muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/10785, Karar No: 2022/5210, Tarih: 23.03.2022

**5. Hukuk Dairesi         2021/10785 E.  ,  2022/5210 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesi

Taraflar arasında görülen davanın yapılan yargılaması sonucunda; ilk derece mahkemesince verilen kararın istinaf incelemesi üzerine bölge adliye mahkemesinin yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmünün Yargıtay’ca incelenmesi davacı idare vekilince istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanun'la değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 10.maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı, taraf vekillerince yapılan istinaf başvurusunun Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesi'nce davacı idare yönünden esastan reddine, davalı yönünden ise kabulü ile HMK'nın 353/1-b-3 maddesi uyarınca yeniden esas hakkında hüküm kurulmasına dair verilen karar, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre; meyve bahçesi niteliğindeki Ankara ili, Elmadağ İlçesi, Üçevler Mahallesi, 1611 ada, 347 parsel sayılı taşınmazın bedelinin tespiti ile idare adına tesciline ilişkin ilk derece mahkemesinden verilen karara karşı davalı vekilince yapılan istinaf başvurusunun kabulü ile 2942 sayılı kamulaştırma Kanunu'nun 11/1-f maddesi uyarınca gelir metodu esas alınmak ve objektif değer artışı yeniden belirlemek suretiyle değer biçilmesine ve tespit edilen bedelin bloke ettirilerek hükmün kesinleşmesi beklenmeden davalı tarafa ödenmesine ilişkin HMK'nın 353/1-b-3 maddesi uyarınca yeniden esas hakkında karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün HMK'nın 370. maddesi gereğince ONANMASINA, davacı idareden peşin alınan temyiz harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 23/03/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13037, Karar No: 2016/17870, Tarih: 15.06.2016

**22. Hukuk Dairesi         2015/13037 E.  ,  2016/17870 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem, ihbar tazminatı, ücret alacağı, fazla mesai, yıllık izin ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının davalı işveren nezdinde aşçı olarak kesintisiz çalıştığını, iş sözleşmesinin davalı tarafından haksız feshedildiğini iddia ederek bir kısım işçilik alacaklarının tahsilini istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının iddialarının yerinde olmadığını savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının iş sözleşmesinin haklı sebeple feshedildiğinin işverence ispatlanamadığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacının iddia ettiği tarih aralığında kesintisiz çalışıp çalışmadığı ve davacının hizmet süresinin miktarı taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

Somut olayda davacı adına verilen işe giriş bildirgeleri ve davacının hizmet cetveli incelendiğinde davacının 23.02.2010 tarihinde başka bir işverenden işe giriş bildirimi yapıldığı ve bu tarihten itibaren hizmet cetvelinde uzun sayılabilecek bir süre boşluk olduğu görülmektedir. Davacı hizmet cetvelindeki hizmet süresinin aksini ispatlayamadığından davacının hesaplamaya esas alınan kıdeminin kesintisiz çalışmayı ispatlayamamasına göre değerlendirilmesi gerekirken bunun yapılmaması hatalıdır.

3-Davacının iddialarını ispatlamak için gösterdiği tanıklardan ...... ile davacının aynı işyerinde çalıştıkları anlaşılmaktadır. Bununla beraber davacı ile tanığın hangi dönemde birlikte ne kadar çalıştıkları belirli değildir. Öncelikle davacı tanığı ....’ün kendi çalıştığı dönemle ilgili doğrudan bilgi ve görgü sahibi olabileceği göz önüne alınarak davacı tanığının hizmet cetveli getirtilip davacı ile tanığın birlikte çalıştıkları dönem tespit edildikten sonra davacının talepleri değerlendirilmelidir. Eksik inceleme ile karar verilmesi isabetsizdir.

4-Diğer taraftan mahkemece ulaşılan sonuca göre; davacının hafta tatili ücreti talep etmemesi neticesinde fazla çalışma ücretinin hesaplanmasının haftanın altı günü bilirkişice tespit edilen çalışma süreleri ile haftanın 7. günü de 7,5 saatlik hafta tatilini aşan kısmın dikkate alınarak hesaplanması gerekirken bunun yapılmaması doğru olmamıştır.

Sonuç:

4-Diğer taraftan mahkemece ulaşılan sonuca göre; davacının hafta tatili ücreti talep etmemesi neticesinde fazla çalışma ücretinin hesaplanmasının haftanın altı günü bilirkişice tespit edilen çalışma süreleri ile haftanın 7. günü de 7,5 saatlik hafta tatilini aşan kısmın dikkate alınarak hesaplanması gerekirken bunun yapılmaması doğru olmamıştır.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 15.06.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/5195, Karar No: 2013/921, Tarih: 12.02.2013

**1. Ceza Dairesi         2009/5195 E.  ,  2013/921 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten yaralama, bu suça yardım, 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : 1-Sanık ... hakkında;

a-Mağdur ...'yı bıçakla kasten yaralama suçundan; 5237 sayılı TCK.nun 86/1, 86/3-c-e, 87/1-d-son, 31/3, 62/1. maddeleri uyarınca 2 sene 9 ay 10 gün hapis cezası ile mahkumiyetine.

b-İzinsiz bıçak taşıma suçundan; 6136 sayılı Yasanın 15/1, 5237 sayılı TCK.nun 31/3, 62/1, 52/2, 50, 54/1. maddeleri uyarınca 3.000.00 YTL ve 390.00 YTL adli para cezası ile mahkumiyetine.

2-Sanık ... hakkında;

Mağdur ...'nın sanık ... tarafından bıçakla kasten yaralanmasına yardım etmek suçundan; 5237 sayılı TCK.nun 86/1, 86/3-c-e, 87/1-d-son, 39, 62/1, 53/1-2-3, 63. maddeleri uyarınca 2 sene 1 ay hapis cezası.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Toplanan deliller karar yerinde incelenip sanık ...'in mağdur ...'i kasten yaralama ve 6136 sayılı Kanuna aykırılık, sanık ...'in mağdur ...'i kasten yaralama suçuna yardım suçlarının sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suçların niteliği tayin, takdire ilişen cezayı azaltıcı sebebin niteliği takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanıklar ... ve ...

.../...

müdafiinin suçların niteliğine, hükmolunan ceza miktarlarına, erteleme ve hükmün açıklanmasının geri bırakılması hükümlerinin uygulanması gerektiğine vesaireye yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün tebliğnamadeki düşünce gibi (ONANMASINA), 12/02/2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/16058, Karar No: 2025/131, Tarih: 07.01.2025

**10. Hukuk Dairesi         2024/16058 E.  ,  2025/131 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

SAYISI : 2024/224 Esas, 2024/396 Karar

Taraflar arasındaki iş kazasından kaynaklanan maddi ve manevi tazminat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmiş ve Dairemizin 26.12.2023 tarih ve 2022/12137 Esas, 2023/13484 Karar sayılı kararı ile bozulmuştur.

Dairemiz bozma kararına İlk Derece Mahkemesince direnilmesi üzerine karar davalı vekili tarafından temyiz edilmekle 6100 sayılı Hukuk Mahkemeleri Kanunu’nun 373. maddesinin beşinci fıkrası gereğince Dairemizce yapılan incelemede;

Dairemizin 26.12.2023 tarih ve 2022/12137 Esas, 2023/13484 Karar sayılı bozma kararına karşı her ne kadar İlk Derece Mahkemesince “Mahkememiz dosyası 27.03.2019 tarihinde istinaf yolu açık olmak üzere kısmen kabul şeklinde karara çıkartılmış olup, davalının istinaf talebi doğrultusunda Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 29. Hukuk Dairesine gönderilmiştir. Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 29. Hukuk Dairesinin 21.01.2021 tarih 2020/633 Esas, 2021/43 Karar sayılı ilamı ile davacı eş ... için hükmedilen manevi tazminat yönünden temyiz yolu açık olmak üzere diğer davacılar için hükmedilen maddi ve manevi tazminat talepleri yönünden miktar itibari ile kesin olmak üzere karar verilmiştir.

Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 29. Hukuk Dairesinin 21.01.2021 tarih 2020/633 Esas, 2021/43 Karar sayılı ilamı doğrultusunda davalı tarafça 22.02.2021 tarihli temyiz dilekçesi ile dosya Yargıtay 10. Hukuk Dairesine gönderilmiştir.

Yargıtay 10. Hukuk Dairesinin 26/12/2023 tarih ve 2022/12137 Esas 2023/13484 Karar sayılı ilamı ile "Bölge Adliye Mahkemesi kararı ortadan kaldırılarak mahkememizin kararının bozulmasına karar verilmiştir.

Söz konusu bozma kararında değerlendirilme kısmında farklı maddeler şeklinde bozmaya ilişkin gerekçeler ortaya konulmuştur. Ancak, ilgili dosyaya ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi 29. Hukuk Dairesi davacı eş ... yönünden hükmedilen manevi tazminata ilişkin Temyiz yolu açık olmak üzere karar vermiş, diğer davacılara ilişkin verilen kararlar miktar itibari ile kesin olarak verilmiş olup, bu hükümler yönünden Temyiz kanun yolu açık bırakılmamıştır.

HMK ve Bölge Adliye Mahkemesinin Kuruluş Görev ve Yetkileri hakkındaki Kanun'un ilgili maddelerinde de belirtildiği üzere kesinlik sınırı, miktar itibari ile belirtilmiş olup, bu belirtilen miktarın altında kalan hükümler yönünden kararı veren mahkeme yetkili ve görevli olup, bu hususta kesin olarak karar vermekte ve Üst Derece Mahkemesince bu durumun incelenmesi, bu hüküm hakkında yeniden bir hüküm tesis etmesi mümkün değildir.

HMK ve Bölge Adliye Mahkemesinin Kuruluş Görev ve Yetkileri hakkındaki Kanun'un ilgili maddelerinde de belirtildiği üzere kesinlik sınırı, miktar itibari ile belirtilmiş olup, bu belirtilen miktarın altında kalan hükümler yönünden kararı veren mahkeme yetkili ve görevli olup, bu hususta kesin olarak karar vermekte ve Üst Derece Mahkemesince bu durumun incelenmesi, bu hüküm hakkında yeniden bir hüküm tesis etmesi mümkün değildir.

Mahkememizin ilgili dosyasında İlk Derece Mahkemesi kararı Bölge Adliye Mahkemesince denetlenmiş olup, İstinaf talepleri ile sınırlı olmak üzere istinaf incelemesinden yalnızca bir hüküm dışında kesin olarak geçmiştir.

Kesin olarak karar verilen hükümler yönünden Üst Derece Mahkemesi olarak Yargıtayda HMK ve ilgili diğer amir hükümler gereğince yeniden bir hüküm tesis edilmesi usul ve yasaya aykırıdır. Buna rağmen Yargıtay 10. Hukuk Dairesince istinaf incelemesinden kesin olarak geçen hükümler de ilgili kararla birlikte bozulmuştur. Ancak yürürlükte bulunan kanun maddelerince böyle bir işlem yapılması mümkün değildir. Bu durum yasalarla düzenlenen Bölge Adliye Mahkemesi ve Yargıtay nezdinde kesin olarak verilebilecek kararların belirlenmesi durumunu ortadan kaldıracağı için ilgili karar hukuk düzenine aykırıdır. Tüm bunlar bir arada değerlendirildiğinde Yargıtay 10. Hukuk Dairesinin 26.12.2023 tarih ve 2022/12137 Esas 2023/13484 Karar sayılı ilamına direnilmesine karar verilmesi gerekmiştir." gerekçesi ile direnme karar verilmiş ise de Dairemiz kararının usul ve kanuna uygun olduğu anlaşıldığından dosyanın temyiz incelemesi için Yargıtay Hukuk Genel Kuruluna gönderilmesine karar verilmesi gerekmiştir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Dosyanın YARGITAY HUKUK GENEL KURULUNA GÖNDERİLMESİNE,

07.01.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/4903, Karar No: 2013/25385, Tarih: 25.12.2013

**7. Ceza Dairesi         2013/4903 E.  ,  2013/25385 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 4733 sayılı kanuna muhalefet

HÜKÜM : Sanığın hükümlülüğüne, ertelemeye, müsadereye

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanıklar hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilirken, belirlenen gümrük vergilerinin ödenmemesinin gerekçe olarak gösterildiği, ancak ödenecek gümrük vergisi hesap edilirken aynı araçta bulunan ve aralarında iştirak ilişkisi bulunduğu belirlenemeyen diğer sanıklara ait sigaralar için belirlenen gümrük vergilerinin de hesaba dahil edilerek, 5.621,22 TL olan toplam gümrük vergilerini ödeyip ödemediği hususunun sorulduğunun anlaşılması karşısında,

Sanıkların kendi taşıdıkları sigara miktarına ilişkin gümrük vergilerinin belirlenmesinden sonra vergileri ödeyip ödemeyeceklerinin sorulması gerektiği gözetilmeden, tüm sanıkların fiilleri sonucu ele geçirilen eşyaya ait vergilerin de hesaba katılmak suretiyle belirlenen zararın giderilmediğinden bahisle hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, sanıklar ..., ...'in temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı yasanın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 321.maddesi uyarınca BOZULMASINA, bozmanın niteliğine göre hükmü temyiz etmemiş olan sanık ...'a sirayetine, 25.12.2013 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/30715, Karar No: 2014/11834, Tarih: 29.04.2014

**5. Hukuk Dairesi         2013/30715 E.  ,  2014/11834 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kiğı Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 09/10/2013

NUMARASI : 2012/191-2013/250

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Yasa ile değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10.maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın Hazine adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Yasa ile değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10.maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın Hazine adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Taşınmazın tarım arazisi niteliğinde kabulü ile olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net geliri üzerinden bilimsel yolla değerinin tespit edilmesinde ve tespit edilen bedelin bloke ettirilerek üçer aylık vadeli hesaba yatırılmasına karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

Dava konusu taşınmazın yüzölçümü tapu kaydında 1600 m2 olduğu halde, fen bilirkişi raporunda 1717,04 m2 olarak belirtildiği ve herhangi bir düzeltim yapılmadığı halde, ziraat bilirkişilerinin bu yüzölçümü esas alarak fazla hesapladığı bedel üzerinden hüküm kurulması,

Doğru görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K'nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 29.04.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/10316, Karar No: 2015/9229, Tarih: 28.05.2015

**12. Ceza Dairesi         2014/10316 E.  ,  2015/9229 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK' nın 85/1, 62,50/1-a, 50/4, 52/2-4, 53/6, 63. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, mahalli Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, incelenen dosya kapsamına göre, mahalli Cumhuriyet savcısının temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-Sanık hakkında hükmedilen 2 yıl 6 ay hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi esnasında adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının gösterilmemesi suretiyle 5271 sayılı CMK'nın 232/6. maddesine ve TCK'nın 52/3. maddesine aykırı davranılması,

2-Sanık hakkında hükmolunan adli para cezasının bir gün karşılığının belirlenmesi sırasında yasal dayanak olan 5237 sayılı TCK'nın 52/2. maddesi yerine TCK'nın 52. maddesinin gösterilmesi,

3-Sanık hakkında hükmolunan 2 yıl 6 ay hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi sırasında bir yılın 365 gün yerine 360 gün hesaplanması nedeniyle sonuç cezanın 15.200 TL yerine 15.000 TL olarak eksik ceza tayini,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konularda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden hüküm fıkrasının 2. bölümünün (a) fıkrasının çıkarılarak yerine “Sanığa verilen 2 yıl 1 ay hapis cezasının sanığın kişiliği, sosyal ve ekonomik durumu ve suçun işlenmesindeki özellikler nazara alınarak TCK'nın 50/4. maddesi delaletiyle TCK'nın 50/1-a maddesi gereğince adli para cezasına çevrilmesine; TCK'nın 52/3. maddesi gereğince adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının 760 tam gün olarak belirlenmesine; TCK'nın 52/2. maddesi gereğince sanığın ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak bir gün karşılığı adli para cezasının takdiren 20 TL olarak hesabıyla 15.200TL adli para cezası ile cezalandırılmasına” ibarelerinin eklenmesi suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün isteme uygun olarak DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 28/05/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/20067, Karar No: 2019/3558, Tarih: 26.03.2019

**17. Hukuk Dairesi         2016/20067 E.  ,  2019/3558 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki Tahkim davasının yapılan yargılaması sonunda verilen hükmün duruşmalı olarak temyizen tetkiki davacılar vekilince istenmiş olmakla duruşma için tayin edilen 19.3.2019 Salı günü davacılar vek. Av. ... geldi. Davalılar tarafından gelen olmadı. Temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşıldıktan ve hazır bulunan davacılar vekili dinlendikten sonra vaktin darlığından dolayı işin incelenerek karara bağlanması başka güne bırakılmış olup dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Başvuru sahibi, Sigorta Tahkim Komisyonuna başvurusunda; müvekkillerinin eşi ve babası olan ...'nun 26/4/2012 tarihinde meydana gelen çift taraflı kazada yolcu olarak bulunduğu araç içerisinde vefat ettiğini belirterek kazaya karışan araçların ZMSS şirketlerinden şimdilik 15.500,00 TL'nin avans faizi ile birlikte müştereken ve müteselsilen tahsilini talep etmiş, yargılama sırasında talebini yükseltmiştir.

Davalılar vekilleri, davanın reddini savunmuştur.

Sigorta Tahkim Komisyonu Uyuşmazlık Hakem Heyetince, talebin kısmen kabulüne, toplam 165.270,60 TL tazminatın yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmiş, Sigorta Tahkim Komisyonu İtiraz Hakem Heyetince, itiraz üzerine; başvuru sahibinin itirazının kısmen kabulü ile faiz türünün avans faizi olarak değiştirilmesine karar verilmiş, İtiraz Hakem Heyeti kararı, davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, trafik kazası sonucunda ölüm nedeniyle maddi tazminat istemine ilişkindir.

Desteğin gelirinin belirlenmesi tazminatın doğru tespitinde önemli bir yer tutmaktadır.

Somut olayda davacılar vekili, davacıların desteği ...'nun sağlığında Regal Saat San. ve Tic. ünvanlı firmada satış müdürü olarak çalıştığını ve aylık 4.000,00 TL gelir elde ettiğini ileri sürerek destekten yoksun kalma tazminatının hesaplanmasını istemiş, buna dair ancak desteğin kaza tarihindeki kazanç durumuna ilişkin olarak Regal Saat San. ve Tic. firmasının Finansbank'a yazmış olduğu 7/3/2012 tarihli yazı ve ekinde desteğin hesap hareketleri ve banka ekstreleri sunulmuş ancak bordro vs. gibi resmi bir belge dosyaya ibraz edilmemiştir.

Mahkemece, hükme esas alınan 14/3/2016 tarihli hesap raporunda, desteğin giderlerine dair banka hesap dökümleri mevcut ise de gider üzerinden gelir tahmini yapılamayacağı, dosyada müteveffanın gelirine dair belge bulunmadığı belirtilerek davacılar desteğinin asgari ücretle çalışmasına göre hesaplama yapılmış, mahkemece, desteğin gerçek geliri araştırılmadan, desteğin asgari ücretin üzerinde bir ücretle çalıştığının davacı yanca ispat edilememiş olması gerekçesiyle asgari ücretli olarak çalıştığının kabulü ile yapılan hesaplama sonucu belirlenen destekten yoksun kalma tazminatına hükmedilmiştir.

Hakem Heyeti Kararından sonra, davacı vekili tarafından ATO'dan alınan ve satış müdürü olan kişinin 2012 yılında aylık 2.000,00-2.500,00 TL ücret alacağına dair (bila tarihli) yazı ibraz edilmiş olup, buna göre, davacı vasfında çalışan birisinin elde edeceği gelire ilişkin olarak sunulmuş bir emsal gelir belgesi dosyada mevcuttur.

Bu durumda yapılacak iş, desteğin gerçek gelirinin ATO'dan gelen cevabi yazı doğrultusunda saptanmasından sonra, daha önce rapor düzenleyen bilirkişiden, tazminat hesabı konusunda ek rapor alınarak oluşacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken, eksik incelemeyle yazılı olduğu biçimde hüküm tesisi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacılar vekilinin temyiz itirazının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, 2.037,00 TL vekalet ücretinin davalılardan alınarak duruşmada vekille temsil olunan davacılara verilmesine, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacılara geri verilmesine 26/03/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.