muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/11487, Karar No: 2016/16925, Tarih: 28.12.2016

Ne var ki, uyuşmazlığın temyiz yolu ile Dairemize geldiği aşamada 17.06.2016 Tarih 29745 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren geçmişede etkili 6719 sayılı kanunun 21. maddesi ile 6446 Sayılı kanunun 17. maddesinin birinci, üçüncü ve dördüncü fıkraları ile altıncı fıkrasının (a), (ç), (d) ve (f) bentleri değiştirilmiş ve aynı maddeye eklenen 10. bend ile; "Kurum tarafından gelir ve tarife düzenlemeleri kapsamında belirlenen bedellere ilişkin olarak yapılan başvurularda ve açılan davalarda; tüketici hakem heyetleri ile mahkemelerin yetkisi, bu bedellerin, Kurumun düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlıdır." hükmü getirilerek Tüketici Hakem Heyetlerinin ve Mahkemelerin bu konularda açılacak davalarda inceleme ve araştırma yetkileri geçmişe de etkili olarak sadece bu dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedellerinin Kurumun bu konulardaki düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlanmış, bu bedellerin alınmasında esas olan ilgili tarifelerin düzenlenmesinde EPDK.nun Kanundaki yetkileri genişletilerek yukarıda sözü edilen bedeller maliyet unsuru kapsamına dahil edilmiştir.

Yine, 6719 sayılı kanunun 26. maddesi ile 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'na eklenen;

Geçici madde 19; "Bu maddeyi ihdas eden Kanunla öngörülen düzenlemeler yürürlüğe konuluncaya kadar, Kurul tarafından yürürlüğe konulan mevcut yönetmelik, tebliğ ve Kurul kararlarının bu Kanuna aykırı olmayan hükümlerinin uygulanmasına devam olunur." hükmünü,

Geçici madde 20; "Kurul kararlarına uygun şekilde tahakkuk ettirilmiş dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedelleri ile ilgili olarak açılmış olan her türlü ilamsız icra takibi, dava ve başvurular hakkında 17 nci madde hükümleri uygulanır." hükmünü içermektedir.

Hal böyle olunca, karar tarihinden sonra yürürlüğe girmiş bulunan bu yasa değişikliklerinin, yürürlük tarihi öncesi dönemde geçerli olan EPDK kararlarına dayanılarak alınmış olan ve dava konusu yapılan kayıp-kaçak bedeli ile ilgili olarak açılan ve halen devam eden davalarda da geçmişe etkili olacak şekilde (bu yasa değişikliği öncesinde açılan ve halen görülmekte olan davalar da) uygulanması gereken hükümler içerdiğinden, 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'nun 17., geçici 19. ile 20. maddelerinin, somut olaya etkisinin bulunup bulunmadığının yerel mahkemece tartışılıp değerlendirildikten sonra sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekmektedir.

2-) Bozma nedenlerine göre davalının diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

2-) Bozma nedenlerine göre davalının diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bendde açıklanan nedenlerle hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince davalı taraf yararına BOZULMASINA, ikinci bendde açıklanan nedenle davalı tarafın diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, HUMK'nun 440/III-1 maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere 28.12.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/11006, Karar No: 2010/12402, Tarih: 09.11.2010

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2010/11006 E.  ,  2010/12402 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 01.05.2008 gününde verilen dilekçe ile itirazın iptali ve tazminat istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 14.12.2009 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, davacı Hazine 28.02.2002 ve 30.03.2004 tarihli iki ve üçer yıllık iki ayrı sözleşmeye dayanarak davalının kiralanan ocaktan fazladan taş malzeme çıkardığını, bunların gecikme bedeli ve faizinin tahsili için icra takibi yapıldığını, davalının takibe itiraz ettiğini, itirazın kaldırılması ile icra inkar tazminatı ödetilmesi isteminde bulunmuştur.

Davalı, ocaktan taş malzeme çıkarma dışında çıkartılan moloz ve taşları da işlediğini, aradaki farkın bu işlemden kaynaklandığını, davacıya olan kira borcunu bütünüyle ödediğini, açılan davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, dava kabul edilmiştir.

Hükmü, davalı temyiz etmiştir.

Mahkemece, bilirkişiler tarafından düzenlenen 17.09.2009 tarihli rapor benimsenerek hüküm kurulmuştur. Ne var ki, davalı yanın dayanak yapılan bilirkişi raporuna nedenlerini göstererek itiraz ettiği anlaşılmaktadır. Davalının itirazları, davanın esasını etkileyecek ciddi nitelikte itirazlardır. HUMK’nun 283. ve 284.maddeleri dikkate alınarak gerçeğin tam olarak ortaya çıkması için, bilirkişilerden itirazları karşılar ayrıntılı ve gerekçeli rapor alındıktan sonra bir hüküm kurulması gerekirken ve itirazların hangi nedenlerle yerinde bulunmadığı karar gerekçesinde gösterilmeden, davanın eksik inceleme ve araştırmayla yazılı olduğu şekilde kabulü doğru olmamıştır.

Karar, açıklanan nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde yatırana iadesine, 09.11.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1310, Karar No: 2016/2588, Tarih: 22.03.2016

**11. Ceza Dairesi         2016/1310 E.  ,  2016/2588 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik, basit dolandırıcılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

5271 sayılı CMK’nun 231/8-son cümlesi hükmü uyarınca 23/04/2002 suç tarihinden hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 29.10.2008 tarihine kadar bazı kesintilerle, her seferinde yeniden başlayan dava zamanaşımı süresinin işlediği, bu tarihten sonra denetim süresi içinde işlenen kasıtlı suçtan dolayı verilen ve 01.12.2014 tarihinde kesinleşen mahkumiyet hükmü nedeniyle ihbar üzerine dosyanın yeniden ele alındığı, böylelikle hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 29.10.2008'den itibaren deneme süresi içinde işlenen ikinci suçun suç tarihi olan 26.06.2013'e kadar dava zamanaşımının durduğu ve sahte düzenlenen senetler üzerinde düzenleme tarihi bulunmaması nedeniyle sanığın üzerine atılı suçların 765 sayılı TCK'nun 345. ve 503/1. maddelerinde düzenlenen özel belgede sahtecilik ve dolandırıcılık suçlarının oluşturduğu gözetilerek yapılan incelemede;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen "özel belgede sahtelik ve dolandırıcılık" suçlarının yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK’nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, (durma süreleri hariç) suçun işlendiği 23/04/2002 tarihinden, temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış ve sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, sair yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Yasanın 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davalarının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK’nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK’nun 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE, 22.03.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/363, Karar No: 2019/1649, Tarih: 19.02.2019

**11. Ceza Dairesi         2019/363 E.  ,  2019/1649 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Direnme, mahkumiyet

Yerel mahkemenin 14.07.2016 tarih ve 2016/204 Esas, 2016/489 Karar sayılı kararının direnme kararı niteliğinde olmadığı, ilk hükümde yer almayan yeni ve değişik gerekçeyle hüküm kurulduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

1-Sanık hakkında ... ya ait ... plaka sayılı aracın motorlu araç trafik belgesinin arka yüzünde 14.01.2009 ve 01.10.2009 muayene tarihli aracın muayenesi bölümlerinde yapışık vaziyette bulunan hologramı ve muayene raporunu sahte olarak düzenlemek sureti ile resmi belgede sahtecilik suçunu işlediği iddiasıyla açılan kamu davasında; sanığın aşamalarda, ...'yı tanımadığını, onun kendisi hakkındaki suçlamalarını kabul etmediğini savunması; tanık ... 'ın, sanığın ...'ya ait vize işlemlerini yaptığını görmediğini söylemesi ve uzmanlık raporunda suça konu araç muayene raporunun ve motorlu araç trafik belgesinin üzerindeki yazı ve imzaların çok fazla karakteristik özellik ihtiva etmeyen sınırlı sayıda harf ve rakamlardan oluşması nedeniyle katılanlar ... ve ... elinden çıkıp çıkmadığı hususunda müspet ya da menfi bir kanaatte bulunulmadığının belirtilmesi karşısında suça konu belge üzerindeki imza ve yazıların sanığa ait olup olmadığı yönünde sağlıklı bir inceleme yapılamayacağının anlaşılması karşısında, araç sahibinin soyut beyanları dışında sanığın atılı suçu işlediğine dair mahkumiyete yeterli ve kesin delil bulunmadığı halde, sanığın beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

2- Kabule göre;

a)Gerekçeli karar başlığında suç tarihinin 01/10/2009 yerine 28/06/2011 olarak yanlış gösterilmesi,

b)5237 sayılı TCK'nin 58. maddesi hükmüne göre; tekerrür hükümlerinin uygulanabilmesi için, önceden işlenen suçtan dolayı verilen hüküm kesinleştikten sonra yeni suçun işlenmesi gerektiği cihetle, sanığın mahkumiyet hükmünde tekerrüre esas alınan Konya 2. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2010/601 esas 2011/170 karar sayılı hükmün 09/09/2011 tarihinde temyiz edilmeden kesinleştiği, suç tarihinin 28.06.2011 olması karşısında suç tarihinden sonra 09.09.2011 tarihinde kesinleşen bu hükmün tekerrüre esas alınamayacağı, sanığın adli sicil kaydında yer alan sair hükümlülüklerine ilişkin karar örnekleri kesinleşme ve infaz tarihleriyle birlikte celbedilerek sonucuna göre sanığın mükerrer olup olmadığının saptanması gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

c) 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

c) 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık vasisinin ve Cumhuriyet savcısının temyiz nedenleri yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 19/02/2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/7516, Karar No: 2023/230, Tarih: 19.01.2023

**2. Ceza Dairesi         2021/7516 E.  ,  2023/230 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Nitelikli mala zarar verme, kasten yaralama

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği sanığın temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Muş 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 14.04.2016 tarihli ve 2015/502 E., 2016/224 K. sayılı kararı ile;

1. Sanık hakkında nitelikli mala zarar verme suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 151 inci maddesinin birinci fıkrası, 152 nci maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi, 53 üncü maddesinin birinci fıkrası ve 58 inci maddesi uyarınca 9 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına,

2. Kasten yaralama suçundan üç mağdura yönelik olarak ayrı ayrı, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası, 86 ıncı maddesinin üçüncü fıkrasının (a) ve (e) bentleri, 35 inci maddesi, 53 üncü maddesinin birinci fıkrası ve 58 inci maddesi uyarınca 6 ay 22 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve cezaların mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine,

karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği; hükmü temyiz etme iradesinden ibarettir.

III. OLAY VE OLGULAR

1.Sanığın olay günü akşam evinde çıkan tartışma sonrasında, annesi olan ...'a, babası olan ...'e ve eşi olan ...'ya evin mutfak bölümünden aldığı ... ve bıçaklarla saldırmaya çalıştığı, ancak bıçak ve çatalların mağdurlara isabet etmediği, yine evde bulunan bir kısım ev eşyasını tiner dökerek yaktığı, bir kısım ev eşyasını da kırdığı, sanığın eşi olan mağdur ...'nın polisi araması üzerine de sanığın yakalandığı Mahkemece kabul edilmiştir.

2. Sanık savcılık huzurundaki beyanında, ailesiyle tartıştığını, tartışma sırasında ne yaptığını hatırmadığını, ama etrafa zarar vermiş olabileceğini, tiner ile halının ucunu yaktığını, daha önce ... Ruh Sağlığı Hastanesi, ..., ... ve ... Hastanelerinde tedavi gördüğünü, antisosyal kişilik bozukluğu tanısı konulduğunu beyan etmiş; mahkeme huzurundaki beyanında ise olay anını hatırlamadığını, pişman olduğunu beyan etmiştir.

3. Mağdurlar, kovuşturma aşamasında şikayetçi olmadıklarını beyan etmişlerdir.

3. Mağdurlar, kovuşturma aşamasında şikayetçi olmadıklarını beyan etmişlerdir.

4. Kolluk tarafından hazırlanan 07.07.2015 tarihli olay yeri inceleme raporunda, evdeki zigon sehpanın camlarının kırılmış olduğu, mutfak ve oturma odası halıları ile battaniyenin bir kısmının yanmış olduğu, balkonda tiner şişesinin bulunduğu tespit edilmiştir.

5. ... Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Hastanesince tanzim edilen 15.07.2015 tarihli heyet raporuna göre sanığın 5237 sayılı Kanun'un 32 nci maddesi gereğince cezai ehliyetinin tam olduğunun tespit edildiğinin belirtildiği anlaşılmıştır.

6. Sanığın adli sicil kaydı ve nüfus kayıt örneği dava dosyasına eklenmiştir.

IV. GEREKÇE

1. 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesinde öngörülen hak yoksunlukları uygulanırken, 15.04.2020 gün ve 31100 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10 uncu maddesi ile 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesinde yapılan değişikliğin infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

2. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ve yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Muş 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 14.04.2016 tarihli ve 2015/502 Esas, 2016/224 Karar sayılı kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

19.01.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7254, Karar No: 2014/12278, Tarih: 23.09.2014

**3. Hukuk Dairesi         2014/7254 E.  ,  2014/12278 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KAYSERİ 1.ASLİYE TİCARET MAHKEMESİ

TARİHİ : 14/11/2013

NUMARASI : 2011/216-2013/306

Taraflar arasında görülen adi ortaklığın tespiti ve tasfiyesi davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hükmün temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması davacı vekili tarafından istenilmekle; taraflara yapılan tebligat üzerine duruşma için tayin olunan günde temyiz eden davacı asil N.. D.. ve vekili Av. H. Ö. ile aleyhine temyiz olunan davalılardan S.. F.. geldi. Gelen davacı ve vekili ile davalının sözlü açıklamaları dinlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için saat 14.00’e bırakılması uygun görüldü.

Belli saatte dosyadaki bütün kâğıtlar okunarak, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlenip, gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili dilekçesinde; kardeş olan davalıların, diğer davalı şirketin ortakları olduğunu, müvekkilinin inşaat teknikeri olup aynı zamanda davalılardan C.. F..'in kayınpederi olması nedeniyle bir süre davalılarla ortak olarak termal oteller işlettiğini, toplamda 105.000 Euro'nun müvekkili tarafından işletilen otellerin tadilat ve diğer işleri için harcandığını, müvekkilinin 2007 yılında ortaklıktan ayrıldığını, ancak davalıların müvekkiline davalı şirketten %25 pay ve işletilen 2.otelin bedelinin verileceği vaat etmelerine rağmen bugüne kadar edimlerini yerine getirmediklerini ileri sürerek; öncelikle taraflar arasındaki adi ortaklık ilişkisinin tespitini, sonrasında ise adi ortaklığın tasfiyesi ile müvekkiline ait kar payı ve sermaye payının tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı şirket ve S.. F.. vekili cevap dilekçesinde; davacının, bir süre müvekkili şirketin temsilcisi ve müdürü olarak görev yaptığını, ancak taraflar arasında iddia edildiği gibi adi ortaklık ilişkisinin bulunmadığını savunarak davanın reddini dilemiştir.

Davalı C.. F.., davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece; davacının, davalı şirkette sadece müdür sıfatı ile bir dönem görevlendirilmiş olduğu, davacının iddia ettiği adi ortaklık ilişkisinin varlığının sadece tanık beyanları ile ispatının mümkün ve yeterli olmadığı, davacı ile tüm davalılar arasında adi ortaklık tesis edildiğine dair taraflarının açık veya örtülü şekilde yazılı veya sözlü bir sözleşme, irade açıklaması ya da irade uyuşmasının varlığının kesin delillerle ispat edilemediği, davalılar tarafından davacıya davalı şirketteki paylarından bir kısmını devretmeyi vaat ettikleri iddiası yönünden de TTK. 520.maddesindeki şirketin pay devrinin usul ve esaslarına ilişkin amir hüküm gereğince pay devri ya da vaadinin hukuken geçerli olabilmesi için bu konudaki sözleşmenin yazılı şekilde yapılmış ve imzalarının da noterlikçe onaylanmış olmadıkça ilgilileri arasında dahi hüküm ifade etmediği gerekçesiyle ispatlanamayan davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafça temyiz edilmiştir.

Dava; davacı ile davalı şirket ve bu şirketin ortakları olan diğer davalılar ile arasında termal otel işletilmesi için kurulan adi ortaklığın tespiti, buradan çıkarılacak sonuca göre adi ortaklığın tasfiyesi istemine ilişkindir.

Kural olarak, adi ortaklık ilişkisinin geçerliliği herhangi bir şekle bağlı değildir. Ancak, ihtilaf çıktığında, adi ortaklık ilişkisinin varlığını ispat yükü iddia eden düşer. Bu iddiayı ileri süren taraf, adi ortaklık ilişkisi bir sözleşme olduğundan, iddiasını HMK. md.200 gereğince senet (kesin delil) ile ispat etmelidir. Ancak, senetle ispatı gereken adi ortaklık sözleşmesi, bunun hakkında bir delil başlangıcı var ise tanıkla ispat edilebilir(HMK. md.202).

Somut olayda; davacı, koymuş olduğu sermayenin ispatı için davalılardan C.. F..'in el yazısı ile 20 Ocak 2005 tarihli ajanda sayfası üzerine yazmış olduğunu ileri sürdüğü “N.. D.. den Alınan Otel için sarf edilen alacağı” başlıklı belgeye delil olarak dayanmış ancak mahkemece bu belge üzerinde bir inceleme yaptırılmamıştır.

Bu durumda, mahkemece; öncelikle bu belge aslının davacı tarafça mahkemeye sunulmasının sağlanması, sözü edilen yazıların davalı C.'e ait olup olmadığının saptanmasına yönelik olarak HMK'nun 171.maddesi gereğince davalıya "isticvap" davetiyesi çıkarılması, davalı tarafından davete uyulması ancak yazının kabul edilmemesi halinde belgedeki yazının kendisine oturarak ve ayakta yazdırılması, ayrıca resmi kurum ve kuruluşlardan davalı C.'in el yazısının bulunduğu belgeler saptanıp getirtilerek uzman bilirkişi kurulundan delil olarak dayanılan belgedeki yazıların davalıya ait olup olmadığı yönünde taraf, mahkeme ve Yargıtay denetimine elverişli rapor alınması, daha sonra toplanan deliller ile birlikte değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile davanın reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, bozma nedenine göre sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına,Yargıtay duruşmasında vekille temsil edilen davacı taraf için duruşma tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi hükümlerine göre takdir edilen 1.100 TL vekâlet ücretinin davalı taraftan alınıp davacı tarafa verilmesine ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 23.09.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.