muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/11966, Karar No: 2011/4435, Tarih: 09.05.2011

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2010/11966 E.  ,  2011/4435 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki istihkak davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hüküm süresi içinde davalı alacaklı vekili tarafından temyiz edilmiş; mahkemece talep aynı tarihli ek karar ile yasal temyiz süresinin geçirildiğinden red edilmiş, bu defa ek kararın ortadan kaldırılması için davalı (alacaklı) vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı (3.kişi), davalı alacaklı tarafından dava dışı borçlu aleyhine Erzurum 1.İcra Müdürlüğünün 2009/5009 sayılı takip dosyasından yapılan takipte, haciz tarihinden önce noter satış sözleşmesi ile satın almış olduğu 25 AS 165 plakalı aracın kaydına haciz konulduğunu ileri sürerek haczin kaldırılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı (alacaklı) vekili, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece; haciz tarihinden önceki noter satışı ile dava konusu aracın mülkiyetinin davacı 3.kişiye geçtiği gerekçesiyle davanın kabulüne (haczin kaldırılmasına) karar verilmiş, bu esas hükme yönelik olarak davalı alacaklı vekilinin 15.10.2010 tarihli temyiz talebi mahkemece; aynı tarihli ek karar ile yasal temyiz süresinin geçirildiğinden bahisle red edilmiş, bu defa; davalı vekili 15.10.2010 tarihli ek kararın ortadan kaldırılarak hükmün aleyhe hükmedilen vekalet ücreti yönünden bozulması için temyiz isteminde bulunmuştur.

Her ne kadar, mahkemece 15.10.2010 tarihli ek Karar ile asıl hükme yönelik temyiz isteminin süre yönünden reddine karar verilmiş ise de; 22.6.2010 tarihli hükmün tefhiminin HUMK.nun 489.maddesinin yollamada bulunduğu aynı yasanın 388.maddesindeki unsurları içerir biçimde yapılmadığı, bu nedenle tebliğden itibaren 10 günlük temyiz süresi dikkate

alınıp davalı vekilinin asıl hükme yönelik temyizin süresinde olduğu anlaşıldığından, davalı vekilinin temyiz isteği yerinde görülerek mahkemenin 15.10.2010 tarihli Ek kararının HUMK.nun 434/3.maddesi yollaması ile aynı yasanın 432/son maddesi uyarınca, ortadan kaldırılmasına karar verilerek dosyanın esasına yönelik olarak inceleme yapılmıştır.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı alacaklı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 421,70 TL kalan onama harcının temyiz eden davalı alacaklıdan alınmasına 9.5.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/27, Karar No: 2012/884, Tarih: 02.02.2012

**11. Ceza Dairesi         2012/27 E.  ,  2012/884 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi usul kanununa muhalefet

HÜKÜM: 213 sayılı Vergi Usul Yasasının 359/a-2. maddesi, 765 sayılı TCK.nun 59. maddesi gereğince sanığın 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına. 647 sayılı Yasanın 6. maddesi gereğince cezanın ertelenmesine. Hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına.

Sanığın 10.07.2008 tarihli oturumdaki savunmasında, mali polis tarafından işyerinde yapılan arama sonucunda belgelerine el konularak, kendisinin gözaltına alındığını ve o tarihten sonra dükkânlarının kapandığını, her hangi bir ticari faaliyet göstermediğini açıklaması karşısında; incelemenin işyerinde yapılmasının mümkün olmadığı, bu nedenle 213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun 139. maddesindeki istisna durumunun gerçekleştiği belirlenerek defter ve belgelerin vergi incelemesi için ibrazının tebligatla istenmesinde yasaya aykırılık görülmediği cihetle tebliğnamedeki bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir.

Yapılan duruşmaya, mahkemenin soruşturma neticelerine uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre katılan vekilinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine; ancak:

Yapılan duruşmaya, mahkemenin soruşturma neticelerine uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre katılan vekilinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine; ancak:

1- Ayrıntıları Ceza Genel Kurulunun 19.02.2008 gün ve 346-25 ve 03.02.2009 gün ve 250-13 sayılı Kararlarında açıklandığı üzere; 5271 sayılı CMK’nun 231. maddesinde düzenlenen hükmün açıklanmasının geri bırakılması müessesesinin uygulanabilmesi için diğer şartların yanında, suçun işlenmesiyle mağdurun veya kamunun uğradığı zararın, aynen iade, suçtan önceki hale getirme veya tamamen giderilmesi de gerekmektedir. Burada, uğranılan zararlardan kast edilen maddi zararlar olup, manevi zararlar bu kapsamda değerlendirilmemelidir. Maddi zararın bizzat sanık tarafından yerine getirilmesi gerekmeyip, sanık adına onun bilgisi ve rızası tahtında üçüncü kişiler tarafından da tazmin, aynen iade veya eski hale getirme suretiyle giderilmesi de olanaklıdır. Ancak, herhangi bir zararın doğmadığı veya zarar doğurmaya elverişli bulunmayan suçlar yönünden bu koşul aranmayacaktır. Zararın belirlenmesinde hâkim, ceza yargılamasında şahsi hak davasına yer verilmediği gerçeğini de göz önünde bulundurmak koşuluyla, kanaat verici basit bir araştırma yapmalı, hukuk hâkimi gibi gerçek zararı tam anlamıyla saptamaya çalışmamalıdır. Zira 5271 sayılı CMK’nun 231. maddesindeki düzenleme, kişinin ileride hukuk mahkemesindeEsas No: 2012/27şahsi hak davası açmasına ve giderilmediğini düşündüğü gerçek zararının saptanarak kalan kısmına da hükmedilmesini isteme yönünden bir engel oluşturmamaktadır. Öte yandan yine ayrıntıları Ceza Genel Kurulunun 22.05.2001 gün ve 99/104 sayılı kararında açıklandığı üzere; defter ve belgelerin gizlenmesi halinde, sağlıklı bir vergi incelemesi yapılamayacağı açıktır. Vergi denetimi olanağını kaldıran bu halde artık somut bir vergi ziyaının tespiti olanağı da ortadan kalkmaktadır. O halde, mükellefin sorumluluğunu kaldıracak olan ve 213 sayılı Yasanın 13. maddesinde düzenlenen durumlarda veya kastı ortadan kaldıran diğer hallerin kanıtlanması dışında, vergi ziyaının varlığının kabulü de zorunludur. Bir başka anlatımla yukarıda değinilen haller dışında mefruz (soyut) vergi ziyaı bulunduğu kabul edilmeli, müspet (somut) vergi ziyaının varlığı aranmamalıdır. Kaldı ki, 29.07.1998 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren 4369 sayılı Yasa ile 213 sayılı Yasada yapılan değişiklikler ile vergi kaçakçılığı suçlarında “vergi ziyaının varlığı” suçun unsuru olmaktan çıkarılmış ve defter ve belgeleri gizleme halinde, suçun oluştuğu hükme bağlanmıştır.

İncelenen dosya içeriğine göre; 2000-2004 takvim yıllarına ilişkin defter ve belgelerini vergi incelemesine esas olmak üzere vaki istem üzerine merciine teslim etmediğinden bahisle eylemine uyan 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 359/a-2. maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılan sanık hakkında düzenlenen vergi inceleme raporlarında somut bir zarara yer verilmediği, ancak defter ve belgelerin incelemeye ibraz edilmemesinden dolayı, katma değer vergisi beyanları yeniden hesaplanmak suretiyle, bu vergiler tarh edilerek, bunlara bağlı bir kısım cezalara hükmedildiği, bir başka ifade ile tarh edilen bu vergi ve cezaların eylemden doğan zarar niteliğinde bulunmadıkları anlaşılmaktadır. Şu halde sanığın vaki eylemi nedeniyle CMK'nun 231. maddesinde düzenlenen hükmün açıklanmasının geri bırakılması müessesesinin uygulanmasına engel oluşturabilecek somut bir zararın meydana geldiğinin kanıtlanamadığı, adli sicil kaydındaki sabıkalara konu mahkumiyetlerin de suç tarihinden sonra karara bağlandığı gözetilmeden, sanığın kamu zararını karşılamadığı şeklindeki yerinde olmayan gerekçeyle yazılı şekilde CMK’nun 231. maddesinin uygulanmaması,

2- Kabule göre de;

Kendisini vekil ile temsil ettiren katılan lehine karar tarihinde yürürlükte bulunan avukatlık asgari ücret tarifesi uyarınca vekalet ücretine hükmolunmaması

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 02.02.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/5339, Karar No: 2021/7643, Tarih: 25.05.2021

**5. Hukuk Dairesi         2020/5339 E.  ,  2021/7643 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tapuya tescili davasının kabulüne dair verilen yukarıda tarih ve numaraları yazılı hükmün Yargıtayca incelenmesi taraf vekillerince verilen dilekçelerle istenilmiş; davalı vekili de temyiz dilekçesinde duruşma isteminde bulunmuş olmakla, duruşma için belirlenen 25/05/2021 günü temyiz eden taraf vekillerinin yüzlerine karşı duruşmaya başlanarak, sözlü açıklamaları da dinlendikten ve dosyadaki kağıtlar okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tapuya tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece uyulan bozma kararı gereğince inceleme ve işlem yapılarak hüküm kurulmuş, karar taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki bilgi ve belgelere göre; bozma ilamına uyularak yapılan inceleme sonucunda davanın kabulüne karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Bu itibarla, davacı idare vekilinin tüm, davalı vekilinin ise sair temyiz itirazları yerinde değildir. Şöyle ki;

Anayasa Mahkemesinin 27/11/2020 gün 31317 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan 16/07/2020 tarih 2018/104 Esas 2020/39 Karar sayılı kararı ile 7139 sayılı Kanunla Değişik Kamulaştırma Kanunun 10/8. fıkrasının dördüncü cümlesi; “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit edilen bedelden az olması durumunda hâkim tarafından tespit edilen bedel, fazla olması durumunda idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedel, peşin ve nakit olarak hak sahibi adına, kalanı ise bedele ilişkin kararın kesinleşmesine kadar üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılmak ve kesinleşen karara göre hak sahibine verilmek üzere” bölümü ile yedinci cümlesinde yer alan “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedelden fazla olması halinde fazla olan tutarın bloke edildiğine” ibaresinin Anayasa’ya aykırı olduğu ve iptal edildiği nazara alınarak kamulaştırma bedeline dava tarihinden 4 ay sonrasından başlayarak Dairemiz karar tarihine kadar yasal faiz işletilmesi ve derhal ödenmesi gerektiğinden,

Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının;

a) Yasal faiz işletilmesine ilişkin 4. bendinde yer alan (karar tarihi olan 20.01.2020 tarihine kadar) ibaresinin hükümden çıkartılmasına, yerine (Yargıtay 5. Hukuk Dairesinin ilam tarihi olan 25.05.2021 tarihine kadar) ibaresinin yazılmasına,

Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının;

a) Yasal faiz işletilmesine ilişkin 4. bendinde yer alan (karar tarihi olan 20.01.2020 tarihine kadar) ibaresinin hükümden çıkartılmasına, yerine (Yargıtay 5. Hukuk Dairesinin ilam tarihi olan 25.05.2021 tarihine kadar) ibaresinin yazılmasına,

b) 3. bendinde yer alan (fark bedel olan 85.298,85-TL’nin) kelimelerinden sonra gelen kısmın hükümden çıkartılmasına; yerine (üçer aylık vadeli hesapta işlemiş nemaları ile birlikte derhal ödenmesine, bu hususta ilgili bankaya derhal müzekkere yazılmasına, ödeme yapılırken tapu kaydındaki haciz/ipotek vb. şerhlerin bedelen yansıtılmasına) cümlesinin yazılmasına,

Hükmün böylece DÜZELTİLEREK ONANMASINA, davacı idare harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, davalıdan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, temyiz eden davalı yararına yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca takdir olunan 3.050,00-TL. vekalet ücretinin karşı tarafa yükletilmesine, 25/05/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1421, Karar No: 2021/1210, Tarih: 09.02.2021

**11. Ceza Dairesi         2017/1421 E.  ,  2021/1210 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenlemek

HÜKÜM : Beraat

Sanıklar hakkında 2012, 2013 takvim yıllarında sahte fatura düzenledikleri iddiasıyla açılan kamu davalarında; sanıklar ..., ... ve ...’nun; söz konusu şirketin anonim şirketi olması nedeniyle ...’in ricası ile şirkete ortak olduklarını, şirket işleriyle ilgilenmediklerini, sanıklar ... ve ...’in ise; şirkette yapılan alım satım işlerinin gerçek olduğunu, sahte fatura düzenlemediklerini savunmaları, vergi tekniği raporunda; 27/04/2012 tarihinde Emniyetten gelen bir yazıda; Mar Madeni Yağ.... A.Ş.’nin, TÜPRAŞ’tan aldığı baz yağını şirketin işyeri adresine teslim etmeyerek başka adreslere teslim ettiği ve bu yolla akaryakıt kaçakçılığı yaptığına dair ihbar dilekçesinin işleme konulduğunun belirtilerek mükellef hakkında vergi incelemesi yapılmasının istendiği, yapılan bu ihbar doğrultusunda emniyet müdürlüğü yetkilileriyle birlikte, 16/05/2012 tarihinde mükellef kurumun işyeri adresine gidildiğinde; işyerinde bir baz yağı depolaması ve hammadde olmadığı, fabrika içerisinde başka çalışan olmadığı, fabrikada bulunan tankların tamamının boş olduğu ve fabrikada herhangi bir yağ ve yakıt üretimi olmadığının tespit edildiği, işyerinde değişik tarihlerde yapılan yoklamalarda da; herhangi bir yetkilinin bulunmadığı, işyerinin faaliyetine devam etmediği, üretimin yapılmadığı şirketin başka şube ve deposunun bulunmadığı, çalışan işçisinin bulunmadığı, işyerinde üretime dair bir hammadde, mamül, yarı mamül mal olmadığının tespit edildiği, şirket mükellefiyetinin 31/12/2012 tarihinde resen terkin ettirilmesine rağmen Ocak 2013 tarhinde fatura düzenlediğinin tespit edilmesi, işyeri mülk sahibi ...’nın sanık ...’in şirketin bulunduğu adreste imalat yapmayacağını kendisine beyan ettiğini, mülk sahibi olarak fabrikanın başında bulunması için kendisine talepte bulunduğunu, bu sebeple fabrika sahasında durduğunu, fabrika içinde imalat olmadığını noter aracılığıyla tespit ettirdiğini, işyerine TÜPRAŞ tarafından kesilmiş tonlarca yağa ilişkin faturalar geldiğini, fabrikaya herhangi bir hammadde gelmediğini, üretim ve çalışanın olmadığını beyan etmesi karşısında, maddi gerçeğin kuşkuya yer bırakmayacak şekilde belirlenmesi bakımından;

1- Sahte olarak düzenlendiği iddia olunan fatura asıllarından kanaat oluşturacak sayıda temin edilerek, üzerlerinde bulunan yazı ve imzaların kendilerine ait olup olmadığının sanıklar ..., ..., ... ve ...’dan sorulması, kendilerine ait olmadığını söylemeleri halinde imzaların aidiyeti konusunda uzman bir kurum veya kuruluştan rapor alınması,

1- Sahte olarak düzenlendiği iddia olunan fatura asıllarından kanaat oluşturacak sayıda temin edilerek, üzerlerinde bulunan yazı ve imzaların kendilerine ait olup olmadığının sanıklar ..., ..., ... ve ...’dan sorulması, kendilerine ait olmadığını söylemeleri halinde imzaların aidiyeti konusunda uzman bir kurum veya kuruluştan rapor alınması,

2- Sanıklardan ilgili yıllarda fatura aldığı tespit edilen şirket ya da mükellefler hakkında karşıt inceleme raporu düzenlenip düzenlenmedğinin ilgili vergi dairelerinden sorulması, düzenlenmiş ise onaylı örneklerinin getirtilmesi, aynı kişi veya yetkililer hakkında dava açılıp açılmadığının araştırılması; dava açılmış ise, dosyalarının getirtilerek incelenmesi ve bu davayla ilgili belgelerin onaylı örneklerinin çıkartılarak dosya içine konulması,

3- Faturaları kullanan şirket yetkilileri veya kişilerin, CMK'nin 48. maddesi uyarınca çekinme hakları hatırlatılarak tanık sıfatıyla dinlenmesi; kendilerinden, sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak kimden aldıklarının sorulması,

4- Gerektiğinde, faturaların gerçek alım-satım karşılığı olup olmadığının belirlenmesi için;

a) Mal ve para akışını gösteren sevk ve taşıma irsaliyelerinin, teslim ve tesellüm belgelerinin, bedelinin ödendiğine ilişkin ticari teamüle uygun ve kanıtlama yeterliliği olan banka hesaplarının ve kasa mevcuduyla uyumlu geçerli belgelerin; faturaları kullananlara ait yeterli mal girişi veya üretimi olup olmadığına ilişkin belgelerin getirtilmesi,

b) Daha sonra, faturaları düzenleyen şirket ile kullanan şirket ve kişilerin ticari defterleri ve belgeleri üzerinde karşılıklı bilirkişi incelemesi yaptırılması,

Sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanıkların hukuki durumlarının belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile her bir takvim yılında sahte fatura düzenleme suçlarının ayrı ayrı suçları oluşturduğu halde hangi yılda verildiği de belirtilmeksizin tek suçtan beraat hükümleri kurulması,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 09/02/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/6630, Karar No: 2012/8685, Tarih: 09.07.2012

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2012/6630 E.  ,  2012/8685 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Dava konusu taşınmaz üzerinde bulunan narenciyenin 2011 yılı itibarıyla dekar başına ortalama verimine, üretim giderine (tüm kalemler ayrı ayrı gösterilerek) ve kg başına ortalama satış fiyatına ilişkin verilerin gıda, tarım ve hayvancılık ilçe müdürlüğünden getirtilmesinden,

2-02.11.2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 662 Sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin 58. maddesi ile “10/12/2003 tarihli ve 5018 sayılı Kamu Malî Yönetimi ve Kontrol Kanununun eki (I) sayılı cetvelin 48 inci ve 51 inci sıraları ile anılan Kanunun eki (II) sayılı cetvelin "B) Özel Bütçeli Diğer İdareler" bölümünün 19 uncu sırası yürürlükten kaldırılmış, anılan Kanunun eki (II) sayılı cetvelin "B) Özel Bütçeli Diğer İdareler" bölümüne "42) ..." sırası eklenmiştir” hükmü getirilmiştir. Yapılan bu düzenleme ile özel bütçeli idareler kapsamına alınan ...'nün 492 sayılı Harçlar Yasasının 13/J maddesi hükmünden kaynaklanan yargı harçlarından muafiyetinin ortadan kalktığı gözetilerek ve HUMK'nun 2494 sayılı Kanun ile değiştirilen 434. maddesinin 3. fıkrası hükmü uyarınca gerekli tebligat yapılarak, davacı taraftan alınması gereken temyiz harcının alınmasından, aksi takdirde aynı fıkra hükmüne göre mahkeme kararının temyiz edilmemiş sayılmasına karar verilmesinden,

Sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 09.07.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/10731, Karar No: 2008/9535, Tarih: 30.06.2008

**2. Hukuk Dairesi         2007/10731 E.  ,  2008/9535 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Küçükçekmece 2. Aile Mahkemesi

TARİHİ : 28.03.2007

-KARŞI OY YAZISI-

Kısa karar ile gerekçeli karar arasında \* yoksulluk nafakası konusunda çelişki yaratılmıştır.

Çekişme nedir?;

Değerli çoğunluğun kısa karar ile gerekçeli karar çelişkisine rağmen işin esasının diğer yönlerden incelenebileceğine yönelik düşüncesine katılmıyorum. Dairemin formüle edilmiş ilke kararına göre: “...Hukuk Usulü Muhakemeleri Yasasının 38l/2 maddesi uyarınca kararın tefhimi en az 388.maddede belirtilen hüküm sonucunun duruşma tutanağına geçirilerek okunması suretiyle olur. Bu durumda gerekçeli kararın, tefhim edilen karar yanlış da olsa, buna uygun düzenlenmesi gerekmektedir. Yanlışlık ancak temyiz yoluna başvurulması ve kararın bozulması halinde düzeltilebilir. Tefhim edilen kararla gerekçeli kararda aykırılık diğer yönler incelenmeden tek başına bozma sebebi olur. O halde mahkemece yapılacak iş, l0.4.l992 tarihli 7/4 sayılı içtihadı birleştirme kararı gözetilerek yeniden karar oluşturmaktan ibarettir.” Dikkat edilecek olursa Dairemin formüle edilmiş ilke kararına göre tefhim edilen kararla gerekçeli kararda aykırılık diğer yönler incelenmeden ve tek başına bozma sebebi olur. Kaldı ki kısa kararla gerekçeli kararın çelişik olması mutlak bir bozma sebebi sayılır. (l0.4.l992 tarihli 7/4 sayılı içtihadı birleştirme kararı gerekçesi) l0.4.l992 tarihli 7/4 sayılı içtihadı birleştirme kararına göre sonradan yazılan gerekçeli kararın kısa karara uygun olması görüşü konusunda oybirliği vardır. İçtihadı birleştirme kararına göre yerel mahkeme önceki kısa kararla bağlı olmaksızın çelişkiyi kaldırmak suretiyle vicdani kanaatine göre karar verebilir. Öyle ki hâkim çelişkiyi gidererek davayı görev yönünden ya da hak düşürücü süreden de reddedebilir.

“Kısa karar ile gerekçeli kararda hükmün herhangi bir bölümü ile ilgili olarak çelişki yaratılması sonucu bozulması, hüküm maddelerinin tümünü ortadan kaldırır. Yeniden verilecek kararda, tüm istekler hakkında yeniden ayrı ayrı karar verilmesini gerektirir. Açıklanan yasal nedenlerle yok hükmünde olan önceki kararın temyiz edilmeyen bölümlerinin kesinleştiğine ilişkin görüş anılan inançları birleştirme kararına aykırıdır.” (Y2HD, 28.4.1999, 1986-4284) Çelişik kararın gerek tamamının gerekse bir bölümünün temyiz incelenmesine konu yapılması bu sebeple olanaksızdır. O halde mahkemece yapılacak iş, l0.4.l992 tarihli 7/4 sayılı içtihadı birleştirme kararı gözetilerek yeniden karar oluşturmaktan ibaret olduğundan değerli çoğunluğun farklı görüşüne katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2015/6951, Karar No: 2015/6992, Tarih: 23.06.2015

**14. Hukuk Dairesi         2015/6951 E.  ,  2015/6992 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Trabzon 3. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 25/09/2014

NUMARASI : 2014/177-2014/357

Davacılar vekili tarafından, davalılar aleyhine 31.07.2013 gününde verilen dilekçe ile intifanın kaldırılması ve alacak istenmesi üzerine yapılan muhakeme sonunda; davanın reddine dair verilen 25.09.2014 günlü hükmün Yargıtayca, duruşmalı olarak incelenmesi davacı F.... E... vekili tarafından istenilmekle, tayin olunan 23.06.2015 günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davacı F.... E... ile karşı taraftan davalı H.. E...A.Ş. vekili Av. B.... Z.. ile davacı asil A..E.. geldiler. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelenlerin sözlü açıklamaları dinlendi. Duruşmanın bittiği bildirildi. İş karara bırakıldı. Bilahare dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_K A R A R\_

Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve dosya içeriğine göre, mahkeme kararı ve dayandığı gerekçeler usul ve yasaya uygun bulunduğundan yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 1.100 TL Yargıtay duruşma vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalı H... E... Y.Sanayi ve Tic. A.Ş'ye verilmesine, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 23.06.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.