muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/5018, Karar No: 2011/13268, Tarih: 29.09.2011

2011/5018-13268

anlaşılıp aboneliğin işyeri niteliği ile tesis edilmesi gerektiği, menfi tespit talebine yönelik davanın ispat edilemediği gerekçesiyle dava konusu bağımsız bölümün işyeri aboneliği olarak kaydının yapılıp su akışının sağlanmasına, davacı tarafın davalı kurumun fatura farkı yönünden menfi tespit talebinin reddine karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Taraflar arasındaki temel uyuşmazlık, dava konusu kapıcı dairesine yapılacak su aboneliğinin işyeri olarak mı mesken olarak mı tarifeye bağlanacağı noktasındadır. Dava konusu daireye su aboneliği kurulması hususunda uyuşmazlık yoktur. Davalı, aboneliğin işyeri statüsünde olması gerektiğini savunmuştur. Mahkemece işyeri aboneliğinin tesisi yönünde karar verildiğine göre davacının tüm taleplerinin reddedildiğinin kabulü gerekir. Hal böyle olunca davalı aleyhine vekalet ücretine ve yargılama giderlerine hükmedilemez. Bu husus göz ardı edilerek yazılı şekilde davalı aleyhine vekalet ücretine ve yargılama giderlerine hükmedilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir. Ne var ki, bu yanlışlığın düzeltilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün düzeltilerek onanması HUMK’nun 438/7 maddesi hükmü gereğidir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz edilen kararın “Hüküm” başlıklı bölümünün 4. bendinde bulunan “Av. As. Üc. Tarifesi gereğince 250, 00. -TL. vekalet ücretinin davalıdan tahsili ile davacı tarafa verilmesine, aynı şekilde” söz ve rakamları ile 5. bendin tamamının karar metninden çıkarılarak 5. bent olarak “Yargılama giderlerinin davacı üzerinde bırakılmasına” sözlerinin yazılmasına, hükmün DÜZELTİLMİŞ bu şekliyle ONANMASINA, peşin alınan 18.40 TL temyiz harcının iadesine, 29.9.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/2652, Karar No: 2006/4161, Tarih: 09.05.2006

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2006/2652 E.  ,  2006/4161 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki tesbite itiraz davası üzerine yapılan yargılama sonunda: Davanın kısmen kabulüne kısmen reddine ilişkin verilen hüküm davacı ... tarafından süresi içinde temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Kadastro sırasında 107 ada 242 parsel sayılı 7179.54 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz irsen intikal, taksim, satış, bağış ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle ... adına, 107 ada 179 parsel sayılı 865.327.61 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz hiç kimsenin zilyetliğinde olmaması nedeniyle ham toprak vasfı ile hazine adına tespit edilmiştir. Askı ilan süresi içinde davacı ... kendisine ait arsalarından bir kısım yerlerin 107 ada 179 ve 242 parsellere dahil edildiğine, davacı ... adına tespit edilen 199 ada 1 numaralı parseline ait bir kısım yerin 107 ada 179 parsele bir kısım yerinde yol boşluğuna katıldığına, davacı ... kendisine ait 7 dönümlük bir yerin 107 ada 179 parsel içinde kaldığına dayanarak ayrı ayrı dava açmışlar, davalar birleştirildikten sonra yapılan yargılama sonucunda mahkemece, davacı ... ve ...’nın davalarının reddine, ...’in davasının kısmen kabulü ile 30.10.2002 tarihli fen bilirkişi raporunda (B) harfi ile gösterilen 5922.35 metrekarelik kısmın davacı ... adına, aynı tarihli krokide (A) ve (C) harfleri ile gösterilen kısımların 107 ada 179 parselin dava edilmeyen kısımlarına eklenerek davalı ... adına tapuya tesciline, 107 ada 242 ve 199 ada 1 parsellerin tespit gibi tapuya tesciline karar verilmiş; hüküm, davalı ... tarafından temyiz edilmiştir.

1-107 ada 242 nolu parselin ... adına yapılan tesbitine itiraz etmemelerine, ... tarafından açılan davaya usulüne uygun şekilde katılma isteminde bulunmamalarına ve hükümle de aleyhlerinde bir durum yaratılmamış olmasına nazaran hazinenin bu parsele yönelik temyiz isteminin bu nedenlerle REDDİNE,

2-107 ada 179 nolu parselin fen bilirkişilerince düzenlenen 30.10.2002 günlü krokide ... adına tesciline karar verilen (B) ile işaretli bölümle ilgili hükme yönelik temyiz itirazlarına gelince: Dosya içeriğine, toplanan delillere, taşınmazın tarım arazisi olduğunun ziraatçi bilirkişi raporunda açıkça vurgulanmasına, yerel bilirkişilerce taşınmazın tesbit gününe kadar 20 yılı aşkın süreyle adı geçen davacının malik sıfatıyla zilyetliğinde olduğunun haber verilmesine, bilirkişi ve tanık açıklamalarına göre irade terkin söz konusu olmamasına ve kararda yazılı gerekçelere göre aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde değildir. REDDİNE,

Ancak, dinlenen yerel bilirkişi ve tanık sözlerinin tutanak içeriğine aykırı düşmesi karşısında 3402 sayılı Kadastro Yasası’nın 30/1 maddesi uyarınca tutanak bilirkişilerinin tanık sıfatıyla dinlenilerek aykırılığın giderilmesine çalışılması gerekirken tutanak bilirkişilerinden Mehmet Koç’un dinlenip diğerlerinin dinlenilmemesi doğru olmadığı gibi, 107 ada 179 nolu parsel hakkında yerel mahkemece 7.6.2004 tarih 2002/56-2004/3 sayılı kararla tesbit gibi tesciline karar verilip, eldeki davada ise taşınmazın bir bölümünün tescili yoluna gidilmek suretiyle ve de davacı Cemal adına tesciline karar verilen (B) ile işaretli kısım çıktıktan sonra 179 nolu parselin geri kalan yüzölçümünün ne olduğunun hüküm yerinde gösterilmeyerek infazda duraksama yaratılmış olması da doğru değildir.

Davalı Hazinenin temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile 179 nolu parselle ilgili olmak üzere hükmün açıklanan nedenlerden ötürü BOZULMASINA 9.5.2006 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/208, Karar No: 2014/21451, Tarih: 30.10.2014

**10. Hukuk Dairesi         2014/208 E.  ,  2014/21451 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 19. İş Mahkemesi

TARİHİ : 07/11/2013

NUMARASI : 2013/863-2013/406

Davaya konu uyuşmazlık, 6552 sayılı Kanun kapsamında yapılandırmaya tabi Kurum alacağına ilişkindir.

11.09.2014 tarihli ve 29116 mükerrer sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak, öngörülen istisnaları haricinde aynı tarih itibariyle yürürlüğe giren İş Kanunu ile Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılması ile Bazı Alacakların Yeniden Yapılandırılmasına Dair 6552 sayılı Kanunun 81. maddesi ile 5510 sayılı Kanuna eklenen Geçici 60. maddesinin 1, 2, 3, 9 ve 19. fıkralarında; “(1)2014 yılı Nisan ve önceki aylara ilişkin olup bu maddenin yayımlandığı tarihten önce tahakkuk ettiği hâlde ödenmemiş olan;

a) Bu Kanunun 4 üncü maddesinin birinci fıkrasının (a), (b) ve (c) bentleri kapsamındaki sigortalılık statülerinden kaynaklanan, sigorta primi, emeklilik keseneği ve kurum karşılığı, işsizlik sigortası primi, sosyal güvenlik destek primi,

b) Bu maddeye göre yapılan başvuru tarihi itibarıyla ilgili mevzuatına göre ödenmesi imkânı ortadan kalkmamış isteğe bağlı sigorta primi ve topluluk sigortası primi,

c) Sosyal Güvenlik Kurumu tarafından ilgili kanunları gereğince takip edilen damga vergisi, özel işlem vergisi ve eğitime katkı payı,

ç) 30/4/2014 tarihine kadar (bu tarih dâhil) bitirilmiş özel nitelikteki inşaatlar ile ihale konusu işlere ilişkin olup bu maddenin yayımlandığı tarihten önce Kurumca resen tahakkuk ettirilerek işverene tebliğ edildiği hâlde bu maddenin yayımlandığı tarih itibarıyla ödenmemiş olan; özel nitelikteki inşaatlar ile ihale konusu işlere ilişkin yapılan ön değerlendirme, araştırma veya tespitler sonucunda bulunan eksik işçilik tutarı üzerinden hesaplanan sigorta primi,

d) Bu Kanunun 60 ıncı maddesinin birinci fıkrasının (g) bendi kapsamında genel sağlık sigortalısı olanların genel sağlık sigortası primi,

e) Sosyal güvenlik kanunlarına göre emeklilik veya yaşlılık aylığı almakta iken 5335 sayılı Kanunun 30 uncu maddesinin ikinci fıkrası kapsamına giren kurum ve kuruluşlara ait işyerlerinde çalışmaları nedeniyle aylıkları kesilmesi gerekenlere, bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihi takip eden ödeme dönemine kadar yersiz olarak ödendiği tespit edilen aylıklara ilişkin borç, asılları ile bu alacaklara ödeme sürelerinin bittiği tarihlerden bu maddenin yayımlandığı tarihe kadar geçen süre için Yİ-ÜFE aylık değişim oranları esas alınarak hesaplanacak tutarın, bu maddede belirtilen süre ve şekilde ödenmesi hâlinde, bu alacaklara uygulanan gecikme cezası ve gecikme zammı gibi ferî alacakların tamamının tahsilinden vazgeçilir.

(2)30/4/2014 tarihine kadar (bu tarih dâhil) işlenen fiillere ilişkin olup bu maddenin yayımlandığı tarih itibarıyla ödenmemiş olan idari para cezası asıllarının %50’si ile bu tutara ödeme sürelerinin bittiği tarihlerden bu maddenin yayımlandığı tarihe kadar geçen süre için Yİ-ÜFE aylık değişim oranları esas alınarak hesaplanacak tutarın, bu maddede belirtilen süre ve şekilde ödenmesi hâlinde idari para cezası asıllarının kalan %50’si ile idari para cezasına uygulanan gecikme cezası ve gecikme zammı gibi ferî alacaklarının tamamının tahsilinden vazgeçilir.

(3) Bu madde hükümlerinden yararlanmak isteyen borçluların;

a) Bu maddenin yayımlandığı tarihi izleyen ay başından itibaren; birinci fıkranın (d) bendinde belirtilen borçlular yedi ay içinde, diğer bentlerde belirtilen borçlular ise üç ay içinde Kuruma başvuruda bulunmaları,

b) İlk taksiti bu maddenin yayımlandığı tarihi izleyen ay başından itibaren; birinci fıkranın (d) bendinde belirtilen borçlular sekiz ay içinde, diğer bentlerde belirtilenler ise dört ay içinde, diğer taksitlerini ise ikişer aylık dönemler hâlinde azami on sekiz eşit taksitte ödemeleri, gerekir.

(9) Bu madde hükümlerinden yararlanmak isteyen borçluların, bu maddelerde belirtilen şartların yanı sıra dava açmamaları, açılmış davalardan vazgeçmeleri ve kanun yollarına başvurmamaları şarttır.

(19) Bakanlar Kurulu, bu maddede öngörülen başvuru ve ilk taksit ödeme sürelerini, bu maddenin birinci fıkrasının (d) bendinde belirtilen borçlular yönünden altı aya kadar, diğer borçlular yönünden ise bir aya kadar uzatmaya yetkilidir.” düzenlemesine yer verilmiştir.

Yapılandırma hükümlerinden yararlanabilmek için açıklanan yasal düzenlemede belirtilen genel sağlık sigortası primi haricindeki alacaklar bakımından 31.12.2014, genel sağlık sigortası primi alacakları yönünden ise 30.04.2015 tarihine kadar Kuruma başvuruda bulunulması gerekmektedir.

Ayrıca, anılan maddenin 9. fıkrası hükmüne göre de, yapılandırma hükümlerinden yararlanmak isteyen borçluların, bu maddelerde belirtilen şartların yanı sıra dava açmamaları, açılmış davalardan vazgeçmeleri ve kanun yollarına başvurmamaları şarttır.

Mahkemece, yukarıda açıklanan ve karar tarihinden sonra yürürlüğe giren yasal düzenleme gereği, davaya konu borcun yapılandırma kapsamında bulunduğu gözetilmeli, bu çerçevede 6552 sayılı Kanunun tanıdığı alacakların yeniden yapılandırılması olanağından yararlanılıp yararlanılmadığı incelenmeli, yapılandırma başvuru süresinin bitiş tarihleri ile Geçici 60. maddenin 9. fıkrasının “Bu madde hükümlerinden yararlanmak isteyen borçluların, bu maddelerde belirtilen şartların yanı sıra dava açmamaları, açılmış davalardan vazgeçmeleri ve kanun yollarına başvurmamaları şarttır.” hükmü de göz önünde bulundurularak, yapılacak değerlendirmeye göre bir karar verilmelidir.

Bu hukuki olgu çerçevesinde, yeniden inceleme yapılmak üzere mahkeme hükmünün bozulmasına karar verilmesi gerekmektedir.

Bu hukuki olgu çerçevesinde, yeniden inceleme yapılmak üzere mahkeme hükmünün bozulmasına karar verilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün sair hususlar incelenmeksizin yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 30.10.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/21312, Karar No: 2016/16121, Tarih: 10.10.2016

**7. Hukuk Dairesi         2016/21312 E.  ,  2016/16121 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

YARGITAY İLAMI

Davalı ... Ltd. Şti. tarafından dosyaya sunulduğu ve bilirkişi tarafından da incelendiği anlaşılan görevlendirme yazıları, nöbet listeleri, devir teslim ve rapor defterlerinin dosyada bulunmadığı anlaşılmakla, bu belgelerin eklenerek tekrar Dairemize gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 10/10/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/6789, Karar No: 2007/7992, Tarih: 14.05.2007

**2. Hukuk Dairesi         2007/6789 E.  ,  2007/7992 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ ... Aile Mahkemsei

DAVA TÜRÜ :Velayetin Değiştirilmesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre yerinde bulunmayan bütün temyiz isteğinin reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine,peşin alınan harcın mahsubuna, iş bu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oyçokluğuyla karar verildi.14.05.2007

KARŞI OY YAZISI

Davacı tarafından 4721 sayılı Türk Medenî Kanunu hükümlerine göre velâyetin “yeniden düzenlenmesi” konusunda dava açıldığı ve dava konusu çocuğun bir “temsil kayyımı” tarafından temsil edilmeden karar verildiği konusunda değerli çoğunluk ile aramızda “görüş birliği” vardır.

Çekişme nedir?;

Velâyetin “yeniden düzenlenmesine” yönelik davalarda dava konusu çocuk bir “temsil kayyımı” tarafından “usulüne uygun biçimde” temsil edilmeden işin esasının incelenebileceğine yönelik değerli çoğunluğun düşüncesine katılmıyorum.

Velâyet ilişkisinde “iki taraf” (=Ebeveyn ve çocuklar) söz konusudur. (BAKTIR/ÇETİNER, Velâyet Hukuku, s. 32)

Velâyet, küçüklerin ve bazı durumlarda kısıtlı çocukların gerek kişiliklerinin gerek mallarının korunması ve onların temsili konusunda yasanın ana babaya yüklediği ödevler ile bu ödevlerin gereği olan hakların “tümünü” ifade eder. (Ömer Uğur GENÇCAN, Boşanma Hukuku, Yetkin Yayınevi, Ankara 2006, Kısaltma: GENÇCAN-Boşanma-2, s. 843)

Temsil kayyımı ise bir kimseyi belirli bir iş ya da birden fazla işte “temsil etmesi” için atanan kişiyi ifade eder.(OĞUZMAN/DURAL, Aile Hukuku, İstanbul-1994, s. 510)

4721 sayılı Türk Medenî Kanunu m. 183 hükmüne göre ana veya babanın başkasıyla evlenmesi, başka bir yere gitmesi veya ölmesi gibi yeni olguların zorunlu kılması hâlinde hâkim, re'sen veya ana ve babadan birinin istemi üzerine gerekli önlemleri alacağı gibi çocuğun korunmasına ilişkin diğer önlemlerden sonuç alınamaz ya da bu önlemlerin yetersiz olacağı önceden anlaşılırsa, hâkim 4721 sayılı Türk Medenî Kanunu m. 348 hükmünde yer alan hâllerde velâyetin kaldırılmasına da karar verir. (Ömer Uğur GENÇCAN, 4721 Sayılı Türk Medeni Kanunu, Bilimsel Açıklama-İçtihatlar-İlgili Mevzuat, Yetkin Yayınevi, Ankara 2007 , Kısaltma: GENÇCAN-TMK-2, s. 2515-2517)

Velâyet, Çocuk Haklarına Dair Sözleşme hükümleri ile de ana baba yararına değil “çocuk yararına” bir hak olarak kabul edilmiştir. (BAKTIR/ÇETİNER, Velâyet Hukuku, s. 46)

Velâyet ilişkisinin yeniden düzenlenmesinde bu sebeplerle “çocuğun yararı” gözönünde tutulmalıdır.(ÖZTAN, Aile Hukuku, s. 472, Lüchinger/Geiser, Art.157, nr. 13, BGE 118 II 23)

Velâyet, Çocuk Haklarına Dair Sözleşme hükümleri ile de ana baba yararına değil “çocuk yararına” bir hak olarak kabul edilmiştir. (BAKTIR/ÇETİNER, Velâyet Hukuku, s. 46)

Velâyet ilişkisinin yeniden düzenlenmesinde bu sebeplerle “çocuğun yararı” gözönünde tutulmalıdır.(ÖZTAN, Aile Hukuku, s. 472, Lüchinger/Geiser, Art.157, nr. 13, BGE 118 II 23)

Velâyet, ana-babaya bırakılan denetimsiz bir hak olmaktan çıkarılmış, kamusal niteliği olan bir hak olduğundan bu hakkın kullanımı “denetlenmektedir”. (BAKTIR/ÇETİNER, Velâyet Hukuku, s. 19)

Velâyetin kötüye kullanılması halinde çocuğu korumak üzere alınabilecek “en radikal”, “en etkin” önlem ve bu anlamda “son çare” ise velâyetin kaldırılmasıdır.(Rona SEROZAN, Çocuk Hukuku, İstanbul-2005, s. 292.)

Velâyete ilişkin dava “çocuğun güvenliğini” doğrudan ilgilendiren bir dava olup velâyet kendisinde bulunan davalının her zaman çocuğun yararına davranmayacağı şu veya bu gibi düşüncelerle çocuk aleyhinde birleşmesi ve onun zararına bir durum yaratması davanın açılış sebebi göz önüne alındığında olası olduğundan çocuğun “davalı tarafından temsil edilmesi” son derecede sakıncalıdır.

Dava konusu çocuk ile yasal temsilcisi davalı arasında menfaat çatışması vardır. (TMK. m. 426 b. 2). Zaten çocuk yönünden “işler yolunda gitmediğinden” bu sebeple velâyetin “yeniden düzenlenmesi” için dava açılmıştır/açılmak zorunda kalınmıştır.

O halde “velâyetin yeniden düzenlenmesi” davasında;

-dava konusu çocuğa bir temsil kayyımı atanmalı,

-temsil kayyımı davaya katılmalı,

-temsil kayyımı tarafından gösterildiği takdirde delilleri toplanarak sonucu uyarınca bir karar verilmelidir.

Hükmün bu gerekçe ile bozulması görüşünde olduğumdan değerli çoğunluğun “farklı görüşüne” katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2012/23147, Karar No: 2014/11731, Tarih: 16.06.2014

**11. Ceza Dairesi         2012/23147 E.  ,  2014/11731 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2010/327056

MAHKEMESİ : Kayseri 4. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 14/05/2010

NUMARASI : 2010/56 (E) ve 2010/389 (K)

SUÇ : Vergi Usul Kanunu'na muhalefet

Gerekçeli kararda yanlış gösterilen suç tarihinin 19.10.2009 olarak mahallinde düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

1-213 sayılı Yasanın 139. maddesine göre vergi incelemesinin işyerinde yapılması gerektiği, ticari faaliyetine devam ettiği anlaşılan sanığa vergi denetmeni tarafından defter ve belgelerini ibraz etmesine ilişkin tebligatın 02.10.2009 tarihinde yapılmasına rağmen defter ve belgelerini incelemeye ibraz etmediğinin iddia olunması, sanığın belgeleri vergi incelemesi için vergi dairesine daha önce ibraz ettiğini ve vergi denetmeninde bulunduklarını savunması karşısında; hesapların dairede incelenmesine imkan veren 213 sayılı Yasanın 139/2. maddesindeki istisnalardan birinin varlığının önceden belirlenip belirlenmediğinin incelemeyi yapan vergi denetmeninden sorulması, işyeri dışında inceleme yapılmasına ilişkin bir tespiti varsa belgesini dosyaya ibrazının istenmesi aksi takdirde, yapılan tebligatın hukuki geçerliliğinin bulunmadığından sanığın beraatine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden ve istenilen defter ve belgelerin tebligattan önce sanık tarafından başka bir vergi denetmenine ibraz edilip edilmediği araştırılmadan eksik soruşturma sonucu hüküm tesisi,

Kabul ve uygulamaya göre de;

2-5237 sayılı Yasanın 53. maddesinin 3. fıkrası uyarınca aynı maddenin 1. fıkrasının c bendinde yer alan hak yoksunluğunun sanığın sadece kendi alt soyu üzerindeki yetkileri açısından koşullu salıverilmeye, 1. fıkrada yer alan diğer hak yoksunluklarının ise cezanın infazı tamamlanıncaya kadar uygulanabileceği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 16.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/16023, Karar No: 2013/21935, Tarih: 26.11.2013

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2012/16023 E.  ,  2013/21935 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

K A R A R

Davacı hakkında Kurum tarafından uygulanan ve davaya konu idari para cezasının tahakkuk ve tebliğine ilişkin belgeler ile davacı tarafından Kurum komisyonuna itiraz yapılıp yapılmadığı sorularak yapılmış ise, buna ilişkin komisyon kararı ile bu kararın davacıya tebliğine ilişkin tebliğ belgesinin onaylı bir örneği Kurumdan istenerek, alınacak yanıt ve belge eklendikten sonra gönderilmek üzere, dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 26/11/2013 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/4842, Karar No: 2014/1114, Tarih: 26.02.2014

**1. Ceza Dairesi         2013/4842 E.  ,  2014/1114 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çocuğu öldürmeye teşebbüs

HÜKÜM : TCK.nun 82/1-e, 35, 29, 31/3, 62, 54, 63 maddeleri uyarınca 6 yıl 3 ay hapis cezası.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, suça sürüklenen çocuk Mehmet'in, çocuğa yönelik kasten öldürmeye teşebbüs suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin, takdire ve tahrike ilişen cezayı azaltıcı sebeplerinin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçeler ile kısmen reddedilmiş, incelenen dosyaya göre bozmaya uyularak verilen hükümde düzeltme nedeni dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, suça sürüklenen çocuk müdafiinin suç niteliğine, ceza miktarına yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle; T.C. Anayasası'nın 90. maddesi son fıkrası ve Avrupa İnsan Haklan Sözleşmesinin 6/3-c maddesi uyarınca, 5271 sayılı CMK.nun 150, 234 ve 239. maddeleri ile 5320 sayılı Yasanın 13. maddesine dayanılarak hazırlanan Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafii ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına ilişkin Yönetmeliğin 8. maddesi gereğince, suça sürüklenen çocuk için baro tarafından görevlendirilen zorunlu müdafii ücretlerinin suça sürüklenen çocuktan alınmasına hükmedilemeyeceği, bu ücretlerin Adalet Bakanlığı bütçesinde bu amaçla ayrılan ödenekten karşılanacağı gözetilmeksizin, yazılı şekilde zorunlu müdafii ücretlerinin suça sürüklenen çocuktan tahsiline karar verilmesi yasaya aykırı ise de bu durumun düzeltilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, hüküm fıkrasının ilgili bölümündeki "soruşturma aşamasında 1 adet müdafiilik ücreti 149.TL. kovuşturma aşamasında 1 adet müdafiilik ücreti462.TL" ibarelerinin çıkarılmasına, yargılama giderleri toplamının "486,35.TL" olarak değiştirilmesine karar verilmek suretiyle CMUK.nun 322. maddesiyle tanınan yetkiye dayanarak DÜZELTİLEN hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi (ONANMASINA), 26/02/2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/10980, Karar No: 2017/2185, Tarih: 06.03.2017

**8. Ceza Dairesi         2016/10980 E.  ,  2017/2185 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık ve banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1- Hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik temyiz incelemesinde;

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, suçun oluşumuna ve niteliğine uygun kabul ve uygulamasına, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre sanığın, suçun sabit olmadığına yönelik temyiz itirazları yerinde görülmediğinden reddiyle hükmün ONANMASINA,

2- Banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması suçundan kurulan hükme yönelik temyiz incelemesinde;

Yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Suça konu banka kartı ile para çekme eylemlerinin kısa aralıklarla gerçekleştiği gözetilmeden, TCK.nun 245/1. maddesi uyarınca tayin olunan cezadan aynı Yasanın 43. maddesi uyarınca arttırım yapılmak suretiyle fazla ceza tayini,

Yasaya aykırı ise de, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususun, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hükmün TCK.nun 43. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölüm çıkarılarak, TCK.nun 62. maddesinin uygulandığı bölümde yer alan “3 yıl 7 ay 22 gün hapis ve 520 gün karşılığı adli para cezası” yerine “2 yıl 11 ay hapis ve 416 gün adli para cezası”, aynı yasanın 52. maddesinin uygulandığı bölümde yer alan “520 gün adli para cezasının” yerine “416 gün adli para cezasının”, “10.400 TL adli para cezası” yerine de “8320 TL adli para cezası” ibarelerinin yazılması suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun olan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 06.03.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.