muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/478, Karar No: 2014/34, Tarih: 04.02.2014

11-Küçük yaştaki evliliklerin önüne geçilmesi bir zorunluluktur. Bunun üzerinde ciddiyetle de durulmalıdır. Çünkü bunun sakıncalarını görmekteyiz, ancak gerekli eğitim ve bilgilendirmeyi yapmadan, bir yanlışlığı sona erdireyim amacıyla sonuçları çok ağır olan uzun süreli hapislerle bu yanlışlığı ortadan kaldırmak mümkün değildir. Kaldı ki zorunlu eğitimin 12 yıla çıkmasıyla bu gibi evlilikler sona erecektir, çünkü eğitim en az 18 yaşına kadar devam edecektir.

Yapılan bu uygulama ile kamuoyunda “çocuk gelinler” olarak adlandırılan, hiçbir maddi güvencesi olmayan, her zaman mağdur olan genç kızların, olaydan 8 yıl geçtikten sonra, , yanında 2 çocuğu ile yüzüstü bırakılıp, eşinin cezaevine konması hiçbir şekilde açıklanamaz.

Mağdure bugün itibariyle çocuk gelin olmaktan çıkmış, 22 yıl 5 ay 15 günlük yaş içerisinde iki çocuk annesidir.

Uygulama ile mağduriyetlere yol açılmıştır. (Bakınız, Mustafa ALBAYRAK, TCK, Öz Kitap, Madde 51 altındaki, “HÂKİMLERE MEKTUP” başlığı)

Kanunlar sorunları çözmez. Sorunların çözümü için uygun kurallar manzumesini ortaya koyarlar. Sorunları çözecek olanlar, bu kuralların uygulayıcıları, yani karar vericilerdir.

Şimdiye kadar açıkladığımız bu sorunu TBMM, mahkemeler ve Yargıtay çözüme ulaştıramadı, bundan sonra Anayasa Mahkemesi, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin bir çıkar yol olarak kaldığını düşünüyorum.

Tüm açıkladığımız bu nedenlerden dolayı:

“Türk Milleti Adına” yargılama yapan yargının bir sujesi olarak;

Sanığın TCK'nın 30/4. maddesinde düzenlenen “İşlediği fiilin haksızlık oluşturduğu hususunda kaçınılmaz hataya düşen" kişi olduğundan bu hatasından yararlandırılması gerektiğinden hem bu sebepten hem de 14. Ceza Dairesinin yaş konusundaki hata nedeniyle araştırma yapılması yönündeki bozma kararının yerinde olduğunu düşündüğümüzden sayın çoğunluğun itirazın kabulü yönündeki görüşüne katılmıyoruz" düşüncesiyle,

Çoğunluk görüşüne katılmayan dört Genel Kurul Üyesi ise; benzer düşüncelerle itirazın reddi gerektiği görüşüyle karşı oy kullanmışlardır.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının KABULÜNE,

2-Yargıtay 14. Ceza Dairesinin 05.03.2013 gün ve 9213-2242 sayılı bozma kararının KALDIRILMASINA,

3- Usul ve kanuna uygun bulunan Isparta Ağır Ceza Mahkemesinin 18.07.2008 gün ve 266-177 sayılı kararının ONANMASINA,

4- Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 04.02.2014 günü yapılan müzakerede oyçokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/10933, Karar No: 2012/20588, Tarih: 12.12.2012

**11. Hukuk Dairesi         2011/10933 E.  ,  2012/20588 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Mustafakemalpaşa Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 29/12/2009 tarih ve 2001/605-2009/724 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili bankanın M.K.Paşa Şubesi ticari kredi müşterisi Ser-Gıda Mad. Dağ. Paz. Tic. Ltd. Şti., Sertelli Lpg ve Bay. Tüp Mal. Ltd. Şti., Trakya Nak. Ltd. Şti.'ne ait onaylı kredilerden Yağcılar Koll. Şti. ... ve Ort. Firması olarak nakit krediler kullanıldığını, ancak ödenmediğini, hesap kat ihbarnamesi ve ekinde hesap özetinin keşide ve tebliğ edildiğini ileri sürerek, 10.009,30 TL alacağın kat tarihinden itibaren işleyecek %180 faizi, %5 BSMV’si ile birlikte davalılardan sorumlulukları oranında müştereken ve müteselsilen tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, Yağcılar Koll. Şti.'nin feshedildiğini, müfettiş raporlarında Sertelli grubu kredilerinden müvekkiline ödeme yapıldığı iddiası ile ilgili olarak hiçbir belge elde edilemediğini, banka müdür yardımcısının bu nedenle yargılandığını, banka personelinin fiilinden dolayı uğranılan zararın müvekkillerine yüklenilemeyeceğini, dava konusu paranın müvekkillerine ödenmediğini, savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, davacı bankanın davalılardan talepleri doğrultusunda alacaklarının bulunmadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, davacı harçtan muaf olduğundan harç alınmasına mahal olmadığına, 12.12.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/7352, Karar No: 2010/6203, Tarih: 09.03.2010

**9. Hukuk Dairesi         2010/7352 E.  ,  2010/6203 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Y A R G I T A Y K A R A R I

Yargıtay Başkanlar Kurulunun 31/01/2005 günlü kararı ile iş kazaları ve meslek hastalığından doğan maddi ve manevi tazminat davalarından kaynaklanan işveren ve işçi arasındaki rücu davalarına / iş kazaları ile meslek hastalığından dolayı istenilen maddi ve manevi tazminat taleplerinin yanında işçilik alacaklarına ilişkin hüküm ve kararların temyiz incelemesi Yargıtay 21.Hukuk Dairesine verilmiştir.

Taraflar arasındaki uyuşmazlığın niteliğine ve Yargıtay Başkanlar Kurulunun anılan kararına göre, dosyanın Yargıtay 21.Hukuk Dairesi'ne GÖNDERİLMESİNE, 9.3.2010 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/9940, Karar No: 2024/6539, Tarih: 28.05.2024

**5. Hukuk Dairesi         2023/9940 E.  ,  2024/6539 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2021/439 Esas, 2021/727 Karar

DAVA TARİHİ: 12.01.2018

KARAR : Kabul

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen 4650 sayılı Kanun'la değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun (2942 sayılı Kanun) 10 uncu maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak terkini davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairemizce Bölge Adliye Mahkemesinin kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davacı idare ve bir kısım davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı idare vekili dava dilekçesinde özetle; İstanbul ili, ...,... Mahallesi 112 ada 91 parsel sayılı taşınmazın 7.257,68 m²lik kısmının, ıslah dilekçesi ile de 2.742,78 m²lik kısmının ilavesi ile toplam 10.000,46 m²lik kısmının kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak terkinini talep etmiştir.

II. CEVAP

1. Davalılar ... vd. bir kısım davalılar vekili cevap dilekçesinde özetle; taşınmaza arsa olarak kıymet takdiri yapılması ve kamulaştırmadan arta kalan alanda değer düşüklüğü hesaplanması gerektiğini beyan etmiştir.

2. Davalılar ... vd. vekili cevap dilekçesinde özetle; taşınmazın iyi bir konumda bulunduğunu, kamulaştırmadan arta kalan kısımda değer düşüklüğünün hesaplanması gerektiğini, taşınmazın arsa vasfında olduğunu, tarla olarak değerlendirilecek ise kapitalizasyon faiz oranının %2 olarak alınması ve objektif değer artışının % 400 olarak kabul edilmesi gerektiğini beyan etmiştir.

3. Davalı ... vekili cevap dilekçesinde özetle; idarenin belirlediği bedeli kabul etmediklerini, taşınmazın arsa vasfında olduğunu, tarla olarak değerlendirilse dahi 2018 yılı verilerinin esas alınması gerektiğini, kapitalizasyon faiz oranın %3, objektif değer artış oranının ise % 250-500 arasında alınması gerektiğini beyan etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 12.01.2018 tarihli ve 2018/49 Esas, 2020/28 Karar sayılı kararı ile davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı idare ve bir kısım davalılar vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin 25.09.2020 tarihli ve 2020/601 Esas, 2020/1218 Karar sayılı kararıyla istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı idare ve bir kısım davalılar vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin 25.09.2020 tarihli ve 2020/601 Esas, 2020/1218 Karar sayılı kararıyla istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı idare ve bir kısım davalılar vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Dairemizce yapılan temyiz incelemesi sonucunda; tespit edilen kamulaştırma bedelinin bloke edilmesi için davacı idare vekiline verilen süreler içerisinde kamulaştırma bedeli depo edilmemiş ise de, temyiz dilekçesi ekinde sunulan banka dekontlarına göre davacı idarenin karar tarihinden sonra depo kararını yerine getirdiği anlaşıldığından, usul ekonomisi de gözetilerek işin esasına girilip karar verilmesi gerektiğinden sair hususlar incelenmeksizin Bölge Adliye Mahkemesi kararı kaldırılarak İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile uyulan bozma kararı gereğince inceleme ve işlem yapılarak davanın kabulüne karar verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı idare ve bir kısım davalılar vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1. Davacı idare vekili temyiz dilekçesinde özetle; kapitalizasyon faiz oranın %5 olarak alınması gerektiğini, objektif değer artışı oranının fahiş ve haksız olduğunu ileri sürerek kararı temyiz etmiştir.

2. Davalılar ... vd. vekili temyiz dilekçesinde özetle; taşınmazın arsa vasfında olduğunu, bedelin gerçek değeri yansıtmadığını, üretim giderlerinin hatalı, objektif değer artış oranının az belirlendiğini, kamulaştırmadan arta kalan alanda değer düşüklüğünün kabulden daha fazla olduğunu ileri sürerek kararı temyiz etmiştir.

3. Davalılar ... vd. vekili temyiz dilekçesinde özetle; usul ekonomisi denilerek kararın bozulmasının hatalı olduğunu, ekonomik gelişmeler ve bedele uygulanan yasal faiz dikkate alındığında mülkiyet hakkının ihlal edilmiş olduğunu ileri sürerek kararı temyiz etmiştir.

4. Davalı ... vekili temyiz dilekçesinde özetle; kamulaştırmadan arta kalan kısımlar dahil edilerek taşınmazın tamamının bedeline hükmedilmesi gerektiğini, en azından kalan 3 parça için % 50 değer kaybı oluştuğunun kabulünü, taşınmazın arsa vasfında olduğunu, münavebenin hatalı alındığını, aynı kamulaştırma kapsamında daha yüksek bedellere hükmedildiğini, üretim giderlerinin yanlış alındığını, objektif değer artışı oranın eksik olduğunu ileri sürerek kararı temyiz etmiştir.

4. Davalı ... vekili temyiz dilekçesinde özetle; kamulaştırmadan arta kalan kısımlar dahil edilerek taşınmazın tamamının bedeline hükmedilmesi gerektiğini, en azından kalan 3 parça için % 50 değer kaybı oluştuğunun kabulünü, taşınmazın arsa vasfında olduğunu, münavebenin hatalı alındığını, aynı kamulaştırma kapsamında daha yüksek bedellere hükmedildiğini, üretim giderlerinin yanlış alındığını, objektif değer artışı oranın eksik olduğunu ileri sürerek kararı temyiz etmiştir.

5. Davalı ... vekili temyiz dilekçesinde özetle; kamulaştırmadan arta kalan kısımlar tamamen kullanılamaz hale geldiği için taşınmazın tamamının kamulaştırılması gerektiğini, taşınmazın arsa vasfında olduğunu ileri sürerek kararı temyiz etmiştir.

6. Davalı ... vekili temyiz dilekçesinde özetle; yetersiz rapora göre hüküm kuruldruğunu, bedelin gerçek değerin çok altında kaldığını, kamulaştırmadan arta kalan ve fen bilirkişisi raporunda C1 ile C2 harfleri ile gösterilen kısımlarda da değer kaybı oluştuğunu, taşınmazın arsa vasfında olduğunu, objektif değer artışının gözardı edildiğini ileri sürerek kararı temyiz etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukukî Nitelendirme

Uyuşmazlık, dava konusu taşınmazın kamulaştırma bedelinin tespitine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 2942 sayılı Kanun'un 10 uncu maddesinin sekizinci fıkrası ile 11 inci ve 12 nci maddeleri.

3. Değerlendirme

1. Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer olan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Arazi niteliğindeki dava konusu taşınmaza 2942 sayılı Kanun'un 11 inci maddesinin birinci fıkrasının (f) bendi uyarınca gelir metodu esas alınarak değer biçilmesinde, aynı bölgeden Dairemize intikal eden ve denetiminden geçen dosyalar dikkate alındığında bir isabetsizlik görülmemiştir.

3. Temyizen incelenen mahkeme kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla; davacı idare vekilinin tüm, bir kısım davalılar vekillerinin ise aşağıdaki paragrafların kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

3. Temyizen incelenen mahkeme kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla; davacı idare vekilinin tüm, bir kısım davalılar vekillerinin ise aşağıdaki paragrafların kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

4. Fen bilirkişisi raporunda kamulaştırmadan arta kalan ve (C3) ile gösterilen 634,70 m²lik kısmın yüzölçümü ve geometrik şekli gözetildiğinde işe yaramayacağı gözetilerek, tamamının bedeline hükmedilmesi yönünde temyiz itirazları bulunan davalılar yönünden payları karşılığına hükmedilmesi, değer kaybı oranının düşük belirlenmiş olduğu yönünde temyiz itirazları bulunan davalılar yönünden ise bu bölümde değer azalışı oranı % 50'den fazla olduğundan, davalı vekillerine % 50 oranında değer kaybı ile yetinip yetinemeyeceği sorularak, yetinildiği takdirde bu miktara göre hüküm kurulması, yetinilmediği takdirde davacı idareye geri kalan taşınmaz bedelinin tamamını ödemek suretiyle taşınmazın bu kısmına ilişkin olarak mülkiyet hakkını kazanma imkanı sağlanmalı ve talebi halinde bu kısım yönünden taşınmaz bedelinin tamamına hükmedilmesi gerektiğinin düşünülmemesi hatalıdır.

5. Dava konusu taşınmazın kamulaştırmadan arta kalan ve fen bilirkişisi raporunda (C1) ile (C2) olarak gösterilen kısımlarının yüzölçümleri ve geometrik şekilleri gözetildiğinde bu bölümlerde değer azalışı oluşacağı muhakkak olup, bilirkişi kurulundan bu hususta ek rapor alınarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde bu bölümlerde değer azalışı oluşmadığının kabulü ile hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.

VII. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1. Davacı idare vekilinin tüm, bir kısım davalılar vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine,

2. Bir kısım davalılar vekillerinin temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

Bir kısım davalılardan peşin alınan temyiz harçlarının istek hâlinde iadesine,

28.05.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/16654, Karar No: 2017/8416, Tarih: 28.11.2017

**10. Hukuk Dairesi         2016/16654 E.  ,  2017/8416 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, ek ödemelerden yapılan prim kesintilerinin iadesi istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dosya içindeki kayıt ve belgelerden; davacının talep ettiği 2006/5 döneminden, kadroya geçtiği (4/1-c) 2011/7 dönemine kadar 506 sayılı Yasa ve 5510 sayılı Yasa'nın 4/1-a maddesi kapsamında hemşire olarak çalıştığı, davacıya yapılan ek ödemelerden davalı Kurumca prim kesintisi yapıldığı anlaşılmaktadır.

Uyuşmazlık; ek ödemelerden sigorta prim kesintisi yapılıp yapılmayacağı hususunda toplandığından, uyuşmazlığın, 1.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Yasa öncesi ve sonrasına ilişkin düzenlemelere göre irdelenmesi gerekecektir.

Davanın yasal dayanağı 5510 sayılı Yasa'nın 80/c, 506 sayılı Yasa'nın 77. maddeleri ile 27.06.1989 tarihli 375 sayılı KHK'dir.

5510 sayılı Yasanın yürürlük tarihinden önce uygulanması gereken 506 sayılı Yasanın 77/b, c maddesine göre; "prim, ikramiye ve bu nitelikteki her çeşit istihkaktan sigortalılara o ay içinde ödenenlerin", "idare veya kaza mercilerince verilen karar gereğince (a) ve (b) fıkralarında yazılı kazançlar niteliğinde olmak üzere sigortalılara o ay içinde yapılan ödemelerin," brüt toplam primlerin hesabında dikkate alınır. Sigorta primleri hesabına katılmayacak istisnalar aynı maddede; yolluklar, çocuk ve aile zamları, ölüm, doğum ve evlenme yardımları ile ayni yardımlar olarak açıkça gösterilmiştir.

27.06.1989 tarihli ve 375 sayılı KHK'nin EK:3 maddesi "ek ödemenin hak kazanılmasında ve ödenmesinde aylıklara ilişkin hükümler uygulanır ve bu ek ödeme damga vergisi hariç herhangi bir vergi ve kesintiye tabi tutulmaz" hükmüne haiz olup, ek ödemeden prim kesintisi yapılmayacağına ilişkin açık bir düzenleme getirmediğinden uygulanabilirliği bulunmamaktadır.

5510 sayılı Yasa'nın 80. maddesinde prime esas kazançların nasıl hesaplanacağı düzenlenmiş ve aynı maddenin c bendinde "...Diğer kanunlardaki prime esas tutulmaması gerektiğine dair muafiyet ve istisnalar bu Kanunun uygulanmasında dikkate alınmaz" hükmü öngörülmüştür. Bu düzenleme uyarınca zaten 375 sayılı KHK'nın uygulanması söz konusu olmayacaktır.

5510 sayılı Yasa'nın 80. maddesinde prime esas kazançların nasıl hesaplanacağı düzenlenmiş ve aynı maddenin c bendinde "...Diğer kanunlardaki prime esas tutulmaması gerektiğine dair muafiyet ve istisnalar bu Kanunun uygulanmasında dikkate alınmaz" hükmü öngörülmüştür. Bu düzenleme uyarınca zaten 375 sayılı KHK'nın uygulanması söz konusu olmayacaktır.

11.10.2011 tarihli 666 sayılı KHK 'nın 1. maddesi ile 375 sayılı KHK'ye eklenen ek 9 maddesi ise " ..Kadro karşılığı sözleşmeli personel ile 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnameye ekli (II) sayılı Cetvele dahil pozisyonlarda istihdam edilen sözleşmeli personel hariç olmak üzere, çeşitli statülerde istihdam edilen sözleşmeli personele, çalıştıkları birim ve bulundukları pozisyon unvanı itibarıyla aynı veya benzer unvanlı memur kadrosunda çalışan, hizmet yılı ve öğrenim durumu aynı olan emsali personel için belirlenmiş olan ek ödeme oranını aşmamak üzere, statüleri ile mali haklar kapsamında yapılan her türlü ödemeler dahil almakta oldukları toplam ödeme tutarları gibi kriterler birlikte veya ayrı ayrı dikkate alınarak bu madde hükümleri çerçevesinde ek ödeme yapılıp yapılmayacağını, yapılacak ek ödeme oranını sözleşme ücreti ile ilişkilendirilmeksizin belirlemeye, Maliye Bakanlığının teklifi üzerine Bakanlar Kurulu yetkilidir. Bu ödeme tutarı damga vergisi hariç herhangi bir vergi ve sigorta prim kesintisine tabi tutulmaz. " hükmü getirilmiş ve bu maddenin yürürlüğü 666 sayılı KHK'nin 8. maddesinde 15/1/2012 tarihinde yürürlüğe gireceği düzenlenmiş olup, davacının 5510 sayılı Yasa'nın 4/1-c maddesi kapsamında çalışmaya başladığı tarih dikkate alındığında ilgili düzenlemenin de somut olayda uygulanma yeri bulunmamaktadır.

Belirtilen açıklamalar ve yasal düzenlemeler ışığında mahkemece, davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, 28.11.2017 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/3788, Karar No: 2022/10842, Tarih: 31.05.2022

**2. Ceza Dairesi         2022/3788 E.  ,  2022/10842 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

5271 sayılı CMK’nın 231. maddesinin 8. fıkrasında, hükmün açıklanmasının geri bırakılması halinde, denetim süresi içinde dava zamanaşımının duracağı ve maddenin 11. fıkrasında, denetim süresi içinde kasten yeni bir suç işlenmesi halinde mahkemece hükmün açıklanacağı düzenlenmiş olup, duran zamanaşımının, denetim süresi içinde işlenen suçtan dolayı verilen hükümlülük kararının kesinleşmesi koşuluyla suçun işlendiği tarihte yeniden işlemeye başlayacağı, dosya kapsamına göre sanık bakımından hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 22/06/2010 tarihi itibariyle duran zamanaşımının kesinleşen sonraki mahkûmiyete konu suçun işlendiği 02/06/2015 günü yeniden işlemeye başladığı belirlenerek yapılan incelemede;

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, uyulan bozmaya, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz nedenleri yerinde olmadığından reddiyle hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 31/05/2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.