muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/17526, Karar No: 2013/20408, Tarih: 12.11.2013

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2013/17526 E.  ,  2013/20408 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

K A R A R

Dava, 19/01/2005 tarihinde meydana gelen iş kazası sonucu, her iki el ve kolda ... yanığına bağlı olarak oluşan hareket kaybı sonucunda % 62,00 oranında sürekli iş göremezliğe uğrayan sigortalının, eşi ve çocukları ile babasının manevi tazminat istemine ilişkin olup, mahkemece; Kazalı ile aynı evde oturan eşi ve çocuk ... ve baba ...'in manevi zarara uğradığı, aynı evde birlikte oturmayan çocukların manevi zarar görmediklerinden bahisle, eş ve çocuk ... ile baba ...'in manevi tazminat istemlerinin kısmen kabulüne, aynı evde oturmayan çocukların ise istemlerinin reddine karar verildiği,

Bu kararın, davacı ve davalı tarafça temyizi üzerine Dairemizce yapılan inceleme sonunda 19/03/2013 gün ve 2012/10468E, 2013/5116 sayılı kararla "Davalının tüm davacıların sair temyiz itirazlarının reddi ile, Davacı eş yararına takdir olunan manevi tazminatın az olduğu ve çocukların tümüne manevi tazminat verilmesi gerektiği, manevi zararın aynı evde oturmaya bağlanamayacağından bahisle" bozulduğu,

Dairemizin bozma ilamı üzerine Mahkemece önceki kararda direnilmesine karar verildiği anlaşılmakla: 05/07/2012 gün ve 6352 sayılı Yasa ile 5521 sayılı Yasaya eklenen geçici 2.maddesi uyarınca yapılan incelemeye göre, Dairemiz bozma ilamı gerekçesindeki açıklamalar gözetildiğinde mahkemenin direnme kararı yerinde görülmediğinden talebin 10 gün içinde Yargıtay Hukuk Genel Kuruluna iletilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

SONUÇ: Yukarıda ... nedenle Yargıtay incelemesine konu olan karar eski hükümde direnmeye ilişkin olup direnme Dairemizce yerinde görülmediğinden dava dosyasının Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'na sunulmak üzere Yargıtay Birinci Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE, 12/11/2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/9932, Karar No: 2011/8594, Tarih: 28.12.2011

**1. Ceza Dairesi         2009/9932 E.  ,  2011/8594 K.**

**"İçtihat Metni"**

TEBLİĞNAME : 1-B/09/252184

...'ı kasten öldürmekten sanık ..., işbu suça yardımdan sanık ..., konut dokunulmazlığını bozmaktan adları geçen sanıklar ... ile ...'nun yapılan yargılanmaları sonunda: hükümlülüklerine, sanık ...'nun suç delillerini gizlemekten CMK.nun 223/2-e maddesi gereğince beraatine ilişkin (ÖDEMİŞ) Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 18/11/2008 gün ve 221/368 sayılı hükmün Yargıtay’ca incelenmesi C.Savcısı, sanıklar müdafii ile müdahiller vekili taraflarından istenilmiş ve hüküm kısmen resen de temyize tabi bulunmuş olduğundan dava dosyası C.Başsavcılığından tebliğname ile Dairemize gönderilmekle: incelendi ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

1-Sanık ...'ın "kasten insan öldürme" ve sanık ...'ın "öldürmeye yardım" suçlarından kurulan mahkumiyet hükümleri ile sanık ... hakkında suç delilini gizleme suçundan kurulan beraat hükümleri yönünden;

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ...'ın kasten insan öldürme ve sanık ...'ın kasten insan öldürmeye yardım suçlarının sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suçların niteliği tayin, tahrike ve takdire ilişen cezayı azaltıcı sebeplerin derecesi ve niteliği takdir kılınmış , savunmaları inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, sanık ... yönünden elde edilen delillerin mahkumiyete yeter derece ve nitelikte bulunmadığı mahkemece kabul ve takdir kılınmış, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde düzeltme nedeni dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık ... müdafiinin tahrikin derecesine vesaireye; sanık ... müdafiinin sübuta vesaireye; katılanlar vekilinin sanık ...'ın asli fail olarak cezalandırılması gerektiğine, tahrik bulunmadığına, sanık ... yönünden hükmün yasaya aykırı olduğuna vesaireye; o yer Cumhuriyet Savcısının ...'nin atılı suçtan cezalandırılması gerektiğine yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle;

Sanık ... hakkında kasten insan öldürmeye yardım suçu yönünden;

Dairemizce de benimsenen Ceza Genel Kurulunun 06/04/2010 tarih ve 2009/6-2010/73 sayılı kararında açıklandığı üzere, sanığın tekerrüre esas alınan önceki

mahkumiyetleri 1412 sayılı CMUK.nun 305.maddesi uyarınca kesin nitelikte olması nedeniyle TCK.nun 58.maddesinin uygulanmasının olanaklı bulunmadığı, sanık hakkında TCK 29. maddesi gereğince takdiri indirim yapılırken indirim oranının gösterilmediği görülmekle;

CMUK.nun 322.maddesinin verdiği yetkiye istinaden,hüküm fıkrasında yer alan TCK.nun 58.maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümlerin karardan çıkarılmasına, kasten insan öldürmeye yardım suçundan tahrik indiriminin uygulandığı fıkranın çıkartılarak yerine "TCK 29. maddesi gereğince cezasından takdiren 1/4 oranında indirim yapılarak 9 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına" ibarasinin eklenmesine, karar verilmek suretiyle DÜZELTİLEN, kısmen re'sen de temyize tabi olan hükümlerin tebliğnamedeki düşünce gibi (ONANMASINA),

2-Sanıklar ... ve ... hakkında konut dokunulmazlığını ihlal suçları yönünden;

Oluşa ve dosya içeriğine göre; olay tarihinde kavga sırasında maktul ...'un sanıklara hakaret ettiği ve sanıklardan ...'ı basit şekilde yaraladığı, ...'ın bıçakla ...'u öldürdüğü ve ...'ın ise sanık ...'ın eylemine "yardım eden" sıfatı ile katıldığı olayda; öldürme suçlarından haksız tahrik hükümleri uygulandığı halde konut dokunulmazlığını ihlal suçundan haksız tahrik hükümlerinin uygulanmaması sureti ile yazılı şekilde fazla ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar müdafiilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün tebliğnamedeki düşünceye aykırı olarak (BOZULMASINA), 28/12/2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2591, Karar No: 2018/525, Tarih: 25.01.2018

**20. Hukuk Dairesi         2016/2591 E.  ,  2018/525 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı yerel mahkemece verilen hüküm davalı Hazine tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Temyiz incelemesi yapılabilmesi için;

Tazminat istemine dayanak yapılan; .... mahallesi 7445 ada 10 parsel sayılı taşınmazın ve bilirkişilerce somut emsal olarak kabul edilen 6671 ada 14 parsel sayılı taşınmazların değerlendirme tarihi olan 19/09/2014 itibari ile uygulama imar planı içine alınıp alınmadığı, imar parseli olup olmadıkları, DOP kesintisi yapılıp yapılmadığının, belediye hizmetlerinden yararlanıp yararlanmadığı, yararlanmakta ise hangi hizmetlerden yararlandığının, etraflarının meskun alan olup olmadığının araştırılarak alınacak cevabi yazının,

Ayrıca, dava dosyasının, 6100 sayılı Kanunun geçici 3. maddesi atfıyla HUMK’nın 433/3. ve Bölge Adliye ve Adli Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Cumhuriyet Başsavcılıkları İdari ve Yazı İşleri Hizmetlerinin Yürütülmesine Dair Yönetmeliğin 203. maddeleri uyarınca tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi listesine bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda değinilen eksikliklerin giderilmesi için dosyanın YEREL MAHKEMEYE GÖNDERİLMESİNE 25/01/2018 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6216, Karar No: 2015/3263, Tarih: 21.05.2015

**1. Ceza Dairesi         2014/6216 E.  ,  2015/3263 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 1 - 2013/397181

MAHKEMESİ : Sungurlu Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ VE NO : 23/10/2013, 2013/69 (E) ve 2013/111 (K)

SUÇ : Kasten öldürmeye teşebbüs, kasten yaralama, 6136 sayılı Yasaya aykırılık,

1- Sanık S.. T.. hakkında katılan S.. K..'a yönelik kasten yaralama, sanık Y.. K.. hakkında 6136 sayılı Kanuna muhalefet suçları yönünden CMK.nun 231. maddesi uyarınca verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararlar, CMK.nun 231/12. maddesi uyarınca itiraz yasa yoluna tabi olup temyizi kabil bulunmadığından, mahallinde değerlendirilmesi mümkün görülmekle bu hükümlerin inceleme dışı tutulmasına karar verilmiştir.

2- Katılan-sanıklar İ.. T.. ve S.. T.. müdafii yasal süresi içinde verdiği süre tutum dilekçesinde hükümleri sadece "sanık" sıfatıyla temyiz ettiğinden, yasal süreden sonra "katılan" sıfatıyla yapmış olduğu temyiz isteminin CMUK.nun 317.maddesi uyarınca reddine karar verilmiştir.

3- Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık Y.. K..'un katılan İ.. T..'ı "kasten öldürmeye teşebbüs", katılan S.. T..'ı "kasten yaralama", sanık İ.. T..'ın katılan . .. "kasten yaralama" suçlarının sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suçların niteliği tayin, sanık Y.. K.. yönünden takdire ve tahrike ilişen cezaları azaltıcı sebeplerin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, sanık İ.. T.. bakımından cezayı azaltıcı takdiri indirim sebebinin niteliği takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde düzeltme ve bozma nedeni dışında isabetsizlik görülmediğinden, sanık Y.. K.. müdafiinin vasfa, haksız tahrik oranına ilişen, sanık İ.. T.. müdafiinin sübuta, ertelemeye yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle,

A) Sanık Y.. K.. hakkında katılan İ.. T..'ı "kasten öldürmeye teşebbüs" ve katılan S.. T..'ı "kasten yaralama" suçlarından kurulan hükümler yönünden

Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90.maddesi son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6/3-c maddesi uyarınca, 5271 sayılı CMK’nun 150, 234 ve 239. maddeleri ile 5320 sayılı Kanunun 13.maddesine dayanılarak hazırlanan Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafii ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 8.maddesi gereğince, sanık için baro tarafından görevlendirilen zorunlu müdafii ücretlerinin sanıktan alınmasına hükmedilemeyeceği, bu ücretlerin Adalet Bakanlığı bütçesinde bu amaçla ayrılan ödenekten karşılanacağı gözetilmeksizin, yazılı şekilde zorunlu müdafii ücretinin sanıktan tahsiline karar verilmesi kanuna aykırı ise de bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, CMUK’nun 322. maddesindeki yetkiye

dayanılarak, yargılama giderlerinin yer aldığı hüküm fıkrasından zorunlu müdafii ücretlerinin çıkartılarak, sonuç olarak "425,29 TL" olarak belirlenen yargılama giderinin "243,29.TL" şeklinde değiştirilmesine karar verilmesi suretiyle DÜZELTİLEN hükümlerin tebliğnamedeki düşünce gibi ONANMASINA,

B) Sanık İ.. T.. hakkında kasten yaralama suçundan kurulan hüküm yönünden;

Suç tarihinde 65 yaşını dolduran ve daha önce hapis cezasına mahkum olmadığı anlaşılan sanık İ.. T.. hakkında verilen kısa süreli hapis cezasının seçenek yaptırımlara çevrilmesi zorunlu bulunduğu halde, seçenek yaptırımlara çevrilmeyerek 5237 sayılı TCK.nun 50/3.maddesine aykırı davranılması,

Yasaya aykırı olup, sanık İ.. T.. müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün tebliğnamedeki düşünceye aykırı olarak BOZULMASINA, 21.05.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2025/2655, Karar No: 2025/5826, Tarih: 22.04.2025

**5. Hukuk Dairesi         2025/2655 E.  ,  2025/5826 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2024/577 Esas, 2024/1031 Karar

I. YARGI YERİ BELİRLENMESİNE KONU KARARLAR

A. Çatalca Sulh Hukuk Mahkemesinin 02.02.2024 Tarihli ve 2024/65 Esas, 2024/122 Karar Sayılı Kararı

Kısıtlı adayının adresinin "Bor/Niğde" olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

B. Bor Sulh Hukuk Mahkemesinin 28.11.2024 Tarihli ve 2024/577 Esas, 2024/1031 Karar Sayılı Kararı

Kısıtlı adayının adresinin "Çatalca/İstanbul" olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

II. GEREKÇE

A. Uyuşmazlık

Uyuşmazlık ,4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (4721 sayılı kanun) 405 inci maddesi uyarınca vasi atanması istemine ilişkindir.

B. İlgili Hukuk

1. Farklı bölge adliye mahkemelerinin yargı çevresinde kalan ilk derece mahkemeleri ile bölge adliye mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarının giderilmesi isteminin hukuki dayanağı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun’un (5235 sayılı Kanun) 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında yer alan düzenlemelerdir.

2. 4721 sayılı Kanun’un “Yerleşim yeri” başlıklı 19 uncu maddesinin birinci fıkrası şöyledir:

“Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

3. 4721 sayılı Kanun’un “Kurumlarda bulunma” başlıklı 22 nci maddesi şöyledir:

“Bir öğretim kurumuna devam etmek için bir yerde bulunma ya da eğitim, sağlık, bakım veya ceza kurumuna konulma, yeni yerleşim yeri edinme sonucunu doğurmaz.”

4. 4721 sayılı Kanun’un “Vesayet işlerinde yetki” başlıklı 411 inci maddesi şöyledir:

“Vesayet işlerinde yetki küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir.”

C. Değerlendirme

Dosya kapsamında yapılan incelemeye göre kısıtlı adayının her ne kadar dava tarihi itibariyle mernis adresinin Bor/Niğde olduğu görülmüş ise de bu adrese dair beyan tarihinin çok eski olduğu, yapılan kolluk araştırması, vasi adayının beyanı ve mernis adres sorgusu sonucu kısıtlı adayının yerleşim yeri adresinin Çatalca/İstanbul olduğu anlaşıldığından uyuşmazlığın Çatalca Sulh Hukuk Mahkemesince çözümlenmesi gerekmektedir.

III. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

6100 sayılı Kanun’un 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Kanun’un 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrası gereğince Çatalca Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE,22.04.2025 tarihinde oy birliğiyle kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/42, Karar No: 2012/1617, Tarih: 02.03.2012

**23. Hukuk Dairesi         2012/42 E.  ,  2012/1617 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetvelindeki sıraya itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı şikayetin kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde şikayet olunan vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Şikayetçi vekili, borçluya ait mahcuzun satışından sonra düzenlenen sıra cetvelinde bedelin şikayet edilene ödenmesine karar verildiğini, şikayet edilenin borçludan gerçek bir alacağı bulunmadığını, ayrıca müvekkiline ait alacağın eksik hesaplandığını ileri sürerek, sıra cetvelinin iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Şikayet olunan vekili, müvekkili ile dava dışı borçlu arasında taşınmaz satımı konusunda sözleşme yapıldığını, bu sözleşmeye gore alacağın teminatı olarak iki adet bono düzenlendiğini, borçlu tarafından bu sözleşmeye göre keşide edilen çeklerin karşılıksız çıkması üzerine, karşılıksız çek keşide etmek suçundan şikayetçi olduklarını ve teminat olarak verilen bonoları icraya koyduklarını savunarak, şikayetin reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, takip dosyasında bonolar dışında alacağın dayanağı olarak başkaca bir belge bulunmadığı, ispat yükü kendisine düşen şikayet edilenin borçlu dava dışı şirketteki alacağını usulüne uygun delillerle ispat edemediği gerekçesiyle, şikayetin kabulüne karar verilmiştir.

Karar, şikayet olunan vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, şikayet olunan vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, şikayet olunan vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 02.03.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/12237, Karar No: 2014/13284, Tarih: 20.05.2014

**22. Hukuk Dairesi         2014/12237 E.  ,  2014/13284 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kayseri 4. İş Mahkemesi

TARİHİ : 27/03/2014

NUMARASI : 2013/257-2014/203

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı işyerinde 15.04.2004 tarihinden iş sözleşmesinin sona erdirildiği 31.10.2012 tarihine kadar çalıştığını, kıdem ve ihbar tazminatı adı altında kısmi ödemeler yapıldığını, müvekkilinin ihtirazi kayıtla düşük ücret ve yevmiyeden hesaplanan tazminatları aldığını, ancak müvekkilinin gerçek ücretinin 1.200,00.-TL olduğunu, davalı işverenin yıllık ücretli izin alacağını da düşük ücretten ödediğini, bu nedenle fark alacakları için K.. Noterliği'nin ihtarnamesi ile işçilik alacakları ve faizinin talep edildiğini, ancak ihtara rağmen ödeme yapılmadığını, gerçek ücreti yargılama sonunda gerek ilgili kurumlara yazılacak yazı sonucu ve gerekse bilirkişi raporu ile ortaya çıkacağından davalarını belirsiz alacak davası olarak açtıklarını ileri sürerek, ihbar tazminatı farkı, kıdem tazminatı farkı, yıllık izin ücreti fark alacağı, fazla çalışma ücreti alacağı ve ödenen fazla çalışma ücreti fark alacağı istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı işveren vekili, davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Taraflar arasında, ihbar tazminatı farkı, kıdem tazminatı farkı, yıllık izin ücreti fark alacağı ve ödenen fazla çalışma ücreti fark alacağı yönünden öncelikle çözümlenmesi gereken uyuşmazlık, belirsiz alacak davası türünde açılabilmesi için gerekli şartları taşıyıp taşımadıkları noktasında toplanmaktadır.

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 107. maddesiyle, mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nda yer almayan yeni bir dava türü olarak belirsiz alacak ve tespit davası kabul edilmiştir.

6100 sayılı Kanunun 107. maddesine göre,

"(1) Davanın açıldığı tarihte alacağın miktarını yahut değerini tam ve kesin olarak belirleyebilmesinin kendisinden beklenemeyeceği veya bunun imkânsız olduğu hâllerde, alacaklı, hukuki ilişkiyi ve asgari bir miktar ya da değeri belirtmek suretiyle belirsiz alacak davası açabilir.

(2) Karşı tarafın verdiği bilgi veya tahkikat sonucu alacağın miktarı veya değerinin tam ve kesin olarak belirlenebilmesinin mümkün olduğu anda davacı, iddianın genişletilmesi yasağına tabi olmaksızın davanın başında belirtmiş olduğu talebini artırabilir.

(3) Ayrıca, kısmi eda davasının açılabildiği hâllerde, tespit davası da açılabilir ve bu durumda hukuki yararın var olduğu kabul edilir."

(2) Karşı tarafın verdiği bilgi veya tahkikat sonucu alacağın miktarı veya değerinin tam ve kesin olarak belirlenebilmesinin mümkün olduğu anda davacı, iddianın genişletilmesi yasağına tabi olmaksızın davanın başında belirtmiş olduğu talebini artırabilir.

(3) Ayrıca, kısmi eda davasının açılabildiği hâllerde, tespit davası da açılabilir ve bu durumda hukuki yararın var olduğu kabul edilir."

Hükümet tasarısında yer almayan bu madde, Türkiye Büyük Millet Meclisi Adalet Komisyonu tarafından, esasen baştan miktar veya değeri tam tespit edilemeyen bir alacakla ilgili hak arama durumunda olan kişinin, hukuk sisteminde karşılaştığı güçlüklerin bertaraf edilerek hak arama özgürlüğü çerçevesinde mümkün olduğunca en geniş şekilde korunmasının sağlanması gerekçesi üzerinde durularak ihdas edilmiş ve nihayetinde kanunlaşmıştır.

Davanın belirsiz alacak davası türünde açılabilmesi için, davanın açıldığı tarih itibariyle uyuşmazlığa konu alacağın miktar veya değerinin tam ve kesin olarak davacı tarafca belirlenememesi gereklidir. Belirleyememe hali, davacının gerekli dikkat ve özeni göstermesine rağmen miktar veya değerin belirlenmesinin kendisinden gerçekten beklenilmemesi durumuna ya da objektif olarak imkansızlığa dayanmalıdır.

Madde gerekçesinde "alacaklının bu tür bir dava açması için, dava açacağı miktar ya da değeri tam ve kesin olarak gerçekten belirlemesi mümkün olmamalı ya da bu objektif olarak imkânsız olmalıdır. Açılacak davanın miktarı biliniyor yahut tespit edilebiliyorsa, böyle bir dava açılamaz. Çünkü, her davada arandığı gibi, burada da hukukî yarar aranacaktır, böyle bir durumda hukukî yararın bulunduğundan söz edilemez. Özellikle, kısmî davaya ilişkin yeni hükümler de dikkate alınıp birlikte değerlendirildiğinde, baştan tespiti mümkün olan hâllerde bu yola başvurulması kabul edilemez." şeklindeki açıklamayla, alacağın belirli veya belirlenebilir nitelikte olması durumunda, belirsiz alacak davası açılarak bu davanın sağladığı imkanlardan yararlanmanın mümkün olmadığına işaret edilmiştir.

Alacağın hangi hallerde belirsiz, hangi hallerde belirli veya belirlenebilir olduğu hususunda kesin bir sınıflandırma yapılması mümkün olmayıp, her bir davaya konu alacak bakımından somut olayın özelliklerinin nazara alınarak sonuca gidilmesi gereklidir.

Alacağın hangi hallerde belirsiz, hangi hallerde belirli veya belirlenebilir olduğu hususunda kesin bir sınıflandırma yapılması mümkün olmayıp, her bir davaya konu alacak bakımından somut olayın özelliklerinin nazara alınarak sonuca gidilmesi gereklidir.

6100 sayılı Kanun'un 107/2. maddesinde, sorunun çözümünde yol gösterici mahiyette kriterlere yer verilmiştir. Anılan madde fıkrasında, karşı tarafın verdiği bilgi veya tahkikat sonucu alacağın miktarı veya değerinin tam ve kesin olarak belirlenebilmesinin mümkün olduğu anda davacının, iddianın genişletilmesi yasağına tâbi olmaksızın davanın başında belirtmiş olduğu talebini artırabileceği hüküm altına alınmış, madde gerekçesinde de "karşı tarafın verdiği bilgiler ve sunduğu delillerle ya da delillerin incelenmesi ve tahkikat işlemleri sonucu (örneğin bilirkişi ya da keşif incelemesi sonucu)" belirlenebilme hali açıklanmıştır.Davacının alacağının miktar veya değerini belirleyebilmesi için elinde bulunması gerekli bilgi ve belgelere sahip olmaması ve bu belgelere dava açma hazırlığı döneminde ulaşmasının da (gerçekten) mümkün olmaması ve dolayısıyla alacağın miktarının belirlenmesinin karşı tarafın elinde bulunan bilgi ve belgelerin sunulmasıyla mümkün hale geleceği durumlarda alacak belirsiz kabul edilmelidir.

Sırf taraflar arasında alacak miktarı bakımından uyuşmazlık bulunması, talep sonucunun belirlenmesinin davacıdan beklenemeyecek olması anlamına gelmez. Önemli olan objektif olarak talep sonucunun belirlenmesinin davacıdan beklenemeyecek olmasıdır (H. Pekcanıtez, Belirsiz Alacak Davası, Ankara 2011, s. 45; H. Pekcanıtez/O. Atalay/M. Özekes, Medeni Usul Hukuku, 14. Bası, Ankara 2013, s. 448). Sadece alacak miktarının taraflar arasında uyuşmazlık bulunması ya da tartışmalı olmasının belirsiz alacak davası açılması için yeterli sayılması halinde, neredeyse tüm davaların belirsiz alacak davası olarak kabulü gerekir ki, bu da kanunun amacına aykırıdır. Çünkü, zaten uyuşmazlık bulunduğu için dava açılmakta ve uyuşmazlık mahkeme önüne gelmektedir. Önemli olan davacının talebini belirli kılacak imkana sahip olup olmadığıdır. Burada, alacağın belirlenebilir olması ile ispat edilebilirliğinin de ayrıca değerlendirilmesi gerektiği unutulmamalıdır. Davacının talep ettiği alacağı belirlenmesi objektif olarak mümkün, ancak belirleyebildiği alacağını ispat etmesi, kanunun öngördüğü şekilde ispatı (elindeki delillerle) mümkün değilse, burada da belirsiz alacak davası açılacağından söz edilemez. Çünkü, bir alacağın belirlenmesi ile onun ispatı ayrı şeylerdir. Davacı, talep konusu yaptığı alacağını çok net şekilde belirleyebilir; ancak her zaman onu ispat edecek durumda olmayabilir. Aksinin kabulü, her ispat güçlüğü olan alacağı belirsiz alacağa dönüştürmek gibi, hem kanunun amacına hem de genel ilkelere aykırı bir durumu ortaya çıkartabilir.