muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/448, Karar No: 2014/12203, Tarih: 05.05.2014

**5. Hukuk Dairesi         2014/448 E.  ,  2014/12203 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gaziosmanpaşa 3. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 24/10/2013

NUMARASI : 2010/634-2013/409

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmazlar bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmazlar bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelerden, dava konusu taşınmazların imar planında kısmen dere koruma alanı olarak ayrılmış olduğu, ancak taşınmazlara davalı idarece fiilen el atılmadığı anlaşılmıştır.

11.06.2013 tarihinde yürürlüğe giren 6487 sayılı yasanın 21. maddesi ile Kamulaştırma Kanununun geçici 6. maddesinde yapılan değişiklik ile; “Uygulama imar planlarında umumi hizmetlere ve resmî kurumlara ayrılmak suretiyle veya ilgili kanunların uygulamasıyla tasarrufu kısıtlanan taşınmazlar hakkında, 3/5/1985 tarihli ve 3194 sayılı İmar Kanununda öngörülen idari başvuru ve işlemler tamamlandıktan sonra idari yargıda dava açılabilir. Bu madde hükümleri karara bağlanmamış veya kararı kesinleşmemiş tüm davalara uygulanır.” hükmü getirilmiştir.

Öte yandan Anayasa Mahkemesi’nin 25.09.2013 gün 2013/93 Esas, 2013/101 Karar sayılı ilamında da; “Kamulaştırmasız el atmadan söz edilebilmesi için taşınmaz zilyetliğinin idareye geçmesi ve taşınmazın fiilen kamu hizmetine tahsis edilmiş olması gerektiği; imar kısıtlamalarında taşınmazın zilyetliğinin malikte kalmaya devam etmekte olup, yalnızca malikin tasarruf yetkisinin, ilgili mevzuattan kaynaklanan bazı kısıtlamalara maruz kaldığı, bu nedenle imar kısıtlamalarından kaynaklanan tazminat davalarının idari yargıda açılabileceği” kabul edilmiştir.

Yukarıda açıklanan nedenlerle, davanın idari yargıda görülmesi gerektiğinden, dava dilekçesinin görev yönünden reddi yerine, yazılı şekilde hüküm kurulması,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 05.05.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10672, Karar No: 2016/6716, Tarih: 16.11.2016

**6. Hukuk Dairesi         2015/10672 E.  ,  2016/6716 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı menfi tespit davasına dair karar, davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, kira alacağının tahsili amacıyla kiraya veren sıfatıyla davalı tarafından yapılan icra takibi nedeniyle borçlu olmadığının tespiti istemine ilişkindir. Mahkemece davalının takibe konu kira sözleşmesi gereğince borçlu olmadığının tespitine, takibin bu nedenle iptaline karar verilmiş, hüküm davacı tarafından kötü niyet tazminatı verilmesi gerektiğinden bahisle temyiz edilmiştir.

Davacı, davalının 01.01.2013 tarihli bir yıl süreli, aylık 750,00 TL bedelli kira sözleşmesine istinaden davalının ... 1. İcra Müdürlüğünün 2014/2350 E. sayılı dosyası ile 01.08.2013-01/07/2014 dönemi kira parası olarak 12.750,00 TL kira alacağı ve 603,08 TL işlemiş faizi olmak üzere 13.353,08 TL alacağın tahsili istemiyle icra takibinde bulunduğunu, takibin haksız olduğunu, takip alacaklısı davalının, davacı işyerini tahliye etmemiş olduğu halde 25/07/2013 tarihinde davalının kızı .... ait olan .....Tic.Ltd.Şti. unvanlı ticari şirkete kiraya verip fiilen teslim ettiğini, dava dışı şirketin kullanımının 25/07/2013 ten bu güne halen devam ettiğini,....Sulh Hukuk Mahkemesinin 2014/280 Es - 490 Karar nolu ilamı ile fuzuli şagilin tahliyesine hükmedildiğini, neticede halen kirası davacıdan tahsil edilmeye çalışılan işyerinin, davacıya teslim edilmediğini, davalının, 2013/Temmuz - 2014/Temmuz dönem kirasını kendi ikinci kiracısından tahsil ettiği halde davalının aynı işyeri için, ikinci kez ödeme almaya çalıştığını, davacının, işyerini davalının hukuksuz eylemi neticesinde kullanamadığını, davacının davalıya böyle bir kira borcu olmadığını, belirterek davacının, davalıya borçlu olmadığının tespiti ile ... 1. İcra Müd.'nün 2014/2350 Esas sayılı takibinin iptaline, davalı kötüniyetli olduğundan %20 den az olmamak üzere tazminatına hükmedilmesini istemiştir. Davalı vekili, ... Sulh Hukuk Mahkemesi’nin 2014/280 esas 2014/490 karar sayılı ilamıyla taraflar arasında 01.01.2013 tarihli kontratın geçerli olduğuna karar verildiğini, ancak davacı tarafın buna rağmen mecura ilişkin kira bedellerini ödemediğini, taşınmaza gelip girmese de taşınmazda menkul eşyalarının bulunduğunu, taşınmaz için en son ödenen 9.000 TL lik bedelin.... bağlayacağını, belirterek davanın reddini savunmuştur. Mahkemece sözleşmenin tarafı olan davacının mecuru sözleşmeye uygun teslim aldığından ve davalının edimini yerine getirdiğinden, davacının kira borcunun varlığından söz edilemeyeceğinden davanın kabulüne karar verilmiştir.

Menfi tespit davasında, takip tarihinde yürürlükte bulunan, İcra İflas Kanununun 72/5 maddesi gereğince, “Dava borçlu lehine hükme bağlanırsa derhal takip durur. İlamın kesinleşmesi üzerine münderecatına göre ve ayrıca hükme hacet kalmadan icra kısmen veya

tamamen eski hale iade edilir. Borçluyu menfi tespit davası açmaya zorlayan takibin haksız ve kötü niyetli olduğu anlaşılırsa, talebi üzerine, borçlunun dava sebebi ile uğradığı zararın da alacaklıdan tahsiline karar verilir. Takdir edilecek zarar, haksızlığı anlaşılan takip konusu alacağın yüzde yirmisinden aşağı olamaz.”

Menfi tespit davası, borçlu lehine sonuçlandığına göre davacı borçlu ...nun 72/5 maddesi gereğince tazminat talebinde bulunabilir. Davalı önce davacı ile sözleşme yaptığı ve taşınmazı teslim ettiği halde daha sonra davalının kızı ...'a ait olan .... Tic.Ltd.Şti. unvanlı ticari şirkete kiraya verip fiilen teslim ettiği ve ondan da kira bedeli tahsil ettiği anlaşılmakla mahkemece bu husus gözetilerek davacının kötü niyet tazminatı istemi hakkında olumlu olumsuz bir karar verilmesi gerekirken bu hususta karar verilmemiş olması doğru değildir.

Hüküm bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle davacının temyiz itirazının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine 16/11/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/23240, Karar No: 2015/3344, Tarih: 09.02.2015

**8. Hukuk Dairesi         2014/23240 E.  ,  2015/3344 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davada, 4721 Sayılı TMK'nın "Miras Hukuku" (TMK.3.Kitap) hükümlerinden kaynaklanan ve diğer dairelerin görevine girmeyen davalar sonucu verilen hüküm ve kararların Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih 2015/8 sayılı Kararı ile hazırlanıp, 22.01.2015 Tarihli ve 29244 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Hukuk Daireleri'ne ilişkin iş bölümü uyarınca, hükme yöneltilen temyiz itirazlarının incelenmesi Yargıtay (14.) Hukuk Dairesi'nin görev alanına girmesi nedeniyle, dosyanın anılan Daire Başkanlığı'na GÖNDERİLMESİNE, 09/02/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/4984, Karar No: 2024/11041, Tarih: 02.10.2024

**11. Ceza Dairesi         2023/4984 E.  ,  2024/11041 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, temyiz istemlerinin süresinde olduğu, temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp gerekçeli kararda gösterilerek tartışılan delillere, Mahkemenin oluşa uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre, sanık ve müdafiinin diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir, ancak;

15.04.2022 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7394 sayılı Kanun’un 4 üncü maddesi ile 213 sayılı Kanun'un 359 uncu maddesinin son fıkrasından önce gelmek üzere; “Bu maddede yazılı fiillerle verginin ziyaa uğratıldığının tespit edilmesine bağlı olarak tarh edilen verginin, gecikme faizi ve gecikme zammının tamamı ile kesilen cezaların yarısı ve buna isabet eden gecikme zammının; soruşturma evresinde ödenmesi halinde verilecek ceza yarı oranında, kovuşturma evresinde hüküm verilinceye kadar ödenmesi halinde ise verilecek ceza üçte bir oranında indirilir. Tarh edilen vergi ve vergi aslına bağlı olarak kesilen cezanın bulunmadığı durumlarda verilecek ceza yarı oranında indirilir.” fıkralarının eklendiği ve 7394 sayılı Kanun’un 6 ncı maddesi ile 213 sayılı Kanun'a eklenen geçici 34 üncü maddesinde; "Haklarında hüküm verilmiş olup da dosyası infaz aşamasında olanlar, 359 uncu maddede yazılı fiillerle verginin ziyaa uğratıldığının tespit edilmesine bağlı olarak tarh edilen verginin, gecikme faizi ve gecikme zammının tamamı ile kesilen cezaların yarısı ve buna isabet eden gecikme zammını, bu maddeyi ihdas eden Kanunun yürürlüğe girdiği tarihten itibaren bir yıl içinde Hazineye ödedikleri takdirde 359 uncu maddede bu maddeyi ihdas eden Kanunla soruşturma evresi için yapılan etkin pişmanlık düzenlemesinden faydalanabilir.” hükmünün getirildiği anlaşılmakla; defter, kayıt ve belgelerin ibraz edilmemesi hâlinde bir vergi ziyaı oluşmadığı gibi tarh edilen vergi ve vergi aslına bağlı olarak kesilen bir cezanın da bulunmadığı, yine özel usulsüzlük cezasının aynı Kanun'un 359 uncu ve 371 inci maddelerinde belirtilen tarh edilen vergi ve vergi aslına bağlı olarak kesilen bir ceza olmadığı nazara alındığında; 213 sayılı Kanun'un 359 uncu maddesine 7394 sayılı Kanun'un 4 üncü maddesi ile eklenen "Tarh edilen vergi ve vergi aslına bağlı olarak kesilen cezanın bulunmadığı durumlarda verilecek ceza yarı oranından indirilir." şeklindeki hüküm uyarınca sanık hakkında, tayin edilen temel ceza üzerinden 1/2 oranında indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Yasaya aykırı, sanık ve müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususların aynı Kanun’un 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, temel cezanın 2 yıl hapis cezası olarak tayinine ilişkin paragraftan sonra gelmek üzere hüküm fıkrasına "7394 sayılı Kanun'un 4 üncü maddesi ile değişik 213 sayılı Kanun'un 359. maddesi uyarınca sanığın cezasından 1/2 oranında indirim yapılarak 1 yıl hapis cezasıyla cezalandırılmasına" şeklinde yeni bir paragraf eklenmesi ve 5237 sayılı Kanun'un 62 inci maddesinin uygulandığı paragraftan "...1 yıl 8 ay..." ibaresinin çıkartılıp yerine "...10 ay..." ibaresinin yazılması suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 02.10.2024 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/10154, Karar No: 2019/6424, Tarih: 18.09.2019

**11. Ceza Dairesi         2017/10154 E.  ,  2019/6424 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik, dolandırıcılık

HÜKÜM : Asıl Karar: Mahkumiyet

Ek Karar: Temyiz talebinin reddi.

A) Sanık ... hakkında resmi belgede sahtecilik ve dolandırıcılık suçlarından verilen mahkumiyet hükümlerine yönelik sanığın temyiz talebinin incelenmesi:

Sanığın, yokluğunda verilip 19.02.2014 tarihinde usulüne uygun olarak tebliğ edilen hükmü, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 310. maddesinde öngörülen bir haftalık yasal süresinden sonra 18.07.2014 tarihinde temyiz ettiği ve UYAP' tan yapılan araştırmada tebliğ tarihinde hükümlü olmadığı anlaşıldığından sanığın koşulları oluşmayan eski hale getirme talebi ile temyiz istemlerinin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

B) Sanık ... hakkında resmi belgede sahtecilik ve dolandırıcılık suçlarından verilen mahkumiyet hükümlerine yönelik sanığın temyiz talebinin incelenmesi:

Çatalca Cumhuriyet Başsavcılığının 19/12/2011 tarihli ve 2011/934 Esas numaralı iddianamesi ile resmi belgede sahtecilik ve dolandırıcılık suçlarından sanık ... hakkında kamu davası açıldığı; mahkemenin 15/05/2012 tarihli ara kararı ile yapılan suç duyurusu üzerine sanık ... hakkında Çatalca Cumhuriyet Başsavcılığının 17/05/2012 tarihli, 2012/255 Esas sayılı iddianamesi ile resmi belgede sahtecilik ve dolandırıcılık suçlarından Çatalca Asliye Ceza Mahkemesinde 2012/254 Esas sayılı dava açıldığı ve davaların birleştirilmesine karar verildiği, birleşen Çatalca Asliye Ceza Mahkemesinin 2012/254 Esas sayılı dava dosyasının dayanağı olan iddianame ile birleştirme kararı okunmadan ve birleştirme kararına konu dosyanın iddianamesinde belirtilen eylemle ilgili sanık ...'ın savunması alınmadan yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmek suretiyle savunma hakkının kısıtlanması ve hükmün gerekçe kısmında her iki sanık yönünden suçların değerlendirilmesine rağmen hükmün esasını oluşturan kısa kararda hangi sanık hakkında karar verildiği anlaşılmayacak ve infazda tereddüte yol açacak biçimde "sanık hakkında" denilmek suretiyle hükmün karıştırılması;

Yasaya aykırı, sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, bozmanın CMK'nin 325. maddesi uyarınca bozma kararının gerekçesine göre kararı süresinde temyiz etmeyen diğer sanık ...'a teşmiline,

18.09.2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/20965, Karar No: 2014/5910, Tarih: 01.04.2014

**18. Hukuk Dairesi         2013/20965 E.  ,  2014/5910 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Edremit 3. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 28/01/2013

NUMARASI : 2012/140-2013/28

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hükmün temyiz incelemesi taraf vekillerince, incelemenin duruşmalı olarak yapılması ise davalı vekili tarafından yasal süresi içinde verilen temyiz dilekçesi ile istenilmekle taraflara yapılan tebligat üzerine duruşma için tayin olunan günde temyiz edenlerden davalı vekili Av.M..T.. ile davacı vekili Av.E.. S.. geldiler. Gelen vekillerin sözlü açıklamaları dinlendikten sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunarak, tetkik hakiminin açıklamaları dinlenip, gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

1-Havran Gıda, Tarım ve Hayvancılık İlçe Müdürlüğü'nce bozmadan önce dosyaya gönderilen 12.08.2011 günlü veri cetvelinde, zeytin üretim gideri 2009 yılı için 669 TL, 23.12.2009 günlü veri cetvelinde ise yine 2009 yılı itibariyle 699 TL olup, veri cetvellerinin farklı ve çelişkili olması nedeniyle ve Dairenin bir önceki bozma ilamının 3. bendi ile son paragrafında da açıklandığı üzere zeytin veriminin en çok 500 kg olarak değerlendirileceği de gözetilerek dava konusu taşınmazın bulunduğu Havran Gıda, Tarım ve Hayvancılık İlçe Müdürlüğü'nden sulu şartlarda zeytinin 2009 yılı itibariyle asgari-azami üretim giderlerini (yukarıda belirtilen üretim gideriyle ilgili cetveller gönderilip mevcut çelişkinin nedeni sorulup bu çelişkinin giderilmesinin istenmesi suretiyle) gösteren veri cetveli ile alınacak cevap yazılarının dosyaya getirtilmesi ve raporun buna göre denetlenmesi gerekirken, zeytinin 700 kg/da verimine göre saptanmış olan üretim gideri cetvellerini esas alan rapora itibarla hüküm kurulması,

2-Mahkemenin ilk kararında tespit edilip idarece davalı adına bankaya yatırılan bedel ile bozmadan sonra saptanıp hüküm altına alınan bedel arasındaki farkın (idarece fazladan yatırılmış olan paranın) davalı tarafça bankadan çekilmesine kadar varsa işlemiş mevduat faizi ile birlikte davacı idareye ödenmesine karar verilmesi gerekirken salt fazla yatırılan bedelin davacıya iadesine karar verilmesi,

3-Dava konusu taşınmazda kamulaştırma işleminin Karayolları Genel Müdürlüğü tarafından yapıldığı gözetilerek karar başlığında davacı olarak Karayolları Genel Müdürlüğü'nün yazılması gerektiğinin düşünülmemesi,

4-Davalı yargılamada vekil ile temsil edildiği halde davalı yararına maktu vekalet ücreti takdir edilmemiş olması,

Doğru görülmemiştir.

Bundan ayrı olarak;

3-Dava konusu taşınmazda kamulaştırma işleminin Karayolları Genel Müdürlüğü tarafından yapıldığı gözetilerek karar başlığında davacı olarak Karayolları Genel Müdürlüğü'nün yazılması gerektiğinin düşünülmemesi,

4-Davalı yargılamada vekil ile temsil edildiği halde davalı yararına maktu vekalet ücreti takdir edilmemiş olması,

Doğru görülmemiştir.

Bundan ayrı olarak;

5-Anayasa Mahkemesi 1. Bölümünün 19.12.2013 tarih ve 2013/817 sayılı kararında, kamulaştırma bedelinin tespiti için açılan davada uzun süren bir yargılama sonunda, dava tarihi itibarıyla belirlenen bedele hükmedilmesinin Anayasanın 35. maddesinde güvence altına alınan mülkiyet hakkının ihlal edildiği kabul edilerek mal sahibine tazminat ödenmesi gerektiği belirtilmiştir.

Yasa koyucu da, bu hak ihlalini dikkate alarak, 6459 sayılı Kanunun 6. maddesiyle 2942 sayılı Kanunun 10. maddesine eklenen fıkrada (yürürlük tarihi 30.04.2013) kamulaştırma bedelinin tescili için açılan davanın dört ay içinde sonuçlandırılmaması halinde, tespit edilen bedele bu sürenin bitiminden itibaren faiz uygulanmasına ilişkin düzenleme getirmiştir. Her ne kadar, getirilen bu faiz hükmü maddi hukuka ilişkin olup, aynı yasanın 29. maddesi gereğince yayımı tarihinden sonra açılacak davalara uygulanması gerekir ise de; 30.04.2013 tarihinden sonra açılacak davalar için yapılan bu düzenleme ile Anayasa Mahkemesinin makul süreyi aşan yargılamanın hak ihlali oluşturduğuna ilişkin kararı birlikte değerlendirildiğinde, 30.04.2013 tarihinden önce açılmış ve henüz kesinleşmemiş kamulaştırma bedelinin tespiti ve tescili davalarında öngörülen dört aylık yargılama süresinin makul süre kabul edilerek, hakkaniyet gereğince taşınmaz malikinin zararının giderilmesi amacıyla dava tarihinden itibaren dört aylık sürenin bittiği tarihten ilk karar tarihine kadar tespit edilen kamulaştırma bedeline faiz uygulanması gerektiğinden bu yönden de mahkeme kararının bozulması gerekmiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, Yargıtay duruşmasında vekille temsil edilen davalı ve davacı yararına takdir edilen 1.100,00 TL vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalı tarafa, davalıdan alınarak davacı tarafa verilmesine, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edenlerden davalı tarafa iadesine, 01.04.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5392, Karar No: 2020/1145, Tarih: 20.02.2020

**1. Hukuk Dairesi         2018/5392 E.  ,  2020/1145 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU KAYDINDA DÜZELTİM

Davacılar, dava konusu 131 ada 6, 154 ada 8, 118 ada 70 ve 134 ada 6 parsel sayılı taşınmazlarda eksik olan ad, soyad ve baba adlarının nüfus kayıtlarına uygun olarak düzeltilmesini istemişlerdir.

Davalılar, davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, davanın kabulü ile dava konusu taşınmazlarda davacıların eksik olan ad, soyad ve baba adlarının nüfus kayıtlarına uygun olarak eklenmesine karar verilmiş, karar derecattan geçerek 15.03.2007 tarihinde kesinleşmiştir.

Davacı ...’un 03.07.2018 tarihli dilekçesi üzerine, mahkemece 28.09.2018 tarihli tashih şerhi ile; dava konusu 131 ada 6 sayılı parsele ilişkin hükmün 1. bendinde geçen ‘’ 2/16, 3/16 ve 3/16 ‘’ ibarelerinin maddi hatadan kaynaklandığı gerekçesiyle sırasıyla ‘’ 2/24, 3/24 ve 3/24 ‘’ şeklinde düzeltilmesine karar verilmiştir.

Tashih kararı, davalı ... müdürlüğü vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ...’ın raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına ve özellikle, 6100 sayılı HMK’nin 304. maddesi uyarınca davacının düzeltim istekli dilekçesinin davalı ... müdürlüğüne tebliğ edildiği, tapu müdürlüğü tarafından da cevap verildiği gözetilerek yazılı şekilde karar verilmesinde herhangi bir isabetsizlik yoktur. Davalı ... müdürlüğü vekilinin yerinde bulunmayan temyiz itirazının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA,

Harçlar Kanununun değişik 13. Maddesinin j. Bendi gereğince Tapu Müdürlüğünden harç alınmasına yer olmadığına, 20/02/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/3523, Karar No: 2023/5643, Tarih: 18.10.2023

**1. Hukuk Dairesi         2023/3523 E.  ,  2023/5643 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

EK KARAR TARİHİ : 28.03.2023

SAYISI : 2018/103 E., 2019/130 K.

HÜKÜM : Kısmen Kabul Kısmen Ret

İlk Derece Mahkemesince tapu iptali ve tescil istemli davada verilen davanın kısmen kabulüne ilişkin 24.12.2019 tarihli karar taraflara tebliğ edilmiş, tarafların istinaf yoluna başvurmaması nedeniyle hüküm 01.07.2020 tarihinde kesinleşmiştir.

Davacı, 14.02.2023 tarihli dilekçesi ile 2018/103 Esas ve 2019/130 Karar sayılı dava dosyasında ek bilirkişi raporunda 132 parselin A2 ile gösterilen 106,22 metrekarelik kısmının kendisine ait 130 parsele dahil edilmesine karar verilmesi gerektiği halde sehven A1 ile gösterilen kısmın dahil edilmesine karar verildiğini belirterek kararın talebi gibi düzeltilmesine karar verilmesini talep etmiş, Mahkemece talep 28.03.2023 tarihli ek karar ile reddedilmiş, hükmün davacı tarafından temyizi üzerine dava dosyası Dairemize gönderilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince verilen nihai nitelikteki kararın ve bu karara ilişkin tavzih talebinin reddine ilişkin ek kararın bölge adliye mahkemelerinin faaliyete geçmesinden sonra verildiği açıktır.

Somut olayda, 28.03.2023 tarihli ek kararın 6100 sayılı HMK'nın 341 inci ve devamı maddeleri uyarınca istinaf yolu incelemesine tabi bulunduğundan, dosyanın Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmek üzere İlk Derece Mahkemesine TETKİKSİZ İADESİNE,

18.10.2023 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.