muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/12710, Karar No: 2022/1014, Tarih: 25.01.2022

Sözleşmenin belirli süreli olarak yapılıp yapılamayacağı, sözleşmenin sona ermesi nedeniyle işçinin hak kazanacağı tazminatlar, fazla çalışma, yıllık izin, işverence yapılan uygulama ve ödemelerin niteliği, zamanaşımı gibi hususlar Milletlerarası Özel Hukuk ve Usul Hukuku Hakkında Kanun'un m. 27 uyarınca tayin edilen hukuka göre değerlendirilmelidir. Hafta tatili, dinî ve millî bayram günleri ve ücretlerini düzenleyen hükümler, doğrudan uygulanan kuraldır; ancak uygulama alanına giren iş ilişkilerine uygulanır. Örneğin tamamen yurt dışında ifa edilen bir iş ilişkisinde, dinî ve millî bayram günleri Türk hukukuna göre belirlenemez (AYGÜL, s. 528; ERDOĞAN, Ersin/ERDOĞAN, Canan, “Türkiye’den Yurt Dışına Götürülen İşçiler Hakkında Yargıtay Kararının Değerlendirilmesi”, İş Hukuku ve Sosyal Güvenlik Hukuku Dergisi, 2016, C. 13, S. 50, s. 971-972).

Somut uyuşmazlıkta; davalı işverenler, davacı işçinin sadece yurt dışında çalıştığını, Türkiye’de çalışmasının bulunmadığı hususu göz önünde bulundurulduğunda Rusya Hukuku’nun uygulanması gerektiğini savunmuştur. Bölge Adliye Mahkemesince, uyuşmazlığın Türk Hukuk mevzuatına göre çözümlenmesinde yasaya aykırılığın bulunmadığı belirtilmiştir.

Davacı işçi ile davalı işverenler arasında imzalanan yurt dışı iş sözleşmesinin tarafların iş ilişkisindeki hak ve yükümlüklerine ilişkin fesih, çalışma süresi, yıllık ücretli izin, fazla mesai, hafta tatili ve genel tatil ücreti alacaklarına ilişkin maddelerinde çalışılan ülke mevzuatının uygulanacağının belirtildiği, yine sözleşmenin 16. maddesinde de sözleşmede yer almayan diğer çalışma ve sosyal güvenlik konularında da çalışılan ülke mevzuatının geçerli olduğunun ifade edildiği ve bu suretle tarafların bir hukuk seçimi anlaşması yaptıkları görülmektedir. Davacı, talep konusu yapılan alacakların ilişkin olduğu çalışma döneminde, iş sözleşmesi kapsamında Rusya’da bulunan davalılara ait işyerinde çalışmış olup, bu durumda mutad işyerinin de işçinin işini fiilen yaptığı yer olan Rusya olduğu sabittir.

Tüm bu hususlar dikkate alındığında,Milletlerarası Özel Hukuk ve Usul Hukuku Hakkında Kanun’un 27/1. hükmü kapsamında taraflar arasında bir hukuk seçimi anlaşması bulunduğundan uyuşmazlık hakkında Rusya Hukuku’nun uygulanması gerekmektedir. Rusya Hukuku, dosyadaki bilgi ve belgelerden anlaşıldığı üzere aynı zamanda mutad işyeri hukukudur. Hal böyle olunca, gerekirse Rusya Hukuku’nda uzman bir bilirkişiden de rapor alınmak suretiyle, dava konusu uyuşmazlık bakımından değerlendirme yapılması ve dosya kapsamındaki delil durumu birlikte değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekmektedir. Bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Sonuç:

Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA, İlk Derece Mahkemesi kararının yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine, bozma kararının bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, davalılar yararına takdir edilen 3.815,00 TL duruşma vekalet ücretinin karşı tarafa yükletilmesine, peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde ilgililere iadesine, 25.01.2022 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/6498, Karar No: 2020/559, Tarih: 29.01.2020

**19. Ceza Dairesi         2018/6498 E.  ,  2020/559 K.**

**"İçtihat Metni"**

5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanunu’na muhalefet suçundan sanık ...'ın anılan Kanun'un 63/10 ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 52/2. maddeleri gereğince 1.000,00 Türk Lirası adlî para cezası ile cezalandırılmasına dair Ankara 35. Asliye Ceza Mahkemesinin 26/10/2017 tarihli ve 2015/1341 esas, 2017/936 sayılı kararı aleyhine Adalet Bakanlığının 14/09/2018 gün ve 94660652-105-06-8256-2018-Kyb sayılı kanun yararına bozma istemini içeren yazısı ekindeki dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 26/09/2018 gün ve KYB 2018-75853 sayılı ihbarnamesi ile dairemize gönderilmekle okundu.

Anılan ihbarnamede;

Benzer bir olaya ilişkin olarak Yargıtay 11. Ceza Dairesinin 03/03/2016 tarihli ve 2014/21037 esas, 2016/1833 karar sayılı ilâmında yer alan, "... Sanığın, katılanın kimlik bilgilerini kullanarak hat çıkartan kişinin Ahmet Tatlılıoğlu olup olmadığı konusunda gerekli araştırma yapmayarak abonelik sözleşmesi yaptığından bahisle özel belgede sahtecilik suçuna iştirak ettiği gerekçesi ile hakkında açılan kamu davasında, aşamalardaki savunmalarında suçlamayı red etmesi, Samsun Kriminal Polis Laboratuvarının 16.07.2012 tarihli raporunda sözleşme altındaki imzaların katılana ait olmadığının tespit edilmesine rağmen; sözleşme ile ekindeki nüfus cüzdan fotokopisi üzerindeki yazı ve rakamlar ile sözleşmedeki katılana atfen bulunan imzaların sanığın eli ürünü olduğu hususunda bir araştırma yapılmadan kararın verilmiş olması karşısında; maddi gerçeğin kuşkuya yer bırakmayacak şekilde tespiti bakımından; suça konu sözleşme ile ekindeki belge üzerindeki yazı ve rakamlar ile sözleşmedeki katılana atfen bulunan imzaların sanığın eli ürünü olup olmadığı hususunda bilirkişi incelemesi yaptırılması..." şeklindeki açıklamalar karşısında,

Dosya kapsamına göre, adı geçen sanığın müştekinin bilgisi dışında nüfus cüzdanı fotokopisi ve kimlik bilgilerini kullanıp müşteki adına imza atarak sahte cep telefonu aboneliği sözleşmesi düzenlediğinden bahisle mahkûmiyetine karar verilmişse de, söz konusu abonelik sözleşmesi suretinin incelenmesinde Kılavuzlar İletişim isimli bir işyerine ait kaşe ve bir imza bulunduğu, bununla birlikte soruşturma esnasında ilgili Gsm şirketinden gelen yazı cevabına göre, abonelik sözleşmesini düzenlediği bildirilen bayi yetkilisi olan sanığın ifadesine başvurulduğu, ancak sanığın suça konu abonelik sözleşmesini kendisinin düzenlemediğini, imza ve yazı örneğinin kendisine ait olmadığını, söz konusu sözleşmenin alt bayi tarafından düzenlendiğini belirterek üzerine atılı suçlamayı reddetmesi karşısında, söz konusu hatta ilişkin abonelik sözleşmesi aslının dosyaya temin edilerek sanık, müşteki ve ilgili alt bayide çalıştığı bildirilen kişilerin imza ve yazı örnekleri temin edilerek bilirkişi incelemesi yaptırılmadan, yargılama aşamasında da sanık aleyhine bir delil elde edilemeden, gerekçeli kararda atılı suçu adı geçen sanığın işlemiş olduğuna dair hiçbir delil ve gerekçeye yer verilmeden, yalnızca sanığa ön ödeme teklif edilip ödeme yapılmaması üzerine sanığın eyleminin sabit olduğundan bahisle mahkûmiyet kararı verilmesinde isabet görülmediği gerekçesiyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın kanun yararına bozulması isteminde bulunulmakla gereği görüşülüp düşünüldü;

5809 sayılı Kanunun "cezai hükümler" başlıklı 63/10 maddesinde; 19.02.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6518 sayılı Kanunla yapılan değişiklik sonucu, suçun maddi unsuru "...fıkralarına aykırı hareket ederek bu işi bizzat yapanlar..." şeklinde tanımlanmaktadır.

Adı geçen maddede yazılı "...bu işi..." deyiminden kastın, suçun unsurlarını oluşturan seçimlik hareketleri nitelemek olduğu, madde metninde atıfta bulunulan fıkralardan biri olan 5809 sayılı Kanunun 56. maddesinin 4. fıkrasında yazılı seçimlik hareketlerin "...kişinin bilgisi veya rızası dışında; abonelik tesisi veya işlemi, elektronik kimlik bilgisini haiz cihaz kayıt işlemi, yapmak ve yaptırmak veya bu amaçla gerçeğe aykırı evrak düzenlemek, usule uygun düzenlenen bir evrakta değişiklik yapmak veya kullanmak..." seçimlik hareketleri olduğu anlaşılmaktadır.

Sanığın üzerine atılı suçun unsurlarının "...kişinin bilgisi ve rızası dışında abonelik tesisi veya işlemi yapmak, yaptırmak veya bunun için gerçeğe aykırı bir belge düzenlemek, usulüne uygun düzenlenen evrakta değişiklik yapmak veya gerçek dışı hazırlanan bir evrakı kullanmak..." olduğu, suçun sübutu bakımından, sanığın adı geçen sözleşmeyi mutlaka kendi el yazısıyla düzenleyip imzalaması şartı aranmadığı, adı geçen evrakta, değişiklik yapmak veya gerçek dışı hazırlanan evrakı kullanmak fiillerinden her hangi birini gerçekleştirmesi, abonelik sözleşmesi hazırlamak dışında herhangi bir abonelik tesisi veya işlemi yapması veya yaptırması halinde de suçun maddi unsurlarının oluştuğu kabul edilebilecektir.

Kanun yararına bozma talebine konu dosyada, mahkemenin gerekçeli kararında; sanığın Kılavuzlar İletişim isimli iş yerinin sahibi olduğu, müştekinin kimlik bilgileri kullanılarak 0551 606 20 93 no’lu telefon hattının açıldığı, müştekinin bu hattın kendisine ait olmadığını söylediği, bu hatta ilişkin abonelik sözleşmesinin incelenmesinde sözleşme altındaki yazı ve imzaların müştekiye ait olmadığının tespit edildiği, söz konusu sözleşmenin sanığın yetkilisi olduğu Kılavuzlar İletişim isimli iş yerinde düzenlendiği, sanığa 5809 Sayılı Kanun uyarınca TCK’nun 75 maddesi uyarınca ön ödeme ihtaratında bulunulduğu, sanığın süresinde ön ödemeye uymadığı, böylece üzerine atılı suçu işlediğinin anlaşıldığı anlatılmaktadır.

Olağanüstü kanun yolu olan ve öğretide “olağanüstü temyiz” olarak adlandırılan kanun yararına bozmanın amacı hakim veya mahkeme tarafından verilen ve istinaf veya temyiz incelemesinden geçmeksizin kesinleşen kararların Yargıtay’ca incelenmesini, buna bağlı olarak da kanunların uygulanmasında ülke sathında birliğe ulaşmak, hakim veya mahkemelerce verilen cezaya ilişkin karar veya hükümlerdeki hukuka aykırılıkları toplum ve birey açısından hukuk yararına gidermektir.

Olağanüstü bir kanun yolu olan kanun yararına bozma müessesesinin konusunu oluşturabilecek kanuna aykırılık halleri, olağan kanun yolu olan temyiz nedenlerine göre dar ve kısıtlı tutulduğunda kesin hükmün otoritesi korunmuş olur.

26.10.1932 gün ve 29/12 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı ve bu karar esas alınmak suretiyle verilen Yargıtay Ceza Genel Kurulu ve Özel Dairelerin süreklilik arz eden kararlarında belirtildiği üzere, kabul edip etmemenin hakim veya mahkemenin takdirine bağlı olduğu istekler hakkında verilen kararlar ile kanıtların değerlendirilmesine ilişkin kararlar kanun yararına bozma konusu olamaz.

26.10.1932 gün ve 29/12 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı ve bu karar esas alınmak suretiyle verilen Yargıtay Ceza Genel Kurulu ve Özel Dairelerin süreklilik arz eden kararlarında belirtildiği üzere, kabul edip etmemenin hakim veya mahkemenin takdirine bağlı olduğu istekler hakkında verilen kararlar ile kanıtların değerlendirilmesine ilişkin kararlar kanun yararına bozma konusu olamaz.

Yukarıda yapılan açıklamalar ışığında; mahkemelerin maddi gerçekliğe ulaşması için toplamasını öngördüğü veya toplanmasının yargılamaya bir katkısı olacağını düşünmediği delillerin dosyaya celp edilip edilmemesine dair kararlarının, takdir yetkilerine bağlı olduğu, bu hususlarda kanun yararına bozma yoluna gidilemeyeceği, öte yandan mahkemece verilen gerekçeli kararda hangi delillere itibar edip etmediğine dair açıklamalardan da anlaşılacağı üzere, bayi yetkilisi olan sanığın bizzat sözleşme oluşturma fiilini gerçekleştirmese de hattın aktivasyonunu sağlayacak onay işlemlerini gerçekleştirdiği anlaşılmakla, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname içeriği yerinde görülmediğinden REDDİNE, 29/01/2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/14641, Karar No: 2019/5092, Tarih: 23.09.2019

**20. Hukuk Dairesi         2016/14641 E.  ,  2019/5092 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı ... Yönetimi tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı ... Yönetimi vekili, 30/12/2013 tarihli dilekçesinde; dava konusu .... ili, ... ilçesi, ... mahallesi, ... mevkiinde kesinleşmiş orman sınırları içinde bulunan taşınmazın 6831 sayılı Orman Kanununun 17. maddesi gereğince .. ... Ticaret A.Ş. lehine 49 yıllığına turistik tesis yapmak üzere izne konu edildiğini, davalı ... tarafından taşınmazdaki bir kısım yapıların 3194 sayılı İmar Kanunu ve 3621 sayılı Kıyı Kanununa aykırı olduğu gerekçesi ile yıkım kararı verilerek kiracı.... tebliğ edildiğini, orman sınırları içinde izinsiz yapılan tesislere 6831 sayılı Orman Kanunu hükümlerine göre Orman İdaresince el konulabileceğini, bu sahalardaki izinli ve/veya izinsiz tesislerin tasarrufunun idareye ait olduğunun açık ve kesin bir şekilde hüküm altına alındığını, ilave tesis yapılmışsa tadilat projesine konu edilebileceğini, aksi takdirde idarece Orman Kanunu hükümlerine göre el konulacağını, bu sebeple belediyenin orman alanlarında re'sen yıkım yapma yetkisinin olmadığını, davalı ... Belediyesinin 3194 sayılı İmar Kanunu ve yine bu kanunun göndermesi ile Kıyı Kanununa dayanarak bahsi geçen yıkımı yapmak istediğini, ancak 3194 sayılı Kanunun 4. maddesindeki istisna sebebi ile belediyelerin Devlet ormanları sahasına, bu sahadaki faaliyetlere müdahale edemeyeceğini ileri sürerek davalı ... Belediyesinin 13/11/2013 tarih ve 12110 sayılı "yıkım işlemi" konulu yazısına bağlı yıkım işleminin durdurulmasına, müdahalesinin men'ine, muarazanın giderilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı ... Belediyesi vekili, cevap dilekçesinde; “.. şirketine tahsisli ... ili, ... mahallesinde bulunan 2241, 2260, 2262 ve 2264 parsel sayılı taşınmazlarda kaçak yapılar tespit edildiğini, yapıların kaldırılması yönünde yazılar gönderildiğini, kaçak yapılar kaldırılmayınca Belediye Encümeni tarafından 28.10.2005 tarih ve 1117 sayısı ile kaçak yapıların yıkımına karar verildiğini, ... şirketi tarafından encümen kararının iptali talepli .... 1. İdare Mahkemesine dava açıldığını, mahkemece 2005/1956 E. - 2008/1214 K. sayılı karar ile 3 katlı apart, 2 adet 3 katlı ilave apartın yıkımına ilişkin kararın iptaline, iskele, havuz, aquapark, sahil bar, Türk lokantası, snack bar, anfi tiyatronun yıkımına yönelik işlemin iptali talebinin reddine karar verildiğini, hükmün temyizi üzerine .... 14. Dairesi kararıyla hükmün bozulduğunu, mahkemece önceki red kararında direnildiğini, davacı şirketin ısrar kararını temyiz etmesi üzerine ... İdari Dava Daireleri Kurulu tarafından kararın onanmasına karar verildiğini, bu kez Orman Yönetiminin belediyenin encümen kararına konu sahadaki faaliyetlere müdahale edemeyeceğinden bahisle yıkımın ertelenmesini talep ettiğini, Yapı Kontrol Müdürlüğünün 13.11.2013 tarihli ve12110 sayılı yazısı ile taşınmazların

bulunduğu sahada belediyenin yetkisi ve sorumluluğu olduğuna dair cevabi yazı gönderildiğini, bu kez ...... şirketinin bu işlemin iptali talepli idari yargıda dava açtığı, Orman Yönetiminin davaya müdahil olduğu, mahkemece 2013/1398 E. - 2014/1417 K. sayılı kararıyla davanın esastan reddine karar verildiğini, dava konusu uyuşmazlık hakkında idari yargının görevli olduğunun idari yargı tarafından kabul edilmesi nedeniyle idari yargının görevli olduğunu belirterek görev ve derdestlik itirazlarında bulunmuş, ayrıca müdahalenin men'i talebinin yersiz olduğunu, Belediyenin taşınmazlara müdahalesinin söz konusu olmadığını” ileri sürerek davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

....... 9. Asliye Hukuk Mahkemesi 31/12/2013 tarihli ve 2013/720-272 E.K. sayılı kararıyla; “3533 sayılı Kanunun 1. maddesine göre "umumi, mülhak ve hususi bütçelerle idare edilen daireler ve belediyelerle sermayesinin tamamı Devlete veya belediyeye veya umumi idarelere ait olan daire ve müesseseler arasında çıkan ihtilaflardan adliye mahkemelerinin vazifesi dahilinde bulunanları, bu kanunda yazılı tahkim usulüne göre halledilir." düzenlemesi, davada tarafların 3533 sayılı kanunun 1. maddesinde gösterilen kuruluşlardan olduğu, bu kanunun 2570 sayılı Kanunla değişik 4. maddesi gereğince aralarındaki uyuşmazlığın "Hakem" sıfatı ile çözümlenmesi gerekeceği gerekçesiyle dava dilekçesinin görev yönünden reddine, talep halinde dosyanın yetkili ve görevli Hakem Mahkemesi sıfatıyla ..... 8. Asliye Hukuk Mahkemesi Hakimliğine gönderilmesine karar verilmiş, talep üzerine dosyanın kendisine gönderildiği .... 8. Asliye Hukuk Mahkemesince 24/02/2014 tarih ve 2014/1 sayılı Hakem sıfatıyla taşınmazın aynına ilişkin meni müdahale ve muarazanın giderilmesi davası açıldığı, görevli mahkemenin genel mahkeme niteliğindeki .... 9. Asliye Hukuk Mahkemesi olduğu gerekçesiyle verilen görevsizlik kararının dosyanın taraflarınca temyiz edilmeksizin kesinleşmesi üzerine merci tayini için dosyanın gönderildiği Yargıtay 17. Hukuk Dairesince 26.01.2015 tarihli ve 2014/10043 - 2015/970 sayılı kararıyla “3533 sayılı Kanunun 1. maddesinde "umumi mülhak ve hususi bütçelerle idare edilen daireler ve belediyelerle sermayesinin tamamı devlete veya belediye veya hususi idarelere ait olan daire ve müesseseler arasında çıkan ihtilaflardan adliye mahkemelerinin vazifesi dahilinde bulunanların bu kanunda yazılı tahkim usulüne göre halledileceği, Kanunun 4. maddesinde de taşınmazın aynına yönelik uyuşmazlıkların Kanun kapsamı dışında olduğunun öngörüldüğü, somut uyuşmazlıkta davanın taşınmazın aynına bağlı müdahalenin meni ve muarazının giderilmesi istemine ilişkin olduğunun anlaşıldığı, 03.07.2003 tarihinde kabul edilip 19.07.2003 tarihinde yürürlüğe giren 4916 sayılı Kanunun 24. maddesi ile 3533 sayılı Kanunun 4. maddesi hükmü değiştirilerek taşınmazın aynı ile ilgili ihtilaflar bu madde kapsamı dışına çıkarılıp, çekişmelerin genel mahkemelerde çözüme kavuşturulacağının hükme bağlandığı, bu durumda uyuşmazlığın genel görevli mahkeme olan ... 9. Asliye Hukuk Mahkemesinde görülerek sonuçlandırılması gereğine değinilerek ..... 9. Asliye Hukuk Mahkemesinin yargı yeri olarak belirlenmesine karar verilmiştir. Dosya asliye hukuk mahkemesine gönderilmiş, mahkemece 26/11/2015 tarihli ön inceleme duruşmasında, görev ve derdestlik itirazlarının reddine karar verilerek yargılamaya devam olunmuştur.

Yargılama sırasında davalı ... Belediyesi vekilinin olumlu görev uyuşmazlığı bulunduğu ve bunun çözümlenmesi gerektiği yönündeki talebi üzerine ..... Başsavcılığı tarafından olumlu görev uyuşmazlığı kararı alınarak, idari yargı yararına olumlu görev uyuşmazlığı çıkarılması istemiyle Uyuşmazlık Mahkemesine başvurulmuş, dosya başvuru hakkında bir karar verilmek üzere Uyuşmazlık Mahkemesine gönderilmiş, bu sırada mahkemece somut uyuşmazlıkta idari yargının görevli olduğu gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiş, hüküm davacı ... Yönetimi tarafından temyiz edilmiştir.

Hükümden sonra uyuşmazlık mahkemesince 28/11/2016 tarih ve 2016/597-599 E.K. sayılı kararıyla; “..... Başsavcılığının idari yargı yararına olumlu görev uyuşmazlığı çıkarılması yönündeki kararını hükümsüz kılacak şekilde mahkemece görevsizlik kararı verildiği gerekçesiyle ..... Başsavcısının başvurusu hakkında karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, Orman Yönetimince açılan elatmanın önlenmesi ve murazanın giderilmesi istemlerine ilişkindir.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye, davanın taşınmazların mülkiyetine ya da orman niteliğinde olup olmadığı veya orman sınırları içinde bulunup bulunmadığına ilişkin olmadığına, davacı ... Yönetimince eldeki dava dışı özel hukuk tüzel kişisine tahsis edilmiş yerlerde yapılmış olan yapıların bir kısmının imara aykırı olduğu konulu belediyece tesis edilen idari işlemin kaldırılması talep edildiğine göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 7139 sayılı Kanununun 33. maddesi uyarınca Orman Yönetiminden harç alınmasına yer olmadığına 23/09/2019 günü oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/14010, Karar No: 2007/1712, Tarih: 12.02.2007

**2. Hukuk Dairesi         2006/14010 E.  ,  2007/1712 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ       :İzmir 1.Aile Mahkemesi

TARİHİ        :9.5.2006

SONUÇ:Temyiz edilen karraın 1/b  ve 2'nci maddelerde açıklanan sebeplerle BOZULMASINA, bozma sebebine göre tazminatlara dava tarihinden itibaren faiz yürütülmesi hususunun şimdilik incelenmesine yer olmadığına, hükmün diğer bölümlerinin ise 1/a bendinde belirtilen nedenlerle ONANMASINA, temyiz peşin harcının yatıranlara geri verilmesine, iş bu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oyçokluğuyla karar verildi.12.02.2007 (Pzt.)

KARŞI OY YAZISI

Kısa karar ile gerekçeli karar arasında \* çocuk için takdir edilen tedbir nafakası konusunda çelişki yaratıldığına ilişkin değerli çoğunluk ile aramızda “görüş birliği” vardır.

Çekişme nedir?;

Değerli çoğunluğun kısa karar ile gerekçeli karar “çelişkisine rağmen” işin esasının “diğer yönlerden” incelenebileceğine yönelik düşüncesine katılmıyorum.

Dairemin “formüle edilmiş” ilke kararına göre:

“...Hukuk Usulü Muhakemeleri Yasasının 38l/2 maddesi uyarınca kararın tefhimi en az 388.maddede belirtilen hüküm sonucunun duruşma tutanağına geçirilerek okunması suretiyle olur. Bu durumda gerekçeli kararın, tefhim edilen karar yanlış da olsa, buna uygun düzenlenmesi gerekmektedir. Yanlışlık ancak temyiz yoluna başvurulması ve kararın bozulması halinde düzeltilebilir. Tefhim edilen kararla gerekçeli kararda aykırılık diğer yönler incelenmeden tek başına bozma sebebi olur. O halde mahkemece yapılacak iş,  l0.4.l992 tarihli 7/4 sayılı içtihadı birleştirme kararı gözetilerek yeniden karar oluşturmaktan ibarettir.”

Dikkat edilecek olursa Dairemin “formüle edilmiş” ilke kararına göre tefhim edilen kararla gerekçeli kararda aykırılık “diğer yönler incelenmeden” ve  “tek başına” bozma sebebi olur.

Kaldı ki kısa kararla gerekçeli kararın “çelişik” olması “mutlak bir bozma sebebi” sayılır. (l0.4.l992 tarihli 7/4 sayılı içtihadı birleştirme kararı gerekçesi) l0.4.l992 tarihli 7/4 sayılı içtihadı birleştirme kararına göre sonradan yazılan gerekçeli kararın kısa karara “uygun olması” görüşü konusunda “oybirliği” vardır.

l0.4.l992 tarihli 7/4 sayılı içtihadı birleştirme kararına göre yerel mahkeme “önceki kısa kararla bağlı olmaksızın” çelişkiyi kaldırmak suretiyle vicdani kanaatine göre karar verebilir. Öyle ki hâkim çelişkiyi gidererek davayı “görev yönünden” ya da “hak düşürücü süreden” bile reddedebilir! (l0.4.l992 tarihli 7/4 sayılı içtihadı birleştirme kararı gerekçesi)

l0.4.l992 tarihli 7/4 sayılı içtihadı birleştirme kararına göre yerel mahkeme “önceki kısa kararla bağlı olmaksızın” çelişkiyi kaldırmak suretiyle vicdani kanaatine göre karar verebilir. Öyle ki hâkim çelişkiyi gidererek davayı “görev yönünden” ya da “hak düşürücü süreden” bile reddedebilir! (l0.4.l992 tarihli 7/4 sayılı içtihadı birleştirme kararı gerekçesi)

“Kısa karar ile gerekçeli kararda hükmün herhangi bir bölümü ile ilgili olarak çelişki yaratılması sonucu bozulması, hüküm maddelerinin ‘tümünü’ ortadan kaldırır. Yeniden verilecek kararda, tüm istekler hakkında yeniden ayrı ayrı karar verilmesini gerektirir. Açıklanan yasal nedenlerle ‘yok hükmünde’ olan önceki kararın temyiz edilmeyen bölümlerinin kesinleştiğine ilişkin görüş anılan inançları birleştirme kararına aykırıdır.” (Y2HD, 28.4.1999, 1986-4284, Ömer Uğur GENÇCAN, Öğreti ve Uygulamada Boşanma, Tazminat, Nafaka, Yetkin Yayınevi; I. Cilt, Ankara 2000 ,  II. Cilt,  Ankara 2000, Kısaltma: GENÇCAN-Boşanma, s. 1509)

Çelişik kararın gerek “tamamının” gerekse “bir bölümünün” temyiz incelenmesine konu yapılması bu sebeple olanaksızdır. O halde mahkemece yapılacak iş,  l0.4.l992 tarihli 7/4 sayılı içtihadı birleştirme kararı gözetilerek “yeniden karar” oluşturmaktan ibarettir

Bu sebeplerle değerli çoğunluğun görüşüne katılmıyorum.