muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/1328, Karar No: 2019/14334, Tarih: 27.06.2019

Somut uyuşmazlıkta kanuni dayanaklar 406 sayılı Kanun'un Ek. 29. maddesi, 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek 3. maddesi, 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek II cetveli ve bu kanun hükmünde kararnamelere dayanılarak çıkarılan 2006/1, 2006/3, 2007/1 ve 2008/1 sayılı tebliğler yanında taraflar arasındaki sözleşme hükümleridir.

406 sayılı Kanun'un 29. maddesinin 3. fıkrasının birinci cümlesine göre “399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnameye tâbi olarak sözleşmeli personel ve kapsam dışı personel statüsünde çalışanlar hakkında, 4046 sayılı Kanun'un 22. maddesinin dördüncü ve beşinci fıkrası hükümlerinin uygulanmasında, Devlet Personel Başkanlığına bildirildikleri tarihteki ünvanları esas alınarak Yönetim Kurulunca 15.4.2004 tarihi itibarıyla bu ünvana göre belirlenmiş olan ücret ve diğer malî haklarına bu tarihten Devlet Personel Başkanlığına bildirildikleri tarihteki kadro ve pozisyonlarına ilişkin olarak bildirim tarihine kadar geçen süre içinde kamu görevlilerine yapılacak artış oran ve/veya miktarları uygulanmak suretiyle bulunacak tutar dikkate alınır. Kapsam dışı personelden Devlet Personel Başkanlığına bildirilenlerin 15.4.2004 tarihi itibarıyla ünvanlarına göre ücretinin belirlenmemiş olması durumunda, benzer görevlerde bulunanlar dikkate alınarak bu tarih için ücret ve diğer malî hakları tespit etmeye Yönetim Kurulu yetkilidir”.

Taraflar arasında imzalanan TİP 2 sözleşmenin 7. maddesindeki kurallara göre ise “Nakil hakkını saklı tutan çalışanın ikramiye, yardım vs. gibi mali ve özlük hakları için iş mevzuatına tabi kapsam dışı personel esaslarında yer alan hükümler uygulanır. Ancak ücretlerde yapılacak artış oranı, kamudaki memur maaş artış oranında olacaktır ”.

Diğer taraftan özelleştirme uygulamaları sebebi ile nakilleri düzenleyen 4046 sayılı Kanun'un 22/5 maddesinde özelleştirme sebebiyle kamu kurum ve kuruluşlarına nakledilen sözleşmeli ve iş kanunlarına tabi personelin Devlet Personel Başkanlığına bildirildikleri tarihteki kadro ve pozisyonlarına göre almakta oldukları ücret yanında, bildirim tarihi itibarı ile almakta oldukları ikramiye, ek ödeme gibi ek ödemelerinde sabit bir değer olarak bildirileceği hükmünü içermektedir.

Ancak 406 sayılı Telgraf ve Telefon Kanunu Türk Telekom personeli için farklı bir uygulama benimsemiş özel düzenleme olduğundan bu kanunun 29. maddesinin davacı hakkında uygulanması gerektiği anlaşılmaktadır.

Ancak 406 sayılı Telgraf ve Telefon Kanunu Türk Telekom personeli için farklı bir uygulama benimsemiş özel düzenleme olduğundan bu kanunun 29. maddesinin davacı hakkında uygulanması gerektiği anlaşılmaktadır.

406 sayılı Yasada değişiklik yapan ve 02.07.2004 tarihli Resmi Gazetede yayınlanan 5189 sayılı Yasa ile Türk Telekom Personelinin parasal haklarının tespitinde Türk Telekom Yönetim Kurulu yetkili kılınmış olup 406 sayılı Yasanın Ek 29. maddesiyle başka kurumlara atanmak üzere Devlet Personel Başkanlığına bildirilecek personelin 4046 sayılı Yasanın 22.maddesi uyarınca eski görevleriyle yeni görevlerinin parasal hakları arasındaki farkın ödenmesi sırasında yönetim kurulunca bu personelin diğer kamu personeline göre yüksek tutarlara çıkarılmış parasal hakları yerine 15.04.2004 tarihi itibariyle aldıkları ücretlerine iş sözleşmelerinin sona erdiği 15 Ocak tarihine kadar kamu görevlilerine yapılmış zamlar uygulanmış olup bu düzenlemeyle Türk Telekom A.Ş.'de çalışmakta iken özelleştirme nedeniyle başka kurumlara atananların ücretleriyle aynı unvanlarla özelleştirme kapsamındaki başka kurumlarda görev yapılmakta iken naklen atananların parasal hakları arasında eşitlik sağlanması amaçlanmıştır.

27.06.1989 tarih ve 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararnameye 21.03.2006 tarih ve 5473 sayılı Kanun ile eklenilen ek 3. maddede öngörülen ek ödemeler kamu görevlilerine yapılan genel bir artış niteliğinde olmadığından, davacının bu ödemeden yararlanması için anılan kanun kapsamındaki kamu görevlilerinden olması gerekir. Gerek 406 sayılı Kanun'un Ek 29. maddesi,gerekse sözleşmenin 7. maddesi hükümleri davacının iş sözleşmesi ile çalıştığı dönemde kamu görevlilerine yapılan genel nitelikli artışlardan mahrum kalmasını engellemeyi amaçlamaktadır. Davacı davalıya ait işyerinde çalışmasaydı, 15.04.2004 tarihi itibariyle belirlenmiş olan ünvanın ücret ve diğer mali haklarıyla bir kamu kurumuna atanacak ve kamu görevlilerinin ücretlerine yapılan artışlardan yararlanacaktı.Kamu görevlisi olarak çalıştığında hak kazanamayacağı bir ödemeden davalı şirkette çalıştığı sırada yararlanması için bu konuda özel bir düzenleme olması gerekir. Bu bağlamda sözleşmenin 7. maddesi genel artışlarla ilgilidir.

Sonuç olarak, 375 sayılı KHK ek 3. maddesi uyarınca yapılan ek ödemelerin kamu personeli arasındaki ücret dengesizliğinin giderilmesi amacıyla madde kapsamında sayılan kamu idarelerindeki personel ile sınırlı olan ödeme olduğunu,yapılan düzenlemenin kamu personeli arasındaki ücret adaletini sağlayama yönelik olduğu ve kamu personelinin tamamını kapsayan genel bir artış niteliğinde olmadığı anlaşılmaktadır. Davacının davalı şirkette nakle tabi personel olarak çalıştığı dönemde kamuda çalışanlara yapılan zam oranında maaşına zam yapılarak belirlenen ücrete göre nakil ilmuhaberinde ücretin tespit edildiği sabittir.

Davacıya nakle tabi olarak çalıştığı dönemde TİP 2 sözleşmesi uyarınca davalı işverence ikramiye ve ilave tediye ödemesi yapıldığı anlaşılmaktadır. Bu ödemelerin davacının kamuya geçiş hakkını saklı tutarak imzaladığı sözleşme kapsamında kapsam dışı işçilik süresiyle sınırlı olduğu, Devlet Personel Başkanlığına bildirilen ücretine dahil edilmesi yönünde bir düzenleme bulunmadığı, 4046 sayılı Kanunun 22/5 maddesinin davacı hakkında uygulanamıyacağı, buna göre Devlet Personel Başkanlığına bildirilen ücretine eklenmesinin mümkün olmadığı anlaşılmaktadır.

Bu itibarla davalı şirkette çalışmakta iken 406 sayılı Kanunun ek 29. maddesi uyarınca diğer kamu kurum ve kuruluşlarına nakledilmek üzere Devlet Personel Başkanlığına bildirilen davacının dava konusu ek ödemeden yararlanamıyacağı, sözleşme kapsamında ödenen ikramiye ve ilave tediye gibi ücretlerin nakil ilmuhaberindeki ücrete eklenemiyeceği, nakil ilmuhaberindeki ücretinin eksik belirtilmediği anlaşılmaktadır. Hal böyle olunca Mahkemece davanın reddine karar verilmesi gerekli iken yazılı gerekçe ile kabulüne karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 27.06.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/8268, Karar No: 2012/14343, Tarih: 28.06.2012

**5. Hukuk Dairesi         2012/8268 E.  ,  2012/14343 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kısmen kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Davaya konu teşkil eden fındıklık niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre değer biçilmesinde ve pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazı yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı kalan onama harcının alınmasına, peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 28.06.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/18528, Karar No: 2014/101, Tarih: 07.01.2014

**11. Ceza Dairesi         2012/18528 E.  ,  2014/101 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2010/63429

MAHKEMESİ : Konya 4. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 09/07/2009

NUMARASI : 2008/332 (E) ve 2009/893 (K)

SUÇ : 213 sayılı Yasaya muhalefet

24.03.2008 tarihli iddianameyle sanık hakkında “2005 ve 2007 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek” suçlarından açılan kamu davasına ilişkin mahallinde her zaman bir karar verilmesi mümkün görülmüştür.

Sanığın yetkilisi olduğu T. Kimya Temizlik ...Şti. adına 2006 takvim yılında sahte fatura düzenlediği iddiasıyla açılan davada; savunmasında anılan şirketi evrak üzerinde devralmasına rağmen, E. ve M. E. isimli kişilerin şirketi kendisine fiilen devretmediklerini söyleyerek yüklenen suçu kabul etmemesi, ancak şirketin ortağı Y. K.'ın vergi incelemesi sırasında verdiği beyanında, sanığın savunmasını doğrulamaması karşısında, sanık tarafından şirket faaliyetleriyle ilgili beyanname, şirkete ait bir belge düzenleyip düzenlemediği müdür veya ortak sıfatıyla şirketten bir maaş yada pay alıp almadığı araştırılıp, adına fatura düzenlenen C. Et ve Et Ürünleri...Şti'nin yetkilisi tespit edilip tanık sıfatıyla dinlenerek faturaları sanıktan alıp almadıkları, ticari ilişkiyi kiminle gerçekleştirdikleri hususunda bilgilerinin sorulması, gerekli görüldüğü takdirde faturalardaki el yazısı ve imzaların sanığa ait olup olmadığının bilirkişi aracılığıyla saptanması, T. Kimya Temizlik ...Şti. ortağı olarak görünen Y. K.'ın duruşmaya çağrılarak olaya ilişkin bilgi ve görgüsünün tespiti, sanıktan önceki şirket ortakları E. ve M.E. hakkındaki suç duyurusunun akibetinin araştırılması, dava açılmış olması halinde mümkünse davaların birleştirilmesi, aksi halde anılan kişilerin duruşmaya çağrılarak sanığın savunmasında geçen hususların sorulmasından sonra toplanan delillere göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken eksik soruşturma ile yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 07.01.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/989, Karar No: 2010/3865, Tarih: 12.07.2010

**8. Hukuk Dairesi         2010/989 E.  ,  2010/3865 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tesbite İtiraz

... ile Hazine aralarındaki tesbite itiraz davasının kabulüne dair ... Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 05.10.2009 gün ve 26/233 sayılı hükmün Yargıtay’ca incelenmesi davalı Hazine vekili tarafından süresinde istenilmiş olmakla dosya incelendi gereği düşünüldü:

KARAR

Davacı vekili, kazanmayı sağlayan zilyetlik nedeniyle vekil edeni adına kadastro yoluyla tesbit edilen 1569 parsel sayılı taşınmazdan kesilerek, kumsal niteliğiyle tesbit dışı bırakılan 4000 m2 taşınmazın vekil edeni adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmesini istemiştir.

Davalı Hazine vekili, davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulüyle Fen Bilirkişileri ...ve ...tarafından dosyaya sunulan 19.11.2008 tarihli rapora ekli krokide (b) harfiyle gösterilen 1157,13 m2 yüzölçümündeki taşınmaz bölümünün davacı adına tapuya kayıt ve tesciline, karar verilmesi üzerine; hüküm, davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, kadastro çalışmalarında tesbit dışı bırakılan taşınmazın TMK.nun 713/1 ve 3402 sayılı Kadastro Kanununun 14 .maddeleri gereğince açılan tescil isteğine ilişkindir. Dava konusu taşınmazın 1977 yılında yapılan tapulama çalışmalarında "kumsal" niteliğiyle tesbit dışı bırakıldığı dosya kapsamından anlaşılmaktadır. Kural olarak “kumsal” niteliğinde bulunan yerler TMK.nun 715. maddesi gereğince Devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olup, kazanmayı sağlayan zilyetlikle edinilmesi mümkün olmayan ve aynı kanunun 999. maddesi uyarınca tescile tabi bulunmayan taşınmazlardandır. Yapılacak araştırma ve inceleme sonucu kumsal olmadığının anlaşılması halinde zilyetlikle kazanılması mümkün olabilir. Ancak, TMK.nun 713.maddesinin 3.fıkrası hükmüne göre, tescil davasının Hazine ve ilgili kamu tüzel kişilerine karşı açılması gerekir. Dosya arasında bulunan Fen Bilirkişileri Müslüm Aral ve Mehmet Keleşoğlu tarafından dosyaya sunulan 19.11.2008 tarihli rapor ve krokilerine göre, uyuşmazlık konusu taşınmaz "Tekirdağ ili, Kumbağ Belediyesi" sınırları içinde yer aldığına göre, davanın Kumbağ Belediyesi Tüzel Kişiliğine yöneltilmeden görülüp sonuçlandırılması doğru değildir. Mahkemece yapılacak iş; davanın Kumbağ Belediyesi Tüzel Kişiliğine yöneltilmesi için davacıya süre ve imkan verilmek suretiyle taraf teşkilinin sağlanması, yargılamaya katıldığında savunma ve delillerini bildirmesi için kendilerine süre ve imkan tanınması ondan sonra iddia ve savunma çerçevesinde toplanan tüm delillerin değerlendirilerek sonucuna göre bir hüküm kurulması gerekir. Anılan hüküm uyarınca taraf teşkili tamamlanmadan işin esasına girilerek yazılı şekilde hüküm kurulması kanuna aykırıdır.

Davalı Hazine vekilinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer yönlerin şimdilik incelenmesine yer olmadığına,12.07.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2009/7271, Karar No: 2010/1232, Tarih: 16.02.2010

**17. Hukuk Dairesi         2009/7271 E.  ,  2010/1232 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

-K A R A R-

Dosyanın incelenmesinde, mahkeme kararının davalı ... adına TK.35. maddesine göre tebliğ edildiği görülmüş ise de, tebligat adresi davacıya tebligat yapılamayan, dava dilekçesinde bildirilen eski adrestir. Bu nedenle davalıya yasaya uygun olarak yapılmış bir tebliğ bulunmadığından, mahkeme kararının davalının dava dilekçesinin tebliğ edildiği yeni adresine çıkarılarak, tebligat yapılması ve temyiz süresi beklendikten sonra dosyanın gönderilmesi için GERİ ÇEVRİLMESİNE 16.2.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/2893, Karar No: 2023/6719, Tarih: 22.11.2023

**11. Hukuk Dairesi         2022/2893 E.  ,  2023/6719 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 13. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2019/2667 Esas, 2022/71 Karar

HÜKÜM : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul 10. Asliye Ticaret Mahkemesi

SAYISI : 2018/993 E., 2019/788 K.

Taraflar arasındaki tazminat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildi. Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip, gereği düşünüldü.

I. DAVA

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildi. Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip, gereği düşünüldü.

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin, Gelir Vergisi Kanunu kapsamında %5 vergi indirimi uygulamasından faydalanabilmesi için yasal mevzuatın aradığı bütün şartlara sahip olduğunu, 26.04.2018 tarihinde 2017 yılı için verdiği Kurumlar Vergisi Beyannamesinde "Vergiye Uyumlu Mükelleflere Vergi İndirimi" hükmünden faydalanmak istediğini, Kurumlar Vergisi üzerinden 145.249,50 TL vergi indirimi tutarını hesaplayarak bunu Marmara Kurumlar Vergi Dairesine bildirdiğini, ancak Gelir İdaresinin müvekkili şirketin mahsup talebini işleme koymadığı gibi indirime konu vergi için 12.07.2018 tarihli ödeme emri gönderdiğini, Gelir İdaresinin buna gerekçe olarak şirketin Haziran 2015 dönemine ait KDV ve Muhtasar beyannameleri süresinde verilmiş olmasına rağmen, tahakkuk eden vergilerin süresinde ödenmemesi nedeniyle vergi indiriminden faydalanılamayacağını belirttiğini, müvekkili şirketin yasal mevzuata uygun olarak vergi beyannamelerini verdiğini, bu beyannameler gereği tahakkuk eden vergilerini de süresinde ödediğini, müvekkili şirketin tahakkuk eden vergilerini davalı bankanın Gayrettepe Ticari Şubesine verdiği talimatlarla ödediğini, Gelirler İdaresinin mahsup talebini reddetmesi üzerine yapılan araştırmada, vergilerini düzenli ve süresinde ödeyen müvekkilinin davalı bankadan kaynaklanan sebeplerle bir gün gecikmeli olarak ödendiğinin anlaşıldığını, davalı bankanın müvekkili şirketin yazılı talimatlarına aykırı olarak sistemlerindeki arıza nedeniyle vergi ödemelerini bir günlük gecikme ile yapmasının Gelir İdaresi nezdinde müvekkili şirketin tahakkuk eden vergilerinin süresi içerisinde ödenmemesine neden olduğunu, dolayısıyla müvekkili şirketin davalı bankanın sebep olduğu gecikme nedeni ile son iki yılda tahakkuk eden vergi beyannamelerini süresinde vermiş olmasına rağmen kanuni süresi içinde ödemediği kabul edilerek vergi indiriminden yararlanamadığını ileri sürerek 145.249,50 TL zararı ile geç ödeme nedeniyle ödenen 5.953,47 TL gecikme zammının toplamı olan şimdilik 151.202,97 TL'nin ihtarnarname tarihinden itibaren işleyecek ticari faizi ile davalı bankadan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; dava konusu olayda müvekkili bankaya kusur izafe edilemeyeceğini, bahse konu teknik arızanın hiçbir şekilde davalı bankanın sistemlerinden kaynaklanmadığını,30.07.2015 tarihinde yapılmış olması gereken vergi ödemesinin geç yapılmış olmasının sebebinin müvekkili banka ile GİB arasındaki tahsilat sisteminde oluşan veri akışına dair teknik arıza olduğunu, bankanın gerek talimatın iletildiği gün olan 30.07.2015 tarihinde gerekse de sonrasında her türlü çabayı gösterdiğini, 30.07.2015 tarihinde gece yansına kadar sistemin düzeltilmesi için her türlü girişim denendiğini, GİB teknik yetkililerinin dahi arızanın bankanın sistemlerinden kaynaklanmadığını açıkça teyit ettiğini, hiçbir şekilde müvekkili bankadan kaynaklanmayan teknik bir arıza sebebiyle indirim hakkından faydalanılamadığına yönelik müvekkili bankaya kusur izafesinin mümkün olmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacı firmanın davalı banka nezdindeki mevduat hesabından online vergi ödemelerine ilişkin talimat verildiği halde hesapta para olmasına rağmen banka sisteminde yaşandığı ifade edilen sorun nedeniyle ödemenin gecikmeli olarak bir gün sonra 31.05.2017 tarihinde gerçekleştirildiğinin sabit olduğu, gecikmeli olarak yapılan ödemenin vergi mevzuatı dikkate alındığında davacı uhdesinde tahakkuk olunan miktar üzerinden 2018 yılı kurumlar vergisinin %5'ine tekabül eden 145.249,50 TL ile davacı şirket tarafından ödenmek durumunda kalınan 5.953,47 TL'lik gecikme zammı olmak üzere 151.202,97 TL zarar meydana getirdiğinin tespit edildiği, taraflar arasındaki ilişkinin sözleşme temelinde irdelenmesi gerektiği, her halükarda davalı bankanın davacı şirkete ilişkin vergi ödemelerinin süresi içerisinde Gelir İdaresi Başkanlığı'na elektronik ortamda banka ile kurum arasındaki sistemsel bağlantı üzerinden süresinde yapılması taahhüdünde bulunduğundan gecikmeden kaynaklı oluşan maddi zararı tazmin yükümlülüğünün doğacağı, somut olayda sorumluluğun bankaya ait olduğu, davacıya zararın artmasına sebebiyet vermesine yönelik müterafik herhangi bir kusur atfının söz konusu olmadığı, davacı uhdesinde oluşan zararın bankanın sözleşme ilişkisi nazarında sorumluluğuna aykırı davranmasıyla oluşan doğrudan zarar olduğu, sistemden kaynaklı arızanın bankayı sorumluluktan kurtaracağı yönündeki iddianın kabul edilemeyeceği, bu hususun davalı bankanın taahhüdü kapsamında sorumluluğunun ortadan kalkması ya da tenkise sebebiyet vermesi gibi bir neticeye sebep olamayacağı gerekçesiyle davanın kabulüne 151.202,97 TL'nin 12.10.2018 tarihinden itibaren işleyecek avans faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı vekili istinaf dilekçesinde özetle; davacı talebinin zamanaşımına uğradığını, davacı tarafından vergi ödemesindeki gecikmenin müvekkili bankanın kusurundan kaynaklandığını 2018 yılında öğrenildiğinin kabul edilmesinin hayatın olağan akışına aykırı olduğunu, müvekkili bankanın güven kurumu ve basiretli bir tacir olmasının gerekliliklerine uygun şekilde, davacının vergi ödeme talimatını süresi içerisinde sözleşme hükümlerine göre dava dışı kuruma ilettiğini, müvekkili bankanın sistemi dışında kaynaklı teknik arıza nedeniyle iddia edilen zararın oluşmasında müvekkil bankaya kusur izafe edilemeyeceğini, davacının iddia ettiği zararın doğmasına sebebiyet veren aksaklığın Gelir İdaresi Başkanlığı'nın hizmet aldığı operatör firma olan Türk Telekom Şirketi'nden kaynaklandığını, 30.07.2015 tarihinde yapılması gereken vergi ödemesinin gerçekleştirilememesinin sebebinin, müvekkili banka ile Gelir İdaresi Başkanlığı arasındaki tahsilat sisteminde oluşan veri akışına dair teknik arıza olduğunu, olay tarihinde Türk Telekom A.Ş. sistemleri üzerinde inceleme yapılmadığını, bankanın 30.07.2015 tarihinde gece yarısına kadar sistemin düzeltilmesi için her türlü girişimin denendiğini, ancak giderilemeyen ve bankadan kaynaklanmayan teknik arızanın hukuki sonuçlarının, kusur sorumluluğu çerçevesinde müvekkili bankaya izafe edilmesinin hukuk, hakkaniyet ve iyi niyet kuralları ile bağdaşmadığını, davacı tarafından dosyaya geç ödemenin bankaları sistemlerinden kaynaklandığına yönelik herhangi somut delil sunulmadığını, HMK hükümleri gereğince ispat yükünün davacıda olduğunu, davacının iddiasını ispat edemediğini, bu konuda teknik bir inceleme yapılması için ek raporun alınması belirtilmişse de, mahkemenin yetersiz inceleme yapılan söz konusu bilirkişi heyeti tarafından oluşturulan raporu hükme esas aldığını, mahkeme tarafından davacının iddia ettiği zararın gerçekten mevcut olup olmadığının araştırılmadığını, ayrıca davacının iddia ettiği zararına, bir günlük gecikme zammının da dahil edildiği görülmekte olup; bu zammın müvekkili banka tarafından müşteri memnuniyeti yaklaşımı kapsamında halihazırda ödenmiş olduğunun göz ardı edildiğini, davacının süresi içerisinde vergi mahkemesinde dava açmadığını, zararın meydana gelmesine kendisinin sebebiyet verdiğini, davacının, bu kadar yüksek meblağda bir indirim hakkı kazanabilmesine olanak sağlayacağını iddia ettiği vergi ödemesi ile ilgili talimatını son gün verdiğini, vergi ödemesini son güne bırakmasaydı sistemlerde arıza yaşansaydı dahi ertesi güne kadar çözülebilme imkânı sayesinde iddia ettiği zararın hiç ortaya çıkmayacağını, haksız fiile dayalı tazminatın koşullarının oluşmadığını belirterek kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç