muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/785, Karar No: 2012/101, Tarih: 20.03.2012

B-Konuya İlişkin Yasa Hükümleri:

1) Suç ve hüküm tarihinde yürürlükte olan 5237 sayılı "Türk Ceza Kanunu"nun (TCK'nın) 191. maddesi:

Kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın almak, kabul etmek veya bulundurmak

Madde 191. (Değişik madde: 5560 s. K.; RG: 19.12.2006- 26381) – (1) Kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alan, kabul eden veya bulunduran kişi, bir yıldan iki yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır.

(2) Bu suçtan dolayı açılan davada mahkeme, birinci fıkraya göre hüküm vermeden önce uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanan kişi hakkında, tedaviye ve denetimli serbestlik tedbirine; kullanmamakla birlikte, kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alan, kabul eden veya bulunduran kişi hakkında, denetimli serbestlik tedbirine karar verebilir.

(3) Hakkında tedaviye ve denetimli serbestlik tedbirine karar verilen kişi, belirlenen kurumda uygulanan tedavinin ve denetimli serbestlik tedbirinin gereklerine uygun davranmakla yükümlüdür. Hakkında denetimli serbestlik tedbirine hükmedilen kişiye rehberlik edecek bir uzman görevlendirilir. Bu uzman, güvenlik tedbirinin uygulama süresince, kişiyi uyuşturucu veya uyarıcı maddenin kullanılmasının etki ve sonuçları hakkında bilgilendirir, kişiye sorumluluk bilincinin gelişmesine yönelik olarak öğütte bulunur ve yol gösterir; kişinin gelişimi ve davranışları hakkında üçer aylık sürelerle rapor düzenleyerek hâkime verir.

(4) Tedavi süresince devam eden denetimli serbestlik tedbirine, tedavinin sona erdiği tarihten itibaren bir yıl süreyle devam olunur. Denetimli serbestlik tedbirinin uygulanma süresinin uzatılmasına karar verilebilir. Ancak, bu durumda süre üç yıldan fazla olamaz.

(5) Tedavinin ve denetimli serbestlik tedbirinin gereklerine uygun davranan kişi hakkında açılmış olan davanın düşmesine karar verilir. Aksi takdirde, davaya devam olunarak hüküm verilir.

(6) Uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanan kişi, hakkında kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın almak, kabul etmek veya bulundurmaktan dolayı cezaya hükmedildikten sonra da iki ilâ dördüncü fıkralar hükümlerine göre tedaviye ve denetimli serbestlik tedbirine tâbi tutulabilir. Bu durumda, hükmolunan cezanın infazı ertelenir. Ancak, bunun için kişi hakkında bu suç nedeniyle önceden tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine karar verilmemiş olması gerekir.

(7) Kişinin mahkûm olduğu ceza, tedavinin ve denetimli serbestlik tedbirinin gereklerine uygun davranması halinde, infaz edilmiş sayılır; aksi takdirde, derhal infaz edilir.

2) Hüküm tarihinden sonra 5237 sayılı TCK'nın 191. maddesinin 2. fıkrasında yapılan değişiklik:

191. maddenin 2. fıkrasına, 14.04.2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanan ve aynı tarihte yürürlüğe giren 6217 sayılı "Yargı Hizmetlerinin Hızlandırılması Amacıyla Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun"la "Bu karar, durma kararının hukuki sonuçlarını doğurur" cümlesi eklenmiştir.

3) 5237 sayılı TCK'nın genel hükümleri:

2) Hüküm tarihinden sonra 5237 sayılı TCK'nın 191. maddesinin 2. fıkrasında yapılan değişiklik:

191. maddenin 2. fıkrasına, 14.04.2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanan ve aynı tarihte yürürlüğe giren 6217 sayılı "Yargı Hizmetlerinin Hızlandırılması Amacıyla Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun"la "Bu karar, durma kararının hukuki sonuçlarını doğurur" cümlesi eklenmiştir.

3) 5237 sayılı TCK'nın genel hükümleri:

1- 43-60. maddelerin yer aldığı üçüncü kısımda, suç karşılığında uygulanacak yaptırımlar, cezalar ve güvenlik tedbirleri olarak iki grupta toplanmıştır.

2- 43. maddede, cezaların, hapis ve adlî para cezasından ibaret olduğu belirtilmiştir.

3- 53-60. maddelerde ise güvenlik tedbirleri aşağıdaki şekilde düzenlenmiştir:

aa) Belli hakları kullanmaktan yoksun bırakılma (m. 53),

bb) Eşya müsaderesi (m. 54),

cc) Kazanç müsaderesi (m. 55),

dd) Çocuklara özgü güvenlik tedbirleri (m. 56),

ee) Akıl hastalarına özgü güvenlik tedbirleri (m. 57)

57. maddenin 7. fıkrasında ayrıca, suç işleyen alkol ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde bağımlısı kişilerin, güvenlik tedbiri olarak, alkol ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde bağımlılarına özgü sağlık kuruluşunda tedavi altına alınması öngörülmüştür.

ff) Suçta tekerrür ve özel tehlikeli suçlular başlığı altında düzenlenen güvenlik tedbirleri (m. 58),

Bu maddede; mükerrirler, itiyadi suçlular, suçu meslek edinen kişiler ve örgüt mensubu suçlular için güvenlik tedbiri olarak, özel infaz rejimi ve cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbiri uygulanması öngörülmüştür.

gg) Sınır dışı edilme (m. 59),

hh) Tüzel kişiler hakkında öngörülen faaliyet izninin iptali ve müsadere (m. 60)

4) 5271 sayılı "Ceza Muhakemesi Kanunu"nun ilgili hükümleri:

1- 267. maddeye göre; hâkim kararları ile kanunun gösterdiği hallerde mahkeme kararlarına karşı itiraz yoluna gidilebilir.

2- 223. maddenin 1. fıkrasında, güvenlik tedbirlerine hükmedilmesinin hüküm olduğu belirtilmiştir.

3- 223. maddenin 6. fıkrasına göre;  yüklenen suçu işlediğinin sabit olması halinde, belli bir cezaya mahkûmiyet yerine veya mahkûmiyetin yanı sıra güvenlik tedbirine hükmolunur.

4-  267. maddeye göre;

aa) Hâkim kararları, aksine bir hüküm yoksa itiraza tabidir.

bb) Mahkeme kararları ise kural olarak temyize tabidir. Kesin olması ya da itiraza tabi olması için kanunda açık hüküm bulunması gerekir. Açık bir hüküm yoksa, mahkeme kararına karşı başvurulacak kanun yolu temyizdir.

5) 5230 sayılı "Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun"un 8. maddesinin 1. fıkrası gereğince, 1412 sayılı "Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu"nun halen yürürlükte olan 305. maddesi:

305. maddenin birinci fıkrasına göre, ceza mahkemelerinden verilen hükümler temyiz edilebilir. Ancak;

a) İkibin liraya kadar para cezasına dair hükümler,

b) Yukarı sınırı onbin lirayı geçmeyen para cezasını gerektiren suçlardan dolayı verilen beraat hükümleri,

c) Bu Kanun ile sair kanunlarda kesin olduğu yazılı bulunan hükümler

305. maddenin birinci fıkrasına göre, ceza mahkemelerinden verilen hükümler temyiz edilebilir. Ancak;

a) İkibin liraya kadar para cezasına dair hükümler,

b) Yukarı sınırı onbin lirayı geçmeyen para cezasını gerektiren suçlardan dolayı verilen beraat hükümleri,

c) Bu Kanun ile sair kanunlarda kesin olduğu yazılı bulunan hükümler

Temyiz olunamaz.

C- İlgili Hükümler Çerçevesinde Konunun İrdelenmesi:

1) Güvenlik tedbirleri TCK'da ya da özel ceza kanunlarında düzenlenmiştir. Koruma tedbirleri ise CMK'da ya da özel yasaların muhakeme hükümlerinde düzenlenmiştir.

2) Güvenlik tedbirleri, suçu işlediği sabit olan kişi hakkında uygulanan bir yaptırım türüdür. Koruma tedbirleri ise, ceza muhakemesinin sağlıklı yürütülmesi ve adil yargılama için uygulanan geçici önlemlerdir.

3) TCK'nın 191. maddesinde yer alan gerek "tedavi" gerekse "denetimli serbestlik tedbiri", suç işleyen kişi hakkında uygulanan ve TCK'nın genel hükümlerinde düzenlenen birer "güvenlik tedbiri" yaptırımıdır.

4) CMK'nın 223. maddesinin 1. fıkrasına göre, güvenlik tedbiri uygulanmasına ilişkin kararlar hükümdür.

5) 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi gereğince halen yürürlükte olan 1412 sayılı CMUK'nın 305. maddesinin 1. fıkrasına göre, ceza mahkemelerinden verilen hükümler, kanunda aksi belirtilmedikçe, temyiz kanun yoluna tabidir.

6) 14.04.2011 tarihine kadar, aksine bir düzenleme bulunmadığı için, TCK'nın 191. maddesinin 2. fıkrası gereğince verilen ve hüküm niteliğinde olan "tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına" ilişkin kararlara karşı başvurulacak kanun yolu temyizdir.

7) TCK'nın 191. maddesinin 2. fıkrasına 14.04.2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanan ve aynı tarihte yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanun'la eklenen "Bu karar, durma kararının hukuki sonuçlarını doğurur" cümlesi uyarınca, 14.04.2011 tarihinden itibaren, bu fıkra gereğince verilecek "tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına" ilişkin karara karşı başvurulacak kanun yolu itiraz olarak değiştirilmiştir.

8) Muhakeme kuralları, kanun tersini öngörmedikçe geriye yürümez.  Hüküm ve kararlara karşı başvurulacak kanun yolu, hüküm veya karar tarihinde yürürlükte bulunan yasa kurallarına göre belirlenir.

9) Somut olayda, 14.04.2011 tarihinde önce, TCK'nın 191. maddesinin 2. fıkrası gereğince verilen "tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına" ilişkin hüküm niteliğindeki karara karşı başvurulacak kanun yolu, hüküm tarihi itibarıyla itiraz olmayıp temyizdir.

D- Ceza Genel Kurulu çoğunluğu'nca benimsenen, yargıtay cumhuriyet başsavcılığı'nın itiraz gerekçelerinin değerlendirilmesi:

1) Kanunun, "karar verilir" dediği durumların "karar", "hükmolunur" dediği durumların ise "hüküm" olduğu yönündeki düşünce yerinde değildir.

TCK'nın 53-60. maddelerinde yer alan güvenlik tedbirleri için kanun hep "karar verilir" ya da "karar verilebilir" ibarelerini kullanmıştır.

D- Ceza Genel Kurulu çoğunluğu'nca benimsenen, yargıtay cumhuriyet başsavcılığı'nın itiraz gerekçelerinin değerlendirilmesi:

1) Kanunun, "karar verilir" dediği durumların "karar", "hükmolunur" dediği durumların ise "hüküm" olduğu yönündeki düşünce yerinde değildir.

TCK'nın 53-60. maddelerinde yer alan güvenlik tedbirleri için kanun hep "karar verilir" ya da "karar verilebilir" ibarelerini kullanmıştır.

Öte yandan, TCK'nın 64. maddesinin 1. fıkrasında "sanığın ölümü halinde kamu davasının düşmesine karar verilir" denmiş; konumuzla ilgili TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında ise "tedavinin ve denetimli serbestlik tedbirinin gereklerine uygun davranan kişi hakkında açılmış olan davanın düşmesine karar verilir" hükmüne yer verilmiştir.

Bu maddelerde yer alan "karar verilir" ibarelerinden hareketle, sözü edilen güvenlik tedbirlerinin uygulanmasına ya da davanın düşmesine karar verilmesinin "hüküm olmadığını" ileri sürmek mümkün değildir.

2) Tedaviye ve denetimli serbestlik tedbirine karar verilmesinin CMK'nın 231. maddesinde düzenlenen "hükmün açıklanmasının geri bırakılması" kararı ile benzerlik gösterdiği ve bu nedenle itiraz yasa yoluna tabi olduğu görüşü de kabul edilemez. Çünkü;

aa) CMK'nın 231. maddesinde öngörülen "hükmün açıklanmasının geri bırakılması" bir yaptırım olmayıp, kendine özgü bir muhakeme kuralıdır.

bb) CMK'nın 231. maddesinde, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin karara karşı itiraz yoluna gidilebileceği açık olarak düzenlenmiştir. Oysa 6217 sayılı Kanunla eklenen cümleden önceki TCK'nın 191. maddesinde "tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri" uygulanmasına ilişkin karara karşı herhangi bir kanun yolu öngörülmemiştir.

3) TCK'nın 191. maddesinde yer alan "tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri" kararının uyuşmazlığı nihaî olarak sonlandıran bir karar olmaması nedeniyle "hüküm" sayılamayacağı ve bu nedenle "itiraz" yasa yoluna tabi olduğu görüşüne katılmak mümkün değildir.

TCK'nın 191. maddesi, benzeri olmayan kendine özgü bir düzenlemedir. Bu maddede, kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde bulunduran ya da kabul eden kişi hakkında yaptırım olarak hem ceza (hapis cezası) hem de güvenlik tedbiri (tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri) öngörülmüştür. Ancak bu yaptırımların iki değişik şekilde uygulanması mümkündür:

aa) Bu iki yaptırıma birlikte hükmolunabilir,

bb) Ya da önce güvenlik tedbiri uygulanmasına karar verilir. Sanık güvenlik tedbirinin gereklerine uyduğu takdirde hakkındaki davanın düşmesine karar verilir; uymadığı takdirde cezaya hükmolunur.

"Tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin" cezayla birlikte uygulanması halinde "güvenlik tedbiri", cezadan önce uygulanması durumunda ise "güvenlik tedbiri olmadığı" şeklindeki ayırımın dayanağı yoktur.

aa) Bu iki yaptırıma birlikte hükmolunabilir,

bb) Ya da önce güvenlik tedbiri uygulanmasına karar verilir. Sanık güvenlik tedbirinin gereklerine uyduğu takdirde hakkındaki davanın düşmesine karar verilir; uymadığı takdirde cezaya hükmolunur.

"Tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin" cezayla birlikte uygulanması halinde "güvenlik tedbiri", cezadan önce uygulanması durumunda ise "güvenlik tedbiri olmadığı" şeklindeki ayırımın dayanağı yoktur.

4) 14.04.2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanun'la TCK'nın 191. maddesinin ikinci fıkrasına "Bu karar, durma kararının hukuki sonuçlarını doğurur" cümlesi eklenmiştir. Böylece, sadece tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına ilişkin karar, itiraz yasa yoluna tabi kılınmıştır.

6217 sayılı Kanun'un konuyla ilgili gerekçesinde "Maddeyle Türk Ceza Kanununun 191 inci maddesinin ikinci fıkrasında değişiklik yapılarak uygulamada ortaya çıkan sorunların çözümlenmesi amaçlanmaktadır. Bu değişikliğin 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunun 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrasıyla birlikte ele alınması gerekmektedir." denmiştir.

TCK'nın 191. maddesini değiştiren 5560 sayılı Kanun'un yürürlüğe girdiği tarihten itibaren, Dairemiz duraksamasız olarak, tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına ilişkin kararların temyiz kanun yoluna tabi olduğunu kabul etmiştir. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı da düzenlediği çok sayıdaki tebliğnamede bu doğrultuda görüş bildirmiştir.

Sözü edilen cümle, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın itirazında belirtildiği gibi, öncelikle "tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine" karar verilmesi durumunda, hangi yasa yoluna gidilebileceğine ilişkin uygulamadaki duraksamaları gidermek için eklenmiş değildir. Aksine bu cümle, Dairemizin, yargı hizmetlerinin hızlandırılması kapsamındaki önerisi üzerine metne eklenmiştir.

5) Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın itirazında, "tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına ilişkin 14.04.2011 tarihinden önce verilen kararların temyize, bu tarihten sonra verilen kararların ise itiraza tabi olmasının, benzer durumda olan kişiler açısından yasa yoluna başvuru noktasında farklılığa neden olacağı ve Yargıtay'ın iş yükünü gereksiz yere artıracağı" ileri sürülmüştür.

Para cezalarındaki kesinlik sınırı zaman zaman değiştirilmekte; değişiklikten önce verilen daha az para cezalarına ilişkin hükümler temyiz edilebildiği halde, değişiklikten sonra verilen daha fazla para cezalarına ilişkin hükümler kesin olabilmektedir. Benzer durumdaki kişiler açısından farklılığa yol açtığı düşüncesiyle, değişiklikten önceki para cezalarına ilişkin hükümlerin de kesin olduğu kabul edilebilir mi? Buna olanak bulunmamaktadır.

Diğer yandan, Yargıtay'ın iş yükünü artıracağı nedeniyle, yasaya aykırı bir görüşün benimsenmesi kabul edilemez.

E- Sonuç: Açıkladığım nedenlerle;

Diğer yandan, Yargıtay'ın iş yükünü artıracağı nedeniyle, yasaya aykırı bir görüşün benimsenmesi kabul edilemez.

E- Sonuç: Açıkladığım nedenlerle;

1)  Somut olayda, 14.04.2011 tarihinden önce, TCK'nın 191. maddesinin 2. fıkrası gereğince verilen "tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına" ilişkin hüküm niteliğindeki karara karşı başvurulacak kanun yolunun, hüküm tarihi itibarıyla  itiraz olmayıp "temyiz" olduğu,

2) Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın yasal dayanağı bulunmayan itirazının reddine karar verilmesi gerektiği

Kanısını taşıdığımdan, çoğunluğun aksi yöndeki görüşüne katılmıyorum.” düşüncesiyle,

Üç Genel Kurul üyesi ise; benzer düşüncelerle itirazın reddine karar verilmesi gerektiği yönünde karşı oy kullanmışlardır.

SONUÇ     :

Açıklanan nedenlerle,

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının KABULÜNE,

2- Yargıtay 10. Ceza Dairesinin 15.11.2011 gün ve 12255-57052 sayılı kararının KALDIRILMASINA,

3- Dosyanın itiraz merciince incelenmesinin sağlanması amacıyla Mersin 1.Çocuk Ceza Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 20.03.2012 günü yapılan müzakerede oyçokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/7882, Karar No: 2017/8327, Tarih: 29.11.2017

**11. Ceza Dairesi         2017/7882 E.  ,  2017/8327 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi usul kanununa muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

1-Dosya içerisinde .... Vergi Dairesi Müdürü tarafından verilen, 11/03/2009 tarihli 4172 sayılı yazı haricinde, defterdarlık tarafından usulüne uygun verilmiş vergi mütalaası ve vergi suçu raporu bulunmadığı anlaşılmakla, öncelikle sahte fatura düzenlemek suçundan usulüne uygun verilmiş vergi mütalaası bulunup bulunmadığı araştırılıp, vergi suçu raporunun dosyaya eklenmesi, bulunmadıklarının tespiti halinde 5271 sayılı CMK'nın 223/8. madde ve fıkrası gereğince öncelikle durma kararı verilerek 213 sayılı VUK'nun 367. maddesi gereğince dava şartı olan mütalaanın verilip verilmeyeceği sorulup, sonucuna göre karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi yasaya aykırı;

2-Kabule göre de; 5237 sayılı TCK’nun 53. maddesinin 1. fıkrasının (c) bendinde yer alan hak yoksunluklarının sanığın kendi alt soyu dışındakiler için hapis cezasının infazı tamamlanana kadar uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi isabetsizliğinin Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 29/11/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/26157, Karar No: 2024/15806, Tarih: 28.11.2024

**3. Ceza Dairesi         2022/26157 E.  ,  2024/15806 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2020/74 E., 2021/129 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Isparta 2. Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2018/502 E., ve 2019/340 K.

SUÇ : Silahlı terör örgütüne yardım etme

HÜKÜM : TCK’nın 314/3, 220/7, 314/2, 3713 sayılı Kanun’un 5/1, TCK’nın 62 ve 53. maddeleri uyarınca İlk Derece Mahkemesince verilen mahkûmiyet kararına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Sanık müdafiinin duruşmalı inceleme talebinin, yasal şartları oluşmadığından 5271 sayılı CMK’nın 299/1. maddesi gereğince REDDİNE,

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Sanığın örgüte yardım etme kastıyla hareket ettiğine, dolayısıyla FETÖ/PDY silahlı terör örgütüne bilerek ve isteyerek yardım suçunu işlediğine dair mahkumiyetine yeterli her türlü şüpheden arınmış, kesin, somut ve tam inandırıcı delil elde edilemediğinden "şüpheden sanık yararlanır" ilkesi gereği atılı suçtan beraati yerine mahkumiyetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafinin temyiz istemi bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan belirtilen sebeplerden dolayı hükmün 5271 sayılı CMK’nın 302/2. maddesi uyarınca BOZULMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı CMK’nın 304. maddesi uyarınca Isparta 2. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 28.11.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/10298, Karar No: 2018/5059, Tarih: 21.03.2018

**3. Ceza Dairesi         2017/10298 E.  ,  2018/5059 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Diğer temyiz itirazları yerinde görülmediğinden reddine, ancak;

1) Katılan hakkında .... Hastanesi ortopedi uzmanınca düzenlenen 11.04.2012 tarihli raporda “çekilen sağ ayak bileği grafisinde kaynamış eski lateral malleol kırığının mevcut olduğu, hayati fonksiyonları etkilemeyeceği” nin belirtildiği anlaşılmakla, katılanda meydana gelen kemik kırığının hayat fonksiyonlarını kaçıncı derece etkileyeceği hususunda en yakın Adli Tıp Kurumu Şube Müdürlüğünden rapor alınarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayini gerektiğinin gözetilmemesi,

2) Sanık hakkında daha önceden verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının bulunması nedeniyle hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmiş ise de; 28/06/2014 tarihli ve 29044 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Türk Ceza Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun ile 5271 sayılı Kanunun 231/8. maddesine eklenen “Denetim süresi içinde, kişi hakkında kasıtlı bir suç nedeniyle bir daha hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilemez.” biçimindeki düzenleme karşısında, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kurumunun maddi ceza hukukuna ilişkin sonuçlar doğuran karma bir yapıya sahip olması gözetildiğinde, kanun değişikliği öncesi dikkate alınarak, 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7/2. maddesi uyarınca lehe değerlendirme yapılması gerektiği, sanık hakkındaki yargılama konusu suç tarihinin 16/01/2012 olduğu, sanığın adli sicil kaydında görülen ilk suça ilişkin hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının ise 10/12/2012 tarihinde kesinleştiği, 6545 sayılı Kanunun yürürlüğe girmesinden önce işlenmiş bir suç olduğu cihetle, suç tarihi itibari ile hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına engel bir hal olmadığı, sonradan yapılan yasal değişikliğin sanık aleyhine yorumlanamayacağı gözetilmeksizin yazılı gerekçe ile hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, üst Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 6723 sayılı Kanunun 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 21.03.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.