muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/6862, Karar No: 2010/7768, Tarih: 23.03.2010

Davacının emsal alacağı kapsam içinde çalışan "mühendis" unvanlı işçi bulunmamaktadır. Eğer toplu iş sözleşmesinin Ek maddesine göre; kapsam dışı bırakılan işçilerden aynı unvan ve kıdeme sahip olanlar arasında ücrette bir farklılık varsa, bu durumda davacı vekilinin eşitlik ve hukuka aykırılıktan bahsetmesi isabetli olacaktır. Ancak burada da işverenin eşit davranma borcunun işçinin öğrenim derecesi, yaş, kıdem gibi objektif ve çalışkanlık, beceriklilik gibi sübjektif niteliklerle sınırlandırıldığını göz ardı etmemek gerekir. Davacı vekili, toplu iş sözleşmesinin 3/b ve 6/c maddesinde bu sözleşmenin sendikalı işçilere uygulanacağı yazılı olmasına rağmen. Ek madde ile Davacının sadece mühendis olması ve tahsili nedeniyle kapsam dışı bırakılmış olmasını da sözleşmenin sistematiğine aykırı bulmaktadır. Bilindiği üzere, toplu iş sözleşmesi tüm maddeleri ve ekleri ile bir bütün olup, taraflarca imzalandığı andan itibaren tümüyle taraflar için hukuki bir metin niteliği kazanmaktadır. Bu nedenle kapsam dışı işçileri düzenleyen "Ek Madde" nin toplu iş sözleşmesi metninden ayrı düşünülmemesi, bu maddeye diğer maddelerden daha az önem verilmesi söz konusu olmayıp, bir önceki sözleşme döneminde de aynı düzenleme mevcuttur.Toplu iş sözleşmesi hukukunda yer alan bu uygulamaların sözleşme sistematiğine ve ruhuna aykırılığından söz edilemeyeceği gibi maddeler arasında temel madde-yedek madde ayrımı da şimdiye kadar görülmemiştir.Toplu iş sözleşmesinin Ek maddesinde belirlenen unvanlar nedeni ile davacı işçinin kapsam dışı bırakılmasının, Kanun ve toplu iş sözleşmesi hükmü çerçevesinde eşitlik prensibine ve^ hukuka aykırı olmadığından dolayı davanın reddi” savunusunda bulunmuştur.

Mahkemece “TESAŞ ile ... arasında Tedaş Genel Müdürlüğü/için işletme toplu iş sözleşmesi ibraz edilmiş, mahkememizce de i "Müdür, Müdür yardımcısı, Baş mühendis, Mühendis, Mimar, Avukat. fizikçi, Tekniker,(4 yıl) Teknik şef (büroda çalışanlar). Şef ( idari ), dava takip memuru (adalet M.Y.O).

Memur (idari 2-4 yıl yüksek okul), Baş kontrolör - Kontrolör, kontrolör yrd. Unvanlarında olanlar, bu toplu iş sözleşmesi hükümlerinden yararlanamazlar. 15.7.2005 tarihinden sonra ancak 4 yıl ve daha fazla süreli yüksek okul mezunu olanlar bu madde kapsamına alınabilir." şeklinde düzenleme yapılmıştır. Davacı gibi 4 yıl ve daha fazla eğitim almış kimselerin iş yeri toplu iş sözleşmesinden faydalandırılmaması sendikal faaliyetlerin engellenmesi şeklinde mahkememizce değerlendirilmiştir. Zira toplu iş sözleşmesi yapabilme, sendikaya üye olabilme, grev hakkı anayasal bir haktır. Çalışan sendikaya üye işçiİer arasında ek madde hükmü ile eşitsizlik yaratılmış olduğu” gerekçesiyle dava kabul edilmiştir.

1982 Anayasasının 10. maddesi “ Kanun Önünde Eşitlik” başlığını taşımaktadır.Eşitlik ilkesi temel bir haktır ayrım yasağını öngörür Anılan madde yalnız idareyi değil hukuki işlemde bulunan gerçek veya tüzel kişileri de bağlar.

1982 Anayasasının 10. maddesi “ Kanun Önünde Eşitlik” başlığını taşımaktadır.Eşitlik ilkesi temel bir haktır ayrım yasağını öngörür Anılan madde yalnız idareyi değil hukuki işlemde bulunan gerçek veya tüzel kişileri de bağlar.

Eşitlik ilkesinin iki görünümü vardır.Biri mutlak eşitlik, diğeri nispi eşitliktir. Mutlak eşitlikten amaç kanunun herkese eşit olarak uygulanma zorunluluğudur. Nispi eşitlikte ise aynı durumda bulunan kişilerin aynı işleme tabi tutulmasıdır. Eşit olmayanlara farklı kuralların uygulanması eşitlik ilkesine aykırı değildir.

Nitekim Anayasa Mahkemesi’nin 27.9.1988 gün 1998/27 sayılı kararına göre de eşitlik her yönüyle aynı hukuki durumda olanlar arasında söz konusudur. (Bkz,Gözler,Kemal; Türk Anayasa Hukuku, Bursa 2000,sh 182,183).

Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 14. maddesine göre Ayrımcılık Yasağını düzenlemiştir. Anılan maddeye göre; Bu Sözleşmede beyan edilen hak ve özgürlüklerin kullanılması cins,ırk,renk,dil,din,siyasal veya başka bir inanç, ulusal ve toplumsal köken, ulusal bir azınlığa mensup olma, mülkiyet,doğum veya başka bir statü gibi her hangi bir nedenle ayrımcılık yapılmaksızın güvence altına alınır.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin 14. maddeye ilişkin içtihatlarında:

“Mahkemeye göre bu maddedeki güvencenin bağımsız bir varlığı yoktur. Bu güvence Sözleşme’de yer alan hak ve özgürlüklerle ilgilidir. Bir tasarruf kendi başına Sözleşme’deki hak ve özgürlüklere uygun olabilir; ancak bu tasarruf 14 madde ile birlikte okunduğunda ayrımcılık niteliğine sahip olduğu gerekçesiyle Sözleşme’deki bir hakkı ihlal edebilir. Ele alınan hakkın niteliği ne olursa olsun, 14. madde hak ve özgürlükleri düzenleyen her bir maddenin bütünleyici bir parçasını oluşturur.

Mahkemeye göre; “Sözleşme’nin 14. maddesi, hak ve özgürlüklerin kullanılmasında her türlü farklı muameleyi yasaklayıcı bir biçimde yorumlanamaz. Belirli bir farklılaştırma hiçbir objektif ve makul sebebe dayanmıyorsa, eşit muamele prensibini ihlal eder. Makul bir sebebin varolup olmadığı,(a) tasarrufun amacı ile sonucu arasındaki ilişki; (b) kullanılan araç ile gerçekleştirilmek istenen sonuç arasındaki orantılılık; ve (c) toplumun yaşamını tanımlayan hukuki ve fiili unsurlara bakılarak değerlendirilir. Mahkemece bu değerlendirmeyi yaparken, yetkili ulusal makamların görevini üstlenemez; aksi takdirde mahkeme, Sözleşmeyle kurulan ikincil (subsidiary) bir uluslar arası mekanizma olma özelliğini yitirir” ( Bkz.23.7.1968, 1474/ 62 Belçika’da Eğitim Dili Davası)

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin 6.2.1976 tarihli Schmidt ve Dhlıstrüm - İsveç kararında; Sendika üyeleri arasında greve katılanların geriye yürürlü menfaatlerden yararlanmaması, katılmayanların yararlanması şeklindeki toplu iş sözleşmesinin bu olayda kullanılan araçlarla gerçekleştirilmek istenen amaç arasında orantılı makul bir ilişki kurulması şartına aykırılık yoktur düşüncesiyle ayrımcılık yasağının ihlal edilmediğine karar verilmiştir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin 6.2.1976 tarihli Schmidt ve Dhlıstrüm - İsveç kararında; Sendika üyeleri arasında greve katılanların geriye yürürlü menfaatlerden yararlanmaması, katılmayanların yararlanması şeklindeki toplu iş sözleşmesinin bu olayda kullanılan araçlarla gerçekleştirilmek istenen amaç arasında orantılı makul bir ilişki kurulması şartına aykırılık yoktur düşüncesiyle ayrımcılık yasağının ihlal edilmediğine karar verilmiştir.

Somut olayda davacının Toplu İş Sözleşmesinin ek maddesi ile Toplu İş sözleşmesinden yararlandırılmaması ve anılan maddenin iptali istemi Anayasanın 10. maddesine, 4857 sayılı İş Kanununun 5. maddesine ve AİHS’nin 14. maddesine aykırılık teşkil etmez. Davanın reddi gerekirken kabulü hatalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 23.3.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2231, Karar No: 2014/4692, Tarih: 11.03.2014

**19. Hukuk Dairesi         2014/2231 E.  ,  2014/4692 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, taraflar arasındaki ticari ilişki gereğince müvekkilinin davalının talep etmiş olduğu kimyasal malzemeleri davalıya gönderdiğini, müvekkilinin malı göndermeden önce son kullanma tarihinin geçmiş olduğunu davalıya bildirdiğini, ancak davalının son kullanma tarihinin önemli olmadığını bildirerek aynı kimyasal maddeyi tekrar talep etmesi üzerine tekrar mal gönderildiğini, davalının faturalara karşı bir itirazda bulunmadığını, tacir olan davalının malların ayıplı olduğunu bildiğini fatura bedellerinin ödenmemesi üzerine davalı hakkında ... 7. İcra Müdürlüğü'nün 2009/9637 sayılı dosyasından icra takibi başlattıklarını, davalının itirazı üzerine takibin durduğunu beyanla, itirazın iptaline, takibin devamına ve davalı aleyhine %40 icra inkar tazminatına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davaya konu kimyasalların son kullanma tarihlerinin 2008 yılı ocak ayında dolmuş olmasına rağmen müvekkiline 2009 yılında gönderildiğini, son kullanma süresinin dolduğunun müvekkili tarafından önce fark edilemediğini, daha sonra ise davacıya ürünün değiştirilmesinin defalarca bildirilmesine rağmen haklarında icra takibi başlatıldığını belirterek, davanın reddine ve davacı aleyhine %40 tazminata karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davaya konu kimyasalların son kullanma tarihlerinin 2008 yılı ocak ayında dolmuş olmasına rağmen müvekkiline 2009 yılında gönderildiğini, son kullanma süresinin dolduğunun müvekkili tarafından önce fark edilemediğini, daha sonra ise davacıya ürünün değiştirilmesinin defalarca bildirilmesine rağmen haklarında icra takibi başlatıldığını belirterek, davanın reddine ve davacı aleyhine %40 tazminata karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece yapılan yargılama sonucunda, alacağa konu emtianın davalıya teslim edildiği, teslim tarihinde fatura içeriğindeki acetonitrile ürününün miadının geçtiği ve bedelinin ödenmediği konusunda uyuşmazlık olmadığı, uyuşmazlığın ayıp ihbarının süresinde yapılıp yapılmadığı, ayıba karşı tekeffül hükümlerinin davacıya karşı ileri sürülüp sürelemeyeceği hususlarında olduğu, davalının, fatura içeriğindeki mallardan acetonitrile bedelini ödemediği gibi, hortum bedellerini de ayrıca ödemediği, davalı tarafın ayıp ihbarının süresinde yapıldığına dair tanık dinlettiği, ancak cevap dilekçesinde açıkça kimyasalların son kullanma süresinin dolduğunu önce fark edemediklerini beyan etmiş olduğu, ürünün miadının geçmesinin açık ayıp olduğunun bilirkişi raporunda da bildirildiği, ilk teslim olan 03/03/2009' dan sonra, 13/03/2009, 19/03/2009 ve 02/04/2009 tarihlerinde de kimyasalların davalı tarafından teslim alınması nedeniyle, açık ayıplı ürünler bakımından davalının yasal süresi içerisinde ayıp ihbarında bulunmadığı ve ayıba karşı tekeffül hükümlerinden yararlanamayacağının kabulünün gerektiği belirtilerek, davanın kısmen kabulü ile davalının ... 7. İcra Müdürlüğü'nün 2009/9637 sayılı takip dosyasından 8.979,70-TL asıl alacağa vaki itirazının iptaline, bu alacağa takip tarihinden itibaren %27'yi geçmemek üzere değişen oranlarda avans faizi uygulanmasına, davalı takipten önce temerrüde düşürülmediğinden faize ilişkin fazlaya ilişkin talebin ise reddine, alacağın faturaya konu ve likit bulunması nedeniyle %40 icra inkar tazminatı olan 3.591-TL' nin davalıdan tahsiline karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 11.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8733, Karar No: 2016/8264, Tarih: 16.03.2016

**22. Hukuk Dairesi         2015/8733 E.  ,  2016/8264 K.**

**"İçtihat Metni"**

Y A R G I T A Y İ L A M I

MAHKEMESİ : İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem, ihbar tazminatı, ücret alacağı, yıllık izin, fazla mesai ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, davanın belirsiz alacak davası olduğunu belirterek, müvekkilinin ödenmeyen ücret alacağı nedeniyle 04.03.2013 tarihinde ihtarname keşide edip ücretlerinin ödenmemesi nedeniyle iş görme borcunu yerine getirmekten vazgeçtiğini bildirdiğini, bunu üzerine davalı şirket tarafından 12.03.2013 tarihli ihtarname keşide edilerek davacının işe gelmediği gerekçe gösterilerek iş sözleşmesine haksız şekilde son verildiğini, ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatı ile bir kısım işçilik alcaklarının davalıdan tahsilini istemiştir.

Davalı ..... Ltd. Şti. vekili, davacının izinsiz olarak işe gelmemesi üzerine haklı nedenle iş sözleşmesinin feshedildiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Davalı .... vekili, davanın reddini savunmuştur.

Diğer davalılar davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasındaki öncelikle çözümlenmesi gereken uyuşmazlık, davanın belirsiz alacak davası türünde açılabilmesi için gerekli şartları taşıyıp taşımadığı noktasında toplanmaktadır.

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 107. maddesiyle, mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nda yer almayan yeni bir dava türü olarak belirsiz alacak ve tespit davası kabul edilmiştir.

6100 sayılı Kanun'un 107. maddesine göre,

"(1) Davanın açıldığı tarihte alacağın miktarını yahut değerini tam ve kesin olarak belirleyebilmesinin kendisinden beklenemeyeceği veya bunun imkânsız olduğu hâllerde, alacaklı, hukuki ilişkiyi ve asgari bir miktar ya da değeri belirtmek suretiyle belirsiz alacak davası açabilir.

(2) Karşı tarafın verdiği bilgi veya tahkikat sonucu alacağın miktarı veya değerinin tam ve kesin olarak belirlenebilmesinin mümkün olduğu anda davacı, iddianın genişletilmesi yasağına tabi olmaksızın davanın başında belirtmiş olduğu talebini artırabilir.

(3) Ayrıca, kısmi eda davasının açılabildiği hâllerde, tespit davası da açılabilir ve bu durumda hukuki yararın var olduğu kabul edilir."

(2) Karşı tarafın verdiği bilgi veya tahkikat sonucu alacağın miktarı veya değerinin tam ve kesin olarak belirlenebilmesinin mümkün olduğu anda davacı, iddianın genişletilmesi yasağına tabi olmaksızın davanın başında belirtmiş olduğu talebini artırabilir.

(3) Ayrıca, kısmi eda davasının açılabildiği hâllerde, tespit davası da açılabilir ve bu durumda hukuki yararın var olduğu kabul edilir."

Hükümet tasarısında yer almayan bu madde, Türkiye Büyük Millet Meclisi Adalet Komisyonu tarafından, esasen baştan miktar veya değeri tam tespit edilemeyen bir alacakla ilgili hak arama durumunda olan kişinin, hukuk sisteminde karşılaştığı güçlüklerin bertaraf edilerek hak arama özgürlüğü çerçevesinde mümkün olduğunca en geniş şekilde korunmasının sağlanması gerekçesi üzerinde durularak ihdas edilmiş ve nihayetinde kanunlaşmıştır.

Davanın belirsiz alacak davası türünde açılabilmesi için, davanın açıldığı tarih itibariyle uyuşmazlığa konu alacağın miktar veya değerinin tam ve kesin olarak davacı tarafca belirlenememesi gereklidir. Belirleyememe hali, davacının gerekli dikkat ve özeni göstermesine rağmen miktar veya değerin belirlenmesinin kendisinden gerçekten beklenilmemesi durumuna ya da objektif olarak imkansızlığa dayanmalıdır.

Madde gerekçesinde "Alacaklının bu tür bir dava açması için, dava açacağı miktar ya da değeri tam ve kesin olarak gerçekten belirlemesi mümkün olmamalı ya da bu objektif olarak imkansız olmalıdır. Açılacak davanın miktarı biliniyor yahut tespit edilebiliyorsa, böyle bir dava açılamaz. Çünkü, her davada arandığı gibi, burada da hukuki yarar aranacaktır, böyle bir durumda hukuki yararın bulunduğundan söz edilemez. Özellikle, kısmi davaya ilişkin yeni hükümler de dikkate alınıp birlikte değerlendirildiğinde, baştan tespiti mümkün olan hallerde bu yola başvurulması kabul edilemez." şeklindeki açıklamayla, alacağın belirli veya belirlenebilir nitelikte olması durumunda, belirsiz alacak davası açılarak bu davanın sağladığı imkanlardan yararlanmanın mümkün olmadığına işaret edilmiştir.

6100 sayılı Kanun'un 107/2. maddesinde, sorunun çözümünde yol gösterici mahiyette kriterlere yer verilmiştir. Anılan madde fıkrasında, karşı tarafın verdiği bilgi veya tahkikat sonucu alacağın miktarı veya değerinin tam ve kesin olarak belirlenebilmesinin mümkün olduğu anda davacının, iddianın genişletilmesi yasağına tabi olmaksızın davanın başında belirtmiş olduğu talebini artırabileceği hüküm altına alınmış, madde gerekçesinde de "karşı tarafın verdiği bilgiler ve sunduğu delillerle ya da delillerin incelenmesi ve tahkikat işlemleri sonucu (örneğin bilirkişi ya da keşif incelemesi sonucu)" belirlenebilme hali açıklanmıştır.

Davacının alacağının miktar veya değerini belirleyebilmesi için elinde bulunması gerekli bilgi ve belgelere sahip olmaması, bu belgelere dava açma hazırlığı döneminde ulaşmasının da (gerçekten) mümkün olmaması ve dolayısıyla alacağın miktarının belirlenmesinin karşı tarafın elinde bulunan bilgi ve belgelerin sunulmasıyla mümkün hale geleceği durumlarda alacak belirsiz kabul edilmelidir.

Sırf taraflar arasında alacak miktarı bakımından uyuşmazlık bulunması, talep sonucunun belirlenmesinin davacıdan beklenemeyecek olması anlamına gelmez. Önemli olan objektif olarak talep sonucunun belirlenmesinin davacıdan beklenemeyecek olmasıdır. Sadece alacak miktarında taraflar arasında uyuşmazlık bulunması ya da miktarın tartışmalı olmasının belirsiz alacak davası açılması için yeterli sayılması halinde, neredeyse tüm davaların belirsiz alacak davası olarak kabulü gerekir ki, bu da kanunun amacına aykırıdır. Çünkü, zaten uyuşmazlık bulunduğu için dava açılmakta ve uyuşmazlık mahkeme önüne gelmektedir. Önemli olan davacının talebini belirli kılacak imkana sahip olup olmadığıdır. Burada, alacağın belirlenebilir olması ile ispat edilebilirliğinin de ayrıca değerlendirilmesi gerektiği unutulmamalıdır. Davacının talep ettiği alacağı belirlemesi objektif olarak mümkün, ancak belirleyebildiği alacağını ispat etmesi, kanunun öngördüğü şekilde (elindeki delillerle) mümkün değilse, burada da belirsiz alacak davası açılacağından söz edilemez. Çünkü, bir alacağın belirlenmesi ile onun ispatı ayrı şeylerdir. Davacı, talep konusu yaptığı alacağını çok net şekilde belirleyebilir, ancak her zaman onu ispat edecek durumda olmayabilir. Aksinin kabulü, her ispat güçlüğü olan alacağı belirsiz alacağa dönüştürmek gibi, hem kanunun amacına hem de genel ilkelere aykırı bir durumu ortaya çıkartabilir.

Alacağın miktarının belirlenebilmesinin, tahkikat aşamasında yapılacak delillerin incelenmesi, bilirkişi incelemesi veya keşif gibi sair işlemlerin yapılmasına bağlı olduğu durumlarda da belirsiz alacak davası açılabileceği kabul edilmelidir. Ne var ki, bir davada bilirkişi incelemesine gidilmesi belirsiz alacak davasının açılabilmesi için yeterli değildir. Bir davada bilirkişiye başvurulmasına rağmen davacı dava açarken alacak miktarını belirleyebiliyorsa, belirsiz alacak davası açılamaz.

Kategorik olarak, belirli bir tür davanın veya belirli kişilerin açtığı davaların baştan belirli veya belirsiz alacak davası olduğundan da söz edilemez. Her bir davaya konu alacak bakımından, belirsiz alacak davasına ilişkin ölçütlerin somut olaya uygulanarak, belirleme yapılması gereklidir.

Kategorik olarak, belirli bir tür davanın veya belirli kişilerin açtığı davaların baştan belirli veya belirsiz alacak davası olduğundan da söz edilemez. Her bir davaya konu alacak bakımından, belirsiz alacak davasına ilişkin ölçütlerin somut olaya uygulanarak, belirleme yapılması gereklidir.

Hakime alacak miktarının tayin ve tespitinde takdir yetkisi tanındığı hallerde (Örn: 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu md 50, 51,56), hakimin kullanacağı takdir yetkisi sonucu alacak belirli hale gelebileceğinden, davacının davanın açıldığı tarih itibariyle alacağın miktarını yahut değerini tam ve kesin olarak belirleyebilmesinin imkansız olduğu kabul edilmelidir. Örneğin, iş hukuku uygulamasında, Yargıtayca, fazla çalışma, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının yazılı belgelere ve işyeri kayıtlarına dayanmayıp, tanık anlatımlarına dayanması halinde, hesaba esas alınan süre ve alacağın miktarı nazara alınarak takdir edilecek uygun oranda hakkaniyet indirimi yapılması gerekliliği kabul edilmektedir. Bu halde, tanık anlatımlarına dayanılarak hesaplanan alacak miktarından hakimin takdir yetkisine bağlı olarak yapılacak indirim oranı baştan belirli olmadığından, alacak belirsiz kabul edilmelidir.

6100 sayılı Kanun ile birlikte, yukarıda belirtilen çerçevede belirsiz alacak davası açma imkanı tanınarak, belirsiz alacaklar bakımından hak arama özgürlüğü genişletilmiş; bununla bağlantılı olarak da hukuki yarar bulunmadan kısmi dava açma imkanı sınırlandırılmakla birlikte, tamamen kaldırılmamıştır.

Zaman zaman, 6100 sayılı Kanun ile birlikte kabul edilen belirsiz alacak davası ile kısmi davaya ilişkin yeni düzenlemedeki sınırın tam olarak tespit edilemediği, birinin diğeri yerine kullanıldığı görülmektedir. Oysa bu iki davanın amacı ve niteliği ayrıdır. Alacak, belirli veya belirlenebilir ise, belirsiz alacak davası açılamaz; ancak şartları varsa kısmi dava açılması mümkündür.

Kanun'un kısmi dava açma imkanını sınırlamakla birlikte tamamen ortadan kaldırmadığı da gözetildiğinde, belirli alacaklar için, belirsiz alacak davası açılamasa da, şartları oluştuğunda ve hukuki yarar bulunduğunda kısmi dava açılması mümkündür. Aksi halde, sadece ya belirsiz alacak davası açma veya belirli tam alacak davası açma şeklinde iki imkandan söz edilebilir ki, o zaman da kısmi davaya ilişkin 6100 sayılı Kanun'un 109. maddesindeki hükmün fiilen uygulanması söz konusu olamayacaktır. Çünkü, belirsiz alacak davasında zaten belirsiz alacak davasının sağladığı imkanlardan yararlanarak dava açılabilecek; şayet alacak belirli ise de, o zaman sadece tam eda davası açılabilecektir. Oysa kanun koyucunun abesle iştigal etmeyeceği prensibi gereği, anılan maddeyle kısmi davaya ilişkin düzenleme yapıldığı düşünülerek ve Kanun'daki sınırlamalara dikkat edilerek kısmi dava açılabilecektir.