muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2008/11662, Karar No: 2010/6381, Tarih: 03.06.2010

Davalı TPE vekili, müvekkili kurum kararlarının usul ve yasaya uygun olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı(karşı davacı) Lord Co.For Trade&Industry vekili, Mısır’da yerleşik bulunan ve Dünyanın pek çok ülkesinde faaliyet gösteren müvekkilinin çatal bıçak takımları ve özellikle tıraş bıçağı ve türevi ürünleri ile tanınan bir şirket olduğunu, müvekkiline ait markanın davacı markaları ile benzer olmayıp, 556 sayılı KHK’nin 7/1-b ve 8/1-b hükümlerinin uygulanmasının mümkün olmadığını, davacının “Shark” ibaresi üzerinde bir hakkı olmayıp, “gerek “SHARK” ibaresi gerekse “köpek balığı figürünün” Türkiye ve Dünyanın bir çok ülkesinde tescilli pek çok markanın esas unsuru olarak yer aldığını, davacı markasının tanınmış marka olmadığını savunarak, asıl davanın reddini istemiş; karşı dava ile de, karşı davalının adına tescilli 25.12.1998 tarih ve 98/18608 sayılı “PAUL&SHARK+ şekil” markasının müvekkilinin hükümsüzlüğü istenilen “Shark+Şekil” markasının tescilli olduğu 08.sınıf ürünleri kapsayıp, karşı davalı tarafından bu markanın 5 yıldan fazla süre ile kullanmadığını ileri sürerek, karşı davalı adına olan 98/18608 sayılı markanın 08.sınıfa dahil ürünler yönünde 556 sayılı KHK’nin 14.maddesi gereğince hükümsüzlüğüne karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece iddia, savunma ve dosya kapsamına göre, taraf markalarının 556 sayılı KHK’nin 7/1-b maddesi anlamında benzer olmadığı, davacı markalarının esaslı unsurlarının “köpek balığı figürü” ile “PAUL&SHARK” sözcükleri olduğu, dava konusu 21493 numaralı markada ise öncelikle “PAUL” kelimesi bulunmadığı, ayrıca “SHARK” kelimesinin Arapça dilindeki yazılış biçiminin markaya eklendiği, nihayet markada bulunan “köpek balığı” figürünün de farklı şekilde resmedildiği, kaldı ki davacıya ait 87650 ve 181229 numaralı markalarda ayrıca “…yatching” kelimesine yer verildiği, işaretler arasında ayırt edilemeyecek derecede bir benzerlik bulunmamakta ise de, 556 sayılı KHK’nin 8/1-b maddesi anlamında iltibas veya en azından iltibas tehlikesine neden olacak derecede benzerlik bulunduğu, TPE YİDK kararının yerinde olmadığı; karşı davada, davacı (karşı davalı) şirkete ait 18608 sayılı markanın 8. sınıftaki ürünler yönünden kullanılmasına ilişkin olup, 556 sayılı KHK’nin 14.maddesi anlamında ciddi bir kullanıma dair kanıt sunulmadığı gerekçesiyle, asıl davanın kısmen kabulü ile 25.08.2005 tarih ve M-3831 sayılı YİDK kararının iptaline, dava konusu 2003/21493 kod numaralı davalı markasının hükümsüzlüğüne, fazlaya ilişkin istemin reddine; karşı davanın kabulü ile karşı davalı adına olan 1998/18608 kod numaralı markanın 8.sınıftaki ürünler yönünden hükümsüzlüğüne karar verilmiştir.

Karar, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, taraf vekillerinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

Karar, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, taraf vekillerinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, taraf vekillerinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 03,15'ar TL temyiz ilam harcının temyiz edenlerden alınmasına, 03.06.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/4092, Karar No: 2024/409, Tarih: 11.01.2024

**3. Ceza Dairesi         2023/4092 E.  ,  2024/409 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2019/2093 E., 2021/1057 K.

SUÇ : Silahlı terör örgütüne üye olma

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi kararı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Mersin 7. Ağır Ceza Mahkemesinin, 15.10.2019 tarihli ve 2019/194 Esas, 2019/345 sayılı Kararı ile sanık hakkında silahlı terör örgütüne üye olma suçundan 5237 sayılı TCK 'nun 221 inci maddesinin ikinci fıkrası ve 5271 sayılı CMK' nun 223 üncü maddesinin dördüncü fıkrasının a bendi uyarınca ceza verilmesine yer olmadığına dair karar verilmiştir.

2. Adana Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin, 28.10.2021 tarihli ve 2019/2093 Esas, 2021/1057 sayılı Kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafiinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

3.Dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan 29.01.2023 tarihli ve onama görüşünü içerir Tebliğname ile Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle;

1.Kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna,

2.Suçun maddi ve manevi unsurlarının oluşmadığına,

3.Hata hükümlerinin tartışılması gerektiğine,

4. Beraat kararı verilmesi aksi kanaatte lehe olan hükümlerin uygulanması talebine,

5.Temyiz dilekçesinde belirtilen sair temyiz sebepleri ve sair hususlara,

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince sanığın eyleminin silahlı terör örgütüne üye olma suçunu oluşturduğunun kabulüyle, hakkında soruşturma yürütülmeye başlamadan önce adli birimlere bilgi veren sanık hakkında etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanma koşullarının oluştuğu kanaatiyle ceza verilmesine yer olmadığına dair karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda bir isabetsizlik görülmemekle, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından istinaf başvurusunun esastan reddi kararı verilmiştir.

IV. GEREKÇE

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda bir isabetsizlik görülmemekle, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından istinaf başvurusunun esastan reddi kararı verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Ayrıntıları ve hukuki mahiyeti Yargıtay Ceza Genel Kurulu tarafından onanarak kesinleşen, Yargıtay (Kapatılan) 16. Ceza Dairesinin ilk derece mahkemesi sıfatıyla verdiği 24.04.2017 tarih, 2015/3 esas 2017/3 karar sayılı ilamında açıklandığı üzere;

Örgüt üyesi, örgüt amacını benimseyen, örgütün hiyerarşik yapısına dahil olan ve bu suretle verilecek görevleri yerine getirmeye hazır olmak üzere kendi iradesini örgüt iradesine terk eden kişidir. Örgüt üyeliği, örgüte katılmayı, bağlanmayı, örgüte hakim olan hiyerarşik gücün emrine girmeyi ifade etmektedir. Örgüt üyesi örgütle organik bağ kurup faaliyetlerine katılmalıdır. Organik bağ, canlı, geçişken, etkin, faili emir ve talimat almaya açık tutan ve hiyerarşik konumunu tespit eden bağ olup, üyeliğin en önemli unsurudur. Örgüte yardımda veya örgüt adına suç işlemede de, örgüt yöneticileri veya diğer mensuplarının emir ya da talimatları vardır. Ancak örgüt üyeliğini belirlemede ayırt edici fark, örgüt üyesinin örgüt hiyerarşisi dahilinde verilen her türlü emir ve talimatı sorgulamaksızın tamamen teslimiyet duygusuy ebilen suçların faillerinin de örgüt üyesi olduğunun kabulü gerekir. Örgüte sadece sempati duymak ya da örgütün amaçlarını, değerlerini, ideolojisini benimsemek, buna ilişkin yayınları okumak, bulundurmak, örgüt liderine saygı duymak gibi eylemler örgüt üyeliği için yeterli değildir (Evik, Cürüm işlemek için örgütlenme, Syf 383 vd.).

Örgüt üyesinin, örgüte bilerek ve isteyerek katılması, katıldığı örgütün niteliğini ve amaçlarını bilmesi, onun bir parçası olmayı istemesi, katılma iradesinin devamlılık arz etmesi gerekir. Örgüte üye olan kimse, bir örgüte girerken örgütün kanunun suç saydığı fiilleri işlemek amacıyla kurulan bir örgüt olduğunu bilerek üye olmak kastı ve iradesiyle hareket etmelidir. Suç işlemek amacıyla kurulmuş örgüte üye olmak suçu için de saikin "suç işlemek amacı" olması aranır (... özel kısım syf.263-266, Alacakaptan Cürüm İşlemek İçin Örgüt syf. 28, Özgenç Genel Hükümler syf.280). Suç örgütünün tanımlanıp yaptırıma bağlandığı 5237 sayılı TCK’nın 220. maddesinin 7. fıkrasında yardım fiiline yer verilmiştir. “Örgüt içindeki hiyerarşik yapıya dahil olmamakla birlikte, örgüte bilerek ve isteyerek yardım eden kişinin, örgüt üyesi olarak” cezalandırılacağı belirtilmiş, anılan normun konuluş amacı, gerekçesinde; “örgüte hakim olan hiyerarşik ilişki içinde olmamakla beraber, örgütün amacına bilerek ve isteyerek hizmet eden kişi, örgüt üyesi olarak kabul edilerek cezalandırılır.” şeklinde açıklanmış, 765 sayılı TCK’nın sistematiğinden tamamen farklı bir anlayışla düzenlenen maddede yardım etme fiilleri de örgüt üyeliği kapsamında değerlendirilerek, bağımsız bir şekilde örgüte yardım suçuna yer verilmemiştir.

Yardım fiilini işleyen failin örgütün hiyerarşik yapısına dahil olmaması, yardımda bulunduğu örgütün TCK’nın 314. maddesi kapsamında silahlı terör örgütü olduğunu bilmesi, yardımın örgütün amacına hizmet eder nitelikte bulunması yardım ettiği kişinin örgüt yöneticisi ya da üyesi olması gereklidir. Yardımdan fiilen yararlanmak zorunlu değildir. Örgütün istifadesine sunulmuş olması ve üzerinde tasarruf imkanının bulunması suçun tamamlanması için yeterlidir.

Yardım fiilleri örgüte silah sağlama ve terörün finansmanı dışında tahdidi olarak sayılmamıştır. Her ne surette olursa olsun örgütün hareketlerini kolaylaştıran ve yaşantısını sürdürmeye yönelik eylemler yardım kapsamında görülebilir (Yargıtay Ceza Genel Kurulu 11.11.1991 tarih, Esas 9-242, Karar 305). Yardım teşkil eden hareketin başlı başına suç teşkil etmesi gerekmez. Yardım bir kez olabileceği gibi birden çok şekilde de gerçekleşebilir. Ancak yardım teşkil eden faaliyetlerde devamlılık, çeşitlilik veya yoğunluk var ise örgüt üyesi olarak da kabul edilebilecektir. Örgütün kurucusu, yöneticileri ve örgüt hiyerarşisinde üçüncü veya daha yukarı katmanlarda yer alan mensuplarının zaman sınırlaması olmaksızın örgütün nihai amacından haberdar oldukları yönünde kuşku bulunmamakta ise de, bir ve ikinci katmanlarda yer alanlar açısından; Devletin her kurumuna sızan mensupları vasıtasıyla kişi ve kurumlara yönelik, örgütün profesyonel eylemlerinin kamuoyunca bilinir hale geldiği süreçten önce icra edilen faaliyetlerin, nitelik, içerik ve mahiyeti itibariyle silahlı terör örgütünün amacına hizmet ettiğinin somut delil ve olgularla ortaya konulmadıkça örgütsel faaliyet kapsamında kabul edilemeyeceği değerlendirilmiştir.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Kuruluş, amaç, örgüt yapılanması ve faaliyet yöntemleri Yargıtay (Kapatılan) 16. Ceza Dairesinin 2015/3 Esas sayılı Kararında anlatılan ve nihai amacı, Devletin Anayasal nizamını cebir ve şiddet kullanarak değiştirmek olduğu anlaşılan FETÖ/PDY terör örgütünün başlangıçta bir ahlak ve eğitim hareketi olarak ortaya çıkması ve toplumun her katmanının büyük bir kesimince de böyle algılanması, amaca ulaşmak için her yolu mübah gören fakat sözde meşruiyetini sivil alanda dinden, kamusal alanda ise hukuktan aldığı izlenimi vermek için yeterli güce ulaşıncaya kadar alenen kriminalize olmamaya özen göstermesi gerçeği nazara alındığında, ByLock kullanıcısı olmayan, Bank ... hesabı bulunmayan sanığın, örgütsel niteliği bulunmayan sohbetlere katıldığına dair kendi beyanı ve tanık T. N.'ın hazırlık ifadesi dışında örgütün operasyonel eylemlerinin kamuoyunca bilinmesinden sonraki dönemde herhangi bir örgütsel eylem ve faaliyetinin tespit edilemediği, sanığın kabule esas alınan eyleminin, örgütün hiyerarşik yapısına girdiğini gösterir ve örgüt üyeliği suçundan mahkumiyetini gerektirir çeşitlilik, süreklilik ve yoğunluk oluşturmadığı gözetilerek, örgüte üyelik suçunu işlediğine dair, her türlü şüpheden uzak kesin ve yeterli delil bulunmayan sanık hakkında atılı suçtan beraati yerine yazılı şekilde karar verilmesi,

Hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle sanık müdafiinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden Adana Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin, 28.10.2021 tarihli ve 2019/2093 Esas, 2021/1057 sayılı Kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesi uyarınca Mersin 7. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Adana Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

11.01.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/3728, Karar No: 2024/8045, Tarih: 04.06.2024

**4. Ceza Dairesi         2024/3728 E.  ,  2024/8045 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2023/187 E., 2023/338 K.

SUÇ : İmar kirliliğine neden olma

KARAR : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması

Sanık hakkında imar kirliliğine neden olma suçundan verilen mahkumiyet kararının, ... Bakanlığı tarafından kanun yararına bozulmasının istenilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 03.04.2024 tarihli ve KYB-2024/32543 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin;

5237 sayılı Kanun'un 53/4. maddesinde yer alan “Kısa süreli hapis cezası ertelenmiş veya fiili işlediği sırada onsekiz yaşını doldurmamış olan kişiler hakkında birinci fıkra hükmü uygulanmaz.” şeklindeki düzenleme karşısında, kısa süreli hapis cezası ertelenmiş olan sanık hakkında, aynı Kanun’un 53/1. maddesinde belirtilen hak yoksunluklarına hükmedilemeyeceği gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir.

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 49 uncu maddesinin ikinci fıkrasında, “hükmedilen bir yıl veya daha az süreli hapis cezası, kısa süreli hapis cezasıdır.” hükmüne yer verilmiş, aynı Kanun'un hak yoksunluklarına ilişkin 53 üncü maddesinin dördüncü fıkrasında ise, "Kısa süreli hapis cezası ertelenmiş veya fiili işlediği sırada onsekiz yaşını doldurmamış olan kişiler hakkında birinci fıkra hükmü uygulanmaz" hükmü düzenlenmiştir.

İnceleme konusu somut olayda, imar kirliliğine neden olma suçundan verilen sanık hakkında 10 ay hapis cezası verilerek bu cezanın da ertelenmiş olması karşısında, 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesinin birinci fıkrasındaki hak yoksunluklarına karar verilemeyeceğinin gözetilmemesi hukuka aykırıdır.

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. Sanık hakkında imar kirliliğine neden olma suçundan kurulan hükme ilişkin Uşak 7. Asliye Ceza Mahkemesinin 31.05.2023 tarihli ve 2023/187 Esas ve 2023/338 Karar sayılı kararının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 309 uncu maddesi gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

3. 5271 sayılı Kanun'un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (d) bendi uyarınca karardaki hukuka aykırılık, hükmün Yargıtay tarafından düzeltilmesini gerektirmekle; hüküm fıkrasında yer alan 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesinin uygulanmasına ilişkin kısmın hükümden ÇIKARILMASINA, karardaki diğer hususların olduğu gibi bırakılmasına,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

04.06.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/5731, Karar No: 2010/13988, Tarih: 19.10.2010

**10. Hukuk Dairesi         2009/5731 E.  ,  2010/13988 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Dava dilekçesinde, sigortalının hak sahibi oğlunun haksız fiil sonucu yaralanması ile yapılan tedavi giderleri olan 1.153,80 TL’nin tahsiline karar verilmesi talep edilmiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüyle, 865,35 TL’nin davalıdan tahsiline karar verilmiş; 26.12.2007 günlü karar davacı Kurum vekili tarafından temyiz edilmiştir.

21.07.2004 gün ve 25529 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak, öngördüğü istisnalar dışındaki hükümleri yayım tarihinde yürürlüğe giren, 14.07.2004 tarih ve 5219 sayılı “Çeşitli Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun” ve ayrıca 5236 sayılı Kanun; katsayı artışı da uygulanmak suretiyle bu kanunların yürürlük tarihinden sonra yerel mahkemelerce verilen hükümler yönünden 2007 yılı için 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 427.maddesindeki temyiz (kesinlik) sınırını 1.170,00 TL olarak değiştirmiştir.

Alacağın bir kısmının dava edilmiş olması halinde  temyiz (kesinlik) sınırının alacağın tamamı gözetilmesi; tamamı dava edilen bir alacağın kısmen kabulünde ise temyiz (kesinlik) sınırının belirlenmesinde kabul ve reddedilen miktarların esas alınması HUMK'nun 427. maddesi hükmü gereğidir.

Somut olayda yerel mahkemece, hüküm altına alınan miktar gözetildiğinde, reddine karar verilmiş olan 288,45 TL alacak tutarı, yukarıda değinilen temyiz (kesinlik) sınırının altında bulunduğundan, anılan karara karşı temyiz yoluna baş vurulması reddedilen miktar itibariyle mümkün değildir.

Hal böyle olunca, davacı Kurum vekilinin temyiz dilekçesinin miktar itibariyle kesinliği nedeniyle reddi gerekir.

S O N U Ç : Yukarıda açıklanan nedenle davacı Kurum vekilinin temyiz dilekçesinin REDDİNE, 19.10.2010 gününde oybirliği ile karar verildi .
Yargıtay — Esas No: 2011/17224, Karar No: 2012/44078, Tarih: 22.11.2012

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2011/17224 E.  ,  2012/44078 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hizmet nedeni ile güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1- Katılan ...'ın temyiz talebine yönelik yapılan incelemede;

Katılanın yüzüne karşı tefhim olunan 04/10/2007 tarihli mahkumiyet hükmüne yönelik, katılanın yasal süresi geçtikten sonra yaptığı, 30/10/2007 havale tarihli temyiz inceleme başvurusunun, 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 Sayılı CMUK.nun 317.maddesi uyarınca istem gibi REDDİNE,

2- Katılan ... ve sanığın temyiz talebine yönelik yapılan incelemede;

Güveni kötüye kullanma suçunun oluşabilmesi için; failin bir malın zilyedi olması, malın iade edilmek veya belirli bir şekilde kullanmak üzere faile rızayla tevdi ve teslim edilmesi,failin kendisine verilen malı, veriliş gayesinin dışında,zilyedi olduğu malda malikmiş gibi satması, rehnetmesi tüketmesi, değiştirmesi veya bozması ve benzeri şekillerde tasarrufta bulunması ya da devir olgusunu inkar etmesi şeklinde, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Somut olayda; Avukat olan sanığın mağdurlar ... ve ...'dan 26/09/2001; ... ve ...'den 01/10/2001; ...'dan 09/10/2001 tarihinde “...İstimlake tabi olan ... ili ... ilçesi hudutları dahilindeki bilimum taşınmaz malların istimlak eden makam lehine istimlak takrirlerini vermeye ve bedellerini ait olduğu makam veznelerinden veya havale edilmesi halinde ilgili banka şubeleri veznelerinden talep, tahsil ve ahzu kabza....” yetkisini içeren vekaletname aldığı, bu vekaletnameye istinaden ... 13.Asliye Hukuk Mahkemesi'nde müvekkilleri lehine ... Büyükşehir Belediyesi'ne karşı kamulaştırma bedelinin artımı davası açtığı, anılan mahkemenin 2001/843 E 2003/960 K sayılı ilamı ile 07/10/2003 tarihinde mağdurların davasının kısmen kabulüne karar vererek lehlerine 12/11/2001 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte 75.584 TL bedel artırımına hükmettiği, bu kararın temyiz üzerine Yargıtay 5.Hukuk Dairesi'nin 2005/576 E 2005/2280 K sayılı ilamıyla 04/10/2004 tarihli onandığı, sanık avukatın davalı ... Büyükşehir Belediyesi'ne 27/08/2004 tarihinde yazılı müracaatta bulunarak davaya konu paranın kendisine ödenmesini talep ettiği, bu talep üzerine ... Büyükşehir Belediyesi tarafından sanığın Vakıfbank Adliye Sarayı şubesi nezdinde bulunan hesabına

14/09/2004 tarihinde 100.054 TL; 04/10/2004 tarihinde 140.500 TL olmak üzere toplam 204.554 TL'nin aktarıldığı, bedel artırımı davasının kazanılmasından sonra bir kısım mağdurların tam olarak belirlenmeyen bir tarihte sanık avukata kendilerine ödenmesi gereken parayı sordukları, sanığın bu parayı henüz almadığını söylediği, bunun üzerine katılan ...'ın 24/06/2005 tarihli dilekçesi ile ... Büyükşehir Belediyesi'nden hissesine düşen bedelin tarafına ödenmesini talep ettiği, ... Büyükşehir Belediye'sinin 29/06/2005 tarihli cevap yazısı ile davaya konu paranın ödenmesi için 01/08/2004 tarihinde ödeme yazılarının belediye Emlak İstimlak Dairesi Başkanlığı'na gönderdiklerini belirttiği, böylelikle mağdurların paranın çekildiğinden haberdar oldukları, bu kapsamda Ahmet Yaşar'ın 01/07/2005, Asım'ın 05/07/2005; Süheyla ve Nilgün'ün 06/07/2005, Hakan Osman'ın 28/08/205 tarihinde Cumhuriyet Savcılığına şikayette bulundukları, Türk Hukuk Sisteminde avukatın bedel artırımına ilişkin miktarı mağdurlara en geç ne zaman teslim etmesi gerektiğine dair kanuni bir düzenleme bulunmayıp Avukatlık Yasasının 166.maddesinde yer alan düzenleme sadece avukatın hapis hakkı ve avukatlık ücretinin rüçhanlı bulunmasına ilişkindir.Öte yandan Türkiye Barolar Birliği'nin 8-9 Ocak 1971 tarihli IV.Genel Kurulu’nda kabul edilen ve 26 Ocak 1971 tarihli TBB Bülteni’nde yayımlanarak yürürlüğe giren meslek kurallarının 43.maddesi “Müvekkil adına alınan paralar ve başkaca değerler geciktirilmeksizin müvekkile duyurulur ve verilir” şeklindedir. Keza, Türkiye Barolar Birliği Disiplin Kurulu'nun 28/01/2001 tarih ve 2010/554 E sayılı kararı da “...avukatın müvekkili adına tahsil ettiği paradan müvekkiline bilgi vermemesi, parayı haklı ve geçerli bir neden olmaksızın uzun süre uhdesinde tutması...”nı kınama cezasının verilmesine yeterli saymıştır.

Bu açıklamalar doğrultusunda suç tarihinin kamulaştırma bedelinin tamamlanarak ödendiği 04/10/2004 tarihinden itibaren geciktirilmeksizin verilmesi zorunluluğu karşısında bu tarih olarak belirleneceği anlaşılmakla,

Sanığa yüklenen “Hizmet Nedeni İle Güveni Kötüye Kullanma” suçunun gerektirdiği cezasının miktar ve nev’i itibariyle tabi olduğu 765 sayılı TCK’un 102/4.maddesine göre hesaplanan beş yıllık asli dava zamanaşımının; mahkumiyet kararının verildiği, 04/10/2007 ile inceleme tarihi arasında gerçekleştiği anlaşılmakla; 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’un 321.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden aynı kanunun 322.maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK’un 223/8.maddesi uyarınca DÜŞMESİNE, 22/11/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.