muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/13557, Karar No: 2025/5085, Tarih: 15.04.2025

**5. Hukuk Dairesi         2024/13557 E.  ,  2025/5085 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2024/1 Esas, 2024/14 Karar

I. YARGI YERİ BELİRLENMESİNE KONU KARARLAR

A. Kırşehir Sulh Hukuk Mahkemesinin 04.01.2024 Tarihli ve 2024/1 Tereke Esas, 2024/1 Karar Sayılı Kararı

Murise ait terekenin yasal mirasçıların tamamı tarafından reddedilmesi halinde iflas hükümlerine göre tasfiyesinin murisin ölmeden önceki son yerleşim yerindeki sulh hukuk mahkemesince yapılması gerektiğinden, müeveffanın Türkiye'deki son yerleşim yeri adresinin ... Mahallesi, ... Caddesi, No:16/A İç Kapı No:18 .../Sakarya olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

B. Ferizli Sulh Hukuk Mahkemesinin 22.10.2024 Tarihli ve 2024/1 Tereke Esas, 2024/14 Karar Sayılı Kararı

Murisin mirasçıları tarafından Kırşehir 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2016/328 Esas, 2018/29 Karar sayılı kararı ile reddedildiği, bu sebeple 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (4721 sayılı Kanun) 612 nci maddesi uyarınca terekenin tasfiye edilmesi gerektiği, yetkili mahkemenin Kırşehir Sulh Hukuk Mahkemesi olduğunu belirterek yetkisizlik kararı vermiştir.

II. GEREKÇE

A. Uyuşmazlık

Uyuşmazlık, 4721 sayılı Kanun'un 612 nci maddesi uyarınca terekenin iflas hükümlerine göre tasfiyesi istemine ilişkindir.

B. İlgili Hukuk

1.Farklı Bölge Adliye Mahkemelerinin yargı çevresinde kalan İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarının giderilmesi isteminin hukuki dayanağı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 21 inci ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun’un (5235 sayılı Kanun) 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında yer alan düzenlemelerdir.

2.4721 sayılı Kanun’un “En yakın mirasçıların tamamı tarafından ret” başlıklı 612 nci maddesi şöyledir:

“En yakın yasal mirasçıların tamamı tarafından reddolunan miras, sulh mahkemesince iflâs hükümlerine göre tasfiye edilir.”

C. Değerlendirme

1.Dosya kapsamından, Kırşehir 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2016/328 Esas, 2018/29 Karar sayılı kararı ile ölüm tarihindeki terekenin borca batık olması nedeniyle mirasın hükmen reddedilmiş sayılmasına karar verildiği anlaşılmaktadır.

2.En yakın yasal mirasçılar tarafından miras reddedildiği takdirde, terekenin tasfiye edilmesi gerektiği ve uyuşmazlığın Kırşehir Sulh Mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

III. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

6100 sayılı Kanun’un 21 inci ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Kanun’un 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrası gereğince Kırşehir Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE,15.04.2025 tarihinde oy birliğiyle kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/325, Karar No: 2020/3405, Tarih: 23.06.2020

**11. Ceza Dairesi         2017/325 E.  ,  2020/3405 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme, Maliye Bakanlığı ile anlaşması olmadığı halde fatura basmak

HÜKÜM : Mahkumiyet

2010 ve 2011 yıllarında sahte fatura düzenleme suçlarından ve Maliye Bakanlığı ile anlaşması olmadığı halde fatura basmak suçundan açılan kamu davasında; sanıklardan ...'ın savunmasında; diğer sanığı tanımadığını, kimlik bilgileri kullanılarak söz konusu mükellefiyet kaydının açıldığını, üzerine atılı suçlarla bir ilgisinin olmadığını söylemesi; sanık ...'ın ise savunmasında diğer sanık ... ile 3-4 yıl arkadaşlığının olduğunu, işlerinin bozuk olduğunu söylemesi üzerine onun teklifi ile 27.000 TL para vererek şirkete 2011 yılında ortak olduğunu, yazmasını beceremediği için fatura kesmediğini, şirket işleri ile hiç ilgilenmediğini söylemesi karşısında; maddi gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek biçimde belirlenmesi bakımından;

1- Sanıkların çelişkili savunmaları nedeniyle yüzleştirme yapılarak birbirlerini tanıyıp tanımadıklarının, şirketle olan ilişkilerinin, şirketi fiilen kimin idare ettiğinin sorulması,

2- Sahte olarak düzenlendiği iddia olunan faturaların, bu faturaları kullanan şirketlerden veya bu mükellefin bağlı bulunduğu vergi dairesinden sorulmak suretiyle kanaat oluşturacak sayıdaki asılları getirtilip sanıklara gösterilerek yazı ve imzaların kendilerine ait olup olmadığının sorulması

3-Sanıkların faturalardaki yazı ve imzaların kendisine ait olmadığını söylemesi halinde temin edilecek yazı ve imza örnekleri ile faturalardaki yazı ve imzaların kime ait olduğu hususunda bilirkişi incelemesi yaptırılması,

4-Faturaları kullandığı belirlenen mükellefler hakkında karşıt inceleme raporu düzenlenip düzenlenmediğinin ilgili vergi dairesinden sorulması, düzenlenmiş ise onaylı örneklerinin getirtilmesi,

Aynı mükellefler hakkında dava açılıp açılmadığının araştırılması, dava açılmış ise dosyalarının getirtilip incelenerek ilgili belgelerin onaylı örneklerinin dosyaya alınması,

Faturaları kullanan şirket yetkilileri veya kişilerin tanık sıfatıyla duruşmaya çağrılarak CMK'nin 48. maddesi uyarınca çekinme hakları hatırlatıldıktan sonra sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak kimden aldıkları, sanıkları tanıyıp tanımadıkları ve faturaların düzenlenmesi konusunda sanıkların bir iştiraki bulunup bulunmadığının sorulması,

5-Şirkete ait beyannamelerin bir muhasebeci tarafından verilip verilmediği araştırılıp mümkünse kimliği tespit edilerek duruşmada CMK'nin 46/1-c maddesi uyarınca tanık olarak dinlenmesi, kendisinden sanıkları tanıyıp tanımadığının, beyannamelere konu belgelerin ne şekilde ve kim tarafından kendisine ulaştırıldığının,sorulması,

Sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanıkların hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile karar verilmesi yasaya aykırı,

6-Kabule göre;

Sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanıkların hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile karar verilmesi yasaya aykırı,

6-Kabule göre;

a)Suç tarihinde yürürlükte bulunan ve 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Kanun’un 276. maddesiyle değişik 213 sayılı VUK’nin 359/b maddesinde öngörülen temel cezanın alt sınırının 3 yıl hapis olduğu gözetilmeden, temel cezanın 18 ay olarak belirlenmesi suretiyle eksik ceza tayin edilmesi,

b)Her bir takvim yılında işlenen sahte belge düzenleme suçlarının birbirinden ayrı ve bağımsız suçları oluşturması nedeniyle her takvim yılı için ayrı hüküm kurulması, aynı takvim yılına ait birden fazla belge düzenlenmesi hâlinde zincirleme suç hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi, yasaya aykırı,

c) 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun‟un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükümlerin BOZULMASINA, 23.06.2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/12669, Karar No: 2014/18967, Tarih: 29.09.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/12669 E.  ,  2014/18967 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Lüleburgaz İş Mahkemesi

TARİHİ : 09/04/2014

NUMARASI : 2012/218-2014/77

Davacı, sigortalılık başlangıcı ve sigortalılığın tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, davanın açılmamış sayılmasına karar vermiştir.

Hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Dava, davacının 1479 sayılı Kanuna tabi olarak geçen çalışmaları nedeniyle sigorta başlangıç tarihinin 13/03/1989 tarihi olarak tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, talep sonucunun yapılan bir haftalık kesin süre ihtaratına rağmen açıkça beyan edilmediği gerekçesiyle davanın açılmamış sayılmasına karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; davacı vekilinin vermiş olduğu dava dilekçesinde; davacının 13/03/1989 yılında şoför vasfıyla 1479 sayılı Kanun'a tabi olarak çalışmaya başladığını ancak davalı Kurum'un bu tarihi kabul etmediğini sigortalılık başlangıcını ve sigortalı hizmetlerinin tespitini talep ettiği; daha sonra davacı vekilinin 19/02/2014 tarihli dilekçesiyle talep sonucunu daraltarak 13/03/1989 tarihinin Esnaf ve Sanatkarlar siciline kayıt tarihi olarak tescilini talep ettiği, buna rağmen mahkemece 26/03/2014 tarihli celsede davacı tarafa tespiti istenilen bağımsız çalışma dönemine ilişkin açık bir şekilde beyanda bulunmak üzere bir haftalık kesin süre verildiğinin ve aksi halde talep sonucunun açık olmaması nedeni ile davanın açılmamış sayılmasına karar verileceğinin ihtar edildiği; davacı vekilinin yine 02/04/2014 tarihli dilekçesiyle talep sonucunu daraltarak 13/03/1989 tarihinin Esnaf ve Sanatkarlar siciline kayıt tarihi olarak tescilini talep ettiği, buna rağmen mahkemece yanılgı ile, hangi tarih aralığında bağımsız çalışıldığının açıkça belirtilmediği ve talep sonucunun açık olmadığı gerekçesiyle davanın açılmamış sayılmasına karar verildiği anlaşılmaktadır.

Yapılacak iş, davacı tarafın sigortalı çalışma sürelerinin tespitini değil; talep daraltılarak, 13/03/1989 tarihinin Esnaf Bağ-Kur kapsamında sigortalı başlangıç tarihi olarak tespitini talep ettiği dikkate alınarak, davacı tarafın talebi doğrultusunda araştırma genişletilerek sonucuna göre karar vermekten ibarettir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine

29.09.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/13582, Karar No: 2017/914, Tarih: 31.01.2017

**8. Hukuk Dairesi         2016/13582 E.  ,  2017/914 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Şikayet

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın açılmamış sayılmasına karar verilmiş olup hükmün davacı ve davalı tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

K A R A R

Mahkemece yüze karşı verilen kısa kararda, kesin mehil içerisinde talep edilen belgeler sunulmadığından HMK’nun 119/2. maddesi uyarınca şikayetin usulden reddine karar verilmiş gerekçeli kararda ise davanın açılmamış sayılmasına karar verilmesi üzerine; hüküm, alacaklı ve borçlu vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Alacaklı vekilinin temyiz itirazları yönünden;

İİK’nun 4949 sayılı Kanun’la Değiştirilen 363/1. maddesinin son cümlesindeki kesinlik sınırının aynı Kanun’un Ek 1. maddesinin 1. fıkrası uyarınca 01.01.2015 tarihinden itibaren artırılan miktarı dikkate alındığında temyize konu değerin 5.980,00 TL’yi geçmediği anlaşıldığından mahkeme kararının temyiz kabiliyeti yoktur. Bu nedenle temyiz dilekçesinin reddine,

2-Borçlu vekilinin temyiz itirazları yönünden;

T.C. Anayasası yargılamanın aleniyeti ilkesini benimsemiştir. Bunun anlamı; yargılama açık olarak yapılacak ve yargılamanın sonunda verilen karar da açıkça belirtilecektir. HMK’nun 298/2. maddesi gereğince, sonradan yazılacak gerekçeli kararın da bu kısa karara uygun olması gerekir. Aksi halde, yargılamanın aleniyeti ilkesi zedelenmiş ve mahkeme kararına da güven sarsılmış olacaktır. Yargıtay İçtihatları Birleştirme Genel Kurulu’nun 10.04.1992 tarih, 7/4 sayılı kararında, kısa kararla gerekçeli karar arasında çelişki bulunmasının bozma nedeni olacağı içtihat edilmiş bulunmasına göre, Mahkemece yapılacak iş; bozmadan sonra kısa karar ile bağlı olmaksızın çelişkiyi gidermek kaydıyla vicdani kanaate göre yeni bir karar vermekten ibarettir.

Kabule göre borçlu vekilinin İcra Mahkemesi’ne başvuru dilekçesindeki iddialar haczedilmezlik şikayeti niteliğindedir. İİK’nun 18/3. maddesi "Aksine hüküm bulunmayan hallerde icra mahkemesi şikayet konusu işlemi yapan icra dairesinin açıklama yapmasına ve duruşma yapılmasına gerek olup olmadığını takdir eder; duruşma yapılması uygun görüldüğü takdirde ilgilileri en yakın zamanda duruşmaya çağırır ve gelmeseler bile gereken kararı verir" hükmünü içermektedir. Şikayet niteliğindeki haczedilmezlik başvurusunun icra dosyası kapsamı da gözönünde bulundurularak, İcra Mahkemesi’nce mevcut delil durumuna göre sonuçlandırılması gerekir.

SONUÇ: Yukarıda (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle borçlu vekilinin temyiz itirazının kabulü ile Mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle alacaklı vekilinin temyiz dilekçesinin REDDİNE ve peşin harcın temyiz edenlere iadesine, 31.01.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/7186, Karar No: 2009/6364, Tarih: 15.10.2009

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2009/7186 E.  ,  2009/6364 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk

(İş Mahkemesi Sıfatıyla ) Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak hukukuna ilişkin davada Bakırköy 13. İş Mahkemesi ve Çatalca 1. Asliye Hukuk (İş Mahkemesi Sıfatıyla) Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı, 26.01.2009 günlü dilekçesiyle iş hukukundan kaynaklanan işçilik alacağını talep etmektedir.

Bakırköy 13. İş Mahkemesince, 25.07.2008 tarihinde Silivri Ağır Ceza Mahkemesinin kurulması üzerine Çatalca İlçesinin Silivri Ağır Ceza Mahkemesinin mülhakatına katılması ve Bakırköy İş Mahkemelerinin yetkisinin Bakırköy Ağır Ceza Mahkemesinin yargı çevresiyle sınırlı olması gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Çatalca 1. Asliye Hukuk Mahkemesi ise, 5747 Sayılı Büyükşehir Belediyesi Sınırları İçerisinde İlçe Kurulması Ve Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılması Hakkındaki Kanunun 2. maddesinin ilk fıkrası ile davacının çalıştığı işyerinin ve davalının ikametgahının bulunduğu Muratbey ilk kademe belediyesinin, tüzel kişiliği kaldırılarak, Bakırköy Ağır Ceza Mahkemesinin mülhakatındaki Büyükçekmece İlçe Belediyesi’ne mahalleleri ile katılması nedeniyle, yetkisizlik yönünde hüküm kurmuştur.

22.03.2008 günlü Resmi Gazete’de yayınlanarak yürürlüğe giren 5747 Sayılı Büyükşehir Belediyesi Sınırları İçerisinde İlçe Kurulması Ve Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılması Hakkında Kanun’un 2. maddesinin 1. fıkrası gereğince bu Kanuna ekli 42 sayılı listeye göre, davacının çalıştığı işyerinin ve davalının ikametgahının bulunduğu Muratbey Beldesi (İlk Kademe Belediyesi) dava açılmadan önce, mahalleleri veya mahalle kısımları ile Bakırköy Ağır Ceza Mahkemesinin mülhakatında bulunan Büyükçekmece İlçesine katılmıştır. HSYK.’nun 24.03.2005 gün ve 188 sayılı kararının 12/1. maddesi uyarınca Bakırköy İş Mahkemesinin yetkisi Bakırköy Ağır Ceza Mahkemesinin yargı çevresi ile sınırlı olduğundan ve Büyükçekmece İlçesi de Bakırköy Ağır Ceza Mahkemesinin yargı çevresi içinde bulunduğundan, uyuşmazlığın Bakırköy 13. İş Mahkemesinde görülüp, sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; HUMK.’nun 25. ve 26. maddeleri gereğince Bakırköy 13. İş Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 15.10.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2278, Karar No: 2015/2882, Tarih: 06.02.2015

**8. Hukuk Dairesi         2015/2278 E.  ,  2015/2882 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davada, 4721 Sayılı TMK'nın "Miras Hukuku" (TMK.3.Kitap) hükümlerinden kaynaklanan ve diğer dairelerin görevine girmeyen davalar sonucu verilen hüküm ve kararların Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih 2015/8 sayılı Kararı ile hazırlanıp, 22.01.2015 Tarihli ve 29244 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Hukuk Daireleri'ne ilişkin iş bölümü uyarınca, hükme yöneltilen temyiz itirazlarının incelenmesi Yargıtay (14.) Hukuk Dairesi'nin görev alanına girmesi nedeniyle, dosyanın anılan Daire Başkanlığı'na GÖNDERİLMESİNE, 06/02/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1965, Karar No: 2015/5230, Tarih: 07.10.2015

**19. Ceza Dairesi         2015/1965 E.  ,  2015/5230 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2013/320653

MAHKEMESİ : Turhal 1. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 25/06/2013

NUMARASI : 2012/54 (E) ve 2013/335 (K)

SUÇ : 213 Sayılı Kanuna Aykırılık

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1- Sanığın 2006 ve 2008 takvim yıllarında kullandığı iddia olunan faturaları düzenleyen üç firma hakkında düzenlendiği belirtilen vergi inceleme raporları ve eklerinin aslı veya onaylı örnekleri getirtilerek, anılan raporlarla ilgili olarak faturaları düzenleyen tüm firma yetkilileri hakkında ''2006 ve 2008 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek'' suçundan dava açılmış olup olmadığının ilgili vergi dairesinden araştırılması, açıldığının tespiti halinde dava dosyaları getirtilip incelenerek mümkün olması halinde birleştirilmesi aksi halde bu davayı ilgilendiren delillerin onaylı örneklerinin dava dosyasına intikal ettirilmesi, sanığın vergi denetmenine verdiği ifadede isimleri geçen A. D. ve T. Ç.' in tespiti ile beyanlarının alınması, sahte fatura kullanma suçunda suçun maddi konusunun fatura olması, 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 227. maddesinin 3. fıkrasındaki ''Bu Kanuna göre kullanılan veya bu Kanunun Maliye ve Gümrük Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin, öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından hiç düzenlenmemiş sayılır'' şeklindeki düzenlemeye göre de faturaların Vergi Usul Kanununun 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içermesi gerekeceğinden vergi inceleme ve tekniği raporlarında 2008 takvim yılına ait faturaların varlığından söz edilmesine rağmen dosya içine konulmadığı cihetle; anılan yıla ait faturaların onaylı suretleri getirtilip incelenmesi, faturaların mevcut olmadığının yada kanunda öngörülen şekil şartlarını taşımadığının tespiti halinde beyannameye fatura eklenmesinin zorunlu olmaması nedeniyle sanığın gerçeğe aykırı beyanname vermesi şeklinde gerçekleşen eyleminin özel usulsüzlük cezasını gerektireceği hususu da gözetilerek bir karar verilmesi gerekirken eksik kovuşturma ile yetinilerek mahkumiyet kararı verilmesi,

2- Temyiz dilekçesinde aynı konuya ilişkin olduğu belirtilen mahkemenin 2012/253 esas sayılı dosyasının getirtilip incelenerek her iki suç yönünden davaların mükerrer olup olmadığının tespiti zorunluluğu,

3- Kabule göre ise;

2- Temyiz dilekçesinde aynı konuya ilişkin olduğu belirtilen mahkemenin 2012/253 esas sayılı dosyasının getirtilip incelenerek her iki suç yönünden davaların mükerrer olup olmadığının tespiti zorunluluğu,

3- Kabule göre ise;

a- Vergi Dairesi Başkanlığı tarafından vergi suçu raporuna uygun olarak sadece ''Sahte fatura kullanmak'' suçundan mütala verilmesine karşın; 12.01.2012 tarihli iddianame ile sanık hakkında, “sahte fatura düzenleyip kullanmak” iddiasıyla kamu davası açılmış ise de, birbirinden ayrı ve bağımsız suçlar olan “sahte fatura düzenlemek” ve “sahte fatura kullanmak” suçlarının birbirine dönüşmeyeceği cihetle, iddianamede hangi suçtan dava açıldığı belirsiz olduğundan, öncelikle iddianame açıklattırılarak sahte belge düzenlemek suçundan da dava açıldığının belirlenmesi halinde bu suçtan yargılama koşulu olan mütalaa bulunmadığından durma kararı verilip ilgili vergi dairesinden ''sahte fatura düzenlemek'' suçundan mütalaa verilip verilmeyeceğinin sorulup verilmeyeceğinin anlaşılması durumunda davanın düşürülmesine karar verilmesi gerekeceği gözetilmeden ''sahte fatura düzenleyip kullanmak'' şeklinde hüküm kurularak çelişkiye neden olunması,

b- Aynı takvim yılında değişik tarihlerde birden fazla sahte fatura düzenlenmesi halinde zincirleme suç hükmünün uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

c- 2006 ve 2008 takvim yıllarında sahte fatura kullanmak suçunu işlediği belirtilerek açılan kamu davasında, her bir takvim yılı yönünden ayrı ayrı 213 sayılı Kanun'un 359/b-1. maddesinin tatbikine binanen ek savunma hakkı tanınmadan yazılı şekilde her yıldan ayrı mahkumiyet kararı verilmesi,

d- Defter ve belgelerini vergi incelemesine esas olmak üzere merciine teslim etmediğinden bahisle eylemine uyan 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 359/a-2 maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılan sanık hakkında düzenlenen vergi inceleme raporlarında somut bir zarara yer verilmediği, ancak defter ve belgelerin incelemeye ibraz edilmemesinden dolayı, geçmiş dönemlere ilişkin vergi beyanları yeniden hesaplanmak suretiyle, bu vergiler tarh edilerek, bunlara bağlı bir kısım cezalara hükmedildiği, bir başka ifade ile tarh edilen bu vergi ve cezaların eylemden doğan zarar niteliğinde bulunmadıkları anlaşılmaktadır. Şu halde hüküm tarihi itibari ile sabıkasız olan sanık hakkında "defter ve belgeleri gizlemek" eylemi nedeniyle CMK'nın 231. maddesinde düzenlenen hükmün açıklanmasının geri bırakılması müessesesinin uygulanmasına engel oluşturabilecek somut bir zararın meydana geldiğinin kanıtlanamadığı cihetle, hüküm tarihinde yürürlükte bulunan 08.02.2008 günlü Resmi Gazetede yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 5728 sayılı Kanun'un 562. maddesiyle değişik CMK'nın 231. maddesinin zarar giderilmediğinden bahisle uygulanmaması,

e- 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin 1. fıkrasının (c) bendinde yer alan haklardan sanığın sadece kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri yönünden koşullu salıverilme tarihine, maddede sayılan diğer haklardan cezanın infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık müdafi ile Üst Cumhuriyet Savcısının temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, tebliğnameye uygun olarak hükmün BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 07.10.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/10275, Karar No: 2014/3833, Tarih: 24.03.2014

**14. Ceza Dairesi         2013/10275 E.  ,  2014/3833 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Aralarında resmi evlenme olmaksızın evlenmenin dinsel törenini yaptırma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma, duruşma gözönünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanık müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 24.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.