muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/21859, Karar No: 2023/9004, Tarih: 29.11.2023

2. Sanık, aşamalarda alınan savunmasında, katılanlar ... ... ile ...'un hemşehrisi olmaları nedeniyle tanıdığını, diğer katılanları tanımadığını, katılan ...'den 7.000,00 TL, katılan ...'ten ise 5.000,00 TL borç para aldığını, bu paraları işe yerleştirme karşılığında almadığını, üzerine atılı suçlamaları kabul etmediğini beyan etmiştir.

3.Katılan ...'un, sanığın akrabaları vasıtası ile kendisine telefon ile iletişime geçtiğini, kendisini bakan Abdulkadir Aksu'nun şoförü olduğunu, iktidara yakın olduğunu ve bazı kimseleri işe aldırma imkanının olduğunu söyleyerek, Çevre ve Şehircilik Bakanlığında uzman olarak işe girmesi karşılığında 6.000,00 TL talep ettiğini, kendisi ile meclisin önünde buluşup istediği parayı nakit olarak verdiğini, daha sonra yakın akrabalarından sanığın dolandırıcılık yaptığını öğrendiğinden hakkında şikayette bulunduğunu, zarar giderilmediğinden, sanıktan şikayetçi olduğunu beyan ettiği belirlenmiştir.

4.Tanık S.K. 'nın ve diğer katılanların beyanlarının dosya arasında mevcut olduğu belirlenmiştir.

5.Mahkemece, sanığın, katılanlar ..., ..., ..., ve ...'e karşı Ak Parti'ye yakın olduğunu, gençlik kollarında çalıştığını, onları sınavsız, belli bir miktar para karşılığı işe sokabileğini vaat ederek; katılan ...'a da eski İçişleri Bakanı ve milletvekili olan Abdülkadir Aksu'nun şoförü olduğunu, Ak Parti'ye yakın olduğunu ve yine Ak Parti Gençlik Kolları'nda çalıştığı yönünde hile kullanılarak haksız menfaat elde ettiği kabul edilerek, katılanlar ..., ..., ..., ve ...'e yönelik olarak ayrı ayrı 4 kez dolandırıcılık suçundan; katılan ...'a yönelik olarak da nitelikli dolandırıcılık suçunu oluşturduğu kabul edilerek temyize konu mahkumiyet hükümleri kurulmuştur.

IV. GEREKÇE

Gerekçeli karar başlığında "25.06.2014" olarak eksik yazılan suç tarihinin, sanık tarafından katılanlar ..., ..., ... ile ...'den 19.06.2014; katılan ...'dan 25.06.2014 tarihinde menfaat sağladığı anlaşılmakla, suç tarihlerinin "19.06.2014,25.06.2014" olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

A.Sanık Hakkında Katılan ...'a Yönelik Eylemi Nedeniyle Nitelikli Dolandırıcılık Suçundan Kurulan Mahkumiyet Hükmü Yönünden;

1. 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesinin uygulanmasında, hükümden sonra 24.11.2015 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

2. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemlerin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

B. Sanık Hakkında Katılanlar ..., ..., ..., ve ...'e Yönelik Eylemleri Nedeniyle Dolandırıcılık Suçundan Kurulan Mahkumiyet Hükümleri yönünden;

Sanığın yargılama konusu eylemleri için, 5237 sayılı Kanun'un 157 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca belirlenecek cezanın türü ve üst haddine göre aynı Kanun’un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi gereği 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin öngörüldüğü ve aynı Kanun'un 67 nci maddesinin ikinci fıkrasının (d) bendi uyarınca zamanaşımı süresini kesen son işlemin 11.11.2015 olan mahkumiyet tarihi olduğu ve bu tarihten, temyiz inceleme tarihine kadar olağan zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş olduğu belirlenmiştir.

V. KARAR

A. Sanık Hakkında Katılan ...'a Yönelik Eylemi Nedeniyle Nitelikli Dolandırıcılık Suçundan Kurulan Mahkumiyet Hükmü Yönünden;

Gerekçe bölümünde (A) kısmında açıklanan nedenlerle ... 12. Ağır Ceza Mahkemesinin, 11.11.2015 tarihli ve 2015/186 Esas, 2015/342 Karar sayılı kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

B. Sanık Hakkında Katılanlar ..., ..., ..., ve ...'e Yönelik Eylemleri Nedeniyle Dolandırıcılık Suçundan Kurulan Mahkumiyet Hükümleri yönünden;

Gerekçe bölümünde (B) kısmında açıklanan nedenlerle ... 12. Ağır Ceza Mahkemesinin, 11.11.2015 tarihli ve 2015/186 Esas, 2015/342 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükümlerin 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesinin birinci fıkrası gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesinin birinci fıkrasının (1) numaralı bendinin verdiği yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davalarının 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereği gerçekleşen olağan zamanaşımı nedeniyle, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜŞMESİNE,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

29.11.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2259, Karar No: 2015/1320, Tarih: 07.05.2015

**23. Ceza Dairesi         2015/2259 E.  ,  2015/1320 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın ...’e ait yeşil kart ile acil servise müracaat ederek tedavi olmak suretiyle nitelikli dolandırıcılık suçunu işlediği iddia ve kabul edilen olayda ;

Sağlık Bakanlığı’nın 11.05.2000 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanan Acil Sağlık Hizmetleri Yönetmeliği’nin 37. maddesi; “Yataklı tedavi kuruluşları, acil sağlık hizmetlerinin bedelini hizmet sundukları kişinin ödeme imkânları çerçevesinde tahsil ederler.” ,

2008/13 sayılı Başbakanlık Genelgesi’nin;

Birinci maddesi; “Acil sağlık hizmeti vermekle yükümlü bulunan sağlık kuruluşları, acil vakaları hastanın sağlık güvencesi olup olmadığına veya ödeme gücü bulunup bulunmadığına bakmaksızın kabul edecek ve gerekli tıbbi müdahaleyi kayıtsız-şartsız ve gecikmeksizin yapacaktır. Hiçbir sağlık kuruluşu acil olarak gelen hastalara yeterli personeli veya donanımı olmadığı, ilgili birimi veya boş yatağı bulunmadığı, hastanın sağlık güvencesi olmadığı ve benzeri sebepler ile gerekli acil tıbbi müdahaleyi yapmaktan kaçınmayacaktır”

Dokuzuncu maddesi; “Herhangi bir sağlık güvencesi olmayan vatandaşlardan ödeme gücü bulunmayanların acil sağlık hizmeti bedelleri kendilerinden talep edilmeyecektir. Bunlardan kamuya ait sağlık kuruluşlarından ve ayakta teşhis ve tedavi yapan özel sağlık kuruluşlarından acil sağlık hizmeti alanların hizmet bedelleri 3294 sayılı Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Kanun'u hükümleri çerçevesinde sağlık kuruluşunun bulunduğu yer sosyal yardımlaşma ve dayanışma vakfından talep edilecektir. Bu konuda gerekli tedbirler ilgili vakıf başkanlıklarınca alınacaktır. Özel hastanelerden acil sağlık hizmeti alanların hizmet bedelleri ise talep edilmesi halinde 2219 sayılı Hususi Hastaneler Kanunu'nun 32'nci, 5393 sayılı Belediye Kanunu'nun 38'inci ve 60'ıncı, 5216 sayılı Büyükşehir Belediyesi Kanunu'nun 18'inci maddeleri gereğince sağlık kuruluşunun bulunduğu yerin belediyesince ödenecektir. Bu amaçla belediyelerce bütçelerine yeterli ödenek konulacaktır.” şeklinde hükümler içermektedir.

Bu mevzuat çerçevesinde somut olay değerlendirildiğinde, sanığa yüklenen suçların unsurlarının oluşmadığı anlaşıldığından beraatine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde mahkumiyet hükmü kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 07.05.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5983, Karar No: 2014/32613, Tarih: 11.11.2014

**4. Ceza Dairesi         2013/5983 E.  ,  2014/32613 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2010/342750

MAHKEMESİ : Boyabat(Kapatılan) Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 30/07/2010

NUMARASI : 2010/299 (E) ve 2010/314 (K)

SUÇLAR : Tehdit, yaralama

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1-Sanığa yükletilen tehdit eylemleriyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemlerin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,

Cezaların kanuni bağlamda uygulandığı,

Anlaşıldığından sanık S.. T..'ın ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA,

2-Yaralama suçundan kurulan hükme yönelik temyize gelince; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Oluşa ve dosya kapsamına göre, sanığın aşamalardaki savunmasında suçlamayı kabul etmemesi, yaralama suçunu işlediğine dair mağdur S.. T..’ın beyanları dışında dosyada başkaca delil mevcut olmaması karşısında, sanığın atılı suçu işlediğine dair kabulün hangi somut delillere dayandırıldığı açıkça belirtilmeden ve müştekinin anlatımlarının, sanığın savunmasına neden üstün tutulduğu açıklanıp tartışılmadan, yetersiz gerekçeyle hüküm kurulması,

Kanuna aykırı ve sanık S.. T..'ın temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 11.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/6069, Karar No: 2020/184, Tarih: 07.01.2020

**12. Ceza Dairesi         2019/6069 E.  ,  2020/184 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Karar Tarihi :06/11/2015

Suç :Trafik Güvenliğini Tehlikeye Sokma

Hüküm :TCK'nın 179/2-3, 50/1-a, 52/2-4. maddeleri gereğince mahkumiyet

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Olay günü sanığın sevk ve idaresindeki aracı ile seyir halinde iken; kolluk görevlilerince yapılan yol kontrolünde 193 promil alkollü olduğunun tespit edildiği bu şekilde sanığın alkol etkisiyle güvenli araç kullanamayacak olduğu halde araç kullandığı tüm dosya kapsamından anlaşılmakla, mahkemenin kabul ve takdirinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın trafik kurallarına aykırı davranışta bulunmadığına, suç unsurlarının oluşmadığına, cezanın kaldırılması gerektiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanık hakkında hükmedilen kısa süreli hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesine karar verilirken adli para cezasının belirlenmesine esas alınan tam gün sayısının gösterilmemesi suretiyle TCK'nın 52/3. maddesine aykırı hareket edilmesi;

Kanuna aykırı olup, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konuda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden hüküm fıkrasının adli para cezasına çevirmeye ilişkin üçüncü paragrafı hükümden çıkarılarak yerine "Sanığa verilen hapis cezasının sanığın kişiliği, sosyal ve ekonomik durumu, suçun işlenmesindeki özellikler göz önünde bulundurularak TCK'nın 50/1-a maddesi gereğince adli para cezasına çevrilmesine, sanığa verilen adli para cezasının TCK'nın 52/3. maddesi gereğince 90 tam gün karşılığı adli para cezası olarak belirlenmesine, TCK'nın 52/2. maddesi gereğince bir gün karşılığı adli para cezasının takdiren 20 TL olarak hesabıyla 1.800 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına” ibaresinin eklenmesi suretiyle, sair yönleri usul ve Kanuna uygun bulunan hükmün isteme uygun olarak DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 07.01.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/14402, Karar No: 2013/12460, Tarih: 09.09.2013

**11. Ceza Dairesi         2012/14402 E.  ,  2013/12460 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mühür bozma

HÜKÜM : Beraat

Sanık hakkında, iş yerinin ruhsatsız olmasından dolayı mühürlendikten sonra yapılan kontrolde mührü bozarak faaliyetine devam ettiği iddiasıyla açılan davada, sanığın suçu kabul etmeyip iş yerini 4-5 ay çalıştırdığını, suç tarihi olan 29.07.2009 tarihinden önce işyerini ...'a devrettiğini, kendisinin de ...'dan devraldığını, devre ilişkin herhangi bir belgenin olmadığını, bu durumun halen işyerinde ortak olarak faaliyette bulunan ...'tan sorulabileceğini beyan etmesi, tanık ...'ın ise, işyerini 2009 yılının 9. ayında devraldığını, sadece sanık ile muhatap olduğunu, mühürleme olayından haberi olmadığını ifade etmesi, 23.06.2009 tarihli kapatma kararının sanığa tebliğ edilmesi, yine mühürleme ve mühür fekki tutanaklarında işyeri sahibi sıfatıyla sanığın imzasının bulunması ve sanığın tanık beyanlarının aksine işyerinde çalışan olduğuna dair herhangi bir beyanının olmaması karşısında, gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde belirlenmesi bakımından, tutanak düzenleyicileri ..., ... ve savunmada adı geçen ... ile ...'ın tanıklığına başvurularak suça konu işyerinin suç tarihi itibariyle gerçekte kim tarafından işletildiği açıkça tespit edilip, ilgili vergi dairesinden anılan işyerine ilişkin sanığın vergi mükellefiyetinin ne zaman son bulduğu araştırıldıktan sonra sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken savunma ile örtüşmeyen tanık beyanlarına itibar edilerek yazılı şekilde hüküm tesis edilmesi,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 09.09.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8524, Karar No: 2016/14485, Tarih: 12.12.2016

**3. Hukuk Dairesi         2016/8524 E.  ,  2016/14485 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki istirdat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, davalı ... şirketinin, düzenlediği faturalar ile kendisinden hukuka aykırı olarak kayıp-kaçak, dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti ve iletim bedeli ile kayıp kaçak bedeli üzerinden alınan TRT payı-enerji fon bedeli ve bu bedellerin KDV'si olmak üzere fazladan ücret tahsil ettiğini ileri sürerek; fazlaya ilişkin hakkı saklı kalmak üzere, şimdilik 5.000 TL'nin işleyecek ticari faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiş; 22.12.2015 tarihli dilekçesi ile de talebini 24.232,57 TL'ye yükseltmiştir.

Davalı, kayıp-kaçak ve diğer bedellerin ilgili mevzuat çerçevesinde abonelere yansıtıldığını ve uygulanmasının yasal bir zorunluluk olduğunu savunarak, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece; davalı ... şirketinin, kayıp kaçak, perakende satış hizmeti, iletim sistemi kullanım bedeli, dağıtım ve sayaç okuma bedelleri ve diğer bedelleri davacı aboneden tahsil etmesinin yasal dayanağı bulunmadığı gerekçe gösterilerek davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafça temyiz edilmiştir.

1-) Dava, elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp-kaçak, dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti ve iletim bedeli ile kayıp kaçak bedeli üzerinden alınan TRT payı-enerji fonu bedeli ve bu bedellerin KDV'sinin istirdatı istemine ilişkindir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 21.05.2014 tarih ve 2013/7-2454 Esas 2014/679 K. Sayılı kararı ve Dairemiz kararları ile Anayasanın Vergi ödevi Başlıklı 73. maddesindeki “... Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülükler kanunla konulur, değiştirilir veya kaldırılır..." şeklindeki düzenlemeye göre; kayıp-kaçak, sayaç okuma, dağıtım, perakende hizmet ve iletim bedeli uygulamasının EPDK Kararları ve tebliğleri çerçevesinde uygulama arz eden kanunlar ve ikincil mevzuat hükümleri çerçevesinde EPDK tarafından belirlenerek uygulandığı, bu tarihteki mevcut hukuki düzenlemenin EPDK'na sınırsız bir fiyatlandırma ve tarife unsuru belirleme hak ve yetkisi vermediği, özellikle kaçak (elektrik enerjisinin hırsızlanması) bedellerinin kurallara uyan abonelerden tahsili yoluna gitmenin hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaşmadığı, bu faturalara yansıtılan diğer kalemlere ilişkin bedel miktarlarının şeffaflık ilkesi ile denetlenebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne bedel ödendiğinin bilinmesininde şeffaf hukuk devletinin vazgeçilmez unsuru olduğu, EPDK kararları ile bu bedellerin mevcut mevzuat kapsamında tüketicilerden alınmasının hukuka uygun olmadığı kabul edilmiştir.

Ne var ki, uyuşmazlığın temyiz yolu ile Dairemize geldiği aşamada 17.06.2016 Tarih 29745 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren geçmişede etkili 6719 sayılı kanunun 21. maddesi ile 6446 Sayılı kanunun 17. maddesinin birinci, üçüncü ve dördüncü fıkraları ile altıncı fıkrasının (a), (ç), (d) ve (f) bentleri değiştirilmiş ve aynı maddeye eklenen 10. bend ile; "Kurum tarafından gelir ve tarife düzenlemeleri kapsamında belirlenen bedellere ilişkin olarak yapılan başvurularda ve açılan davalarda; tüketici hakem heyetleri ile mahkemelerin yetkisi, bu bedellerin, Kurumun düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlıdır." hükmü getirilerek Tüketici Hakem Heyetlerinin ve Mahkemelerin bu konularda açılacak davalarda inceleme ve araştırma yetkileri geçmişe de etkili olarak sadece bu dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedellerinin Kurumun bu konulardaki düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlanmış, bu bedellerin alınmasında esas olan ilgili tarifelerin düzenlenmesinde EPDK.nun Kanundaki yetkileri genişletilerek yukarıda sözü edilen bedeller maliyet unsuru kapsamına dahil edilmiştir.

Yine, 6719 sayılı kanunun 26. maddesi ile 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'na eklenen;

Geçici madde 19; "Bu maddeyi ihdas eden Kanunla öngörülen düzenlemeler yürürlüğe konuluncaya kadar, Kurul tarafından yürürlüğe konulan mevcut yönetmelik, tebliğ ve Kurul kararlarının bu Kanuna aykırı olmayan hükümlerinin uygulanmasına devam olunur." hükmünü,

Geçici madde 20; "Kurul kararlarına uygun şekilde tahakkuk ettirilmiş dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedelleri ile ilgili olarak açılmış olan her türlü ilamsız icra takibi, dava ve başvurular hakkında 17 nci madde hükümleri uygulanır." hükmünü içermektedir.

Hal böyle olunca, karar tarihinden sonra yürürlüğe girmiş bulunan bu yasa değişikliklerinin, yürürlük tarihi öncesi dönemde geçerli olan EPDK kararlarına dayanılarak alınmış olan ve dava konusu yapılan kayıp-kaçak, dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti ve iletim bedelleri ile ilgili olarak açılan ve halen devam eden davalarda da geçmişe etkili olacak şekilde (bu yasa değişikliği öncesinde açılan ve halen görülmekte olan davalar da) uygulanması gereken hükümler içerdiğinden, 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'nun 17., geçici 19. ile 20. maddelerinin, somut olaya etkisinin bulunup bulunmadığının yerel mahkemece tartışılıp değerlendirildikten sonra sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekmektedir.

2-) Bozma nedenlerine göre davalının diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

2-) Bozma nedenlerine göre davalının diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bendde açıklanan nedenlerle hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince davalı yararına BOZULMASINA, ikinci bendde açıklanan nedenle davalı tarafın diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, HUMK'nun 440/I maddesi uyarınca karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 12/12/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/21734, Karar No: 2017/21008, Tarih: 04.10.2017

**5. Hukuk Dairesi         2016/21734 E.  ,  2017/21008 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Davaya konu teşkil eden kapama fıstıklık niteliğindeki ...köyü 109 ada 687 parsel sayılı taşınmaza gelir metoduna göre değer biçilmesinde ve irtifak hakkı karşılığının tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı kalan harcın alınmasına peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine 04/10/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/20534, Karar No: 2013/8580, Tarih: 25.04.2013

**22. Hukuk Dairesi         2012/20534 E.  ,  2013/8580 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, ücret farkı alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteğin reddine karar vermiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, davalı şirketin özelleştirilmesi üzerine müvekkilinin 02.05.2006 tarihinde Devlet Meteoroloji İşleri Genel Müdürlüğü Bünyesinde çalışmaya başladığını, 31.03.2006 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanan 5473 sayılı Kanun'un 1. maddesi ile ek ödeme almayan kamu personeline 01.01.2006 tarihinden itibaren denge tazminatı adı altında ödeme yapılmasının öngörüldüğünü, 01.01.2006 tarihinden itibaren aylık 40,00 TL, 01.07.2006 tarihinden itibaren aylık 80,00 TL ek ödeme yapıldığını, özelleştirme nedeniyle başka kamu kurumlarına nakledilen Türk Telekom personelinin özlük haklarını belirleyen 406 sayılı Kanun'un ek 29. maddesinde, "bu personelin aylıklarının iş sözleşmelerinin sona erdiği yılın 15 Ocak tarihine kadar kamu görevlilerine yapılan zamlar dikkate alınarak belirleneceği" hükmünün bulunduğunu, davalı şirket tarafından hazırlanan maaş nakil bildiriminde bu artışın uygulanmadığını, üyenin ücret farkı alacağının doğduğunu belirterek; 2.300,00 TL Mayıs/2006-Ocak/2011 arasındaki aylık ödemelerden kaynaklı zarar/eksik ödeme alacağının, 02.05.2006 tarihinden itibaren kanuni faiziyle birlikte tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili, kurum işleminin yürürlükteki mevzuata uygun olduğunu savunarak davanın reddini talep etmiştir.