muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/4620, Karar No: 2014/21584, Tarih: 30.10.2014

(2)30/4/2014 tarihine kadar (bu tarih dâhil) işlenen fiillere ilişkin olup bu maddenin yayımlandığı tarih itibarıyla ödenmemiş olan idari para cezası asıllarının %50’si ile bu tutara ödeme sürelerinin bittiği tarihlerden bu maddenin yayımlandığı tarihe kadar geçen süre için Yİ-ÜFE aylık değişim oranları esas alınarak hesaplanacak tutarın, bu maddede belirtilen süre ve şekilde ödenmesi hâlinde idari para cezası asıllarının kalan %50’si ile idari para cezasına uygulanan gecikme cezası ve gecikme zammı gibi ferî alacaklarının tamamının tahsilinden vazgeçilir.

(3) Bu madde hükümlerinden yararlanmak isteyen borçluların;

a) Bu maddenin yayımlandığı tarihi izleyen ay başından itibaren; birinci fıkranın (d) bendinde belirtilen borçlular yedi ay içinde, diğer bentlerde belirtilen borçlular ise üç ay içinde Kuruma başvuruda bulunmaları,

b) İlk taksiti bu maddenin yayımlandığı tarihi izleyen ay başından itibaren; birinci fıkranın (d) bendinde belirtilen borçlular sekiz ay içinde, diğer bentlerde belirtilenler ise dört ay içinde, diğer taksitlerini ise ikişer aylık dönemler hâlinde azami on sekiz eşit taksitte ödemeleri, gerekir.

(9) Bu madde hükümlerinden yararlanmak isteyen borçluların, bu maddelerde belirtilen şartların yanı sıra dava açmamaları, açılmış davalardan vazgeçmeleri ve kanun yollarına başvurmamaları şarttır.

(19) Bakanlar Kurulu, bu maddede öngörülen başvuru ve ilk taksit ödeme sürelerini, bu maddenin birinci fıkrasının (d) bendinde belirtilen borçlular yönünden altı aya kadar, diğer borçlular yönünden ise bir aya kadar uzatmaya yetkilidir.” düzenlemesine yer verilmiştir.

Yapılandırma hükümlerinden yararlanabilmek için açıklanan yasal düzenlemede belirtilen genel sağlık sigortası primi haricindeki alacaklar bakımından 31.12.2014, genel sağlık sigortası primi alacakları yönünden ise 30.04.2015 tarihine kadar Kuruma başvuruda bulunulması gerekmektedir.

Ayrıca, anılan maddenin 9. fıkrası hükmüne göre de, yapılandırma hükümlerinden yararlanmak isteyen borçluların, bu maddelerde belirtilen şartların yanı sıra dava açmamaları, açılmış davalardan vazgeçmeleri ve kanun yollarına başvurmamaları şarttır.

Mahkemece, yukarıda açıklanan ve karar tarihinden sonra yürürlüğe giren yasal düzenleme gereği, davaya konu borcun yapılandırma kapsamında bulunduğu gözetilmeli, bu çerçevede 6552 sayılı Kanunun tanıdığı alacakların yeniden yapılandırılması olanağından yararlanılıp yararlanılmadığı incelenmeli, yapılandırma başvuru süresinin bitiş tarihleri ile Geçici 60. maddenin 9. fıkrasının “Bu madde hükümlerinden yararlanmak isteyen borçluların, bu maddelerde belirtilen şartların yanı sıra dava açmamaları, açılmış davalardan vazgeçmeleri ve kanun yollarına başvurmamaları şarttır.” hükmü de göz önünde bulundurularak, yapılacak değerlendirmeye göre bir karar verilmelidir.

Bu hukuki olgu çerçevesinde, yeniden inceleme yapılmak üzere mahkeme hükmünün bozulmasına karar verilmesi gerekmektedir.

Bu hukuki olgu çerçevesinde, yeniden inceleme yapılmak üzere mahkeme hükmünün bozulmasına karar verilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün sair hususlar incelenmeksizin yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 30.10.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/7852, Karar No: 2013/9635, Tarih: 21.06.2013

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2013/7852 E.  ,  2013/9635 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Nüfus kaydında düzeltim istemine ilişkin davada Çatalca 2. Asliye Hukuk ve Çatalca Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Dava, nüfus kaydında yaş tashihine ilişkindir.

Asliye Hukuk Mahkemesince, davanın çekişmesiz yargı işlerinden olduğu gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiştir.

Sulh Hukuk Mahkemesi ise, 5490 S.Y. 36/1-a maddesi uyarınca Asliye Hukuk Mahkemesinin görevli olduğu gerekçesiyle görevsizlik yönünde hüküm kurmuştur.

Davacı, nüfus kaydında doğum tarihinin ay ve gün kısmının bulunmadığını belirterek, doğum tarihini 15.05.1946 olarak düzeltilmesini talep etmiştir. 5490 Sayılı Nüfus Hizmetleri Kanununun 36. maddesinin 1/a bendinde, nüfus kayıtlarına ilişkin düzeltme davalarının ilgili asliye hukuk mahkemesinde açılacağı açıkça hükme bağlanmıştır. Bu nedenle anılan madde uyarınca davanın asliye hukuk mahkemesi tarafından görülüp, sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 Sayılı HMK.’nun 21. ve 22. maddeleri gereğince Çatalca 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 21.06.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2186, Karar No: 2012/4172, Tarih: 15.03.2012

**(Kapatılan) 6. Hukuk Dairesi         2012/2186 E.  ,  2012/4172 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Kiralananın tahliyesi

Sulh Hukuk Mahkemesince verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı karar dairemizin 12.9.2011 gün ve 4421 esas 8707 karar sayılı ilamı ile bozulmasına karar verilmiş idi. Bu kararın tashihen tetkiki davacılar vekili tarafından istenilmiş olmakla dairemizin 20.12.2011 gün ve 13705 esas ve 15002 karar sayılı ilamı ile karar düzeltme talebinin reddine ve karar düzeltme isteyenlerden 185'er TL para cezası alınmasına karar verilmesi üzerine Davacılar vekilince,davacılardan ayrı ayrı para cezası alınmasının doğru olmadığı gerekçesiyle maddi hatanın düzeltilmesi istenilmiş olmakla dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Davacılar, müşterek mülkiyete tabi taşınmazın paydaşları olup tahliye davasını birlikte açmak zorunda olan mecburi dava arkadaşıdır. Bu nedenle davacılar vekilinin tashihi karar talebinin reddi üzerine tek para cezasına karar verilmesi gerekirken her bir davacıdan ayrı ayrı para cezası alınmasına karar verilmesinin doğru olmadığı bu seferki incelemede anlaşıldığından davacılar vekilinin maddi hata talebinin kabulü ile Dairemizin 20.12.2011 gün ve 13705 esas ve 15002 karar sayılı karar düzeltme talebinin reddine ilişkin kararda maddi hata sonucu yazılan “185'er TL para cezasının karar düzeltme isteyenlerden alınmasına” ibaresinin çıkarılarak yerine “185 TL para cezasının karar düzeltme isteyenlerden alınmasına“ ibaresinin eklenmesine, 15.03.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/169, Karar No: 2023/2964, Tarih: 07.06.2023

**2. Hukuk Dairesi         2023/169 E.  ,  2023/2964 K.**

**"İçtihat Metni"**

...

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2020/1698 E., 2022/1892 K.

KARAR : İstinaf başvurusunun esastan reddi

İLK DERECE MAHKEMESİ : Kütahya 1. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2018/582 E., 2020/185 K.

Taraflar arasındaki boşanma davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı erkek tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı erkek tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı erkek dava dilekçesinde özetle; tarafların 2018 yılında evlendiklerini, ikinci evlilikleri olduğunu, ortak çocuklarının bulunmadığını, kadının, hasta olduğunu evlenmeden önce söylemediğini, evlilik birliğinin yükümlülüklerini yerine getirmediğini, hastalığı nedeniyle kendisine ve çevresine zarar verdiğini, eşini tedavi ettirdiğini ancak kadının ortak konuta dönmediğini, evlilik birliğinin temelinden sarsıldığını ve devamının mümkün olmadığını beyanla, boşanmalarına karar verilmesini talep ve dava etmşitir.

II. CEVAP

Davalı kadın vekili cevap dilekçesinde özetle; davayı kabul etmediklerini, müvekkilinin bipolar bozukluk tanısı ile tedavi gördüğünü, bu tedavisinin halen devam ettiğini, erkeğin müvekkilindeki bu rahatsızlığı evlenmeden önce bilmediği iddiasının gerçeği yansıtmadığını, erkeğin müvekkilinin durumunu bilerek evlendiğini, evlendikten sonra müvekkilinin, eşinin ve evinin tüm ihtiyaçlarını karşıladığını, müvekkilinin 03.06.2018 tarihinde hastaneden taburcu olduktan sonra eşinin boşanma davası açtığını öğrendiğini, müvekkilinin hastanede yattığı dönemde erkeğin evdeki eşyaları köyüne götürdüğünü, müvekkilin özel eşyalarını ise annesinin evinin önüne bıraktığını, müvekkilinin hastane çıkışında eşi ile görüşmek üzere köye gittiğini ancak görüşemediğini, müvekkilinin üçüncü kez gidişinde eşi ile görüşebildiğini, bu görüşmede erkeğin müvekkiline kaşı "Gelme artık seni istemiyorum, boşanacağım ben senden, gelme, neden geldin." şeklinde söylediğini, dolayısıyla müvekkilinin hasteneden taburcu olduktan sonra dönebileceği bir evi ve sığınabileceği bir eşinin kalmadığını, müvekkilinin hiçbir gelirinin bulunmadığını beyanla, haksız davanın reddine, müvekkili yararına dava tarihinden itibaren aylık 1.000,00 TL tedbir ve yoksulluk nafakası ile 50.000,00 TL maddî, 50.000,00 TL manevî tazminata karar verilmesini dava ve talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; tarafların evlenmelerinden önce davalı kadının hastanede psikolojik tedavi gördüğü sırada aynı hastanede davacı erkeğin yeğeninin de tedavi gördüğü, tarafların bu surette tanışarak evlendikleri, davacı erkeğin evlenmeden önce davalı kadının hastanede psikolojik tedavi gördüğünü bildiği ve bu şekilde kendisi ile evlendiği, evlendikten sonra davacı erkeğin ailesinin davalı kadını istemediği, daha sonra davalı kadının periyodik olarak tedavisinin devam ettiği, bu tedaviler sırasında davacı erkeğin, davalı eşine ait eşyaları alarak annesinin evine bıraktığı ve daha sonra boşanma davası açtığı, Kütahya Dumlupınar Üniversitesi Evliya Çelebi Eğitim ve Araştırma Hastanesi Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Polikliniğinin 08.10.2018 tarih ve 7333 sayılı raporu ile davalı kadının akıl hastası olduğunun bildirildiği ve bu sebeple kendisine vasi tayin edildiği, bu hali ile davalı kadının davranışlarının iradi olmadığı ve kendisine kusur isnat edilemeyeceği gibi akıl hastalığına dayalı olarak açılmış bir davanın da bulunmadığı gerekçesi ile, davacı erkeğin davasının reddine, davalı kadın için takdir edilen aylık 400,00 TL tedbir nafakasının karar kesinleşinceye kadar devamına karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı erkek istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı erkek, eşinin evlenmeden önce akıl hastası olduğunu bilmediğini ve kendisinden saklandığını, eşinin akıl hastalığının raporla sabit olduğunu, akıl hastası bir insanla evliliğin sürdürülmesinin beklenemeyeceğini beyanla; davanın reddi ve kusur belirlemesi yönlerinden istinaf başvurusunda bulunmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; dosyadaki yazılara, kararın dayandığı deliller ile kanuna uygun sebeplere göre özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmediği, mevcut delil durumu ve ileri sürülen istinaf sebepleri ile re'sen bakılacak kamu düzenini ilgilendiren hususlar dikkate alındığında, İlk Derece Mahkemesinin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı, davalı kadının hareketleri iradi olmadığından kusur sorumluluğunun bulunmadığı, bu durumda davalı kadına kusur yüklenemeyeceği ve evlilik birliğinin sarsılması hukuki sebebine dayanılarak boşanmaya karar verilemeyeceği, açılan davanın kanuni şartları oluşmadığından davanın reddine karar verilmesinin yerinde olduğu gerekçesi ile, davacı erkeğin istinaf başvurusunun 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (1) inci alt bendi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı erkek temyiz isteminde bulunmuştur.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı erkek temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı erkek, eşinin evlenmeden önce akıl hastası olduğunu bilmediğini ve kendisinden saklandığını, eşinin akıl hastalığının raporla sabit olduğunu, akıl hastası bir insanla evliliğin sürdürülmesinin beklenemeyeceğini, kararın usul ve kanuna aykırı bulunduğunu beyanla; davanın reddi ve kusur belirlemesi yönlerinden kararın bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davacı erkek tarafından açılan evlilik birliğinin temelinden sarsılması hukuki sebebine dayalı boşanma davasında, davalı kadının akıl hastalığı nedeniyle kusur yüklenip yüklenemeyeceği, davanın kabulü şartlarının oluşup oluşmadığı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

4721 sayılı Kanun'un 166 ncı maddesinin birinci ve ikinci fıkrası, 405 inci maddesinin birinci fıkrası, 6100 sayılı Kanun'un 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 inci maddesinin birinci fıkrası ve 371 inci maddesi,

3. Değerlendirme

1.Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen ..., tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı erkek tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

07.06.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8513, Karar No: 2018/1031, Tarih: 22.01.2018

**22. Hukuk Dairesi         2016/8513 E.  ,  2018/1031 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalılar vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının davalı ...'ne ait işte diğer davalıya bağlı olarak çalıştığını, 03.10.2013 tarihinde davacının çalışmakta olduğu işin tamamlandığını, şirket yetkililerinin haber beklemesini söylediklerini, bu tarihten itibaren davacının haber beklediğini, araştırma neticesinde Karaman’da başka şirket işinin olmadığını öğrendiğini, işçilik haklarının ödenmesi için ihtarname gönderilmesine rağmen ödenmediğini, kıdem ve ihbar tazminatı ile yıllık izin, fazla çalışma, hafta tatili ve ulusal bayram genel tatil ücreti alacaklarının davalılardan tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı ... vekili, zamanaşımı defii ve husumet itirazında bulunarak davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Davalı ... İnş. Taah. Haz. Beton Tur. San. Tic. A.Ş. vekili, davacının davalı şirkette çalışmasının kesintili olduğunu, davalının ihale ile aldığı iş kapsamında işin bulunduğu yerde şantiye açtığını, iş süresince işçi çalıştırdığını, davalı şirket tarafından davacıya 08.10.2013 tarihli ihtarname gönderilerek Karaman’daki işin bittiğinin bildirildiğini, mevcut aynı işi yapmak üzere...’daki şantiyede 3 gün içinde işe başlamasının istendiğini, davacının işe başlamadığını, davacının sadece Karaman’da çalışmak üzere işe alınmadığını, ihtiyaç devam ettiği sürece başka şantiyelerde de çalıştırmak üzere işe alındığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davacının belirsiz alacak davası açmakta hukuki yararının bulunmadığı gerekçesiyle yıllık izin alacağı talebinin usulden reddine, diğer alacak taleplerinin kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı her iki davalı vekili de temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında öncelikle çözümlenmesi gereken uyuşmazlık, davanın belirsiz alacak davası türünde açılabilmesi için gerekli şartları taşıyıp taşımadığı noktasında toplanmaktadır.

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 107. maddesiyle, mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nda yer almayan yeni bir dava türü olarak belirsiz alacak ve tespit davası kabul edilmiştir.

6100 sayılı Kanunun 107. maddesine göre,

2-Taraflar arasında öncelikle çözümlenmesi gereken uyuşmazlık, davanın belirsiz alacak davası türünde açılabilmesi için gerekli şartları taşıyıp taşımadığı noktasında toplanmaktadır.

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 107. maddesiyle, mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nda yer almayan yeni bir dava türü olarak belirsiz alacak ve tespit davası kabul edilmiştir.

6100 sayılı Kanunun 107. maddesine göre,

"(1) Davanın açıldığı tarihte alacağın miktarını yahut değerini tam ve kesin olarak belirleyebilmesinin kendisinden beklenemeyeceği veya bunun imkânsız olduğu hâllerde, alacaklı, hukuki ilişkiyi ve asgari bir miktar ya da değeri belirtmek suretiyle belirsiz alacak davası açabilir.

(2) Karşı tarafın verdiği bilgi veya tahkikat sonucu alacağın miktarı veya değerinin tam ve kesin olarak belirlenebilmesinin mümkün olduğu anda davacı, iddianın genişletilmesi yasağına tabi olmaksızın davanın başında belirtmiş olduğu talebini artırabilir.

(3) Ayrıca, kısmi eda davasının açılabildiği hâllerde, tespit davası da açılabilir ve bu durumda hukuki yararın var olduğu kabul edilir."

Hükümet tasarısında yer almayan bu madde, Türkiye Büyük Millet Meclisi Adalet Komisyonu tarafından, esasen baştan miktar veya değeri tam tespit edilemeyen bir alacakla ilgili hak arama durumunda olan kişinin, hukuk sisteminde karşılaştığı güçlüklerin bertaraf edilerek hak arama özgürlüğü çerçevesinde mümkün olduğunca en geniş şekilde korunmasının sağlanması gerekçesi üzerinde durularak ihdas edilmiş ve nihayetinde kanunlaşmıştır.

Davanın belirsiz alacak davası türünde açılabilmesi için, davanın açıldığı tarih itibariyle uyuşmazlığa konu alacağın miktar veya değerinin tam ve kesin olarak davacı tarafca belirlenememesi gereklidir. Belirleyememe hali, davacının gerekli dikkat ve özeni göstermesine rağmen miktar veya değerin belirlenmesinin kendisinden gerçekten beklenilmemesi durumuna ya da objektif olarak imkansızlığa dayanmalıdır.

Madde gerekçesinde "Alacaklının bu tür bir dava açması için, dava açacağı miktar ya da değeri tam ve kesin olarak gerçekten belirlemesi mümkün olmamalı ya da bu objektif olarak imkansız olmalıdır. Açılacak davanın miktarı biliniyor yahut tespit edilebiliyorsa, böyle bir dava açılamaz. Çünkü, her davada arandığı gibi, burada da hukuki yarar aranacaktır, böyle bir durumda hukuki yararın bulunduğundan söz edilemez. Özellikle, kısmi davaya ilişkin yeni hükümler de dikkate alınıp birlikte değerlendirildiğinde, baştan tespiti mümkün olan hallerde bu yola başvurulması kabul edilemez." şeklindeki açıklamayla, alacağın belirli veya belirlenebilir nitelikte olması durumunda, belirsiz alacak davası açılarak bu davanın sağladığı imkanlardan yararlanmanın mümkün olmadığına işaret edilmiştir.

6100 sayılı Kanunun 107/2. maddesinde, sorunun çözümünde yol gösterici mahiyette kriterlere yer verilmiştir. Anılan madde fıkrasında, karşı tarafın verdiği bilgi veya tahkikat sonucu alacağın miktarı veya değerinin tam ve kesin olarak belirlenebilmesinin mümkün olduğu anda davacının, iddianın genişletilmesi yasağına tabi olmaksızın davanın başında belirtmiş olduğu talebini artırabileceği hüküm altına alınmış, madde gerekçesinde de "karşı tarafın verdiği bilgiler ve sunduğu delillerle ya da delillerin incelenmesi ve tahkikat işlemleri sonucu (örneğin bilirkişi ya da keşif incelemesi sonucu)" belirlenebilme hali açıklanmıştır.

Davacının alacağının miktar veya değerini belirleyebilmesi için elinde bulunması gerekli bilgi ve belgelere sahip olmaması, bu belgelere dava açma hazırlığı döneminde ulaşmasının da (gerçekten) mümkün olmaması ve dolayısıyla alacağın miktarının belirlenmesinin karşı tarafın elinde bulunan bilgi ve belgelerin sunulmasıyla mümkün hale geleceği durumlarda alacak belirsiz kabul edilmelidir.

Sırf taraflar arasında alacak miktarı bakımından uyuşmazlık bulunması, talep sonucunun belirlenmesinin davacıdan beklenemeyecek olması anlamına gelmez. Önemli olan objektif olarak talep sonucunun belirlenmesinin davacıdan beklenemeyecek olmasıdır (H. Pekcanıtez, Belirsiz Alacak Davası, Ankara 2011, s. 45; H. Pekcanıtez/O. Atalay/M. Özekes, Medeni Usul Hukuku, 14. Bası, Ankara 2013, s. 448). Sadece alacak miktarında taraflar arasında uyuşmazlık bulunması ya da miktarın tartışmalı olmasının belirsiz alacak davası açılması için yeterli sayılması halinde, neredeyse tüm davaların belirsiz alacak davası olarak kabulü gerekir ki, bu da kanunun amacına aykırıdır. Çünkü, zaten uyuşmazlık bulunduğu için dava açılmakta ve uyuşmazlık mahkeme önüne gelmektedir. Önemli olan davacının talebini belirli kılacak imkana sahip olup olmadığıdır. Burada, alacağın belirlenebilir olması ile ispat edilebilirliğinin de ayrıca değerlendirilmesi gerektiği unutulmamalıdır. Davacının talep ettiği alacağı belirlemesi objektif olarak mümkün, ancak belirleyebildiği alacağını ispat etmesi, kanunun öngördüğü şekilde (elindeki delillerle) mümkün değilse, burada da belirsiz alacak davası açılacağından söz edilemez. Çünkü, bir alacağın belirlenmesi ile onun ispatı ayrı şeylerdir. Davacı, talep konusu yaptığı alacağını çok net şekilde belirleyebilir, ancak her zaman onu ispat edecek durumda olmayabilir. Aksinin kabulü, her ispat güçlüğü olan alacağı belirsiz alacağa dönüştürmek gibi, hem kanunun amacına hem de genel ilkelere aykırı bir durumu ortaya çıkartabilir.