muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/17181, Karar No: 2014/26269, Tarih: 30.09.2014

Davacının alacağının miktar veya değerini belirleyebilmesi için elinde bulunması gerekli bilgi ve belgelere sahip olmaması ve bu belgelere dava açma hazırlığı döneminde ulaşmasının da (gerçekten) mümkün olmaması ve dolayısıyla alacağın miktarının belirlenmesinin karşı tarafın elinde bulunan bilgi ve belgelerin sunulmasıyla mümkün hale geleceği durumlarda alacak belirsiz kabul edilmelidir.

Sırf taraflar arasında alacak miktarı bakımından uyuşmazlık bulunması, talep sonucunun belirlenmesinin davacıdan beklenemeyecek olması anlamına gelmez. Önemli olan objektif olarak talep sonucunun belirlenmesinin davacıdan beklenemeyecek olmasıdır. Sadece alacak miktarının taraflar arasında uyuşmazlık bulunması ya da tartışmalı olmasının belirsiz alacak davası açılması için yeterli sayılması halinde, neredeyse tüm davaların belirsiz alacak davası olarak kabulü gerekir ki, bu da kanunun amacına aykırıdır. Çünkü, zaten uyuşmazlık bulunduğu için dava açılmakta ve uyuşmazlık mahkeme önüne gelmektedir. Önemli olan davacının talebini belirli kılacak imkana sahip olup olmadığıdır. Burada, alacağın belirlenebilir olması ile ispat edilebilirliğinin de ayrıca değerlendirilmesi gerektiği unutulmamalıdır. Davacının talep ettiği alacağı belirlenmesi objektif olarak mümkün, ancak belirleyebildiği alacağını ispat etmesi, kanunun öngördüğü şekilde ispatı (elindeki delillerle) mümkün değilse, burada da belirsiz alacak davası açılacağından söz edilemez. Çünkü, bir alacağın belirlenmesi ile onun ispatı ayrı şeylerdir. Davacı, talep konusu yaptığı alacağını çok net şekilde belirleyebilir; ancak her zaman onu ispat edecek durumda olmayabilir. Aksinin kabulü, her ispat güçlüğü olan alacağı belirsiz alacağa dönüştürmek gibi, hem kanunun amacına hem de genel ilkelere aykırı bir durumu ortaya çıkartabilir.

Alacağın miktarının belirlenebilmesinin, tahkikat aşamasında yapılacak delillerin incelenmesi, bilirkişi incelemesi veya keşif gibi sair işlemlerin yapılmasına bağlı olduğu durumlarda da belirsiz alacak davası açılabileceği kabul edilmelidir. Ne var ki, bir davada bilirkişi incelemesine gidilmesi belirsiz alacak davasının açılabilmesi için yeterli değildir. Bir davada bilirkişiye başvurulmasına rağmen davacı dava açarken alacak miktarım belirleyebiliyorsa, belirsiz alacak davası açılamaz.

Kategorik olarak, belirli bir tür davanın veya belirli kişilerin açtığı davaların baştan belirli veya belirsiz alacak davası olduğundan da söz edilemez. Belirsiz alacak davası, bu davaya ilişkin ölçütlerin somut olaya uygulanarak belirlenmesi gerekir.

Kategorik olarak, belirli bir tür davanın veya belirli kişilerin açtığı davaların baştan belirli veya belirsiz alacak davası olduğundan da söz edilemez. Belirsiz alacak davası, bu davaya ilişkin ölçütlerin somut olaya uygulanarak belirlenmesi gerekir.

Hakime alacak miktarının tayin ve tesbitinde takdir yetkisi tanındığı hallerde (Örn: 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu md 50, 51,56), hakimin kullanacağı takdir yetkisi sonucu alacak belirli hale gelebileceğinden, davacının davanın açıldığı tarih itibariyle alacağın miktarını yahut değerini tam ve kesin olarak belirleyebilmesinin imkansız olduğu kabul edilmelidir. Örneğin, iş hukuku uygulamasında, Yargıtayca, fazla çalışma, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının yazılı belgelere ve işyeri kayıtlarına dayanmayıp, tanık anlatımlarına dayanması halinde, hesaba esas alınan süre ve alacağın miktarı nazara alınarak takdir edilecek uygun oranda hakkaniyet indirimi yapılması gerekliliği kabul edilmektedir. Bu halde, şahit anlatımlarına dayanılarak hesaplanan alacak miktarından hakimin takdir yetkisine bağlı olarak yapılacak indirim oranı baştan belirli olmadığından, alacak belirsiz kabul edilmelidir.

6100 sayılı Kanun ile birlikte, yukarıda belirtilen çerçevede belirsiz alacak davası açma imkanı tanınarak belirsiz alacaklar bakımından hak arama özgürlüğü genişletilmiş; bununla bağlantılı olarak da hukuki yarar bulunmadan kısmi dava açma imkanı sınırlandırılmakla birlikte, tamamen kaldırılmamıştır.

Zaman zaman, 6100 sayılı Kanun ile birlikte kabul edilen belirsiz alacak davası ile kısmi davaya ilişkin yeni düzenlemedeki sınırın tam olarak tespit edilemediği, birinin diğeri yerine kullanıldığı görülmektedir. Oysa, bu iki davanın amacı ve niteliği ayrıdır. Alacak, belirli veya belirlenebilir ise, belirsiz alacak davası açılamaz; ancak şartları varsa kısmi dava açılması mümkündür.

Kanunun kısmi dava açma imkanını sınırlamakla birlikte tamamen ortadan kaldırmadığı da gözetildiğinde, belirli alacaklar için, belirsiz alacak davası açılamasa da, şartları oluştuğunda ve hukuki yarar bulunduğunda kısmi dava açılması mümkündür. Aksi halde, sadece ya belirsiz alacak davası açma veya belirli tam alacak davası açma şeklinde iki imkandan söz edilebilir ki, o zaman da kısmi davaya ilişkin 6100 sayılı Kanun'un 109. maddesindeki hükmün fiilen uygulanması söz konusu olamayacaktır. Çünkü, belirsiz alacak davasında zaten belirsiz alacak davasının sağladığı imkanlardan yararlanarak dava açılabilecek; şayet alacak belirli ise de, o zaman sadece tam eda davası açılabilecektir. Oysa kanun koyucunun abesle iştigal etmeyeceği prensibi gereği, anılan maddeyle kısmi davaya ilişkin düzenleme yapıldığı düşünülerek ve Kanun'daki sınırlamalara dikkat edilerek kısmi dava açılabilecektir.

Bu noktada şu da açıklığa kavuşturulmalıdır ki, şartları bulunmadığı halde dava dilekçesinde davanın belirsiz alacak davası olarak açıldığı durumda davacıya herhangi bir süre verilmeden hukuki yarar yokluğundan davanın reddi yoluna gidilmelidir. Çünkü, alacağın belirlenebilmesi mümkün iken, böyle bir davanın açılmasına Kanun izin vermemiştir. Böyle bir durumda, belirsiz alacak davası açmakta hukuki yarar yokluğundan dava reddedilmeli, ek bir süre verilmemelidir. Zira, burada talep açıktır, bu sebeple 6100 sayılı Kanun'un 119/1-ğ. maddesinin uygulanarak süre verilmesi mümkün değildir; aslında açılmaması gerektiği halde belirsiz alacak davası açılmış olduğundan, bu konudaki eksiklik de süre verilerek tamamlanamayacağından, dava hukuki yarar yokluğundan reddedilmelidir. Buradaki hukuki yarar, sonradan tamamlanacak nitelikte bir hukuki yarar değildir. Çünkü, dava açıldığında o sırada mevcut olmayan hukuki yarar, bunun da açıkça mahkemece bilindiği bir durumda, tamamlanacak bir hukuki yarar değildir. Aksinin kabulü, aslında açık olan talep sonucunun süre verilerek davacı tarafından değiştirilmesi ve bulunmayan hukuki yararın sağlanması için davacıya ek imkan sağlanması anlamına gelecektir ki, buna usul bakımından imkan yoktur. Böyle bir durum taraflar arasındaki eşitlik ilkesine de aykırı olacaktır. Bunun yanında, şayet açılan davada asgari bir miktar gösterilmişse ve bunun alacağın bir bölümü olduğu anlaşılmakla birlikte, belirsiz alacak davası mı yoksa belirli alacak olmakla birlikte kısmi dava mı olduğu anlaşılamıyorsa, bu durumda 6100 sayılı Kanun’un 119/1-ğ. maddesinin aradığı şekilde açıkça talep sonucu belirtilmemiş olacaktır. Talep, talep türü ve davanın niteliği açıkça anlaşılamıyorsa, talep muğlaksa, aynı Kanun'un 119/2. maddesi gereğince, davacıya bir haftalık kesin süre verilerek talebinin belirsiz alacak davası mı, yoksa kısmi dava mı olduğunun belirtilmesi istenmelidir. Verilen bu süreden sonra, davacının talebini açıklamasına göre bir yol izlenmelidir. Eğer talep, davacı tarafından belirsiz alacak

Davası şeklinde açıklanmış olmakla birlikte, gerçekte belirsiz alacak davası şartlarını taşımıyorsa, o zaman yukarıdaki şekilde hareket edilmeli, hukuki yarar yokluğundan dava reddedilmelidir. Açıklamadan sonra talep belirsiz alacak davası şartlarını taşıyorsa, bu davanın sonuçlarına göre, talep kısmi davanın şartlarını taşıyorsa da kısmi davanın sonuçlarına göre dava yürütülerek karar verilmelidir (Dairemizin 31.12.2012 tarih 2012/30463 esas 2012/30091 karar sayılı kararı).

Davası şeklinde açıklanmış olmakla birlikte, gerçekte belirsiz alacak davası şartlarını taşımıyorsa, o zaman yukarıdaki şekilde hareket edilmeli, hukuki yarar yokluğundan dava reddedilmelidir. Açıklamadan sonra talep belirsiz alacak davası şartlarını taşıyorsa, bu davanın sonuçlarına göre, talep kısmi davanın şartlarını taşıyorsa da kısmi davanın sonuçlarına göre dava yürütülerek karar verilmelidir (Dairemizin 31.12.2012 tarih 2012/30463 esas 2012/30091 karar sayılı kararı).

6100 sayılı Kanun'un 110. maddesinde düzenlenen, davacının aynı davalıya karşı birbirinden bağımsız birden fazla asli talebini aynı dava dilekçesinde ileri sürmesi olarak tanımlanan davaların yığılması (objektif dava birleşmesi) halinde, talep sayısı kadar dava bulunduğu kabul edildiğinden ve aynı Kanun'un 297/2. maddesi uyarınca da her bir talep bakımından ayrı ayrı hüküm verilmesi gerektiğinden, bu durumda da dava dilekçesinde ileri sürülen taleplerin belirsiz alacak olup olmadığının her bir talep bakımından ayrı ayrı değerlendirilmesi gerekecektir.

Tüm bu açıklamalar sonucunda şunu belirtmek gerekir ki, iş hukukundan kaynaklanan alacaklar bakımından baştan belirli veya belirsiz alacak davası şeklinde belirleme yapmak kural olarak doğru ve mümkün değildir. Bu sebeple iş hukukunda da belirsiz alacak davasının açılabilmesi, bu davanın açılması için gerekli şartların varlığına bağlıdır. Eğer bu şartlar varsa, iş hukukunda da belirsiz alacak davası açılabilir, yoksa açılamaz. Keza aynı şey kısmi dava için de söz konusudur.

Yukarıda yapılan açıklamalar ışığında eldeki davaya konu somut olayın özellikleri dikkate alınarak belirsiz alacak davası yönünden yapılan değerlendirmede;

Davanın belirsiz alacak davası olarak açıldığı şüphesizdir. Hal böyle olmasına rağmen, karar gerekçesinde açılan davanın türü hiç tartışılmamış, hüküm fıkrasında ise, kısmi dava gibi sonuçlandırılmıştır.

Öncelikle, taraflar arasında ücret miktarı tartışmalı ise de, salt söz konusu tartışmanın varlığı alacağı beliısiz hale getirmez. Keza davacı, çalışma süresini ve ücretini belirleyebilmektedir. Davacının ne zamandan beri çalıştığını veya ücretinin ne kadar olduğunu bilmemesi aynı zamanda hayatın olağan akışına da aykırıdır. Davacı işçinin kendisinin bilmediği çalışma süresini, şahitlerin bildiğini veya bilirkişinin bileceğini farzetmek ispat kurallarına da hayatın olağan akışına da aykırıdır. Keza tarafın yeterli şekilde somutlaştırıp kendisinin bilgisinde dahi olmadığını belirttiği bir hususu mahkemece bilinmesini beklemek de mümkün değildir.

Diğer taraftan davacı, dava konusu alacakların miktarlarının belirlenmesinde, işverenin elinde bulunan bilgi ve belgelere dayanmamaktadır. İşverenin maddi hukukdan doğan yükümlülüklerini (belge ve bordro düzenleme gibi) yerine getirmemesi, tuttuğu belgelerin gerçeği yansıtmaması, davadan önce işçinin alacaklarını inkar etmesi ya da ikrar etmekle beraber yerine getirmemesi davacıya kural olarak belirsiz alacak davası açma imkanını vermez. İşçi bu durumlarda dahi, alacağının miktarını veya değerini belirleyebiliyorsa, belirsiz alacak davası açamaz.

Ayrıca, yukarıda da belirtildiği gibi, salt bilirkişi incelemesine gidilmesi belirsiz alacak davasının açılabilmesi için yeterli değildir.

Yukarıda belirtildiği üzere davacı, çalışma süresini, kendisine ödenen aylık ücret miktarını, alması gerektiğini iddia ettiği aylık ücret miktarını ve kendisine işverence yapılan ödemeleri belirleyebilecek durumdadır. Bu haliyle, ilave tediye ücreti alacağı belirsiz alacak değildir.

Dava konusu edilen ilave tediye ücreti alacağı, gerçekte belirlenebilir bir alacak olduğu ve dolayısıyla belirsiz alacak davasına konu edilemeyecekleri anlaşılmakla, hukuki yarar yokluğundan anılan alacağın usulden reddi gerekirken, yazılı şekilde esasa girilerek karar verilmesi hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

2-Kabule göre de, 3294 sayılı Kanun'un 7. maddesinin 1. fıkrasında, "... Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları kurulacağı," 3. fıkrasında ise "Vakıf senetlerinin mahallin en büyük mülki amiri tarafından Medeni Kanunu hükümlerine göre tescil ettirileceği" belirtilmesi, Anayasa'nın 123. maddesinin 3. fıkrasında "Kamu tüzel kişiliği, ancak kanunla veya kanunun açıkça verdiği yetkiye dayanılarak kurulur" şeklindeki düzenlemesi karşısında Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının "kamu tüzel kişiliği" bulunmadığı ve Türk Medeni Kanunu hükümlerine göre kurulup özel hukuk hükümlerine tabi faaliyet gösterdiği anlaşılmakla mahkemece davalı işyerinin kamu tüzel kişiliği olduğu kabul edilerek ilave tediye alacağının kabulü de hatalı olmuştur.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 30.09.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/8502, Karar No: 2014/3197, Tarih: 24.04.2014

**23. Hukuk Dairesi         2013/8502 E.  ,  2014/3197 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 10. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 24/05/2013

NUMARASI : 2012/336-2013/112

Taraflar arasındaki sözleşmenin feshi, tapu iptali, tescil, tazminat ve menfi tespit davalarının bozma kararına uyularak yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı asıl ve birleşen davada sözleşmenin feshi, tapu iptali, tescil ve tazminat davalarında karar kesinleştiğinden karar verilmesine yer olmadığına, birleşen menfi tespit davasının kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde asıl davada davacı S.. K.. ile asıl ve birleşen davada davacı F. A.. vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Asıl davada davacılar vekili, müvekkili ile davalı yüklenici arasındaki arsa payı karşılığı inşaat yapım sözleşmesi bulunduğunu, yüklenicinin zamanında edimini yerine getirmediğini ileri sürerek, sözleşmenin feshine, davalı şirket adına olan tapunun iptali ile davacılar adına tesciline ve tazminata karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Birleşen davada davacı arsa sahibi F. A.. vekili, davalı N. O..un müvekkili F. A.. aleyhine icra takibi başlattığını, oysa müvekkilinin davalı N.Ok..’a borcunun bulunmadığını ileri sürerek, borçlu bulunmadığının tesbitine karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, asıl davanın reddine, birleşen davanın ise kısmen kabulüne dair verilen karar, asıl dava davacıları S.. K.., F. A.. vekili ile birleşen dosya davacısı F. A..ile davalısı N. O.. vekillerinin temyiz istemi üzerine, Yargıtay 15. Hukuk Dairesi'nin 24.03.2011 tarih ve 2010/7409 E., 2011/1840 K. sayılı ilamıyla, asıl davaya ilişkin tüm temyiz itirazları reddedilerek, birleşen dava bakımından, davalı N.O..’un başlattığı takibe dayanak bono bedeli olan 44.428,00 USD'nin 03.11.2002 vade tarihi itibariyle TL karşılığı bulunarak, bu miktarın belirtilen vadeden takip tarihine kadar değişik oranlarda avans faizi uygulanarak işlemiş faiz hesaplattırılıp değerlendirilmek suretiyle menfi tesbit istemi konusunda takipte BK'nın 104/son maddesine göre faize faiz istenemeyeceği de gözetilerek sonucuna uygun bir karar verilmesi gerektiği belirtilerek birleşen davanın tarafları yararına bozulmuş, mahkemece bozma kararına uyularak yapılan yargılama sonucunda, takibe dayanak bononun vade tarihi itibariyle TL karşılığının 74.550,18 TL olmasına rağmen 74.961,94 TL talep edildiği, işlemiş faizinin 100.992,03 TL olmasına rağmen 110.194,05 TL istendiği belirtilerek, davacının 411,76 TL asıl alacak, 9.202,02 TL işlemiş faiz borcu bulunmadığının tespitine, 74.550,18 TL asıl alacağa takip tarihinden itibaren değişen oranlarda avans faizi yürütülmesine karar verilmiştir.

Kararı, asıl davada davacı S.. K.. ve asıl ve birleşen davalarda davacı F. A.. vekili temyiz etmiştir.

Kararı, asıl davada davacı S.. K.. ve asıl ve birleşen davalarda davacı F. A.. vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı doğrultusunda inceleme yapılıp hüküm verilmiş olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına, bozmanın kapsamı dışında kesinleşmiş olan yönlere ilişkin temyiz itirazları incelenemeyeceğine göre, asıl davada davacı S.. K.. ile asıl ve birleşen davada davacı F. A.. vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, asıl davada davacı S.. K.. ile asıl ve birleşen davada davacı F. A.. vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenlerden alınmasına, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 24.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9941, Karar No: 2018/3060, Tarih: 10.05.2018

**23. Hukuk Dairesi         2015/9941 E.  ,  2018/3060 K.**

**"İçtihat Metni"**

.....

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, ..... 1. İcra Müdürlüğü'nün 2010/3983 Esas sayılı dosyasından tanzim edilen 04.02.2014 tarihli sıra cetvelinde 1. sırada yer alan davalı ipotek alacaklısının temlik aldığı alacağın gerçek bir alacak olmadığını, temlik tarihi itibariyle gerçek alacak miktarının daha düşük olduğunu, temliknamede faize ilişkin hüküm olmamasına rağmen bedele faiz işletilmek suretiyle pay ayrılmasının hatalı olduğunu ileri sürerek, davalı alacağından şimdilik temlik bedelini aşan miktar olan 11.833,86 TL'nin çıkarılarak davacıya ödenmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, borcun konut kredisi sözleşmesinden kaynaklandığı, dolayısı ile davalının temlik aldığı alacağın gerçek bir işleme dayandığı ve temlik tarihi itibari ile mevcut olduğu, sıra cetvelindeki davalının temlik almış olduğu 71.242,54 TL asıl alacağa temlik tarihinden satış tarihine kadar kredi sözleşmesinde belirtilen faiz oranında ( yıllık %23,88 ) faiz işletilerek sıra cetvelinde 1.sırada yer verilmesinde hukuka aykırılık olmadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 10.05.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2457, Karar No: 2017/4651, Tarih: 25.09.2017

**11. Hukuk Dairesi         2016/2457 E.  ,  2017/4651 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 1. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 16/12/2015 tarih ve 2015/105-2015/972 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin davalıya verdiği gümrük müşavirliği hizmeti kapsamında davalı adına ithal edilen koku aparatı, parfüm dispenseri, koku dispenseri ürünleri için müvekkilinin beyanname düzenleyerek gümrük işlemlerini tamamladığını, Gümrükler Genel Müdürlüğü'nce bu işlemden sonra adı geçen ürünlerin küçük ev aletleri statüsünde yer almasına karar verilip gümrük idaresi tarafından davalı adına ek vergi ve para cezası tahakkuk ettirildiğini, uzlaşma sonucu toplam 22.225,60 TL vergi ve cezanın müvekkili tarafından gümrük saymanlığına ödendiğini, bu tutarın vergi ve faize ilişkin 13.225,60 TL tutarındaki kısmı için davalıya borç dekontu düzenlendiğini, davalının bir ödeme yapmaması üzerine aleyhine takip başlatıldığını, davalının takibe itirazının haksız olduğunu, zira belirtilen ürünlerin gümrük işlemlerinin tamamlanmasını müteakip idare tarafından getirilen düzenleme sonucu ek verginin tahakkuk ettirildiğini, müvekkilinin bir kusurunun bulunmadığını ileri sürerek itirazın iptali ile icra inkar tazminatının tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın asliye hukuk mahkemesinde görülmesi gerektiğini, hatalı yapılan müşavirlik hizmetlerinde yasanın mükellef ile birlikte müşaviri de sorumlu tuttuğunu, uzlaşmanın müvekkili tarafından değil, bizzat davacı tarafından istendiğini, davacının, ek tahakkukların hukuka aykırı olduğuna dair itiraz ve dava yoluna gidilmesi gerektiği yönünde bir ihtarının bulunmadığını, ödemeyi kendisinin yapmasının ve sadece vergi ve faizi istemesinin kusurunu kabul ettiği anlamına geldiğini, sonradan yürürlüğe girecek bir düzenlemenin geçmişe yürütülemeyeceğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davacının çalışanı olan gümrük müşavirinin hatalı beyanı üzerine idarenin cezai işlem tesis ettiği, müşavirin mesleği gereği güncel mevzuat doğrultusunda beyanname tanzim etmesi ve mükellefin haklarını koruması gerektiği, gerekli özeni göstermediği hallerde zarardan sorumlu olacağı, görev ve sorumluluğu kapsamındaki iş ve işlemlerde kusuru ile verdiği zararı davalıya yansıtamayacağı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, davalının gümrük müşavirliğini yapan davacının düzenlediği beyannamenin farklı GTİP sınıfında olması gerektiğinden bahisle gümrük idaresi tarafından tahakkuk ettirilen ek vergi ve faizlerin tahsili için başlatılan takibe vergi mükellefinin itirazının iptali istemine ilişkindir. Mahkemece, bilirkişi raporu alınmış, bilirkişi tarafından tanzim edilen raporun "Tespit Edilen Hususlar" başlığı altında; işbu davada davacının katlandığı ve ödediği cezaya ilişkin rücuen tazminin amaçlandığı, "Sonuç" kısmında da, hatalı GTİP beyanı ile cezai müeyyidenin uygulandığı, davacının gümrük idaresi tarafından verilen cezadan sorumlu olduğu belirtilmiş, mahkemece de bu bilirkişi raporu doğrultusunda hatalı GTİP beyanı nedeniyle cezai müeyyidenin uygulandığının anlaşıldığı, bu husustan mesleği gereği gümrük müşavirinin sorumlu olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir. Ancak, davacı açıkça ödediği cezaların işbu davanın konusu olmadığını, ek vergi ve faizlerinin takibe ve davaya konu edildiğini belirtmiştir. Bu durumda, vergilerin sorumluluğunun kaideten ithalatçı mal sahibine ait olduğu nazara alınmalıdır. Davalı, davacı tarafından dava konusu ek vergi tahakkuklarının itiraz ve dava konusu yapılması konusunda kendisine bir ihtarda bulunmadığını, dava açılması halinde bu davaların kazanılabileceğini savunmuştur. Bu durumda, mahkemece davacının sadece vergi ve faizlerini talep ettiği ve kural olarak vergilerden davalının sorumlu olduğu nazara alınıp, dava konusu ek vergi tahakkuklarının neden yapıldığı ve neye dayalı olduğu, ek vergi tahakkukuna konu emtiada alınması gereken verginin ne olduğu, ek tahakkuka kimin sebebiyet verdiği, bu ek vergi tahakkuklarında davacının eyleminin etkisinin ve sorumluluğunun bulunup bulunmadığı hususunda bilirkişi raporu alınması ve ulaşılacak sonuç çerçevesinde bir karar verilmesi gerekirken sadece gümrük idaresi tarafından kesilen ceza yönünden araştırma yapılan bilirkişi raporu doğrultusunda yazılı şekilde hüküm tesisi doğru olmamış, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacı yararına BOZULMASINA, ödediği peşin temyiz harcının isteği halinde temyiz edene iadesine, 25/09/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.