muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2003/1000, Karar No: 2003/1640, Tarih: 06.03.2003

Mahkeme, bozmaya uyarak ilamında belirtildiği şekilde isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalı Avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi S. Özlem Hatiboğlu tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

Bozma kararına uyulduğu halde bozma gereğinin tam olarak yerine getirilmediği görülmektedir.

Somut olayda davalı Kurumun, prim borçlusu Vedat G.'ün davacıda alacağı olduğu iddiasıyla davacıya haciz ihbarnamesi gönderdiği, davacının 6183 sayılı Yasanın 79. maddesinin ikinci fıkrası uyarınca 7 gün içinde itiraz etmediği, süre geçtikten sonra iş bu menfi tespit ve istirdat davasını açmış bulunduğu tartışmasızdır. Keza, haciz ihbarnamesi 6183 sayılı Yasanın 55 maddesi anlamında bir "ödeme emri" niteliğini taşımadığından bu konu bozma kararına uyulmakla kesinleşmiştir. Haciz ihbarnamesi kesinleşmiş bulunsa bile üçüncü kişi ödeme emrinin tebliği edilmesinden önceki evrede prim borçlusunun, kendisinde herhangibir alacağının bulunmadığına ilişkin menfi tespit ve istirdat davası açabilir. Zira aynı Yasanın 58 maddesine göre borçlu, borçlu bulunmadığına dair dava açabilir. İddiasını yöntemince kanıtladığı taktirde ödeme emrinin iptaline karar verilebilir. Çoğun içinde azın da bulunduğu kuralı gereğince borçlu, ödeme emrinin çıkarılmasından önceki evrede de böyle bir dava açma hakkına sahip bulunduğu açık-seçik ortadadır. Kaldı ki 6183 sayılı Yasanın 58. maddesine göre dava açma süresi hak düşürücü süreye uğramış olsa bile prim borçlusu 506 Sayılı Yasanın 84. maddesi hükümleri uyarınca istirdat davası açabilir. Ne ki davanın ispat yöntemine gelince, bilindiği gibi haciz ihbarnamesinin tebliğinden itibaren üçüncü kişi 7 günlük itiraz süresini geçirmişse "borcun zimmetinde malın elinde sayılacağı) sözü edilen Yasanın 79 maddesinin ikinci fıkrasının açık hükümlerindendir. Bu kural yasal bir karine olup aksinin aynı güç ve nitelikteki delillerle kanıtlanması gerekir. Başka bir anlatımla aksinin yazılı delillerle ispat edilmesi icabeder. Mahkemece bozma ilamına uyulmuş ise de davacının asıl prim borçlusuna herhangibir borcunu bulunup bulunmadığı yeterince ve gereğince açıklanan doğrultuda araştırılıp saptanmamıştır. Hal böyle olunca iddia ve savunma çevresinde taraflardan delilleri sorulup toplanmadan, keza gerektiğinde davacının, asıl prim borçlusunun ve kurumun kayıt ve defterleri üzerinde bilirkişi incelemesi yaptırılmadan eksik araştırma ve inceleme ile karar verilmiş bulunması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurumun bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 06.03.2003 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/4166, Karar No: 2023/3020, Tarih: 07.06.2023

**2. Hukuk Dairesi         2023/4166 E.  ,  2023/3020 K.**

**"İçtihat Metni"**

...

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/312 E., 2023/656 K.

KARAR : İstinaf başvurusunun esastan reddi

İLK DERECE MAHKEMESİ : Eskil Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

Taraflar arasındaki tedbiren çocukla kişisel ilişki kurulması davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulü ile ortak çocuğun velâyetinin tedbiren davalı anneye verilmesine ve ortak çocukla baba arasında kişisel ilişki kurulmasına karar verilmiştir.

Kararın davalı kadın vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı kadın vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı erkek vekili tarafından sunulan dava dilekçesinde özetle; tarafların evli olduklarını ve bu evliliklerinden ortak çocukları olduğunu, davalı kadının 2019 yılında ortak konutu terk ettiğini, ortak çocukla davacı babanın görüşmesine izin vermediğini, davalı kadın tarafından nafaka davası açıldığını,

nafaka davası ile ilgili yapılan yargılama sırasında tarafların bir araya geldiğini, kadının ortak konuta geri döndüğünü ancak 2021 yılı Nisan ayında ortak konutu tekrardan terk ettiğini iddia ederek davanın kabulü ile ortak çocukla davacı baba arasında kişisel ilişki kurulmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı kadın vekili cevap dilekçesinde özetle; davacı erkeğin, kadına fiziksel şiddet uyguladığını, kadının bu nedenle ortak konuttan ayrılmak durumunda kaldığını, tarafların ayrı yaşadıklarını, ortak çocuğun yaşı gereği annesine muhtaç olduğunu, ortak çocuğun babası ile görüşmesine engel olunmadığını, erkeğin bu davayı açmakta hukuki yararı olmadığını iddia ederek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

II. CEVAP

Davalı kadın vekili cevap dilekçesinde özetle; davacı erkeğin, kadına fiziksel şiddet uyguladığını, kadının bu nedenle ortak konuttan ayrılmak durumunda kaldığını, tarafların ayrı yaşadıklarını, ortak çocuğun yaşı gereği annesine muhtaç olduğunu, ortak çocuğun babası ile görüşmesine engel olunmadığını, erkeğin bu davayı açmakta hukuki yararı olmadığını iddia ederek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; alınan sosyal inceleme raporu içeriğinde; ortak çocuğun bedeni, düşünsel ve ahlaki gelişimi için yeterli görüşme süresi olmasına, çocuğun yaş ve gelişim özellikleri dikkate alınarak, her ayın birinci ve üçüncü haftalarında Cumartesi saat 10.00’dan Pazar saat 10.00’a kadar yatılı olarak, her yıl ... Bayramının ikinci günü saat 10.00’dan üçüncü günü saat 10.00’a, Kurban Bayramının da ikinci günü saat 10.00’dan dördüncü günü saat10.00’a kadar her yıl Temmuz ayının 01.07-15.07 tarihleri arasında yatılı olarak ortak çocukla davacı baba arasında kişisel ilişki kurulmasının uygun olacağının belirtildiği, her ne kadar 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (4721 sayılı Kanun) 336 ncı maddesinin birinci fıkrasında, velâyet hakkı evlilik devam ettiği sürece anne ve baba tarafından birlikte kullanılır denilmişse de dosya kapsamında alınan bilirkişi raporu ve dinlenen tanık beyanlarından tarafların ayrı yaşadığı, çocuğun fiilen anne yanında kaldığı, aynı Kanunu'nun 197 nci maddesi hükmü gereği, kişisel ilişkinin kamu düzenine ilişkin olması ve re'sen düzenlenebileceği gerekçesiyle davanın kabulü ile filen anne yanında kalan ortak çocuk ...'nın velâyetinin tedbiren anneye verilmesine, velâyeti tedbiren anneye verilen ortak çocuk ile baba arasında her ayın birinci ve üçüncü haftalarında Cumartesi saat 10.00'dan pazar saat 10.00'a kadar yatılı olarak her yılın ... Bayramının ikinci günü saat 10.00'dan üçüncü günü saat 10.00'a kadar, Kurban Bayramında yatılı olarak ikinci günü saat 10.00'dan dördüncü günü saat 10.00'a kadar, her yıl Temmuz ayının 1 ile 15'i arası yatılı olarak kişisel ilişki kurulmasına, yapılan yargılama giderlerinin davalı kadın üzerinde bırakılmasına ve davacı erkek yararına 9.200,00 TL maktu vekâlet ücretine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı kadın vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı kadın vekili istinaf dilekçesinde özetle; davanın kabulü kararının hatalı olduğu, ortak çocuğun yaşı gereği anne sevgi ve ilgisine muhtaç olduğu, ayrıca taraflar arasındaki evlilik birliğinin devam ettiği, velâyet görevinin anne ve babada olduğu, davacı erkeğin bu davayı açmada hukuki yararı olmadığı, davanın reddi gerektiği, kadın yararına yargılama gideri ve vekâlet ücreti takdir edilmesinin hatalı olduğunu belirtilerek; hükmün tamamı yönünden istinaf yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; tarafların 16.08.2017 tarihinde evlendikleri bu evliliklerinden Yaşar isimli çocuklarının olduğu, 2021 Nisan ayında tarafların ayrıldıkları, bu ayrılıktan sonra bir araya gelmedikleri, davacı erkeğin tarım işçisi olarak çalıştığı, Bozcamahmut yaylası Eskil/... adresinde oturduğu davalı kadının ise ev hanımı olduğu, ailesi ve ortak çocukla birlikte yaşadığı, Eskil/... adresinde oturduğu, alınan sosyal inceleme raporlarında kişisel ilişki kurulmasının belirtilmesi, babanın çocuğa kötü davranışlarının ispat edilememesi, babanın çocukla düzenli görüşmelerinin olması, babalık duygularının tatmini, çocukla babanın iletişimlerinin devam etmesinde çocuğun gelişiminde önemli olması hep birlikte değerlendirildiğinde davanın kabulünün isabetli olduğu ve davanın kabul edilmesi sebebiyle davalı kadın aleyhine vekâlet ücreti ve yargılama giderine hükmedilmesinin isabetli olduğu belirtilerek davalı kadın vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı kadın vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı kadın vekili tarafından Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen esastan ret kararının hatalı olduğu belirtilerek istinaf dilekçesinde ileri sürülen gerekçelerle hükmün tamamı yönünden temyiz yoluna başvurulmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık; ortak çocukla baba arasında tedbiren kişisel ilişki kurulup kurulamayacağı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu`nun 5 inci ve devamı maddeleri, 4721 sayılı Kanunu`nun 195 inci, 197 inci maddesi, 323 üncü ve 346 ncı maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen ..., tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı kadın vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Adli yardımdan yararlanması sebebiyle başlangıçta alınmamış olan aşağıda yazılı karar ve ilam harcı ile temyiz başvuru harcının temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

07.06.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/11582, Karar No: 2010/12608, Tarih: 07.12.2010

**11. Hukuk Dairesi         2010/11582 E.  ,  2010/12608 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Ankara 3. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 03/07/2008 gün ve 2006/393-2008/205 sayılı kararı onayan Daire’nin 25.05.2010 gün ve 2008/14064 - 2010/5859 sayılı kararı aleyhinde davacı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin “Helvacızade ZADE” ve “ZADE” ibareli markalarının bulunduğunu, davalı şirketin “ZEVK rafine yemeklik mısır yağı + şekil” ibareli marka başvurusunun müvekkiline ait tanınmış marka ile iltibasa neden olacak şekilde benzer olduğu gerekçesiyle bu başvuruya itiraz edildiğini, ancak davalı idare tarafından itirazın ve sonrasında yeniden inceleme isteğinin reddedildiğini ileri sürerek, TPE Yeniden İnceleme ve Değerlendirme Kurulu’nun 2005 - M - 4237 sayılı kararının iptalini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekilleri ayrı ayrı, davanın reddini istemişlerdir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davacıya ait markalar ile davalının başvurusunu yaptığı markanın benzer olmadığı gerekçesiyle davanın reddine dair verilen karar,davacı vekilinin temyizi üzerine onanmıştır.

Davacı vekili ,karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin HUMK’nun 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK’nun 442. maddesi gereğince REDDİNE, alınması gereken 35,50 TL karar düzeltme harcı peşin ödenmiş olduğundan yeniden alınmasına yer olmadığına, 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nun 442/3. maddesi hükmü uyarınca, takdiren 172,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyenden alınarak Hazine’ye gelir kaydedilmesine, tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/4697, Karar No: 2009/5798, Tarih: 29.09.2009

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2009/4697 E.  ,  2009/5798 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tasarrufun iptali davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili dava dilekçesiyle, davalı borçlu ...'ın amme alacağının tahsilini imkansız hale getirmek amacıyla Tekirdağ ... Mahallesi ... Ada 17 parsel 4. Kat 6 nolu bağımsız bölüm ile bu bölüme ait 4 nolu kömürlüğü 21.7.2004 tarihinde davalı ...'a sattığını belirterek tasarrufun iptalini dava ve talep etmiş; 12.1.2009 tarihli dilekçesiyle de dava konusu taşınmazın davalı ... tarafından 11.8.2004 tarihinde dava dışı ...'e satıldığını belirterek davalı ...'un 6183 sayılı Yasanın 31. maddesi gereğince tazminatla sorumlu tutulmasını estemiştir.

Davalılar savunma yapmamıştır.

Mahkemece, iddia, toplanan delillere göre, dava konusu taşınmazın davalı ... tarafından dava dışı ...'e ... olması nedeniyle tasarrufun iptalini gerektirir taşınmaz olmadığı, ...'e dava açılmadığı, devrin dava sırasında yapılmış olmaması nedeniyle davalı ...'a karşı bedel davası açılmayacağı gerekçesiyle tasarrufun iptali ve alacak davalarının reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava 6183 sayılı AATÜHK'nun 24 ve devamı maddeleri gereğince açılmış tasarrufun iptali istemine ilişkindir.

Bu tür davalar yasanın 25. maddesi ile İİK'nun 282. maddesi gereğince borçlu ve onunla hukuki işlemde bulunan 3. kişiler aleyhine açılır. Borçlu ile hukuki işlemde bulunan 3. kişi iptale tabi tasarrufu dördüncü kişiye devretmişse, davacı dördüncü kişinin kötüniyetli olduğu iddiası ile davasını ona karşı da yöneltebilir. Kötüniyetli 4. kişiye dava açılmaması veya kötüniyetinin ıspatlanamaması halinde 6183 sayılı Yasanın 31. maddesi gereğince davalı 3. kişi dava konusu mal, hak ve değerleri elinden çıkarmış ise elden çıkardığı tarihteki değerini nakten ödemekle yükümlü olur.

Somut olayda dava konusu taşınmaz borçlu tarafından 21.7.2004 tarihinde davalı ...'a, onun tarafından da 11.8.2204 tarihinde dava dışı ...'e satılmıştır. Davalı ...'e dava açılmamış ve dava yasanın 31. maddesi gereğince bedele dönüştürülmüştür. O halde mahkemece davalı borçlu ile ... arasındaki 21.7.2004 tarihli tasarrufun iptale tabi olup olmadığı araştırılarak iptale tabi olduğunun belirlenmesi halinde davalı ...'ın Yasanın 31. maddesi gereğince alacak ve ferilerle sınırlı olarak taşınmazı elden çıkardığı 11.8.2004 tarihi itibarıyla belirlenecek bedeli nispetinde tazminatla sorumlu tutulması, iptal koşullarının oluşmaması halinde şimdiki gibi davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçeyle hüküm tesisi isabetli görülmemiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile usul ve yasaya uygun bulunmayan hükmün BOZULMASINA, 29.9.2009 tarihinde oybirliğiyle karar verilidi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8674, Karar No: 2015/15789, Tarih: 17.12.2015

**16. Hukuk Dairesi         2015/8674 E.  ,  2015/15789 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın bozulmasına ilişkin yukarda belirtilen ilamın karar düzeltme yolu ile incelenmesi ... vs. tarafından süresinde istenilmekle; inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sonucu ... Köyü çalışma alanında bulunan 149 ada 2 parsel sayılı 24.742,95 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle ... adına tespit ve tescil edilmiştir. Davacı Hazine vekili, çekişmeli taşınmazın öncesinin dere yatağı olup davacı yararına kazanım koşulları gerçekleşmediği iddiası ile tapu kaydının iptali ve Hazine adına tescili istemiyle dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı Hazine vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 30.09.2014 tarih ve 2014/14100-10960 sayılı kararı ile "davalı tarafça dayanılan tapu kaydının usulünce uygulanması" gerektiği gerekçesiyle bozulmuş; davalı vekili karar düzeltme yoluna başvurmuştur.

Dava konusu 149 ada 2 parsel sayılı taşınmaza ilişkin kadastro tutanağı 18.01.2001 tarihinde kesinleşmiştir. Davacı Hazine, taşınmazın özel mülkiyete konu olduğu iddiası ile adına tescili istemiyle 13.03.2012 tarihinde dava açmıştır. 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 12/3. maddesi, "bu tutanaklarda belirtilen haklara, sınırlandırma ve tespitlere ait tutanakların kesinleştiği tarihten itibaren on yıl geçtikten sonra, kadastrodan önceki hukuki sebeplere dayanarak itiraz olunamaz ve dava açılamaz." hükmünü içermekte olup, Hazine tarafından özel mülkiyet iddiası ile açılan davalar da hak düşürücü bu süreye tabidir. Çekişmeli taşınmazla ilgili kadastro tespitinin kesinleştiği tarih ile davanın açıldığı tarih arasında 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 12/3. maddesinde öngörülen ve re'sen gözetilmesi zorunlu olan 10 yıllık hak düşürücü süre geçmiş olduğuna göre, Mahkemece bu husus göz önünde bulundurularak, davanın hak düşürücü süre nedeni ile reddine karar verilmesi gerekirken işin esasına girilerek yazılı gerekçe ile hüküm kurulması isabetsiz ise de, karar sonucu itibariyle doğrudur. Bu nedenlerle, davalı tarafın karar düzeltme isteminin kabulüne, Dairemizin 30.09.2014 tarih ve 2014/14100-10960 sayılı bozma ilamının kaldırılmasına mahkeme kararının gerekçesi, yukarıda açıklanan şekilde düzeltilerek sonucu itibariyle doğru olan hükmün ONANMASINA, peşin yatırılan karar düzeltme harcının istek halinde karar düzeltme isteminde bulunanlara iadesine, 17.12.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/28943, Karar No: 2014/18966, Tarih: 29.09.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/28943 E.  ,  2014/18966 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK'nın 85/1, 62/1, 50/1-a, 52/2, 53/6, 63/1. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin, eksik incelemeye, ceza miktarına ve hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesi gerektiğine ilişkin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanık hakkında hükmolunan 2 yıl 6 ay hapis cezasının TCK'nın 49/2. maddesi uyarınca kısa süreli olmaması nedeniyle, hükmün esasını teşkil eden kısa kararda ve gerekçeli kararın hüküm kısmında, hürriyeti bağlayıcı cezayı adli para cezasına çevirmenin yasal dayanağını oluşturan TCK'nın 50/4. maddesinin gösterilmemesi ve hapis cezası, adli para cezasına çevrilirken, adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının belirtilmemesi ile taksitlendirme sırasında uygulanan kanun maddesinin yazılmaması suretiyle CMK'nın 232/6. ve TCK'nın 52/3-4. maddelerine aykırı davranılması,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak, yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konularda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden hükmün hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesine ilişkin 4. bendinin hükümden çıkartılmasıyla yerine “Sanığa verilen 2 yıl 6 ay hapis cezasının sanığın şahsi, sosyal ve ekonomik durumu ve suçun işlenmesindeki özellikler nazara alınarak TCK'nın 50/4. maddesi delaletiyle TCK'nın 50/1-a maddesi gereğince adli para cezasına çevrilmesine; TCK'nın 52/3. maddesi gereğince adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının 910 tam gün olarak belirlenmesine; TCK'nın 52/2. maddesi gereğince sanığın ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak bir gün karşılığı adli para cezasının takdiren 20 TL olarak hesabıyla 18.200 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına” bendinin yazılması ve 5. bendin başına “TCK'nın 52/4. maddesi gereğince” ibaresinin eklenmesi suretiyle, sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 29/09/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/5784, Karar No: 2024/23095, Tarih: 30.09.2024

**10. Ceza Dairesi         2024/5784 E.  ,  2024/23095 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

Sanık hakkında kurulan hükmün, yapılan ön inceleme neticesinde temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKİ SÜREÇ

A. Bursa 8. Ağır Ceza Mahkemesince, sanığın uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan mahkûmiyetine karar verilmiştir.

B. Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin, yukarıda belirtilen kararı ile sanık hakkında, İlk Derece Mahkemesince kurulan ve re'sen de istinafa tabi olan hükümdeki hukuka aykırılıklar düzeltilerek, istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle;

1. Suçun unsurlarının oluşmadığına,

2. Yeterli delil bulunmadığına, beraat kararı verilmesi gerektiğine,

3. Delil değerlendirmesinin hatalı yapıldığına,İlişkindir.

III. GEREKÇE

İlk Derece Mahkemesinin ve Bölge Adliye Mahkemesinin, suçun vasfı ile sübutuna, delillerin değerlendirilmesine, 5237 sayılı TCK'nın 188/4-a. maddesinin uygulanmasına, 5237 sayılı TCK'nın 62. maddesinin sanık hakkında uygulanmamasına ilişkin takdirlerinde bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla sanık müdafiinin temyiz sebepleri yerinde görülmemiş; hükümde açıklanan gerekçeler tüm dosya kapsamına göre usul ve yasaya uygun bulunarak hükümde hukuka aykırılık tespit edilmemiştir.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle, Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesi kararında sanık müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı CMK'nın 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden; aynı Kanun'un 302/1. maddesi

gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Hükmolunan ceza miktarı ile tutuklu kalınan süre dikkate alınarak sanık hakkındaki salıverilme talebinin REDDİNE,

Dava dosyasının, 5271 sayılı CMK'nın 304/1. maddesi uyarınca Bursa 8. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,30.09.2024 tarihinde karar verildi.