muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/5629, Karar No: 2010/6333, Tarih: 23.11.2010

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2010/5629 E.  ,  2010/6333 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Hukuk Hakimliği

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, İİK’nın 72. maddesi hükmüne dayalı olarak açılmış olup; davacının davalılara borçlu olmadığının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş ve verilen karar davacı vekilince temyiz edilmiştir. Davada davacı ile davalılardan ... arasında 120 metre derinlikte sondaj yapımı hususunda sözlü sözleşme yapıldığı ve sözleşme gereğince, yüklenici ... tarafından 67 metre boru çakıldıktan sonra işin terk edildiği ve bu iş sebebiyle yüklenici davalıya davacı tarafından keşide edilip verilen bononun diğer davalı ...’a ciro edildiği ve ... tarafından da Ödemiş 2. İcra Müdürlüğü’nün 2008/4497 takip sayılı dosyası üzerinden takibe dayanak alınarak icra takibi başlatıldığı ileri sürülerek; icra takibine dayanak alınan bonodan ötürü davacının davalılara borçlu olmadığının tespitine ve bononun iptâline karar verilmesi istenmiştir.

Davalı ..., yargılama sırasında imzasıyla onayladığı açıklamasında; uyuşmazlık konusu bononun “sondaj işi” bedeline karşılık olarak davacı tarafından keşide olunup kendisine teslim olunduğunu, davacı ile yaptığı hesaplaşma sonucu bononun verildiğini ve diğer davalıya bonoyu ciro ettiğini bildirmiştir. Tarafların açıklamaları değerlendirildiğinde; davacı ile davalı ... arasında “sözlü” olarak yapılan “eser” sözleşmesi gereğince, davalı ...’ın davacıya ait taşınmazda kuyu açılması işini yüklendiği açıklıkla anlaşılmaktadır. Yine, davalı ...’ın da kabulünde olduğu üzere bono, sondaj işi yapım bedeli sebebiyle düzenlenmiştir. Buna göre, icra takibine dayanak alınan keşidecisi davacı, lehdarı ... olan; 06.07.2008 keşide ve 12.07.2008 vade tarihli ve 3.000,00 TL tutarlı bononun düzenlenmesi sebebinin belli olduğu ve dolayısıyla iş sahibi davacı ile yüklenici davalı arasında yapılan “sondaj” işine ilişkin eser sözleşmesi gereğince düzenlenmiş olduğu sabit olmaktadır. Bono incelendiğinde de; TTK’nın 688. maddesi hükmünde öngörülen zorunlu unsurları içerdiği görülmektedir.

Bono, hukuksal niteliğince sebebini içermeyen bir borç ikrarı senedidir. 12.04.1933 gün ve 30/6 Sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararına göre, soyut borç ikrarını içeren bononun bedelsizliğini ileri süren taraf önce bu senedin bir sebebi olduğunu, sonra da bu sebebin gerçekleşmediğini yazılı delille ispat etmek durumundadır. Somut olayda ise, az yukarıda açıklandığı üzere; bononun düzenlenmesi sebebinin eser sözleşmesi olduğu tarafların kabulündedir.

Bono, hukuksal niteliğince sebebini içermeyen bir borç ikrarı senedidir. 12.04.1933 gün ve 30/6 Sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararına göre, soyut borç ikrarını içeren bononun bedelsizliğini ileri süren taraf önce bu senedin bir sebebi olduğunu, sonra da bu sebebin gerçekleşmediğini yazılı delille ispat etmek durumundadır. Somut olayda ise, az yukarıda açıklandığı üzere; bononun düzenlenmesi sebebinin eser sözleşmesi olduğu tarafların kabulündedir.

BK’nın 364. maddesi gereğince taraflarca başka bir ödeme şekli kararlaştırılmamış ise; iş bedeli, işin teslimi zamanında istenebilir olur. Davacı yüklenici, yasal delillerle sözleşme konusu işin yapılarak iş sahibine teslim edildiğini kanıtlamakla ödevlidir. İş sahibi ise, iş bedelinin tamamen ya da kısmen yükleniciye ödendiğini ve iş bedelinin hakedilmediğini ya da istenebilir olmadığını yasal ve yazılı delillerle kanıtlamakla yükümlüdür. Somut olayda uyuşmazlık konusu bononun davacı iş sahibi ile davalı yüklenici ... arasında yapılan “sözlü” eser sözleşmesinin konusu olan sondaj işinin bedeli ile ilgili olarak düzenlenmiş ve yükleniciye verildiği sabit olduğuna göre; BK’nın 364. maddesindeki düzenlemeden farklı olarak; iş bedelinin ödenmesi şeklinin kararlaştırıldığının kabulüyle, bono tutarı kadar işi yapmadığını, kendisine de teslim etmediğini ve dolayısıyla bononun bedelli ve bedelin de istenebilir olmadığını davacının kanıtlaması gerekmektedir. Bu yasal nedenle, davacı ve davalı yüklenicinin tüm yasal delilleri toplanmalı ve yerinde uzman bilirkişi aracılığıyla mahkemece keşif yapılarak bononun tamamen ya da kısmen bedelli olup olmadığı saptanmalıdır.

Diğer yandan, TTK’nın 599. maddesi gereğince, davalılardan ...’ın haklı hamil olmadığını; bu davalının bonoyu edinirken karşılıksız olduğunu bile bile borçlunun zararına hareket ettiğini, bononun keşidecisi olan borçlu davacı her türlü yasal delil ile kanıtlayabilme hakkına sahiptir. Uyuşmazlık konusu bononun bedelsiz olduğunun mahkemece saptanması durumunda; yukarıda açıklanan yasal sebeplere göre, davacının bu davalıya borçlu olmadığını kanıtlayabilmesi amacıyla sunacağı delillerin mahkemece toplanıp değerlendirilmesi gerekmektedir.

Eksik araştırma ve soruşturma sonucu hüküm verilemez. Açıklanan sebeplerle karar bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan sebeplerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulüne ve kararın davacı yararına BOZULMASINA, fazla alınan temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine, 23.11.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7562, Karar No: 2018/2636, Tarih: 11.04.2018

**11. Hukuk Dairesi         2016/7562 E.  ,  2018/2636 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 1. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 17.11.2015 tarih ve 2014/207-2015/985 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacılar vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili müvekkili ...'nın diğer müvekkili ... Yemek Şti.'nin %50 hissesini davalının eşi ...'dan satış protokolü ile aldığını, satış protokolünde şirketin eski piyasa, banka ve vergi dairesi borçlarının ödenme yükümlüğünün davacıya bırakıldığını, bu borçların ödenmesi amacıyla teminat olarak müvekkili ...'nın icra takibine konu senetleri davalıya verildiğini, satış protokolünde belirtilen tüm borcun müvekkilleri tarafından ödendiğini, teminat senetlerinin iadesinin gerektiğini, buna rağmen senetlerin iade edilmeyerek icra takibine konu edildiğini, senetlerin tamamında malen kaydının bulunduğunu, satış protokolünde satış bedelinin 150.0000,00 TL, nakit ve 120.000,00 TL cari ödeme olmak üzere toplam 270.000,00 TL olduğunu, müvekkili tarafından toplam 351.457,00 TL ödeme yapıldığını, ayrıca şirket borçlarından gelen icra ödemelerinin de ödenmeye devam edildiğini, müvekkilinin senetler dolayısıyla borçlu değil alacaklı duruma geldiğini ileri sürerek müvekkillerinin söz konusu icra takiplerine konu yapılan senetlerden dolayı borçlu olmadığının tespitine, müvekkilleri aleyhine yapılan icra takiplerinin iptaline, davalının kötü niyetli olması dolayısıyla %20 tazminata mahkum edilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin eşi....'ın ... Yemek Bilg. Öz. Sağ. Tem. Taş. İnş. ve Tic. Ltd. Şti.'deki hisselerini almak isteyen davacı ... ile varılan mutabakat gereğince adı geçenin hisselerinin davacıya devri ile bir kısım şirket borçlarının tasfiyesi amacıyla taraflar arasında 28/12/2012 tarihinde protokol akdedildiğini, protokol hükümlerine göre davacılardan ...'ın hisse devir bedeli olarak 150.0000,00 TL ile ... Şti.'nin 28/12/2012 tarihine kadar doğmuş bulunan 3 kişilere olan 120.000,00 TL borcu ödenmeyi kabul ve taahhüt edildiğini, protokol hükümleri doğrultusunda müvekkilinin hisselerinin ...'ya satılıp devrettiğini, davacı ... tarafında hisse bedelinin nakden ödenmeyeceğinin beyan edilmesi üzerine her biri 15.000,00 TL olmak üzere 10 ayrı bono ile toplam 150.000,00 TL'lik bono verildiğini, protokole ek olarak düzenlenen 03/01/2013 tarihli ek protokol ile demirbaşlar ve vade farkı yönünde çeşitli vadelerde 7 ayrı bono ile toplam 40.000,00 TL'nin ödenmesinin kararlaştırıldığını, dava dilekçesinde dava konusu yapılan senetlerden 4 adedinin hisse devri için verilen 15.000,00 TL'lik senetler olup diğer 3 senedin demirbaşlar yönünden ek protokol ile verilen toplam 21.000,00 TL bedelli senetler olduğunu, senetlerin şirket hisse devri ve demirbaşlara karşılık verilmesi sebebiyle malen kaydı düşüldüğünü, senetlerin teminat olarak verildiği yönündeki davacı iddialarını kabul etmediklerini, davacı tarafça protokol doğrultusunda yapılan toplam ödeme miktarını 142.610,22 TL olduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir. -/-

Mahkemece, iddia, savunma, toplanan deliller ve tüm dosya kapsamına göre; ... 8. İcra Müdürlüğünün 2013/9773 Esas - 2013/6444 - 2013/7739 Esas - 2013/6537 Esas sayılı dosyalarında takip konusu edilen 7 adet senedin teminat senedi olduğuna yönelik iddianın davacı tarafça usulüne uygun yazılı deliller ile kanıtlanamadığı, senetlerin taraf defterlerinde kayıtlı olmaması hususunun kambiyo senedi niteliğindeki senetlerin hükümden düşürülmesine sebep olamayacağı, senetlerin teminat senedi olduğuna yönelik davacı tarafça yemin deliline de dayanılmadığı gerekçesiyle ispat edilemeyen davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacılar vekili temyiz etmiştir.

Kararı, davacılar vekili temyiz etmiştir.

Dava, taraflar arasında düzenlenen hisse devir protokolü kapsamında verilen bonolardan bir kısmının icra takibine konu edilmesi üzerine davacının borçlu olmadığının tespiti davasıdır. Dosya kapsamından taraflar arasında, davalının kefil olduğu hisse devrinden başka bir akdi ilişki bulunmadığı anlaşılmaktadır. Devir protokolü uyarınca devir bedeli 150.000 TL'ye karşılık 10 adet 15.000 TL'lik, daha sonraki tarihte de vade farkı ve demirbaşlar için toplam 40.000 TL tutarında 7 adet bono tanzim edildiği ihtilafsızdır. Davacı dava konusu ve icra takibine konu olan 7 adet bonodan bir kısmının devir bedeli için verilmiş olan bonolardan olup bunların teminatı amaçlı verildiği ve borcun ödendiği gerekçesiyle de teminat senetlerinden borçlu olmadığı iddiasında bulunmuş ve hatta dosya kapsamındaki beyanlarında taraflar arasındaki akdi ilişki kapsamında fazla ödemesi de bulunduğunu bu nedenle de alacaklı olduğunu ileri sürmüştür. Bu durumda taraflar arasındaki ilişkinin tümüyle değerlendirilerek protokol hükümleri ve verilen bonolarla, yapılan ödemeler nazara alınarak davacının yaptığı ödemelerden bonolardan mahsubu gereken miktar olup olmadığı varsa ne miktar olduğu belirlenerek buna göre menfi tespit talebinin değerlendirilmesi ve ilişkinin tümüyle irdelenerek sonuca varılması gerekirken sırf teminat senedi beyanına dayalı olarak yazılı gerekçe ile karar verilmesi doğru olmamış kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle davacılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davacılar yararına BOZULMASINA, ödedikleri peşin temyiz harcının istekleri halinde temyiz edenlere iadesine, 11.04.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/20501, Karar No: 2017/689, Tarih: 01.02.2017

**19. Hukuk Dairesi         2016/20501 E.  ,  2017/689 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Mahkemece verilen direnme kararının 6763 Sayılı Yasanın 45. md. ile 6100 Sayılı HMK'ya eklenen geçici 4. madde çerçevesinde Dairemizce yeniden yapılan incelemesi sonucunda dosya incelendi, gereği görüşüldü.

- K A R A R -

Dairemizin 29.01.2014 tarih 2013/15743 Esas 2014/2122 Karar sayılı bozma ilamına karşı mahkemece direnilmesi üzerine verilen direnme kararı davacı vekili tarafından süresi içinde temyiz edilmiştir.

6100 sayılı HMK’ya 6763 Sayılı Kanun’un 45. maddesi ile eklenen Geçici 4. madde hükmü gereğince Dairemizce yeniden yapılan inceleme sonucunda Dairemizin bozma kararının usul ve kanuna uygun olduğu anlaşıldığından direnme kararına ilişkin dosyanın temyiz incelemesi için Yargıtay Hukuk Genel Kuruluna gönderilmesine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle dosyanın Hukuk Genel Kurulu'na gönderilmek üzere Yüksek Birinci Başkanlığa sunulmasına, 01/02/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/6952, Karar No: 2013/11479, Tarih: 12.12.2013

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2013/6952 E.  ,  2013/11479 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tesbitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı Hazine tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı ... Yönetimi, ...Kadastro Mahkemesinde açmış olduğu davada, Karapelit Köyü içerisinde bulunan ve dava dilekçesine ekli krokide gösterilen dere ve yolların bir bölümünün kesinleşen orman kadastro sınırları içinde kaldığını ve halen orman vasfını koruduğunu, kadastro çalışmaları sırasında kesinleşen orman sınırlarına uyulmadığını ileri sürerek, tesbitin iptali ile orman niteliğinde Hazine adına tescili istemiyle dava açmıştır.

Mahkemece davanın kabulüne, 161 ada içerisinde yer alan ve fen bilirkişi krokisinde (A) harfi ile gösterilen 1204.72 m2'lik yolun orman niteliğinde Hazine adına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm Hazine tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, kadastro tesbitine itiraza ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yörede 1978 yılında seri bazda orman kadastrosu ve 1744 sayılı Kanunla değişik 2. madde uygulamaları yapılmış; sonuçları 14/06/1979 tarihinde ilân edilerek kesinleşmiştir.

Kadastro mahkemesi uyuşmazlığın çözümünde kendisini görevli görerek işin esası hakkında hüküm kurmuşsa da çekişmeli yerin yörede 2005 yılında 3402 sayılı Kanun hükümlerine göre yapılan genel kadastroda yol olarak tespit dışı bırakılarak paftasına işlendiği, taşınmaz hakkında tesbit tutanağının düzenlenmediği anlaşılmaktadır. Yörede yapılan orman kadastrosu da tesbit tarihinden önce kesinleşmiş bulunmaktadır. Mahkemece, 3402 sayılı Kanunun 26/4. maddesi ve H.G.K.'nun 28.11.2007 gün ve 20-909/891 sayılı kararında kabul edilen ilke gözönünde bulundurularak davaya bakma görevinin genel mahkemelere ait olduğu düşünülmemiştir. Görev konusu kamu düzeni ile ilgili olup, davanın her aşamasında mahkeme tarafından kendiliğinden gözetilmesi gerekir. Davanın esasına girilmeksizin görevsizlik kararı verilmesi gerekirken, esas hakkında hüküm kurulması usûl ve kanuna aykırıdır.

SONUÇ: Hazinenin temyiz itirazlarının kabulüyle hükmün BOZULMASINA, bu aşamada sair yönlerin incelenmesine yer olmadığına 12/12/2013 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/67377, Karar No: 2013/11084, Tarih: 13.06.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2011/67377 E.  ,  2013/11084 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık, resm belgede sahtecilik

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1-Sanık hakkında resmi belgede sahtecilik suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik sanık müdafinin temyiz isteminin incelenmesinde;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; sanık müdafinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,

2-Sanık hakkında bankayı aracı kılmak suretiyle dolandırıcılık suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik sanık müdafinin temyiz isteminin incelenmesinde;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır.

Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, mağdurun durumu, fiille olan ilişkisi, kullanılan hilenin şekli, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Sanığın, mağdurdan borç alarak karşılığında Yapı Kredi Bankası Maltepe/Topkapı şubesine ait 10.01.2008 keşide tarihli 3.750 TL bedelli 6284336 seri numaralı sahte çeki keşide edip vererek bankayı aracı kılmak suretiyle dolandırıcılık suçunu işlediğinin iddia ve kabul olunduğu olayda; mağdurun olay tarihinden yaklaşık 2 ay önce sanığa elden 3.750 TL borç verdiği, 1 ay sonra da sanığın borcuna karşılık suça konu çeki keşide ederek kendisine verdiğine İlişkin beyanı karşısında, suça konu çekin önceden ... borca karşılık olarak verildiği, önceden doğmuş bir borç için hileli davranışlarda bulunulması halinde borç kandırıcı nitelikteki davranışlar sonucu doğmayacağından dolandırıcılık suçunun oluşmayacağı cihetle sanığın beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

2-Kabule göre de;

2-Kabule göre de;

5237 sayılı Kanun’da 765 sayılı Kanun’dan farklı olarak “gün para cezası sistemi” kabul edildiği için bu sistemde nispi para cezasına yer verilmemiştir. İlgili maddelerin gerekçe bölümlerinde de 5237 sayılı TCK sisteminde nispi para cezasının öngörülmediği açıkça belirtilmektedir. Ancak, 5237 sayılı Kanunun 1 Haziran 2005 tarihinde yürürlüğe girmesinden sonra 29.06.2005 gün ve 5377 sayılı Kanunun 19. maddesi ile değişik TCK'nın 158/1. fıkrasına eklenen “... Ancak, (e), (f) ve (j) bentlerinde sayılan hallerde hapis cezasının alt sınırı üç yıldan, adli para cezasının miktarı suçtan elde edilen menfaatin iki katında az olamaz.” cümlesi ile getirilen yeni değişikliğe ilişkin gerekçede de belirtildiği üzere, 158. maddenin 1. fıkrasına eklenen son cümledeki “…adli para cezasının miktarı suçtan elde edilen menfaatin iki katından az olamaz.” hükmünün uygulanabilmesi için öncelikle suçtan elde edilen haksız menfaat miktarının belli olması gerekmektedir.

5237 sayılı TCK'nın 52. maddesinin 1.fıkrası “Adli para cezası, beş günden az ve kanunda aksine hüküm bulunmayan hallerde yediyüzotuz günden fazla olmamak üzere belirlenen tam gün sayısının, bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ile çarpılması suretiyle hesaplanan paranın hükümlü tarafından Devlet Hazinesine ödenmesinden ibarettir.” şeklindeki adli para cezasının tanımı yapıldıktan sonra aynı maddenin 3. fıkrasında “Kararda, adli para cezasının belirlenmesinde esas alınan tam gün sayısı ile bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ayrı ayrı gösterilir.” ve aynı Kanunun 61. maddesinin 8. fıkrasında ise “Adli para cezası hesaplanırken, bu madde hükmüne göre cezanın belirlenmesi ve bireyselleştirilmesine yönelik artırma ve indirimler, gün üzerinden yapılır. Adli para cezası, belirlenen sonuç gün ile kişinin bir gün karşılığı ödeyebileceği miktarın çarpılması suretiyle bulunur.” hükümleri ile yasa koyucu adli para cezasının mutlaka gün üzerinden tayin edilmesi gerektiğini belirtmektedir.

5237 Sayılı TCK'nın 158. maddesinin 1. fıkrasının (e), (f) ve (j) bentlerinde sayılan hallerde adli para cezasının tayininde öncelikle suçtan elde edilen haksız menfaat miktarının belli olup olmadığına bakılacaktır. Eğer suçtan elde edilen haksız menfaat miktarı belli değil ise, 5 ila 5.000 tam gün arasında TCK'nın 61. maddesi hükmü göz önünde

5237 Sayılı TCK'nın 158. maddesinin 1. fıkrasının (e), (f) ve (j) bentlerinde sayılan hallerde adli para cezasının tayininde öncelikle suçtan elde edilen haksız menfaat miktarının belli olup olmadığına bakılacaktır. Eğer suçtan elde edilen haksız menfaat miktarı belli değil ise, 5 ila 5.000 tam gün arasında TCK'nın 61. maddesi hükmü göz önünde

bulundurularak takdir edilen gün sayısı üzerinden arttırma ve eksiltmeler yapıldıktan sonra ortaya çıkacak sonuç gün sayısı ile bir gün karşılığı aynı kanunun 52. maddesi uyarınca, 20-100 TL arasında takdir olunacak miktarın çarpılması neticesinde sonuç adli para cezası belirlenecektir. Eğer suçtan elde edilen haksız menfaat miktarı belli ise;o takdirde tespit olunacak temel gün,suçtan elde olunan haksız menfaatin iki katından az olmayacak şekilde asgari bu miktara yükseltilerek belirlenecek gün sayısı üzerinden arttırma ve eksiltmeler yapıldıktan sonra ortaya çıkacak sonuç gün sayısı ile bir gün karşılığı aynı kanunun 52. maddesi uyarınca, 20-100 TL arasında takdir olunacak miktarın çarpılması neticesinde sonuç adli para cezası belirlenecektir.

Bu açıklama kapsamında, sonuç adli para cezası belirlenmesi gerekirken, yazılı şekilde nitelikli dolandırıcılık suçundan, 5275 sayılı Kanunun 106. maddesinde öngörülen adli para cezası yerine çektirilecek hapis cezası süresinin belirlenmesi açısından,infazda tereddüt oluşturacak şekilde doğrudan haksız elde olunan yararın iki katı esas alınmak suretiyle uygulama yapılması suretiyle fazla ceza tayini,

3-Hükmolunan adli para cezası tayininde 5237 sayılı TCK'nın 61/8 maddesi hükmü karşısında adli para cezası hesaplanırken bu madde hükmüne göre cezanın belirlenmesi ve bireyselleştirilmesine yönelik arttırma ve indirimlerin gün üzerinden yapılması ve sonuç gün ile kişinin bir gün karşılığı ödeyebileceği miktarın çarpılması sonucu belirlenmesi gerektiği halde yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün, bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun’un 8/1.maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321.maddesi uyarınca BOZULMASINA, 13.06.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/16055, Karar No: 2013/2436, Tarih: 28.02.2013

**17. Hukuk Dairesi         2012/16055 E.  ,  2013/2436 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki şikayet davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı alacaklı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı alacaklı vekili, İzmir 17.İcra Müdürlüğünün 2012/4148, 4151 ve 4158 sayılı takip dosyalarından 19.4.2012 tarihinde müvekkilince borçlu şirkete satılan malların teslim edildiği adreste haciz yapıldığını, haciz sırasında borçlu ile organik bağı bulunan şirket tarafından istihkak iddiasında bulunulduğunu, haczin İİK.nin 97. Maddesine göre yapılması gerekirken İİK.nin 99 maddesinin uygulandığını ileri sürerek haczin İİK.nin 97. Maddesine göre yapılmış sayılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece evrak üzerinde yapılan inceleme sonunda haciz sırasında borçluya ait belge bulunmadığı, borçlu ve 3. Kişi şirketlerin farklı şirketler olduğu gerekçesiyle şikayetin reddine karar verilmiş; hüküm, davacı alacaklı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava konusu haciz 19.4.2012 tarihinde 3. Kişi şirketin adresinde yapılmış ise de bu adresin aynı zamanda borçlu şirketin internette belirtilen adreslerinden birisi olduğu dosya kapsamı ile sabittir. Borçlu ve 3.kişi şirket ortaklarının aynı kişiler olduğu, ödeme emrinin aynı zamanda

3. Kişi şirket ortağı da olan ...'a takip talebinde belirtilen adreste tebliğ edildiği, bu kişinin haciz sırasında da 3. Kişi yetkisi sıfatıyla hazır bulunduğu anlaşılmaktadır. Bu durumda artık mülkiyet karinesinin 3.kişi yarına olduğundan söz edilemez. Mahkemece şikayetin kabulüne karar verilmesi gerekirken bu hususlar gözden kaçırılarak reddine karar verilmesi isabetli değildir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacı alacaklıya geri verilmesine 28.2.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.