muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/26299, Karar No: 2014/9909, Tarih: 22.05.2014

**11. Ceza Dairesi         2012/26299 E.  ,  2014/9909 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2010/109582

MAHKEMESİ : Menderes Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 28/12/2009

NUMARASI : 2007/154 (E) ve 2009/1716 (K)

SUÇ : Vergi Usul Kanununa muhalefet

28.12.2009 tarihli kısa kararda eksik olan katip (127592 sicil numaralı) imzasının mahallinde tamamlanması olanaklı görülmüştür.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma neticelerine uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanık müdafiinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine; ancak:

1-Ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 19.02.2008 gün ve 346-25 ve 03.02.2009 gün ve 250-13 sayılı kararlarında açıklandığı üzere; 5271 sayılı CMK'nun 231. maddesinde düzenlenen hükmün açıklanmasının geri bırakılması müessesesinin uygulanabilmesi için diğer şartların yanında, suçun işlenmesiyle mağdurun veya kamunun uğradığı zararın, aynen iade, suçtan önceki hale getirme veya tamamen giderilmesi de gerekmektedir. Burada, uğranılan zararlardan kast edilen maddi zararlar olup, manevi zararlar bu kapsamda değerlendirilmemelidir. Maddi zararın bizzat sanık tarafından yerine getirilmesi gerekmeyip, sanık adına onun bilgisi ve rızası tahtında üçüncü kişiler tarafından da tazmin, aynen iade veya eski hale getirme suretiyle giderilmesi de olanaklıdır. Ancak, herhangi bir zararın doğmadığı veya zarar doğurmaya elverişli bulunmayan suçlar yönünden bu koşul aranmayacaktır. Zararın belirlenmesinde hakim, ceza yargılamasında şahsi hak davasına yer verilmediği gerçeğini de gözönünde bulundurmak koşuluyla, kanaat verici basit bir araştırma yapmalı, hukuk hakimi gibi gerçek zararı tam anlamıyla saptamaya çalışmamalıdır. Zira 5271 sayılı CMK'nun 231. maddesindeki düzenleme, kişinin ileride hukuk mahkemesinde şahsi hak davası açmasına ve giderilmediğini düşündüğü gerçek zararının saptanarak kalan kısmına da hükmedilmesini isteme yönünden bir engel oluşturmamaktadır. Öte yandan yine ayrıntıları Ceza Genel Kurulunun 22.05.2001 gün ve 99/104 sayılı kararında açıklandığı üzere; defter ve belgelerin gizlenmesi halinde, sağlıklı bir vergi incelemesi yapılamayacağı açıktır. Vergi denetimi olanağını kaldıran bu halde artık somut bir vergi ziyaının tespiti olanağı da ortadan kalkmaktadır. O halde, mükellefin sorumluluğunu kaldıracak olan ve 213 sayılı Yasanın 13. maddesinde düzenlenen durumlarda veya kastı ortadan kaldıran diğer hallerin kanıtlanması dışında, vergi ziyaının varlığının kabulü de zorunludur. Bir başka anlatımla yukarıda değinilen haller dışında mefruz (soyut) vergi ziyaı bulunduğu kabul edilmeli, müspet (somut) vergi ziyaının varlığı aranmamalıdır. Kaldı ki, 29.07.1998 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren 4369 sayılı Yasa ile 213 sayılı Yasada yapılan değişiklikler ile vergi kaçakçılığı suçlarında "vergi ziyaının varlığı" suçun unsuru olmaktan çıkarılmış ve defter ve belgeleri gizleme halinde, suçun oluştuğu hükme bağlanmıştır. İncelenen dosya içeriğine göre; defter ve belgelerini vergi incelemesine esas olmak üzere merciine teslim etmediğinden bahisle eylemine uyan 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 359/a-2. maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılan sanık hakkında düzenlenen vergi inceleme raporunda somut bir zarara yer verilmediği, ancak defter ve belgelerin incelemeye ibraz edilmemesinden dolayı, tahakkuk ettirilmesi gereken KDV ve buna bağlı vergi ziyaının belirlendiği, bir başka ifade ile tahakkuk ettirilmesi gereken KDV ve buna bağlı vergi ziyaının eylemden doğan zarar niteliğinde bulunmadıkları anlaşılmaktadır

. maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılan sanık hakkında düzenlenen vergi inceleme raporunda somut bir zarara yer verilmediği, ancak defter ve belgelerin incelemeye ibraz edilmemesinden dolayı, tahakkuk ettirilmesi gereken KDV ve buna bağlı vergi ziyaının belirlendiği, bir başka ifade ile tahakkuk ettirilmesi gereken KDV ve buna bağlı vergi ziyaının eylemden doğan zarar niteliğinde bulunmadıkları anlaşılmaktadır. Şu halde sanığın vaki eylemi nedeniyle CMK’nun 231. maddesinde düzenlenen hükmün açıklanmasının geri bırakılması müessesesinin uygulanmasına engel oluşturabilecek somut bir zararın meydana geldiğinin kanıtlanamadığı gözetilmeden, hazinenin zararının giderilmediğinden bahisle yasal ve yerinde olmayan gerekçeyle yazılı şekilde CMK'nun 231. maddesinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi,

2- Mahkum olduğu kısa süreli hapis cezası ertelenen sanık hakkında; 5237 sayılı TCK'nun 53/4. maddesi uyarınca anılan Yasanın 53/1. maddesindeki hak yoksunluklarına hükmedilemeyeceğinin gözetilmemesi,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 22.05.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4095, Karar No: 2016/3956, Tarih: 16.11.2016

**1. Ceza Dairesi         2016/4095 E.  ,  2016/3956 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten öldürmeye yardım

HÜKÜM : Sanıklar hakkında; Ayrı ayrı TCK'nun 81/1, 39, 62 ve 53. maddeleri uyarınca 10 yıl hapis cezası

TÜRK MİLLETİ ADINA

Toplanan deliller, karar yerinde incelenip, sanıklar ... ve ...'in maktul ...'e yönelik kasten öldürmeye yardım suçlarının sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin, takdire ilişen cezaları azaltıcı sebeplerin niteliği takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre bozma ilamına uyularak verilen hükümlerde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık ... müdafiinin bir nedene dayanmayan, sanık ... müdafiinin sübuta, katılan ...'ın eksik ceza verildiğine yönelen ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddiyle, hükümlerin tebliğnamedeki düşünce gibi ONANMASINA, 16/11/2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/391, Karar No: 2015/2176, Tarih: 05.02.2015

**8. Hukuk Dairesi         2015/391 E.  ,  2015/2176 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davada, 4721 Sayılı TMK'nın "Miras Hukuku" (TMK.3.Kitap) hükümlerinden kaynaklanan ve diğer dairelerin görevine girmeyen davalar sonucu verilen hüküm ve kararların Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih 2015/8 sayılı Kararı ile hazırlanıp, 22.01.2015 Tarihli ve 29244 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Hukuk Daireleri'ne ilişkin iş bölümü uyarınca, hükme yöneltilen temyiz itirazlarının incelenmesi Yargıtay (14.) Hukuk Dairesi'nin görev alanına girmesi nedeniyle, dosyanın anılan Daire Başkanlığı'na GÖNDERİLMESİNE, 05/02/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/1350, Karar No: 2021/11040, Tarih: 07.10.2021

**5. Hukuk Dairesi         2021/1350 E.  ,  2021/11040 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece uyulan bozma ilamı uyarınca inceleme ve işlem yapılarak hüküm kurulmuş, karar taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Dava konusu Mersin İli, Toroslar İlçesi, ... Köyü kapama şeftali bahçesi niteliğindeki 314 ve sulu arazi niteliğindeki 315 parsel sayılı taşınmazlara gelir metodu esas alınarak değer biçilmesinde ve Anayasa Mahkemesinin 27/11/2020 gün 31317 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 16/07/2020 tarih 2018/104 Esas - 2020/39 Karar sayılı kararı gereği bozma sonrası tespit edilen ve üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılan kamulaştırma fark bedelinin ek kararla derhal ödenmesine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

1-Bozma ilamı ile ilk hüküm ortadan kalktığından tescil konusunda yeniden hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

2-Sadece bozma ilamı öncesi tespit edilen bedele dava tarihinden 4 ay sonrasından ilk karar tarihine kadar faiz işletilmesi ile yetinilmesi gerekirken tüm kamulaştırma bedeline ilk karar tarihine kadar faiz işletilmesine karar verilmesi,

Doğru olmadığı gibi,

3- Anayasa Mahkemesi'nin 27/11/2020 gün 31317 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 16/07/2020 tarih 2018/104 Esas - 2020/39 Karar sayılı kararı ile 7139 sayılı Kanunla Değişik Kamulaştırma Kanunun 10/8. fıkrasının dördüncü cümlesi; “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit edilen bedelden az olması durumunda hâkim tarafından tespit edilen bedel, fazla olması durumunda idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedel, peşin ve nakit olarak hak sahibi adına, kalanı ise bedele ilişkin kararın kesinleşmesine kadar üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılmak ve kesinleşen karara göre hak sahibine verilmek üzere” bölümü ile yedinci cümlesinde yer alan “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedelden fazla olması halinde fazla olan tutarın bloke edildiğine” ibaresinin Anayasa’ya aykırı olduğu ve iptal edildiği nazara alınarak kamulaştırma bedeline dava tarihinden 4 ay sonrasından başlayarak Dairemiz karar tarihine kadar yasal faiz işletilmesi gerektiğinden,

A) Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının 1. bendinde (Kamulaştırma bedeline) kelimelerinin çıkarılmasına, yerine (Kamulaştırma bedelinin ilk kararla hükmedilen 891.230,00TL kısmına ) ibaresinin yazılmasına, aynı paragrafın sonuna (bozma sonrası fark 736.041,00 TL kısmına ise 11/01/2016 tarihinden Yargıtay 5. Hukuk Dairesi'nin ilam tarihi 07.10.2021 tarihine kadar yasal faiz işletilmesine, yasal faizin davacı idareden alınarak davalı tarafa verilmesine) ibaresinin yazılmasına,

B) Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının 1. bendinden (tapu iptal tescil yönünden daha önce verilen karar kesinleştiğinden aynı hususta karar verilmesine yer olmadığına,) cümlesinin çıkarılmasına, yerine (Mersin İli, Toroslar İlçesi, ... Mah. 317 parselin 9.947,49 m2'lik kısmı ile 315 parselin tamamında davalıların murisi adına olan tapunun iptali ile davacı kurum adına tapuya tesciline,) cümlesinin yazılmasına

Hükmün böylece DÜZELTİLEREK ONANMASINA, davalıdan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 07/10/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/21013, Karar No: 2023/4902, Tarih: 30.05.2023

**10. Ceza Dairesi         2020/21013 E.  ,  2023/4902 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/404 E., 2016/66 K.

SUÇ : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

İstanbul 11. Asliye Ceza Mahkemesinin, 04.02.2016 tarihli ve 2015/404 Esas, 2016/66 Karar sayılı kararının sanık tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

Sanığın yokluğunda verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin gerekçeli kararın 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun (7201 sayılı Kanun) 21 inci maddesinin birinci fıkrası gereğince yapılan tebligatında, tebligattan haberdar edilen kişi sadece imzadan imtina etme hakkına sahip olup, isim vermekten imtina edemeyeceğinden, tebligatın, "daire 4" ikamet eden komşuya haber verilmesi nedeniyle usulsüz olduğu, kararın kesinleşmediği, buna bağlı olarak Mahkemenin daha sonra yapmış

olduğu işlemlerin hukuki geçerliliğinin bulunmadığı ve yok hükmünde olduğu anlaşılmakla, sanığın temyiz dilekçesinin 04.11.2014 tarihli hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin karara yönelik itiraz dilekçesi niteliğinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

Sanık hakkında 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 231 inci maddesinin beşinci fıkrası uyarınca verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının; aynı Kanun’un 231 inci maddesinin on ikinci fıkrası gereği itiraz yoluna tabi olduğu, temyizinin mümkün olmadığı ve aynı Kanun’un 264 üncü maddesinin birinci fıkrasında yer verilen; “Kabul edilebilir bir başvuruda kanun yolunun veya merciin belirlenmesinde yanılma, başvuranın haklarını ortadan kaldırmaz.” şeklindeki düzenleme dikkate alınarak kanun yolu incelemesinin itiraz merciince yapılması gerektiği anlaşılmakla, dava dosyasının, oy birliğiyle İNCELENMEKSİZİN İADESİNE,

Dava dosyasının, Mahkemesine iadesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

30.05.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/16412, Karar No: 2017/2304, Tarih: 23.03.2017

**14. Hukuk Dairesi         2016/16412 E.  ,  2017/2304 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 07.11.2006 gününde verilen dilekçe ile yüklenicinin temlikine dayalı tapu iptali ve tescil, ikinci kademede tazminat istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; tapu iptali ve tescil isteminin reddine, tazminat isteminin davalı ... yönünden kısmen kabulüne dair verilen 23.12.2011 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_ K A R A R \_

1086 sayılı HUMK'un halen yürürlükte bulunan 434/son maddesinin atfıyla 432/son maddesine göre, temyiz isteminin reddine ilişkin karar, tebliğ tarihinden itibaren yedi gün içinde temyiz edilebilir.

Somut olayda, davacı vekiline temyiz isteminin süre yönünden reddine dair ek karar 30.01.2013 tarihinde tebliğ edilmiş; ek karara ilişkin temyiz dilekçesi ise 12.02.2013 tarihinde mahkemeye verilmiştir. Bu durumda, ek kararın davacı vekiline tebliğ tarihi ile temyiz dilekçesinin mahkemeye verildiği tarih arasında yasada öngörülen yedi günlük temyiz süresi geçmiş olduğundan ek karara ilişkin temyiz isteminin reddine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin ek karara ilişkin temyiz isteminin REDDİNE, peşin yatırılan harcın istek halinde yatırana iadesine, 23.03.2017 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2601, Karar No: 2012/2754, Tarih: 21.02.2012

**5. Hukuk Dairesi         2012/2601 E.  ,  2012/2754 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Bilirkişi incelemesi yapılmıştır. Alınan rapor yasa hükümlerine uygundur.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre; üzerinde bulunan yapıya resmi birim fiyatları esas alınıp, yıpranma payı da düşülerek değer biçilmesinde ve irtifak hakkı karşılığının tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 21.02.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3117, Karar No: 2013/8892, Tarih: 08.10.2013

**20. Hukuk Dairesi         2013/3117 E.  ,  2013/8892 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı ... Yönetimi tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

...Köyünde 3402 sayılı Kanunun 22. maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendine ve Kadastro Haritalarının Yeniden Düzenlenmesi ve Tapu Sicilinde Gerekli Düzeltmelerin Yapılmasında Uyulacak Esaslara İlişkin Yönetmeliğin 15. maddesine göre yapılan kadastro çalışmasında dava konusu 224 ada 32 (eski parsel numarası 782) ve 254 ada 1 (eski parsel numarası 798) sayılı parseller, tapuda malikleri adına kayıtlıyken 5304 sayılı Kanunun 6. maddesi ile değişik 3402 sayılı Kanunun 22. maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi kapsamında yapılan çalışma sonucu, Yönetmeliğin 15 ve Genelgenin 27. maddesine göre yeni parsel numarası ve yüzölçümleri belirtilip eski ve yeni yüzölçümleri arasındaki miktar farklılığının ölçü ve hesaplama yöntemleri ile teknoloji farklılığından kaynaklandığı açıklanarak yeniden düzenlenmiştir.

Davacı ... Yönetimi, dava konusu taşınmazların orman vasfında olduğunun tesbiti ile orman niteliğinde Hazine adına tesciline karar verilmesi talebiyle dava açmış; mahkemece, davanın 2859 sayılı Kanun gereğince pafta yenileme çalışmalarını kapsayacağı, tapu siciline geçmiş veya geçmemiş mülkiyet ve mülkiyete ilişkin hakların inceleme konusu yapılamayacağı gerekçesi ile davanın görevsizlik nedeni ile reddine karar verilmiş; davacı ... Yönetimi tarafından hükmün temyizi üzerine, Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin 25/04/2012 gün ve 2012/5008 E. - 6312 K. sayılı kararı ile bozulmuştur.

Hükmüne uyulan bozma kararında özetle; "Mahkemece, çekişmeli parsellerin yenilenmeden önceki tutanak ve haritaları ile yenilemeden sonraki çapı, haritası ve tutanağı getirtilerek harita ve jeodezi uzmanı bilirkişi vasıtasıyla keşif ve inceleme yapılarak, 3402 sayılı Kanunun 22/2-a maddesiyle 29.11.2006 gün ve 26361 sayılı Resmî Gazetede yayımlanan Kadastro Haritalarının Yeniden Düzenlenmesi ve Tapu Sicilinde Düzeltmelerin Yapılmasında Uyulacak Usûl ve Esaslara İlişkin Yönemelik hükümlerine uygun çalışma yapılıp yapılmadığı saptanarak bu konuda bilirkişiden bilimsel verileri içeren rapor alınması, yapılan çalışmaların kanun ve yönetmelik hükümlerine aykırı olduğunun belirlenmesi halinde, bu aykırılıkları giderecek hüküm kurulması, çalışmanın kanun ve yönetmelik hükümlerine uygun olduğunun saptanması durumunda Orman Yönetiminin bu yöne temas eden davasının reddine karar verilmesi, dava dilekçesinde aynı zamanda taşınmazların orman vasfında olduğu iddia edildiğinden bu davada kadastro mahkemesinin görevli olmadığı gözetilerek mülkiyete ilişkin bu dava yönünden mahkemenin görevsizliğine karar verilmesi" gereğine değinilmiştir.

Mahkemece Yargıtay bozma kararı doğrultusunda 3402 sayılı Kanunun 22/2-a maddesi gereğince yapılan kadastro haritalarının yeniden düzenlenmesi ve tapu sicilinde gerekli düzeltmelerin yapılması işlemine itirazın reddine, dava konusu ...Köyü, 224 ada 32 ve 254 ada 1 parsel sayılı taşınmazların uygulama tutanağı gibi tesciline, taşınmazların orman olduğuna ilişkin dava yönünden mahkemenin görevsizliğine, usûlünce talep halinde, dava dosyasının görevli ve yetkili ... Asliye Hukuk Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiş, hüküm davacı ... Yönetimi tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, 3402 sayılı Kanunun 22/2-a maddesi gereğince yapılan kadastro haritalarının yeniden düzenlenmesi ve tapu sicilinde gerekli düzeltmelerin yapılması işlemine itiraza ve orman niteliği ile Hazine adına tapuya tescili istemine ilişkindir.

Dosya kapsamına ve mahkemece uyulan bozma kararı gereğince işlem yapılarak, 3402 sayılı Kanunun 22/2-a maddesi gereğince yapılan çalışmalara yönelik itirazın reddine, mülkiyete ilişkin dava yönünden görevsizliğe karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmadığına göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, usûl ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının Orman Yönetimine yükletilmesine 08/10/2013 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/13554, Karar No: 2006/12994, Tarih: 23.11.2006

**21. Hukuk Dairesi         2006/13554 E.  ,  2006/12994 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Zonguldak 2. İş Mahkemesi

TARİHİ : 06/06/2006

Davacı, meslek hastalığı sonucu malüliyetinden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine    karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı  vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan  ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

Dava, davacının  meslek hastalığı sonucu oluşan sürekli işgöremezlik  oranında  % 18  artış nedeniyle  manevi tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, Sosyal Sigortalar Kurumu Z.U.M. Göğüs Hastalıkları Hastanesinin 27.04.2006 gün ve 649 sayılı raporuna göre dava kabul edilmişse de eksik inceleme ile sonuca gidilmesi doğru görülmemiştir.

Davalı yanca, sürekli işgöremezlik oranını belirleyen adı geçen hastane raporuna itiraz edildiğine göre, 23.09.1988  tarihinde % 20,2 olarak belirlenen işgöremezlik oranının % 38,2  oranına ulaşmasının tıbben olanaklı olup olmadığı konusunda,  öncelikle 506 sayılı Yasanın  109. maddesinde öngörülen prosedür uyarınca Kurum Yüksek Sağlık Kurulundan rapor alınması zorunludur. Ancak, bu rapora karşı somut verilere dayanan  bir itiraz olursa Adli Tıp Kurulundan rapor alınarak sonuca gidilir. Yasal prosedür işletilmeden yukarıda yazılı hastane raporu ile yetinerek yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya  aykırıdır.

O halde,  davalının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine,23.11.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.