muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/5640, Karar No: 2016/20006, Tarih: 15.11.2016

4857 sayılı İş Kanunu’nun da kural olarak haftalık çalışma esası benimsenmiştir. Kanunun 41. Maddesine göre “Fazla çalışma, Kanunda yazılı koşullar çerçevesinde, haftalık kırkbeş saati aşan çalışmalardır. Ancak 4857 sayılı İş Kanunu ve bu Kanuna bağlı ilgili yönetmelikte haftalık çalışma esasının istisnalarına da yer vermiştir.

a) Günlük çalışma süresinin onbir saatten fazla olamayacağı Kanunda emredici şekilde düzenlendiğinden, tespit edilen fazla sürelerin denkleştirmeye tabi tutulmaması, onbir saati aşan çalışmalar için zamlı ücret ödenmesini gerektirir.

b) İş Kanununun 63 üncü maddesinin son fıkrası uyarınca sağlık kuralları bakımından günde ancak 7,5 saat ve daha az çalışılması gereken işlerde, bu süreyi aşan çalışmalar fazla mesai ücreti ödenmesini gerektirir.

c) Maden ocakları, kablo döşemesi, kanalizasyon, tünel inşaatı gibi işlerin yer ve su altında yapılanlarında, günlük çalışma esası vardır.

d) En önemlisi ise gece çalışmalarında getirilen sınırlamadır. Kanunun 69/3 maddesi uyarınca “işçilerin gece çalışmaları günde yedibuçuk saati geçemez”. Kanunda belirtilen bu süre günlük çalışmanın, dolayısıyla fazla çalışmanın bir sınırını oluşturur. Gece çalışmaları yönünden haftalık kırkbeş saat olan yasal çalışma sınırı aşılmamış olsa dahi, günde yedibuçuk saati aşan çalışmalar için fazla çalışma ücreti ödenmelidir.

Somut uyuşmazlıkta davacı fazla mesai yaptığını, genel tatil ve hafta tatillerinde çalıştığı tanık delili ile ispatlama yoluna gitmiştir. Mahkemece tanık anlatımlarının değerlendirilmesi neticesinde davacının kendi mesaisini belirlediği bu nedenle ulusal bayram genel tatil ücreti ile hafta tatili ücreti alacakları talebinin reddine karar verilmiştir. Davacının fazla mesai ücreti talebi ise hükme esas alınan bilirkişi raporunda iş yerinin 24 saat açık olduğu ve davacının günde 14 saat fazla mesai yaptığı kabul edilerek ve davacının talebi ile bağlı kalınarak fazla mesai ücreti hesap edilip hüküm altına alınmıştır.

Davacının çalıştığı iş yeri restoran olup, 24 saat açık olan bir yer olmadığından bilirkişi raporunda iş yerinin 24 saat açık olduğundan bahisle davacının fazla mesai yaptığının kabulü hatalıdır. Kaldı ki; mahkemece davacının kendi mesaisini belirlediği belirtilerek tatil ücretinin ve iş yerindeki konumu dikkate alınarak hafta tatili ücreti alacağının reddine karar verilirken, fazla mesai ücreti alacağının kabul edilmesi çelişkili olup tanık anlatımlarının değerlendirilmesi bu açıdan da isabetli değildir. Mahkemece salt iş yerinin 24 saat açık olduğu kabul edilerek davacının fazla mesai alacağının kabulü hatalı olup kararın bozulmasını gerektirmiştir. İşyerinde günlük çalışma süresi ara dinlenme de dikkate alınarak belirlenmeli ve haftalık esasa göre davacının fazla mesaisi yeniden hesaplanmalıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 15.11.2016 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/4156, Karar No: 2022/9532, Tarih: 28.06.2022

**4. Hukuk Dairesi         2022/4156 E.  ,  2022/9532 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

K A R A R

6100 sayılı HMK 314. maddesi "Sulh, hüküm kesinleşinceye kadar her zaman yapılabilir. (2)(Ek:22/7/2020-7251/30 md.) Sulh, hükmün verilmesinden sonra yapılmışsa, taraflarca kanun yoluna başvurulmuş olsa dahi, dosya kanun yolu incelemesine gönderilmez ve ilk derece mahkemesi veya bölge adliye mahkemesince sulh doğrultusunda ek karar verilir. (3)(Ek:22/7/2020-7251/30 md.) Sulh, dosyanın temyiz incelemesine gönderilmesinden sonra yapılmışsa, Yargıtay temyiz incelemesi yapmaksızın dosyayı sulh hususunda ek karar verilmek üzere hükmü veren mahkemeye gönderir" düzenlemesini içermektedir.

Davalı vekili Av. ... dosya temyiz incelemesine gönderildikten sonra 14/04/2022 tarihli dilekçesi ile davacı taraf ile sulh olduklarını bildirdiğinden, her ne kadar Makbuz İbraname ve Feragatname başlıklı belge içeriğindeki isim ile davacının ismi farklı olsa da poliçe numarası ve dilekçenin sonunda yer alan davacı ismi aynı olduğundan, sulh hususunda ek karar verilmesi için dosyanın mahkemesine (İtiraz Hakem Heyetine iletilmek üzere İtiraz Hakem Heyeti kararının saklanması kararını veren İstanbul Anadolu 9. Asliye Ticaret Mahkemesine) İŞLEMSİZ İADESİNE, temyiz dilekçesinin şimdilik incelenmesine yer olmadığına, 28/06/2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/8371, Karar No: 2010/8732, Tarih: 26.11.2010

**5. Ceza Dairesi         2010/8371 E.  ,  2010/8732 K.**

**"İçtihat Metni"**

2863 sayılı Yasaya muhalefet suçundan sanıklar ... ve ...'nın yargılanmaları sırasında; Çatalca Asliye Ceza Mahkemesiyle, Bakırköy 1. Asliye Ceza Mahkemesi arasında oluşan olumsuz yetki uyuşmazlığının giderilmesi ve yargı yerinin belirlenmesi istemiyle gönderilen dosya Yargıtay C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye verilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

İncelenen dosya içeriğine, sanıkların üzerine atılan suçun niteliğine, iddianamede olayın anlatılış biçimine Bakırköy 5. Ağır Ceza Mahkemesinin 23.03.2005 günlü celsesinde sanık ...'nın savunmasının alınmış olmasına, CMK.nun 18/2. maddesinin amir hükmüne ve Çatalca Asliye Ceza Mahkemesi kararındaki gerekçeye göre, yerinde görülmeyen Bakırköy 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 24.12.2008 gün ve 2008/459 E. 2008/979 K. sayılı YETKİSİZLİK kararının KALDIRILMASINA, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİİNE, 26.11.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/3191, Karar No: 2011/10008, Tarih: 07.06.2011

**5. Hukuk Dairesi         2011/3191 E.  ,  2011/10008 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre; üzerinde bulunan yapıya, resmi birim fiyatları esas alınıp, yıpranma payı da düşülerek değer biçilmesinde ve irtifak hakkı karşılığının tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 07.06.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/4168, Karar No: 2024/19800, Tarih: 12.12.2024

**2. Ceza Dairesi         2024/4168 E.  ,  2024/19800 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Ceza Dairesi

SAYISI : 2023/4213 E., 2024/238 K.

SUÇLAR : Hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlâli

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Ret

İlk Derece Mahkemesince verilen hükümlere yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararların; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi uyarınca temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi uyarınca temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

5271 sayılı Ceza Muhakemeleri Kanunu’nun 280/1-e maddesinde Bölge Adliye Mahkemelerinin duruşma açmaksızın hükmün bozulmasına karar verebileceği hallerin sınırlı olarak sayıldığı, dosya içeriğine göre, Kuşadası 5. Asliye Ceza Mahkemesinin, 07.07.2020 tarihli ve 2019/175 Esas, 2020/198 Karar sayılı dosyasında verilen beraat hükmüne yönelik yapılan istinaf incelemesi neticesinde, İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 21. Ceza Dairesinin, 17.09.2021 tarihli ve 2021/158 Esas, 2021/2173 Karar sayılı kararı ile "... olay günü katılanın evinini balkon kapısı kırılarak girilip, ziynet eşyası ve bilgisayar çalınması sonrası yapılan araştırmalarda ... isimli komşu siteye ait güvenlik kamerası kayıtlarının incelenmesi sonucu, sanığın hırsızlık olayının gerçekliği zaman diliminde katılanın ikamet ettiği site bahçesi içerisinde beline koyduğu sivri bir cisimle dolaştığının tespit edilmesi üzerine sanık hakkında atılı suçlardan kamu davası açılarak sanık hakkında yüklenen suçlardan beraat kararı verildiği, katılanın istinaf başvuru dilekçesinde ikamet ettiği Nazilli sitesinin kamera kayıtlarının da polis memurları ve komşusu ... tarafından izlendiğini, bu kayıtlarda sanığın hırsızılığın yapıldığı tarihte elinde bilgisayar ile siteden çıktığına ilişkin görüntülerin olduğunu beyan ettiğinin anlaşılması karşısında, öncelikli Nazilli sitesinin güvenlik kamerası kayıtlarının bulunup bulunmadığı araştırılarak bulunması durumunda temin edilip incelenerek, bulunmaması durumunda katılanın komşusu ... ve polis memurlarının tanık olarak dinlenerek sonucuna göre sanığın hukuki durumunun yeniden tayin ve takdirinde zorunluluk bulunması" gerekçesiyle bozulmasına karar verildiği, ancak verilen bu bozma kararının 5271 sayılı Kanunu’nun 280/1-e maddesinde sınırlı olarak sayılan bozma nedenleri arasında gösterilmediği, Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesinin davanın yeniden görülmesine karar verilerek yapılacak duruşma sonucunda hukuka aykırılığın giderilmesi yerine dosya üzerinden yapılan inceleme neticesinde bozma kararı vermesinin ve anılan karara yönelik direnme yetkisi bulunmayan İlk Derece Mahkemesince yeniden hüküm kurulmasının yasal dayanağının bulunmadığı, ayrıca Bölge Adliye Mahkemesince karar verilmesi hâlinde hükmün temyizinin mümkün olacağı ve bu şekilde tarafların kanun yoluna başvurma hakkının kısıtlanmayacağı gözetilerek; İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 21. Ceza Dairesinin, 17.09.2021 tarihli ve 2021/158 Esas, 2021/2173 Karar sayılı kararı ile bozma üzerine Kuşadası 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 23.02.2023 tarihli ve 2021/324 Esas, 2022/103 Karar sayılı kararının hukuki değerden yoksun ve yok hükmünde olduğu belirlenerek buna göre yapılan incelemede;

5271 sayılı Kanun’un 280/1-g maddesi uyarınca davanın yeniden görülmesine karar verilerek, duruşma açılıp ve taraflar da çağrılarak delillerin değerlendirilmesi sonucunda anılan Kanun maddesinin 2. fıkrasına göre hukuka aykırılığın Bölge Adliye Mahkemesince giderilmesi sonucunda yeniden hüküm kurulması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5271 sayılı Kanun'un 302/2. maddesi gereğince Tebliğname'ye aykırı olarak BOZULMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/2. maddesi uyarınca İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 21. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 12.12.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/1793, Karar No: 2008/2913, Tarih: 26.02.2008

**21. Hukuk Dairesi         2008/1793 E.  ,  2008/2913 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Zonguldak 1. İş Mahkemesi

TARİHİ : 04/12/2007

Davacı, meslek hastalığı sonucu malüliyetinden doğan manevi tazminatın ödetilmesine   karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin  kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı  vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan  ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi

Dava, davacının meslek hastalığı sonucu oluşan sürekli iş göremezlik oranında  % 1,80 artış nedeniyle manevi tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, Sosyal Sigortalar Kurumu Z.U.M.Göğüs Hastalıkları Hastanesi’nin 23.10.2007 gün ve 2451 sayılı raporuna göre dava kabul edilmişse de eksik inceleme ile sonuca gidilmesi doğru görülmemiştir.

Davalı yanca, sürekli iş göremezlik oranını belirleyen adı geçen hastane raporuna itiraz edildiğine göre, 09.12.1998 tarihinde % 10,30 olarak belirlenen iş göremezlik oranının % 12,10 oranına ulaşmasının tıbben olanaklı olup olmadığı konusunda,  öncelikle 506 sayılı Yasanın 109. maddesinde öngörülen prosedür uyarınca Kurum Yüksek Sağlık Kurulundan rapor alınması zorunludur. Ancak, bu rapora karşı somut verilere dayanan bir itiraz olursa Adli Tıp Kurulundan rapor alınarak sonuca gidilir. Yasal prosedür işletilmeden yukarıda yazılı hastane raporu ile yetinerek yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

O halde,  davalının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, bozmanın niteliğine göre sair temyiz itirazlarının ileride incelenmesine, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 26.02.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11931, Karar No: 2014/14711, Tarih: 16.06.2014

**12. Ceza Dairesi         2014/11931 E.  ,  2014/14711 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Karar Tarihi : 16/05/2012

Esas-Karar No : 2012/529 Değişik iş

Haberleşmenin gizliliğini ihlal suçundan kimliği ... hakkında yürütülen soruşturma sırasında, suç yeri itibarıyla evrakın Elazığ Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine dair, Karşıyaka Cumhuriyet Başsavcılığının 19.01.2012 tarihli ve 2012/747 soruşturma, 2012/75 sayılı yetkisizlik kararını takiben, bu kez suç yeri itibarıyla evrakın Muş Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine ilişkin, Elazığ Cumhuriyet Başsavcılığının 24.04.2012 tarihli ve 2012/1028 (9) soruşturma, 2012/337 sayılı yetkisizlik kararını müteakip, yetki konusunun çözümü için dosyanın gönderildiği merciince karar verilmesine yer olmadığına dair Malatya 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 16.05.2012 tarihli ve 2012/529 değişik iş sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

Dosya kapsamına göre, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'na 6217 sayılı Yargı Hizmetlerinin Hızlandırılması Amacıyla Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 21. maddesi ile eklenen 161/7. maddesinde yer alan “Yetkisizlik kararı ile gelen bir soruşturmada Cumhuriyet savcısı, kendisinin de yetkisiz olduğu kanaatine varırsa yetkisizlik kararı verir ve yetkili savcılığın belirlenmesi için soruşturma dosyasını, yargı çevresinde görev yaptığı ağır ceza mahkemesine en yakın ağır ceza mahkemesine gönderir. Mahkemece bu konuda verilen karar kesindir.” hükmü göz önüne alındığında, anılan düzenlemenin kapsamının iki yer Cumhuriyet başsavcılığı arasında karşılıklı yetkisizlik kararı verilmesi haline münhasır olmayıp, farklı yerler arasındaki karşılıklı olmayan ikinci yetkisizlik kararından sonra, farklı üçüncü bir yere yetkisizlik kararı ile gönderilmesi halinde de yetki uyuşmazlığı doğacağından, Karşıyaka Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 19.01.2012 tarihli yetkisizlik kararı üzerine, Elazığ Cumhuriyet Başsavcılığının yürüttüğü soruşturma sonucunda, Muş Cumhuriyet Başsavcılığının yetkili olduğundan bahisle verdiği 24.04.2012 tarihli yetkisizlik kararı üzerine, 6217 sayılı Kanun ile 5271 sayılı Kanun'un 161. maddesine eklenen 7. fıkra kapsamında yetki uyuşmazlığı doğmuş olduğu ve yetki uyuşmazlığının Elazığ Cumhuriyet Başsavcılığına en yakın Ağır Ceza Mahkemesi olan Malatya 1. Ağır Ceza Mahkemesince giderilmesi gerekirken yetki uyuşmazlığının doğmadığından bahisle karar verilmesine yer olmadığına ilişkin karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Adalet Bakanlığının 24.04.2014 gün ve 28446 sayılı kanun yararına bozma talebine atfen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 12.05.2014 gün ve 2014/172605 sayılı tebliğnamesi ile daireye ihbar ve dava evrakı tevdi kılınmakla;

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

14.04.2011 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanun'la 5271 sayılı CMK'nın 161. maddesine eklenen 7. fıkrada, “Yetkisizlik kararı ile gelen bir soruşturmada Cumhuriyet savcısı, kendisinin de yetkisiz olduğu kanaatine varırsa yetkisizlik kararı verir ve yetkili savcılığın belirlenmesi için soruşturma dosyasını, yargı çevresinde görev yaptığı ağır ceza mahkemesine en yakın ağır ceza mahkemesine gönderir. Mahkemece bu konuda verilen karar kesindir.” hükmü öngörülmüştür.

Getirilen bu düzenleme, Cumhuriyet savcılarının yer bakımından yetkisinden ziyade, bu konudaki yetki uyuşmazlığını ve bunun çözümünü düzenlemektedir.

161. maddeye eklenen yedinci fıkra ile savcılar (Başsavcılıklar) arasındaki yer bakımından yetki uyuşmazlığı, mahkemeler arasındaki yer bakımından yetki uyuşmazlığına kısmen benzer, fakat daha seri bir biçimde çözülmek istenmektedir. Buna göre, soruşturmaya başlayan bir savcı, kendisinin (bağlı bulunduğu Başsavcılığın) yer bakımından yetkisiz olduğunu düşünüyorsa, yetkili olduğunu düşündüğü Başsavcılığa dosyayı gönderecektir. Soruşturma kendisine gönderilen Başsavcılık, kendisinin yetkili olduğunu düşünmekte ise soruşturmaya devam edecektir. Buna karşılık, dosya kendisine gönderilen Başsavcılık kendisinin de yetkisiz olduğu kanaatine varırsa, yetkisizlik kararı verecek ve dosyayı mercie gönderecektir. Kanun, yer bakımından yetki uyuşmazlığını çözüm mercii olarak, “en yakın ağır ceza mahkemesi”ni belirlemiştir. Buna göre, dosya yetkisizlikle kendisine gelen ve kendisinin de yetkisiz olduğunu düşünen Cumhuriyet savcılığı, dosyayı, yargı çevresinde görev yaptığı ağır ceza mahkemesine en yakın ağır ceza mahkemesine gönderecektir. 161. maddenin 7. fıkrası karşılıklı yetkisizlik kararının değil, gönderilen Cumhuriyet Başsavcılığının da kendini yetkisiz görmesini yeterli görmüştür.

Anılan maddenin 7. fıkrası, farklı iki yer Cumhuriyet Başsavcılığı arasında karşılıklı yetkisizlik kararı verilmesi haline münhasır olmayıp, farklı yerler arasındaki karşılıklı olmayan ikinci yetkisizlik kararından sonra, farklı üçüncü bir yere yetkisizlik kararı ile gönderilmesi halinde de yetki uyuşmazlığı doğacaktır. (Cumhur Şahin; Ceza Muhakemesi Hukuku I., 3. Baskı sh. 120 vd.)

Bu açıklamalar ışığında incelenen dosyada, Karşıyaka Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 19.01.2012 tarihli yetkisizlik kararı üzerine, Elazığ Cumhuriyet Başsavcılığı'nın yürüttüğü soruşturma sonucunda, Muş Cumhuriyet Başsavcılığı'nın yetkili olduğundan bahisle verdiği 24.04.2012 tarihli yetkisizlik kararı üzerine, 6217 sayılı Kanun'la 5271 sayılı CMK'nın 161. maddesine eklenen 7. fıkra kapsamında uyuşmazlığın doğduğu anlaşıldığından, yetki uyuşmazlığının Elazığ Cumhuriyet Başsavcılığı'na en yakın Ağır Ceza Mahkemesi olan Malatya 1. Ağır Ceza Mahkemesince çözümlenmesi gerekir.

Nitekim, aynı konu ile ilgili olarak, yetki uyuşmazlığının Elazığ Cumhuriyet Başsavcılığı'nın yürüttüğü soruşturma sonucunda verdiği ikinci yetkisizlik kararı ile doğduğu ve Elazığ Cumhuriyet Başsavcılığı'na en yakın Ağır Ceza Mahkemesi olan Malatya Ağır Ceza Mahkemesince çözümlenmesi gerektiği gerekçesini içeren Bitlis Ağır Ceza Mahkemesinin 11.10.2012 tarihli ve 2012/677 değişik iş sayılı kararına karşı kanun yararına bozma talebinde bulunulması üzerine, Dairemizce verilen 10.10.2013 tarih, 2013/14164 esas, 2013/23330 sayılı kararda da, aynı sonuca ulaşılmış olup, kanun yararına bozma talebinde bulunulan Bitlis Ağır Ceza Mahkemesinin anılan kararında bir isabetsizlik bulunmamasından dolayı kanun yararına bozma talebinin reddine karar verilmiştir.

Açıklanan nedenlerle, haberleşmenin gizliliğini ihlal suçundan kimliği ... hakkında yürütülen soruşturma sırasında, suç yeri itibarıyla evrakın Elazığ Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine dair, Karşıyaka Cumhuriyet Başsavcılığının 19.01.2012 tarihli ve 2012/747 soruşturma, 2012/75 sayılı yetkisizlik kararını takiben, bu kez suç yeri itibarıyla evrakın Muş Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine ilişkin, Elazığ Cumhuriyet Başsavcılığının 24.04.2012 tarihli ve 2012/1028 (9) soruşturma, 2012/337 sayılı yetkisizlik kararını müteakip, yetki konusunun çözümü için dosyanın gönderildiği mercii Malatya 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, yetki uyuşmazlığının henüz doğmadığı gerekçesiyle karar verilmesine yer olmadığına ilişkin 16.05.2012 tarihli ve 2012/529 değişik iş sayılı kararında isabet görülmemiş olup,

Kanun yararına bozma talebine dayanılarak düzenlenen tebliğnamedeki bozma isteği incelenen dosya kapsamına nazaran yerinde görüldüğünden, Malatya 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 16.05.2012 tarihli ve 2012/529 değişik iş sayılı kararının CMK'nın 309. maddesi uyarınca isteme uygun olarak BOZULMASINA, müteakip işlemlerin mahallinde yapılmasına, dosyanın gereği için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 16.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/593, Karar No: 2020/6959, Tarih: 02.12.2020

**11. Ceza Dairesi         2020/593 E.  ,  2020/6959 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Özel belgede sahtecilik

HÜKÜM : Mahkumiyet

5271 sayılı CMK’nin 231. maddesinin 8. fıkrasının son cümlesi hükmü uyarınca, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 18/02/2011 tarihinden itibaren deneme süresi içinde işlenen ikinci suç tarihi olan 29/04/2014 tarihine kadar dava zamanaşımının durduğu gözetilerek yapılan incelemede;

Sanığın savunmasında, katılan ile aralarında sözlü bir anlaşma yapıldığını, ancak vergi dairesinin kira kontratı istemesi nedeniyle katılanın bilgisi dahilinde bu kontratı onun yerine imza atarak düzenlediğini, ancak vergi borcunun yüksek çıkmaması için aralarındaki anlaşmaya aykırı olarak miktar kısmını farklı yazdığını beyan etmesi, katılanın ise sanığın savunmasını doğrulamaması karşısında tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

1-Belgede sahtecilik suçlarında aldatma niteliğinin bulunup bulunmadığının takdiri mahkemeye ait olduğundan, suç konusu belge aslının getirtilip incelenmek suretiyle özelliklerinin duruşma tutanağına yazılması, bu gözlem sonucunda gerekçeli kararda sahte kira sözleşmesinin aldatma niteliğine sahip olup olmadığının tartışılması ve belge aslının denetime olanak verecek şekilde dosya arasında bulundurulması gerektiğinin gözetilmemesi,

2-Kabule göre de; 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın, Anayasa Mahkemesi’nin 08.10.2015 tarihli, 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 02/12/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.