muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/641, Karar No: 2014/2201, Tarih: 07.04.2014

**1. Ceza Dairesi         2014/641 E.  ,  2014/2201 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten öldürmeye teşebbüs

HÜKÜM : 5237 sayılı TCK.nun 81, 35/2, 29, 62, 53, CMUK.nun 326/son maddeleri uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Sanık ... hakkında mağdur ...'ı kasten öldürme suçuna teşebbüsten kurulan mahkumiyet hükmünün incelenmesinde;

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin, takdire ve tahrike ilişen cezayı azaltıcı sebeplerin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle değerlendirilip kısmen reddedilmiş, incelenen dosyaya göre bozmaya uyularak kurulan hükümde düzeltme nedenleri dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin eksik incelemeye, sübuta yönelen ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddiyle, T.C. Anayasasının 90. maddesi son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6/3-c maddesi uyarınca, 5271 sayılı CMK'nın 150, 234 ve 239. maddeleri ile 5320 sayılı Yasanın 13. maddesine dayanılarak hazırlanan Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafii ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına ilişkin Yönetmeliğin 8. maddesi gereğince, baro tarafından görevlendirilen zorunlu müdafii ücretinin sanıktan alınmasına hükmedilemeyeceği, bu ücretlerin ... Bakanlığı bütçesinde bu amaçla ayrılan ödenekten karşılanacağı gözetilmeksizin, yazılı şekilde zorunlu müdafii ücretinin sanık ...'den tahsiline karar verilmesi ve sanık hakkında sonuç ceza tayin edilirken uygulama maddesi olarak CMUK'nın 326/son maddesinin gösterilmesi ile yetinilmesi gerekirken ayrıca CMK’nın 307/4. maddesinin de belirtilmesi yasaya aykırı ise de, bu hususlar yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, CMUK'nun 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasındaki sanık ...’den tahsiline karar verilen “865,50.TL. müdafii ücretinden” ibaret yargılama giderinin hükümden çıkartılmasına, sanık hakkında sonuç cezanın tayin edildiği bölümdeki "CMK’nın 307/4." ibaresinin hüküm fıkrasından çıkartılmasına karar verilmek suretiyle DÜZELTİLEN hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi ONANMASINA, 07/04/2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7453, Karar No: 2017/4848, Tarih: 14.11.2017

**6. Ceza Dairesi         2015/7453 E.  ,  2017/4848 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma, yağmaya kalkışma, hakaret

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

I-Sanık ... hakkında hakaret suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

Sanık hakkında hükmolunan doğrudan para cezasının miktarı bakımından, 14/04/2011 tarih ve 27905 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanunun 26. maddesi ile eklenen 5329 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun geçici 2. maddesinin 1. fıkrası uyarınca üç bin liraya kadar olan mahkumiyet hükümlerinin kesin nitelikte olması ve temyiz kabiliyetinin de bulunmaması nedeniyle sanık ... savunmanının temyiz isteğinin CMUK'nun 317. maddesi gereğince isteme uygun olarak REDDİNE,

II- Sanık ... hakkında katılan ...'e yönelik yağma ve katılan ...'a yönelik yağmaya kalkışma suçundan kurulan hükümlerin incelenmesinde;

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre; suçların sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

İşlediği fiilin hukukî anlam ve sonuçlarını algılama ve bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin olup olmadığına ilişkin rapor için harcanması zorunlu kamu masrafının ve istihdam edilmesi ve bir engel bulunması halinde görevlendirilmesi gereken sosyal çalışma görevlilerinin, 18 yaşından küçük sanığın özelliklerini, toplumda yapıcı bir rol üstlenmesini ve mahkemece yararlanılabilecek toplumsal kaynakların tanınmasını sağlamak üzere düzenleyeceği sosyal inceleme raporu nedeniyle, bilirkişiye ödenen ücretin sanığa yargılama gideri olarak yükletilmeyeceğinin gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedenleri yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hükmün yargılama giderleri ile ilgili fıkrasından “sanık için harcanan algılama ve sosyal inceleme rapor ücretlerinin” çıkartılması suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

III- Sanık ... hakkında katılan ...'e yönelik yağma ve katılan ...'a yönelik yağmaya kalkışma suçundan kurulan hükümlerin incelenmesinde;

III- Sanık ... hakkında katılan ...'e yönelik yağma ve katılan ...'a yönelik yağmaya kalkışma suçundan kurulan hükümlerin incelenmesinde;

UYAP sisteminden yapılan sorgulamada sanık ...'nin hüküm tarihinde başka suçtan Tekirdağ 2 nolu Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda tutuklu olduğunun anlaşılması karşısında; sanığın duruşmadan bağışık tutulma talebi bulunmadığı halde 03.11.2014 tarihli karar oturumunda hazır bulundurulmayarak yokluğunda hükümlülüğüne karar verilmesi suretiyle, 5271 sayılı CMK'nın 196. maddesine aykırı davranılması, böylece savunma hakkının kısıtlanması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ... savunmanının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükmün bu kısmının tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 14.11.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/13052, Karar No: 2011/13753, Tarih: 16.11.2011

**14. Hukuk Dairesi         2011/13052 E.  ,  2011/13753 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı mahal mahkemesinden verilen hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

İncelenmesine gerek görülen, 1896 doğumlu ... kızı ...'a ait anne, baba ve kardeşlerini gösterir nüfus kaydı temin edilerek evrak arasına konulduktan sonra incelenmek üzere Dairemize gönderilmesi için MAHALLİNE GERİ ÇEVRİLMESİNE, 16.11.2011 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3305, Karar No: 2018/2669, Tarih: 27.03.2018

**11. Ceza Dairesi         2016/3305 E.  ,  2018/2669 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Defter ve belgeleri ibraz etmemek

HÜKÜM : Red

Temyize konu dosyada, Ege Vergi Dairesinin mükellefi olan sanık hakkında 2012 yılında yapılan vergi denetimi sırasında 2007 takvim yılına ait defter ve belgeleri gizlediği iddiasıyla İzmir Cumhuriyet Başsavcılığının 26.02.2013 tarihli iddianamesiyle kamu davası açıldığı, Mahkemenin, kesin hüküm oluşturduğunu kabul ettiği 2012/196 esas, 2012/746 karar sayılı dosyada ise sanığın 2011 yılında yapılan vergi denetimi sırasında 2006 takvim yılına ait defter ve belgeleri gizlediği iddiasıyla İzmir Cumhuriyet Başsavcılığının 17.02.2012 tarih, 2012/6866 esas sayılı iddianamesiyle kamu davası açıldığı, temyize konu dosyada, farklı döneme ait defter kayıt ve belgeler istendiğinden, her iki davanın mükerrer olmadığı gözetilerek yargılamaya devamla davanın esası hakkında bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde davanın reddine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 27.03.2018 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

OLAY

Ege Vergi Dairesinin mükellefi olan sanık ...’ın mükellefiyetinin vergi dairesince 29/02/2008 tarihinde resen terkin edildiği, vergi denetmenlerince başka vergi mükelleflerinin 2011 yılındaki denetimleri sırasında sanığın iş yerine ait 2006 yılında düzenlenmiş sahte faturalar ele geçirildiği, bunun üzerine ... tarafından sanık hakkında vergi incelemesi başlatıldığı, 2006 yılına ait defter ve belgelerin istendiği, yasal tebliğe rağmen sanığın ibrazı istenen belgeleri hazır etmediği, vergi denetmeni tarafından alınan ifadesinde “2008 yılında meydana gelen ekonomik kriz nedeniyle sattığı malların bedellerini tahsil edememesi nedeniyle borçlarını ödeyemediğini, borçlu oldukları şahısların iş yerini yağmalamaları ve tehditleri sonucu iş yerini terkettiğini, bu sırada iş yerinde bulunan evraklarının yırtılıp kaybolduğunu, bu nedenle ibraz edemeyeceğini” beyan ettiği, düzenlenen raporlar, alınan mütalaa sonucu sanık hakkında defter ve belgeleri ibraz etmeme suçundan İzmir 12. Asliye Ceza Mahkemesine kamu davası açıldığı, sanığın defter ve belgeleri ibraz edememeye ilişkin ileri sürdüğü neden mücbir sebep olarak kabul edilmeyerek, sanığın, 213 sayılı VUK’nın 359/a-2 maddesi uyarınca 15 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği,

Bu kez, 2012 yılında, yine başka vergi mükellefleriyle ilgili vergi incelemesi yapıldığı sırada sanığın 2007 yılında da sahte fatura düzenlediğinin tespit edildiği, sanık hakkında yeniden vergi incelemesi başlatıldığı, 2007 yılına ait defter ve belgelerinin istendiği, sanığın yine benzer sebepler ileri sürerek belgeleri ibraz edememesi üzerine usulüne uygun olarak açılan derdest davada, sanık hakkında mükerrer açılmış bir dava bulunduğu gerekçesiyle davanın reddine hükmolunduğu,

Kararın temyizi üzerine Dairemizce yapılan inceleme sonucu “... farklı döneme ait defter kayıt ve belgeler istendiğinden, her iki davanın mükerrer olmadığı gözetilerek yargılamaya devamla davanın esası hakkında bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde davanın reddine karar verilmesi” şeklinde gerekçeyle mahkemenin kararının bozulmasına karar verildiği,

Görülmüştür.

HUKUKİ DEĞERLENDİRME FARKLILIĞININ KONUSU

Öncelikle Dairemizin sayın çoğunluğuyla aramızdaki hukuki görüş ayrılığı defter ve belge ibraz etmeme suçunun sübutu yönünde olmayıp; 2008 yılında mükellefiyeti resen terkin edilen sanığın, 2011 yılında tespit edilen 2006 yılı sahte fatura düzenleme eylemi nedeniyle istenen defter ve belgeleri ibraz etmeme ile 2012 yılında tespit edilen 2007 yılı sahte fatura düzenleme eylemi nedeniyle istenen defter ve belgeleri ibraz etmeme fiillerinin, sanığın savunmaları da dikkate alındığında, tek suçu mu yoksa ayrı ayrı iki suçu mu oluşturacağı noktasındadır.

KONUYA İLİŞKİN YASAL DÜZENLEMELER

213 sayılı VUK’nın ‘Mücbir Sebepler’ başlıklı 13. maddesi “Mücbir sebepler:

1. Vergi ödevlerinden her hangi birinin yerine getirilmesine engel olacak derecede ağır kaza, ağır hastalık ve tutukluluk;

2. Vergi ödevlerinin yerine getirilmesine engel olacak yangın, yer sarsıntısı ve su basması gibi afetler;

3. Kişinin iradesi dışında vukua gelen mecburi gaybubetler;

4. Sahibinin iradesi dışındaki sebepler dolayısiyle defter ve vesikalarının elinden çıkmış bulunması; gibi hallerdir.”

213 sayılı VUK’nın ‘Muhafaza ve İbraz Ödevleri ve Defter ve Vesikaları Muhafaza’ başlıklı 253. maddesi “Bu Kanuna göre defter tutmak mecburiyetinde olanlar, tuttukları defterlerle üçüncü kısımda yazılı vesikaları, ilgili bulundukları yılı takibeden takvim yılından başlayarak beş yıl süre ile muhafaza etmeye mecburdurlar.”

Kanun koyucu vergi mükelleflerine tutmak zorunda oldukları defter ve belgeleri, yapılması muhtemel vergi incelemeleri için, 5 yıl boyunca saklama ve istendiğinde ibraz yükümlülüğü getirmiştir.

Kanun koyucu vergi mükelleflerine tutmak zorunda oldukları defter ve belgeleri, yapılması muhtemel vergi incelemeleri için, 5 yıl boyunca saklama ve istendiğinde ibraz yükümlülüğü getirmiştir.

Mükellefler, ancak, 213 sayılı VUK’nın 13. maddesinde yazılı mücbir sebeplerin varlığı halinde bu yükümlülüklerini yerine getirmemenin sonuçlarından kurtulacaklardır. Mücbir sebep, vergi ödevlerinden her hangi birinin yerine getirilmesini engelleyen, önceden görülüp üstesinden gelinmesi olanağı bulunmayan her türlü olaydır. VUK’da mücbir sebep tanımlanmamış, mücbir sebep olarak kabul edilen bazı haller gösterilmiştir. Buna göre ağır kaza, ağır hastalık ve tutukluluk; yangın yer sarsıntısı ve su basması gibi doğal afetler; kişinin iradesi dışında gerçekleşen mecburi kaybolmalar; sahibinin iradesi dışındaki sebeplerle defter ve belgelerin elden çıkmış bulunması gibi haller mücbir sebeplerdir.

Görüldüğü gibi kanunda, birkaç zorlayıcı sebep gösterildikten sonra “gibi haller” ifadesinin kullanılması, bu hallerin sınırlayıcı değil örnekleme olarak sayıldığını göstermektedir. Dolayısıyla kanunda sayılan hallere benzer nitelikteki önceden tahmin edilemeyen veya tahmin edilse bile engellenemeyen her türlü olay ya da durum mücbir sebep olarak kabul edilebilecektir.

Defter ve belgeler mücbir sebepten dolayı ibraz edilememiş veya süresinde ibraz edilememiş ise failin kastı bulunmadığından suç oluşmayacaktır.

KONUNUN TARTIŞILMASI VE DEĞERLENDİRİLMESİ

Dosya kapsamları ve VUK’nın 13. maddesindeki düzenlemeler nazara alındığında; sanığın defter ve belgeleri ibraz etmeme gerekçesi olarak ileri sürdüğü soyut nedenin mücbir sebep olarak kabulü yasal olarak mümkün görülmeyerek suçun sübutu noktasında sayın çoğunlukla farklı düşünmemekle birlikte; kanaatimizce, sanığın eylemi tek bir suça vücut vermektedir. Şöyle ki;

- Ege Vergi Dairesi sanığın mükellefiyetini 29/02/2008 tarihinde resen terkin etmiştir.

- Vergi denetmenleri başka mükellefleri denetlerken sanığın 2006 yılında sahte fatura düzenlediğini tespit etmiştir.

- Sanığın, vergi incelemesine esas olmak üzere, 2006 yılına ait defter ve belgelerini ibraz etmesi istenmiştir.

- Sanık, iş yerinin 2008 yılında alacaklıları tarafından yağmalandığını, defter ve belgelerin zarar görüp kaybolduğunu ifade etmiştir.

- İzmir 12.Asliye Ceza Mahkemesi, 2012/196 esas sayılı dosyada, 24/05/2012 tarihinde, sanığın defter ve belgeleri ibraz etmeme gerekçesinin yasal olmadığını kabul ederek mahkumiyet kararı vermiştir.

- Vergi memurları 2012 yılında başka mükellefleri incelerken bu kez de sanığın 2007 yılında sahte fatura düzenlediğini tespit etmişler ve derdest kamu davası açılmıştır.

- İzmir 12.Asliye Ceza Mahkemesi, 2012/196 esas sayılı dosyada, 24/05/2012 tarihinde, sanığın defter ve belgeleri ibraz etmeme gerekçesinin yasal olmadığını kabul ederek mahkumiyet kararı vermiştir.

- Vergi memurları 2012 yılında başka mükellefleri incelerken bu kez de sanığın 2007 yılında sahte fatura düzenlediğini tespit etmişler ve derdest kamu davası açılmıştır.

Yasa koyucu 213 sayılı VUK’nın 253. maddesinde, mükelleflere, yapılması muhtemel bir vergi incelemesine esas olmak üzere, tutmakla yükümlü oldukları defter ve belgeleri ilgili bulundukları yılı takip eden takvim yılından başlayarak beş yıl süre ile muhafaza etmeye mecbur tutmuş, buna aykırılığı da anılan Kanunun 359/a-2 maddesi uyarınca suç olarak tanımlamış ve cezai yaptırıma bağlamıştır.

213 sayılı Vergi Usul Kanununun gerek 253. maddesinde gerekse 359/a-2 maddesinde yasa koyucu takvim yılı ayrımı yapmamış, aksine vergi mükellefine sadece muhtemel vergi incelemesine yönelik olmak üzere defter ve belgelerini muhafaza ve ibraz zorunluluğu getirmiştir.

Somut olayda: Sanık, vergi dairesince iş yeri 2008 yılında resen terkin edilmiş bir kişi olup, 2011 yılında yapılan denetimlerde 2006 yılında sahte fatura düzenlediğinin tespiti üzerine vergi incelemesine tabi tutulmuş, 2006 yılı defter ve belgelerinin istenmesi üzerine de “2008 yılında iş yerinin alacaklıları tarafından yağmalandığını, bu sırada defter ve belgelerinin zarar görüp kaybolduğunu” ileri sürmüştür. Sanık bunu ifade ederken sadece 2006 yılına ilişkin değil, 2008 yılından geriye dönük tüm defter ve belgelerinden bahsetmiş ve incelemeyi yapan denetim görevlileri de sanığın 2008 ve öncesi dönemlere ait defter ve belgelerinin bulunmadığı bilgisine ulaşmışlardır.

Bu kez, vergi denetmenleri, 2012 yılında yaptıkları denetimlerde sanığın 2007 yılında da sahte belge düzenlediği tespiti yaparak, sanıktan yine, terkin edildiği 2008 yılından önceki 2007 takvim yılına ait defter ve belgelerini ibraz etmesini istemişler, sanık aynı gerekçeyle defter ve belgeleri ibraz etmemiş, edememiştir.

Artık bu noktadan sonra, yani sanığın, 2011 yılında, 2008 ve öncesi döneme ait defter ve belgeleri ibraz edemeyeceğini ifade etmesine rağmen, sanık ... dairesine bu savunmayı bir yıl öncesinde yapmamışçasına, bu durumu yok sayarak, sanık hakkında suç duyurusunda bulunmak, dava açmak ve mahkumiyet kararı vermek kanunun düzenleniş amacına uygun düşmemektedir.

Artık bu noktadan sonra, yani sanığın, 2011 yılında, 2008 ve öncesi döneme ait defter ve belgeleri ibraz edemeyeceğini ifade etmesine rağmen, sanık ... dairesine bu savunmayı bir yıl öncesinde yapmamışçasına, bu durumu yok sayarak, sanık hakkında suç duyurusunda bulunmak, dava açmak ve mahkumiyet kararı vermek kanunun düzenleniş amacına uygun düşmemektedir.

Defter ve belgeleri ibraz etmeme suçu, Vergi Usul Kanunundaki sahte belge kullanmak ve düzenlemek suçlarında olduğu gibi her takvim yılıyla sınırlanabilecek bir niteliğe de sahip değildir. Daire uygulamalarıyla da yerleştiği üzere, şayet bir mükellefin geriye dönük 5 yıllık defter ve belgeleri tek bir yazıyla istenir ve defter-belgeler kabul edilebilir yasal bir mazeret gösterilmeden mükellef tarafından ibraz edilmez ise tek bir suç oluşacaktır. Ancak bu yıllara ait sanığın sahte belge düzenlemek ya da kullanmak suçunu işlediği sabit olursa bu kez 5 yıl için ayrı ayrı sahte belge düzenlemek ya da kullanmak suçları oluşacaktır. Bu da ortaya koymaktadır ki defter ve belgeleri ibraz etmemek suçu, hukuki bir kesinti olmadığı sürece, sahte belge düzenlemek ve kullanmak gibi her takvim yılıyla sınırlanabilecek bir yapıya sahip değildir.

Bu tür suçlarda sanığın kastı da tekdir. Sanığa yasayla yüklenen mükellefiyet defter ve belgelerini 5 yıl boyunca muhafaza etmektir. Bu yükümlülük altında bulunan mükellefin 5 yılı da kapsayacak şekilde defter ve belgeleri mücbir sebep olmaksızın kaybetmesi, saklaması, yok etmesi gibi nedenlere ibraz edememesi, tek bir kasıtla hareket ettiği için, tek bir suç oluşturacaktır. Vergi dairesinin her takvim yılı için ayrı ayrı yazılarla bu yılları kapsayacak şekilde defter ve belgeleri istemesi ayrı suçları oluşturmayacaktır. Aksi taktirde, suçun oluşumu idarenin uygulamasından kaynaklanan takdirine kalacaktır ki, bu durum, ceza hukukunun temel ilkelerine aykırılık teşkil edecektir.

Yine somut olayımızdan hareketle bir örnekleme yapmak gerekirse; şayet başka mükellefleri inceleyen ve sanığın 2006 ile 2007 yıllarında sahte belge düzenlediğini tespit eden vergi denetmeni, vergi incelemesi için sanıktan her iki yıla ilişkin defter ve belgeleri tek bir yazıyla istemiş olsa idi sanık tek bir defter ve belgeleri ibraz etmeme suçundan sorumlu olacak, bu tespiti birer yıl arayla yaptığı ve sanıktan ayrı zamanlarda defter ve belgeleri istediği için sanık bu kez iki ayrı suçtan sorumlu tutulacaktır.

Kanun koyucunun açıkça her takvim yılının ayrı bir gizleme suçunu oluşturacağı yönünde düzenleme yapmadığı bir hususu, yorum yoluyla genişletmek suretiyle, sanıklar aleyhine sonuç doğuracak ve farklı durumlardaki sanıklar arasında, ceza adaletini de zedeleyecek şekilde, eşitsizlik yaratacak bir uygulamaya da sebebiyet vermemek gerekmektedir.

Kanun koyucunun açıkça her takvim yılının ayrı bir gizleme suçunu oluşturacağı yönünde düzenleme yapmadığı bir hususu, yorum yoluyla genişletmek suretiyle, sanıklar aleyhine sonuç doğuracak ve farklı durumlardaki sanıklar arasında, ceza adaletini de zedeleyecek şekilde, eşitsizlik yaratacak bir uygulamaya da sebebiyet vermemek gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda arz ve izah olunan nedenlerle sanığın eyleminin tek bir defter ve belge ibraz etmeme suçunu oluşturacağı düşüncesiyle mahkemenin kararının onanması kanaatinde olduğumdan, Dairemiz sayın çoğunluğunun bozma yönündeki görüşüne iştirak olunmamıştır.
Yargıtay — Esas No: 2011/543, Karar No: 2011/527, Tarih: 13.07.2011

Hukuk Genel Kurulu 2011/8-543 E., 2011/527 K.

**Hukuk Genel Kurulu 2011/8-543 E., 2011/527 K.**

**- KARARIN TEFHİMİ

- ÖNCEKİ KARARDA DİRENME

- YARGIDA AÇIKLIK VE NETLİK PRENSİBİ**- 1086 S. HUKUK USULÜ MUHAKEMELERİ KANUNU(MÜLGA) [ Madde 381 ]

- 1086 S. HUKUK USULÜ MUHAKEMELERİ KANUNU(MÜLGA) [ Madde 388 ]

- 1086 S. HUKUK USULÜ MUHAKEMELERİ KANUNU(MÜLGA) [ Madde 389 ]

**"İçtihat Metni"**

Hukuk Genel Kurulu'nca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve direnme kararının verildiği tarih itibariyle H.U.M.K.nun 2494 sayılı Yasa ile değişik 438/II.fıkrası hükmü gereğince duruşma isteğinin reddine karar verilip dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Mahkeme kararlarında nelerin yazılacağı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 388.maddesinde belirtilmiştir. Buna göre, hüküm sonucu kısmında gerekçeye ait her hangi bir söz tekrar edilmeksizin isteklerin her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların mümkünse sıra numarası altında birer birer açık şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gerekir.

Aynı kural HUMK.nun 389.maddesinde de tekrarlanmış; HUMK.nun 381.maddesinde ise “

“Kararın tefhimi en az 388.maddede belirtilen hüküm sonucunun duruşma tutanağına geçilerek okunması suretiyle olur”

” hükmüne yer verilmiştir.

Bu biçim yargıda açıklık ve netlik prensibinin gereğidir. Aksi hal, yeni tereddüt ve ihtilaflar yaratır. Hatta giderek denebilir ki, dava içinden davalar doğar ve hükmün hedefine ulaşması engellenir. Kamu düzeni ve barışı oluşturulamaz.

Ayrıca, bozma kararı ile ilk hüküm hayatiyetini yitirdiğinden ona atıf suretiyle hüküm tesisinin yukarıda açıklanan kurallara uygun düşmeyeceği de aşikardır.

Nitekim, Yargıtay'ın yerleşmiş görüşü de bu yöndedir (Hukuk Genel Kurulu'nun 19.6.1991 gün 323/391 sayılı;10.9.1991 gün 281-415 sayılı; 25.9.1991 gün 355-440 sayılı; 05.12.2007 gün ve 2007/3-981/936 sayılı; 23.01.2008 gün ve 2008/14-29/4 sayılı kararları).

Ceza Genel Kurulu'nca da önceleri C.M.U.K.nun benzer hükümleri taşıyan 261 ve 268 maddelerinin, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun yürürlüğe girmesi ile birlikte de bu kanunun 34, 223, 230,231,232 maddelerinin uygulanmasında bozulan kararın geçerliliğini ve yerine getirilme yeteneğini yitirdiğinden "önceki hükümde direnilmesine" denilmekle yetinilerek ve atıf suretiyle hüküm kurulamayacağı kabul edilmiştir (Ceza Genel Kurulu'nun 2.2.1976 gün 1/22-25 sayılı; 12.05.1998 gün ve 1998/6-104-171 sayılı; 05.02.2002 gün ve 2001/1-417-2002/153 sayılı kararları).

Somut olayda da aslolan gerekçeli kararda, hüküm fıkrası oluşturulmamış; yalnızca "önceki kararda direnilmesine" denilmekle yetinilmiştir.

O itibarla mahkemece HUMK.nun 388.maddesinin açık hükmü gözetilmeksizin yazılı biçimde karar verilmesi doğru değildir. Direnme kararı bu nedenle bozulmalıdır.

Somut olayda da aslolan gerekçeli kararda, hüküm fıkrası oluşturulmamış; yalnızca "önceki kararda direnilmesine" denilmekle yetinilmiştir.

O itibarla mahkemece HUMK.nun 388.maddesinin açık hükmü gözetilmeksizin yazılı biçimde karar verilmesi doğru değildir. Direnme kararı bu nedenle bozulmalıdır.

S O N U Ç : Direnme kararının yukarıda gösterilen nedenlerden dolayı HUMK.nun 429.maddesi gereğince BOZULMASINA, bozma nedenine göre sair temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, istek halinde temyiz peşin harcının iadesine, 13.07.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.