muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/7413, Karar No: 2014/1293, Tarih: 28.01.2014

**15. Ceza Dairesi         2012/7413 E.  ,  2014/1293 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık, resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın, hesap sahibi ... Gıda Temizlik Taş. Kuyum. San. ve Tic. Ltd. Şti. olarak görünen, 30/02/2008 keşide tarihli, 8.500 TL bedelli, hamiline yazılı tümü ile sahte oluşturulmuş ve iğfal kabiliyetini haiz çeki, ciro ederek katılan şirketten yapmış olduğu mobilya alışverişi karşılığında verdiği şeklindeki olayda;

A- Resmi belgede sahtecilik suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA,

B- Nitelikli dolandırıcılık suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Bilişim sistemlerinin, banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık suçu, TCK’nın 158/1-f maddesinde düzenlenmiştir. Maddenin gerekçesinde de; “Dolandırıcılık suçunun, bilişim sistemlerinin, banka veya kredi

kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle işlenmesi de birinci fıkranın (f) bendinde bu suçun bir nitelikli unsuru olarak kabul edilmiştir. Bilişim sistemlerinin, banka veya kredi kurumlarının, özellikle bu kurum ve kuruluşları temsil edenlerin, kurum ve kuruluşları adına hareket eden kişilerin, başkalarını kolaylıkla aldatabilmeleri bir güven kurumu olan bu kuruma güvenin sarsılması bu kurumların araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık suçunu, nitelikli hâl saymıştır.

Bilişim sisteminin aldatılmasından söz edilemeyeceği için, ancak bu sistemin araç olarak kullanılarak bir insanın aldatılması yani dolandırılması halinde bu bendin uygulanması mümkündür. Aksi halde yani sisteme girilerek bir kişi aldatılmayıp sistemden yararlanılarak çıkar sağlanmışsa bilişim suçu veya bilişim sistemi kullanılmak suretiyle hırsızlık suçunun oluşması söz konusu olacaktır.

Bilişim sisteminin aldatılmasından söz edilemeyeceği için, ancak bu sistemin araç olarak kullanılarak bir insanın aldatılması yani dolandırılması halinde bu bendin uygulanması mümkündür. Aksi halde yani sisteme girilerek bir kişi aldatılmayıp sistemden yararlanılarak çıkar sağlanmışsa bilişim suçu veya bilişim sistemi kullanılmak suretiyle hırsızlık suçunun oluşması söz konusu olacaktır.

Bilişim sisteminden maksat, verileri toplayıp yerleştirdikten sonra bunları otomatik işlemlere tâbi tutma olanağını veren manyetik sistemlerdir. Günümüzde bilişim sistemleri ile sesli-görüntülü haberleşme, elektronik imzanın kabulü, yeni ticari ilişkiler, internet bankacılığı hizmeti ile para transferleri ve bunlar gibi pek çok yenilik toplumsal hayata girmiş, bilişim gerek iş gerekse günlük hayatta vazgeçilemeyecek kadar önemli bir noktaya ulaşmış, bilişim teknolojileri daha hızlı ve ucuz bir nitelik arz etmesi nedeniyle klasik yöntemlere nazaran daha fazla tercih edilir duruma gelmiştir. Bu sistemlerin güvenle kullanılması, aynı anda hızlı ve kolayca birçok kişi tarafından ulaşılması ve diğer taraftaki failin kontrol imkanını azaltması nedeniyle nitelikli hal sayılmıştır.

Banka ya da kredi kurumlarının araç olarak kullanıldığından söz edilebilmesi için dolandırıcılık fiili gerçekleştirilirken bankaların olağan faaliyetlerinden ya da bu faaliyeti yürüten sujelerden hileli araçlar kullanılarak yararlanılması veya banka ve kredi kurumlarının olağan faaliyetleri nedeniyle üretmiş oldukları maddi varlıkların suçta araç olarak kullanılarak haksız çıkarın elde edilmesi gerekir. Bankaların ödeme aracı olarak kullanılması halinde bu fıkra uygulanamayacaktır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak;

5237 sayılı Kanun'da 765 sayılı Kanun'dan farklı olarak “gün para cezası sistemi” kabul edildiği için bu sistemde nispi para cezasına yer verilmemiştir. İlgili maddelerin gerekçe bölümlerinde de 5237 sayılı TCK sisteminde nispi para cezasının öngörülmediği açıkça belirtilmektedir. Ancak, 5237 sayılı Kanun'un 1 Haziran 2005 tarihinde yürürlüğe girmesinden sonra 29.06.2005 gün ve 5377 sayılı Kanun'un 19. maddesi ile değişik TCK'nın 158/1. fıkrasına eklenen “... Ancak, (e), (f) ve (j) bentlerinde sayılan hallerde hapis cezasının alt sınırı üç yıldan, adli para cezasının miktarı suçtan elde edilen menfaatin iki katında az olamaz.” cümlesi ile getirilen yeni değişikliğe ilişkin gerekçede de belirtildiği üzere, 158. maddenin 1. fıkrasına eklenen son cümledeki “…adli para cezasının miktarı suçtan elde edilen menfaatin iki katından az olamaz.” hükmünün uygulanabilmesi için öncelikle suçtan elde edilen haksız menfaat miktarının belli olması gerekmektedir.

5237 sayılı TCK'nın 52. maddesinin 1.fıkrası “Adli para cezası, beş günden az ve kanunda aksine hüküm bulunmayan hallerde yedi yüzotuz günden fazla olmamak üzere belirlenen tam gün sayısının, bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ile çarpılması suretiyle hesaplanan paranın hükümlü tarafından Devlet Hazinesine ödenmesinden ibarettir.” şeklindeki adli para cezasının tanımı yapıldıktan sonra aynı maddenin 3. fıkrasında “Kararda, adli para cezasının belirlenmesinde esas alınan tam gün sayısı ile bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ayrı ayrı gösterilir.” ve aynı Kanunun 61. maddesinin 8. fıkrasında ise “Adli para cezası hesaplanırken, bu madde hükmüne göre cezanın belirlenmesi ve bireyselleştirilmesine yönelik artırma ve indirimler, gün üzerinden yapılır. Adli para cezası, belirlenen sonuç gün ile kişinin bir gün karşılığı ödeyebileceği miktarın çarpılması suretiyle bulunur.” hükümleri ile yasa koyucu adli para cezasının mutlaka gün üzerinden tayin edilmesi gerektiğini belirtmektedir.

5237 sayılı TCK'nın 158. maddesinin 1. fıkrasının (e), (f) ve (j) bentlerinde sayılan hallerde adli para cezasının tayininde öncelikle suçtan elde edilen haksız menfaat miktarının belli olup olmadığına bakılacaktır.

Eğer suçtan elde edilen haksız menfaat miktarı belli değil ise, 5 ila 5.000 tam gün arasında TCK'nın 61. maddesi hükmü göz önünde bulundurularak takdir edilen gün sayısı üzerinden arttırma ve eksiltmeler yapıldıktan sonra ortaya çıkacak sonuç gün sayısı ile bir gün karşılığı aynı kanunun 52. maddesi uyarınca, 20-100 TL arasında takdir olunacak miktarın çarpılması neticesinde sonuç adli para cezası belirlenecektir.

Eğer suçtan elde edilen haksız menfaat miktarı belli ise;o takdirde tespit olunacak temel gün,suçtan elde olunan haksız menfaatin iki katından az olmayacak şekilde asgari bu miktara yükseltilerek belirlenecek gün sayısı üzerinden arttırma ve eksiltmeler yapıldıktan sonra ortaya çıkacak sonuç gün sayısı ile bir gün karşılığı aynı kanunun 52. maddesi uyarınca, 20-100 TL arasında takdir olunacak miktarın çarpılması neticesinde sonuç adli para cezası belirlenecektir.

Bu açıklama kapsamında, sonuç adli para cezası belirlenmesi gerekirken, yazılı şekilde 5275 sayılı Kanun'un 106. maddesinde öngörülen, adli para cezası yerine çektirilecek hapis cezası süresinin belirlenmesi açısından, infazda tereddüt oluşturacak şekilde doğrudan haksız elde olunan yararın iki katı esas alınmak suretiyle fazla ceza tayini,

Bu açıklama kapsamında, sonuç adli para cezası belirlenmesi gerekirken, yazılı şekilde 5275 sayılı Kanun'un 106. maddesinde öngörülen, adli para cezası yerine çektirilecek hapis cezası süresinin belirlenmesi açısından, infazda tereddüt oluşturacak şekilde doğrudan haksız elde olunan yararın iki katı esas alınmak suretiyle fazla ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden duruşma yapılmasını gerektirmeyen bu hususun aynı kanunun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, TCK'nın 158/1-f-son ve 62. maddeleri gereğince adli para cezası uygulanmasına ilişkin kısımdan sırasıyla "elde edilen menfaatin iki katı olan 17.000 TL” ve “14.166 TL” adli para cezası terimlerinin tamamen çıkarılarak, yerlerine sırasıyla "850 gün" ve “708 gün” adli para cezası ibarelerinin ve 62. maddenin uygulanmasına ilişkin kısımdan sonra gelmek üzere “Sanık hakkında hükmolunan 708 gün adli para cezasının, 5237 sayılı TCK'nın 52/2. maddesi gereğince günlüğü 20 TL'den paraya çevrilerek 14.160 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına” ibaresinin eklenmesi suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 28/01/2014 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15990, Karar No: 2017/570, Tarih: 14.03.2017

**9. Ceza Dairesi         2015/15990 E.  ,  2017/570 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Hüküm : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Aynı eylem nedeniyle İstanbul 13. Ağır Ceza Mahkemesi (CMKm.250 ile görevli)'nin 2006/347 esas ve 2009/188 karar sayılı dosyasında yargılanan sanıklar Şehmus Yılmaz, İdris Akın ve Bilal Ediş'in mahkumiyetlerine ve sanık Birgül Erdoğmuş'ın beraatine ilişkin hükümlerin Yargıtay 10. Ceza Dairesi'nin 01.06.2011 tarih, 2010/13291 esas ve 2011/4744 karar sayılı ilamı ile onandığı anlaşıldığından; 2797 sayılı Yargıtay Kanunu'nun 14. maddesi hükmü ile 27.01.2017 tarih ve 29961 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Yargıtay Başkanlar Kurulu'nun 20.01.2017 tarih ve 2017/1 sayılı kararının II/A-4 maddesi ve Yargıtay Ceza Daireleri Başkanlar Kurulu'nun 19.04.2016 tarih ve 2016/63-63 sayılı emsal kararına göre, dosyanın Yargıtay 10. Ceza Dairesi'nin incelediği 2006/347 esas sayılı dosya ile doğrudan bağlantılı ve birlikte incelenmesi gerektiğinden, Dairemizin GÖREVSİZLİĞİNE, dosyanın Yargıtay 10. Ceza Dairesi'ne gönderilmesine, 14.03.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/17400, Karar No: 2025/4270, Tarih: 14.04.2025

**10. Ceza Dairesi         2023/17400 E.  ,  2025/4270 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2022/859 E., 2022/1214 K.

SUÇ : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

İNCELEME KONUSU KARAR: Hükmün açıklanmasının geri bırakılması

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması

Dörtyol 1. Asliye Ceza Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararı ile sanık hakkında, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan, 5237 sayılı TCK'nın 191/1 ve 62/1. maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı CMK'nın 231/5. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, kararın, 29.11.2022 tarihinde itirazın reddi kararı ile usûlüne uygun şekilde kesinleştiği anlaşılmıştır.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı CMK'nın 309/1. maddesi uyarınca, 18.08.2023 tarihli ve 2023/12781 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 28.09.2023 tarihli ve KYB-2023/94335 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 28.09.2023 tarihli ve KYB-2023/94335 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

"Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 10.04.2018 tarihli ve 2014/15-487 esas, 2018/151 sayılı kararında belirtildiği üzere, temyiz ve istinaf kanun yollarından geçmeksizin kesinleşen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararların ülke sathında uygulama birliğine ulaşmak ve ciddi boyutlara ulaşan hukuka aykırılıkların toplum ve birey açısından hukuk yararına giderilmesi amacıyla olağanüstü bir kanun yolu olan kanun yararına bozma konusu yapılabileceği gözetilerek yapılan incelemede;

Dosya kapsamına göre;

Sanık hakkında önceden işlemiş olduğu aynı nev'iden suç sebebiyle açılmış bir kamu davası olduğundan, bu kez yargılama konusu 13.06.2017 tarihli suçtan dolayı 5237 sayılı Kanun'un 191/6. maddesi gereğince kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı verilmeden doğrudan kamu davası açılması üzerine, Dörtyol 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 11.10.2022 tarihli kararı ile sanığın mahkumiyetine karar verildiği anlaşılmış ise de,

Dosya kapsamına göre;

Sanık hakkında önceden işlemiş olduğu aynı nev'iden suç sebebiyle açılmış bir kamu davası olduğundan, bu kez yargılama konusu 13.06.2017 tarihli suçtan dolayı 5237 sayılı Kanun'un 191/6. maddesi gereğince kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı verilmeden doğrudan kamu davası açılması üzerine, Dörtyol 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 11.10.2022 tarihli kararı ile sanığın mahkumiyetine karar verildiği anlaşılmış ise de,

Adı geçen sanığın evvelce 28.07.2015 tarihinde işlediği "kullanmak için uyuşturucu madde bulundurmak" suçundan Dörtyol Cumhuriyet Başsavcılığının 29.01.2016 tarihli ve 2015/3902 soruşturma sayılı iddianamesi ile kamu davası açılması üzerine, Dörtyol 1.Asliye Ceza Mahkemesinin 01.03.2016 tarihli ve 2016/84 esas, 2016/264 sayılı kararı ile mahkumiyetine, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231/5. maddesi gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, anılan kararın 08.03.2016 tarihinde kesinleşmesini takiben, sanığın denetim süresi içerisinde 13.06.2017 tarihinde aynı neviden suçu yeniden işlemesi nedeniyle hükmün açıklanmasına ilişkin Dörtyol 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 27.09.2019 tarihli ve 2019/747 esas, 2019/775 sayılı kararının verildiği, anılan bu karara karşı istinaf yoluna başvurulması üzerine de Adana Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin 29.11.2021 tarihli ve 2020/89 esas, 2021/1614 sayılı kararı ile sanıkta uyuşturucu madde kullanımının tespit edilmediği, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararından sonra işlediği iddia edilen eylemin sabit olmadığı ve durma kararı verilmesi gerektiğinden bahisle bozulduğu nazara alındığında,

Adana Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin 30.05.2022 tarihli ve 2018/2360 esas sayılı ek kararı kapsamında Mahkemesince "Kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı" verilmeden açılmış olan kamu davasında, yargılama şartı bulunmadığından, bu şartın gerçekleşmesini beklemek üzere "durma

kararı" verilerek, 13.06.2017 tarihli eylemin 01.09.2015 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının ihlali olup olmadığının tartışılması ve gerektiğinde sanık hakkında kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı verilmesi için Cumhuriyet Başsavcılığına bildirimde bulunulması gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde mahkûmiyetine karar verilmesinde isabet görülmemiştir."

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

A. Dörtyol 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 11.10.2022 tarihli ve 2022/859 Esas, 2022/1214 Karar sayılı kararının incelenmesinde:

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

A. Dörtyol 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 11.10.2022 tarihli ve 2022/859 Esas, 2022/1214 Karar sayılı kararının incelenmesinde:

1. Şüpheli hakkında, 13.06.2017 tarihinde işlediği kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan Dörtyol Cumhuriyet Başsavcılığının 22.02.2018 tarihli ve 2017/4393 Soruşturma, 2018/254 Esas, 2018/251 sayılı iddianamesi ile, Dörtyol 1. Asliye Ceza Mahkemesine, 5237 sayılı TCK'nın 191/6. maddesi uyarınca doğrudan kamu davası açıldığı, iddianamede; daha önce kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı verildiği, Dörtyol 1. Asliye Ceza Mahkemesine 2016/84 Esas sayılı kamu davasının açıldığı, yeniden erteleme kararı verilemeyeceği hususunun belirtildiği,

2. Yapılan yargılama sonucunda, Dörtyol 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 20.06.2018 tarihli ve 2018/176 Esas, 2018/479 Karar sayılı kararı ile, sanığın 5237 sayılı TCK'nın 191/1 ve 62/1. maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, sanığın istinaf kanun yoluna başvurduğu,

3. Adana Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin 21.06.2019 tarihli ve 2018/2360 Esas, 2019/1130 Karar sayılı kararı ile düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine karar verildiği,

4. Adana Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet Başsavcılığınca, Adana Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin 21.06.2019 tarihli ve 2018/2360 Esas, 2019/1130 Karar sayılı kararına karşı 5271 sayılı CMK'nın 308/A maddesi uyarınca itiraz kanun yoluna başvurulduğu,

5. İtiraz üzerine Adana Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin 30.05.2022 tarihli ek kararı ile, "....bu davanın dayanağını oluşturan Dörtyol 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 2019/747 Esas, 2019/775 Karar sayılı kararının bozulmasına karar verildiği, dayanak davanın böylece ortadan kalktığı" gerekçesiyle itirazın kabulüne (CMK'nın 308/A), 21.06.2019 tarihli ve 2018/2360 Esas, 2019/1130 Karar sayılı Daire kararının ve yapılan kesinleştirme işleminin iptaline, Dörtyol 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 2018/176 Esas, 2018/479 Karar sayılı hükmünün bozulmasına karar verildiği,

6. Bozmadan sonra, Dörtyol 1. Asliye Ceza Mahkemesinin kanun yararına bozma istemine konu 11.10.2022 tarihli ve 2022/859 Esas, 2022/1214 Karar sayılı kararı ile, sanığın, 5237 sayılı TCK'nın 191/1 ve 62/1. maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, 6545 sayılı Kanun'un 85. maddesi ile değişik 5320 sayılı Kanun'un geçici 7/2 ve 5271 sayılı CMK'nın 231/5. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, kararın 29.11.2022 tarihinde itirazın reddi kararı ile kesinleştiği,

Anlaşılmıştır.

B. Dayanak Dörtyol 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 30.03.2022 tarihli ve 2022/56 Esas, 2022/399 Karar sayılı kararının incelenmesinde:

Anlaşılmıştır.

B. Dayanak Dörtyol 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 30.03.2022 tarihli ve 2022/56 Esas, 2022/399 Karar sayılı kararının incelenmesinde:

1. Şüpheli hakkında, 12.06.2015 (28.07.2015) tarihli kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan Dörtyol Cumhuriyet Başsavcılığının 01.09.2015 tarihli ve 2015/3902 Soruşturma, 2015/83 Karar sayılı kararı ile; 5237 sayılı TCK'nın 191/2. maddesi uyarınca beş yıl süre ile kamu davasının açılmasının ertelenmesine, aynı Kanun'un 191/3. maddesi uyarınca bir yıl süre ile denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına ve denetimli serbestlik süresi içerisinde tedaviye tabi tutulmasına, erteleme süresi içerisinde kendisine yüklenen yükümlülüklere veya uygulanan tedavinin gereklerine uygun davranmamakta ısrar etmesi ya da tekrar kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması durumunda hakkında kamu davası açılacağının ihtarına karar verildiği, kararın şüpheliye 15.09.2015 tarihinde usulüne uygun şekilde tebliğ edildiği,

2. Şüphelinin 24.11.2015 tarihinde yeniden uyuşturucu madde kullandığı iddiasıyla erteleme kararının kaldırılarak Dörtyol Cumhuriyet Başsavcılığının 29.01.2016 tarihli ve 2015/3902 Soruşturma, 2016/151 Esas, 2016/149 sayılı iddianamesi ile Dörtyol 1. Asliye Ceza Mahkemesine kamu davası açıldığı,

3. Dörtyol 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 01.03.2016 tarihli ve 2016/84 Esas, 2016/264 Karar sayılı kararı ile, sanığın 5237 sayılı TCK'nın 191/1 ve 62/1. maddeleri gereğince 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı CMK'nın 231/5. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına, 5 yıl denetim süresine tabi tutulmasına karar verildiği, kararın 08.03.2016 tarihinde itiraz edilmeksizin kesinleştiği,

4. Sanığın denetim süresi içerisinde 13.06.2017 tarihlinde işlediği aynı nev'i suçtan mahkûm edildiğinin ihbar edilmesi üzerine, Dörtyol 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 27.09.2019 tarihli ve 2019/747 Esas, 2019/775 Karar sayılı kararı ile, hükmün açıklanmasına, sanığın 5237 sayılı TCK'nın 191/1 ve

62/1. maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, sanığın istinaf kanun yoluna başvurduğu,

5. Adana Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin 29.11.2021 tarihli ve 2020/89 Esas, 2021/1614 Karar sayılı kararı ile, 24.11.2015 tarihli hastane raporunda uyuşturucu madde kullanımının tespit edilmediği, ihlâl eyleminin sabit olmadığı, bu nedenle kovuşturma şartının gerçekleşmediği anlaşıldığından CMK'nın 223/8.maddesi gereğince durma kararı verilmesi gerektiği gerekçesiyle hükmün bozulmasına karar verildiği,

6. Bozmadan sonra, Dörtyol 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 30.03.2022 tarihli ve 2022/56 Esas, 2022/399 Karar sayılı kararı ile 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi uyarınca "kamu davasının durmasına" karar verildiği, durma kararının 18.04.2022 tarihinde itiraz edilmeksizin kesinleştiği,

Anlaşılmıştır.

C. Dosyalar kapsamına göre;

6. Bozmadan sonra, Dörtyol 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 30.03.2022 tarihli ve 2022/56 Esas, 2022/399 Karar sayılı kararı ile 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi uyarınca "kamu davasının durmasına" karar verildiği, durma kararının 18.04.2022 tarihinde itiraz edilmeksizin kesinleştiği,

Anlaşılmıştır.

C. Dosyalar kapsamına göre;

28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun ile 5237 sayılı TCK'nın 191/1-2-3. maddeleri "(1)Kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alan, kabul eden veya bulunduran ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanan kişi, iki yıldan beş yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır. (2)Bu suçtan dolayı başlatılan soruşturmada şüpheli hakkında 4/12/2004 tarihli ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 171 inci maddesindeki şartlar aranmaksızın, beş yıl süreyle kamu davasının açılmasının ertelenmesine karar verilir. Cumhuriyet savcısı, bu durumda şüpheliyi, erteleme süresi zarfında kendisine yüklenen yükümlülüklere uygun davranmadığı veya yasakları ihlal ettiği takdirde kendisi bakımından ortaya çıkabilecek sonuçlar konusunda uyarır. (3) Erteleme süresi zarfında şüpheli hakkında asgari bir yıl süreyle denetimli serbestlik tedbiri uygulanır. Bu süre Cumhuriyet savcısının kararı ile üçer aylık sürelerle en fazla bir yıl daha uzatılabilir. Hakkında denetimli serbestlik tedbiri verilen kişi, gerek görülmesi hâlinde denetimli serbestlik süresi içinde tedaviye tabi tutulabilir." şeklinde yeniden düzenlenmiştir.

5237 sayılı TCK'nın 191/6. maddesinde yer alan "Dördüncü fıkraya göre kamu davasının açılmasından sonra, birinci fıkrada tanımlanan suçun tekrar işlendiği iddiasıyla açılan soruşturmalarda ikinci fıkra uyarınca kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı verilemez" hükmü gereği, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı bu suçtan yürütülen soruşturmalarda sadece bir kez verilebilecektir. Buna göre, usulüne uygun verilip kesinleşen herhangi bir kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı bulunmamasına rağmen aynı sanık hakkında birden fazla soruşturma bulunması halinde, soruşturmaların