muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/3176, Karar No: 2018/1470, Tarih: 18.10.2018

Davalı vekili, davacının müvekkili şirket bünyesinde nizasız ve fasılasız çalışmasının olmadığını, müvekkili şirket ile dava dışı Oylum Anonim Şirketi arasında organik bağ bulunmadığını, davacı işçinin kendi isteği ile iş yerinden ayrıldığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davacının şikayet dilekçesinde iş sözleşmesini yasal haklarının ödenmemesi sebebiyle feshettiğine ilişkin beyanının bulunduğu, davalının da kıdem ve ihbar tazminatı ödemeyi kabul ettiği, 08.12.1993 - 31.08.2004 tarihlerini kapsayan çalışma dönemi için İş Kanunu'na, 01.09.2004- 10.10.2010 tarihlerini kapsayan çalışma dönemi için Basın İş Kanunu'na göre kıdem ve ihbar tazminatları ile yıllık izin alacağının hesaplandığı, davalılar arasında organik bağ bulunduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Davalı vekilinin temyizi üzerine hüküm Özel Dairece yukarıda başlık bölümünde açıklanan gerekçelerle bozulmuştur.

Mahkemece, ticaret sicil kayıtlarına göre Yener Büyüknalbant ve Yılmaz Büyüknalbant'ın davalı şirket ile dava dışı Oylum Anonim Şirketi ve Tatsun Anonim Şirketi'nin ortakları olduğunun anlaşıldığı, hizmet süresine ilişkin kabulün yerinde olduğu, davalı işverenin iş sözleşmesinin işçi tarafından feshedildiğine ilişkin savunmasının kabul görmediği gerekçesiyle direnme kararı verilmiştir.

Direnme kararını davalı vekili temyiz etmiştir.

Direnme yoluyla Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık somut olayda;

a- İş sözleşmesinin davalı işveren tarafından mı yahut davacı işçi tarafından mı feshedildiği, buna göre davacının kıdem ve ihbar tazminatlarına hak kazanıp kazanmadığı,

b- Davacının askerlik yükümlülüğünü yerine getirip getirmediğine ilişkin araştırma yapılmasının gerekip gerekmediği, davalı şirket ile dava dışı şirketler arasında organik bağ bulunup bulunmadığı, bu hususa ilişkin yapılan araştırmanın yeterli olup olmadığı, burada varılacak sonuca göre dava konusu alacaklara esas çalışma süresinin kesintisiz kabul edilip edilmeyeceği ve mahkemece yapılan araştırmanın yeterli olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

Uyuşmazlık konularının ayrı ayrı değerlendirilmesinde yarar vardır.

I- Davacının kıdem ve ihbar tazminatlarına hak kazanıp kazanamayacağına ilişkin uyuşmazlık bakımından;

Davaya son veren taraf işlemleri olan feragat, kabul ve sulh, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (HMK) 307 ilâ 315’inci maddeleri arasında düzenlenmiştir. Tasarruf ilkesinin bir sonucu olarak taraflar, davaya son veren taraf işlemleri hüküm kesinleşinceye kadar yapılabilir. Bir başka ifade ile taraflar davayı kabul ederek ya da davadan feragat ederek veya sulh olarak yargılamanın her aşamasında ve hatta kanun yollarında herhangi bir hükme gerek kalmaksızın davayı sona erdirebilirler.

Davaya son veren taraf işlemleri olan feragat, kabul ve sulh, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (HMK) 307 ilâ 315’inci maddeleri arasında düzenlenmiştir. Tasarruf ilkesinin bir sonucu olarak taraflar, davaya son veren taraf işlemleri hüküm kesinleşinceye kadar yapılabilir. Bir başka ifade ile taraflar davayı kabul ederek ya da davadan feragat ederek veya sulh olarak yargılamanın her aşamasında ve hatta kanun yollarında herhangi bir hükme gerek kalmaksızın davayı sona erdirebilirler.

Yukarıdaki açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde; davacı işçi 10.10.2011 tarihinde davalı işveren tarafından haklı sebep bulunmaksızın iş sözleşmesinin feshedildiğini ileri sürmüş, davalı işveren ise 10.10.2011 tarihinde davacının 3600 gün prim ödeme gün sayısını doldurduğu için kendi isteği ile iş yerinden ayrıldığını savunmuştur.

Öte yandan, davalı vekili 22.03.2012 ve 11.10.2012 tarihli duruşmalarda davacının 01.09.2004-10.10.2011 tarihlerini kapsayan müvekkiline ait iş yerindeki çalışmasına ilişkin kıdem tazminatına hak kazandığını kabul ettiğini beyan etmiştir.

Ayrıca, Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı'nın 01.12.2011 tarihli tutanak içeriğinden davalı işveren yetkilisinin benzer nitelikte beyanda bulunduğu anlaşılmaktadır.

Bütün bu açıklamalar karşısında, davacı işçinin 01.09.2004-10.10.2011 tarihleri arasındaki çalışma dönemine ilişkin kıdem tazminatına hak kazandığı açıktır.

Diğer taraftan 5953 sayılı Basın İş Kanunu kapsamında kalan çalışma dönemi sonunda davacı işçinin on beş yıl sigortalılık süresini ve üç bin altı yüz gün prim ödeme gün sayısını tamamladığı gerekçesiyle iş sözleşmesini feshettiği anlaşılmıştır.

Haklı fesih durumunda dahi iş sözleşmesini fesheden taraf ihbar tazminatına hak kazanamayacağından iş sözleşmesini kendi isteği ile sona erdiren davacının ihbar tazminatına hak kazanamadığı açıktır.

Hâl böyle olunca mahkemenin ihbar tazminatına ilişkin direnme kararı yerinde görülmemiştir.

II-Davacının çalışma süresinin tespitine ilişkin uyuşmazlık bakımından;

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 25' inci maddesinin birinci fıkrası; “Kanunda öngörülen istisnalar dışında, hâkim iki taraftan birinin söylemediği şeyi veya vakıaları kendiliğinden dikkate alamaz ve onları hatırlatabilecek davranışlarda dahi bulunamaz.” şeklinde düzenlenmiştir.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 26'ncı maddesinde düzenlenen taleple bağlılık ilkesi, tarafların isteminden fazlasına veya başka bir şeye karar verilemeyeceğini ifade eder.

Anılan Kanunun “Taleple Bağlılık İlkesi” başlıklı 26' ncı maddesinde;

“(1) Hâkim, tarafların talep sonuçlarıyla bağlıdır; ondan fazlasına veya başka bir şeye karar veremez. Duruma göre, talep sonucundan daha azına karar verebilir.

(2) Hâkimin, tarafların talebiyle bağlı olmadığına ilişkin kanun hükümleri saklıdır.” hükmü yer almaktadır.

Anılan Kanunun “Taleple Bağlılık İlkesi” başlıklı 26' ncı maddesinde;

“(1) Hâkim, tarafların talep sonuçlarıyla bağlıdır; ondan fazlasına veya başka bir şeye karar veremez. Duruma göre, talep sonucundan daha azına karar verebilir.

(2) Hâkimin, tarafların talebiyle bağlı olmadığına ilişkin kanun hükümleri saklıdır.” hükmü yer almaktadır.

Açıklanan bu yasal düzenleme ışığında somut olay değerlendirildiğinde; dava dilekçesinde davacının 05.06.1996 tarihinde işe başladığının belirtildiği, 05.12.2012 tarihli bilirkişi raporunda çalışma süresinin 08.12.1993-10.10.2011 tarihleri arasında olduğunun tespit edildiği, mahkemenin de belirtilen rapora göre hüküm kurduğu anlaşılmıştır.

Buna göre, dava dilekçesinde işe başlama tarihi 05.06.1996 olarak belirtilmesine rağmen mahkemece işe başlama tarihinin 08.12.1993 olarak kabul edilmek suretiyle 6100 sayılı Kanun’un 26'ncı maddesine aykırı şekilde talep aşılarak karar verilmesi hatalıdır.

Hâl böyle olunca, maddi vakıa ve taleple bağlılık ilkesine göre 08.12.1994-05.06.1996 tarihleri arasında davacının askerlik yükümlülüğünü yerine getirip getirmediğinin araştırılmasına ilişkin Özel Daire bozma kararının sonuca etkisinin bulunmadığı ve bu hususa ilişkin bozma kararının maddi hataya dayandığı anlaşılmıştır.

III- Davacının işçinin davalı şirket ile dava dışı şirketler arasında organik bağ bulunduğu iddia edilen 05.06.1996-31.08.2004 tarihlerini kapsayan çalışmasının iş ilişkisi kapsamında geçip geçmediği, dava dışı şirketlerde kişi organ statüsünde çalışıp çalışmadığına ilişkin uyuşmazlık bakımından;

6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 19'uncu ve 6100 sayılı HMK'nın 33'üncü maddeleri uyarınca hâkim tarafların hukuki nitelendirmesi ile bağlı değildir. Hâkim aradaki sözleşmesel ilişkiyi yorumlar, sözleşme türünü ve içeriğini kendisi belirler.

Diğer taraftan, görev hususu kamu düzenine ilişkin olup dava şartıdır. Mahkemece yargılamanın her aşamasında dikkate alınır.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 1'inci maddesinin ikinci fıkrası gereğince, 4'üncü maddedeki istisnalar dışında kalan bütün işyerlerine, işverenler ile işveren vekilleri ve işçilere, çalışma konularına bakılmaksızın bu Kanunun uygulanacağı ifade edilmiştir.

Aynı Kanunun 2'nci maddesinde ise iş sözleşmesine dayanarak çalışan gerçek kişi işçi, işçi çalıştıran gerçek veya tüzel kişi ile tüzel kişiliği olmayan kurum ve kuruluşlar işveren olarak tanımlanmış olup işçi ve işveren sıfatlarının aynı kişide birleşemeyeceği açıktır.

4857 sayılı Kanun’un 8'inci maddesinin birinci fıkrasına göre, iş sözleşmesi bir tarafın (işçi) bağımlı olarak iş görmeyi diğer tarafın (işveren) da ücret ödemeyi üstlenmesinden oluşan sözleşmedir. Ücret, iş görme ve bağımlılık iş sözleşmesinin belirleyici öğeleridir.

4857 sayılı Kanun’un 8'inci maddesinin birinci fıkrasına göre, iş sözleşmesi bir tarafın (işçi) bağımlı olarak iş görmeyi diğer tarafın (işveren) da ücret ödemeyi üstlenmesinden oluşan sözleşmedir. Ücret, iş görme ve bağımlılık iş sözleşmesinin belirleyici öğeleridir.

İş sözleşmesini belirleyen ölçüt hukuki-kişisel bağımlılıktır. Gerçek anlamda hukuki bağımlılık işçinin işin yürütümüne ve iş yerindeki talimatlara uyma yükümlülüğünü içerir. İş sözleşmesinde bağımlılık unsurunun içeriğini işverenin talimatlarına göre hareket etmek ve iş sürecinin ve sonuçlarının işveren tarafından denetlenmesi oluşturmaktadır. Bağımlılık iş sözleşmesini karakterize eden unsur olup, genel anlamıyla bağımlılık hukuki bağımlılık olarak anlaşılmakta olup, işçinin belirli veya belirsiz bir süre için işverenin talimatına göre ve onun denetimine bağlı olarak çalışmasını ifade eder.

6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu’nun 135'inci maddesine göre "Yönetim organı", anonim şirketler ve kooperatiflerde yönetim kurulu, limited şirketlerde müdür veya müdürler, şahıs şirketleriyle sermayesi paylara bölünmüş komandit şirketlerde yöneticidir. Aynı Kanunun 368'inci maddesine göre yönetim kurulu, ticari mümessil ve ticari vekiller atayabilir.

Yine aynı Kanunun 370'inci maddesinin ikinci fıkrası; "Yönetim kurulu, temsil yetkisini bir veya daha fazla murahhas üyeye veya müdür olarak üçüncü kişilere devredebilir. En az bir yönetim kurulu üyesinin temsil yetkisini haiz olması şarttır." şeklinde düzenlenmiştir..

Kişi organ statüsündeki murahhas üyeler dışında anonim şirket yönetim kurulunu oluşturan kişilerle şirket tüzel kişiliği arasındaki ilişki kural olarak vekâlet akdine dayansa da bu ilişkinin iş ilişkisi olarak kurulmasına da bir engel bulunmamaktadır. O hâlde hukuki nitelendirme her somut olaydaki çalışma ilişkisi özelinde yapılmalıdır (Sarper, S.: İş Hukuku, Yenilenmiş 16. Bası, 2018 İstanbul s. 152-153) .

6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 547'nci maddesinin birinci fıkrasında ticari temsilci, işletme sahibinin, ticari işletmeyi yönetmek ve işletmeye ilişkin işlemlerde ticaret unvanı altında, ticari temsil yetkisi ile kendisini temsil etmek üzere, açıkça ya da örtülü olarak yetki verdiği kişi olarak tanımlamıştır.

Aynı Kanunun 554'üncü maddesinde ise, ticari temsilci ile temsil ettiği kişi arasında hizmet, ortaklık veya vekâlet sözleşmelerinin olabileceği ancak bunun sınırlı olmadığı, taraflar arasında başkaca hukuki ilişkilerin de bulunabileceği dolayısıyla ticari temsilci ile işletme sahibi arasında iş ilişkisi kurulabileceği belirtilmiştir.

Söz konusu düzenlemelere bakıldığında kişinin şirkette pay sahibi olması tek başına kişi organ sayılmasını gerektirmez. Kişinin şirketi temsil etmemesi, şirket adına alınan kararlarda etki sahibi olmaması, ortaklık payının sembolik olması veya kazanç payı dışında bir ücretlendirme yapılmaması durumunda iş sözleşmesi ile çalıştığı kabul edilebilir.

Söz konusu düzenlemelere bakıldığında kişinin şirkette pay sahibi olması tek başına kişi organ sayılmasını gerektirmez. Kişinin şirketi temsil etmemesi, şirket adına alınan kararlarda etki sahibi olmaması, ortaklık payının sembolik olması veya kazanç payı dışında bir ücretlendirme yapılmaması durumunda iş sözleşmesi ile çalıştığı kabul edilebilir.

Dosya kapsamında bulunan bir kısım ticaret sicil gazetesi nüshalarından davacının davalı şirket ile dava dışı şirketlerde kurucu ve yönetim kurulu üyesi olduğu anlaşılmaktadır.

O hâlde öncelikle 01.09.2004 tarihinden öncesine ilişkin davalı şirkete ve dava dışı şirketlere ait tüm ticaret sicil kayıtları ve şirketleri temsile ilişkin imza sirküleri getirtilmeli, daha sonra dosya içindeki deliller ile birlikte bir değerlendirmeye tabi tutularak 05.06.1996-31.08.2004 tarihlerini kapsayan çalışma döneminde davacının kişi organ vasfında olup olmadığı, davalı şirket ile dava dışı şirketler arasındaki ilişkinin niteliği belirlenmeli, sonuca göre bir karar verilmelidir.

Hâl böyle olunca mahkemenin direnme kararı yukarıda açıklanan bu değişik gerekçe ile bozulmalıdır.

S O N U Ç: Davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile direnme kararının yukarıda I, II ve III nolu bentlerde açıklanan değişik gerekçe ile BOZULMASINA, istek hâlinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere 18.10.2018 tarihinde oy birliği ile kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/18054, Karar No: 2015/20719, Tarih: 19.11.2015

**8. Hukuk Dairesi         2015/18054 E.  ,  2015/20719 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Çatalca 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 31/12/2014

NUMARASI :

DAVACI : F.. K.. vs.

DAVALI : F.. Ç.. vs.

DAVA TÜRÜ : Tapu iptali ve tescil

F.. K.. ve müşterekleri ile F.. Ç.. ve müşterekleri aralarındaki tapu iptali ve tescil davasının kısmen kabulüne, kısmen reddine dair Çatalca 1. Asliye Hukuk Mahkemesi'nden verilen 31.12.2014 gün ve ... sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı M.. Ç.. vekili tarafından süresinde istenilmiş olmakla; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dosya muhtevasına, dava evrakı ile yargılama tutanakları münderecatına ve uyulan bozma ilâmında açıklandığı üzere işlem yapılıp sonucu Dairesinde hüküm tesis edildiğine göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddi ile Usul, Kanun ve bozma gereklerine uygun bulunan hükmün ONANMASINA, taraflarca HUMK'nun 388/4. (HMK m.297/ç) ve HUMK'nun 440/I maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine ve aşağıda dökümü yazılı 4.220,30 TL peşin harcın onama harcına mahsubu ile kalan 12.660,84 TL'nin temyiz eden davalıdan alınmasına, 19.11.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/4799, Karar No: 2019/3257, Tarih: 02.04.2019

**15. Ceza Dairesi         2017/4799 E.  ,  2019/3257 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık, resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Sanık hakkında beraat

Nitelikli dolandırıcılık ve resmi belgede sahtecilik suçlarından, sanığın beraatine ilişkin hükümler, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın, keşidecisinin elinden rıza dışı çıkan çeki bir şekilde ele geçirerek, katılana araba alışverişi karşılığında verdiği ve sonrasında çekin karşılığının olmaması nedeniyle haksız menfaat temin ettiği iddia edilen olayda;

Sanığın, Ak-er.... Şirketi ortakları ve çalışanlarıyla elma alışverişi yaptığına dair belge vs. delil bulunmaması, hakkında aynı olayla ilgili bir başka dosyada sahtecilikten mahkumiyet hükmü verilen ...'nın savunmaları, tanıklar ...'in, ...'in ve ...'in sanıkla ve birbirleriyle uyuşmayan ifadeleri, katılanın aracı hasarlı halde sanayiden aldığına ve sonrasında sanık ...'e ulaşamadığına dair beyanı, oluş ve tüm dosya kapsamına göre; sanığın atılı suçlardan mahkumiyeti yerine yazılı şekilde beraatine hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu nedenle, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 02/04/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/1028, Karar No: 2011/2874, Tarih: 08.03.2011

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2011/1028 E.  ,  2011/2874 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı mahal mahkemesinden verilen hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Heyetçe, incelenmesine gerek görülen; ...'un anne-baba ve kardeşlerini gösterir nüfus aile kayıt tablosunun merciinden getirtilerek evrak arasına konulduktan sonra yenidenDairemize gönderilmek üzere dosyanın MAHKEMESİNE GERİ ÇEVRİLMESİNE, 08.03.2011 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/979, Karar No: 2014/6820, Tarih: 10.04.2014

**6. Ceza Dairesi         2014/979 E.  ,  2014/6820 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Yağma, kişiyi özgürlüğünden yoksun kılma, banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanık ...'un yakalandığında, yapılacak üst araması sırasında bulunup zapt edilmesi muhakkak olan suça konu cep telefonu, cüzdan ve 100 TL parayı kolluk görevlilerine teslim ettiğinin anlaşılması karşısında; rızai iade koşulları oluşmadığı halde sanıklar hakkında 5237 sayılı TCK'nun 168. maddesiyle uygulama yapılması karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış,

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre, suçun sanıklar tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

TC. Anayasa’sının 90. maddesinin son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin 6/3-c maddesi ışığında, 5271 sayılı CMK'nın 150, 234 ve 239. maddeleri ile 5320 sayılı Yasanın 13. maddesine dayanılarak hazırlanan, Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafi ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 8. maddesi gereğince, sanık için baro tarafından görevlendirilen zorunlu savunman ücretlerinin sanıktan alınmasına hükmedilemeyeceği, bu ücretlerin Adalet Bakanlığı bütçesinde bu amaçla ayrılan ödenekten karşılanacağı gözetilmeden, yazılı şekilde zorunlu savunman ücretinin sanıktan alınmasına hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ... ve ... ile savunmanlarının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla CMUK’nın 322.maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından yargılama giderlerinin tahsiline ilişkin bölümden sanıklar hakkında hükmolunan “zorunlu savunman giderinin” çıkarılarak, eleştiri dışında diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 10.04.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/17215, Karar No: 2016/10585, Tarih: 21.06.2016

**12. Ceza Dairesi         2015/17215 E.  ,  2016/10585 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Ek Karar Tarihi : 19/10/2015

Suç : Trafik güvenliğini tehlikeye sokma

Hüküm : TCK'nın 179/3-2, 62, 53, 58. maddeleri gereğince mahkumiyet,

temyiz isteminin reddi

Temyiz isteminin reddine ilişkin ek karar sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık müdafinin, sanığın yüzüne karşı 29/09/2015 tarihinde tefhim olunan hükmü, CMUK'un 310/1. maddesinde öngörülen yasal bir haftalık süre geçtikten sonra, 15/10/2015 tarihinde temyiz etmesi nedeniyle mahkemece verilen temyiz isteminin reddine dair 19/10/2015 tarih, 2015/307 - 2015/562 sayılı ek kararın kanuna uygun olduğu anlaşıldığından; sanık müdafiinin temyiz itirazlarının reddiyle, usul ve kanuna uygun bulunan ek kararın isteme uygun olarak ONANMASINA, 21.06.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/3966, Karar No: 2025/2309, Tarih: 10.04.2025

**11. Hukuk Dairesi         2024/3966 E.  ,  2025/2309 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/280 Esas, 2024/755 Karar

HÜKÜM : Davanın kısmen kabulü

İLK DERECE MAHKEMESİ : Gebze Asliye Ticaret Mahkemesi

SAYISI : 2022/184 E., 2022/743 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı taraf vekilleri tarafından temyiz edilmekle; temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

KARAR

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davalı şirketin kuruluş aşamasında müvekkilinin %35, ...'nin ise%65 paya sahip olduğunu, müvekkili ve ... arasında anlaşma gereği, şirketin faaliyete başlaması sonrasında taraflar arası anlaşmada belirlenen borçların şirket tarafından ödenmesi ile ...’ye ait %15 oranında (150 adet) payın bedelsiz olarak müvekkiline devredilmesi ve pay sahipliğinin her iki hissedar açısından %50 oranına ulaştırılmasının kararlaştırıldığını, süreç içerisinde borçların kısmen ödendiğini, %7 oranında (70 adet) payın devredildiğini ve pay sahipliği oranının %42’ye yükseltildiğini, son olarak taraflar arasında imzalanan 21.01.2021 tarihli ve “Ortaklık ve Mutabakat Protokolü” başlıklı sözleşme ile ...’ye bakiye borçların ödenmesi ile %8 (80 adet) daha pay devri yapılması ve müvekkilinin pay oranının %50’ye yükseltilmesine tekrar karar verildiğini, müvekkilinin kuruluşundan itibaren şirkette fiilen yönetim kurulu başkan vekili ve genel müdür sıfatıyla görev yaptığını, davalı şirket yönetim kurulunun 08.12.2021 tarihinde, gündemi de belirlemek suretiyle olağanüstü genel kurul toplantısı kararı aldığını, ilan gerekliliklerinin yerine getirilmediğini, sonradan toplantının çağrısız toplantı hükümlerine göre icra edildiğinin kayda geçirildiğini, 14.12.2021 tarihli çağrısız genel kurul toplantısının yok hükmünde olduğunu, yönetim kurulu üyelerinin seçimine ve şirket muhasebe çalışanı olan ...’un yönetim kurulu üyesi olarak seçilmesine dair 3. maddesinin iptali gerektiğini, ...’un yönetim kurulu üyesi olarak seçilmesinin müvekkili ile ... arasında imzalanan ve Şirket’in de taraf olduğu 21.01.2021 tarihinde imzalanan “ortaklık ve mutabakat protokolü” başlıklı sözleşmeye de aykırı olduğunu, 14.12.2021 tarihinde yapılan genel kurul toplantısının 4. maddesi ile şirket yönetim kurulu üyesi olan müvekkili ve diğer yönetim kurulu üyesi ... tarafından müşterek olarak kullanılan temsil ve ilzam yetkisinin değiştirilerek ...’nin münferiden tek imza ile temsil ve ilzama yetkili olduğuna müvekkilinin itirazlarına rağmen karar verildiğini, bu kararın dürüstlük ve iyi niyet ilkelerine aykırı olarak müvekkilini şirketten uzaklaştırma çabasının bir ürünü olduğunu, 27.01.2021 tarihli Ticaret Sicil Gazetesinde ilan edilen yönetim yapısına ve temsil ve ilzam yetkilerine bakıldığında da müvekkili ve ...’nin 3 yıl süreyle müşterek imza ile temsil ve ilzam yetkisine sahip olacaklarının ilan edildiğini, aradan daha bir yıl geçmeden temsil ve ilzam yetkilerinde gerekçesiz bir şekilde bahse konu değişikliğin yapılmış olmasının da iyi niyet ve dürüstlük kurallarıyla izah edilemeyeceğini, 14.12.2021 tarihli genel kurul kararlarının ...’nin şirketi münferiden tek imza ile temsil ve ilzama yetkili olduğuna dair 4. maddesinin iptal edilmesi gerektiğini, 14.12.2021 tarihinde yapılan genel kurul toplantısının 5. maddesi ile müvekkillinin 35.000,00 TL olan huzur hakkının itirazlarına rağmen gerekçesiz biçimde 20