muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/648, Karar No: 2014/477, Tarih: 04.11.2014

Bu açıklamadan anlaşılacağı üzere, İİK'nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan eylem, yalnızca ticareti terk keyfiyetinin ticaret sicili memurluğuna bildirilmemesi değil, İİK'nun 44. maddesine uygun olarak bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isimlerinin ve adreslerinin bulunduğu bir mal beyanında bulunulmamasının müeyyidesidir. Bu durumda TTK'nun 136. maddesinde sayılan ticaret şirketlerinde ticaretin terki söz konusu olmayıp, ortaklık ilişkisinin sona erdirildiği, İİK'nun 44. maddesi ile getirilen mal beyanında bulunma yükümlülüğünün, gerçek kişi tacirler için geçerli olup, yukarıda sayılan ticaret şirketlerini kapsamadığı, eş anlatımla ticaret şirketi müdür veya yetkililerinin İİK'nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan ticareti terk suçunu işlemelerinin yasal olarak mümkün olmadığı kabul edilmelidir. Hal böyle olunca sanığın beraatı yerine mahkûmiyetine karar verilmesi,

Kabule göre de;

1- Sanığın sabıka kaydı getirtilip dosya içerisine konulmadan cezalandırılmasına hükmolunması,

2-Duruşmaya gelmeyen sanığın kendisini müdafi ile temsil ettirmiş olmasına göre son sözün sanık müdafiine verilmemesi suretiyle CMK'nın 216. maddesine aykırı davranılması" isabetsizliklerinden bozulmasına karar verilmiştir.

Ümraniye 1. İcra Ceza Mahkemesi ise 20.06.2012 gün ve 253-529 sayı ile, sanığın adli sicil kaydını getirtip, son sözü de sanık müdafiine verdikten sonra;

"Ceza Genel Kurulunun 01.06.2010 tarih ve 75-129 sayılı kararıyla ticari şirketlerin temsil ve idareye yetkili müdürlerinin şirketin ticareti terk etmesi halinde İcra İflas Yasasının 44. maddesindeki yükümlülükleri yerine getirmeyeceklerine ilişkin istisna getirilmediği, tıpkı gerçek tacirler gibi 337/a maddesi uyarınca cezalandırılmasına engel bulunmadığı gerekçesi ile ticari şirketlerin ticareti terk suçundan cezalandırılabileceğini belirttikleri, mahkememiz ilk kararında şirket yetkilisinin İİK'nun 44. maddesine göre ticaret sicilinde yükümlülüklerini yerine getirmediği, şirketin halen faal göründüğü, sanığın vergi yükümlülüğünü getirmediği ve adresinden ayrıldığının belirtildiği, emniyet yazı cevabına göre de borçlu şirketin iş yerini terk ettiği ve yeni adresi bilinmediğinden sanığın ticareti terk ettiği, İİK'nun 44. maddesi uyarınca hükümlülüğü yerine getirmediği" şeklindeki gerekçeyle önceki kararında direnmiştir.

Bu hükmün de sanık müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 13.09.2013 gün ve 155606 sayılı "bozma" istekli tebliğnamesiyle Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçeyle karara bağlanmıştır.

Bu hükmün de sanık müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 13.09.2013 gün ve 155606 sayılı "bozma" istekli tebliğnamesiyle Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçeyle karara bağlanmıştır.

Sanığın ticareti usulüne aykırı olarak terk etmek suçundan cezalandırılmasına karar verilen somut olayda, Özel Daire ile yerel mahkeme arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözülmesi gereken uyuşmazlık; ticaret şirketi müdür veya yetkili temsilcilerinin ticareti terk suçunun faili olup olamayacaklarının tespitine ilişkin ise de, Yargıtay İç Yönetmeliğinin 27. maddesi uyarınca öncelikle ilk hükümde direnilmesine karar veren yerel mahkemenin hüküm fıkrasını yeniden kurma mecburiyeti bulunup bulunmadığının belirlenmesi gerekmektedir.

İncelenen dosya kapsamından;

Yerel mahkemece bozmadan sonra yapılan yargılamada, sanığın sabıka kaydı ve icra dosyayı getirtilip, sanık müdafiine son söz verildikten sonra, ilk hükümde direnilmesine karar verilmesine rağmen bununla yetinilip yeni bir hüküm kurulmadığı anlaşılmaktadır.

Yargıtay'ın istikrar kazanmış uygulamalarına göre, bir hüküm bozulmakla tamamen ortadan kalkmış bulunacağından, yerel mahkemece direnme kararı verilirken, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 230, 231 ve 232. maddelerine uygun yeni bir hüküm kurulması zorunlu olup, aksi hal 1412 sayılı CMUK'nun 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 308. maddesi uyarınca mutlak hukuka aykırılık oluşturmaktadır.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun istikrarlı kararlarında vurgulandığı üzere, CMK'nun 230 ve 232. maddeleri uyarınca, aynı kanunun 223. maddesine göre verilen hükmün ne olduğu tereddüde yer vermeyecek şekilde açıkça gösterilmeli, bozulmakla tamamen ortadan kalkan ve infaz yeteneğini yitiren önceki hükme atıf yapılmasıyla yetinilmemeli, kesinleştiği takdirde başka bir kararın varlığını gerektirmeden infaza esas alınacak nitelikte yeni bir hüküm verilmelidir. Nitekim Ceza Genel Kurulunun 21.01.2014 gün ve 489–12 sayılı kararı başta olmak üzere pek çok kararında da aynı sonuca ulaşılmıştır.

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Yerel mahkemece yukarıdaki ilkeler doğrultusunda bir işlem yapılmamış, bozulmakla ortadan kalkan eski hükümde direnilmesine karar verildikten sonra, 5271 sayılı CMK'nun 230 ve 232. maddeleri uyarınca verilen kararın ne olduğu gösterilmeyerek, hükümde bulunması zorunlu olan "hüküm" kısmı eksik bırakılmıştır.

Bu itibarla, sair yönleri incelenmeyen direnme hükmünün usulüne uygun olarak hüküm fıkrası kurulmaması isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Ümraniye 1. İcra Ceza Mahkemesinin 20.06.2012 gün ve 253-529 sayılı direnme kararının, usulüne uygun olarak hüküm fıkrası kurulmaması isabetsizliğinden sair yönler incelenmeksizin BOZULMASINA,

Bu itibarla, sair yönleri incelenmeyen direnme hükmünün usulüne uygun olarak hüküm fıkrası kurulmaması isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Ümraniye 1. İcra Ceza Mahkemesinin 20.06.2012 gün ve 253-529 sayılı direnme kararının, usulüne uygun olarak hüküm fıkrası kurulmaması isabetsizliğinden sair yönler incelenmeksizin BOZULMASINA,

2- Dosyanın, mahalline gönderilmesi amacıyla Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 04.11.2014 tarihinde yapılan müzakerede oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/6415, Karar No: 2014/7924, Tarih: 27.03.2014

**8. Ceza Dairesi         2013/6415 E.  ,  2014/7924 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 8 - 2013/29008

MAHKEMESİ : Sungurlu Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 05/12/2012

NUMARASI : 2012/36 (E) ve 2012/124 (K)

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, sanığın suçu ikrarına, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, suçun oluşumuna ve niteliğine uygun kabul ve uygulamasına, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak:

Oluşa ve tüm dosya kapsamına göre; alıcı ile irtibat kuran sanık T.. B..'ın daha önce diğer sanık C.. S..'a emaneten verdiği bir adet tabancayı alarak kendisinde bulunan tabanca ile birlikte iki adet silahı satmaya çalışırken yakalandığı, sanık ile fikir ve eylem birliği içinde birlikte hareket ettiği kesin olarak belirlenemeyen sanık C.. S..'ın evinde bulunan iki adet niteliksiz silahın babasından kaldığını sa- vunması karşısında, sanıkların birlikte hareket ettiğine ve toplu silah ticareti yaptığına dair savunmalarının aksine her türlü şüpheden uzak kesin delil elde edilemediğinden, sanık T.. B..'ın eyleminin 6136 Sayılı Yasanın 12/1 maddesinde tanımlanan bireysel silah ticareti, sanık C.. S..'ın eyleminin ise birden fazla tabancayı taşıma suçunu oluşturduğundan aynı yasanın 13/1 maddesi uyarınca silah sayısı, kastın yoğunluğu, suçun işleniş biçimi nazara alınarak alt sınırdan uzaklaşılmak suretiyle cezalandırılması gerektiği gözetilmeden, yazılı biçimde toplu silah ticareti suçundan hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanıklar müdafilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 27.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8226, Karar No: 2017/3183, Tarih: 08.05.2017

**16. Hukuk Dairesi         2015/8226 E.  ,  2017/3183 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : KADASTRO

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sırasında ... Köyü çalışma alanında bulunan 134 ada 1, 30, 135 ada 1, 2, 3, 136 ada 1, 137 ada 1 parsel sayılı sırasıyla 6.800.18, 4.57, 5.494.76, 381.44, 2.407.46, 1.168.97, 1.361,63 metrekare yüzölçümündeki taşınmazlar Asliye Hukuk Mahkemesinde dava konusu olduklarından söz edilerek malik haneleri açık bırakılmak suretiyle tespit edilmiştir. Davacı ... tarafından davalılar ... ve arkadaşları aleyhine Asliye Hukuk Mahkemesinde açılan elatmanın önlenmesi davası, davaya konu olan parseller hakkında tutanak düzenlenmiş olması nedeniyle Kadastro Mahkemesine aktarılmıştır. Kadastro Mahkemesinde yapılan yargılama sonunda davanın reddine, çekişmeli 134 ada 1 ve 136 ada 1 parsellerin eşit paylarla davalılar ... ve ... adlarına, 134 ada 30 parselin davalı Köy Tüzel Kişiliği adına, 135 ada 3 parselin davalı ... adına, 137 ada 1 parselin ... adına, 135 ada 1 parsel hakkında açılan davanın feragat nedeniyle reddine ve davalı ... adına tesciline karar verilmiş; hüküm, davacı Asım Deniz vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, adına kayıtlı Ağustos 2005 tarih 9 ve Eylül 2005 tarih 8 sayılı tapu kayıtlarına dayanarak dava açmıştır. Yargılama sırasında bir kısım davalılar vekili çekişmeli taşınmazların önceki maliklerden Tiralizadeler ile davalılar ve miras bırakanları arasında takas edildiği, çekişme konusu taşınmazlarda davalılar ile miras bırakanlarının uzun yıllar zilyetliğinin bulunduğunu savunduğu gibi, taşınmazların tutanaklarının edinme sebebinde de aynı hususların belirtildiği anlaşılmıştır. Davacılar vekili dava dilekçesi ile aynı kayıtlara dayanarak ve aynı nedenleri ileri sürerek dava açmış, mahkemece davalar tefrik edilerek ayrı esaslara kaydedilmiş, Mahkemece tefrik edilerek ayrı esaslara kaydedilen ve karar verilen Bulancak Kadastro Mahkemesi'ne ait 2013/17, 18, 19, 20, 21, 23 Esas sayılı dosyalar Dairemizce yapılan temyiz incelemesi neticesinde bozularak, tüm davaların birleştirilerek görülmesi gerektiği belirtilmiştir. Aynı hukuki sebebe dayanılarak aynı davacı tarafından açılan ve Kadastro Mahkemesine aktarılan davanın kapsamında kalan davaların birlikte görülmesi gerektiği kuşkusuzdur. Hal böyle olunca, mahkemece bu dava dosyası da davacı tarafından açılan diğer dava dosyaları ile birleştirilmeli, bundan sonra tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna

göre karar verilmelidir. Açıklanan husus göz ardı edilerek yazılı olduğu şekilde hüküm kurulması isabetsiz olup, davacı vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden kabulüyle hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan temyiz karar harcının talep halinde temyiz edene iadesine, 08.05.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/5120, Karar No: 2023/2416, Tarih: 14.03.2023

**10. Hukuk Dairesi         2022/5120 E.  ,  2023/2416 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 19. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2020/510 E., 2020/569 K.

vekili Avukat ...

DAVA TARİHİ : 03.09.2018

KARAR : Esastan Ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Çine Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

SAYISI : 2018/313 E., 2019/576 K.

Taraflar arasındaki meslek hastalığı nedeniyle maddi tazminat istemi davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davacı ve davalı vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince davacı ve davalı vekillerinin istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararının davacı ve davalı vekilleri tarafından temyiz edildiği; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesi ile; davacının davaya konu işyerinde çalışırken yakalandığı meslek hastalığı nedeni ile uğradığı maddi zarar karşılığında 70.000,00 TL'nin 04.09.2009 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini, 23.10.2019 tarihinde harçlandırdığı aynı tarihli dilekçesiyle talep miktarını artırarak toplam 145.611,91 TL maddi tazminatın 04.09.2009 tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte tahsilini istemiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesi ile; alacağın gerçekte belirli bir alacak olduğu ve dolayısı ile belirsiz alacağı konu edilemeyeceğini, hukuki yarar yokluğu nedeni ile ve usul ve yasaya aykırı davanın reddini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile;

Davanın kabulü ile,

1-)145.611,91-TL maddi tazminatın 04.09.2009 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı ve davalı vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1.Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; kesin hüküm elde edilene kadar, maddi tazminatı artıran tüm hususlardan yararlanmak ve davalı lehine usuli kazanılmış hak oluşmaması adına istinaf kanun yoluna başvurma zorunluluğu doğduğunu belirterek öncelikle davalının muhtemel istinaf başvurusunun reddedilmesine, davalı lehine usuli kazanılmış hak oluşmamasına karar verilmesini talep etmiştir.

B. İstinaf Sebepleri

1.Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; kesin hüküm elde edilene kadar, maddi tazminatı artıran tüm hususlardan yararlanmak ve davalı lehine usuli kazanılmış hak oluşmaması adına istinaf kanun yoluna başvurma zorunluluğu doğduğunu belirterek öncelikle davalının muhtemel istinaf başvurusunun reddedilmesine, davalı lehine usuli kazanılmış hak oluşmamasına karar verilmesini talep etmiştir.

2.Davalı vekili istinaf dilekçesinde özetle; meslek hastalığı oluştuktan 10 yıl sonra davanın açıldığını, zamanaşımının oluştuğunu, aynı mahkemede açılan 2016/224 E - 201797 K sayılı karar sonucu ödeme yaptıklarını, aynı konuda SGK tarafından açılan rücuen tazminat dosyasının hala derdest olduğunu, gerçekte belirli bir alacak olduğundan davanın hukuki yarar yokluğundan reddi beyanları ile kusur ve işgömezlik oranına ilişkin itirazlarının dikkate alınmadığını, davalı işverenin kusuru olup olmadığına ilişkin inceleme yapılması gerektiğini, hesap raporunda bildirilen tazminat miktarının fahiş olduğunu, bu miktarda maddi tazminata karar verilmesinin davacının zenginleşmesine yol açmakta olduğunu, ayrıca maddi tazminat hesaplamasında asgari ücretin esas alınması gerektiğini belirterek istinaf kanun yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davacı vekilinin istinaf dilekçesinde istinaf başvuru sebeplerini ve gerekçesini göstermediği ve anılan yasal düzenlemeye göre HMK'nin 355 inci maddesi gereğince kamu düzenine aykırı bir husus da saptanmadığından davacı tarafın istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmesi gerektiği, davacı vekilinin faiz başlangıç tarihi talebiyle bağlı kalınarak karar verilmesinin yerinde olduğu iş kazası/meslek hastalığı nedeniyle tazminat ve rücu istemli davaların, kusur oranlarının ve tazminat miktarının belirsizliği nedeni ile belirsiz alacak davası olduğunun kabul edilmesi gerektiği, somut olaya bakıldığında, dava dilekçesinde, davanın belirsiz alacak davası türünde açıldığının belirtildiği, bu halde HMK'nin 107/2 nci maddesi kapsamında, belirsiz alacak davası olarak da açılabileceği kabul edilen maddi tazminat davasında talebin arttırılmasının mümkün bulunduğu da gözetildiğinde, davalı vekilinin aksi yöndeki istinaf başvuru sebep ve gerekçelerine itibar edilmediği, HMK'nin 317 ve 319 uncu maddeleri uyarınca dava dilekçesinin davalı tarafa tebliği üzerine iki haftalık cevap süresi içerisinde zamanaşımı def'inde bulunulabileceğinden ilk derece mahkemesinin davalı vekilinin belirtilen süre geçtikten sonra yaptığı zamanaşımı def'inin dikkate alınmamasının isabetli olduğu, davacı tarafça daha önce aynı meslek hastalığı sebebiyle manevi tazminat istemiyle aynı mahkemede açılan davada yaptırılan bilirkişi incelemesiyle davacının meslek hastalığı oluşumunda davalı işverenin %70 oranında kusurlu olduğunun, %30 oranında da kaçınılmazlık faktörü bulunduğunun tesbit edildiği, Adli Tıp Kurumu 3. İhtisas Dairesinin 27.04.2015 tarihli ve Adli Tıp Kurumu Genel Kurulunun 06.10.2016 tarihli raporunda, davacının % 34 oranında meslekte kazanma gücünden kaybetmiş sayılacağının bildirildiği, Çine Asliye Hukuk Mahkemesince (İş Mahkemesi Sıfatıyla) yapılan yargılama neticesinde 2016/224 Esas - 2017/97 Karar sayılı karar ile davacının manevi tazminatı isteminin kısmen kabulüne karar verildiği, kararın temyizi neticesinde Yargıtay 21. Hukuk Dairesinin 06.11

. İhtisas Dairesinin 27.04.2015 tarihli ve Adli Tıp Kurumu Genel Kurulunun 06.10.2016 tarihli raporunda, davacının % 34 oranında meslekte kazanma gücünden kaybetmiş sayılacağının bildirildiği, Çine Asliye Hukuk Mahkemesince (İş Mahkemesi Sıfatıyla) yapılan yargılama neticesinde 2016/224 Esas - 2017/97 Karar sayılı karar ile davacının manevi tazminatı isteminin kısmen kabulüne karar verildiği, kararın temyizi neticesinde Yargıtay 21. Hukuk Dairesinin 06.11.2018 tarihli ve 2017/4857 Esas - 2018/7966 Karar sayılı ilamı ile hükmün onanmasına karar verilerek kesinleştiğinin anlaşıldığı, İlk Derece Mahkemesince, kesinleşen 2016/224 Esas - 2017/97 Karar sayılı dosya delilleri ile SGK cevabi yazısı kapsamında dosya üzerinden yaptırılan bilirkişi incelemesi neticesinde alınan bilirkişi raporunda; maddi tazminatın hesaplanmasında, zarar ve tazminata doğrudan etkili olan işçinin net geliri, PMF yaşam tablosuna göre bakiye ömrü, işgörebilirlik çağı, işgörmezlik ve kusur oranı, sosyal sigortalar tarafından bağlanan gelirin ilk peşin sermaye değeri gibi tüm verilerin değerlendirildiği bilirkişi raporu dayanak alınarak davacı yararına maddi tazminatın hüküm altına alındığı, davalı tarafın istinaf kapsam ve nedenleri dikkate alındığında, yerel mahkemenin maddi tazminatın kabulüne ilişkin kararının yerinde görüldüğü gerekçesiyle davacı ve davalı vekilinin, Çine Asliye Hukuk Mahkemesinin (İş Mahkemesi Sıfatıyla) 23.12.2019 tarihli, 2018/313 Esas - 2019/576 Karar sayılı kararına yönelik istinaf başvurularının, HMK'nin 353/1-b maddesinin (1) numaralı alt bendi uyarınca ayrı ayrı esastan reddine, karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı ve davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1.Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; kesin hüküm elde edilene kadar, maddi tazminatı artıran tüm hususlardan yararlanmak ve davalı lehine usuli kazanılmış hak oluşmaması adına temyiz kanun yoluna başvurma zorunluluğu doğduğunu belirtmiştir.

2.Davalı vekili temyiz dilekçesinde özetle; meslek hastalığı oluştuktan 10 yıl sonra davanın açıldığını, zamanaşımının oluştuğunu, aynı mahkemede açılan 2016/224 E - 201797 K sayılı karar sonucu ödeme yaptıklarını, aynı konuda SGK tarafından açılan rücuen tazminat dosyasının hala derdest olduğunu, gerçekte belirli bir alacak olduğundan davanın hukuki yarar yokluğundan reddi beyanları ile kusur ve işgömezlik oranına ilişkin itirazlarının dikkate alınmadığını, davalı işverenin kusuru olup olmadığına ilişkin inceleme yapılması gerektiğini, hesap raporunda bildirilen tazminat miktarının fahiş olduğunu, bu miktarda maddi tazminata karar verilmesinin davacının zenginleşmesine yol açmakta olduğunu beyanla kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, meslek hastalığı nedeniyle sürekli iş göremezliğe uğrayan sigortalının tazminat istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 5510 sayılı Kanun'un 21 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup temyiz kapsam ve nedenlerine ve davacı ile davalı tarafınca temyiz sebebi olarak ileri sürülen sebeplerin aynı zamanda istinaf sebebi olarak daha evvelce ileri sürüldüğü ve Bölge Adliye Mahkemesi gerekçesinde açıklandığı şekilde incelenerek istinaf başvurusunun esastan reddine karar verildiği bu yönle Bölge Adliye Mahkemesince oluşturulan gerekçenin de yerinde olduğu dikkate alındığında kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacı ve davalı vekillerinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz eden ilgililere yükletilmesine,

Dosyanın Bölge Adliye Mahkemesine, kararın bir örneğinin İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

14.03.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.

...

...
Yargıtay — Esas No: 2023/5219, Karar No: 2023/10903, Tarih: 26.12.2023

**11. Ceza Dairesi         2023/5219 E.  ,  2023/10903 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

EK KARAR TARİHİ : 10.03.2023

EK KARAR SAYISI : 2022/1336 E., 2022/1707 K.

SUÇ : Kişinin, kendisini kamu görevlisi veya banka, sigorta ya da kredi kurumlarının çalışanı olarak tanıtması veya bu kurum ve kuruluşlarla ilişkili olduğunu söylemesi suretiyle dolandırıcılık

KARAR : Temyiz isteminin kabule değer sayılmamasından dolayı reddi kararı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Temyiz isteminin reddi ile ek kararın onanması

Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesinin, 10.03.2023 tarihli ve 2022/1336 Esas, 2022/1707 Karar sayılı ek kararının, sanık tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

Sanığın yokluğunda verilip 15.03.2023 tarihinde usûlüne uygun şekilde tebliğ edilen ek karara karşı, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 296 ncı maddesinin ikinci fıkrasında belirlenen yedi günlük kanunî süre geçtikten sonra 03.04.2023 tarihinde temyiz isteminde bulunulduğu anlaşılmakla, sanığın temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 296 ncı maddesinin ikinci fıkrası ile 298 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Kayseri 3. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

26.12.2023 tarihinde karar verildi.