muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/7358, Karar No: 2014/11376, Tarih: 20.10.2014

**14. Hukuk Dairesi         2014/7358 E.  ,  2014/11376 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Trabzon 1. Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 10/01/2012

NUMARASI : 2010/959-2012/15

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 02.09.2010 gününde verilen dilekçe ile ortaklığın giderilmesi ıslahen iştirak halinde mülkiyetin müşterek mülkiyete çevrilmesi istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 10.01.2012 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi bir kısım davalılar vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_ K A R A R \_

Davacı elbirliği halindeki mülkiyetin paylı mülkiyete çevrilmesini istemiştir.

Davalılardan S.. K.., E.. K.., M.. K.. ve Ş.. K.. vekili davaya muvafakatlarının olmadığını beyan etmiştir.

Davalılardan G.. K.. ve H.. T.. davacının alacağından dolayı kendilerinin hiç bir sorumluluklarının bulunmadığını, bu nedenle davanın reddini savunmuştur.

Diğer davalılar kendilerine usulüne uygun meşruhatlı davetiye tebliğ edilmiş olmasına rağmen davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece davalılara ihtarlı davetiye tebliğ edilmiş olduğu belirtilerek davanın kabulüne, 1.. Parsel sayılı taşınmaz üzerinde davalıların ortak murisleri "H.. oğlu S.. K.."ten dolayı bu hisse üzerinde taraflar arasında iştirak halinde olan mülkiyetin TMK'nın 644. maddesi uyarınca Trabzon 1. Sulh Hukuk Mahkemesinin 27.08.2010 tarih 2010/922 Esas 2010/929 Karar, 18.11.2011 tarih 2011/1122 Esas 2011/1030 Karar, 16.11.2011 tarih 2011/1131 Esas 2011/1145 Karar ile Trabzon 2. Sulh Hukuk Mahkemesinin 18.11.2011 tarih 2011/1132 Esas, 2011/1170 Karar sayılı veraset ilamlarındaki payları oranında müşterek mülkiyete çevrilmesine karar verilmiştir.

Hükmü, bir kısım davalılar vekili temyiz etmiştir.

Dava, icra hukuk mahkemesinin vermiş olduğu yetki belgesine dayalı olarak elbirliği mülkiyetinin paylı mülkiyete dönüştürülmesi isteğine ilişkindir.

Elbirliği mülkiyetinin paylı mülkiyete dönüştürülmesinde başka bir belgeye atıf yapılmadan veraset ilamındaki paylar gözetilip hüküm kurulması zorunludur.

Somut uyuşmazlıkta; bu yön gözetilmeden dava konusu Trabzon İli, Merkez İlçesi, Y..köyünde kain 1... sayılı parsel 2.730,00 m2 tarla ve fındıklık cinsli taşınmazın tapu kaydında davalı borçlu H.. K..'in murisi "H.. oğlu S.. K.." dışında diğer elbirliği maliklerinin de bulunduğu anlaşıldığından dosyadaki veraset ilamları nazara alınarak herbir paydaşa düşen payın hüküm sonucunda ayrı ayrı gösterilmesi gerekirken veraset ilamlarına atıf yapılarak ve sadece elbirliği mülkiyeti şeklinde maliklerden biri olan "Hasan oğlu S.. K.."ten dolayı bu hisse üzerinden infazda tereddüt oluşturacak şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, bu sebeple kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde yatıranlara iadesine, 20.10.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/19668, Karar No: 2015/14197, Tarih: 08.09.2015

**7. Hukuk Dairesi         2014/19668 E.  ,  2015/14197 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi (İş Mahkemesi Sıfatıyla)

Dava Türü : Alacak

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı iş akdinin işveren tarafından haksız feshedilidğini belirterek kıdem ve ihbar tazminatı ile işçilik alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalının davanın reddedilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davacı işçinin iş akdinin feshinin kim tarafından yapıldığı ve feshin haklı olup olmadığı hususunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşçinin emeğinin karşılığı olan ücret işçi için en önemli hak, işveren için en temel borçtur. 4857 sayılı İş Kanununun 32 nci maddesinin dördüncü fıkrasında, ücretin en geç ayda bir ödeneceği kurala bağlanmıştır. 5953 sayılı Basın İş Kanununun 14 üncü maddesinin aksine, 4857 sayılı Yasada ücretin peşin ödeneceği yönünde bir hüküm bulunmamaktadır. Buna göre, aksi bireysel ya da toplu iş sözleşmesinde kararlaştırılmadığı sürece işçinin ücreti bir ay çalışıldıktan sora ödenmelidir.

Ücreti ödenmeyen işçinin, bu ücretini işverenden dava ya da icra takibi gibi yasal yollardan talep etmesi mümkündür.

1475 sayılı Yasa döneminde, toplu olarak hareket etmemek ve kanun dışı grev kapsamında sayılmamak kaydıyla 818 sayılı Borçlar Kanununun 81'inci maddesi uyarınca ücreti ödeninceye kadar iş görme edimini ifa etmekten, yani çalışmaktan kaçınabileceği kabul edilmekteydi. 01.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun 97'nci maddesinde de benzer bir düzenleme yer almaktadır. 4857 sayılı İş Kanunu'nda ise ücret daha fazla güvence altına alınmış ve işçi ücretinin yirmi gün içinde ödenmemesi durumunda, işçinin iş görme edimini yerine getirmekten kaçınabileceği açıkça düzenlenmiş, toplu bir nitelik kazanması halinde dahi bunun kanun dışı grev sayılamayacağı kurala bağlanmıştır.

Ücreti ödenmeyen işçinin alacağı konusunda takibe geçmesi ya da ücreti ödeninceye kadar iş görme edimini yerine getirmekten kaçınması, iş ilişkisinin devamında bazı sorunlara yol açabilir. Bu bakımdan, işverenle bir çekişme içine girmek istemeyen işçinin, haklı nedene dayanarak iş sözleşmesini feshetme hakkı da bulunmaktadır. Ücretin hiç ya da bir kısmının ödenmemiş olması bu konuda önemsizdir.

Ücretin ödenmediğinden söz edebilmek için işçinin yasa ya da sözleşme ile belirlenen ücret ödenme döneminin gelmiş olması ve işçinin bu ücrete hak kazanması gerekir

Ücretin ödenmediğinden söz edebilmek için işçinin yasa ya da sözleşme ile belirlenen ücret ödenme döneminin gelmiş olması ve işçinin bu ücrete hak kazanması gerekir

4857 sayılı İş Kanunu'nun 24'üncü maddesinin (II) numaralı bendinin (e) alt bendinde sözü edilen ücret, geniş anlamda ücret olarak değerlendirilmelidir. İkramiye, prim, yakacak yardımı, giyecek yardımı, fazla mesai, hafta tatili, genel tatil gibi alacakların ödenmemesi durumunda da işçinin haklı fesih imkânı bulunmaktadır

Davacı dava dilekçesinde 22/10/2012 tarihinde bel rahatsızlığından dolayı hastaneye gitmek için izin istediğini, ancak kendisine izin verilmediğini, ağrısından dolayı hastaneye gitmek zorunda kaldığını, doktor tarafından üç gün istirahat verildiğini, istirahat kağıdının aynı gün işyerine götürüp verdiğinde kendisine çıkışının verildiğini, bel ağrısı geçmeyince istirahat gününün dolmasından sonra tekrar hastaneye gittiğini, doktorun üç gün daha istirahat raporu verdiğini, rapor bitiminde tekrar işyerine vardığından personel yetkilisinin kendisine "hitaben çıkışın verildi, gelmene gerek yok" şeklinde söylendiğini, iş akdinin bu suretle feshedildiğini, müvekkilinin muhasebeye giderek beni işten çıkarttınız, yasal haklarımı ödeyin, İşkur'a işsizlik maaşı yatması için işten ayrılma belgesi vermesi gerektiğini söylediğini, müvekkiline söz konusu belgeyi vermedikleri gibi işe devamsız gibi göstererek iş akdinin feshedildiğini, müvekkilinin işveren şirkete ... Noterliği aracılığıyla 07/11/2012 tarih 15665 yevmiye numaralı ihtarnameyi gönderdiğini, ... Noterliği'nin 20/11/2012 tarih ... numaralı yevmiye ile cevap verildiğini, cevabi yazı da iş akdinin devam ettiğinin, raporlu olarak istirahat hakkında saygı duyduklarını, işe gelmeme yolunda bilgi veren kişinin yetkili müdür olmadığını, istirahatinin bittiği 23/11/2012 tarihinde iş başı yapmasını bildiren bir ihtarname gönderildiğini, müvekkiline ... Noterliğinden 04/12/2012 tarih ... nolu ihtarname gönderilerek iş başının yapmadığının tespit edildiği, işe gelmemesi halinde iş akdinin tazminatsız olarak feshedildiğinin ihtar edildiğini, işverenin bu davranışının işçiye karşı çelişkili olduğunu, rapor bitiminde müvekkilinin işyerine gittiğinde işe gelmemesinin söylendiğini, daha önce işyerinden çıkarılan işçilerin haklarının ödememek için işe devamsız gibi gösterilen, işten çıkarılan işçilerin mevcut olduğunu belirtmiş kıdem ve ihbar tazminatı talep etmiştir.

Davalı ise davacının 06/05/2008 tarihinde müvekkili şirketinde işe başladığını, 22 Ekim 2012 tarihinde hastaneye gitmek için izin verilmediğini iddia etmiş ise de hastanaye gitmek için izin verildiğini, 22/10/2012- 24/10/2012 tarihleri arasında rapor aldığını ve raporu şirkete getirdiğini, davacıya "çıkışınız verildi" denilmediğini, davacının haklı çıkmanın yollarını aradığını, noter aracılığıyla ihtar çektiğini, müvekkili şirket tarafından davacının iş akdinin haklı olarak feshedildiğini, davacının 01/12/2012-31/12/2012 tarihleri arasında bir sebep göstermeden işe gelmediğini, davacının işi bırakmak istediğini, amacının tazminat almak olduğunu, bu nedenlerle açılan davanın reddine karar verilmesinin gerektiğini savunmuştur.

Davacı tarafından davalıya gönderilen 07.11.2012 tarihli ihtarnamede; davacının 22.10.2012'de rahatsızlığı nedeniyle rapor aldığının, işyerine götürdüğünde "çıkışın verildi" denildiğinin, buna rağmen işten çıkışının haklarının ödenmemesi istemiyle yapılmadığının, tazminat ve alacaklarının talep edildiğinin belirtildiği görülmüştür.

Davalı yanca davacıya gönderilen ihtarnamelerden 20.11.2012 tarihli ihtarnamede; davacının istirahatlı olduğunun bilindiğinin, sigorta kaydının devam ettiğinin, işe gelmemesi yönünde beyanda bulunulmadığının; 04.12.2012 tarihli ihtarnamede ise; istirahat sonunda 01.12.2012'de iş başı yapması gerekirken sebep bildirmeksizin işe gelmediğinin, işe gelmemeye devam etmesi halinde iş akdinin feshedileceğinin; 31.12.2012 tarihli ihtarnamede de; 01.12.2012 - 31.12.2012 tarihleri arasında işyerine gelmediğinin, bu nedenle iş akdinin 4857 sayılı Yasanın 25.mad. / 2 - f- g bendi gereği feshedildiğinin belirtildiği görülmüştür.

Dosya içerisinde davacının işe gelmediğine ilişkin 10, 11, 12, 13, 14 ve 15.11.2012 ile 01.12.2012 -31.12.2012 tarihleri arasında ilişkin devamsızlık tutanaklarının mevcut olduğu görülmüştür.

Tutanak altında imzası yer alan davalı tanığı Özlem Demîr sorumlunun davacıya izin vermediğini, davacının işten ayrıldığını öğrendiğini; diğer tanık ... ise davacının işe gelmediği günlerde devamsızlık tutanağını imzaladığını; diğer tanık İsmail Yaran ise davacının rapor dönüşünde işe devam etmediğine dair devamsızlık tutanağı tutulduğunu beyan etmişlerdir.

Davacı tanığı ... davacının belinden rahatsız olduğu için Müdür ...'den izin istediğini, Müdür ... izin vermeyince davacının rahatsızlığı sebebiyle hastaneye gittiğini ve daha sonra aynı gün hastaneden aldığı raporu işyerine getirdiğini ancak muhasebeci ...’ın davacıya çıkışının verildiğini söylediğini beyan etmişlerdir.

Davacı yanın 07.11.2012 tarihli ihtarnamesinde; davacının rapor bitimi işyerine gittiğinde yanında ...'in olduğu belirtilmiştir.Davacı tanığı olarak dinlenen ... davacının raporu işyerinin sorumlu müdürü ...'a vermek istediğini, kendileri kapıda beklerken ...'ın davacıya "Burayla ilişiğin kesildi. Artık gelmene gerek yok" dediğini beyan etmiştir.

Davacı yanın 07.11.2012 tarihli ihtarnamesinde; davacının rapor bitimi işyerine gittiğinde yanında ...'in olduğu belirtilmiştir.Davacı tanığı olarak dinlenen ... davacının raporu işyerinin sorumlu müdürü ...'a vermek istediğini, kendileri kapıda beklerken ...'ın davacıya "Burayla ilişiğin kesildi. Artık gelmene gerek yok" dediğini beyan etmiştir.

Mahkemece davacının rapor bitiminden hemen sonra işyerine gitmesine rağmen işten çıkışının verildiğinden bahisle işyerine alınmadığı, davalı işverenin 10/11/2012 tarihinden 31/12/2012 tarihine kadar devamsızlık tutanağı tutmasına rağmen davacının işyerinden çıkışını 31/12/2012 tarihinde yaptığı, uzun süre mazeretsiz olarak işe devam etmediği düşünülen işçi için tutanak tutulmasına rağmen fesih için uzun süre beklenmesinin hayatın olağan akışına aykırı ve çelişkili hareket olarak kabul edilmesinin gerektiği, davacının uzun süre davalı işyerinde çalışmasına rağmen sebepsiz olarak işten çıktığının düşünülemeyeceği, davalının ise haklı nedenle iş akdini feshettiğini ispat edemediği anlaşıldığından davacının kıdem ve ihbar tazminatı taleplerinin kabulüne karar verilmiştir.

Somut olayda mahkemece davacının iş akdinin haklı nedenle feshedildiğini ispatlayamaması nedeniyle davalı işverenin feshi haksız kabul edilerek davacının kıdem ve ihbar tazminatı taleplerinin kabulüne karar verilmişse de davacı işçinin işverenin müteaddit defalar ihtarname göndermesine rağmen işyerine dönmediği anlaşılmakla iş akdinin işçi tarafından feshedildiğinin kabul edilmesi ve yargılama sonucunda da anlaşıldığı üzere işçilik alacaklarının ödenmediği anlaşılan davacının feshi haklı kabul edilerek kıdem tazminatı talebinin kabulü doğruysa da ihbar tazminatı talebinin reddedilmesi gerekirken bu talebin de kabul edilmesi hatalı olup bozma nedenidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 08.09.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/30565, Karar No: 2019/14167, Tarih: 26.06.2019

**22. Hukuk Dairesi         2016/30565 E.  ,  2019/14167 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraf vekillerince istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, müvekkilinin davalı şirkette çalıştığını, 21.08.2013 tarihinde toplu iş sözleşmesinin imzalandığını, davalı işveren tarafından 19.05.2014 tarihinde müvekkilinin 4857 sayılı İş Kanunu'ndaki hiçbir hakkı ödenmeden, haksız olarak feshedildiğini ve müvekkilinin kanuni haklarının verilmediğini, müvekkili ile davalı arasında yapılan iş sözleşmesine davalı işveren tarafından uyalmadığını, müvekkilinin çalışmış olduğu tüm dönem boyunca fazla çalışma, tatil ücretlerinin çalıştığı halde ödenmediğini, müvekkiline çalışmış olduğu tüm dönem boyunca yıllık izin kullandırılmadığını, davalı işveren tarafından işçiler arasında farklı oranda zam yapıldığını, ayrımcı tutumlarda bulunulduğunu, 4 kez verilecek olan ikramiyelerinin verilmediğini beyan ederek ödenmeyen kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, yıllık izin, hafta tatili,fazla çalışma, ulusal bayram ve genel tatil ile toplu iş sözleşmesinden doğan ücret alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının açmış olduğu davanın hukuki dayanaktan yoksun ve kötü niyetli olduğunu, bu sebeple davanın reddinin gerektiğini, davadaki çoğu alacakların zamanaşımına uğradığını, davalı şirketin geçmiş dönemlerdeki yönetimin yapmış olduğu hatalar nedeniyle şu an çalışamaz durumda olduğunu, müvekkili şirketin şu an maddi gücünün tamaman sıfırlanmış olduğunu, ödeme gücünün bulunmadığını, müvekkili şirket yetkililerinin davacının tazminatlarla ilgili bir hakedişi var ise ödemeye hazır olduklarını, dava açmadan bu sorunu çözebileceklerini, dava açmanın zaman kaybı olacağı, şirketin daha fazla zarara uğrayacağını beyan ederek davanın reddini savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı taraf vekilleri temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Taraflar arasında öncelikle çözümlenmesi gereken uyuşmazlık, davanın belirsiz alacak davası türünde açılabilmesi için gerekli şartları taşıyıp taşımadığı noktasında toplanmaktadır.

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 107. maddesiyle, mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nda yer almayan yeni bir dava türü olarak belirsiz alacak ve tespit davası kabul edilmiştir.

6100 sayılı Kanun'un 107. maddesine göre,

Gerekçe:

1-Taraflar arasında öncelikle çözümlenmesi gereken uyuşmazlık, davanın belirsiz alacak davası türünde açılabilmesi için gerekli şartları taşıyıp taşımadığı noktasında toplanmaktadır.

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 107. maddesiyle, mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nda yer almayan yeni bir dava türü olarak belirsiz alacak ve tespit davası kabul edilmiştir.

6100 sayılı Kanun'un 107. maddesine göre,

"(1) Davanın açıldığı tarihte alacağın miktarını yahut değerini tam ve kesin olarak belirleyebilmesinin kendisinden beklenemeyeceği veya bunun imkânsız olduğu hâllerde, alacaklı, hukuki ilişkiyi ve asgari bir miktar ya da değeri belirtmek suretiyle belirsiz alacak davası açabilir.

(2) Karşı tarafın verdiği bilgi veya tahkikat sonucu alacağın miktarı veya değerinin tam ve kesin olarak belirlenebilmesinin mümkün olduğu anda davacı, iddianın genişletilmesi yasağına tabi olmaksızın davanın başında belirtmiş olduğu talebini artırabilir.

(3) Ayrıca, kısmi eda davasının açılabildiği hâllerde, tespit davası da açılabilir ve bu durumda hukuki yararın var olduğu kabul edilir."

Hükümet tasarısında yer almayan bu madde, Türkiye Büyük Millet Meclisi Adalet Komisyonu tarafından, esasen baştan miktar veya değeri tam tespit edilemeyen bir alacakla ilgili hak arama durumunda olan kişinin, hukuk sisteminde karşılaştığı güçlüklerin bertaraf edilerek hak arama özgürlüğü çerçevesinde mümkün olduğunca en geniş şekilde korunmasının sağlanması gerekçesi üzerinde durularak ihdas edilmiş ve nihayetinde kanunlaşmıştır.

Davanın belirsiz alacak davası türünde açılabilmesi için, davanın açıldığı tarih itibariyle uyuşmazlığa konu alacağın miktar veya değerinin tam ve kesin olarak davacı tarafca belirlenememesi gereklidir. Belirleyememe hali, davacının gerekli dikkat ve özeni göstermesine rağmen miktar veya değerin belirlenmesinin kendisinden gerçekten beklenilmemesi durumuna ya da objektif olarak imkansızlığa dayanmalıdır.

Madde gerekçesinde "Alacaklının bu tür bir dava açması için, dava açacağı miktar ya da değeri tam ve kesin olarak gerçekten belirlemesi mümkün olmamalı ya da bu objektif olarak imkansız olmalıdır. Açılacak davanın miktarı biliniyor yahut tespit edilebiliyorsa, böyle bir dava açılamaz. Çünkü, her davada arandığı gibi, burada da hukuki yarar aranacaktır, böyle bir durumda hukuki yararın bulunduğundan söz edilemez. Özellikle, kısmi davaya ilişkin yeni hükümler de dikkate alınıp birlikte değerlendirildiğinde, baştan tespiti mümkün olan hallerde bu yola başvurulması kabul edilemez." şeklindeki açıklamayla, alacağın belirli veya belirlenebilir nitelikte olması durumunda, belirsiz alacak davası açılarak bu davanın sağladığı imkanlardan yararlanmanın mümkün olmadığına işaret edilmiştir.

6100 sayılı Kanun'un 107/2. maddesinde, sorunun çözümünde yol gösterici mahiyette kriterlere yer verilmiştir. Anılan madde fıkrasında, karşı tarafın verdiği bilgi veya tahkikat sonucu alacağın miktarı veya değerinin tam ve kesin olarak belirlenebilmesinin mümkün olduğu anda davacının, iddianın genişletilmesi yasağına tabi olmaksızın davanın başında belirtmiş olduğu talebini artırabileceği hüküm altına alınmış, madde gerekçesinde de "karşı tarafın verdiği bilgiler ve sunduğu delillerle ya da delillerin incelenmesi ve tahkikat işlemleri sonucu (örneğin bilirkişi ya da keşif incelemesi sonucu)" belirlenebilme hali açıklanmıştır.

Davacının alacağının miktar veya değerini belirleyebilmesi için elinde bulunması gerekli bilgi ve belgelere sahip olmaması, bu belgelere dava açma hazırlığı döneminde ulaşmasının da (gerçekten) mümkün olmaması ve dolayısıyla alacağın miktarının belirlenmesinin karşı tarafın elinde bulunan bilgi ve belgelerin sunulmasıyla mümkün hale geleceği durumlarda alacak belirsiz kabul edilmelidir.

Sırf taraflar arasında alacak miktarı bakımından uyuşmazlık bulunması, talep sonucunun belirlenmesinin davacıdan beklenemeyecek olması anlamına gelmez. Önemli olan objektif olarak talep sonucunun belirlenmesinin davacıdan beklenemeyecek olmasıdır (H. Pekcanıtez, Belirsiz Alacak Davası, Ankara 2011, s. 45; H. Pekcanıtez/O. Atalay/M. Özekes, Medeni Usul Hukuku, 14. Bası, Ankara 2013, s. 448). Sadece alacak miktarında taraflar arasında uyuşmazlık bulunması ya da miktarın tartışmalı olmasının belirsiz alacak davası açılması için yeterli sayılması halinde, neredeyse tüm davaların belirsiz alacak davası olarak kabulü gerekir ki, bu da kanunun amacına aykırıdır. Çünkü, zaten uyuşmazlık bulunduğu için dava açılmakta ve uyuşmazlık mahkeme önüne gelmektedir. Önemli olan davacının talebini belirli kılacak imkana sahip olup olmadığıdır. Burada, alacağın belirlenebilir olması ile ispat edilebilirliğinin de ayrıca değerlendirilmesi gerektiği unutulmamalıdır. Davacının talep ettiği alacağı belirlemesi objektif olarak mümkün, ancak belirleyebildiği alacağını ispat etmesi, kanunun öngördüğü şekilde (elindeki delillerle) mümkün değilse, burada da belirsiz alacak davası açılacağından söz edilemez. Çünkü, bir alacağın belirlenmesi ile onun ispatı ayrı şeylerdir. Davacı, talep konusu yaptığı alacağını çok net şekilde belirleyebilir, ancak her zaman onu ispat edecek durumda olmayabilir. Aksinin kabulü, her ispat güçlüğü olan alacağı belirsiz alacağa dönüştürmek gibi, hem kanunun amacına hem de genel ilkelere aykırı bir durumu ortaya çıkartabilir.