesi Eynez açık ocak şube müdürü olduğu, sanık ...’un ise aynı yerde şoför olarak çalıştığı, olay günü saat 19:15 sıralarında maden sahasında sanık ... komatsu marka kamyonu ile manevra yaptığı sırada seyyar tuvaletin üzerinden geçtiği, o sırada tuvaletin içerisinde olan işçi ...'un kamyonun altında kalarak öldüğü olayda; soruşturma ve kovuşturma aşamasında yaptırılan heyet bilirkişi incelemelerine göre; büyük ebatlardaki maden kamyonunu yüklü olarak dinlenme barakası yakınına getirdiğinde barakanın ön tarafına değil de arkasına park eden, dinlenme barakasından çıkıp araca geri manevra yaptırırken yakınlarda tuvalet barakası olabileceğini dikkate almayan, tedbirsiz ve dikkatsizce araç kullanarak barakayı ezmek suretiyle olaya sebep olan sanık ...'un olayda kusurlu olduğu, açık ocakta kullanılan Komatsu kamyonların hareket alanları ile bu araçları kullanan operatörlerin sosyal ihtiyaçları için kurulup kaldırılan barakalarınn yerleri konusunda emniyetli bir düzenleme yaptırmayan, büyük ve yüksek olan Komatsu maden kamyonlarının büyüklükleri nispetinde işçi dinlenme barakalarına belirli bir mesafeden fazla yaklaştırılmaması, baraka önüne emniyetli mesafeye park ettirilmesi, işçilere ait seyyar tuvaletlerin de dinlenme barakası arkasına kurulması hususunda gerekli iş düzenini ve iş disiplinini oluşturmayan ocağın işletilmesinden sorumlu Soma açık ocak şube müdürü sanık ...'un olayda kusurlu olduğu,kabul edilerek sanıkların ayrı ayrı TCK'nın 85/1 maddesi gereğince mahkumiyetlerine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE ve KARAR