muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/4229, Karar No: 2024/15358, Tarih: 11.12.2024

**11. Ceza Dairesi         2023/4229 E.  ,  2024/15358 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2022/650 E., 2022/819 K.

SUÇ : Defter, kayıt ve belgeleri gizleme

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

1.Suç tarihinde yürürlükte bulunan 213 sayılı VUK'nin 139. maddesine göre; vergi incelemeleri, esas itibarıyla incelemeye tabi olanın iş yerinde yapılır. İş yerinin müsait olmaması, ölüm, işin terk edilmesi gibi zaruri sebeplerle incelemenin yerinde yapılması imkansız olur veya mükellef ve vergi sorumluları isterlerse inceleme dairede yapılabilir. İş yeri faal olan mükelleflere, defter ve belgelerin vergi dairesine getirilmesi için yapılan tebligatlar usulüne uygun olmadığında suçun unsurları oluşmayacaktır.

Dosya kapsamına göre, vergi denetmeni tarafından 2010 takvim yılına ait defter ve belgelerini ibraz etmesi için çıkartılan tebligatların, faal olan iş yeri adresinde sanığa ve ikamet adresinde babasına tebliğ edildiği ve sanık tarafından iş yerinde inceleme yapılmasına yönelik bir istekte bulunulmaksızın 17.09.2015 tarihinde incelemeye başlama tutanağının imzalandığı anlaşılmış ise de; tebligatta defter ve belgelerin incelenmek üzere ibrazı için iş yerinin müsait olması şartıyla incelemenin iş yerinde yapılacağı, ancak bu husustaki talebin süresi içinde Denetmenliğe yazılı olarak bildirilmesi gerektiği yazılarak sürecin mükellef aleyhine tersine çevrildiği gözetilerek, hesapların dairede incelenmesine imkan veren 213 sayılı Kanun'un 139/2. maddesindeki istisnalardan birinin varlığının önceden belirlenip belirlenmediğinin incelemeyi yapan vergi denetmeninden sorulması, iş yeri dışında inceleme yapılması gerektiğine ilişkin bir tespit varsa buna ilişkin belgenin dosyaya ibrazının istenmesi ile sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeden eksik araştırma ve inceleme ile mahkumiyetine karar verilmesi,

2.Kabule göre de; sanığa yüklenen defter, kayıt ve belgeleri gizleme suçunda vergi ziyaı oluşmadığı gibi tarh edilen vergi ve vergi aslına bağlı olarak kesilen bir cezanın da bulunmadığı, söz konusu eylemden dolayı 213 sayılı Kanun'un 353 üncü maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca kesilen özel usulsüzlük cezasının aynı Kanun'un 359 uncu ve 371 inci maddelerinde belirtilen tarh edilen vergi ve vergi aslına bağlı olarak kesilen bir ceza olmadığı dikkate alındığında; 213 sayılı Kanun'un 359 uncu maddesine 7394 sayılı Kanun'un 4 üncü maddesi ile eklenen "Tarh edilen vergi ve vergi aslına bağlı olarak kesilen cezanın bulunmadığı durumlarda verilecek ceza yarı oranından indirilir." şeklindeki düzenleme uyarınca sanık hakkında, tayin edilen temel ceza üzerinden 1/2 oranında indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi suretiyle fazla ceza tayini,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 11.12.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/5963, Karar No: 2012/5954, Tarih: 02.10.2012

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2011/5963 E.  ,  2012/5954 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Hakimliği

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiş, davacı vekili tarafından duruşma istenmiş olmakla duruşma için tayin edilen günde davacı vekili Avukat ... geldi. Davalı vekili gelmedi. Temyiz dilekçelerinin süresi içinde verildiği anlaşıldıktan ve hazır bulunan davacı avukatı dinlendikten sonra vaktin darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması başka güne bırakılmıştı. Bu kere dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, eser sözleşmesinden kaynaklanan ödenmeyen iş bedeli alacağının tahsili istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kabulüne dair verilen karar taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

2-Davacı yüklenicinin 25.09.2007 tarihli teklif yazısı sözleşme şeklinde kaleme alınmış ise de, davalı iş sahibinin imzasını taşımadığından sözleşme değil icap (teklif) niteliğindedir. Bu teklif ve davalı iş sahibinin 13.11.2007 günlü sipariş bildirimi ile yanlar arasında iki adet döner fırın ring ve ringaltı mantosu ile üç adet döner fırın galesinin yapılması konusunda KDV hariç 811.000,00 TL bedelle akdî ilişki kurulduğu anlaşılmaktadır. Yanlar arasında iş bedelinin 145.140,00 TL'si dışında kalan kısmının ödendiği konusunda ihtilâf yoktur. Uyuşmazlık, davacı yüklenicinin 145.140,00 TL'yi istemekte haklı olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

Az yukarıda açıklandığı gibi davacının, davalının siparişi ile oluşan eser sözleşmesi ilişkisinde, davacı yüklenici tarafından yapılıp teslim edilen sözleşme konusu malların bedeliyle ilgili yapılan yazışmalar sonucunda yüklenici 19.10.1999 gün KDM-3/235 sayılı faks yazısı ve 09.12.2009 tarih 10248 yevmiye nolu ihtarnamesinin 1. madde 3. fıkrasında belirttiği gibi 123.000,00 TL + KDV olmak üzere toplam 145.140,00 TL bedelde tenzilat yapılacağını kabul etmiştir. Davalı iş sahibince 145.140,00 TL'lik iade faturası düzenlenerek davacı yükleniciye gönderilmiş, davacı yüklenici tarafından 6762 Sayılı Türk Ticaret Kanunu'nun 23/II. maddesi gereğince 8 gün içinde itiraz edilmeksizin içeriği kesinleşmiştir. Davacı yanca, sözkonusu yazılarda açıkladığı bedelde indirimi kabul konusundaki iradesinin 818 Sayılı BK'nın 27 ve 28. maddelerine göre hile ve hata sonucu oluşturulduğu ileri sürülmüş ise de bu iddia kanıtlanamamıştır.

Bu durumda hata ve hile iddiasının kanıtlanamadığı, davalının daha önceki sözleşme nedeniyle davacı tarafından davalıya teslim edilen malzemeler için dava dışı sigorta şirketinden tahsil ettiği hasar bedelini davacıya bildirmemiş olması, sigortadan yapılan tahsilatların davanın dayanağı olan sözleşmeyle ilgisinin bulunmaması sebebiyle davalının hilesi ve davacının hataya düşürülmesi şeklinde nitelendirilemeyeceğinden mahkemece davanın reddine karar verilmesi yerine yanlış değerlendirme sonucu kabulü doğru olmamış, bozulması uygun bulunmuştur.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının reddine, 2. bent uyarınca davalının temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün temyiz eden davalı yararına BOZULMASINA, Yargıtay duruşmasında vekille temsil olunmayan davalı yararına vekâlet ücreti takdirine yer olmadığına, fazla alınan temyiz peşin harçlarının istek halinde temyiz eden taraflara geri verilmesine, 02.10.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/15805, Karar No: 2014/13410, Tarih: 15.10.2014

**17. Hukuk Dairesi         2014/15805 E.  ,  2014/13410 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Karabük 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 29/05/2014

NUMARASI : 2014/46-2014/352

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı M.. İ.. vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacılar vekili, davalı tarafın işleteni, sürücüsü ve zorunlu mali sorumluluk sigortacısı olduğu aracın sebep olduğu kazada desteğin öldüğünü açıklayıp asıl davada fazlaya dair hakları saklı kalmak kaydı ile 2.000,00 TL maddi, davacı eş S.. A.. için 25.000,00 TL, H.A. için 15.000,00 TL, S.. Ö.. için 10.000,00 TL manevi tazminatın, birleştirilen davada davacı eş için 14.156,91 TL maddi tazminatın tahsilini istemiştir.

Davalı sigorta şirketi vekili, davanın reddini savunmuştur.

Davalı M.. İ.. vekili, davanın reddini talep etmiştir.

Davalı C.. İ.., davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece toplanan deliller ve benimsenen bilirkişi raporuna göre asıl davanın kısmen kabulü ile, davacı S.. A.. için 2.000 TL maddi, 20.000,00 TL manevi tazminatın tahsiline, S.. Ö.. ve H..A..'ın maddi atzminat talebinin reddi ile 10.000,00'er Tl manevi tazminatın tahsiline, sigorta şirketi aleyhine açılan dava hakkında yargılama sırasındaki ödeme nedeni karar verilmesine yer olmadığına, birleştirilen 14.156,91 TL'nin tahsiline karar verilmiş; hüküm, davalı M.. İ.. vekilince temyiz eidlmiştir.

1-Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı M.. İ.. vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine, karar vermek gerekmiştir.

2-Borçlar Kanunu'nun 47. maddesi hükmüne göre hakimin özel halleri göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği bir para tutarı adalete uygun olmalıdır. Hükmedilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir fonksiyonu olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi, mamelek hukukuna ilişkin zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde, bu tazminatın sınırı onun amacıca göre belirlenmelidir. Takdir edilecek miktar, mevcut halde elde edilmek istenilen tatmin duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22.06.1966 günlü ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı'nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel hal ve şartlar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden hakim bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde objektif ölçülere göre isabetli bir biçimde göstermelidir.

Hakimin bu takdir hakkını kullanırken, ülkenin ekonomik koşulları, tarafların sosyal ve ekonomik durumları, paranın satın alma gücü, tarafların kusur durumu, olayın ağırlığı, olay tarihi gibi özellikleri göz önünde tutması ve buna göre manevi tazminat takdir edilmesi gerektiği açıkça ortadadır. (HGK 23/06/2004, 13/291-370)

Yukarıda belirtilen hususlar dikkate alındığında, davacılar S.. Ö.. ve H.U. için takdir olunan manevi tazminatın bir miktar yüksek olduğu görülmüş ve hakkaniyete uygun bir manevi tazminata hükmedilmek üzere kararın bozulması gerekmiştir.

Kabule göre de, davacılar tarafından talep edilen manevi tazminatın kısmen kabul kısmen red edildiğine göre red edilen kısım yönünden davalı lehine vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1 nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı M.. İ.. vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, 2 nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı M.. İ.. vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalı M.. İ..'e geri verilmesine 15.10.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/20372, Karar No: 2010/5463, Tarih: 01.04.2010

**5. Hukuk Dairesi         2009/20372 E.  ,  2010/5463 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Vek.Av....

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre değer biçilmesinde ve pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazı yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine ve aşağıda yazılı onama harcının alınmasına, 01.04.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2021/1598, Karar No: 2021/6580, Tarih: 28.04.2021

**5. Hukuk Dairesi         2021/1598 E.  ,  2021/6580 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak terkini davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak terkini istemine ilişkindir.

Mahkamece, uyulan bozma kararı gereğince inceleme ve işlem yapılarak hüküm kurulmuş; karar, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Taraf vekillerinin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları bozma ile kesinleşen yönlere ilişkin olduğundan yerinde değildir. Ancak;

1-Bozma sonrası tespit edilen bedel, bozma öncesi tespit edilen bedelden düşük olduğundan, bozma sonrası tespit edilen bedele ilk karar tarihine kadar faiz işletilmesi,

2-Davacı idare tarafından fazladan depo edilen bedelin davalı tarafından bankadan çekilmiş ise bankadan çekilme tarihine kadar işlemiş mevduat faiziyle iadesine karar verilmesi,

3-Davacı idare harçtan muaf olup harç takdirine yer olmadığına karar verilmesi,

4-Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin 12055/17 numaralı başvuru sonucu verilen 23.10.2018 tarihli kararı ve Anayasa Mahkemesinin 2016/9364 başvuru numaralı, 01.06.2019 gün 30791 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan kararı da göz önüne alınarak davacı idare lehine vekalet ücretine hükmedilmemesi,

Gerektiğinin düşünülmemesi doğru olmadığı gibi;

5-Anayasa Mahkemesi’nin 27.11.2020 gün 31317 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan ve 16/07/2020 tarih 2018/104 Esas - 2020/39 Karar sayılı kararı ile 7139 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu’nun 10/8. fıkrasının dördüncü cümlesi ‘idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit edilen bedelden az olması durumunda hakim tarafından tespit edilen bedel, peşin ve nakit olarak hak sahibi adına, kalanı ise bedele ilişkin kararın kesinleşmesine kadar üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılmak ve kesinleşen karara göre hak sahibine verilmek üzere’ bölümü ile yedinci cümlesinde yer alan ‘idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedelden fazla olması halinde fazla olan tutarın bloke edildiğine’ ibaresinin Anayasa’ya aykırı olduğu ve iptal edildiği nazara alınarak kamulaştırma bedelinin derhal ödenmesi

Gerektiğinden,

Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının;

Gerektiğinden,

Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının;

a)2-b bendinde bulunan (ile idare tarafından takdir edilen bedel olan 54.910,19-TL arasındaki fark olan bedel olan 66.859,57-TL'nin üçer aylık vadeli mevduat hesabında nemalandırılarak, karar kesinleştiğinde ) ibaresinin çıkartılmasına, yerine (derhal) kelimesinin yazılmasına,

b)4 numaralı bendinde bulunan (15/11/2019) tarihinin çıkartılmasına, yerine (14/07/2015) tarihinin yazılmasına,

c)5 numaralı bendinde bulunan (davalılardan alınarak davacı idareye VERİLMESİNE) kelimelerinin çıkartılmasına, yerine (bankadan çekilme tarihine kadar işlemiş mevduat faiziyle iadesine,) kelimelerinin yazılmasına,

d)10 numaralı bendinin çıkartılmasına, yerine (Davacı idare harçtan muaf olduğundan harç takdirine yer olmadığına,) cümlesinin yazılmasına,

e)11 numaralı vekalet ücretine ilişkin bendin çıkartılmasına,

Bent numaralarının buna göre teselsül ettirilmesine,

Hükmün böylece DÜZELTİLEREK ONANMASINA, davalıdan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 28/04/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/4216, Karar No: 2022/5718, Tarih: 29.03.2022

**5. Hukuk Dairesi         2021/4216 E.  ,  2022/5718 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davanın yapılan yargılaması sonucunda; davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay’ca incelenmesi taraf vekillerince istenilmiş, davalı vekili de temyiz dilekçesinde duruşma isteminde bulunmuş olmakla, duruşma için belirlenen 29.03.2022 günü usulüne göre çağrı kağıdı gönderilmesine rağmen gelmediklerinden taraf vekillerinin yokluklarında incelemenin evrak üzerinden yapılmasına karar verilerek, dosyadaki kağıtlar okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Arsa niteliğindeki Bursa İli, Osmangazi İlçesi, Demirtaş Köyü, 386 ada, 16 parsel sayılı taşınmazın zeminine emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesi yöntem itibarıyla doğrudur. Ancak;

1) Kamulaştırma Kanunu'nun kıymet takdir esaslarını belirten 11. maddesinin 1.fıkrasının arsalara ilişkin (g) bendi uyarınca, arsaların bedelinin değerlendirme gününden önceki özel amacı olmayan emsal satışlara göre hesaplanması ve dava konusu taşınmaz ile emsalin zaruret olmadıkça yakın bölgelerde ve benzer yüzölçümlü olması ve değerlendirme tarihine yakın satışların emsal alınması gerekir.

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda bu yönteme uyulmadan dava konusu taşınmaza göre yüzölçümü büyük bir taşınmazın emsal alınması doğru olmadığı gibi, emsal alınan Alaşar Mahallesi, 4490 ada, 13 parsel sayılı taşınmazın tapu ve satış akit tablosunun incelenmesinden, serbest satış olmadığı, belediyenin bir anonim şirkete satışı olup, bu satışın tarafları ve taşınmazların nitelikleri dikkate alındığında ticari amaçlı bir satış olduğu ve taşınmazın gerçek değerini yansıtmadığı izlenimini uyandırdığı anlaşıldığından bu rapora göre hüküm kurulması mümkün değildir.

Bu durumda; taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde re'sen emsal celbi yoluna gidilmesi, taşınmazın, değerlendirme tarihi itibarıyla, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibarıyla imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere ve değerini etkileyen merkezi yerlere olan uzaklığını da gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru olmadığı gibi,

2) Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin 12055/17 numaralı başvuru sonucu verilen 23.10.2018 tarihli kararı ve Anayasa Mahkemesi'nin 2016/9364 başvuru numaralı, 01.06.2019 gün ve 30791 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan kararı da göz önüne alınarak davacı idare lehine vekalet ücretine hükmedilmemesi gerektiğinden,

Hükmün yukarıda açıklanan gerekçelerle taraf vekillerinin temyiz istemlerinin kabulü ile HUMK’un 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, taraflardan peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde iadesine, 29/03/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/55, Karar No: 2019/417, Tarih: 15.01.2019

**11. Ceza Dairesi         2017/55 E.  ,  2019/417 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa muhalefet

HÜKÜM : Asıl karar: Mahkumiyet

Ek karar: Sanık ...'nun temyiz talebinin reddi

Mahkemenin 25.06.2014 tarihli ek kararı ile sanık ...'nun 03.09.2014 tarihli dilekçe ile vekillikten istifa eden müdafii Av. ...'un 12.06.2014 tarihli temyizinin yasal süreden sonra yapıldığından bahisle reddine karar verildiği, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 315. maddesinin ikinci fıkrası uyarınca temyiz isteminin süre yönünden reddine dair ek kararın temyiz eden tarafa tebliğ edilmesi, tebliğden itibaren bir hafta içerisinde temyiz yoluna başvurulması halinde dosyanın Yargıtay'a gönderilmesi gerektiği, ret kararının sanık ...'nun..... adresine 7201 sayılı Tebligat Kanununun 35. maddesi uyarınca 21.06.2016 tarihinde yapılan tebligatın, daha önce adli mercilerce bu adreste usulüne uygun bir tebligat yapılmaması nedeniyle usulsüz olduğu ve sanık ... ile birlikte 23.10.2013 tarihli duruşmada hazır bulunan Av..... 'a tebligat yapılması gerektiği anlaşılmakla, Mahkemenin 25.06.2014 tarihli temyiz isteminin süre yönünden reddine dair ek kararının, sanık müdafii Av. .... 'a usulüne uygun tebliğ edilmesi ve buna dair belge ile verilmesi halinde temyiz dilekçesinin eklenerek iadesi ve bu dilekçeyle ilgili olarak ek tebliğname düzenlenmesi için dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 15.01.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/4009, Karar No: 2007/8608, Tarih: 04.10.2007

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2007/4009 E.  ,  2007/8608 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Dava sıra cetvelinin iptali istemine ilişkindir. İcra Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiş; davalı yanın temyiz istemi de hükmün miktar bakımından kesinlik sınırı altında kalmasından (İİK.m.363) bahisle reddedilmiştir.

İcra ve İflas Kanunu’nun 363 ncü maddesi ve özellikle bu maddenin 10’uncu bendi uyarınca esasa ilişkin karar miktar itibariyle kesin olduğundan, temyiz isteminin reddine ilişkin 15.02.2007 günlü ek kararda bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 04.10.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2859, Karar No: 2012/22715, Tarih: 27.09.2012

**2. Hukuk Dairesi         2012/2859 E.  ,  2012/22715 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Bursa 2. Aile Mahkemesi

TARİHİ :9.9.2011