muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/984, Karar No: 2020/216, Tarih: 08.01.2020

2- Sanık ... ile sanığın eşinin dayısının kızı olan mağdur ...’ün, facebook adlı sosyal paylaşım sitesinde de arkadaş olup, sanığın, mağdura ait facebook hesabındaki fotoğrafları kullanarak, “...” isimli facebook hesabı açtığı ve bu hesap üzerinden iletişim kurduğu şahıslara, mağdurun daha önce hiçbir yerde yayımlamadığını ifade ettiği ve poz vermiş şekilde çektirdiği bikinili tatil fotoğraflarını gönderdiği iddialarına konu olayda;

Sanığın, soruşturma evresinde, mağdura ait facebook hesabındaki fotoğrafları kullanarak sahte facebook hesabı açtığını kabul ettiği; ancak, aşamalarda mağdura ait bikinili tatil fotoğraflarını ifşa ettiğine dair bir kabulünün bulunmadığı, mağdurun, şikayet dilekçesine ekli bikinili tatil fotoğraflarından birinin üzerine, “Tarafıma ait olan, fakat kendi bilgisayarımda ve facebook adresimde olmayan özel fotoğraflar 3. şahıslarla paylaşılmış. Nasıl ulaşıldığı bilinmemektedir. Necati ... ile paylaşılmış” biçiminde el yazısıyla not düştüğü, soruşturma evresinde kolluk görevlilerince alınan ifadesinde; “...Facebookta bulunan profılimdeki bana ait resimleri alarak ... isminde sahte bir facebook profili açılarak benim resimlerimin kullanıldığı ve Murat ..., Necati ... ve Önder ... isimli facebook kullanıcıları ile duygusal anlamda görüşmeler yapıldığını ve bu görüşmeleri halamın gelini olan Ebru ...'nın yaptığını anladık... Benim fotoğraflarımı kullanarak facebookta hesap açan, kendisini ... olarak tanıtan ve tanımadığım kişilerle görüşmeler yapan Ebru ... isimli şahıstan davacı ve şikayetçiyim...”, kovuşturma evresinde de; “...Bu resimler özel resimlerdir. Asla facebookumda olmayan resimlerdir. Nasıl ulaştı bilmiyorum. Biz bir zamanlar abimler ile birlikte kendisi ile de çok sık görüştüğümüz için tatile gitmiştik. Yediğimiz içtiğimiz ayrı gitmiyordu. Tatilden döndüğümüzde bilgisayarına yüklemiş olabilir. Fotoğraflar benim fotoğraf makinemden çekilmiştir. O zamanlar görüşüyorduk. Fotoğraflara bakmak için bilgisayarına kaydetmiş olabilir...” biçiminde beyanlarda bulunduğu, söz konusu sahte hesaptan mağdura ait özel fotoğrafların paylaşıldığına dair mağdurun iddiası dışında dosya kapsamında herhangi bir delil bulunmadığı gibi, sahte hesap üzerinden sanıkla iletişim kuran facebook kullanıcılarının kimliklerinin tespit edilememesinden dolayı duruşmanın 26.01.2016 tarihli 8. oturumunda tanık olarak dinlenilmelerinden vazgeçildiği dikkate alındığında,

Sanığın, “...” isimli sahte facebook hesabında, mağdura ait facebook hesabından ele geçirdiği fotoğrafı, profil resmi olarak kullanmaktan ibaret eyleminde, mağdurun daha önce kendi facebook hesabında yayımladığı fotoğrafının, mağdurun başkalarının görmesini ve bilmesini istemeyeceği özel hayatına ilişkin görüntü olarak kabul edilemeyeceği; ancak, mağdurun özel yaşam alanına ilişkin olmayan kişisel veri niteliğindeki fotoğrafını, hukuka uygunluk nedenlerinin bulunmaması nedeniyle hukuka aykırı olduğunda tereddüt bulunmayan bir yöntemle facebook hesabı üzerinden yayımlayan sanığa, iddianamede eyleminin tarif edildiği de nazara alınıp, CMK'nın 226. maddesi uyarınca TCK'nın 136/1. madde ve fıkrasının uygulanması ihtimaline binaen ek savunma hakkı tanındıktan sonra, sanığın verileri hukuka aykırı olarak verme veya ele geçirme suçundan mahkumiyetine karar verilmesi gerekirken, suç vasfında yanılgıya düşülerek, sanık hakkında TCK'nın 134/2. madde ve fıkrasında düzenlenen görüntü veya seslerin ifşa edilmesi suretiyle özel hayatın gizliliğini ihlal suçundan yazılı şekilde mahkumiyet hükmü kurulması,

3- Kabul ve uygulamaya göre de:

Sanığın, mağdura ait hangi özel fotoğrafları hangi zamanlarda birden fazla ifşa ettiğine dair deliller ortaya konulup, tartışılmaksızın, “müştekinin resmini sanığın birden fazla zincirleme olarak yüklediği” biçimindeki yetersiz gerekçelerle sanık hakkında TCK’nın 43/1. madde ve fıkrasındaki zincirleme suç hükmü uygulanarak, sanığa fazla ceza hükmedilmesi,

Kanuna aykırı olup, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 08.01.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4396, Karar No: 2014/18206, Tarih: 23.06.2014

**5. Hukuk Dairesi         2014/4396 E.  ,  2014/18206 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Büyükçekmece 3. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 03/10/2013

NUMARASI : 2012/248-2013/540

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelerden, dava konusu taşınmazın imar planında kısmen dere koruma bendi olarak ayrılmış olduğu, ancak taşınmaza davalı idarece fiilen el atılmadığı anlaşılmıştır.

11.06.2013 tarihinde yürürlüğe giren 6487 sayılı yasanın 21. maddesi ile Kamulaştırma Kanununun geçici 6. maddesinde yapılan değişiklik ile; “Uygulama imar planlarında umumi hizmetlere ve resmî kurumlara ayrılmak suretiyle veya ilgili kanunların uygulamasıyla tasarrufu kısıtlanan taşınmazlar hakkında, 3/5/1985 tarihli ve 3194 sayılı İmar Kanununda öngörülen idari başvuru ve işlemler tamamlandıktan sonra idari yargıda dava açılabilir. Bu madde hükümleri karara bağlanmamış veya kararı kesinleşmemiş tüm davalara uygulanır.” hükmü getirilmiştir.

Öte yandan Anayasa Mahkemesi’nin 25.09.2013 gün 2013/93 Esas, 2013/101 Karar sayılı ilamında da; “Kamulaştırmasız el atmadan söz edilebilmesi için taşınmaz zilyetliğinin idareye geçmesi ve taşınmazın fiilen kamu hizmetine tahsis edilmiş olması gerektiği; imar kısıtlamalarında taşınmazın zilyetliğinin malikte kalmaya devam etmekte olup, yalnızca malikin tasarruf yetkisinin, ilgili mevzuattan kaynaklanan bazı kısıtlamalara maruz kaldığı, bu nedenle imar kısıtlamalarından kaynaklanan tazminat davalarının idari yargıda açılabileceği” kabul edilmiştir.

Yukarıda açıklanan nedenlerle, davanın idari yargıda görülmesi gerektiğinden, dava dilekçesinin görev yönünden reddi yerine, yazılı şekilde hüküm kurulması,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.’nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 23.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/3665, Karar No: 2011/5129, Tarih: 18.04.2011

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2011/3665 E.  ,  2011/5129 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı mahal mahkemesinden verilen hüküm davalı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Heyetçe, incelenmesine gerek görülen; tapu kaydında isminin düzeltilmesine karar verilen "...n" anne, baba ve kardeşlerini gösterir nüfus kaydı getirtilerek evrak arasına konulduktan sonra Dairemize gönderilmek üzere dosyanın MAHALLİNE İADESİNE, 18.04.2011 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6383, Karar No: 2016/12907, Tarih: 23.11.2016

**12. Ceza Dairesi         2016/6383 E.  ,  2016/12907 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Karar tarihi : 08.12.2015

Ek karar : 22.03.2016

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : TCK’nın 89/1, 89/2-b, 62, 52/2-4. maddeleri uyarınca mahkumiyet, temyiz isteminin reddine dair ek karar

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hükme yönelik temyiz talebinin reddine dair ek karar, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

5237 sayılı TCK'nın 89/1, 2-b, 62/1, 52/2-4. maddeleri gereğince verilen 2.240,00 TL adli para cezasından ibaret 08.12.2015 tarihli mahkumiyet hükmüne yönelik sanığın temyiz isteminin, hükmolunan cezanın türü ve miktarı itibariyle kesin olması nedeniyle reddine ilişkin 22.03.2016 tarihli ek kararda herhangi bir isabetsizlik bulunmadığından, verilen red kararının isteme uygun olarak ONANMASINA, 23.11.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14969, Karar No: 2013/22180, Tarih: 29.05.2013

**3. Ceza Dairesi         2013/14969 E.  ,  2013/22180 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kasten yaralama suçundan sanıklar ..., ..., ... ve ...'in, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 86/2, 31/3, 62/1.ve 52/2. (üçer kez) maddeleri uyarınca ayrı ayrı 1320 Türk Lirası adli para cezası ile cezalandırılmalarına, netice adli para cezalarının taksitlendirilmelerine, süresinde ödenmeyen adli para cezalarının hapse çevrileceklerinin sanıklara ihtarlarına ilişkin Reyhanlı Sulh Ceza Mahkemesinin 24/02/2009 tarihli ve 2008/59 esas, 2009/48 sayılı kararına karşı kanun yararına bozma isteminde bulunulduğundan bu işe ait dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 09.05.2013 tarih ve 2009/207351 sayılı tebliğnamesiyle Dairemize gönderilmekle incelendi.

Mezkur ihbarnamede;

Sanıkların suçun işlendiği tarihte on sekiz yaşını bitirmemiş bulunmalarına göre 5275 sayılı Kanunun 106.maddesinin 4.fıkrası gereğince hükmolunan adli para cezalarının ödenmemeleri halinde hapse çevrileceklerine karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle, 5271 sayılı CMK'nin 309. maddesi gereğince anılan kararın bozulması lüzumunun ihbar olunduğu anlaşıldı.

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Adalet Bakanlığı'nın kanun yararına bozma isteyen yazısına dayanan tebliğnamede ileri sürülen düşünce yerinde görüldüğünden Reyhanlı Sulh Ceza Mahkemesinin 24.02.2009 tarih ve 2008/59 esas, 2009/48 sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nin 309/4.maddesinin (d) bendi gereğince kanun yararına BOZULMASINA, hükümden sanıklar ..., ..., ... ve ... ile ilgili kısımlarından “süresinde adli para cezasının ödenmemesi halinde ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceğinin sanığa ihtarına” kısımlarının çıkarılmasına, infazın bu şekilde yapılmasına, hükmün diğer kısımlarının aynen korunmasına, dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 29.05.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/20445, Karar No: 2022/3353, Tarih: 08.06.2022

**3. Ceza Dairesi         2021/20445 E.  ,  2022/3353 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ceza Dairesi

İlk Derece Mahkemesi : Amasya 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 19.02.2019 tarih ve 2017/282-2019/149 sayılı tarihi

Suç : Silahlı terör örgütüne üye olma verilen kararın niteliği dikkate alınarak yazılmamıştır.

Hüküm : CMK’nın 223/2-e maddesi gereğince beraat kararınayönelik istanaf başvurusunun esastan reddi.

Bölge adliye mahkemesince v erilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebebine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre, yapılan incelemede;

Ayrıntıları ve hukuki mahiyeti Yargıtay Ceza Genel Kurulu tarafından onanarak kesinleşen Dairemizin ilk derece mahkemesi sıfatıyla verdiği 24.04.2017 tarih, 2015/3 esas, 2017/3 karar sayılı ilamında açıklandığı üzere;

Örgüt üyesi, örgüt amacını benimseyen, örgütün hiyerarşik yapısına dahil olan ve bu suretle verilecek görevleri yerine getirmeye hazır olmak üzere kendi iradesini örgüt iradesine terk eden kişidir. Örgüt üyeliği, örgüte katılmayı, bağlanmayı, örgüte hakim olan hiyerarşik gücün emrine girmeyi ifade etmektedir. Örgüt üyesi örgütle organik bağ kurup faaliyetlerine katılmalıdır. Organik bağ, canlı, geçişken, etkin, faili emir ve talimat almaya açık tutan ve hiyerarşik konumunu tespit eden bağ olup, üyeliğin en önemli unsurudur. Örgüte yardımda veya örgüt adına suç işlemede de, örgüt yöneticileri veya diğer mensuplarının emir ya da talimatları vardır. Ancak örgüt üyeliğini belirlemede ayırt edici fark, örgüt üyesinin örgüt hiyerarşisi dahilinde verilen her türlü emir ve talimatı sorgulamaksızın tamamen teslimiyet duygusuyla yerine getirmeye hazır olması ve öylece ifa etmesidir.

Silahlı örgüte üyelik suçunun oluşabilmesi için örgütle organik bağ kurulması ve kural olarak süreklilik, çeşitlilik ve yoğunluk gerektiren eylem ve faaliyetlerin bulunması aranmaktadır. Ancak niteliği, işleniş biçimi, meydana gelen zarar ve tehlikenin ağırlığı, örgütün amacı ve menfaatlerine katkısı itibariyle süreklilik, çeşitlilik ve yoğunluk özelliği olmasa da ancak örgüt üyeleri tarafından işlenebilen suçların faillerinin de örgüt üyesi olduğunun kabulü gerekir. Örgüte sadece sempati duymak ya da örgütün amaçlarını, değerlerini, ideolojisini benimsemek, buna ilişkin yayınları okumak, bulundurmak, örgüt liderine saygı duymak gibi eylemler örgüt üyeliği için yeterli değildir (Evik, Cürüm işlemek için örgütlenme, Syf 383 vd.).

Örgüt üyesinin, örgüte bilerek ve isteyerek katılması, katıldığı örgütün niteliğini ve amaçlarını bilmesi, onun bir parçası olmayı istemesi, katılma iradesinin devamlılık arz etmesi gerekir. Örgüte üye olan kimse, bir örgüte girerken örgütün kanunun suç saydığı fiilleri işlemek amacıyla kurulan bir örgüt olduğunu bilerek üye olmak kastı ve iradesiyle hareket etmelidir. Suç işlemek amacıyla kurulmuş örgüte üye olmak suçu için de saikin "suç işlemek amacı" olması aranır (Toroslu özel kısım syf.263-266, Alacakaptan Cürüm İşlemek İçin Örgüt syf. 28, Özgenç Genel Hükümler syf.280).

Suç örgütünün tanımlanıp yaptırıma bağlandığı 5237 sayılı TCK’nın 220. maddesinin 7. fıkrasında yardım fiiline yer verilmiştir. “Örgüt içindeki hiyerarşik yapıya dahil olmamakla birlikte, örgüte bilerek ve isteyerek yardım eden kişinin, örgüt üyesi olarak” cezalandırılacağı belirtilmiş, anılan normun konuluş amacı, gerekçesinde; “örgüte hakim olan hiyerarşik ilişki içinde olmamakla beraber, örgütün amacına bilerek ve isteyerek hizmet eden kişi, örgüt üyesi olarak kabul edilerek cezalandırılır.” şeklinde açıklanmış, 765 sayılı TCK’nın sistematiğinden tamamen farklı bir anlayışla düzenlenen maddede yardım etme fiilleri de örgüt üyeliği kapsamında değerlendirilerek, bağımsız bir şekilde örgüte yardım suçuna yer verilmemiştir.

Yardım fiilini işleyen failin örgütün hiyerarşik yapısına dahil olmaması, yardımda bulunduğu örgütün TCK’nın 314. maddesi kapsamında silahlı terör örgütü olduğunu bilmesi, yardımın örgütün amacına hizmet eder nitelikte bulunması yardım ettiği kişinin örgüt yöneticisi ya da üyesi olması gereklidir. Yardımdan fiilen yararlanmak zorunlu değildir. Örgütün istifadesine sunulmuş olması ve üzerinde tasarruf imkanının bulunması suçun tamamlanması için yeterlidir.

Yardım fiilleri örgüte silah sağlama ve terörün finansmanı dışında tahdidi olarak sayılmamıştır. Her ne surette olursa olsun örgütün hareketlerini kolaylaştıran ve yaşantısını sürdürmeye yönelik eylemler yardım kapsamında görülebilir (Yargıtay Ceza Genel Kurulu 11.11.1991 tarih, esas 9-242, karar 305). Yardım teşkil eden hareketin başlı başına suç teşkil etmesi gerekmez. Yardım bir kez olabileceği gibi birden çok şekilde de gerçekleşebilir. Ancak yardım teşkil eden faaliyetlerde devamlılık, çeşitlilik veya yoğunluk var ise örgüt üyesi olarak da kabul edilebilecektir.

Kuruluş, amaç, örgüt yapılanması ve faaliyet yöntemleri Dairemizin 2015/3 Esas sayılı kararında anlatılan ve nihai amacı, Devletin Anayasal nizamını cebir ve şiddet kullanarak değiştirmek olduğu anlaşılan FETÖ/PDY terör örgütünün başlangıçta bir ahlak ve eğitim hareketi olarak ortaya çıkması ve toplumun her katmanının büyük bir kesimince de böyle algılanması, amaca ulaşmak için her yolu mübah gören fakat sözde meşruiyetini sivil alanda dinden, kamusal alanda ise hukuktan aldığı izlenimi vermek için yeterli güce ulaşıncaya kadar alenen kriminalize olmamaya özen göstermesi gerçeği nazara alındığında,

FETÖ/PDY'nin silahlı terör örgütü olduğuna dair Dairemizce verilen 2015/3 E. 2017/3 sayılı kararı temyiz mercii olarak onayan Yargıtay Ceza Genel Kurulu, 26.09.2017 tarih, 2017/16.MD-956 esas, 2017/370 sayılı kararında açıklandığı üzere, “...Bir suç örgütü, baştan itibaren suç işlemek üzere kurulmuş illegal bir yapı olabileceği gibi, legal olarak faaliyet göstermekte olan bir sivil toplum örgütünün sonradan bir suç örgütüne, hatta terör örgütüne dönüşmesi de mümkündür. Bu kapsamda önceden var olan ancak hakkında karar verilmediği için kamuoyu tarafından varlığı bilinmeyen örgütün hukuki varlık kazanması mahkemeler tarafından verilecek karara bağlı ise de örgütün kurucusu, yöneticileri ya da üyeleri; kuruluş tarihinden veya meşru amaçlarla kurulup daha sonra suç örgütüne dönüştüğü andan itibaren ceza hukuku bakımından sorumlu olacaklardır.

Silahlı terör örgütüne üye olma suçunun doğrudan kastla işlenebildiği gözetilerek, hukuki zeminde faaliyet gösteren ve nihai amacını gizli tutması nedeniyle açıkça bilinmeyen yapılara dahil olan örgüt mensuplarından bir kısmının, oluşumun bir terör örgütü olduğunu bilmediklerini iddia etmeleri durumunda, TCK'nın 30. maddesinin birinci fıkrasında yer alan hata hükmü uyarınca değerlendirme yapmak gerekecektir.

Kast, suçun kanuni tanımındaki unsurlarını bilerek ve istenerek gerçekleştirilmesi olup, bu unsurlara ilişkin bilgisizlik, eksik ya da hatalı bilgi, maddi unsurlara ilişkin bir hatadır. Bu hatanın kastın varlığına engel olacak düzeyde bulunması halinde sanığa ceza verilmeyecektir. Suçun maddi unsurlarına ilişkin hata, eylemin suç teşkil etmesi için bulunması zorunlu hususlara ilişkin bir yanılmadır.

Failin, isnat olunan suçun maddi unsurlarına ilişkin hatası esaslı, diğer bir ifadeyle kabul edilebilir bir hata olursa, bu takdirde fail TCK'nın 30. maddesinin birinci fıkrası uyarınca bu hatasından yararlanacak, bunun sonucu olarak yüklenen suç açısından kasten hareket etmiş sayılmayacağından ve suçun taksirle işlenmesi hali de kanunda cezalandırılmıyor ise CMK'nın 223. maddesinin ikinci fıkrasının (c) bendi gereğince beraatına karar verilmesi gerekecektir.

Failin, isnat olunan suçun maddi unsurlarına ilişkin hatası esaslı, diğer bir ifadeyle kabul edilebilir bir hata olursa, bu takdirde fail TCK'nın 30. maddesinin birinci fıkrası uyarınca bu hatasından yararlanacak, bunun sonucu olarak yüklenen suç açısından kasten hareket etmiş sayılmayacağından ve suçun taksirle işlenmesi hali de kanunda cezalandırılmıyor ise CMK'nın 223. maddesinin ikinci fıkrasının (c) bendi gereğince beraatına karar verilmesi gerekecektir.

FETÖ/PDY silahlı terör örgütünün, Devletin Anayasal düzenini cebir ve şiddet kullanarak değiştirmek olan nihaî amacını gerçekleştirmek için “mahrem alan” şeklinde örgütlenmesi ve devletin silahlı kuvvetlerindeki unsurları dikkate alındığında gerekli ve yeterli örgütsel güce sahip olduğu hususunda tereddüt bulunmamaktadır. Örgütün bu amaç ve yöntemlerini bilen örgüt mensuplarının örgütteki konumları gözetilerek cezalandırılacağı da açıktır. Örgütlenme piramidine göre, beş, altı ve yedinci kat ve kural olarak üç ve dördüncü katlarda bulunan örgüt mensuplarının bu durumda olduklarının kabulü gerekmektedir. Ancak önce dinî bir kült, ardından da terör örgütü hâline dönüşen FETÖ/PDY’nin, başlangıçta bir ahlâk ve eğitim hareketi olarak ortaya çıkması ve genellikle böyle algılanması, örgütün gayrı meşru amaçlarını gizleyip alenen kriminalize olmamaya çalışması ve örgütün kurucusu ve yöneticisi ... hakkında Ankara 11. Ağır Ceza Mahkemesince verilen beraat kararının onanarak kesinleşmesi karşısında, özellikle örgütün sözde meşruiyet vitrini olarak kullanılan diğer katlardaki örgüt mensupları tarafından bilinip bilinmediğinin olaysal olarak TCK’nın 30. maddesi kapsamında değerlendirilmesi gerekmektedir.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Geçmişte örgütle irtibatı bulunan ancak örgütün operasyonel eylemlerinden sonra herhangi bir örgütsel faaliyeti tespit edilemeyen ve veri inceleme raporunda da "kazanılması zor kişi" olarak kodlanan sanığın ilişki içinde olduğu yapının silahlı terör örgütü olduğu konusunda hataya düşmesi ve bu suçun ancak kast ile işlenebilen bir suç olması nedeniyle, TCK'nın 30/1 ve CMK'nın 223/2-c maddeleri uyarınca kast yokluğundan beraat kararı verilmesi gerekirken yazılı şekilde CMK'nın 223/2-e maddesi uyarınca "suçu işlediği sabit olmadığından" beraatine karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, bölge adliye mahkemesi Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu nedenle BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmeden CMK'nın 303/1. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hükmün birinci fıkrasının "sanığın üzerine atılı suçu işlediği sabit olmadığından CMK'nın 223/2 (e) maddesi gereğince sanığın üzerine atılı suçtan beraatine," ilişkin bölümün çıkarılarak yerine "sanık hakkında CMK'nın 223/2-c maddesi uyarınca suç kastının yokluğu nedeniyle beraatine" ibaresinin eklenmesi, suretiyle diğer yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 28.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren 20.02.2019 tarih ve 7165 sayılı Kanunun 8. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanunun 304. maddesi uyarınca dosyanın Amasya 1. Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin bilgi için Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 08.06.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.