muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/5092, Karar No: 2021/2392, Tarih: 25.03.2021

Mağdure olayı hemen arkadaşı tanık...’ya daha sonra ise aynı gün saat 19:00’da kolluğa anlatarak intikali derhal gerçekleştirmiştir. Kolluk, soruşturma ile davanın her aşamasında mağdure olayı aynı şekilde anlatmış ve rızası dışında vajinasına sanığın penisini soktuğunu iddia etmiştir.

Tanık..., mağdurun kendisine tecavüz olayını hemen anlattığını ve teşvikiyle şikayetçi olduğunu doğrulamaktadır. Tanık mağdurenin psikolojik durumu ile ilgili ayrıntılı beyanlarda bulunmuştur.

Adli makamlara intikal ettirdiği tecavüz olayından sonra mağdure birçok kez muayeneye tabi tutulmuş, başından geçenleri defalarca doktorlara anlatmak zorunda kalmıştır. Olaydan kaynaklı travma sonrası stres bozukluğu gelişen ve ruh sağlığı bozulan mağdurenin adli tıp kurumundan raporları alınmıştır.

Sanık davada, önce mağdureye tecavüz etmediğini savunmuş mağdurun rahminde sperm hücreleri tespit edilmesi üzerine hastası mağdurun rızasıyla cinsel ilişkiye girdiğiniileri sürmüştür.

İzmir 6. Ağır Ceza Mahkemesi, 10.11.2015 günü davayı nihayet karara bağlanmış ve sanığa TCK’nun 102/2 fıkrasından 7 yıl, 102/3-b bendine göre 10 yıl 6 ay ve 62 madde gereğince 8 yıl 9 ay hapis cezası vermiştir. Mahkûmiyet hükmü sanık müdafileri ile sanığın beraatını isteyen savcı tarafından temyiz edilmiştir.

Temyiz incelemesi sonucunda çoğunluk, “mağdurun rızasız olduğuna dair delil olmadığı” gerekçesiyle beraata bozma kararı vermiştir. Doktorluk mesleğini icra eden sanığın özel muayenehanesine kontrol ve tedavi için gelen mağdurenin vajinasına penisini sokarak cinsel ilişkiye girdiği konusunda hiçbir ihtilaf yoktur. Doktorun “tıbbi etik dışına çıkarak” gerçekleştirdiği cinsel ilişkiye hastası “mağdurun rıza” gösterip göstermediği davanın odak noktasını oluşturmaktadır.

Çoğunluk ile aramızdaki ihtilaf,mağdurun cinsel ilişkiye rızası olup olmadığına ve dolayısıyla suçun oluşup oluşmadığınailişkindir.

Davanın önemli bir boyutunu “tıbbi etik” oluşturmaktadır. Mesleğinin icrası haricinde herkes gibi bir doktorda cinsel hayatını dilediği gibi düzenlemek cinsel özgürlüğünü yaşamak, cinsel dürtülerini tatmin etmek üzere cinsel ilişkiye girmek hakkına sahiptir. Ancak mesleğin icrasının cinsel dürtünün tatminine vasıta yapılması tıbbi etiğe aykırıdır ve kınamayı hak eder.

Davanın önemli bir boyutunu “tıbbi etik” oluşturmaktadır. Mesleğinin icrası haricinde herkes gibi bir doktorda cinsel hayatını dilediği gibi düzenlemek cinsel özgürlüğünü yaşamak, cinsel dürtülerini tatmin etmek üzere cinsel ilişkiye girmek hakkına sahiptir. Ancak mesleğin icrasının cinsel dürtünün tatminine vasıta yapılması tıbbi etiğe aykırıdır ve kınamayı hak eder.

Bir hastanın tedavi olurken doktorunun cinsel ilişkiye girmesine katlanmasında geçerli bir rızasının olup olamayacağı üzerinde durulmalıdır. Bir doktor, muayenehanesinde tedavi olmaya gelen hastasının vücuduna ancak mesleğinin gerektirdiği kadar sınırlı bir dokunma yetkisine sahiptir. Mesleğinin icrasıyla ilgisi olmayan şeklide hastaya dokunması, yetmedi cinsel ilişkiye girmesi suç oluşturur. Mesleğini icra ederken doktorun cinsel dürtülerine yenik düşerek hastası kadının vücudu üzerinde cinsel tatmine kalkması tıbbi etiği ihlal eder. Bu şartlar altında gerçekleştirdiği cinsel ilişkide rıza olmadığı izaha bile ihtiyaç duymayacak kadar barizdir. Aksi halde doktorlara özellikle cinsel organ veya bölgelerinden tedavi olmaya giden herkes, tıbbi müdahale için mi dokunulduğu yoksa tecavüz mü edildiği endişesine kapılır. Hukuk, böyle bir belirsizliğe yol açma aracı olamaz. Doktorluk mesleğinin icrası sırasında hiçbir hekime, hastasına cinsel organını sokma hakkı verilmemiştir. Doktorluk mesleği, şehvet arzularının tatminine araç olarak kullanıldığı için haksızlık unsuru taşır.

Cinsel ilişkiye “rıza” konusu üzerinde durulması gereken önemli husustur; Mağdurun rızasının varlığını hukuken geçerli kabul edebilmek için bilinçli olması, açık ve somut bir şekilde ifade edilmesi zorunludur. Mağdur, doğal irade yeteneğine, isteme iradesine sahip olmalı, rıza iradi olmalıdır. Algılama, bilgi kazanma ve mantıki bir düşünme sürecinden geçirilerek gerçekleştirilir.Mağdur işlenen fiili algılamalı ve irade etme yeteneği ile fiile razı olmalıdır. İrade etme yeteneği, kişinin kendi değerler sistemine göre karar verebilmesi ve tercihler yapabilmesidir. Mağdurun rızasının varlığı için dış dünyada algılanabilir bir şekilde ortaya konulması gerekir. Mağdurun hareketi, tereddütsüz rızaya işaret etmelidir. Mağdur tarafından iç aleminde onaylanması rıza olup, işlenen fiile bir şekilde katlanması yeterli olmayıp yanlışa mahal bırakmayacak şekilde ciddi olarak somut irade açıklaması biçiminde ortaya konulması şarttır. Yalnızca pasif bir müsamaha yeterli olmayıp kabul etme anlamında bilinçli içten gelen rıza gösterme aranmalıdır. Sessiz kalması veya faile engel olmamak tek başına rıza açıklaması olarak değerlendirilemez. Mağdurun aktif mukavemet göstermemesi cinsel ilişkiye rıza gösterildiği şeklinde yorumlanamaz. Sessiz kalmak, karşı koymamak gibi davranışların rıza olarak değerlendirilebilmesi için başka emarelerle desteklenmesi gerekir. Sanığın cinsel davranışları, mağdurun karşı koyucu iradesinin fark edilebilir olmadığı durumlarda da cezalandırılmalıdır. Özellikle mağdurun cinsel davranışlara karşı koyma iradesini açıklamasını veya şekillendirmesini engelleyen durumlar içinde bulunması, failin mağdurun beden veya ruhsal nedenlerle iradesini şekillendirmesini veya ifade etmesini önemli ölçüde sınırlandırması, failin sürpriz unsurunu kullanması hallerinde mağdurun rızasından bahsedilemez. Somut olayda mağdurun rızasının varlığını düşündürebilecek hiçbir emare bulunmamaktadır. İçinde bulunduğu şartlar nedeniyle, karşı koyma iradesini açıklaması kendisinden beklenemez.

Bir cinsel saldırıya uğrayan mağdur, öncelikle vücudu üzerinde işlenen fiili anlamaya ve anlamlandırmaya çalışır. Mağdur, muayene sırasında doktor sanığın penisini vajinasına soktuğunu fark ederek buna bir anlam yükler. Hasta olarak geldiği muayenehanede güvenip vücudunu emanet ettiği sanığın tedavi için gereken muayeneyi mi gerçekleştirdiği yoksa kendisine tecavüz mü ettiğini fark etmesi, sonra nasıl tepki vereceğini düşünmesi, dışarda bekleyen annesi, sıra bekleyen hastalar ve çalışanlara bunu nasıl izah edeceğini planlaması, doktorunu suçlamasının sonuçlarını algılaması gibi bir dizi karmaşık analizi anında yapıp mağdurdan tepki vermesini beklemek imkansızı istemektir. Mağdurun içinde bulunduğu korku ve endişe kaynaklı zor şartlar nedeniyle bağıramaması ve direnip tepki gösterememesi doğal ve insani bir davranıştır, anlayışla karşılanmalıdır. Mağdurun tedavi edilme durumu içerisinde bulunan ruh halinden faydalanılarak sanık tarafından sürpriz şekilde gerçekleştirilen cinsel davranışa rızası gösterdiği kabul edilemez.

Dava dosyası ve delillere göre,muayenehane odasının kapısının dışında annesi ve sırada başka hastalar beklerken mağdurun sanıkla rızasıyla cinsel ilişki yaşaması akla ve mantığa aykırıdır. Sanıkla cinsel ilişki yaşamak isteyen mağdure muayenehanede hasta koltuğunun üzerinde ani ve aceleyle gerçekleşen bir cinsel ilişkiyi değil eğer rızası olsa daha münasip bir yer ve zaman seçerek gerçekleştirdi.

Mağdurun ailesinden birisi sanığın eşinden yüz elli bin lira para almış ve karşılığında mağduracinsel ilişkinin rızalı olduğu söyletilmiş ancak sonra durumu kabullenemeyen mağdurtekrar gerçeği söylemiştir. Rızalı bir cinsel ilişki olsamağdure para da aldığı için iddiasını devam ettirememesi beklenir. Diğer yandan mesleği nedeniyle ekonomik bakımdan güçlü ve nüfuzu olan sanık bu meblağda bir parayı ancak suçu işlemişse verebilir. Bu konu mağdurun aleyhine yorumlanamaz. Kaldı ki tecavüz bir haksız fiil olup mağdurun tazminat alma hakkı da vardır. Hukukun meşru ve bir hak talebi olarak gördüğü bir konuda mağduru kınamak, aleyhine sonuçlar çıkarmak çelişkilidir.

Diğer yandan, mağdurun rıza açıklaması organ sokarak cinsel saldırı suçu daha işlenmeden önce olmalıdır. En azından organ sokulduğu anda mağdurun cinsel saldırıyı onaylaması aranır. Organ sokup boşalan sanığın adli makamlara intikal gerçekleşip soruşturma başladıktan sonra elde edilen delillere bakarak suçtan mahkum olacağını anlaması, para karşılığı mağduru rızasıyla cinsel ilişki gerçekleşmiş gibi ifade vermeye zorlaması önceki olayı bir nitelikli cinsel saldırı (tecavüz) vakıası olmaktan çıkarmaz. Kendini masum göstermek için sanığın ekonomik gücünü kullanarak mağdurun yakınlarına para verip cinsel ilişkinin rızalı olduğunu iddia ettirmesi, adliyeyi yanıltmaya yönelik suç işlemiş kişilerin başvurabileceği olumsuz kişilik özelliğini gösteren bir davranıştır.

Mağdurun sanıkla önceye dayanan bir samimiyeti yada gönül ilişkisi yoktur. Sanıkla hasta-doktor ilişkisi dışında hiçbir münasebeti olamayan mağdurun, kontrol için geldiği özel muayenehanede tedavi koltuğunun üzerinde hasta muayenesi sırasında,cinsel ilişkiyi isteyerek gerçekleştirmesi doğal, normal ve beklenen bir hayat tecrübesi değildir. Cinsel ilişki eğer rızalı olsa doğal olarak mağdurun sanığı hemen suçlamaması beklenir. Mağdurun sanığa iftira etmesini gerektirecek hiçbir husumet veya aklen makul bir sebep yoktur.

Bir cinsel suçta “orijin veya başlangıç pozisyonu, mağdurun rızasının olmadığı”dır. Çünkü felsefi olarak varlık aleminde vücut bulmamış,kişinin iç dünyasıyla ilgili saik, kast ve rıza gibi doğmamış bir şeyin hukuken ispatı da olamaz. Mağdurun rızasının olmadığı, olayın ani gelişme şekli, işlendiği yer ve vakit, tarafların pozisyonu,olay sonrası gelişmelere göre mantıklı, doğru ve yeterlidir.Dava dosyasında hakikat, mağdurenin rızasını almadanvajinasına,sanık penisini sokarakboşalmak suretiyle nitelikli cinsel saldırı suçunu işlemiştir.

Bozma kararında,“mağdureye cebir ve tehdit kullanmak suretiyle rızası dışında cinsel ilişkiye girdiğine dair soyut iddia dışında delil olmadığı” gerekçesi, hukuken imkansızın ispatını istediği için tutarsız ve mantıksızdır. Çünkü mağdure davanın hiçbir aşamasında cebir veyatehdit altında olduğunu iddia etmemektedir. Mağdurun rızasız oluşu ile cebir ve tehdit altında olması aynı şeyler değildir. Bir başka anlatımla mağdurenin rızasız olması için mutlaka cebir veya tehdit altında olmasına gerek yoktur.Vajinayı muayene ediyor görünen doktor sanığın koltukta cinsel saldırıyıhazırlıksız bekleyen mağdurenin vajinasına penisini sokup cinsel ilişkiye başlaması aniden gelişen beklenmeyen sürpriz bir hadisedir. Mağdurenin cebir tehdit altında olmadığı ve dolayısıyla rızalı olduğu kabulü olayın işlenme şekline ve dava dosyasına uymamaktadır.İkinci olarak cinsel ilişkiye mağdure rıza göstermişse bunu sanığın ispatlaması ve rızayı nasıl elde ettiğini inandırıcı şekilde ortaya koyması gerekir. Hastasını tedavi ederken muayene sırasında savunmasız ve çaresiz durumundan istifade ederek cinsel saldırıyı gerçekleştirmediğini,cinsel ilişkinin rızalı olduğunu tıbbi etik yönüyle de sanık doktorun ispatlaması aklın ve mesleğinin zorunlu bir sonucudur.

Sanığın suçu işlediğine dair cezalandırmaya yeterli ve inandırıcı deliller bulunmaktadır. Mağdurun beyanında davanın hiç aşamasında özde hiç bir değişiklik ve çelişki yoktur. Mağdurun beyanı,ayrıntılı, tutarlı, somut, istikrarlı ve mantıklıdır. İfadede hiç bir olağanüstü unsur veya açıklanamayan nokta yoktur.Beyan, gerçek, sağlam, güvenilir ve inanılır bir delil olup yaşanmış bir vakıayı ifade etmektedir. Mağdur, başından geçenleri olduğu gibi aktarmış ve anlattığı olaylar da somut ve fiziki delillerle ispatlanmıştır. Rahminde sanığa ait sperm çıkan olaydan dolayı travma sonrası stres bozukluğu geçiren mağdurenin ruh sağlığı bozulmuştur. Cinsel ilişkiye girdiğini öncedeninkar eden sanık bilebu deliller karşısında organ soktuğunu ikrar etmek zorunda kalmıştır.Bu olay yüzünden sonradan boşandığı eşi vasıtasıyla sanık, cinsel ilişkinin rızalı olduğunu söylemesi karşılığında mağdurun ailesinden bazı şahıslara yüklü meblağda ödeme yapmıştır.Dava dosyasındaki bu bilgilere raporlara, beyanlara, ikrara, rağmen delil olmadığı gerekçesine dayanılarak yazılı şekilde bozma kararı verilmesi hukuka, ilkesel uygulamalara, yerleşik görüşlerine aykırıdır.

Sonuç olarak dava dosyasına göre; Hastasına zorla organ sokarak nitelikli (tecavüz) cinsel saldırı suçu sübut bulan doktor sanık,TCK’nun 102/2 fıkrasından cezalandırılmalıdır. Ancak yargılaması epey uzun süren davada hükümden sonra yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun değişikliği dikkate alınmalıdır. Suç nedeniyle mağdurun “ruh sağlığının bozulması” cezanın belirlenmesinde ve lehe kanun uygulamasında göz önüne alınmalıdır. Dairenin istikrarlı uygulamasına göre “hasta doktor ilişkisi” bir hizmet ilişkisi kabul edilememekte ise debu ilişkinin temel cezanın belirlenmesinde teşdit nedeni olarak dikkate alınması gerekir.Suçun sübutu kabul edilerek mahkumiyet hükmünün bu görüşle bozulması yerine doğrudan beraat kararı verilmesi yönünde oluşan çoğunluk bozma düşüncesine iştirak etmiyoruz.
Yargıtay — Esas No: 2010/13858, Karar No: 2011/114, Tarih: 17.01.2011

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2010/13858 E.  ,  2011/114 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 05.02.2010 gününde verilen dilekçe ile tapu kaydında kimlik bilgisi düzeltilmesi istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 13.07.2010 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı, 1407 parsel sayılı taşınmazının tapu kaydında yazılmayan baba adının eklenerek “... kızı ...” olarak düzeltilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmü, davacı vekili temyiz etmiştir.

Eldeki davada düzeltilmesi istenilen kayıt mahkeme kararı ile oluşturulmuştur. Dayanak 1975/111 Esas ve 1983/52 Karar sayılı ilamda, düzeltilmesi istenen kaydın nüfus kaydına uygun yazıldığı, hatanın tapu kütüğüne aktarım sırasında gerçekleştiği, düzeltmenin idarece yapılması gerektiği belirtilerek davanın reddine karar verilmiştir. Bilindiği üzere taşınmazların, kadastro tespiti ya da tapuya tescili sırasında mülkiyet hakkı sahibinin isim, soyisim, baba adı gibi kimlik bilgilerinin kayda eksik ya da hatalı işlenmesi, kayıt düzeltme davalarının kaynağını oluşturur. Bu tür davalarda kimlik bilgileri düzeltilirken, taşınmaz malikinin değişmemesi, diğer bir anlatımla mülkiyet aktarımına neden olunmaması gerekir. Davacı tescile dayanak ilam ile iddiasını ispatladığından kaydın düzeltilmesini istemesinde

hukuki yararı vardır. Mahkemece yukarıdaki açıklamalar doğrultusunda ve usul ekonomisi gözetilerek davanın kabulüne karar verilecek yerde yazılı gerekçe ile davanın reddine karar verilmesi doğru olmamıştır.

Karar bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde yatırana geri verilmesine, 24.01.2011 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/12676, Karar No: 2009/12457, Tarih: 08.09.2009

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2009/12676 E.  ,  2009/12457 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki orman kadastrosuna itiraz davasından dolayı Yerel Mahkemece verilen yukarıda gün ve sayısı yazılı hükmün; Dairemizin 05.02.2009 gün ve 2008/15960-2009/1527 sayılı ilamıyla düzeltilerek onanmasına karar verilmiş, süresi içinde davalı ... ... vekili tarafından kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla, dosya içindeki tüm belgeler incelenip gereği düşünüldü:

K A R A R

Yargıtayca inceleme yapılabilmesi için;

Dava konusu taşınmazın 2006 yılında ilan edilen genel arazi kadastro çalışmalarında ne gibi işlem gördüğü hakkında kadastro tespit tutanağı düzenlenip düzenlenmediği Kadastro Müdürlüğünden sorularak alınacak cevabi yazı ile taşınmaz hakkında kadastro tespit tutanağı düzenlenmişse, kadastro tespit tutanağı aslının, davalı ise dava dosyasının, dava konusu taşınmaz ile tüm çevresini gösteren kadastro paftası örneğinin bu dosya içinde yer alması gerekmektedir.

Ayrıca, dava dosyasının da, H.Y.U.Y.’nın 433/3. maddesi ve Hukuk Mahkemeleri Yazı İşleri Yönetmeliğine uygun olarak tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi pusulasına bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda değinilen eksikliklerin giderilmesi için dosyanın Yerel Mahkemeye Gönderilmesine 08.09.2009 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/14572, Karar No: 2018/12884, Tarih: 18.12.2018

**3. Hukuk Dairesi         2017/14572 E.  ,  2018/12884 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki istirdat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiş, duruşmalı olarak incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle; daha önceden belirlenen, 18.12.2018 tarihli duruşma günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davalı vekili Av....... Akpolat geldi. Başka gelen olmadı. Açık duruşmaya başlandı ve hazır bulunan vekilin sözlü açıklamaları dinlenildikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için saat 14.00'e bırakılması uygun görüldüğünden, belli saatte dosyadaki bütün kağıtlar okunarak, Tetkik Hakiminin açıklamaları dinlenip, gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 1.630 TL Yargıtay duruşması vekalet ücretinin davacıdan alınıp davalı tarafa verilmesine, 2.048.40 TL bakiye temyiz harcının temyiz edene yükletilmesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK.nun 440.maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 18.12.2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.Başkan
Yargıtay — Esas No: 2014/3714, Karar No: 2014/21561, Tarih: 30.10.2014

**10. Hukuk Dairesi         2014/3714 E.  ,  2014/21561 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 13. İş Mahkemesi

TARİHİ : 25/12/2013

NUMARASI : 2012/260-2013/819

Davaya konu uyuşmazlık, 6552 sayılı Kanun kapsamında yapılandırmaya tabi Kurum alacağına ilişkindir.

11.09.2014 tarihli ve 29116 mükerrer sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak, öngörülen istisnaları haricinde aynı tarih itibariyle yürürlüğe giren İş Kanunu ile Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılması ile Bazı Alacakların Yeniden Yapılandırılmasına Dair 6552 sayılı Kanunun 81. maddesi ile 5510 sayılı Kanuna eklenen Geçici 60. maddesinin 1, 2, 3, 9 ve 19. fıkralarında; “(1)2014 yılı Nisan ve önceki aylara ilişkin olup bu maddenin yayımlandığı tarihten önce tahakkuk ettiği hâlde ödenmemiş olan;

a) Bu Kanunun 4 üncü maddesinin birinci fıkrasının (a), (b) ve (c) bentleri kapsamındaki sigortalılık statülerinden kaynaklanan, sigorta primi, emeklilik keseneği ve kurum karşılığı, işsizlik sigortası primi, sosyal güvenlik destek primi,

b) Bu maddeye göre yapılan başvuru tarihi itibarıyla ilgili mevzuatına göre ödenmesi imkânı ortadan kalkmamış isteğe bağlı sigorta primi ve topluluk sigortası primi,

c) Sosyal Güvenlik Kurumu tarafından ilgili kanunları gereğince takip edilen damga vergisi, özel işlem vergisi ve eğitime katkı payı,

ç) 30/4/2014 tarihine kadar (bu tarih dâhil) bitirilmiş özel nitelikteki inşaatlar ile ihale konusu işlere ilişkin olup bu maddenin yayımlandığı tarihten önce Kurumca resen tahakkuk ettirilerek işverene tebliğ edildiği hâlde bu maddenin yayımlandığı tarih itibarıyla ödenmemiş olan; özel nitelikteki inşaatlar ile ihale konusu işlere ilişkin yapılan ön değerlendirme, araştırma veya tespitler sonucunda bulunan eksik işçilik tutarı üzerinden hesaplanan sigorta primi,

d) Bu Kanunun 60 ıncı maddesinin birinci fıkrasının (g) bendi kapsamında genel sağlık sigortalısı olanların genel sağlık sigortası primi,

e) Sosyal güvenlik kanunlarına göre emeklilik veya yaşlılık aylığı almakta iken 5335 sayılı Kanunun 30 uncu maddesinin ikinci fıkrası kapsamına giren kurum ve kuruluşlara ait işyerlerinde çalışmaları nedeniyle aylıkları kesilmesi gerekenlere, bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihi takip eden ödeme dönemine kadar yersiz olarak ödendiği tespit edilen aylıklara ilişkin borç, asılları ile bu alacaklara ödeme sürelerinin bittiği tarihlerden bu maddenin yayımlandığı tarihe kadar geçen süre için Yİ-ÜFE aylık değişim oranları esas alınarak hesaplanacak tutarın, bu maddede belirtilen süre ve şekilde ödenmesi hâlinde, bu alacaklara uygulanan gecikme cezası ve gecikme zammı gibi ferî alacakların tamamının tahsilinden vazgeçilir.

(2)30/4/2014 tarihine kadar (bu tarih dâhil) işlenen fiillere ilişkin olup bu maddenin yayımlandığı tarih itibarıyla ödenmemiş olan idari para cezası asıllarının %50’si ile bu tutara ödeme sürelerinin bittiği tarihlerden bu maddenin yayımlandığı tarihe kadar geçen süre için Yİ-ÜFE aylık değişim oranları esas alınarak hesaplanacak tutarın, bu maddede belirtilen süre ve şekilde ödenmesi hâlinde idari para cezası asıllarının kalan %50’si ile idari para cezasına uygulanan gecikme cezası ve gecikme zammı gibi ferî alacaklarının tamamının tahsilinden vazgeçilir.

(3) Bu madde hükümlerinden yararlanmak isteyen borçluların;

a) Bu maddenin yayımlandığı tarihi izleyen ay başından itibaren; birinci fıkranın (d) bendinde belirtilen borçlular yedi ay içinde, diğer bentlerde belirtilen borçlular ise üç ay içinde Kuruma başvuruda bulunmaları,

b) İlk taksiti bu maddenin yayımlandığı tarihi izleyen ay başından itibaren; birinci fıkranın (d) bendinde belirtilen borçlular sekiz ay içinde, diğer bentlerde belirtilenler ise dört ay içinde, diğer taksitlerini ise ikişer aylık dönemler hâlinde azami on sekiz eşit taksitte ödemeleri, gerekir.

(9) Bu madde hükümlerinden yararlanmak isteyen borçluların, bu maddelerde belirtilen şartların yanı sıra dava açmamaları, açılmış davalardan vazgeçmeleri ve kanun yollarına başvurmamaları şarttır.

(19) Bakanlar Kurulu, bu maddede öngörülen başvuru ve ilk taksit ödeme sürelerini, bu maddenin birinci fıkrasının (d) bendinde belirtilen borçlular yönünden altı aya kadar, diğer borçlular yönünden ise bir aya kadar uzatmaya yetkilidir.” düzenlemesine yer verilmiştir.

Yapılandırma hükümlerinden yararlanabilmek için açıklanan yasal düzenlemede belirtilen genel sağlık sigortası primi haricindeki alacaklar bakımından 31.12.2014, genel sağlık sigortası primi alacakları yönünden ise 30.04.2015 tarihine kadar Kuruma başvuruda bulunulması gerekmektedir.

Ayrıca, anılan maddenin 9. fıkrası hükmüne göre de, yapılandırma hükümlerinden yararlanmak isteyen borçluların, bu maddelerde belirtilen şartların yanı sıra dava açmamaları, açılmış davalardan vazgeçmeleri ve kanun yollarına başvurmamaları şarttır.

Mahkemece, yukarıda açıklanan ve karar tarihinden sonra yürürlüğe giren yasal düzenleme gereği, davaya konu borcun yapılandırma kapsamında bulunduğu gözetilmeli, bu çerçevede 6552 sayılı Kanunun tanıdığı alacakların yeniden yapılandırılması olanağından yararlanılıp yararlanılmadığı incelenmeli, yapılandırma başvuru süresinin bitiş tarihleri ile Geçici 60. maddenin 9. fıkrasının “Bu madde hükümlerinden yararlanmak isteyen borçluların, bu maddelerde belirtilen şartların yanı sıra dava açmamaları, açılmış davalardan vazgeçmeleri ve kanun yollarına başvurmamaları şarttır.” hükmü de göz önünde bulundurularak, yapılacak değerlendirmeye göre bir karar verilmelidir.

Bu hukuki olgu çerçevesinde, yeniden inceleme yapılmak üzere mahkeme hükmünün bozulmasına karar verilmesi gerekmektedir.