muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/161, Karar No: 2015/493, Tarih: 08.12.2015

5237 sayılı TCK’nun “Terk” başlıklı 97. maddesi ise; “(1) Yaşı veya hastalığı dolayısıyla kendini idare edemeyecek durumda olan ve bu nedenle koruma ve gözetim yükümlülüğü altında bulunan bir kimseyi kendi hâline terk eden kişi, üç aydan iki yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır.

(2) Terk dolayısıyla mağdur bir hastalığa yakalanmış, yaralanmış veya ölmüşse, neticesi sebebiyle ağırlaşmış suç hükümlerine göre cezaya hükmolunur” şeklinde düzenlenmiş, madde gerekçesinde; “Madde metninde terk suçu tanımlanmıştır. Suçun konusu, yaşı veya hastalığı dolayısıyla kendini idare edemeyecek durumda olan kimselerdir. Suçun faili ise, bu kimseler üzerinde koruma ve gözetim yükümlülüğü bulunan kişi olabilir.

Söz konusu suç, yaşı veya hastalığı dolayısıyla kendini idare edemeyecek durumda olan kimseyi kendi hâline terk etmekle oluşur. Bu terk olgusu, bir bebeğin cami avlusu gibi belli bir mahale götürülüp bırakılması gibi icrai davranışla gerçekleştirilebilir. Keza, bu suç, ihmali davranışla da işlenebilir. Örneğin ileri yaşta bulunan veya hasta bir kişi ya da bir bebek evde kendi hâline terk edilerek tatile çıkılması hâlinde, koruma ve gözetimden yoksun bırakılabilirler.

Maddenin birinci fıkrasında, başlı başına bu terk olgusu bağımsız bir suç olarak tanımlanmıştır.

Maddenin ikinci fıkrasına göre; terk edilen kişinin bir hastalığa yakalanması, yaralanması veya ölmesi hâlinde, neticesi sebebiyle ağırlaşmış suç hükümlerine göre cezaya hükmolunacaktır. Bu durumda dikkat edilmelidir ki, failin meydana gelen ağır ve başka neticeden dolayı sorumlu tutulabilmesi için, bu netice açısından en azından taksirinin bulunması gerekir. Fakat, bu madde kapsamında söz konusu edilen terk olgusu hâlinde, meydana gelen netice açısından failin çoğu zaman muhtemel kastla hareket ettiğini göz önünde bulundurmak gerekir” şeklinde açıklamalara yer verilmiştir.

Terk suçu, mülga 765 sayılı TCK'nun 473 ve 474. maddelerinde düzenlenmiş olup bu hükümlerle 5237 sayılı TCK'nun 97. maddesi arasında bazı farklar bulunmaktadır. Bunlardan birincisi 765 sayılı TCK'nda 12 yaşından küçük olan kimseler suçun mağduru olarak kabul edilirken 5237 sayılı TCK'nda belli bir yaş sınırı getirilmeden yaşı veya hastalığı nedeniyle kendisini idare edemeyecek durumda olan herkesin suçun mağduru olabileceği kabul edilmiştir. Diğer bir fark ise 765 sayılı TCK'nda bu terk nedeniyle mağdur ölmüş veya yaralanmış ise belli bir süre hapis cezası verileceği öngörülmüş iken 5237 sayılı TCK'nda terk nedeniyle ölüm veya yaralanma meydana gelirse neticesi sebebiyle ağırlaşan suç hükümlerinin uygulanacağı belirtilmiştir.

Terk; Türk Dil Kurumu Büyük Türkçe Sözlüğünde, “Bırakma, ayrılma, vazgeçme, bakmama, ihmal etme" olarak tanımlanmıştır. Suçun maddi unsuru, yaşı veya hastalığı dolayısıyla kendini idare edemeyecek durumda olan ve bu nedenle koruma ve gözetim altında bulunan kimsenin, üzerinde koruma ve gözetim yükümlülüğü bulunan kişi tarafından kendi hâline terk edilmesidir.

Terk; Türk Dil Kurumu Büyük Türkçe Sözlüğünde, “Bırakma, ayrılma, vazgeçme, bakmama, ihmal etme" olarak tanımlanmıştır. Suçun maddi unsuru, yaşı veya hastalığı dolayısıyla kendini idare edemeyecek durumda olan ve bu nedenle koruma ve gözetim altında bulunan kimsenin, üzerinde koruma ve gözetim yükümlülüğü bulunan kişi tarafından kendi hâline terk edilmesidir.

Madde gerekçesinde de belirtildiği üzere terk, bir bebeğin cami avlusu gibi bir yere götürülüp bırakılması şeklinde icrai bir davranışla gerçekleştirilebileceği gibi ileri yaşta bulunan bir kimsenin veya bir bebeğin evde kendi hâline terk edilerek evden dışarı çıkılması durumunda olduğu gibi ihmali bir davranışla da işlenebilir. Özel Daire uygulamalarında, yeni doğan bir bebeğin tren garına bırakılması (2. CD'nin 24.06.2013 gün ve 29428-17010), bebeğin cami avlusuna bırakılması (2. CD'nin 13.11.2013 gün ve 3501-26274), küçük çocuğun akrabalarının evinin önüne bırakması (3. CD'nin 15.04.2013 gün ve 6867-15884) durumlarında terk suçunun oluşacağı kabul edilmiştir.

Terk suçu bir tehlike suçu olup, terk dolayısıyla bir zararın meydana gelmiş olması şart değildir. Maddenin ikinci fıkrasına göre, terk dolayısıyla mağdurun hastalığa yakalanması, yaralanması veya ölmesi hâlinde, neticesi sebebiyle ağırlaşmış suç hükümlerine göre cezaya hükmolunacaktır. Ancak failin meydana gelen bu ağır ve başka neticeden dolayı sorumlu tutulabilmesi için, bu netice açısından en azından taksirinin bulunması ve failin mağdurun hastalığa yakalanması, yaralanması veya ölmesini istememesi gerekmektedir. Failin bu maddeye göre sorumlu tutulabilmesi için asıl amacı sadece "terk etmek" olmalıdır. Aksi takdirde fail mağdurun hastalanmasını, yaralanmasını veya ölmesini istemiş ve bu amaçla hareket etmiş ise kasten yaralanma yahut öldürmeden sorumlu tutulacaktır.

Uyuşmazlık konusunda isabetli bir hukuki çözüme ulaşılabilmesi için kast ve olası kast kavramları üzerinde de durulmalıdır.

5237 sayılı TCK’nun 21. maddesinin 1. fıkrasında; suçun kanuni tanımındaki unsurların bilerek ve istenerek gerçekleştirilmesi şeklinde tanımlanmış olan kast, öğretide de, genel kabul gören düşünceye göre, suçun kanuni tanımında yer alan objektif unsurların bilinmesi ve istenmesi biçiminde tarif edilmiştir.

Olası kast ise 5237 sayılı TCK'nun 21. maddesinin 2. fıkrasında "Kişinin, suçun kanuni tanımındaki unsurların gerçekleşebileceğini öngörmesine rağmen, fiili işlemesi halinde olası kast vardır" şeklinde tanımlanmıştır.

Olası kast ise 5237 sayılı TCK'nun 21. maddesinin 2. fıkrasında "Kişinin, suçun kanuni tanımındaki unsurların gerçekleşebileceğini öngörmesine rağmen, fiili işlemesi halinde olası kast vardır" şeklinde tanımlanmıştır.

Görüldüğü gibi doğrudan kast, öngörülen ve suç teşkil eden fiili gerçekleştirmeye yönelik irade olup, kanunda suç olarak tanımlanmış eylemin bilerek ve istenerek gerçekleştirilmesi ile oluşur. Fail hareketinin kanuni tipi gerçekleştireceğini bilmesi ve istemesi halinde doğrudan kast ile hareket etmiş olacak, buna karşın, fiilin muhtemel bazı neticeleri gerçekleştirebileceğini öngörmesine ve bu neticelerin gerçekleşmesini mümkün ve muhtemel olarak tasavvur etmesine rağmen muhtemel neticeyi kabullenerek fiili işlemesi durumunda ise olası kast söz konusu olacaktır.

Olası kast ile doğrudan kast arasındaki ayırıcı ölçüdeki en belirgin unsur, doğrudan kasttaki bilme unsurudur. Fail hareketinin kanuni tipi gerçekleştireceğini biliyorsa ve bunu istiyorsa doğrudan kasıtla hareket ettiğinin kabulü gerekmektedir. Yine failin hareketiyle hedeflediği doğrudan neticelerle birlikte, hareketin zorunlu veya kaçınılmaz olarak ortaya çıkan sonuçları da, açıkça istenmese dahi doğrudan kastın kapsamı içinde değerlendirilmelidir. Belli bir sonucun gerçekleşmesine yönelik hareketin, günlük hayat tecrübelerine göre diğer bazı sonuçları da doğurması muhakkak ise, failin bu sonuçlar açısından da, doğrudan kastla hareket ettiği kabul edilmelidir.

Olası kastı doğrudan kasttan ayıran diğer ölçüt ise suçun kanuni tanımındaki unsurların gerçekleşmesinin muhakkak olmayıp, muhtemel olmasıdır. Fail, böyle bir durumda, muhakkak değil ama büyük bir ihtimalle gerçekleşecek olan neticenin meydana gelmesini kabullenmekte, olursa olsun düşüncesi ile göze almakta; sonucun gerçekleşmemesi için çaba göstermemektedir. Olası kastta fiilin kanunda tanımlanan neticenin gerçekleşmesine neden olunacağı muhtemel görülmesine karşın, bu neticenin gerçekleşmesi fail tarafından kabullenilmektedir.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Sanığın akrabası ... ile yaşadığı cinsel ilişki sonucunda hamile kalıp, hamileliğini gizlediği, olay tarihinde öğle saatlerinde kimse görmeden dedesinin kullanılmayan evinin tuvaletinde doğum yaptığı, bebeğin göbek kordonunu bağlamadan tuvaletin 35 metre uzağında bahçelere giden patika yolun kenarındaki çalılıkların üzerine çıplak şekilde attığı, daha sonra ailesi ile birlikte yaşadığı eve dönerek günlük yaşamına devam ettiği, aynı gün saat 19.30 sıralarında olay yerinden geçen tanık ... tarafından bebeğin tesadüfen canlı olarak bulunup hastaneye sevkinin sağlandığı, ancak ertesi gün bebeğin tedavi gördüğü hastanede hayatını kaybettiği olayda; sanığın ilişkisini ve hamileliğini gizlemesi, bebeğin göbek kordonunu bağlamadan çıplak şekilde tarlalara giden patika yolun yanındaki çalılıkların üzerine atması, Adli Tıp Kurumu Genel Kurulu'nun 30.09.2010 tarihli raporunda da bebeğin çıplak olarak açık alana terk edilmiş olmasının ölümün meydana gelmesinde etkisi olduğunun belirtilmesi karşısında, sanığın asıl amacı terk olmadığı gibi icrai eylemi ve davranışları göz önüne alındığında ihmali davranışla ölüme neden olma suçunun da söz konusu olamayacağı, bebeğin yola 180 cm mesafeye atılması, bebeğin atıldığı yer itibarıyla yoldan geçen birisi tarafından bulunulabilme ihtimalinin olması, nitekim bebeğin canlı olarak tanık Şükrü tarafından bulunması dikkate alındığında sanığın eylemi sonucunda bebeğin ölümünün muhakkak ve kesin olmayıp muhtemel olduğu, sanığın da muhtemel bu neticeyi istememekle birlikte göze alıp kabullendiği, bu nedenle doğrudan kastın varlığından da söz edilemeyeceği anlaşıldığından sanığın eyleminin olası kastla öldürme suçunu oluşturacağı kabul edilmelidir.

Bu nedenle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının değişik gerekçeyle kabulüne, Özel Dairenin onama kararının kaldırılmasına, yerel mahkeme hükmünün sanığın eyleminin olası kastla öldürme niteliğinde olduğunun gözetilmemesi isabetsizliğinden, aleyhe temyiz bulunmadığından 1412 sayılı CMUK'nun 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan 326/son maddesi gereğince ceza miktarı bakımından kazanılmış hakkın korunması kaydıyla bozulmasına karar verilmelidir.

İtirazın değişik gerekçe ile kabulü yönünde oy kullanan Genel Kurul Üyesi ...; "Sanık ..., küçük yaşta iken akrabası olan ... ile ilişkiye girip hamile kaldığı, suç tarihinde köyde, dedesine ait kullanılmayan evde, tek başına bebeğini doğurduğu, toplumun etkisi ile haysiyet ve şerefini kurtarmak için bebeğini patika yolun kenarında kasten terk ederek bıraktığı, aynı gün tanık Şükrü tarafından bebeğin canlı olarak bulunup hastahaneye götürüldüğü ancak ertesi gün tedavi gördüğü hastanede bebeğin öldüğü anlaşılmıştır.

Özel Daire ile yerel mahkeme arasındaki sorun sanık hakkında TCK'nun 82 ve 83. maddelerinden hangisinin uygulanması gerektiği sorunundan ibarettir.

Özel Daire ile yerel mahkeme arasındaki sorun sanık hakkında TCK'nun 82 ve 83. maddelerinden hangisinin uygulanması gerektiği sorunundan ibarettir.

Eski 765 sayılı Kanunda icrai davranış ile ihmali davranışlar net olarak tefrik edilmemekte idi, 5237 Sayılı Yasada ise icrai davranış ile ihmali davranış tamamen bir birinden ayrılmıştır.

Kesici aletle vurmak,elleriyle boğmak veya silah ile ateş etmek gibi icrai davranışlarla bir kişi öldürülürse TCK'nın 81 ve 82. maddeler uygulanır. Bunun aksine kesici aletle vurmayıp, eli ile boğmadan, silah ile ateş etmeden, bebeği aç bırakarak belli bir süre sonra bu ihmali davranış sonucu bebek açlıktan ölürse bu takdirde TCK'nun 81 veya 82. maddeler delaletiyle 83. maddenin uygulanması gerekir. Böylece 5237 sayılı Kanun ihmali davranışla öldürmek ve icrai davranışla öldürmek şeklinde adam öldürmeyi davranış şekline göre ikiye ayırmıştır.

765 sayılı Kanun da ihmali davranışla işlenen her hangi bir suç tipi mevcut bulunmadığından gayrimeşru doğum yapan bir ananın doğumdan sonra hemen bebeğini boğarak öldürmesi halinde doğum yapan anaya 765 sayılı Yasanın 453. maddesi uygulanmakta idi.

765 sayılı Kanunun 453. maddesi aynen şöyledir. “Öldürme fiili, anası tarafından şerefini kurtarmak saikiyle, yeni doğmuş bulunan çocuğa karşı işlenmiş ise faile dört yıldan sekiz yıla kadar hapis cezası verilir.”

Bu kanun bilahare 2003 yılında 4928 sayılı Yasa ile sadece ceza miktarı arttırılmış, 8 yıldan 12 yıla çıkarılmıştır.

Madde içeriğinden anlaşıldığı gibi gayrimeşru doğum yapan anaların, doğan çocuğuna kasten vurup bebeğinin ölümünü gerçekleştirirse 453. madde uygulanırdı.

Yargıtay 1.CD.sinin 1967 tarihli eski bir kararı da aynen şöyledir.

“Haysiyet ve namusunu kurtarmak için yeni doğan çocuğu kasten öldürme fiilinin TCK' nun 453. maddesi ile cezalandırılması için çocuğun doğar doğmaz öldürülmesi şart değildir. Sanğın, doğurduğu çocuk dolaysıyla kendiliğinde meydana gelen ruhi ve bedeni buhranın tesiri altında doğumdan bir gün sonra süt vermemek suretiyle öldürmüş olması halinde TCK'nun 453. maddesinin unsurları mevcut bulunduğundan sanık hakkında TCK'nun 450/1. maddesi değil 453. maddesinin uygulanması gerekmektedir.”

Toplumumuzun örf adetlerinin, dini kurallarının yarattığı haysiyet ve namusun ağır etkisi ile öldürmek istemediği halde mecburen toplumun baskısı ile anaların kasten yeni doğan bebeğine vurup icrai davranışlarla çocuğunu öldürse bile 453. madde uygulanırdı.

Yeni Ceza Kanunu ile gayrimeşru doğum yapan ananın şerefini kurtarma saiki artık ortadan kaldırılmıştır. Hangi gerekçe ile olursa olsun çocuğunu bilerek ve isteyerek tabancayla ateş ederek, boğarak veya bıçaklayarak öldürücü darbenin etkisi ile ölümü gerçekleştirdiği takdirde sanık anne hakkında TCK'nun 82/1-d maddesi gereğince ağırlaştırılmış müebbet hapis cezası uygulanacaktır.

Yeni Ceza Kanunu ile gayrimeşru doğum yapan ananın şerefini kurtarma saiki artık ortadan kaldırılmıştır. Hangi gerekçe ile olursa olsun çocuğunu bilerek ve isteyerek tabancayla ateş ederek, boğarak veya bıçaklayarak öldürücü darbenin etkisi ile ölümü gerçekleştirdiği takdirde sanık anne hakkında TCK'nun 82/1-d maddesi gereğince ağırlaştırılmış müebbet hapis cezası uygulanacaktır.

Bunun aksine sanık anne, bebeğini bilerek ve isteyerek kendi icrai davranışları ile kasten öldürmemiş olup sadece kasten aç bırakarak uzun süre emzirmeyerek, bilerek ve isteyerek bu ihmali davranışları ile ölümü bilfiil gerçekleştirmişse bu takdirde 83. maddenin 3. fıkrası gereğince 20 yıldan 25 yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır.

Bizim olayda sanık bebeği terk ederek uyguladığı ihmali davranışla ölümü sonuçlandırmamış, teşebbüs aşamasında bırakıp, bebeği çıplak bir vaziyette terk ettiği sırada bebeğin ilerde hastalanıp ölebileceğini öngördüğü halde, ölürse ölsün şeklinde bırakıp gittiğinden ve bu terk sonucu bebek hastalanıp öldüğüne göre bu takdirde sanık anne hakkında TCK' nun 82/1-d yollamasıyla 83/3, 21/2 ve 62. maddeleri gereğince olası kastın uygulanması gerekmektedir.

Kasten öldürmenin ihmali davranışla gerçekleşmesi için 83. maddenin 1 ve 2. fıkralarındaki şartların da oluşması gerekmektedir.

1-Sanık annenin yeni doğan bebeğini çıplak vaziyette yoldan uzak, ağaçlık bir yere tek başına bırakması şeklindeki ihmali davranışı, bebeğin öldürme kastı ile yapılan icrai davranışlara eşdeğer bir davranıştır.

2-a) TCK'nun 83. maddesinin 2/a fıkrasına göre sanık annenin, bebeğe karşı Medeni Kanun'dan kaynaklanan belli bir yükümlülükleri bulunduğu ve bu yükümlülüklerini ihmal ettiği ortadadır.

b) TCK'nın 83. maddesinin 2/b fıkrasına göre sanığın bebeği çıplak tek başına bırakması şeklindeki davranışı ile bebeğin hayatı ile ilgili tehlikeli bir durum oluşturduğu ortadadır. İhmali suçun oluşması için kanunun aradığı tüm şartlar oluşmuştur.

Ana ve baba dünyaya getirdiği çocuğa karşı velayet ilişkisinden kaynaklanan belli yükümlülükler altındadırlar. Bu yükümlükleri yerine getirmemeleri bir haksızlıktır. Çocuğuna karşı ihmali bir davranışta bulunarak bebeğin hayatını tehlikeli bir duruma sokan ananın neticeyi önleme yükümlülüğü altında bulunan bir kişi olduğundan ihmali davranış yönünden cezalandırılması gerekmektedir.

Tüm bu açıklamalar dikkate alındığında, iç dünyasında suçu işlemek istemediği halde, mecburen dini duyguların etkisi ve toplumun baskısı ile şeref ve haysiyetini kurtarmak için suçu işlemek zorunda kalan ailevi yapısı çöken toplumdan tecrit edilen bu anaları ayrıca müebbet gibi ağır bir ceza ile cezalandırmak töre kurallarımıza kanun maddelerine uymamaktadır.

Bu nedenle farklı gerekçe ile itirazın kabulüne ve sanık hakkında TCK'nun 82/1-d-e maddesi yollamasıyla 83/3 ve 21/2 ve 62. maddelerinin uygulanması görüşünde olduğumdan çoğunluk görüşüne katılmamaktayım. " şeklinde farklı görüş açıklamış,

Bu nedenle farklı gerekçe ile itirazın kabulüne ve sanık hakkında TCK'nun 82/1-d-e maddesi yollamasıyla 83/3 ve 21/2 ve 62. maddelerinin uygulanması görüşünde olduğumdan çoğunluk görüşüne katılmamaktayım. " şeklinde farklı görüş açıklamış,

Üç Genel Kurul Üyesi; "Sanığın eyleminin terk sonucu ölüme neden olduğu, bu nedenle itirazın kabulü gerektiği" düşüncesiyle,

Ondört Genel Kurul Üyesi ise; "Sanığın eyleminin ihmali davranışla öldürme suçunu oluşturduğundan Özel Daire onama kararında bir isabetsizlik bulunmadığından itirazın reddine karar verilmesi gerektiği" görüşüyle karşıoy kullanmışlardır.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının değişik gerekçeyle KABULÜNE,

2- Yargıtay ... Ceza Dairesinin ... gün ve ... sayılı onama kararının KALDIRILMASINA,

3- .... Ağır Ceza Mahkemesinin ... gün ve ... sayılı kararının sanığın eyleminin olası kastla öldürme niteliğinde olduğunun gözetilmemesi isabetsizliğinden BOZULMASINA,

4- Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 01.12.2015 tarihinde yapılan birinci müzakerede yeterli çoğunluk sağlanamadığından, 08.12.2015 tarihinde yapılan ikinci müzakerede oyçokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/10017, Karar No: 2019/5783, Tarih: 25.06.2019

**3. Hukuk Dairesi         2017/10017 E.  ,  2019/5783 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki kiralananın teslimi-tespit davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, duruşmalı olarak incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle; daha önceden belirlenen, 25.06.2019 tarihli duruşma günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davacı vekili gelmedi. Karşı taraf davalı adına gelen olmadı. Açık duruşmaya başlandı ve taraflardan kimsenin gelmediği anlaşılmakla işin incelenerek karara bağlanması için saat 14.00'e bırakılması uygun görüldüğünden, belli saatte dosyadaki bütün kağıtlar okunarak, Tetkik Hakiminin açıklamaları dinlenip, gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine ve özellikle davacının kullanılmadığı iddia edilen alanlara ilişkin eda davası açabileceğinin anlaşılmasına göre yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 15,20 TL bakiye temyiz harcının temyiz edene yükletilmesine, 6100 sayılı HMK'nun Geçici Madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nun 440. maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 25.06.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/7257, Karar No: 2009/8735, Tarih: 22.12.2009

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2009/7257 E.  ,  2009/8735 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki rücuen tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkili şirkete kasko sigortalı araca davalı adına kayıtlı ve idaresinde bulunan aracın çarpması sonucu ağır hasar gördüğünün 36.000,00YTL araç bedelini sigortalıya ödendiğini, davalının ZMSS poliçesinden ödenen 8.000,00 YTL. İMSS poliçesinden ödenen 20.000,00 YTL ve sovtaj bedeli olan 5.901,00YTL.nin mahsubu ile kalan 2.099,00YTL.nin ödeme tarihinden işleyecek yasal faizi ile davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı, duruşmalara katılmamış savunma yapmamıştır.

Mahkemece, toplanan deliller ve benimsenen bilirkişi raporuna göre davanın kabulü İle; 2.099,00YTL.sı tazminatın 31.10.2007 ödeme tarihinden işleyecek yasal faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, kasko sigortasından doğan rücuen tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, dava dilekçesi davalı Ferhat Söylemez'in adresinde annesine tebliğ edilmiş, tebligata cezaevinde olduğu belirtilmiştir. Mahkeme kararı ise, davalıya cezaevinde tebliğ edilmiştir. Dava dilekçesinin tebliği için çıkarılan tebligatta davalının cezaevinde olduğu belirlendiğine göre, tebligat kanununn 19. maddesinin mevkuf ve mahkumlara ait tebliğlerin yapılmasını, bunların bulunduğu müessese müdür veya memuru temin eder, hükmü gereğince dava dilekçesinin cezaevinde bulunan davalıya tebliği gerekirken belirtilen adreste tebliği usulsüzdür. Mahkemece davalıya dava dilekçesi usulüne uygun olarak tebliğ edilerek taraf teşkili sağlandıktan sonra davalıdan savunma ve delilleri sorularak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken davalının savunma hakkı kısıtlanarak yazılı şekilde hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ;Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı Ferhat Söylemez vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine 22.12.2009 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6973, Karar No: 2015/12875, Tarih: 23.06.2015

**5. Ceza Dairesi         2015/6973 E.  ,  2015/12875 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 5 - 2015/94609

Özel belgede sahtecilik, resmi belgede sahtecilik, iftira ve banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması suçlarından sanıklar M.. S.., S.. B.. ve L.. P..'in yapılan yargılanmaları sırasında; Adana 14. Asliye Ceza Mahkemesiyle Adana 6. Ağır Ceza Mahkemesi arasında oluşan olumsuz görev uyuşmazlığının giderilmesi ve yargı yerinin belirlenmesi istemiyle gönderilen dosya Yargıtay C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye verilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

İncelenen dosya içeriğine, sanıkların üzerine atılan suçların niteliğine, iddianamede olayın anlatılış biçimine ve Adana 6. Ağır Ceza Mahkemesi kararındaki gerekçeye göre, yerinde görülmeyen Adana 14. Asliye Ceza Mahkemesinin 11/11/2014 gün ve 2011/125 E. 2014/602 K. sayılı GÖREVSİZLİK kararının KALDIRILMASINA, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİİNE, 23/06/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/607, Karar No: 2018/3669, Tarih: 21.03.2018

**2. Hukuk Dairesi         2018/607 E.  ,  2018/3669 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : Çocukla Kişisel İlişkinin Yeniden Düzenlenmesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı tarafından temyiz edilmiş ise de; Hukuk Muhakemeleri Kanununun 369. maddesinde çocukla kurulan kişisel ilişkinin yeniden düzenlenmesine ilişkin verilen kararların Yargıtay'da duruşmalı inceleneceğine ilişkin hüküm bulunmadığından duruşma isteğinin reddine, evrak üzerinde inceleme yapılmasına karar verildi. Evrak okunup, gereği görüşülüp düşünüldü.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, yerinde bulunmayan temyiz isteğinin reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine, peşin alınan harcın mahsubuna ve 154.30 TL. temyiz başvuru harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına oybirliğiyle karar verildi. 21.03.2018 (Çrş.)