muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/24407, Karar No: 2014/15679, Tarih: 22.09.2014

**6. Ceza Dairesi         2012/24407 E.  ,  2014/15679 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2012/37146

MAHKEMESİ : Ankara 11. Ağır Ceza Mahkemesi(CMK 250.madde ile Yetkili)

TARİHİ : 11/10/2011

NUMARASI : 2010/108 (E) ve 2011/228 (K)

SUÇ : Yağma

Yerel Mahkemece verilen hüküm sanık F.. A.. savunmanları tarafından duruşmalı olarak da temyiz edilmekle;

Sanık F.. A..'ye gönderilen duruşma gününü bildiren davetiyeye, "vefat ettiği" şerhi düşülerek Dairemize iade döndüğü; sanık savunmanları Av.T.. Ş.. ve Av.M.. B..'ın ise duruşma gününden usulen haberdar edildikleri halde duruşmaya gelmedikleri ve bir mazeret de bildirmedikleri anlaşılmakla adı geçen sanık yönünden duruşmasız olarak yapılan inceleme sonunda; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü;

Ankara Devlet Güvenlik Mahkemesi Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 21.05.2001 gün ve 2001/91 Esas sayılı iddianamesinde, yakınan S.. T..'ın isminin, sehven Adem olarak yazıldığı anlaşılmakla yapılan incelemede,

Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Ankara Devlet Güvenlik Mahkemesi Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 21.05.2001 gün ve 2001/91 Esas sayılı iddianamesi ile sanık V.. Ş.. hakkında yakınan Sadık Toprak'a yönelik yağma suçundan dolayı 765 sayılı TCK'nın 495/1, 80, 31, 33, 40; 4422 sayılı Çıkar Amaçlı Suç Örgütleriyle Mücadele Kanunu'nun 1/6. maddeleri gereğince cezalandırılması için dava açıldığı; Ankara 1 Nolu Devlet Güvenlik Mahkemesi'nce 01.04.2003 gün, 2001/87-2003/36 Esas ve Karar sayılı karar ile sanık hakkında yakınan S.. T..'a yönelik yağma eyleminden hüküm kurulduğu; Dairemizin 21.02.2006 gün, 2003/8897 Esas ve 2006/1517 Karar sayılı ilamı ile 5237 sayılı TCK değerlendirmesi yönünde verdiği bozma kararından sonra Ankara 11.Ağır Ceza Mahkemesi'nin 06.07.2007 gün, 2006/172-2007/188 Esas ve Karar sayılı kararında sanık Vedat hakkında yakınan S.. T.. 'a yönelik eyleminden dolayı hüküm kurulmaması üzerine, Dairemizin 29.06.2010 gün, 2007/23027 Esas ve 2010/11602 Karar sayılı ilamında, “İddianame ve 21.02.2006 tarihli bozma içeriğine göre, sanık V.. Ş.. hakkında yakınan S.. T..'a yönelik yağma ve hürriyeti kısıtlama suçundan dolayı zamanaşımı içerisinde karar verilmesinin olanaklı” olduğu belirtildiği halde, bozma kararı doğrultusunda, hüküm kurulması gerektiğinin gözetilmemesi,

2- UYAP sisteminden alınan sanık F.. A..'ye ait nüfus kaydına göre, sanığın hüküm tarihinden sonra 12.04.2012 tarihinde öldüğünün anlaşılması karşısında, bu durum araştırılarak sonucuna göre 5237 sayılı TCY’nin 64/1.maddesinin uygulama olanağının değerlendirilmesi zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş, sanık F.. A.. savunmanları ve Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükmün açıklanan nedenle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 22.09.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3832, Karar No: 2015/9344, Tarih: 20.05.2015

**7. Hukuk Dairesi         2015/3832 E.  ,  2015/9344 K.**

**"İçtihat Metni"**

İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi taraf vekillerince istenilmekle, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2- Davacı vekili, davacının alt işveren işçisi olarak yemekhane ve mutfak işinde çalıştığını, çalışmaya başladığı günden itibaren fazla çalışma ücretlerinin ödenmediğini ve çalıştığı süreler boyunca tüm genel tatil ve ulusal bayram günlerinde çalıştırıldığını iddia ederek fazla mesai ve ulusal bayram ve genel tatil ücret alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, idareye husumet yöneltilemeyeceğini savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

Fazla çalışma ve ulusal bayram genel tatil ücretlerinin yazılı belgelere dayanmaksızın ve uzun bir süre için hesaplanması halinde Yargıtay’ca hakkaniyet indirimi yapılması gerektiği istikrarlı uygulama halini almıştır. Yapılacak indirim, işçinin çalışma şekline, işin düzenlenmesine ve hesaplanan tutara göre taktir edilmelidir. Hakkın özünü ortadan kaldıracak oranda bir indirime de gidilmemelidir.

Somut olayda mahkemece %50 oranında hakkaniyet indirimi yapılması hakkın özünü kaldıracak nitelikte bulunduğundan daha makul bir oranda indirim yapılmak üzere karar bozulmalıdır.

3- 492 sayılı Harçlar Kanununun 13/j maddesi Genel Bütçeye dahil idarelerin bu Kanunun 1 ve 3 sayılı tarifelerine giren bütün işlemlerinin harçtan müstesna olacağı belirtilmiştir.

Somut olayda, mahkemece hüküm kısmının 6. bendinde peşin harcın mahsubu ile 69,45 TL harcın davalıdan tahsiline karar verilmiş ayrıca yargılama giderleri içine davacının dava açarken yatırdığı toplam 37,75 TL harcın katılarak davalı Bakanlığın harçla sorumlu tutulmuş olması hatalı olup bozma nedenidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 20.05.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/12245, Karar No: 2016/21051, Tarih: 14.11.2016

**13. Hukuk Dairesi         2015/12245 E.  ,  2016/21051 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraflar avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalı ile ilaç protokolü imzaladığını, 08.10.2009 tarihinde eczanede yapılan denetimde 102 adet ilaç muafiyet raporu aslı veya fotokopisi, 9 adet ilaç küpürü bulunduğu gerekçesiyle 16.854 TL cezai şart uygulandığını ve üç ay süreyle sözleşmenin feshedildiğini ileri sürerek; işlemlerin hukuka aykırılığının tespitine, sözleşmenin feshi-cezai şart ödenmesi ve diğer işlemlerin iptaline bu suretle muarazanın giderilmesine karar verilmesini istemiştir.

Davalı, işlemin sözleşme ve mevzuata uygun olduğunu beyanla davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraflarca temyiz edilmiştir.

1-Dava, yapılan denetimlerde davalıya ait eczanede 102 adet ilaç muafiyet raporu veya aslı, 9 adet kupür bulunduğu iddiasına dayalı 2009 yılı ilaç teminine ilişkin protokolün 6.3.2, 6.3.3, 6.3.7 ve 4.3.6 maddeleri doğrultusunda, davalı kurumca tesis edilen 31.12.2009 tarih 17.368.117 sayılı işlemin, hukuka aykırılığının tespiti, muarazanın giderilmesi ve işlemin iptaline ilişkindir. Mahkemece, hukukçu bilirkişinin 12.08.2014 tarihli kök ve 28.10.2014 tarihli ek raporu benimsenerek davanın kabulüne karar verilmiş olup, anılan bilirkişi raporunun hüküm kurmaya yeterli olmadığı görülmektedir. Hükme esas alınan bu raporda, iddia ve savunma özetlenip, kurum işlemi açıklanmış, protokolün ilgili maddelerinden bahsedilerek, soyut kabuller ile protokolün 6.3.7 ve 4.3.6 maddesince tesis edilen işlemin yerinde olduğu, 6.3.2 ve 6.3.3 maddesine göre tesis edilen işlemin ise protokole aykırılık içerdiği mütalaa edilmiştir. İş bu raporun, taraf itirazlarını karşılamadığı, Yargıtay ve taraf denetimine açık olmayıp bu haliyle hüküm tesis etmeye elverişli olmadığı anlaşılmakla, mahkemece, konusunda uzman başka bir bilirkişi veya bilirkişi heyetinden her türlü şüpheyi ve soruyu bertaraf edebilecek mahiyette taraf, mahkeme ve Yargıtay denetimine açık rapor alınarak sonucuna uygun karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme sonucu yazılı şekilde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup, hükmün bozulmasını gerektirir.

2-Bozma nedenine göre tarafların diğer temyiz itirazlarının incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Birinci bentte açıklanan nedenlerle teyiz edilen kararır BOZULMASINA, ikinci bentte açıklanan nedenlerle tarafların temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan 27,70 TL harcın istek halinde temyiz eden davacıya iadesine, HUMK’nun 440/1 maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 14/11/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/4958, Karar No: 2018/5056, Tarih: 27.02.2018

**22. Hukuk Dairesi         2017/4958 E.  ,  2018/5056 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

AVUKAT ...

AVUKAT ...

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkili işçinin davalıya ait işyerinde kayden alt işveren işçisi olarak çalıştığını, asıl işveren-alt işveren arasındaki ilişkinin muvazaaya dayalı olduğunu, davalının kendi işçilerine sağladığı mali haklardan müvekkilinin de yararlanması gerektiğini ileri sürerek, müvekkilinin gerçek işverenin baştan itibaren davalı olduğunun tespitiyle, tazminat, ücret, ilave tediye, ikramiye, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçeyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında, davacıya ödenmesi gereken aylık ücret miktarının belirlenmesi noktasında uyuşmazlık vardır.

Somut olayda, asıl işveren-alt işveren ilişkisinin muvazaaya dayandığına ilişkin kabul, emsal dava dosyaları da nazara alındığında yerindedir. Bu durumda, davacıya ödenmesi gereken aylık ücret miktarının tespitinde, davalı işveren bünyesinde, davacıyla benzer veya aynı işi yapan emsal işçinin belirlenmesi gereklidir. Ancak, davacının, toplu iş sözleşmesinin tarafı sendikaya üye olmadığı ve dayanışma aidatı kesilmesi yönünde bir başvurusunun da bulunmadığı gözetildiğinde; davalı bünyesinde çalışan ve toplu iş sözleşmesine göre aylık ücret ile hakları belirlenen işçilerin, davacıyla benzer veya aynı işi yapsa dahi, emsal olarak kabul edilmesi mümkün değildir.

Davalı tarafça 22/03/2016 tarihli cevabi yazı ekinde gönderilen “Afşin Elbistan Linyitleri İşletme Müdürlüğü Garaj Amirliğinde çalışan Şoför Personel Bilgi Listesi” başlıklı belge içeriğinde, davacıyla aynı işi yapan davalı işçilerinin isim listesi ve yevmiyeleri bildirilmiş ise de, yazı ekinde yer alan söz konusu işçilerin bordrolarında, sendikal aidat kesintisi olduğu görülmektedir. Dolayısıyla, bu çalışanların toplu iş sözleşmesinden yararlandıkları anlaşılmakla, emsal kabul edilmeleri mümkün değildir. Kaldı ki, listede ismi yazılı işçilerin yirmi yılı aşkın çalışması bulunmakta olup, kıdem süreleri davacıya nazaran oldukça yüksektir. Diğer taraftan, bahsi geçen listenin alt kısmında yer olan notta “2003 yılından sonra başlayan işçi personellerin bugünki temel yevmiye katsayıları ise 73,22 TL’dir” ile “2003 yılından sonra şoför personel alımı olmamıştır” şeklindeki bilgilerin yazılı olduğu görülmektedir. Bir taraftan 2003 yılından sonra şoför alımı olmadığının belirtilmesine rağmen, diğer taraftan 2003 yılından sonra başlayan işçilerin temel yevmiye katsayılarının 73,22 TL olduğunun yazılması, söz konusu bilgilerin değerlendirilmesinde tereddüt uyandırmaktadır. Ayrıca, bahsi geçen 2003 yılından sonra işe başlayan davalı işçilerinin kimler oldukları, görevleri, toplu iş sözleşmesinden yararlanıp yararlanmadıkları, yazı içeriğinde belirtilen yevmiye katsayısının neye göre belirlendiği, toplu iş sözleşmesiyle bir alakasının olup olmadığı, bu katsayı oranından günlük yevmiye miktarına nasıl ulaşıldığı gibi hususlar hakkında açıklayıcı bir bilgi de bulunmamaktadır. Dolayısıyla, hükme esas alınan bilirkişi raporunda, sözü geçen listede yazılı bilgilerden hareketle sonuca gidilmesi yerinde değildir.

Öte yandan, dava konusu uyuşmazlıkla aynı nitelikteki emsal davalarda, Elbistan İş Mahkemesi’nce verilen kararlarda, davalının emsal işçisinin aylık ücretinin, kayden alt işveren bünyesinde çalıştırılan şoförlere fiilen ödenen ücretin “1,73 katı” olduğu kabul edilerek sonuca gidilmiştir. Söz konusu davalarda verilen kararların, Yargıtay 7. Hukuk Dairesi’nin temyiz incelemesinden geçtiği ve aylık ücret miktarına ilişkin hüküm kısmının bozmaya konu edilmediği anlaşılmaktadır (Örneğin; Yargıtay 7. Hukuk Dairesi’nin 22/10/2015 tarihli 2015/34814 esas ve 2015/20303 karar sayılı; 09/11/2015 tarihli 2014/21311 esas ve 2015/21810 karar sayılı kararları). Mahkemece ise, söz konusu kararlardan farklı bir kabulle sonuca gidilmiştir. Bu halde, emsal davalarda aylık ücret miktarı kabulüne nasıl ulaşıldığı hususunun incelenmemesi de hatalı olmuştur.

Anılan sebeplerle, davalı işverene yeniden yazı yazılarak, davacıyla benzer veya aynı işi yapan ve fakat toplu iş sözleşmesinden yararlanmayan emsal işçisinin olup olmadığı sorulmalı; varsa ücret bordrolarının gönderilmesi istenilmelidir. Ayrıca, 22/03/2016 tarihli cevabi yazı ekindeki “Afşin Elbistan Linyitleri İşletme Müdürlüğü Garaj Amirliğinde çalışan Şoför Personel Bilgi Listesi” başlıklı belgenin alt kısmında yer alan “2003 yılından sonra başlayan işçi personellerin bugünki temel yevmiye katsayıları ise 73,22 TL’dir” ile “2003 yılından sonra şöfor personel alımı olmamıştır” şeklindeki çelişkili notlara işaret edilerek; bahsi geçen 2003 yılından sonra işe başlayan davalı işçilerinin kimler oldukları, görevleri (şoför olup olmadıkları), toplu iş sözleşmesinden yararlanıp yararlanmadıkları, yazı içeriğindeki söz konusu yevmiye katsayısının neye göre belirlendiği ve toplu iş sözleşmesiyle bir alakasının olup olmadığı, bu katsayıdan günlük yevmiye miktarına nasıl ulaşıldığı gibi hususlar hakkında bilgi verilmesi de istenilmelidir. Yukarıda belirtilen, temyiz incelemesinden geçen emsal dava dosyaları da incelenerek aylık ücret miktarı kabulüne nasıl ulaşıldığı tespit edilmelidir. Bu yönlerden yapılacak araştırma ve inceleme neticelerine göre, davacıya ödenmesi gereken aylık ücret miktarı noktasındaki uyuşmazlık yeniden değerlendirilerek sonuca gidilmelidir. Eksik araştırma ve incelemeyle karar verilmesi hatalı olup, bozmayı gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 27/02/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

Ş.K.
Yargıtay — Esas No: 2016/996, Karar No: 2016/7417, Tarih: 18.04.2016

**4. Ceza Dairesi         2016/996 E.  ,  2016/7417 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tehdit suçundan sanık ...'in, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 106/l-2.cümle, 62/1 ve 52/2. maddeleri gereğince 500 Türk lirası adlî para cezası ile cezalandırılmasına, aynı Kanun'un 52/4. maddesi uyarınca cezasının 2 eşit taksitte ödenmesine dair, ... Asliye Ceza Mahkemesinin ... tarihli ve ... karar sayılı kararının, Adalet Bakanlığı tarafından kanun yararına bozulmasının istenilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 29.12.2015 gün ve ... sayılı tebliğnamesiyle dava dosyası Dairemize gönderilmekle incelendi:

İstem yazısında: “5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 52/4 maddesinde yer alan "Taksit süresi iki yılı geçemez ve taksit miktarı dörtten az olamaz'' şeklindeki amir hüküm karşısında, sanık aleyhine olacak şekilde para cezasının 2 eşit taksitte ödenmesine karar verilmesinde isabet görülmemiştir.” denilmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

I-Olay:

Tehdit suçundan sanık ... hakkında yapılan yargılama sonucunda, ... Asliye Ceza Mahkemesinin 14/04/2015 tarihli kararıyla, 500 Türk lirası adlî para cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, yoklukta verilen ve hüküm tarihi itibariyle kesin nitelikte olan bu cezanın infazı aşamasında, taksit miktarına yönelik olarak kanun yararına bozma talebinde bulunulduğu anlaşılmıştır.

II- Kanun Yararına Bozma İstemine İlişkin Uyuşmazlığın Kapsamı:

Adli para cezasının taksitler halinde tahsiline karar verilmesine karşın, taksit miktarının TCK’nın 52/4. maddesindeki amir hüküm uyarınca, dörtten az olamayacağının gözetilmemesine ilişkindir.

III- Hukuksal Değerlendirme:

5237 sayılı TCK’nın 52/4. maddesinde; “Hâkim, ekonomik ve şahsî hâllerini göz önünde bulundurarak, kişiye adlî para cezasını ödemesi için hükmün kesinleşme tarihinden itibaren bir yıldan fazla olmamak üzere mehil verebileceği gibi, bu cezanın belirli taksitler hâlinde ödenmesine de karar verebilir. Taksit süresi iki yılı geçemez ve taksit miktarı dörtten az olamaz. Kararda, taksitlerden birinin zamanında ödenmemesi hâlinde geri kalan kısmın tamamının tahsil edileceği ve ödenmeyen adlî para cezasının hapse çevrileceği belirtilir.” hükmüne yer verilmiştir.

İnceleme konusu somut olayda; sair tehdit suçundan seçimlik cezalardan adli para cezası tercih edilmek suretiyle, sonuç olarak 500 TL adli para cezasıyla cezalandırılmasına karar verilen sanık hakkında, mahkemece taksit miktarı belirlenirken, TCK’nın 52/4. maddesindeki amir hüküm uyarınca, en az dört taksite hükmolunması gerekirken, para cezasının iki taksit halinde tahsiline karar verilmesi hukuka aykırıdır.

IV- Sonuç ve Karar:

Yukarıda açıklanan nedenlerle;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nın düzenlediği tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden,

1- Tehdit suçundan sanık ... hakkında, ... Asliye Ceza Mahkemesinin ... tarihli ve ... karar sayılı kararının, 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA,

IV- Sonuç ve Karar:

Yukarıda açıklanan nedenlerle;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nın düzenlediği tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden,

1- Tehdit suçundan sanık ... hakkında, ... Asliye Ceza Mahkemesinin ... tarihli ve ... karar sayılı kararının, 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA,

2- Karardaki hukuka aykırılık aynı Kanun maddesinin 4-d fıkrasına göre, sanığa daha hafif bir cezanın verilmesini gerektirmekle, TCK’nın 52/4. maddesi uyarınca sanığın ekonomik durumu da gözetilerek, mahkemece tehdit suçundan hükmolunan adli para cezasının, birer ay vade ile 5 eşit taksit halinde tahsiline,

3- İnfazın bu şekilde yapılmasına, bozulan kararda yer alan diğer hususların olduğu gibi bırakılmasına, 18/04/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2013/5990, Karar No: 2014/18635, Tarih: 12.11.2014

**15. Ceza Dairesi         2013/5990 E.  ,  2014/18635 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kamu kurum ve kuruluşlarının zararına dolandırıcılığa teşebbüs

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Katılan vekilinin vekalet ücretine ilişkin temyiz talebinin, sahtecilik suçuna ilişkin olduğu, bu suç hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verildiği anlaşılmakla, katılan vekilinin beraat kararına yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp,onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı,sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi,nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için,eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir. Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu

kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

Sanığın vefat eden babasının tarlaları için doğrudan gelir desteğinden faydalanmak istediği, desteğe konu olacak paranın devlete kalmaması düşüncesiyle köy muhtarı olan sanığın muvafakatname-2 belgesine babasının ve köyün azası ...'ın imzasını taklit ederek attığı, kendisinin de söz konusu belgeyi muhtar olarak imzaladığı, yine 2007 üretim sezonu beyanına ilişkin formu da hak sahibi ve muhtar olarak imzaladığı gibi, ... isimli azanın imzasını taklit ederek oluşturduğu, sonrasında gelir desteği almak için İlçe Tarım Müdürlüğü'ne başvurduğu, ancak abisinin yaptığı şikayet üzerine olayın açığa çıktığı, sanığın bu eylemiyle nitelikli dolandırıcılığa teşebbüs suçunu işlediğinin iddia edildiği olayda; sanık savunması, şikayet dilekçesi, tanıklar beyanı ile tüm dosya kapsamına göre, sanığın atılı suçu işleme kastının bulunmadığından bahisle verilen beraat kararında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 12.11.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.