muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/5120, Karar No: 2018/5086, Tarih: 27.02.2018

Anılan sebeplerle, davalı işverene yeniden yazı yazılarak, davacıyla benzer veya aynı işi yapan ve fakat toplu iş sözleşmesinden yararlanmayan emsal işçisinin olup olmadığı sorulmalı; varsa ücret bordrolarının gönderilmesi istenilmelidir. Ayrıca, 22/03/2016 tarihli cevabi yazı ekindeki “Afşin Elbistan Linyitleri İşletme Müdürlüğü Garaj Amirliğinde çalışan Şoför Personel Bilgi Listesi” başlıklı belgenin alt kısmında yer alan “2003 yılından sonra başlayan işçi personellerin bugünki temel yevmiye katsayıları ise 73,22 TL’dir” ile “2003 yılından sonra şöfor personel alımı olmamıştır” şeklindeki çelişkili notlara işaret edilerek; bahsi geçen 2003 yılından sonra işe başlayan davalı işçilerinin kimler oldukları, görevleri (şoför olup olmadıkları), toplu iş sözleşmesinden yararlanıp yararlanmadıkları, yazı içeriğindeki söz konusu yevmiye katsayısının neye göre belirlendiği ve toplu iş sözleşmesiyle bir alakasının olup olmadığı, bu katsayıdan günlük yevmiye miktarına nasıl ulaşıldığı gibi hususlar hakkında bilgi verilmesi de istenilmelidir. Yukarıda belirtilen, temyiz incelemesinden geçen emsal dava dosyaları da incelenerek aylık ücret miktarı kabulüne nasıl ulaşıldığı tespit edilmelidir. Bu yönlerden yapılacak araştırma ve inceleme neticelerine göre, davacıya ödenmesi gereken aylık ücret miktarı noktasındaki uyuşmazlık yeniden değerlendirilerek sonuca gidilmelidir. Eksik araştırma ve incelemeyle karar verilmesi hatalı olup, bozmayı gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 27/02/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

Ş.K.
Yargıtay — Esas No: 2017/43169, Karar No: 2018/7717, Tarih: 26.03.2018

**22. Hukuk Dairesi         2017/43169 E.  ,  2018/7717 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : İŞE İADE

İLK DERECE

MAHKEMESİ : İŞ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin 01/09/2010 tarihinde davalı işyerinin ''...mah..../5 Sok. No:4.../...'' adresindeki ...Koleji ünvanlı ...Şubesi'nde rehberlik servisinde öğretmen olarak sonrasında da lise sınıflarının müdür yardımcılığı görevinde çalıştığını, 01/08/2016 tarihinde müvekkiline tebliğ edilen 19/07/2016 tarih ve 624 sayılı yazı ile müvekkilinin iş akdinin feshedildiğini, müvekkilinin ilkokul müdürü olarak iş sözleşmesinin ise 31/08/2016 tarihinde herhangi bir gerekçe gösterilmeksizin feshedildiğini, müvekkilin işe girdiği 2010 yılından bugüne kadar iş sözleşmesinin yenilenerek belirsiz süreli sözleşmeye dönüştüğünü, bu yüzden iş güvencesi kapsamında olduğunu, feshin geçerli nedene dayanmadığını beyanla davacının işe iadesine, işe başlatmama halinde tazminata hükmedilmesine ve boşta geçen sürelere ilişkin ücretlerin ödenmesine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının müvekkili kurum nezdinde bir yıllık belirli süreli iş sözleşmesi ile çalışmakta iken belirli süreli iş akdi yapılmış olmasının doğal bir gereği olarak iş akdinin 2016-2017 eğitim döneminde yenilenmeyeceğinin davacıya bildirildiğini, davacının iş akdinin feshinin esasen kendisinin de kabul ve onayı ile başka bir kurumda çalışmaya karar vermiş olması çerçevesinde sonlandırıldığını, davacı taleplerinin haksız olduğunu beyanla davanın reddini talep etmiştir.

İlk Derece Mahkemesi Kararının Özeti:

Mahkemece, yapılan yargılama neticesinde eğitim personeli ile yapılan sözleşmenin yasadan kaynaklanan asgari süreli iş sözleşmesi olduğu ve belirsiz süreli kabul edilen asgari süreli sözleşmenin işveren tarafından sona erdirilmesi sebebiyle davacının iş güvencesi hükümlerinden yararlanabileceği kanaatiyle davalı tarafça geçerli bir fesih sebebini içeren fesih bildirimi yapılmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

İstinaf Başvurusu:

İlk Derece Mahkemesinin kararma karşı, davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesi Kararının Özeti:

İstinaf Başvurusu:

İlk Derece Mahkemesinin kararma karşı, davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesi Kararının Özeti:

Bölge Adliye Mahkemesince, eğitim personeli ile yapılan sözleşmenin yasadan kaynaklanan asgari süreli iş sözleşmesi olduğunun kabulü ile davacıya 2016-2017 eğitim ve öğretim yılında sözleşmenin yenilenmeyeceği sebebini içeren 19/01/2016 tarihli bildirimin yapılıp başkaca fesih nedenine dayanılmadığı, 4857 Sayılı İş Kanunun 19. maddesi uyarınca geçerli bir fesih sebebini içeren fesih bildiriminin söz konusu olmadığı, feshin geçerli olmadığı anlaşıldığından davalı vekilinin bu konulardaki istinaf sebeplerinin reddine; ayrıca davacının 03/09/2010 tarihinden fesih tarihine kadar davalıya ait işyerinde beş yıldan fazla çalıştığı anlaşıldığından, davacı işçinin kıdemine ve fesih nedenine göre mahkemece işe başlatmama tazminatının davacının 5 ay yerine 4 aylık ücreti tutarında belirlenmesinin hatalı olduğu, işe başlatmama tazminatı ve boşta geçen süre için ücret ve diğer haklar, asıl istem olan işe iadenin sonucuna ve tarafların davranışına bağlanan ikincil sonuçlar olup istek olmasa bile re'sen dikkate alınması gerektiği gerekçesiyle yerel mahkeme kararının düzeltilmek üzere ortadan kaldırılmasına ve davacının işe iadesi ile işe başlatmama tazminatının 5 aylık brüt ücret tutarında belirlenbmesine, davacı işçinin işe iadesi için işverene süresi içinde müracaatı halinde hak kazanılacak olan ve kararın kesinleşmesine kadar en çok 4 aya kadar ücret ve diğer hakların davalıdan tahsili gerektiğinin tespitine karar verilmiştir.

Temyiz Başvurusu:

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Taraflar arasındaki uyuşmazlık davacının iş sözleşmesinin belirli süreli kabul edilip edilemeyeceği ve dolayısıyla davacının iş güvencesi kapsamında olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

Belirli süreli iş sözleşmesinden söz edilebilmesi için sözleşmenin açık veya örtülü olarak süreye bağlanması ve bunun için objektif sebeplerin varlığı gerekir.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 11. maddesinde, “İş ilişkisinin bir süreye bağlı olarak yapılmadığı halde sözleşme belirsiz süreli sayılır. Belirli süreli işlerde veya belli bir işin tamamlanması veya belirli bir olgunun ortaya çıkması gibi objektif şartlara bağlı olarak işveren ile işçi arasında yazılı şekilde yapılan iş sözleşmesi belirli süreli iş sözleşmesidir. Belirli süreli iş sözleşmesi, esaslı bir sebep olmadıkça, birden fazla üst üste (zincirleme) yapılamaz. Aksi halde iş sözleşmesi başlangıçtan itibaren belirsiz süreli kabul edilir. Esaslı sebebe dayalı zincirleme iş sözleşmeleri, belirli süreli olma özelliğini korurlar” şeklinde düzenleme ile bu konudaki esaslar belirlenmiştir.

İş ilişkisinin süreye bağlı olarak yapılmadığı hallerde sözleşmenin belirsiz süreli sayılacağı vurgulanarak ana kural ortaya konulmuştur. İş sözleşmelerinin belirsiz süreli olması asıl, belirli süreli olması istisnadır. Kanunda belirli süreli işlerle, belirli bir işin tamamlanması veya belli bir olgunun ortaya çıkması gibi objektif şartlara bağlı olarak belirli süreli iş sözleşmesi yapılabilecektir.

Belirli iş sözleşmesinin varlığının kabulü için hangi durumların objektif sebep olarak kabul edilebileceği 4857 sayılı Kanun'un 11. maddesinde örnek kabilinden sayılmıştır. İşin niteliği gereği belirli bir süre devam etmesi, belirli bir işin tamamlanması veya belirli bir olgunun ortaya çıkması, kanunda gösterilen bu sebepler tahdidi olarak değil örnek kabilinden verilmiş; benzer hallerde belirli iş sözleşmesi kurulması imkanı açık tutulmuştur. Zira, söz konusu hükümde açık olarak “...gibi objektif koşullara bağlı olarak” ifadesine yer verilmiştir.

Türk hukuk mevzuatında, belirli iş sözleşmelerinin yapılmasını zorunlu kılan veya buna imkan sağlayan düzenlemeler de bulunmaktadır. Örneğin, 5580 sayılı Özel Öğretim Kurumları Kanunu’nun 9. maddesinin 1. fıkrasına göre, kurumlarda çalışan yönetici, öğretmen, uzman öğretici ve usta öğreticiler ile kurucu veya kurucu temsilcisi arasında yapılacak iş sözleşmesi, en az bir takvim yılı süreli olmak üzere yönetmelikle belirtilen esaslara göre yazılı olmak üzere belirli süreli yapılır. Böylece, iş sözleşmesinin özel okul öğretmenler, müdür ve diğer yöneticileri ile yapılacak iş sözleşmelerinin belirli süreli olması ve bir yıldan az süreli olmaması zorunludur.

4857 sayılı Kanun'un 11. maddesinin 2 ve 3. fıkralarında zincirleme yapılan belirli süreli iş sözleşmelerinin esaslı bir sebebe dayanması halinde belirli süreli olma özelliğini koruyacağı; aksi takdirde belirsiz süreli iş sözleşmesi sayılacağı düzenlenmiştir. Belirli süreli iş sözleşmesinin yapılmasının objektif sebebi varsa ve bu sebep devam ediyorsa veya yeni bir sebep ortaya çıkmışsa belirli süreli iş sözleşmeleri yenilenebilir şeklinde değerlendirilmelidir. Zincirleme iş sözleşmelerini belirli süreli niteliğini koruyabilmeleri için her birinde aranan objektif sebeplerin aynı olması da şart değildir.

Somut olayda, davacı işçinin, davalı işyerinde 03.09.2010 - 19.07.2016 tarihleri arasında 5580 sayılı Kanun’un 9. maddesinin 1. fıkrasına dayanan ve birden fazla yenilenen belirli süreli iş sözleşmeleri ile rehberlik servisinde öğretmen ve müdür yardımcısı olarak çalıştığı sabittir. Davacının iş sözleşmesi, taraflar arasındaki belirli süreli iş sözleşmenin sona erdiği tarih itibariyle bir daha yenilenmeyeceği gerekçesiyle feshedilmiştir. İçtihatların birleştirilmesi talebi üzerine yapılan İçtihatları Birleştirme Büyük Genel Kurulunca 23.02.2018 tarihinde yapılan toplantıda 2017/1 Esas ve 2018/2 Karar sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştime Kararı ile 5580 sayılı Özel Öğretim Kurumları Kanununun 9. maddesinde belirtilen sözleşmelerin belirli süreli olduğu kararlaştırılmıştır. İş sözleşmesinin yenilenmiş olması, sözleşmenin belirli süreli niteliğini değiştirmez. Davacı belirli süreli iş sözleşmesi ile çalıştığından iş güvencesi hükümlerinden yararlanamaz. Davanın reddi yerine yazılı şekilde kabulü hatalıdır.

Belirtilen sebeplerle, 4857 sayılı İş Kanunu'nun 20. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, hükmün bozulmak suretiyle ortadan kaldırılması ve aşağıdaki gibi karar verilmesi gerekmiştir.

HÜKÜM: Yukarıda belirtilen sebeplerle;

1-Bölge Adliye Mahkemesinin ve İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararlarının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-Davanın REDDİNE,

3-Karar tarihi itibariyle alınması gerekli olan 29,20 TL karar ve ilam harcından, peşin alınan 35,90 TL harcın mahsubu ile bakiye 6,70 TL karar ve ilam harcının davacıdan tahsili ile hazineye irad kaydına,

4-Davacının yapmış olduğu yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına, davalının yaptığı 154,00 TL yargılama giderinin davacıdan tahsili ile davalıya ödenmesine,

5-Karar tarihinde yürürlükte bulunan tarifeye göre 2.180,00 TL ücreti vekâletin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

6-Dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine, karardan bir örneğin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

7-Taraflarca yatırılan gider avaslarından varsa kullanılmayan bakiyelerinin ilgili tarafa iadesine, peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde ilgiliye iadesine, kesin olarak 26.03.2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/3546, Karar No: 2018/7431, Tarih: 31.10.2018

**15. Ceza Dairesi         2018/3546 E.  ,  2018/7431 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

Nitelikli dolandırıcılık ve resmi belgede sahtecilik suçlarından sanıklar hakkında verilen beraat hükümleri katılan vekili tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanıklardan ...'in kendi adına kayıtlı ... Çelik Mühendislik ünvanlı işyerini çalıştırdığı, diğer sanık ...'ın da ... Ticaret isimli işyerini çalıştırarak hırdavat ticareti ile uğraştığı, her iki sanığın 2005 yılından itibaren birbirleri ile irtibatlı olarak iş yaptıkları, ... Hırdavat isimli işyerinin sahibi olan katılan ...'ın, sanık ...'den alacaklı olduğu, katılan ...'ın, ... isimli bir elemanını alacağını almak için tahsilat amaçlı ...'a gönderdiği, ...'ın, kendisine tahsil için gelen ... isimli şahsı da yanına alarak diğer sanık ...'e ait işyerine gittiği, burada ...'e şahsın alacak için dışarıda beklediğini söylediği, sanık ...'in de ...'e: "sen yabancı değilsin, her zaman yaptığımız gibi yap" demesi üzerine ...'in de 31.03.2006 ve 28.04.2006 ödeme tarihli 2000 TL tutarındaki iki adet senedi ...'e ait işyerinde ...'in yerine imzaladığı ve ...'e ait ... Çelik Mühendislik adlı şirket kaşesini kullandığı hazırlamış olduğu bonoları borcuna karşılık gelen şahsa verdiği, daha sonra bu bonoların katılan tarafından takibe konulduğunda imza itirazında bulunan sanık ...'in, söz konusu bonolardaki imzaların kendisine ait olmadığını beyan ettiği, sanıkların bu şekilde fikir ve eylem birliği içerisinde hareket etmek suretiyle nitelikli dolandırıcılık ve resmi belgede sahtecilik suçlarını işlediklerinin iddia edildiği olayda;

1-Resmi belgede sahtecilik suçundan verilen beraat hükümlerine yönelik temyiz incelemesinde;

28/04/2006 olan suç tarihinden temyiz inceleme gününe kadar 5237 sayılı TCK’nın 66/1-e ve 67/4 maddelerinde öngörülen 12 yıllık olağanüstü dava zamanaşımının 28/04/2018 tarihinde dolduğu anlaşıldığından; 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA; ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak 5271 sayılı CMK’nın 223/8. maddesi gereğince sanıklar hakkında açılan kamu davalarının zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE,

2-Nitelikli dolandırıcılık suçundan verilen beraat hükümlerine yönelik temyiz incelemesinde;

Ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 03/03/1998 tarih ve 6/ 8-69 E. K. sayılı kararında da açıklandığı üzere, önceden doğmuş bir borç için hileli davranışlarda bulunulması halinde, zarar veya borç kandırıcı nitelikte davranışlar sonucu doğmayacağından dolandırıcılık suçunun unsurları itibariyle oluşmayacağı dikkate alınarak ve sanıkların, katılana olan önceki borç nedeniyle suça konu çeki verdiklerinin sabit olması karşısında mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik bulunmamıştır.

Ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 03/03/1998 tarih ve 6/ 8-69 E. K. sayılı kararında da açıklandığı üzere, önceden doğmuş bir borç için hileli davranışlarda bulunulması halinde, zarar veya borç kandırıcı nitelikte davranışlar sonucu doğmayacağından dolandırıcılık suçunun unsurları itibariyle oluşmayacağı dikkate alınarak ve sanıkların, katılana olan önceki borç nedeniyle suça konu çeki verdiklerinin sabit olması karşısında mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik bulunmamıştır.

Bozmaya uyularak yapılan yargılama sonunda, yüklenen suçun unsurlarının oluşmadığı gerekçe gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin, beraat hükümlerinin kanuna aykırı olduğuna ve eylemin suç teşkil ettiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 31/10/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/11857, Karar No: 2012/15764, Tarih: 05.07.2012

**22. Hukuk Dairesi         2012/11857 E.  ,  2012/15764 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 3. İş Mahkemesi

TARİHİ : 23/02/2010

Davacı vekili, müvekkilini iş sözleşmesinin feshi üzerine açtığı  işe iade davasının lehine sonuçlandığını, yasal süresi içinde işe başvuruda bulunmasına rağmen  başlatılmadığını, davalı tarafından bir kısım ödeme yapıldığını ancak eksik olduğunu ileri sürerek, kıdem tazminatı, 4 aylık işe başlatmama tazminatı farkı, jestiyon primi ve dört aylık ücret ve ikramiye farkından kaynaklanan alacağının ödetilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının işe iade edilmediğini ve hesaplanan 4 aylık ücret ve diğer hakları ile işe başlatmama tazminatının gerek kanun ve gerekse Yargıtay görüşleri doğrultusunda gelir vergisi ve damga vergisi kesintileri yapılarak ilgili mercilere ödenmek suretiyle net tutarların davacının banka hesabına yatırıldığını ve eksik ödeme olmadığını, kıdem tazminatı farkı olmayacağı gibi yine jestiyon primi alacağının da söz konusu olmadığını belirterek davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar davalı avukatı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre,  davalı vekilinin  aşağıdaki hususlar dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Somut olayda davacı jestiyon primine hak kazandığını iddia etmiş davalı ise davacıya jestiyon primi ödeneceği taahhüdünde bulunulmadığını bu nedenle davacının jestiyon primi alacağı olmadığını  savunmuştur. Dinlenen davacı tanığı her yıl bir önceki yılın performans durumuna  göre en çok  5 aylık ücret tutarında jestiyon primi ödendiğini davalının 2006 yılında Koçbank ile birleşmesi nedeniyle performans durumuna bakılmaksızın 2007 Mart ayında tüm personele bir aylık ücret tutarında jestiyon primi ödendiğini beyan etmiştir.  Mahkemece tanık beyanına değer verilerek jestiyon prim  ücreti kısmen hüküm altına alınmışsa da yapılan inceleme karar vermeye yeterli değildir. Mahkemece davalı işyeri çalışanlarına jestiyon primi ödenip ödenmediğinin banka kayıtlarından araştırılması  ve  sonucuna  göre  bir  karar  verilmesi  gerekirken  yazılı  şekilde hüküm kurulması  hatalı olmuştur. Ayrıca kabule göre de bilirkişi tarafından hesaplanan ve davacının ıslah dilekçesinde belirttiği miktardan fazlasına hükmedilmesi hatalıdır.

3-Davalı vekili, davacının işe başlatılmaması üzerine davalı işveren tarafından gerekli yasal kesintilerin yapılarak  hesaplanan 4 aylık ücret ve diğer hakları ile işe başlatmama tazminatının gelir vergisi kesintisi yapıldıktan sonra davacının banka hesabına yatırıldığını, eksik ödemenin söz konusu olmadığını belirtmiştir.

5904 sayılı Kanun ile 193 sayılı gelir vergisi kanununda değişiklik yapılmış ve işe başlatmama tazminatı gelir vergisi istisnaları arasında gösterilmiştir. Buna göre işe başlatmama tazminatından gelir vergisi kesilmemeli, sadece damga vergisi kesilmesiyle yetinilmelidir.

5904 sayılı Kanun ile 193 sayılı gelir vergisi kanununda değişiklik yapılmış ve işe başlatmama tazminatı gelir vergisi istisnaları arasında gösterilmiştir. Buna göre işe başlatmama tazminatından gelir vergisi kesilmemeli, sadece damga vergisi kesilmesiyle yetinilmelidir.

Aynı yasa ile 193 sayılı gelir vergisi kanununa eklenen geçici 77 maddede  ise, “Bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihten önceki dönemlerle ilgili olarak 22/5/2003 tarihli ve 4857 sayılı İş Kanununun 21. maddesi uyarınca işverenlerce işçiye ödenen işe başlatmama tazminatları, damga vergisi hariç herhangi bir vergiye tabi tutulmaz. Anılan dönemlere ilişkin işe başlatmama tazminatı gelir vergisi tevkifatına tabi tutulan mükelleflerin; tarha yetkili vergi dairelerine başvurmaları ve dava açmamaları, açılmış davalardan vazgeçmeleri şartıyla 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun düzeltmeye ilişkin hükümleri uyarınca tahsil edilen gelir vergisinin red ve iade işlemleri yapılır” şeklinde kurala yer verilerek daha önce kesilen gelir vergisi ile ilgili iade esasları belirlenmiştir. Anılan düzenlemeye göre daha önce kesilen gelir vergisi tutarları vergi yükümlüsüne iade edilmelidir. Vergi yükümlüsü işçi olup, işçinin fazla ödenen vergiyi ilgili vergi dairesinden talep etme hakkı vardır. Yasada, vergi sorumlusu olan işverene iadeye dair bir düzenlemeye yer verilmemiştir. İşçi, kesilen gelir vergisini ilgili vergi dairesinden talep edebileceğine göre, işverenin aynı tutardan sorumluluğuna dair  karar verilmesi mükerrer sorumluluğuna yol açacaktır. Bu nedenle işverence işe başlatmama tazminatından kesilerek vergi dairesine yatırılan gelir vergisi yönünden işverenin sorumlu tutulması doğru  olmaz.

Somut olayda davalı işveren  işe başlatmama tazminatından gelir vergisi kesintisi yaparak işçiye ödeme yaptığı anlaşılmakla  davacı işçinin kesilen gelir vergisini ilgili vergi dairesinden talep edebileceği dikkate alınmadan mahkemece işverenin aynı tutardan sorumluluğuna dair  karar verilmesi mükerrer sorumluluğuna yol açtığından hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde ilgiliye iadesine, 05.07.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/7956, Karar No: 2012/4634, Tarih: 06.06.2012

**1. Ceza Dairesi         2011/7956 E.  ,  2012/4634 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 1 - 2011/267883

MAHKEMESİ : İstanbul 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ VE NO : 29/04/2011, 2009/86 (E) ve 2011/193 (K)

SUÇ : Çocuğu öldürme

TÜRK MİLLETİ ADINA

Oluşa ve dosya içeriğine göre; olaydan önce maktul Şehvaz ile tanık Buse' nin arkadaş oldukları,arkadaşlıklarının sona ermesi üzerine tanık Buse ile sanık E. M. arasında arkadaşlık ilişkisinin başladığı ancak maktulün, tanık Buse'nin başkasıyla arkadaşlık kurmasını kabullenmeyerek tanık Buse'yi ve sanığı tehdit ettiği, olay günüde telefon ederek sanığı konuşmak için olay yerine çağırdığı, arkadaşlarıyla birlikte olay yerine gelen sanık ile maktulün, arkadaşlarının yanından biraz uzaklaşarak tartışmaya başladıkları, tartışmanın kavgaya dönüşmesi üzerine bıçağı çıkaran maktulün, sanığa saldırdığı ancak araya giren tanık Mesut'u sağ uyluk kısmından yaraladığı, sanık E.M.'e yeniden saldırıp sağ göğüs kısmına bıçağı vurarak sağ hemitoraks ve karaciğerde yaralanmaya neden olacak ve hayati tehlike geçirecek şekilde yaraladığı ve boğuşmaya başladıkları, maktulün üzerinden yere düşen diğer bıçağı alan sanık E.M.'in de maktulü bıçakladığı, bıçağı olay yerine atıp arkadaşlarıyla kaçarak hastaneye geldiği olayda;

Mahkemece sanığın, maktulün elinden aldığı bıçakla eylemini gerçekleştirdiğinden yasal savunma koşullarının oluşmadığı kabul edilmiş ise de; olay yerinde iki bıçağın bulunması, maktulün arkadaşları olan tanıkların, sanık ve maktulün her ikisinde de bıçak olduğunu ve birbirlerine salladıklarını beyan etmeleri, maktulün arkadaşı olan tanık Serdar'ın, olay bittikten sonra maktulün elindeki bıçağı alarak yere attığına ilişkin beyanları ile sanık ve diğer tanık beyanları birlikte değerlendirildiğinde; sanığın, maktul tarafından bıçakla hayati tehlike geçirecek şekilde yaralandığı ve maktulün elindeki bıçakla saldırmaya devam ettiği sırada eline geçirdiği bıçakla maktule vurarak ölümüne neden olduğu anlaşılmakla; eylemin tümüyle yasal savunma koşullarında meydana geldiği ve aşırıya kaçılmadığı anlaşıldığı halde, 5237 sayılı Yasanın 25. maddesi uyarınca sanığın beraatine karar verilmesi yerine, tahrik altında kasten insan öldürme suçundan yazılı şekilde cezalandırılmasına karar verilmesi,

Yasaya aykırı olup, sanık müdafii ile katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün tebliğnamadeki düşünceye aykırı olarak (BOZULMASINA), bozma nedenine göre sanık E.. İ..'ın bu suçtan TAHLİYESİNE, başka suçtan tutuklu veya hükümlü olmadığı takdirde derhal tahliyesinin gerçekleştirilmesi için yazı yazılmasına, 06.06.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.