muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/793, Karar No: 2018/1519, Tarih: 23.10.2018

Kanunun 67'nci maddesinde, günlük çalışmanın başlama ve bitiş saatleri ile dinlenme saatlerinin iş yerlerinde işçilere duyurulacağı; 75'inci maddesinde ise işverene çalıştırdığı her işçi için işçinin kimlik bilgilerinin yanında, İş Kanunu'nun ve diğer kanunlar uyarınca düzenlemek zorunda olduğu her türlü belge ve kayıtları saklamak ve bunları istendiği zaman yetkili memur ve mercilere göstermek zorunda olduğu bir özlük dosyası düzenlemesi gerektiği yükümlülükleri getirilmiştir.

Söz konusu düzenlemelere bakıldığında işçi işveren arasındaki iş ilişkisinde belgeye bağlama görev ve yetkisinin işçide değil, işverende olduğu görülmektedir.

İş sözleşmesinde iş görme edimini yerine getiren, belge düzenleme yetkisi ve yükümlülüğü bulunmayan işçinin, alacaklarını belirleyebilmesi için işveren tarafından düzenlenen kanuna uygun belgelere ihtiyacı vardır. Diğer yandan iş ilişkisindeki alacak kalemlerinin hesaplanmasında çıplak ücret ya da giydirilmiş ücrete göre hesaplanan farklı alacak türleri bulunmaktadır. Örneğin kıdem tazminatı, giydirilmiş ücretten hesaplanırken, diğer işçilik alacakları (fazla çalışma, hafta tatili, yıllık ücretli izin alacakları gibi) çıplak ücretten hesaplanmaktadır.

Giydirilmiş ücrete, işçinin asıl ücretine ek olarak sağlanan para veya para ile ölçülebilen menfaatler de dâhil edilmektedir. Özellikle ücrete dâhil edilecek menfaatlerin iş yerinde süreklilik arz edip arz etmediği de çoğunlukla taraflar arasında tartışma konusu edilmektedir. Bu nedenle eğitim düzeyi ve sosyal durumları birbirinden farklı olan işçilerin alacağını tam ve kesin olarak belirleyebilmelerini beklemek mümkün değildir. Bunun için yukarıda bahsedilen iki kriter birlikte değerlendirilerek, dava konusu edilen işçilik alacağının belirli olup olmadığına karar verilmesi gerekmektedir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 17.12.2012 tarihli ve 2012/9-838 E., 2012/715 K. sayılı kararında belirtildiği üzere işçilik alacaklarının özelliği dikkate alınarak alacakların belirli olduğunu söylemek mutlak olarak doğru olmadığı gibi aksinin kabulü de doğru değildir. Aynı şekilde bu nedenle talep konusu işçilik alacaklarının belirli olup olmadığının somut olayın özelliğine göre değerlendirilmesi ve sonuca gidilmesi daha doğru olacaktır.

Nitekim Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 17.06.2015 tarihli 2015/22-1156 E., 2015/1598 K. sayılı, 22.06.2016 tarihli 2016/22-874 E., 2016/824 K. sayılı ve 17.01.2018 tarihli 2016/22-2181 E., 2018/24 K. sayılı kararlarında da aynı ilkeler kabul edilmiştir.

Nitekim Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 17.06.2015 tarihli 2015/22-1156 E., 2015/1598 K. sayılı, 22.06.2016 tarihli 2016/22-874 E., 2016/824 K. sayılı ve 17.01.2018 tarihli 2016/22-2181 E., 2018/24 K. sayılı kararlarında da aynı ilkeler kabul edilmiştir.

Öte yandan işçilik alacaklarının belirsiz alacak davasına konu olup olamayacağı konusunda Yargıtayın iş davalarının temyiz incelemesini yapan 7, 9 ve 22. Hukuk Daireleri ile Hukuk Genel Kurulu içtihatları arasında ortaya çıkan farklılığın giderilmesi için Yargıtay İçtihatları Birleştirme Büyük Genel Kurulunca yapılan değerlendirme sonucunda 15.12.2017 tarihli ve 2016/6 E., 2017/5 K. sayılı kararı ile "İşçilik alacaklarının çok çeşitli tür, nitelik ve kapsamda olması, somut olayın özelliklerine göre oldukça değişkenlik göstermesi, hatta aynı tür işçilik alacaklarında dahi somut olayın özellikleri itibariyle işçilik alacaklarının belirsiz alacak davasına konu olup olamayacağı konusunda soyut ve genel nitelikte, her bir olayda geçerli olacak ölçüde bir karar alınamayacağından içtihadı birleştirmeye gerek olup olmadığı ön sorun olarak tartışılmış ve sonuç olarak içtihadı birleştirmeye gerek olmadığı" yönünde karar verilmiştir.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde; davacı işçinin SGK kayıtlarında girdi-çıktı işlemine tabi tutulduğunu, TİS ile getirilen ücret zamlarından yararlandırılmadığı gibi almakta olduğu yevmiyesinden dahi mahrum bırakıldığını ve ücretinin iş yerine yeni girmiş bir işçi gibi asgari ücret seviyesine indirildiğini iddia ederek fark işçilik alacaklarının tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı iş yerinde sendikal örgütlenme olduğu, toplu iş sözleşmesi düzeni bulunduğu ve davacı işçinin sendika üyesi olarak toplu iş sözleşmesinden yararlandığı dosya içeriğinden anlaşılmaktadır.

Bu durumda davacının talep ettiği fark işçilik alacaklarının hesaplanabilmesi için, kanunda öngörülen kayıt ve belgeleri tutma ve işçinin bilgisine sunmakla yükümlü olan işverenin sunacağı bordrolara ihtiyaç duyulmaktadır. Çünkü fark işçilik alacaklarının belirlenebilmesi muhasebe işlemini gerektirmektedir. Zira davacının alacağı gerçek ücrete toplu iş sözleşmesi ile belirlenen zam oranları uygulanarak bulunacak miktardan işverence düzenlenen bordrolardaki ücret mahsup edilerek fark alacak bulunacaktır. Bunun için de açıklandığı üzere, iş yerinde kayıt tutma dolayısı ile belgeleme yükümlüsü olan işverenin sunacağı bordrolara ve kayıtlara ihtiyaç vardır.

O hâlde dava konusu edilen süreye ilişkin toplu iş sözleşmesi artışlarından kaynaklanan alacaklarını belirlemesi davacı işçinin eğitim ve sosyal durumu dikkate alındığında kendisinden beklenemeyeceği gibi, söz konusu alacakların belirlenebilmesi için işverende bulunan bilgi ve belgelerin verilmesi ve tahkikata ihtiyaç duyulduğundan, mahkemece davanın belirsiz alacak davası olarak görülmesi ve davanın kabulüne karar verilmesi yerindedir.

O hâlde dava konusu edilen süreye ilişkin toplu iş sözleşmesi artışlarından kaynaklanan alacaklarını belirlemesi davacı işçinin eğitim ve sosyal durumu dikkate alındığında kendisinden beklenemeyeceği gibi, söz konusu alacakların belirlenebilmesi için işverende bulunan bilgi ve belgelerin verilmesi ve tahkikata ihtiyaç duyulduğundan, mahkemece davanın belirsiz alacak davası olarak görülmesi ve davanın kabulüne karar verilmesi yerindedir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 28.02.2018 tarihli ve 2016/22-1262 E., 2018/391 K. sayılı kararında da aynı sonuca ulaşılmıştır.

Hâl böyle olunca mahkemenin direnme kararı yerindedir.

Ne var ki, Özel Dairece bozma nedenine göre davanın esasına yönelik diğer temyiz itirazları incelenmediğinden, bu yönde inceleme yapılmak üzere dosyanın Özel Daireye gönderilmesi gerekir.

S O N U Ç: Direnme uygun bulunduğundan davalı vekilinin işin esasına ilişkin diğer temyiz itirazlarının incelenmesi için dosyanın 22. HUKUK DAİRESİNE GÖNDERİLMESİNE, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere 23.10.2018 tarihinde oy birliği ile kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/13439, Karar No: 2018/4750, Tarih: 17.05.2018

**11. Ceza Dairesi         2017/13439 E.  ,  2018/4750 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Mahkumiyet

Sanığın, 06.01.2005 tarihinde müşteki ... adına kayıtlı... plakalı aracı...Oto Kiralama isimli işyerinden ... ismini kullanarak kiraladığı ve daha sonra bu aracı müşteki adına düzenlenmiş sahte kimlik ile 13.01.2005 tarihinde Ankara 43. Noterliği'nde düzenlenen kati taşıt satış sözleşmesi ile sattığı, bu suretle zincirleme şekilde resmi belgede sahtecilik suçunu işlediği kabul olunan davada, sanığın imza ve yazı örneklerinin alınarak suça konu olan 13 .01.2005 tarihli satış sözleşmesinin satıcı bölümündeki imza ve yazıların sanığa ait olup olmadığı yönünde bilirkişi incelemesi yaptırılması, 13.01.2005 tarihli noter satış sözleşmesi ile aracı satın alan ...’ın tanık olarak çağrılıp sanıkla yüzleştirilerek, olay tarihinde aracı kendisine satan kişinin sanık olup olmadığının sorulması sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ile yazılı şekilde mahkumiyet hükmü kurulması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 17.05.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/10727, Karar No: 2011/15575, Tarih: 22.12.2011

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2011/10727 E.  ,  2011/15575 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı yerel mahkemece verilen hüküm davacı ... Yönetimi tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Mahkemece hükmüne uyulan Dairemiz bozma ilamında çekişmeli taşınmazın 6831 sayılı Yasanın 17/2 maddesi gereğince orman içi açıklık niteliği taşıyıp taşımadığının değerlendirilmesi gereğine değinilmiştir. Dosyanın ve benzer nitelikteki bir kısım dosyaların Dairece aynı gün yapılan incelenmesinde çekişmeli yere komşu ve yakın komşu durumundaki parsellerin aynı nedenle davalı oldukları anlaşılmaktadır. Taşınmazın 6831 Sayılı Yasanın 17/2 maddesi kapsamında orman içi açıklığı olup olmadığının belirlenebilmesi için bu parsellerle ilgili dava dosyalarının birlikte incelenip değerlendirilmesi zorunludur. Bu nedenle; mahkemece, çekişmeli taşınmaza komşu ve yakın komşu olup da aynı nedenlerle davaya konu olan parsellere ait dava dosyalarının tümünün birlikte Dairemize gönderilmesi,

Ayrıca, dava dosyasının da 6100 sayılı Yasanın geçici 3. maddesi göndermesiyle H.Y.U.Y.’nın 433/3. maddesi ve Hukuk Mahkemeleri Yazı İşleri Yönetmeliğine uygun olarak tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi pusulasına bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Değinilen eksiklikler giderilmek üzere, dosyanın yerel mahkemeye gönderilmesine 22/12/2011 günü oybirliği ile karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2016/15619, Karar No: 2018/447, Tarih: 07.02.2018

**19. Hukuk Dairesi         2016/15619 E.  ,  2018/447 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine mahkemece davalı tarafın temyiz giderleri ve vekalet harcının verilen kesin süre içinde yatırılmaması nedeniyle temyiz isteminin reddine ilişkin 25.04.2016 günlü ek kararın verildiği, bu ek kararın davalı vekilince süresi içinde temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Mahkemenin, hükmü temyiz eden davalı vekilinin temyiz isteminin reddine ilişkin 25.04.2016 tarihli ek kararı usul ve yasaya uygun bulunduğundan, temyiz itirazlarının reddiyle ek kararın ONANMASINA, fazla yatırılan peşin harcın istek halinde davalıya iadesine, 07/02/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/5926, Karar No: 2024/3421, Tarih: 13.03.2024

**6. Ceza Dairesi         2023/5926 E.  ,  2024/3421 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/52 E., 2016/60 K.

SUÇ : Silahla tehdit

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Tufanbeyli Asliye Ceza Mahkemesinin 03.03.2016 tarihli ve 2015/52 Esas, 2016/60 Karar sayılı kararı ile;

Sanığın mağdur ...'a yönelik silahla tehdit suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 106 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca 2 yıl hapis cezasıyla cezalandırılmasına,

Karar verilmiştir.

2. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Bassavcılığınca tanzim olunan, 29.01.2021 tarihli ve 4-2016/215020 sayılı onama görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdi olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın Temyiz İstemi Özetle

1.Mevcut delil durumu itibariyle suçun sübuta ermediğine,

2.Vesaire,

İlişkindir.

III. GEREKÇE

1. Suç tarihinde mağdur ile sanığın yaklaşık 3 yıldır nikahsız olarak birlikte yaşadıkları, olay günü birlikte yaşadıkları Tufanbeyli İlçesi Ortaköy Mahallesindeki evlerinde oturdukları esnada mağdur ile sanığın çocuklara bez alma konusu sebebiyle tartıştıkları ve tartışma esnasında sanığın sinirlenerek adli emanetin 2015/19 sırasında kayıtlı olan çatal ve bıçağı alarak mağdurun üzerine yürüdüğü ve "senin dalağını sinkaf ederim, alacağım işte" diyerek tehdit ettiği iddia ve kabul edilen dava konusu olayda;

2. Sanığa yüklenen ve 5237 sayılı Kanun'un 106 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendine uyan silahla tehdit suçunun gerektirdiği cezanın türü ve üst sınırına göre; aynı sayılı Kanun'un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi gereği 8 yıllık olağan dava zamanaşımı süresinin, sanık hakkında Mahkemece mahkûmiyet hükmünün verildiği 08.03.2016 tarihinden temyiz incelemesi tarihine kadar gerçekleşmiş olduğu belirlenmiştir.

IV. KARAR

2. Sanığa yüklenen ve 5237 sayılı Kanun'un 106 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendine uyan silahla tehdit suçunun gerektirdiği cezanın türü ve üst sınırına göre; aynı sayılı Kanun'un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi gereği 8 yıllık olağan dava zamanaşımı süresinin, sanık hakkında Mahkemece mahkûmiyet hükmünün verildiği 08.03.2016 tarihinden temyiz incelemesi tarihine kadar gerçekleşmiş olduğu belirlenmiştir.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Tufanbeyli Asliye Ceza Mahkemesinin 03.03.2016 tarihli, 2015/52 Esas ve 2016/60 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesinin birinci fıkrası gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesinin birinci fıkrasının (1) numaralı bendinin verdiği yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereği gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜŞMESİNE, Adli Emanetin ... sırasına kayıtlı "bir adet çatal ve bir adet bıçağın" sahibine iadesine,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine,

13.03.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/944, Karar No: 2019/3523, Tarih: 17.09.2019

**15. Hukuk Dairesi         2019/944 E.  ,  2019/3523 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, eser sözleşmesinden kaynaklanan alacak talebine ilişkin olup, mahkemece davanın reddine dair verilen karar, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı davasında, 2012 yılı Temmuz ayından itibaren davalı yüklenicinin alt yüklenicisi olarak beton, kalıp, demir, istinat perdesi imalâtı işlemi yapmak üzere anlaştıklarını, sonradan davalı yüklenicinin bu inşaat bakımından yetki verdiği mimar Ramazan'ın yüklenici tarafından işten el çektirildiğini, bundan sonra aralarındaki sözleşmenin 16.09.2012 tarihli protokolle yeni fiyatlarla uyarlandığını, davalı tarafından hakedişlerden yalnızca 10.08.2012 tarihinde 15.000,00 TL ödeme yapıldığını, bakiye alacaklarının ödenmediğini belirterek hakedişleri kapsamında 185.000,00 TL kazanç kaybından kaynaklanan zararları için 20.000,00 TL olmak üzere fazlaya ilişkin hakları saklı tutularak 205.000,00 TL'nin davalıdan karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı savunmasında dava dışı iş sahibi... firması ile aralarında 02.07.2012 tarihli sözleşme bulunduğunu, bu kapsamdaki imalâtlar için davacı ile sigortalı işçi olarak anlaştıklarını, davacı ... ile dava dışı Kamuran arasında 16.09.2012 tarihinde işin erken bitirilmesi için götürü ücretle Kamuran'ın el yazısı ile düzenlenen ve taraflar arasında imza altına alınan 8.400,00 TL ön ödemenin davacı ...'a teslim edildiğini; ancak davacının 26.09.2012 tarihinde bu inşaatta çalışmak istemediğini belirtmesinden sonra 27.09.2012 tarihinde taraflar arasında Irak'ta çalışmak için yeni bir sözleşme imzaladığını, bu durumun ilk yapılan sözleşmeyi ortadan kaldırmadığını, davacının 30 kişilik ekip toplayacağını taahhüt etmesine rağmen bunu yerine getirmemesi üzerine her iki sözleşmenin ortadan kalktığını,19.06.2012 tarihli sözleşmeye ek olarak sunulan 2 sayfa halinde kalfa ve kalıp metraj başlıklı m2 lere göre fiyat belirten sayfadaki yazıların kim tarafından yazıldığı ve imza altına alındığını bilmediklerini belirterek davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece; taraflar arasındaki anlaşmazlığın Temmuz 2012 tarihi itibariyle davalı yüklenicinin alt yüklenicisi olarak dava dışı... Ambalaj Yalıtım San. A.Ş.'nin ... Sanayi Sitesinde yapılan fabrika inşaatının beton, kalıp, demir, istinat perdesi imalâtı işlerini yapmak üzere anlaşma yapıldığı ve yapılan sözleşme kapsamında bir kısım işlerin yapıldığı, yapılan iş bedelinin ödenmemesi nedeniyle dava açılmış ise de Sosyal Güvenlik Kurumu tarafından gönderilen kayıtlarda davacının davalı şirkete ait iş yerinde 28.07.2017 tarihi itibari ile sigortalı olarak işe girişte bulunulduğu ve Ekim 2012 tarihinde de işten çıkarıldığı, davacının dayanak yaptığı 16.09.2012 tarihli protokolde davalı şirket yetkilisinin imzası olmadığı ve protokolün davalı şirketin yetkilisinin eşi tarafından imzalandığı dikkate alındığında taraflar arasında eser sözleşmesinin kurulduğunun kabul edilemeyeceği gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

6098 sayılı TBK'nın 40. maddesinde yetkili bir temsilci tarafından diğer bir kimse ile yapılan sözleşmeden doğan alacak ve borçların o kimseye ait olacağı düzenlenmiştir. Buna göre yetkili değil ise, imzalayan şahsen sözleşmeden sorumlu olur. Aynı Kanun'un devam eden 46. maddesinde de bir kimse yetkili olmadığı halde başkası adına hukuki işlem yapmışsa, temsil edilen kişi icazet vermedikçe alacaklı veya borçlu olmayacağı belirtilmiştir. Bu temsilci yetkisiz olsa dahi temsil olunanın sonradan icazet vermesi ya da kendi adına yapılan hukuki işlemi benimsemesi halinde baştan itibaren hukuki işlem geçerli ve temsil olunanı bağlayıcı olacaktır. Somut olayda davacı tarafından sunulan 16.09.2012 tarihli protokolde dava dışı ...'in imzasının bulunduğu anlaşılmakta olup bu kişi tanık olarak verdiği ifadesinde imzasını kabul etmiş, davalı da aşamalardaki beyanında Kamuran'ın yetkili temsilcileri olmadığını açıklamıştır. Ancak dosya kapsamından dava dışı Kamuran'ın davalı adına başka sözleşmeleri imzaladığı, bu sözleşmelerin davalı adına SGK'ya sunulduğu, davacıya bir kısım ödemelerin davalı adına Kamuran tarafından yapıldığının davalının cevap dilekçesinde de açıklandığı anlaşılmaktadır. Bu durumda davacı ile davalı arasında akdi ilişkinin kurulduğunun kabulü ile işin esasının incelenmesi gerekirken davanın reddine karar verilmesi doğru olmamış, bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle kararın temyiz eden davacı yararına BOZULMASINA, 5766 sayılı Kanun'un 11. maddesi ile yapılan değişiklik gereğince Harçlar Kanunu 42/2-d maddesi uyarınca alınması gereken 176,60 TL Yargıtay başvurma harcının temyiz eden davacıdan alınmasına,

karara karşı tebliğ tarihinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme isteminde bulunulabileceğine 17.09.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/8896, Karar No: 2008/10757, Tarih: 21.10.2008

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2008/8896 E.  ,  2008/10757 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili ile bir kısım davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Mahkemece verilen karar daha önce üç kez davalılardan ... ...'ya mahkeme kararı ve davacı tarafın temyiz dilekçesinin yöntemine uygun şekilde tebliğ edilmesi için geri çevrilmişse de, son geri çevirmeden sonra adı geçen davalıya gerekçeli karar ve temyiz dilekçesi tebliğe çıkartılmış iade edilmesi üzerine başkada bir tebligat yapılmamıştır.

Bu sebeple dava ... ...'nun tebligata yarar açık adresinin zabıta ve resmi kurumlardan (Vergi Dairesi, Tapu Sicil Müdürlüğü, İlçe Seçim Müdürlüğü, Bankalar, Askerlik Şubesi vd.) sorularak tespit edilen bu adrese gerekçeli kararın ve temyiz dilekçesinin yöntemine uygun tebliğ edilmesinden şayet davalının tebligata yarar açık adresi tespit edilemezse Tebligat Yasasının 28 ve devamı maddeleri uyarınca ilanen tebligatın yapılması sağlanıp cevap ve temyiz sürelerinin de dolması beklendikten sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 21.10.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/30388, Karar No: 2018/2736, Tarih: 13.03.2018

**19. Ceza Dairesi         2015/30388 E.  ,  2018/2736 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 13/03/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.