muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/804, Karar No: 2023/1396, Tarih: 21.12.2023

7. Kararın süresi içinde davacı tarafından adli yardım talepli olarak temyiz edilmesi üzerine Özel Dairece davacıya temyiz harç ve giderlerini yatırması için muhtıra tebliğ edilmiş, muhtıraya rağmen harç ve giderlerin ikmal edilmemesi nedeniyle temyiz isteminden vazgeçmiş sayılmasına karar verilmiştir.

8. Özel Dairece verilen bu ek karara karşı süresi içinde davacı tarafından adli yardım talepli olarak temyiz isteminde bulunulmuştur.

Hukuk Genel Kurulunun Geri Çevirme Kararı ve Sonrasında Yapılan İşlemler

9. Hukuk Genel Kurulunun 05.04.2022 tarihli ve 2019/12-428 Esas, 2022/441 Karar sayılı kararı ile; Özel Dairenin davacı tarafın temyiz isteminden vazgeçmiş sayılmasına ilişkin 21.03.2019 tarihli ve 2018/10 Esas, 2019/1 Karar sayılı ek kararının ortadan kaldırılmasına, davacının adli yardım talebinin reddine ve HMK’nın 366 ncı maddesi yollamasıyla 344 üncü maddesi gereğince işlem yapılmak üzere dosyanın Yargıtay 12. Hukuk Dairesine geri çevrilmesine karar verilmiştir.

10. Geri çevirme kararı üzerine Özel Dairece davacıya 27.09.2022 tarihli muhtıra çıkarılarak 07.10.2022 tarihinde tebliğ edilmiş, davacının temyiz harç ve giderlerini yatırmaması nedeniyle 16.03.2023 tarihli ek karar ile temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına karar verilmiştir.

11. Ek karar 25.05.2023 tarihinde davacıya tebliğ edilmiş, davacı tarafından 05.06.2023 tarihinde temyiz isteminde bulunmuştur.

12. Ek karara yönelik temyiz istemi bu defa Özel Dairenin 22.06.2023 tarihli ek kararı ile yasal süresinden sonra yapıldığı gerekçesiyle reddedilmiştir.

Ek Kararın Temyizi

13. Bu ikinci ek karara karşı davacı tarafından yasal süresi içinde temyiz isteminde bulunulmuştur.

II. GEREKÇE

14. Yukarıda anlatılan süreç karşısında öncelikle çözümlenmesi gereken hususun Dairece verilen 16.03.2023 tarihli ek kararın süresi içinde temyiz edilip edilmediğine ilişkin olduğu açıktır.

15. Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 366 ncı maddesi “Bu Kanunun istinaf yolu ile ilgili 343 ilâ 349 ve 352 nci maddeleri hükümleri, temyizde de kıyas yoluyla uygulanır” hükmünü taşımakta olup, bu madde yollamasıyla temyiz sırasında da uygulanması gereken 344 üncü madde “İstinaf dilekçesi verilirken, istinaf kanun yoluna başvuru için gerekli harçlar ve tebliğ giderleri de dâhil olmak üzere tüm giderler ödenir. Bunların hiç ödenmediği veya eksik ödenmiş olduğu sonradan anlaşılırsa, kararı veren mahkeme tarafından verilecek bir haftalık kesin süre içinde tamamlanması, aksi hâlde başvurudan vazgeçmiş sayılacağı hususu başvurana yazılı olarak bildirilir. Verilen kesin süre içinde harç ve giderler tamamlanmadığı takdirde, mahkeme başvurunun yapılmamış sayılmasına karar verir. Bu karara karşı istinaf yoluna başvurulması hâlinde, 346 ncı maddenin ikinci fıkrası hükmü kıyas yoluyla uygulanır” hükmünü taşımaktadır.

16. Yukarıdaki maddede kıyas yoluyla uygulanacağı belirtilen 346 ncı maddenin ikinci fıkrası ise ret kararına karşı tebliği tarihinden itibaren bir hafta içinde istinaf yoluna başvurulabileceğini düzenlemektedir.

17. Açıklanan bu maddeler kapsamında 16.03.2023 tarihli ek kararın süresinde temyiz edilip edilmediğine gelince, Hukuk Genel Kurulunun geri çevirme kararı üzerine temyiz harç ve giderlerini yatırması için HMK’nın 344 üncü maddesi uyarınca usulüne uygun şekilde çıkarılan muhtıra davacıya 07.10.2022 tarihinde tebliğ edilmiş ancak davacı tarafından temyiz harç ve giderleri yatırılmamıştır. Bu nedenle 16.03.2023 tarihli ek karar ile temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına karar verilmiş ve kararda bir hafta içinde Hukuk Genel Kurulu nezdinde temyiz yoluna başvurulabileceği açıkça yazılmıştır. Ek karar 25.05.2023 tarihinde davacıya tebliğ edilmesine karşın bir haftalık temyiz başvuru süresi dolduktan sonra davacı tarafından 05.06.2023 tarihinde temyiz isteminde bulunmuştur.

16. Hâl böyle olunca, yasal bir haftalık temyiz süresi geçirildikten sonra yapılan temyiz isteminin süre yönünden reddine dair verilen kararda bir isabetsizlik bulunmamaktadır. Dolayısıyla buna ilişkin 22.06.2023 tarihli ek kararın onanması gerekir.

III. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacının temyiz itirazlarının reddi ile Yargıtay 12. Hukuk Dairesinin ilk derece mahkemesi sıfatıyla verdiği 22.06.2023 tarihli ek kararın ONANMASINA,

Aşağıda dökümü yazılı (269,85 TL) harcın temyiz edenden alınmasına,

21.12.2023 tarihinde oy birliği ile kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5582, Karar No: 2018/253, Tarih: 23.01.2018

**6. Ceza Dairesi         2015/5582 E.  ,  2018/253 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Anayasa Mahkemesinin, TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarına ilişkin 24/11/2015 günlü Resmi Gazetede yayımlanan 08/10/2015 tarihli, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilebileceği değerlendirilerek yapılan incelemede,

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hâkimler Kurulunun takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

T.C. Anayasa'nın 90. maddesinin son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6/3-c maddesi ışığında, 5271 sayılı CMK'nın 150, 234 ve 239. maddeleri ile 5320 sayılı Yasanın 13. maddesine dayanılarak hazırlanan, Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafi ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 8. maddesi gereğince, sanık için baro tarafından görevlendirilen zorunlu savunman ücretinin, yeterli ödeme gücü bulunmayan sanıktan alınmasına hükmedilemeyeceği, bu ücretin Adalet Bakanlığı bütçesinde bu amaçla ayrılan ödenekten karşılanacağı gözetilmeden, yazılı şekilde zorunlu savunman ücretinin sanıktan alınmasına hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle isteme uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedenleri yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak hüküm fıkrasından yargılama giderlerinin tahsiline ilişkin bölümden “zorunlu müdafii giderinin” çıkarılması suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 23/01/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/192, Karar No: 2019/13306, Tarih: 02.07.2019

**5. Hukuk Dairesi         2018/192 E.  ,  2019/13306 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ...Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne ilişkin ilk derece mahkemesinin kararına karşı davalı vekilinin istinaf başvurusu üzerine ...Bölge Adliye Mahkemesi 4.Hukuk Dairesince ilk derece mahkemesinin kararı düzeltilmek suretiyle yeniden hüküm kurulmasına dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı kararının Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin verilen karara karşı davalı vekili tarafından yapılan istinaf başvurusunun ...Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesince kabulü ile düzelterek yeniden esas hakkında karar verilmesine ilişkin hüküm davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Aşağıda açıklanan gerekçelerle ...Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesinin istinaf başvurusunun düzelterek yeniden esas hakkında karar verilmesine ilişkin kararı kaldırıldıktan sonra ... 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2016/31E., 2017/230K. sayılı kararının incelenmesinde,

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor geçersizdir. Şöyle ki;

1-Arsa niteliğindeki taşınmaza, emsal karşılaştırılması yapılarak değer biçilirken, dava konusu taşınmaz ile emsalin zaruret olmadıkça, yakın bölgelerde ve benzer yüzölçümlü olması ve değerlendirme tarihine yakın satışların emsal alınması gerekir.

Dava konusu ... ili,... ilçesi, ... mahallesi, 847 parsel sayılı taşınmaza değer biçilirken, farklı mahallede ve uzak mesafede bulunan taşınmazın, emsal alınması suretiyle hesaplama yapan bilirkişi kurulu raporu inandırıcı görülmemiştir.

1-Arsa niteliğindeki taşınmaza, emsal karşılaştırılması yapılarak değer biçilirken, dava konusu taşınmaz ile emsalin zaruret olmadıkça, yakın bölgelerde ve benzer yüzölçümlü olması ve değerlendirme tarihine yakın satışların emsal alınması gerekir.

Dava konusu ... ili,... ilçesi, ... mahallesi, 847 parsel sayılı taşınmaza değer biçilirken, farklı mahallede ve uzak mesafede bulunan taşınmazın, emsal alınması suretiyle hesaplama yapan bilirkişi kurulu raporu inandırıcı görülmemiştir.

Bu durumda; taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde re'sen emsal celbi yoluna gidilmesi, taşınmazın değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere ve değerini etkileyen merkezi yerlere olan uzaklığını da gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi, doğru olmadığı gibi,

2-7139 sayılı Kanunla değişik Kamulaştırma Kanununun 10/8 fıkrası gereğince, bozma sonrası bankaya hak sahibi adına yatırılacak bedelde artış olması halinde bu kısım için; 7139 sayılı Kanun ile yapılan değişiklik hükümlerine göre işlem yapılması gerektiğinden,

Hükmün yukarıda açıklanan gerekçelerle davalı vekilinin temyiz isteminin kabulü ile ... 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2016/31 Esas - 2017/230 Karar sayılı hükmünün HMK'nun 371.maddesi uyarınca BOZULMASINA, HMK’nın 373/1. maddesi uyarınca kararın bir örneğinin ...Bölge Adliye Mahkemesi 4.Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 02/07/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/10311, Karar No: 2012/18366, Tarih: 04.10.2012

**5. Hukuk Dairesi         2012/10311 E.  ,  2012/18366 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre değer biçilmesinde ve pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazı yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı kalan onama harcının alınmasına, peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 04.10.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2922, Karar No: 2019/15436, Tarih: 03.10.2019

**5. Hukuk Dairesi         2018/2922 E.  ,  2019/15436 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne ilişkin verilen ilk derece mahkemesinin kararına karşı davalı idare vekilinin istinaf başvurusu üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesi 5.Hukuk Dairesince istinaf isteminin kabulü ile HMK'nun 353/1-b-2 maddesi uyarınca esas hakkında yeniden karar verilmesine dair yukarıda gün ve sayıları yazılı kararının Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı, davalı idare vekilince yapılan istinaf başvurusunun ... Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesince kabulü ile terkin hükmü yönünden HMK’nun 353/1-b-2 maddesi uyarınca düzeltilerek yeniden esas hakkında hüküm kurulmasına dair verilen karar, davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre; arsa niteliğindeki ... ili, ... ilçesi, ... mahallesi, 833 ada 6 parsel sayılı taşınmaza 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 11/1-g maddesi uyarınca emsalin üstün ve eksik yönleri belirlenip kıyaslaması yapılarak değer biçilmesine ilişkin ilk derece mahkemesinden verilen karara karşı yapılan istinaf başvurusunun terkin hükmü yönünden 6100 sayılı HMK'nun 353/1-b-2 maddesi uyarınca düzeltilerek yeniden esas hakkında karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün HMK'nun 370. maddesi gereğince ONANMASINA, aşağıda yazılı kalan harcın alınmasına ve peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 03/10/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/33813, Karar No: 2013/28160, Tarih: 05.11.2013

**9. Hukuk Dairesi         2011/33813 E.  ,  2013/28160 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ (... 2. İŞ)

DAVA :Taraflar arasındaki, kıdem tazminatı, fazla çalışma ücreti ile yıllık ücretli izin alacaklarının ödetilmesi davasının yapılan yargılaması sonunda; ilamda yazılı nedenlerle gerçekleşen miktarın faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine ilişkin hüküm süresi içinde duruşmalı olarak temyizen incelenmesi davalı avukatınca istenilmesi üzerine dosya incelenerek işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 05.11.2013 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü davalı adına Avukat ... ile karşı taraf adına Avukat ... geldiler. Duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor sunuldu, dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalının işyerinde 01.05.1985-30.11.1986 tarihleri arasında çalıştığını, askerlik nedeniyle işten ayrıldığını askerlik dönüşü 01.08.1988-30.06.2004 tarihleri arasında davalı işyerinde garaj amiri olarak aylık net 1.000 TL ücretle çalıştığını, işveren tarafından vardiyali olarak çalıştırılmak istenmesi üzerine 17.05.2004 tarihinde iş sözleşmesini feshettiğini, davalı işverenin bunu kabul etmeyerek kendisini çalıştırmaya devam ettiğini ancak daha sonra iş sözleşmesini haksız olarak feshettiğini ileri sürerek, kıdem tazminatı ile fazla çalışma ve yıllık ücretli izin alacaklarını istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının istifa ederek işten ayrıldığını, fazla çalışma yapmadığını, aylık ücretinin 1.000 TL olmayıp bordrodaki ücret olduğunu, taleplerinin zamanaşımına uğradığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının iş sözleşmesini feshetmekte haklı olduğu, fazla çalışma alacağı bulunduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Davacının kıdeme esas çalışma süresinin tespiti hususunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Doysa içindeki ... hizmet cetveline göre davacı davalı işyerinde 01.05.1985-30.11.1986 tarihleri arasında 1 yıl 7 ay, 01.08.1988-30.06.2004 tarihleri arasında ise 15 yıl 11 ay olmak üzere toplam 17 yıl 6 ay çalışmıştır. Buna karşın mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacının 17 yıl 7 ay 29 gün çalıştığı kabul edilerek kıdem tazminatı hesaplanmıştır. Davacının kıdem süresi 17 yıl 6 ay olduğu halde bu süre aşılarak kıdem tazminatının hüküm altına alınması hatalıdır.

F) Sonuç:

Doysa içindeki ... hizmet cetveline göre davacı davalı işyerinde 01.05.1985-30.11.1986 tarihleri arasında 1 yıl 7 ay, 01.08.1988-30.06.2004 tarihleri arasında ise 15 yıl 11 ay olmak üzere toplam 17 yıl 6 ay çalışmıştır. Buna karşın mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacının 17 yıl 7 ay 29 gün çalıştığı kabul edilerek kıdem tazminatı hesaplanmıştır. Davacının kıdem süresi 17 yıl 6 ay olduğu halde bu süre aşılarak kıdem tazminatının hüküm altına alınması hatalıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, davalı yararına takdir edilen 990.00 TL. duruşma avukatlık parasının karşı tarafa yükletilmesine, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 05.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/2051, Karar No: 2024/4404, Tarih: 12.06.2024

**1. Ceza Dairesi         2024/2051 E.  ,  2024/4404 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2020/1750 E., 2021/1543 K.

SUÇLAR : Kasten öldürme, azmettirmek suretiyle kasten öldürme, kasten öldürmeye yardım etme

HÜKÜMLER : İstinaf başvurusunun esastan reddi kararı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz başvurusunun esastan reddi ile hükmün onanması

Sanık ... hakkında suçluyu kayırma ve suçu bildirmeme, sanık ... hakkında yalan tanıklık ve suçu bildirmeme, sanık ... Taraklı hakkında yalan tanıklık ve suçu bildirmeme, sanık ... hakkında yalan tanıklık ve suçu bildirmeme, sanık ...

hakkında yalan tanıklık ve suçu bildirmeme suçlarından verilen beraat kararları ile sanık ... hakkında suç delillerini yok etme ve gizleme suçundan verilen mahkûmiyet kararına karşı istinaf başvurularının esastan reddine dair hükmün niteliği itibarıyla 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin ikinci fıkrası uyarınca temyiz edilemez olduğu anlaşıldığından, katılan ... vekilinin bu hükümlere yönelik temyiz isteminin 5271 sayılı Kanun'un 298 inci maddesi gereğince reddine, karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Kanun'un 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

Sanıklar ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... müdafilerinin duruşmalı inceleme taleplerinin, 7079 sayılı Kanun’un 94 üncü maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun’un 299 uncu maddesinin birinci fıkrası gereği takdîren reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. İzmir 8. Ağır Ceza Mahkemesinin, 19.02.2020 tarihli ve 2018/87 Esas, 2020/88 Karar sayılı kararı ile;

1. Sanık ... hakkında maktul ...'e yönelik tasarlayarak kasten öldürmeye azmettirme suçundan; 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 38 inci maddesi delaletiyle; aynı Kanun'un 82 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi, 53 üncü maddesinin birinci, ikinci ve üçüncü fıkraları ve 58 inci maddesi uyarınca ağırlaştırılmış müebbet hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına,

2. Sanık ... hakkında maktül ...'e yönelik tasarlayarak kasten öldürme suçundan; 5237 sayılı Kanun'un 37 nci maddesinin birinci fıkrası delaletiyle; aynı Kanun'un 82 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi, 53 üncü maddesinin birinci, ikinci ve üçüncü fıkraları uyarınca ağırlaştırılmış müebbet hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına,

2. Sanık ... hakkında maktül ...'e yönelik tasarlayarak kasten öldürme suçundan; 5237 sayılı Kanun'un 37 nci maddesinin birinci fıkrası delaletiyle; aynı Kanun'un 82 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi, 53 üncü maddesinin birinci, ikinci ve üçüncü fıkraları uyarınca ağırlaştırılmış müebbet hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına,

3. Sanıklar ..., ... ve ... hakkında maktül ...'e yönelik tasarlayarak kasten öldürme suçundan; 5237 sayılı Kanun'un 37 nci maddesinin birinci fıkrası delaletiyle; aynı Kanun'un 82 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesinin birinci, ikinci ve üçüncü fıkraları uyarınca ayrı ayrı müebbet hapis cezası ile cezalandırılmalarına ve hak yoksunluklarına, sanık ... hakkında 5237 sayılı Kanun'un 58 inci maddesi uyarınca mükerrirlere özgü infaz rejimine çektirilmesine,

4. Sanıklar ... ve ... hakkında maktül ...'e yönelik tasarlayarak kasten öldürmeye yardım suçundan; 5237 sayılı Kanun'un 82 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi, 39 uncu maddesinin birinci fıkrasının (c) bendi, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesinin

birinci, ikinci ve üçüncü fıkraları uyarınca ayrı ayrı 12'şer yıl 6'şar ay hapis cezası ile cezalandırılmalarına, hak yoksunluklarına, sanık ... hakkında 5237 sayılı Kanun'un 58 inci maddesi uyarınca mükerrirlere özgü infaz rejimine çektirilmesine,

5. Sanık ... hakkında tasarlayarak öldürmeye yardım etme suçundan 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraatine,

Karar verilmiştir.

B. İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 21.06.2021 tarihli 2020/1750 Esas 2021/1543 Karar sayılı kararı ile;

Sanık ... hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık Cumhuriyet savcısı ve katılanlar vekillerinin istinaf başvurularının 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

C. İzmir 8. Ağır Ceza Mahkemesinin, 19.02.2020 tarihli ve 2018/87 Esas, 2020/88 Karar sayılı kararının; Sanık ... hakkında tasarlayarak öldürmeye azmettirme, sanıklar ... ... Yıldırgan, ..., ..., ... hakkında tasarlayarak öldürme, sanıklar ... ve ... hakkında tasarlayarak öldürmeye yardım suçlarından kurulan mahkûmiyet kararları yönünden 5271 sayılı Kanun'un 280 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca kaldırılmasına;

a. Sanık ... hakkında maktul ...'e yönelik kasten öldürmeye azmettirme suçundan; 5237 sayılı Kanun'un 38 inci maddesi delaletiyle; aynı Kanun'un 81 inci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci, ikinci ve üçüncü fıkraları ve 58 inci maddesi uyarınca müebbet hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına,