muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/18874, Karar No: 2016/14319, Tarih: 08.12.2016

**3. Hukuk Dairesi         2015/18874 E.  ,  2016/14319 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK (TÜKETİCİ) MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki Tüketici Hakem Heyeti Kararına itiraz davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, kayıp-kaçak vb. bedellerin ilgili mevzuat çerçevesinde abonelere yansıtıldığını ve uygulanmasının yasal bir zorunluluk olduğunu belirterek; davalı aboneden tahsil edilen kayıp kaçak vb. bedellerin davalı aboneye iadesine yönelik verilen ... Tüketici Sorunları Hakem Heyeti kararının iptalini talep ve dava etmiştir.

Davalı, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece; davacı elektrik şirketi tarafından kayıp kaçak vb. bedellerin davalı aboneden tahsil edilmesinin yasal dayanağı bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı tarafça temyiz edilmiştir.

1-) Dava, elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp-kaçak bedelinin tüketiciye iadesine yönelik Tüketici Sorunları Hakem Heyeti kararının iptali istemine ilişkindir.

Kayıp-kaçak bedeli ile dağıtım-iletim bedeli sayaç okuma ve perakende satış hizmet bedelleri hakkında 17.06.2016 tarihinde yürürlüğe giren 6719 sayılı kanun öncesinde Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 21.05.2014 tarih ve 2013/7-2454 Esas 2014/679 K. Sayılı kararı ile Anayasanın Vergi ödevi Başlıklı 73. maddesindeki “ Herkes, kamu giderlerini karşılamak üzere, mali gücüne göre, vergi ödemekle yükümlüdür .Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülükler kanunla konulur, değiştirilir veya kaldırılır . Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülüklerin muaflık, istisnalar ve indirimleriyle oranlarına ilişkin hükümlerinde kanunun belirttiği yukarı ve aşağı sınırlar içinde değişiklik yapmak yetkisi Bakanlar Kuruluna verilebilir" şeklindeki düzenlemeye göre kayıp-kaçak , sayaç okuma, dağıtım, perakende hizmet ve iletim bedeli uygulamasının EPDK Kararları ve tebliğleri çerçevesinde uygulama arz eden kanunlar ve ikincil mevzuat hükümleri çerçevesinde EPDK tarafından belirlenerek uygulandığından bu tarihteki mevcut hukuki düzenlemenin EPDK'ya sınırsız bir fiyatlandırma ve tarife unsuru belirleme hak ve yetkisi vermediği özellikle kaçak (elektrik enerjisinin hırsızlanması ) bedellerinin kurallara uyan abonelerden tahsili yoluna gitmenin hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaşmadığı , bu faturalara yansıtılan diğer kalemlere ilişkin bedel miktarlarının şeffaflık ilkesi ile denetlenebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne bedel ödendiğinin bilinmesininde şeffaf hukuk devleti nin vazgeçilmez unsuru olduğundan EPDK kararları ile bu bedellerin mevcut mevzuat kapsamında tüketicilerden alınması doğru bulunmayarak hukuka uygun olmadığı kabul edilmiştir.

Ancak, uyuşmazlığın temyiz yolu ile Dairemize geldiği aşamada 17.06.2016 Tarih ve 29745 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 6719 sayılı kanunun 21. maddesi ile 6446 Sayılı kanun "17. maddesinin birinci, üçüncü ve dördüncü fıkraları ile altıncı fıkrasının (a), (ç), (d) ve (f) bentleri değiştirilmiş ve aynı maddeye eklenen 10. bend ile; "Kurum tarafından gelir ve tarife düzenlemeleri kapsamında belirlenen bedellere ilişkin olarak yapılan başvurularda ve açılan davalarda; tüketici hakem heyetleri ile mahkemelerin yetkisi, bu bedellerin, Kurumun düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlıdır." hükmü getirilerek Tüketici Hakem Heyetlerinin ve Mahkemelerin bu konularda açılacak davalarda inceleme ve araştırma yetkileri geçmişe de etkili olarak sadece bu dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedellerinin Kurumun bu konulardaki düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlanmış , bu bedellerin alınmasında esas olan ilgili tarifelerin düzenlenmesinde EPDK nun Kanundaki yetkileri genişletilerek yukarıda sözü edilen bedeller maliyet unsuru kapsamına dahil edilmiştir.

Yine, 6719 sayılı kanunun 26. maddesi ile 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'na eklenen;

Geçici madde 19; "Bu maddeyi ihdas eden Kanunla öngörülen düzenlemeler yürürlüğe konuluncaya kadar, Kurul tarafından yürürlüğe konulan mevcut yönetmelik, tebliğ ve Kurul kararlarının bu Kanuna aykırı olmayan hükümlerinin uygulanmasına devam olunur." hükmünü,

Geçici madde 20; "Kurul kararlarına uygun şekilde tahakkuk ettirilmiş dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedelleri ile ilgili olarak açılmış olan her türlü ilamsız icra takibi, dava ve başvurular hakkında 17 nci madde hükümleri uygulanır." hükmünü içermektedir.

Hal böyle olunca, karar tarihinden sonra yürürlüğe girmiş bulunan bu yasa değişikliklerinin, yürürlük tarihi öncesi dönemde geçerli olan EPDK kararlarına dayanılarak alınmış olan ve dava konusu yapılan dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedelleri ile ilgili olarak açılan ve halen devam eden davalarda da geçmişe etkili olacak şekilde (bu yasa değişikliği öncesinde açılan ve halen görülmekte olan davalar da ) uygulanması gereken hükümler içerdiğinden 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'nun 17., Geçici 19. ile 20.maddelerinin, somut olaya etkisinin bulunup bulunmadığının yerel mahkemece tartışılıp değerlendirildikten sonra sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekmektedir.

2-) Bozma nedenlerine göre davacının diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

2-) Bozma nedenlerine göre davacının diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince davacı yararına BOZULMASINA, ikinci bentte açıklanan nedenle davacı tarafın diğer temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, HUMK'nun 440/I maddesi uyarınca karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 08.12.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/26002, Karar No: 2013/9582, Tarih: 23.05.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2011/26002 E.  ,  2013/9582 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

09.06.2006 olan suç tarihinin gerekçeli karar başlığında 09.06.2007 olarak yazılması mahallinde düzeltilebilir hata olarak görülmüştür.

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır.

Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Somut Olayda, müşteki ...'in 09.06.2006 günü küçük çocuklarını tedavi ettirmek için... Devlet Hastanesine gittiği, burada sanık ... ...ile tanıştığı, sanığın müştekiye “... Hastanesinde tanıdığım doktor var” diyerek müştekiyi ... Hastanesine götürdüğü, kendi çocuğunu müşteki ile bırakıp, müştekinin hasta çocuğu ile birlikte bir süre servis bölümüne çıkıp döndükten sonra müştekiye hitaben "çocuk makineye girecek, tetkikler yapılacak odaya mücevheratınla girmen sakıncalı çıkart" dediği, müştekinin bileziklerini çıkarmayı reddettiği, ancak iki adet alyans yüzük çıkarıp içinde 20 TL para, nüfus cüzdanı, yeşilkart gibi eşyalarının bulunduğu çantayı sanığa bıraktığı, geri döndüğünde sanığın çantayı alarak kaçtığı olayda, sanığın "kişinin içinde bulunduğu tehlikeli durum veya zor şartlardan yararlanmak suretiyle” dolandırıcılık suçunu işlediğine yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

5237 sayılı TCK'nun 158/1-b maddesi gereğince belirlenmiş olan 17 gün adli para cezasından 5237 sayılı TCK'nun 62/1 maddesi gereğince 1/6 oranında indirim yapılması sonucu 14 gün adli para cezasının belirlenmesi gerekirken, hesap hatası sonucu 15 gün adli para cezası ve 5237 sayılı TCK'nun 52/2 maddesi gereğince de mahkemenin kabulü doğrultusunda günlüğü 20 TL den olmak üzere 300 TL adli para cezası belirlenmek suretiyle sanığa fazla adli para cezası hükmedilmiş olması,

Ancak;

5237 sayılı TCK'nun 158/1-b maddesi gereğince belirlenmiş olan 17 gün adli para cezasından 5237 sayılı TCK'nun 62/1 maddesi gereğince 1/6 oranında indirim yapılması sonucu 14 gün adli para cezasının belirlenmesi gerekirken, hesap hatası sonucu 15 gün adli para cezası ve 5237 sayılı TCK'nun 52/2 maddesi gereğince de mahkemenin kabulü doğrultusunda günlüğü 20 TL den olmak üzere 300 TL adli para cezası belirlenmek suretiyle sanığa fazla adli para cezası hükmedilmiş olması,

Bozmayı gerektirmiş olduğundan hükmün, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'un 321.maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden duruşma yapılmasını gerektirmeyen bu hususun 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'un 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasından sanığın adli para cezasıyla cezalandırılmasına ilişkin bölümlerin çıkartılarak yerine sırasıyla "5237 sayılı TCK.nın 158/1-b, 62, 52/2 maddeleri uygulanmak suretiyle sonuç adli para cezasının 14 gün adli para cezası karşılığı 280 TL’ye indirilmesi ve sanığın neticeten 280 TL adli para cezası ile cezalandırılması" yazılması suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun olan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 23.05.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4523, Karar No: 2015/6342, Tarih: 02.11.2015

**22. Ceza Dairesi         2015/4523 E.  ,  2015/6342 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2011/118018

MAHKEMESİ : Aydın 1. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 12/10/2010

NUMARASI : 2010/255 (E) ve 2010/1068 (K)

SUÇ : Hırsızlık, işyeri dokunulmazlığının ihlali

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, kararların nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

1) Sanıklar hakkında hırsızlık suçundan verilen kararların temyiz incelemesinde;

Kamu kurum ve kuruluşları tabirinden, devletin yasama, yürütme ve yargı faaliyetlerinin yapıldığı yerin anlaşılması gerekmekte olup, kamu kurum ve kuruluşlarının suç anında faaliyetlerini sürdürüyor olması gerekmektedir. Dosya kapsamına göre; suçun işlendiği yerin Vakıflar Genel Müdürlüğüne ait atıl durumdaki zeytin salamura tesisi olup, kamu kurum ve kuruluşu olarak sayılamayacağı ancak bu yerin bina niteliğinde olması nedeniyle eylemin TCK'nın 142/1-b maddesindeki suçu oluşturduğu halde yazılı şekilde uygulama yapılması sonuç ceza değişmediğinden bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sanıkların, TCK’nın 53. maddesinin 2. fıkrası uyarınca hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar aynı maddenin 1. fıkrasında öngörülen hakları kullanmaktan yoksun kılınmasına, aynı maddenin 3. fıkrası uyarınca da kendi altsoyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından, söz konusu yasaklamanın koşullu salıverilen sanıklar hakkında uygulanmamasına karar verilmesi gerekirken, yazılı biçimde uygulama yapılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar S.. P.. ve S.. A..'in temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi aracılığıyla 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından 5237 sayılı Yasanın 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümün çıkarılarak yerine, “Sanıkların, TCK’nın 53. maddesinin 2. fıkrası uyarınca hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar aynı maddenin 1. fıkrasında öngörülen hakları kullanmaktan yoksun kılınmasına, aynı maddenin 3. fıkrası uyarınca da kendi altsoyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından, söz konusu yasaklamanın koşullu salıverilen sanıklar hakkında uygulanmamasına" cümlesinin yazılması suretiyle eleştiri dışında diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

2) Sanıklar hakkındaki işyeri dokunulmazlığının ihlali suçundan verilen kararların temyiz incelemesine gelince;

2) Sanıklar hakkındaki işyeri dokunulmazlığının ihlali suçundan verilen kararların temyiz incelemesine gelince;

Hırsızlık suçunun işlendiği yerin, Vakıflar Genel Müdürlüğü'ne ait atıl vaziyette duran zeytin salamura tesisi olduğunun anlaşılması karşısında; suça konu yerde herhangi bir ticari faaliyet yürütülüp yürütülmediği de araştırılarak sonucuna göre hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden ve bu yerin ne surette işyeri sayıldığına ilişkin delillerin neler olduğu kararda gösterilip tartışılmadan, yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar S.. P.. ve S.. A..'in temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 02.11.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/36157, Karar No: 2017/2022, Tarih: 20.02.2017

**13. Hukuk Dairesi         2015/36157 E.  ,  2017/2022 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün taraflar avukatınca duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davacı vekili avukat ... ile davalı vekili avukat ... ... ...'ın gelmeleriyle duruşmaya başlanılmış ve hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlenildikten sonra karar için başka güne bırakılmıştı. Bu kez temyiz dilekçesinin süresinde olduğu saptanarak dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalıya 03/12/2014 tarihinde dava konusu taşınmazını satması hususunda vekalet verdiğini, aynı gün davalı yanca taşınmazın satılmasına karşın bedelinin kendisine ödenmediğini ileri sürerek taşınmazın bedeli olan 70.000,00 TL'nin davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, taşınmazı vekaleten 50.000,00 TL bedelle sattığını ve bu bedeli davacının aile dostu olan dava dışı üçncü şahsa teslim ettiğini savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile, 50.000,00 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile dacvalıdan alınıp davacıya verilmesine, fazla talebin reddine karar verilmiş; hüküm taraflarca temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının tüm temyiz itirazlarının reddi gerekir

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile, 50.000,00 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile dacvalıdan alınıp davacıya verilmesine, fazla talebin reddine karar verilmiş; hüküm taraflarca temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının tüm temyiz itirazlarının reddi gerekir

2-Davacının temyizine gelince; dava, vekaletin kötüye kullanılması sebebine dayalı alacak istemine ilişkindir. Davacı, davalının vekaleten sattığı 70.000,00 TL değerindeki taşınmazın bedelinin ödenmediğini iddia etmekte, davalı ise taşınmazın 50.000,00 TL bedelle satılıp bu bedelin aile dostlarına ödendiğini savunmaktadır. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. Yargılamada dava konusu taşınmazın satış ve dava tarihindeki değerinin tespiti için bilirkişi raporu aldırılmış olup raporda taşınmazın her iki tarihteki rayiç değerinin 68.575,00 TL olduğu bildirilmiştir. Mahkeme gerekçesinde, davalı vekilin taşınmazın bedelini davacıya verdiğini ispatlayamadığı temeline dayanmış ne var ki aynı gerekçede davalının beyanında belirtilen 50.000,00 TL ile bilirkişi raporunda belirtilen 68.575,00 TL bedel arasında fahiş fark bulunmadığından vekilin özen borcuna aykırı davranmadığı da ifade edilerek çelişki yaratılmış netice olarak da davalı ifadesinde yer alan 50.000,00 TL yönünden kısmen kabul kararı verilmiştir. Somut olayda ispat yükü vekil olarak davacı adına işlem yapan davalıdadır. Davalı, taşınmazın bedelini davacıya ödediğini kesin deliller ile ispat edememiştir. Öyleyse, davacı taşınmazın satış tarihindeki rayiç değerini davalıdan istemekte haklıdır. Mahkemece taşınmazın bilirkişi raporu ile belirlenen satış tarihindeki rayiç değerine hükmetmesi gerekirken, gerekçede çelişkiler yaratarak ispat edilemeyen davalı ifadesinde belirtilen değere hükmetmesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle davalının tüm temyiz isteminin reddine, ikinci bentte açıklanan nedenlerle davacının temyiz isteminin kabulü ile hükmün davacı yararına BOZULMASINA, 1480,00 TL duruşma avukatlık parasının davalıdan alınarak davacıya ödenmesine, peşin alınan 27,70 TL harcın istek halinde davacıya iadesine, 2.561,63 TL harcın davalıdan alınmasına, HUMK’nun 440/1 maddesi uyarınca tebliğden itibaren ... gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 20/02/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/15669, Karar No: 2014/2760, Tarih: 13.03.2014

**5. Ceza Dairesi         2012/15669 E.  ,  2014/2760 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 5 - 2012/153253

MAHKEMESİ : Bucak Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 21/03/2012

NUMARASI : 2011/136 Esas, 2012/153 Karar

SUÇ : Görevi kötüye kullanmak

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Suç tarihinde B.. Belediye Başkanı olan sanığın, belediye encümeni tarafından herhangi bir karar alınmadığı, kendisine yetki verilmediği halde Devlet Hava Meydanları İşletmesi tarafından hurda olduğu ilan edilen malzemeleri belediye hizmetlerinde kullanmak üzere satın almak için teklifte bulunduğu, bu kapsamda bir kurtarma aracı, bir arazi aracı, bir pikap, üç trafo, bir floresant armatür ve yedi adet elektrojenin toplam 23.312 TL bedel karşılığında satın alınarak sanık tarafından teslim alındığı, yapılan sözleşme uyarınca satışın gerçekleşmesine ilişkin meydana gelebilecek her türlü vergi, resim, harç, nakliye, sigorta ve trafik masraflarının alıcıya ait olacağının kararlaştırıldığı, söz konusu malzemelerin bedelinin 12/08/2008 tarihinde ilgili belediye adına hurdacılık işiyle uğraşan M.. Ç.. ve M.. A.. tarafından ilgili idare hesabına yatırıldığı, belediye bütçesinden herhangi bir ödeme yapılmadığı gibi teslim alınan malzemelerin de belediye envanterine hiç girmediği, sanığın savunmasında nakliye ödeneği olmadığı için Ankara Ostim'de bulunan bir depoya bırakılan malzemelerin buradan çalındığını, ancak bu hususta suç duyurusunda bulunulmadığını belirttiği, öte yandan Devlet Hava Meydanları İşletmesinin 19/01/2011 tarihli yazılarıyla satın alınan araçların satış tarihinden itibaren süregelen vergi borçlarının ödenmesinin ilgili Belediyeden istendiği anlaşılan olayda, sanığın temsil ettiği belediye nam ve hesabına gerçekleştirdiği usulsüz işlemler yanında, sözleşmeyle kabul ettiği yükümlülükleri yerine getirmeyerek belediyeyi borç altına sokmak ve Belediyenin zararına yol açmak suretiyle görevini kötüye kullandığı nazara alınmaksızın yanılgılı değerlendirme ve yetersiz gerekçelerle yazılı şekilde beraetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, O yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'nın 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, 13/03/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/20589, Karar No: 2021/16457, Tarih: 20.10.2021

**7. Ceza Dairesi         2021/20589 E.  ,  2021/16457 K.**

**"İçtihat Metni"**

5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanunu’na muhalefet suçundan sanık ...r'in anılan Kanun'un 63/10 ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 52/2. maddeleri gereğince 820,00 Türk Lirası adlî para cezası ile cezalandırılmasına dair KÜÇÜKÇEKMECE 8. Asliye Ceza Mahkemesinin 09/05/2018 tarihli ve 2018/4 esas, 2018/286 sayılı kararı aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığından verilen 10.12.2019 tarihli kanun yararına bozma istemini içeren dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 24.12.2019 tarihli ve KYB. 2019-130081 sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu.

Mezkür ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre;

1- Sanık hakkında 7201 sayılı Tebligat Kanunu’nun 10. maddesine 11/01/2011 tarih ve 6099 sayılı Kanun'un 3. maddesi ile eklenen "bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması halinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır" hükmü karşısında, sanık ...'in MERNİS adresine doğrudan 7201 sayılı Tebligat Kanunu’nun 21/2. maddesi uyarınca ön ödeme teklifi tebliğinin usule aykırı olduğunun anlaşıldığı cihetle, usulüne uygun ön ödeme ihtarı yapılmadan kamu davasının açıldığı gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde,