muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/13130, Karar No: 2015/45102, Tarih: 19.11.2015

**6. Ceza Dairesi         2013/13130 E.  ,  2015/45102 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2011/270303

MAHKEMESİ : Kayseri 1. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 25/04/2011

NUMARASI : 2010/314 (E) ve 2011/151 (K)

SUÇ : Yağma

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

5237 sayılı TCK'nın 150.maddesinin 2.fıkrasındaki “malın değerinin azlığı” kavramının, 765 sayılı TCK'nın 522.maddesindeki “hafif” veya “pek hafif” ölçütleriyle her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerliği bulunmadığı, “değerin azlığının” 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, Yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi, olayın özelliği ve sanığın özgülenen kastı da gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alma olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak da gerçekten az olan şeylerin alınması durumunda, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanarak uygulanabileceği; sanıkların parkın tenha yerine götürdükleri mağdurun üzerini arayıp cebinde buldukları 1 TL değerindeki tespihi aldıktan sonra, üzerindeki kıyafetlerini çıkarmasını isteyerek toplam değeri 75 TL olan kıyafetlerini aldıklarının anlaşılması karşısında; suça konu eşyanın değerinin az kabul edilemeyeceği, bu bağlamda TCK'nın 150/2.maddesinin uygulanma koşullarının oluşmadığı gözetilmeden, yazılı şekilde uygulama yapılması, karşı temyiz olmadığından; sanıklar A.. E.. ve S.. G.. hakkında, 5237 sayılı TCK’nın 31/2.maddesinin, 168.maddesinden sonra uygulanması suretiyle aynı Yasanın 61/5.maddesine aykırı davranılması, sonuca etkili olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre, suçun sanıklar tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- 5237 sayılı TCK'nın 2. maddesinin “Kanunun açıkça suç saymadığı bir fiil için kimseye ceza verilemez ve güvenlik tedbiri uygulanamaz. Kanunda yazılı cezalardan ve güvenlik tedbirlerinden başka bir ceza ve güvenlik tedbirine hükmolunamaz” hükmünü içerdiği, yaşı küçük sanıklar hakkında hangi hallerde çocuklara özgü güvenlik tedbirlerinin uygulanabileceğinin aynı Yasanın 31. maddesinde açık olarak belirtildiği, çocuklara özgü güvenlik tedbirlerinin ne olduğunu gösteren 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu’nun 11. maddesinde de, “Bu Kanunda düzenlenen koruyucu ve destekleyici tedbirler, suça sürüklenen ve ceza sorumluluğu olmayan çocuklar bakımından, çocuklara özgü güvenlik tedbiri olarak anlaşılır.” hükmü karşısında; sanıklar A.. E.. ve S.. G.. hakkında uygulama koşulları bulunmadığı halde, ayrıca 5395 sayılı Çocuk Koruma Yasasının 5. maddesi uyarınca tedbir kararı verilmesi,

2- Mahkemece 5271 sayılı Yasası’nın 150/2-3. maddesi uyarınca, sanıkların savunmasını yapmak üzere zorunlu savunmanın görevlendirilmesi nedeniyle, savunmana ödenen avukatlık ücretinin, dosyadaki bilgilerden yeterli mali geliri bulunmadığı anlaşılan sanık H.. K.. ile yaşları küçük sanıklar S.. G.. ve A.. E..'e yargılama gideri olarak yükletilmesine karar verilmesinin, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin 6/3-c maddesindeki düzenlemeye açıkça aykırı olması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar A.. E.., S.. G.. ve H.. K.. savunmanlarının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedenleri yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla 1412 sayılı CMUK'nın 322.maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından "zorunlu savunman ücreti ile sanıklar A.. E.. ve S.. G.. hakkında 5395 sayılı Yasanın 5/-c-d maddesi uyarınca bakım ve tedavi tedbirinin uygulanmasına" ilişkin kısımların çıkartılması suretiyle, eleştiriler dışında diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 19.11.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6121, Karar No: 2015/636, Tarih: 19.01.2015

**11. Hukuk Dairesi         2014/6121 E.  ,  2015/636 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada...... Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 12.03.2013 tarih ve 2010/422-2013/66 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi .....tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalı şirketin müvekkili şirketten navlun ve demurajdan kaynaklanan alacağının olduğu iddiası ile icra takibi başlattığını, icra takibine ilişkin ödeme emrinin müvekkili şirket adına izafeten AS ........'ye tebliğ edildiğini ve takibin kesinleştiğini, ancak müvekkili şirketin icra takibinde alacağın sebebi olarak gösterilen navlun ücreti ve demuraj ile ilgili herhangi bir borcu bulunmadığını, ne davalıdan ne de faturada belirtilen şirketten fatura içeriğinde yer alan türden bir hizmet almadığını ileri sürerek, müvekkili şirketin icra dosyasından kaynaklanan herhangi bir borcunun olmadığının tesbiti, davalının % 40'dan az olmamak üzere icra inkar tazminatı ödemeye mahkum edilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, icra takibine konu edilen talebin davacı taraf ile akdedilmiş olan taşıma sözleşmesinden doğan navlun ve sürastarya alacağından ibaret olduğunu ve bu hususun davacı tarafa tebliğ edilen ödeme emrinde belirtildiğini, davacı tarafın 2.200 MT.... yükünün....'den.....'a taşınması için Türkiye'deki temsilcisi...... şirketi vasıtası ile müvekkilinin ilgisi bulunduğu "...." isimli.... kiraladığını, bahse konu seferin tamamlandığını, yük alacısına teslim edilmiş olmasına rağmen davacı tarafın sözleşme kapsamında doğmuş olan navlun ve sürastarya alacaklarını ödemediğini, davacı tarafın borçlarını ödememenin yolunu kendince sözleşmeyi kendisi adına akdeden temsilcisinin konumunu inkarda bulunduğunu, ancak bahsi geçen temsilcinin uzun yıllardır Türkiye'de kendisi adına işlemler yaptığını savunarak davanın reddini ve %40 oranında icra-inkar taminatına hükmedilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, davacının navlun sözleşmesini kurduğunu iddia ettiği...... şirketi ile sözleşme kurduğuna ya da taşımanın gerçekleştiği.... isimli gemiyle arasında bağlantı bulunduğuna ya da....... şirketinin bu gemiyle taşımayı gerçekleştirmiş olduğuna dair kanaat oluşturacak nitelikte hiç bir belge sunamadığı, davalı ....'ın taşıyan olduğu bu nedenle davacının dava dışı.....şirketine yaptığı ödemenin navlun borcunu sona erdirmeyeceği gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 3,40 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 19.01.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10752, Karar No: 2016/4882, Tarih: 12.04.2016

**8. Ceza Dairesi         2015/10752 E.  ,  2016/4882 K.**

**"İçtihat Metni"**

Hakkı olmayan yere tecavüz suçundan sanık ... hakkında 13.07.2010 tarihli verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin karar kaldırılarak hükmün açıklanmasına ve 5237 sayılı TCK.nun 154/2. Maddesi delaletiyle 154/1. madde ve fıkrası uyarınca hükümlülüğüne ve ertelemeye dair; ... Asliye Ceza Mahkemesinin 18.07.2013 gün, 2013/435 esas, 2013/511 karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtay'ca incelenmesi katılan vekili tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile daireye gönderilmekle incelendi:

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Hükmün Türkiye Cumhuriyeti Anayasa'sının 141, 5271 sayılı Ceza Muha- kemesi Kanununun 34, 230 ve 289/1-g maddeleri uyarınca, Yargıtay denetimine olanak sağlayacak biçimde açık olması ve Yargıtay’ın bu işlevini yerine getirebilmesi için, kararın dayandığı tüm kanıtların, bu kanıtlara göre mahkemenin ulaştığı sonuçların, iddia, savunma ve dosyadaki diğer belgelere ilişkin değerlendirmeler ile sanığa yüklenen suçun unsurlarının nelerden ibaret olduğunun açık olarak gerekçeye yansıtılması ve CMK.nun 232. maddesinde yazılı hususları kapsaması gerekirken, bu kurallara uyulmaksızın yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, katılan Hazine vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeksizin hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 12.04.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12086, Karar No: 2018/252, Tarih: 15.01.2018

**14. Ceza Dairesi         2016/12086 E.  ,  2018/252 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Mahkumiyet

İlk derece mahkemesince bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma; duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş, sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanık müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 15.01.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/8538, Karar No: 2015/2313, Tarih: 05.02.2015

**8. Hukuk Dairesi         2014/8538 E.  ,  2015/2313 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davada, 4721 Sayılı TMK'nın "Miras Hukuku" (TMK.3.Kitap) hükümlerinden kaynaklanan ve diğer dairelerin görevine girmeyen davalar sonucu verilen hüküm ve kararların Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih 2015/8 sayılı Kararı ile hazırlanıp, 22.01.2015 Tarihli ve 29244 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Hukuk Daireleri'ne ilişkin iş bölümü uyarınca, hükme yöneltilen temyiz itirazlarının incelenmesi Yargıtay (14.) Hukuk Dairesi'nin görev alanına girmesi nedeniyle, dosyanın anılan Daire Başkanlığı'na GÖNDERİLMESİNE, 05/02/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/8197, Karar No: 2011/23245, Tarih: 02.11.2011

**5. Ceza Dairesi         2011/8197 E.  ,  2011/23245 K.**

**"İçtihat Metni"**

Karşılıksız çek keşide etmek suçundan sanık ... in yapılan yargılanması sırasında; ... 2. Asliye Ceza Mahkemesiyle, Çatalca Asliye Ceza Mahkemesi arasında oluşan olumsuz yetki uyuşmazlığının giderilmesi ve yargı yerinin belirlenmesi istemiyle gönderilen dosya Yargıtay C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye verilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

İncelenen dosya içeriğine, sanığın üzerine atılan suçun niteliğine, iddianamede olayın anlatılış biçimine ve ... 2. Asliye Ceza Mahkemesi kararındaki gerekçeye göre, yerinde görülmeyen Çatalca Asliye Ceza Mahkemesinin 26.06.2008 gün ve 2008/199 E. 2008/354 K. sayılı YETKİSİZLİK kararının KALDIRILMASINA, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİİNE, 02.11.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/2565, Karar No: 2020/4259, Tarih: 20.10.2020

**11. Hukuk Dairesi         2020/2565 E.  ,  2020/4259 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 9. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada Niğde 2. Asliye Hukuk Mahkemesince verilen 11.01.2018 tarih ve 2017/57 E. - 2018/5 K. sayılı kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair Adana Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesi'nce verilen 02/10/2018 tarih ve 2018/466 E. - 2018/653 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalının davacı şirket ile yapmış olduğu 27/09/2016 tarihli hazır beton satış sözleşmesi ile davacıdan hazır beton satın aldığını, sözleşme gereği davalının 123.000,00.TL KDV dahil borcu olduğunu, sözleşmenin ödeme koşulları başlıklı 5. maddesine göre satılan hazır betonun bedelini ödemek üzere 02/01/2017 tarih 31/01/2017 tarihli iki adet çek verildiğini, çeklerin davalının sahip olduğu Med Dış Cephe Ltd. Şti'nin çekleri olduğunu, çeklerin ödenmediğini, satış sözleşmesinde bizzat ...'in sorumlu olduğunu, davacının davalı aleyhine çekler nedeniyle takip başlattığını, davalının icra takibine yapmış olduğu itirazın haksız olduğunu bu nedenle itirazın iptaline, takibin devamına, dava değerinin %20'sinden aşağı olmamak üzere icra inkar tazminatının davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, sözleşme içeriği faturalar, irsaliyeler ile çek çıkış kayıtları incelendiğinde sözleşmenin davacı ile Med Dış Yapı Yapı ile Tema Beton Ltd. Şti.'nin arasında yapıldığını, davalıyı sorumlu kılan bir durumun olmadığının anlaşılacağını, takip dayanağı çekler sebebi ile davalının şahsi sorumluluğunu doğuran bir imzası bulunmadığından davacının haksız davasının reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, tüm dosya kapsamına göre, davaya konu çekler incelendiğinde imzanın şirket kaşesi üzerine atıldığı, çekler üzerinde şirket yetkilisi olan ...'i borçtan şahsen sorumlu tutacak bir imzanın olmadığı, çeklerin konu olduğu 27.09.2016 tarihli hazır beton satış sözlemesi incelendiğinde şirket yetkilisi ...'in borçtan şahsen sorumlu olacağına ya da borca kefil olacağına dair bir kayıt bulunmadığı, sözleşmeyi şirket yetkilisi olarak imzaladığı, ...'in sözleşmeyi kendi adına ve hesabına yaptığına dair dosyada herhangi bir delil bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hükme karşı davacı vekili tarafından istinaf yoluna başvurulmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince, dava konusu ürünlerin dava dışı Med Dış Cephe Ltd. Şti.'ne teslim edildiği, faturaların bu şirket adına kesildiği, sözleşme uyarınca dava dışı şirketin davacıya iki adet çek verdiği, 27.09.2018 tarihli sözleşmede alıcı adı soyadı altında davalı ... imzası bulunmakta ise de, asıl alıcının dava dışı Med Dış Cephe Ltd. Şti. olduğu davalının attığı imzaları bu şirketi temsilen attığı ve sözleşmede davalının şahsi sorumluluğunu gerektiren kefalete ilişkin bir ibarenin de bulunmadığı, ilk derece mahkemesinin davanın reddine ilişkin kararının usul ve yasaya uygun olduğu gerekçesiyle davacı vekili tarafından yapılan istinaf başvurusunun 6100 sayılı HMK'nın 353/1-b.1maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle muhakeme hukukuna ve maddi hukuka uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 18,50 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 20.10.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/756, Karar No: 2021/8984, Tarih: 20.12.2021

**12. Ceza Dairesi         2020/756 E.  ,  2021/8984 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK’nın 85/1, 62/2, 51, 51/3-7, 53/1-a.b.d.e maddeleri uyarınca

mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü;

Sanığın yokluğunda 25/03/2015 tarihinde verilen mahkumiyet hükmüne ilişkin gerekçeli karar 28/04/2015 tarihinde usulüne uygun olarak sanığın eşine tebliğ edildiği, sanığın da müdafii aracılığıyla 04/05/2015 havale tarihli temyiz dilekçesi ile hükmü CMUK’un 310/1. maddesinde belirlenen sürede temyiz ettiği anlaşılmakla bu hususta ret içeren tebliğname görüşüne iştirak edilmemiştir.

Olay tarihinde ...'ın ikamet etmiş olduğu binanın asansörüne bindiği, binanın 3. ve 4. katı arasına geldiği sırada elektrik kesilmesi nedeniyle asansörün durduğu, bunun üzerine kendi imkanları ile asansörün kapısını açıp asansörden inmeye çalıştığı, ancak asansör boşluğuna düşüp yaralandığı, yaralı şekilde Kızıltepe Devlet Hastanesine kaldırıldığı, Kızıltepe Devlet Hastanesinden, Diyarbakır Eğitim ve Araştırma Hastanesine sevk edildiği, yapılan tüm müdahalelere rağmen kurtarılamadığı ve 27/02/2012 tarihinde hayatını kaybettiği olayda; 28/02/2012 tarihli tutanakta da belirtildiği üzere; bahse konu asansörde yapılan kontrolde asansörün kapağı açılarak bakıldığında asansörün 3. ve 4 kat arasında kaldığı muhtemelen şahsın içeriden kapıyı açtığı ve dışarı çıkmaya çalıştığı sırada sarkmadan dolayı asansörü boşluğuna düştüğü asansörün içeriden otomatik kapısının olmadığı kapı ile kabin arasında boşluğun çok fazla olması sebebiyle kapı kilidine kolayca ulaşılabileceği, asansör kabinini sabitleyen parçaların gevşek olduğundan asansörün sallandığı, asansör genel olarak kontrol edildiğinde ise bakımının iyi yapılmadığı; yargılama aşamasından alınan bilirkişi raporlarında da birbirini destekler nitelikteki belirlemelerden de anlaşılacağı üzere; asansörün elektrik kesilmesinden dolayı 3. ve 4. katlar arasında kaldığı asansör kabin zemininin 3.katı asansör kapı zemininden 164 cm yukarıda kalmış olduğu, asansörün kabin zemininin 3 kat kapı üst seviyesinden 29 m aşağıda kaldığı, tespit konusu asansörün acil kurtarma tertibatının bulunmadığından asansörün en yakın kat seviyesine ulaşamadan olduğu yerde durduğu, ölenin yardım istemesi yerine kendi imkanları ile içeriden asansörün kapsını açtığı ve dışarı çıkmaya çalıştığı, ölenin en yakın 4. kattaki kapı yerine 3. kattaki kapıyı açtığı, kabin altı saç eteğinin bulunmadığı, ayrıca asansörde otomatik kata getirme sisteminin bulunmaması, asansörün yapılması sırasında bu sistemin kurulmamasının bir sonucu olduğu, bu husus yasa ve yönetmeliklere göre asansör yapım şirketin yerine getirilmesi gereken bir görev olduğu, bu nedenle olayın meydana geldiği asansörde otomatik kata getirme sisteminin kurulmaması nedeniyle olayın meydana geldiği asansörü imal eden firmanın yetkilisi olan sanık ...’ın asli kusurlu; asansörün bakım ve onarım işlerini yapmakla yükümlü firmanın yetkilisi olan sanık ...’ın ise bakımını yaptığı asansörde otomatik kata getirme sistemi bulunmadığı konusunda bina sahiplerini uyarması ve bunun kurulmasını sağlaması gerekirken gerekli özen ve dikkati göstermemesi sebebiyle olayın meydana gelmesinde tali kusurlu olduğu anlaşılmakla;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre,

Sanık hakkında takdiri indirim uygulama maddesinin 5237 sayılı TCK'nın 62/1. maddesi yerine TCK'nın 62/2. maddesinin yazılması suretiyle CMK'nın 232/6. maddesine aykırı davranılması,

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre,

Sanık hakkında takdiri indirim uygulama maddesinin 5237 sayılı TCK'nın 62/1. maddesi yerine TCK'nın 62/2. maddesinin yazılması suretiyle CMK'nın 232/6. maddesine aykırı davranılması,

5237 sayılı TCK’nın 53/1. maddesinde tanımlı hak yoksunluklarının taksirli suçlarda uygulama olanağı bulunmadığı gözetilmeden taksirle yaralama suçundan hüküm kurulurken anılan madde ile sanık hakkında hak yoksunluğuna hükmedilmesi,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konuda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden hükmün 1-b bendindeki ‘’ TCK’nın 62/2’’ ibaresinin hükümden çıkartılarak yerine ‘’TCK’nın 62/1’’ ibaresinin yazılmasına; ayrıca “1-ı.” bendinin hükümden çıkartılmak suretiyle; sair yönleri usul ve Kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 20.12.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/23324, Karar No: 2014/20832, Tarih: 28.10.2014

**10. Hukuk Dairesi         2014/23324 E.  ,  2014/20832 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Malatya 1. İş Mahkemesi

TARİHİ : 28/08/2014

NUMARASI : 2013/206-2014/323

Davaya konu uyuşmazlık, 6552 sayılı Kanun kapsamında yapılandırmaya tabi Kurum alacağına ilişkindir.

11.09.2014 tarihli ve 29116 mükerrer sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak, öngörülen istisnaları haricinde aynı tarih itibariyle yürürlüğe giren İş Kanunu ile Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılması ile Bazı Alacakların Yeniden Yapılandırılmasına Dair 6552 sayılı Kanunun 81. maddesi ile 5510 sayılı Kanuna eklenen Geçici 60. maddesinin 1, 2, 3, 9 ve 19. fıkralarında; “(1)2014 yılı Nisan ve önceki aylara ilişkin olup bu maddenin yayımlandığı tarihten önce tahakkuk ettiği hâlde ödenmemiş olan;

a) Bu Kanunun 4 üncü maddesinin birinci fıkrasının (a), (b) ve (c) bentleri kapsamındaki sigortalılık statülerinden kaynaklanan, sigorta primi, emeklilik keseneği ve kurum karşılığı, işsizlik sigortası primi, sosyal güvenlik destek primi,

b) Bu maddeye göre yapılan başvuru tarihi itibarıyla ilgili mevzuatına göre ödenmesi imkânı ortadan kalkmamış isteğe bağlı sigorta primi ve topluluk sigortası primi,

c) Sosyal Güvenlik Kurumu tarafından ilgili kanunları gereğince takip edilen damga vergisi, özel işlem vergisi ve eğitime katkı payı,

ç) 30/4/2014 tarihine kadar (bu tarih dâhil) bitirilmiş özel nitelikteki inşaatlar ile ihale konusu işlere ilişkin olup bu maddenin yayımlandığı tarihten önce Kurumca resen tahakkuk ettirilerek işverene tebliğ edildiği hâlde bu maddenin yayımlandığı tarih itibarıyla ödenmemiş olan; özel nitelikteki inşaatlar ile ihale konusu işlere ilişkin yapılan ön değerlendirme, araştırma veya tespitler sonucunda bulunan eksik işçilik tutarı üzerinden hesaplanan sigorta primi,

d) Bu Kanunun 60 ıncı maddesinin birinci fıkrasının (g) bendi kapsamında genel sağlık sigortalısı olanların genel sağlık sigortası primi,

e) Sosyal güvenlik kanunlarına göre emeklilik veya yaşlılık aylığı almakta iken 5335 sayılı Kanunun 30 uncu maddesinin ikinci fıkrası kapsamına giren kurum ve kuruluşlara ait işyerlerinde çalışmaları nedeniyle aylıkları kesilmesi gerekenlere, bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihi takip eden ödeme dönemine kadar yersiz olarak ödendiği tespit edilen aylıklara ilişkin borç, asılları ile bu alacaklara ödeme sürelerinin bittiği tarihlerden bu maddenin yayımlandığı tarihe kadar geçen süre için Yİ-ÜFE aylık değişim oranları esas alınarak hesaplanacak tutarın, bu maddede belirtilen süre ve şekilde ödenmesi hâlinde, bu alacaklara uygulanan gecikme cezası ve gecikme zammı gibi ferî alacakların tamamının tahsilinden vazgeçilir.