muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2025/162, Karar No: 2025/618, Tarih: 19.02.2025

İİK’nın 32 nci maddesi gereğince ilâm icraya konulunca borçlu İİK’nın 36 ncı maddesi gereğince "İcranın Geri Bırakılmasını" isterse "Hükmolunan para" kavramından hareketle alınacak teminata ilişkin miktar belirlenirken yapılacak hesaplamada yabancı para alacağının dava tarihindeki kuru esas alınmamakta, icradan talep tarihindeki hükmolunan yabancı paranın Türk Lirası karşılığı esas alınmaktadır.

Yabancı para alacağına ilişkin ilâm icraya konulduğu takdirde ise Harçlar Kanunu Ek-1 sayılı Tarifenin B)İcra ve İflas Harçları başlıklı kısmın 1/3 üncü bendinde değeri belli olan icra takiplerinde tahsil harcının değer üzerinden alınacağı belirtildikten sonra a) bendinde icra emrinin tebliği üzerine hacizden evvel (Yüzde 4.35 ), b) bendinde hacizden sonra satıştan önce (Yüzde 9.10), c) bendinde satılıp paraya çevrilmesi suretiyle tahsil hâlinde (Yüzde 11.8) oranlarında olmak üzere alacağın tahsil zamanı esas alınarak bu tarihlerdeki değere göre harç alınması gerekmektedir.

Nitekim Yargıtay 12. Hukuk Dairesinin 18.02.2016 tarih 2015/27228 Esas, 2016/4363 Karar sayılı ilâmında "492 sayılı Harçlar Kanunu'nun 28/b bendi uyarınca icra tahsil harcı alacağın ödenmesi sırasında, ödeme yapılmayan hâllerde harç alacağının doğması tarihinden itibaren 15 gün içinde ödenir. Harç alacağı icranın yerine getirilmesiyle doğar. Alacaklılar takipte yabancı para alacağının fiili ödeme tarihindeki kur karşılığı üzerinden tahsil talebinde bulunulduğundan tahsil harcına esas matrahın yabancı para alacağının fiili ödeme tarihideki kur karşılığı üzerinden hesaplanması gerekir. Yine Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin 20 nci maddesi gereğince avukatlık ücretinin takdirinde hukuki yardımın tamamlandığı veya dava sonunda hüküm verildiği tarihteki yürürlükte olan tarife esas alınır. Tarife hükümleri gereğince icra müdürlüğünce vekâlet ücreti matrahının belirlenmesinde de yabancı paranın tahsil tarihindeki kur karşılığının esas alınması gerekmektedir." demek suretiyle uygulamanın ne yönde olduğunu belirterek dairenin yerleşik içtihat ve uygulamalarının da bu şekilde olduğunu ortaya koymuştur.

Anayasa Mahkemesinin 17.03.2010 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanan 2009/27 Esas, 2010/9 Karar sayılı kararının gerekçesinde de vurgulandığı üzere harca tabi bir işlemin yapılmasını isteyen tarafın harç ödemeden devam eden işlemlerin yapılmasını isteyerek bireysel bir menfaat elde etmek istemesinin harçların konuluş amaçlarına aykırılık oluşturduğu, Harçlar Kanununun 32. maddesinde yargı işlemlerinden alınacak harçlar ödenmedikçe müteakip işlemlerin yapılamayacağını belirten kuralın bireylerin özel menfaatleri ile ilgili olarak yargı hizmetlerinden yararlanmaları, bu hizmetlerin karşılığı olarak harcın ödenmesi koşuluna bağlandığından bu kuralın Anayasanın 36 ncı maddesindeki hak arama özgürlüğünü kısıtlayan bir kural olmadığı belirtilmiştir.

Diğer yandan özellikle yabancı mahkeme kararlarında yabancı mahkemeler Türk Lirası üzerinden değil yabancı para üzerinden karar vermektedir. Bu kapsamda Harçlar Kanununun 4 ncü maddesi gereğince yabancı bir mahkeme tarafından verilen ilâmların tenfizi için açılacak davalardan, bu ilâmlarda hükmolunmuş şeyin değeri, nevi ve mahiyetine göre 1 sayılı tarife gereğince harç alınacaktır. Dolayısıyla bir yabancı para alacağı Türk mahkemeleri tarafından hüküm altına alındığında temyize başvuru hâlinde karar ve ilâm harcının dava tarihindeki kur üzerinden alınması kabul edilirken, buna göre hesaplama yapılırken, aynı para alacağının yabancı mahkeme tarafından hüküm altına alınması hâlinde bu kararın tenfizi için yargı yoluna başvurulduğunda ve verilen karar temyiz edildiğinde başvurma tarihlerindeki döviz kurunun esas alınması kamunun ciddi oranda alacağı harçtan mahrum kalmasına yol açacağı gibi aynı sonuçları doğuracak iki ayrı yargısal işlemin ayrı değerler üzerinden harca tabi olması da kanun önünde eşitlik ve hukuk güvenliği ilkesiyle bağdaşmayacaktır.

Bu açıklamalar bakiye karar ve ilâm harcının tahsili bakımından da geçerlidir. Hükmolunan yabancı para alacağını icraya koymak isteyen alacaklı veya bu karara karşı temyiz karar yoluna başvurmak isteyen borçlu talep ettiği yargısal işlemin bir başka deyişle sunulacak yargısal hizmetin karşılığı olarak elde ettiği değer ölçüsünde nispi harca tabi işlemde bunun karşılığını ödemelidir. Bu ilke yukarıda yer verilen Anayasa Mahkemesi kararında açıkça vurgulanmıştır.

Ayrıca belirtilmelidir ki, verilen mahkeme kararlarına karşı yasa yolları hak arama hürriyeti çerçevesinde düşünülmelidir. Bu hakkı engelleyen açık bir kanun hükmü bulunmadığı sürece yorum yoluyla hak ve hürriyetler sınırlandırılmamalıdır. Zira hak ve hürriyetlerin sınırlandırılması ancak kanun yoluyla mümkündür. (Anayasa 13.m) Uyuşmazlık konusunun ise tartışmalı olduğu ve yorum yoluyla sonuca gidildiği açıktır. Diğer yandan hüküm Türk Lirası üzerinden kurulmuş olsaydı, dövizin karar tarihindeki TL karşılığının temyiz kesinlik sınırının çok çok üzerinde olduğu noktasında şüphe yoktur. Aleyhine TL üzerinden hüküm kurulan şahsın kanun yoluna müracaat hakkına bir sınırlama getirilmezken dövizin karar tarihindeki TL karşılığının esas alınmaması nedeniyle yasa yollarının kapatılması yargı önünde eşitlik prensibine de aykırılık teşkil edecektir.

Yukarıdaki açıklamalarda da yer aldığı üzere yabancı paranın değeri serbest kur rejimi nedeniyle sürekli değiştiğinden yasal sınırların belirlenmesinde ve vekalet ücretinin takdirinde hüküm tarihinin esas alınması yasal düzenlemelerin bir gereği olduğu gibi hükmolunan şeyin gerçek ve güncel değerini yansıtması, taraflara yüklenen hak ve borçların yabancı paranın hüküm tarihindeki TL karşılığının olacağı, ilam icra dairesi aracılığıyla infaza verildiğinde; bu değerin esas alınacağı gözetildiğinde somut uyuşmazlıkta olduğu gibi gerek vekalet ücreti gerekse genel olarak parasal sınırların belirlenmesinde kullanılan ölçütlere göre temyiz sınırı ve harç bakımından yabancı paranın karar tarihindeki kur karşılığının esas alınması gerektiği, bu nedenle işin esasının görüşülmesi düşüncesiyle kesinlik nedeniyle temyiz talebinin reddi yönündeki ek kararı onayan çoğunluk görüşüne katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2021/5888, Karar No: 2021/6540, Tarih: 24.11.2021

**11. Hukuk Dairesi         2021/5888 E.  ,  2021/6540 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 14. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada Tekirdağ 2. Asliye Hukuk Mahkemesince verilen 22.06.2018 tarih ve 2018-165/340 sayılı kararın davalı muris ... mirasçıları vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf istemlerinin kabulüne dair İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesi'nce verilen 20.02.2020 tarih ve 2018-1744/177 sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, takip talebinde ... ile ...'un isimlerinin sehven ters yazıldığını, ...'un murisin 18 yaş altındaki çocuklarının temsilcisi olarak yazılması gerekirken borçlu yazıldığını, ...'un ise borçlu olarak yazılmak yerine murisin 18 yaş altındaki çocuklarının temsilcisi olarak yazıldığını, malı satan ve teslim eden müvekkilinin ...'un öldüğünü bilmek zorunda olmadığını, bu sebeple faturaların ...'un ölümünden sonra kesilmesinin kabul edilebilir olduğunu, irsaliyeli faturanın teslimin ispatına yarayan yazılı belge olduğunu belirterek davalı-borçlunun icra takibine vaki haksız ve dayanaksız itirazının iptali ile takibin devamına, davalı-borçlunun kötü niyetli olarak itirazı ve alacağın likid ve kesin olduğu gözetilerek, alacağın %20'sinden az olmamak üzere icra inkar tazminatının davalı taraftan tahsiline, yargılama giderlerinin ve vekalet ücretinin davalı tarafa tahmiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, takip alacaklısının Özbil Un Sanayi ve Ticaret adına Rıfkı Berk ÖZBİL olduğunu fakat itirazın iptali davasını Özbil Un Sanayi Ve Ticaret A.Ş.'nin açtığını, davacının sıfatının (aktif dava ehliyetinin) yokluğu nedeni ile davanın reddine karar verilmesi gerektiğini, fatura borçlusu olan ... 17.08.2014 tarihinde vefat etmiş olduğu için 17.08.2014 tarihinden sonra keşide edilmiş tüm faturaların geçersiz olduğunu, fatura münderacatı malların dava dışı ... vefat ettiği için mirasçısı olan müvekkillerine de teslim edilmediğini, alacak iddiasının da likit olmadığını, muhakemeyi gerektirdiği için icra inkar tazminatına hükmedilmesinin mümkün olmadığını belirterek, haksız ve mesnetsiz davanın reddi ile yargılama giderleri ve ücreti vekâletin davacı yana tahmiline karar verilmesini istemiştir.

İlk Derece Mahkemesince, iddia, savunma, toplanan deliller, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; davacı tarafın, borçlu davalıların murisi asıl borçlu ... adına çeşitli tarihlerde hububat ürün sattığı, davacı tarafın incelenen 2015 yılı elektronik defterlerine göre davacı tarafın, asıl borçlu - muris ... mirasçıları davalılardan toplam: 144.624,06 TL alacağı olduğu, mirasçıları olarak geriye eşi ... ile eski eşi olan ...'dan olma kızı ..., dava tarihi itibariyle 18 yaşından küçük 11.10.2011 doğumlu ... ve 11.11.2003 doğumlu İlbey Kadir Uygur'un kaldıkları, davalılardan Hatice Uygur'un dava dilekçesinde sehven davalı sıfatıyla yazıldığı, ...'un, 18 yaşın altında ve muris ...'dan olan müşterek çocukları adına temsilci olduğu, bu hususun dava dilekçesinde belirtildiği, davalıların murisi - asıl borçlu ...'un ölümüyle, yasal mirasçı olan davalıların, murisin vefat tarihinden önce ve sonrasında kesilen ve pasif mal varlığı olan faturalardan dolayı borçlu oldukları, ayrıca davacı tanığı ...'nın 09/06/2016 tarihli duruşmada alınan yeminli beyanından asıl borçlu-muris ... mirasçılarından eşi ve kızının, 'murisi borçlu yatırmayacakları, Ereğli'de bulunan evlerini satarak borçları ödeyeceklerini' beyan ettikleri ancak borcu ödememeleri karşısında, davacı tarafın başlatmış olduğu icra takibinde davaya konu borcun tahsilat sürecini uzatmak maksadıyla, kötü niyetle icra takibine itiraz ettikleri anlaşılmakla; davanın kabulü ile, borçlu davalıların Tekirdağ 2. İcra Müdürlüğü'nün 2015/1828 Esas sayılı takip dosyasına yaptıkları itirazın iptali ile takibin kaldığı yerden devamına, davaya konusu talep yargılamayı gerektirdiğinden ve yasal şartları oluşmadığından, icra inkar tazminatına hükmedilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

Karara karşı, davalı vekili tarafından istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince tüm dosya kapsamına göre yapılan istinaf incelemesi sonucunda; icra dosyasında alacaklının, HMK'nın 124.maddesine uygun olarak, mirasçıları ek takip talebi ile takibe dahil etmeden, icra müdürlüğünce, muris hakkında düzenlenen ödeme emrinin mirasçılara tebliği edilmesi suretiyle takibe devam edildiği, bu durumda mirasçılar hakkında usulüne uygun şekilde başlatılmış geçerli bir icra takibinin bulunduğundan söz edilemeyeceği, ayrıca itirazın iptali davalarının, icra takibine sıkı sıkıya bağlı olup, geçerli bir icra takibinin bulunmasının HMK'nın 114/2.maddesi anlamında özel dava şartı olduğu ve yargılamanın her aşamasında re'sen gözetilmesi gerektiği, tamamlanamayan bir dava şartı eksikliği tespit edildiğinde ise davanın usulden reddine karar verilmesi gerekeceğinden, davalı vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile ilk derece mahkemesi kararı kaldırılarak ve yeniden hüküm kurularak, dava şartı bulunmadığından, HMK'nın 115/2. maddesi uyarınca davanın usulden reddine karar verilmiştir.

Karara karşı, davacı vekili tarafından temyiz kanun yoluna başvurulmuştur.

Karara karşı, davacı vekili tarafından temyiz kanun yoluna başvurulmuştur.

İlk Derece Mahkemesince verilen karara yönelik olarak yapılan istinaf başvurusu üzerine HMK'nın 355 vd. maddeleri kapsamında yöntemince yapılan inceleme sonucunda Bölge Adliye Mahkemesince esastan verilen nihai kararda, dosya kapsamına göre saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kurallarına aykırı bir yön olmadığı gibi HMK'nın 369/1. ve 371. maddelerinin uygulanmasını gerektirici nedenlerin de bulunmamasına göre usul ve yasaya uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 4,90 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 24/11/2021 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/13517, Karar No: 2013/13037, Tarih: 07.10.2013

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2013/13517 E.  ,  2013/13037 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Bilirkişi kurulu tarafından münavebeye alınan üzüm ile zeytinin kuru şartlarda 2011 yılı itibarıyla dekar başına ortalama verimi, ayrıntılı üretim giderleri çizelgesi (üretim maliyet cetvelini oluşturan masraf kalemlerini gösterir biçimde tüm harcama kalemlerini açıklayan) ve kilogram başına toptan satış fiyatlarını gösterir veri cetvelinin gıda, tarım ve hayvancılık ilçe müdürlüğünden getirtilmesinden sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 07.10.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/3915, Karar No: 2007/1402, Tarih: 12.02.2007

10. Ceza Dairesi 2006/3915 E., 2007/1402 K.

**10. Ceza Dairesi 2006/3915 E., 2007/1402 K.**

**- KANUNUN ZAMAN BAKIMINDAN UYGULANMASI

- LEHE OLAN HÜKÜMLER**- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 62 ]

- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 7 ]

- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 191 ]

- 765 S. TÜRK CEZA KANUNU (MÜLGA) [ Madde 404 ]

- 765 S. TÜRK CEZA KANUNU (MÜLGA) [ Madde 59 ]

**"İçtihat Metni"**

Uyuşturucu madde ticareti yapmak suçundan sanık A R Özbulduk'un kullanmak için uyuşturucu madde bulundurmak suçundan 765 sayılı TCK'nın 404/2 ve 59. maddeleri uyarınca mahkumiyetine ilişkin U... Ağır Ceza Mahkemesinin 02.03.2004 gün ve 2003/235 esas, 2004/38 karar sayılı hükmünün, temyizi üzerine Dairemizin 27.12.2004 tarihli ve 2004/11990 esas, 2004/13381 karar sayılı ilamı ile düzeltilerek onama sureti ile kesinleştiği; bu hükmün infazı aşamasında, 5237 sayılı TCK'nın yürürlüğe girmesi nedeniyle lehe olan kanunun belirlenmesi yönünden yapılan başvuru üzerine, aynı Mahkemece dosya üzerinde yapılan inceleme sonucunda verilen 11.10.2005 gün ve 2005/214 esas, 2005/194 karar sayılı ek karar ile, sanığın lehine olduğu gerekçesiyle 5237 sayılı TCK'nın 191/1-5 ve 62. maddeleri uyarınca mahkumiyetine karar verildiği; hükmün hükümlü müdafii tarafından süresi içinde temyiz edildiği; Yargıtay C. Başsavcılığınca bozma isteğiyle dava dosyasının tebliğname ekinde 21.03.2006 tarihinde Dairemize gönderildiği anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

Yargılama sürecinin kanuna uygun olarak yapıldığı; aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı; eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı; vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı; eyleme uyan suç tipi ile artırma ve indirme nedenleri tartışılarak yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, hükümlü müdafiinin yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak:

A- Sanığın duruşmaya çağrısı için çıkarılan davetiyenin bilinen en son adresi yerine başka bir adrese tebliğe çıkarıldığı ve sanığa tebligat yapılamadığı halde, usulüne uygun olarak davetiye tebliği sağlanmadan yokluğunda hüküm kurulması suretiyle savunma hakkının kısıtlanması,

B- 5237 sayılı TCK'nın 191/2-3. maddelerinin uygulanması sırasında, sanık hakkında tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına karar verilmesiyle yetinilmesi yerine, infazı kısıtlayacak şekilde, hükümlünün "şifa buluncaya kadar ikametgahının bulunduğu yere en yakın ruh sağlığı ve hastalıkları hastanesinde tedavi altına alınmasına ve denetimli serbestlik tedbirini devamı müddetince ikametgahına en yakın devlet hastanesinde görevli psikiyatri hekimlerinden bir tanesinin rehber olarak görevlendirilmesine" karar verilmesi,

C- Ek karar ile önceki hüküm geçerliliğini yitirdiği halde, müsadere ve yargılama giderleri yönünden bir karar verilmemesi,

C- Ek karar ile önceki hüküm geçerliliğini yitirdiği halde, müsadere ve yargılama giderleri yönünden bir karar verilmemesi,

Ç- 19.12.2006 tarihli Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe giren 5560 sayılı "Çeşitli Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına İlişkin Kanun"la değiştirilen 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 191. maddesinde, kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alan, kabul eden veya bulunduran kişi hakkında;

1- Birinci fıkraya göre cezaya hükmedilmeden önce;

aa) Uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanan kişi hakkında, tedaviye ve denetimli serbestlik tedbirine,

bb)Kullanmamakla birlikte, kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alan, kabul eden veya bulunduran kişi hakkında denetimli serbestlik tedbirine

Karar verilebileceği,

2- Tedavinin ve denetimli serbestlik tedbirinin gereklerine uygun davranması halinde açılmış olan davanın düşmesine hükmedileceği

Öngörülmüştür.

Belirtilen bu değişiklik karşısında, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 7. maddesi uyarınca; hükümlünün hukukî durumunun yeniden değerlendirilip belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, hükümlü müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün istem gibi BOZULMASINA, 12.02.2007 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/16392, Karar No: 2013/23984, Tarih: 24.12.2013

**5. Hukuk Dairesi         2013/16392 E.  ,  2013/23984 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Dava konusu taşınmazın ... ... ... Yönetmeliği uyarınca dere mutlak koruma alanında kaldığı ancak; mahallinde yapılan keşif sonrası alınan bilirkişi raporlarına göre, taşınmaza davalı idarece fiilen el atılmadığı anlaşılmıştır.

....06.2013 tarihinde yürürlüğe giren 6487 sayılı Yasanın .... maddesi ile Kamulaştırma Kanununun geçici .... maddesinde yapılan değişiklik ile; “Uygulama imar planlarında umumi hizmetlere ve resmî kurumlara ayrılmak suretiyle veya ilgili kanunların uygulamasıyla tasarrufu kısıtlanan taşınmazlar hakkında, .../.../1985 tarihli ve 3194 sayılı İmar Kanununda öngörülen idari başvuru ve işlemler tamamlandıktan sonra idari yargıda dava açılabilir. Bu madde hükümleri karara bağlanmamış veya kararı kesinleşmemiş tüm davalara uygulanır.” hükmü getirilmiştir.

Öte yandan Anayasa Mahkemesi’nin 25.09.2013 gün 2013/93 Esas, 2013/101 Karar sayılı ilamında da; “Kamulaştırmasız el atmadan söz edilebilmesi için taşınmaz zilyetliğinin idareye geçmesi ve taşınmazın fiilen kamu hizmetine tahsis edilmiş olması gerektiği; imar kısıtlamalarında taşınmazın zilyetliğinin malikte kalmaya devam etmekte olup, yalnızca malikin tasarruf yetkisinin, ilgili mevzuattan kaynaklanan bazı kısıtlamalara maruz kaldığı, bu nedenle imar kısıtlamalarından kaynaklanan tazminat davalarının idari yargıda açılabileceği” kabul edilmiştir.

Yukarıda açıklanan nedenlerle, davanın idari yargıda görülmesi gerektiğinden, dava dilekçesinin görev yönünden reddi yerine, yazılı şekilde hüküm kurulması,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.’nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 24.....2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/15190, Karar No: 2011/21307, Tarih: 15.12.2011

**5. Hukuk Dairesi         2011/15190 E.  ,  2011/21307 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili için açılan ilk davada, saklı tutulan bölümün tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili için açılan ilk davada, saklı tutulan bölümün tahsili istemine ilişkindir.

Taraflar arasında görülüp kesinleşen önceki davada tespit edilen bedel esas alınmak suretiyle davanın kabulüne karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı kalan onama harcını alınmasına ve peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 15.12.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.