muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/16629, Karar No: 2023/8098, Tarih: 26.10.2023

**8. Ceza Dairesi         2020/16629 E.  ,  2023/8098 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2016/133 E., 2016/208 K.

SUÇ : Cebir tehdit veya hile kullanarak kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, şantaj

HÜKÜM : Beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan usul hükümlerine göre temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu ve reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Maçka Cumhuriyet Başsavcılığının 26.04.2016 tarihli iddianamesi ile, sanığın cebir tehdit veya hile kullanarak kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, tehdit ve şantaj suçlarından cezalandırılması talep olunmuştur.

2. Maçka Asliye Ceza Mahkemesinin 24.05.2016 tarihli kararı ile, sanığın atılı suçlardan beraatine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Cumhuriyet Savcısının temyiz isteği, eksik araştırmaya ilişkindir.

III. OLAYLAR VE OLGULAR

1. Dava konusu olay, sanığın, kendisinden ayrılmak isteyen şikayetçiye, "benimle buluşmazsan babana ilişkiye girdiğimizi söylerim, evinizi yakarım" diyerek şantaj ve tehdit ettiği, buluştukları aracından çıkmak isteyen şikayetçiyi boğazından sıkarak engelleyerek hürriyetinden yoksun kıldıkları iddiasına ilişkindir.

2. Mağdura ait 02.04.2016 tarihli raporda, herhangi bir darp-cebir izi bulunmadığı, mağdurun astım hastası olduğu ve hafif sinüs taşikardisi olduğu yazılıdır.

3. Sanık savunmasında, suçlamayı inkar etmiştir.

IV. GEREKÇE

Olaylar ve olgular bölümündeki tespitler, mağdur anlatımları, sanık savunması ve tüm dosya kapsamına göre, mağdurun, sanık tarafından hürriyetinin kısıtlandığına, tehdit ve şantaj edildiğine dair mağdur beyanı dışında mahkumiyete yeterli, her türlü şüpheden uzak, kesin delil bulunmadığı anlaşılmakla, ilk derece mahkemesinin kabulünde hukuka aykırılık görülmemiştir.

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, Cumhuriyet Savcısının yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Maçka Asliye Ceza Mahkemesinin 24.05.2016 tarihli kararında Cumhuriyet savcısı tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden Cumhuriyet Savcısının temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 26.10.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/6293, Karar No: 2018/10570, Tarih: 24.10.2018

**3. Hukuk Dairesi         2018/6293 E.  ,  2018/10570 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:SULH HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki menfi tespit- istirdat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davacılar ... ve ... yönünden davanın kabulüne, diğer davacı ... Enerji Kay. Tem. ve Gıda San. Tic. Ltd.Şti. yönünden ise davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacılar tarafından katılma yolu ile ve davalı tarafından temyiz edilmesi üzerine; dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacılar, davalı tarafından kira alacağının tahsili istemiyle aleyhlerine takip başlatıldığını, davacılardan ...'un hesabından 02.10.2014 tarihinde haksız olarak 4.508.07.-TL tahsil edildiğini, 2009- 2010 yılına ait kira bedellerinin tamamının davalının hesabına yatırıldığını, bir kısım kira bedelinin ise davacı şirketin diğer ortağı olan dava dışı ... tarafından davalının banka hesabına yatırıldığını, bakiye kira bedelinin ise davalının onayı ile davalının yeğeni olan dava dışı ...'na elden ödendiğini, bu itibarla 31.12.2013 dönemine kadar hiç kira borçları kalmadığını, ayrıca taleplerin zaman aşımına uğradığını belirterek davalı tarafından başlatılan ...1. İcra Müdürlüğü'nün 2013/8430 Esas sayılı takip dosyasından borçlu olmadıklarının tespiti ile tahsil edilen 4.508.07.-TL 'nin istirdadına karar verilmesini istemişlerdir.Davalı, cevap dilekçesi sunmamış, yargılama sırasında 2013 yılında ödenmesi gereken kira bedelinin aylık 2000.-TL olduğunu, ödeme var ise de kendisine intikal etmediğini belirterek davanın reddini dilemiştir. Mahkemece davacılardan ... ve ... yönünden davanın kabulüne, ... 1. İcra Müdürlüğü'nün 2013/8430 takip sayılı dosyasında adı geçen davacıların borçlu olmadıklarının tespitine, davacı ...'un hesabından tahsil edilen 4.508,07 TL nin davalı ...dan istirdadına; diğer davacı ... Enerji Kay. Tem. ve Gıda San. Tic. Ltd. Şirketi yönünden davanın kısmen kabulüne ...1.İcra Müdürlüğü'nün 2013/8430 Esas sayılı takip dosyasında 43.700,00 TL yönünden borçlu olmadığının tespitine, fazlaya ilişkin 4.300,00 TL yönünden davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacılar tarafından katılma yolu ile ve davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-) Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davacılardan ... ve ...'ın

temyiz isteminin reddine; diğer davacı ... Enerji Kay. Tem. ve Gıda San. Tic. Ltd.Şti. ve davalının ise aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-) Davacı ... Enerji Kay. Tem. ve Gıda San. Tic. Ltd.Şti. ve davalının kira alacağına yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;Kural olarak, kira ilişkisinin varlığını ve aylık kira bedelinin ne kadar olduğunu ispat külfeti davalı kiraya verene, davacı kiracı tarafından kabul edilen kira bedelinin ödendiğinin ispat külfeti ise davacıya düşer. Davalının talep ettiği kira miktarına göre ...nun 200. maddesi hükmü uyarınca davalı kira bedelini yazılı belge ile kanıtlamak zorundadır. Aksi halde davacının bildirdiği miktar esas alınmalıdır. Yine davacı kiracı da kira borcunun ödendiğini H.M.K.nun 200. maddesi gereğince yazılı belge ile ispat etmelidir.Somut olayda; Mahkeme tarafından vergi dairesinden celp edilen kira sözleşmesinde kiraya verenin davalı, kiracının ise davacı ... Enerji Kay. Tem. ve Gıda San. Tic. Ltd.Şti. olduğu, kira bedelinin aylık 100.-TL olarak kararlaştırıldığı ve sözleşmede artış şartı bulunmadığı anlaşılmaktadır. Davacı tarafından dava dilekçesi ekinde banka hesap özeti ve bir kısım dekontlar sunularak icra takip dosyası nedeniyle borcu bulunmadığı bildirilmiş, davalı vekili ise yargılama sırasında " 2013 yılında aylık kira bedelinin 2.000.-TL olduğunu ve herhangi bir ödeme yapılmadığını ancak herhangi bir ödeme yapılmış ise de müvekkiline intikal etmediği" savunmasında bulunmuştur. Davacı şirketin dava konusu taşınmazda kiracı sıfatı ile bulunduğu hususunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Uyuşmazlık kira bedelinin miktarı noktasında olup davalı kiraya veren kira bedelinin aylık 2.000.-TL olduğunu ispat edememiştir. O halde, talep edilen dönemde davacının kabul edip ödediği kira bedeli üzerinde durularak davacının ödeme iddiası ve davalı kiraya verenin kendisine intikal eden ödeme bulunmadığı savunması da birlikte değerlendirilerek kira bedellerinin ödenip ödenmediği tespit edilmeli; öte yandan dava dışı ... tarafından yapılan ödemelerin neye istinaden yapıldığı hususu davalı kiraya verenden sorulmalı bundan sonra banka kayıtları da incelettirilmek suretiyle bilirkişi incelemesi yapılarak hasıl olacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirmiştir. SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle davacılardan ... ve ...'ın temyiz isteminin reddine, diğer davacı ... Enerji Kay. Tem. ve Gıda San. Tic. Ltd.Şti. ve davalının sair temyiz itirazlarının reddine; ikinci bentte açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK.nun 440.maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 24.10.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/15887, Karar No: 2013/3727, Tarih: 02.04.2013

**14. Ceza Dairesi         2012/15887 E.  ,  2013/3727 K.**

* TOPLU TAŞIMA ARACINDA CİNSEL TACİZ

* SANIĞIN BELİRLİ YERLERE GİTMEKTEN VE BELİRLİ ETKİNLİKLERİ YAPMAKTAN YASAKLANMASI

* SEYAHAT ÖZGÜRLÜĞÜ

* DENETİMLİ SERBESTLİK

* TÜRK CEZA KANUNU (TCK) (5237) Madde 50

* TÜRK CEZA KANUNU (TCK) (5237) Madde 62

* TÜRK CEZA KANUNU (TCK) (5237) Madde 105

* CEZA MUHAKEMESİ KANUNU (CMK) (5271) Madde 309

* 1982 ANAYASASI (2709) Madde 23

**"İçtihat Metni"**

Cinsel taciz suçundan sanık H.. K..'ın 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 105/1 ve 62. maddeleri uyarınca 10 ay hapis cezasıyla cezalandırılmasına, cezanın aynı Kanunun 50/1-d maddesine göre 10 ay süreyle şehiriçi ve şehirlerarası özel ve kamu kurumlarınca hizmete tahsis edilmiş toplu taşıma araçlarına (uçak, tren, metro, otobüs, metrobüs, dolmuş vb.) binmesinin yasaklanmasına tedbirine çevrilmesine dair İzmir 3. Sulh Ceza Mahkemesinin 11.04.2012 tarih ve 2011/1362 Esas, 2012/624 sayılı kararının;

Dosya kapsamına göre, 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun "Kısa süreli hapis cezasına seçenek yaptırımlar" başlıklı 50/1-d maddesinde "Kısa süreli hapis cezası, suçlunun kişiliğine, sosyal ve ekonomik durumuna, yargılama süresinde duyduğu pişmanlığa ve suçun istenmesindeki özelliklere göre, mahkûm olunan cezanın yarısından bir katına kadar süreyle, belirle yerlere gitmekten veya belirli etkinlikleri yapmaktan yasaklanmasına çevrilebilir" hükmünün yer aldığı, sanığa tayin edilen kısa süreli hürriyeti bağlayıcı cezanın seçenek yaptırımlara çevrilirken, kanun koyucunun amacına uygun, akla ve mantığa aykırı olmayan tarafları tatmin edici, denetime elverişli bir seçenek yaptırıma hükmedilmesi gerektiği, kanunî, yeterli ve geçerli bir gerekçeye dayanılmadan, sanığın kişiliğini ve suçun işlenmesindeki özellikleri değerlendirmeden ve seyahat özgürlüğünü engelleyecek şekilde, sanığa kanunda öngörülmeyen yükümlülük getirmek suretiyle yazılı şekilde karar verilmiş bulunmasında isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı CMK.nın 309. maddesi uyarınca bozulması lüzumu, Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü, 03.12.2012 gün ve B.03.0.CİG. 0.00.00.04-105-35-7099-2012/17610/67924 sayılı kanun yararına bozma istemine atfen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Dairemize ihbar ve dava evrakı ile birlikte tevdii kılınmakla gereği düşünüldü:

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasa'sının 23. maddesinde, herkesin yerleşim ve seyahat özgürüğüne sahip olduğunu, bu özgürlüğün suç soruşturması ve kovuşturması sebebiyle ve suç işlemesini önlemek amaçlarıyla kanunla sınırlanabileceği,

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasa'sının 23. maddesinde, herkesin yerleşim ve seyahat özgürüğüne sahip olduğunu, bu özgürlüğün suç soruşturması ve kovuşturması sebebiyle ve suç işlemesini önlemek amaçlarıyla kanunla sınırlanabileceği,

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun kısa süreli hapis cezasına seçenek yaptırımları düzenleyen 50. maddesinin birinci fıkrasında, kısa süreli hapis cezası suçlunun kişiliğine sosyal ve ekonomik durumuna, yargılama sürecinde duyduğu pişmanlığa ve suçun işlenmesindeki özelliklere göre kanunda gösterilen diğer seçenek yaptırımlar yanında, mahkûm olunan cezanın yarısından bir katına kadar süreyle, belirli yerlere gitmekten veya belirli etkinlikleri yapmaktan yasaklanmaya da çevrilebileceği hüküm altına alınmıştır.

Denetimli Serbestlik ve Yardım Merkezleri ile Koruma Kurulları Yönetmeliğinin 38/son maddesinde, "Belirli yerler ve etkinlikler; sanık veya hükümlünün suç işlemesinde, suça yönelmesinde ya da zararlı alışkanlıklar edinmesinde veya bağımlılık yapan maddeler kullanmasında; çevresel, psikolojik, sosyal veya ekonomik etkisi bulunan ya da sanık veya hükümlünün yeniden suç işlemesine yol açan etkenleri tetikleyecek yerler ve etkinliklerdir" şeklinde tanımlanmıştır.

Fail tarafından işlenmiş suç ile mahkeme tarafından kısa süreli hapis cezasının çevrildiği seçenek yaptırımlardan olan gidilmesi yasaklanan yer veya yapılması yasaklanan faaliyet arasında bir bağlantı ve ilgi bulunması gerektiği hususu doktrinde de genel kabul görmüştür.

Dosya kapsamına göre, sanığın mağdureye karşı gerçekleştirmiş olduğu 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 105. maddesinde düzenlenen cinsel taciz suçuna ilişkin eylemini belediye otobüsünün içerisinde işlemiş olduğundan dolayı, mahkemece işlenen suç ile çevrilen seçenek yaptırım arasında ilgi olduğu değerlendirilerek 5237 sayılı TCK.nın 105. maddesinin birinci fıkrası ve 62. maddeleri uyarınca vermiş olduğu kısa süreli 10 ay hapis cezasını seçenek yaptırım olarak, aynı Kanunun 50. maddesinin birinci fıkrasının (d) bendi hükmü uyarınca "10 ay süre ile şehiriçi ve şehirlerarası özel ve kamu kurumlarınca hizmete tahsis edilmiş toplu taşıma araçlarına (uçak, tren, metro, otobüs, metrobüs, dolmuş, v.b.) binmesinin yasaklanmasına" dair verilen karar, sanığın binmesi yasaklanan araçların, onun suç işlemesinde, suça yönelmesinde; çevresel, psikolojik, sosyal veya ekonomik etkisi bulunan ya da yeniden suç işlemesine yol açan etkenleri tetikleyecek yerlerden olmaması ve sanığın Anayasa'da yer alan seyahat özgürlüğünü kısıtlayıcı nitelikte bulunması,

Kanuna aykırı, Adalet Bakanlığının kanun yararına bozma istemine dayanarak Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen ihbarname içeriği yerinde görüldüğünden, İzmir 3. Sulh Ceza Mahkemesinin 11.04.2012 tarih ve 2011/1362 Esas, 2012/624 sayılı kararının; CMK.nın 309/3. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bozma sonrası gerekli işlemlerin mahallinde yapılmak üzere dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 02.04.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3496, Karar No: 2012/4765, Tarih: 29.03.2012

**20. Hukuk Dairesi         2012/3496 E.  ,  2012/4765 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı Hazine tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Yörede 2004 yılında yapılan genel arazi kadastrosu sırasında ... Köyü 105 ada 257 parsel sayılı 6030 m2 yüzölçümündeki taşınmaz, tarla niteliği ile Temmuz 1966 tarih, 54 sıra numaralı tapu kaydına dayalı olarak davalı adına tespit edilmiştir. Hazine, taşınmaza uygulanan tapu kaydının değişir sınırlı olduğu, bu nedenle miktarı ile geçerli sayılması gerektiği; evveliyatı orman olan ormandan ve meradan kazanılan yerlerin zilyetlik ve zamanaşımı yolu ile edinilemeyeceğini ileri sürerek, tapu kaydı miktar fazlasının Hazine adına tescilini istemiştir. Mahkemece davanın reddi ile çekişmeli taşınmazın tespit gibi davalı adına tesciline karar verilmiş, hüküm davacı Hazine tarafından temyiz edilmiştir.

Çekişmeli taşınmazların bulunduğu yörede ilk kez 1968 yılında seri bazda yapılan ve sonuçları 16.03.1970 tarihinde ilan edilerek kesinleşen orman kadastrosu bulunmaktadır. Daha sonra, evvelce sınırlaması yapılmış ormanlarda 6831 sayılı Yasanın 3302 sayılı Yasa ile değişik 2/B madde uygulaması yapılmış, bu çalışma da 30.05.2005 tarihinde ilan edilmiş ve kesinleşmiştir.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye, uzman orman bilirkişi tarafından kesinleşmiş orman kadastro haritasına dayalı olarak yöntemine uygun biçimde yapılan uygulama ve araştırmada çekişmeli taşınmazın orman tahdidi dışında ve tapu kayıt miktar fazlası yönünden, zilyetlikle toprak kazanma koşullarının oluştuğu, yörede yapılan orman kadastrosunun kesinleştiği tarihten tespit tarihine kadar 20 yıldan fazla sürenin geçtiği belirlenerek hüküm kurulmuş olmasına göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, Harçlar Yasasının değişik 13/j maddesi gereğince harç alınmasına yer olmadığına 29/03/2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2815, Karar No: 2017/12261, Tarih: 05.10.2017

**8. Hukuk Dairesi         2017/2815 E.  ,  2017/12261 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş olup hükmün davacılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

Dava dilekçesinde, davacıların baba yönünden kardeşleri olarak nüfusa kayıtlı davalının gerçekte kardeşleri olmadığı, davalının "Muharrem" olan baba adının düzeltilmesi istenilmiş; mahkemece, davanın reddine dair verilen karar davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanununun 36. maddesi kapsamında nüfus kayıt düzeltme istemine ilişkindir.

5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanununun 36. maddesinin 1/a bendine göre nüfus kayıtlarına ilişkin düzeltme davaları düzeltmeyi isteyen şahsın yerleşim yeri adresinin bulunduğu yerdeki görevli asliye hukuk mahkemesinde açılması gerekir. Bu yer mahkemesinin yetkisi itiraza tabi olmayıp kamu düzenine ilişkin kesin yetkidir. Dolayısıyla mahkemece itiraz olup olmadığına bakılmaksızın bu husus mahkemece re'sen gözetilir. Dosyadaki nüfus kaydında davacılar ve davalının dava tarihi itibariyle yerleşim yerlerinin ... ve .. olduğu görülmektedir. Dava dilekçesinde de esasen adres olarak bu yerler gösterilmiştir. Bu durumda, yetkili mahkeme ... Nöbetçi Asliye Hukuk Mahkemesi olup Gerede Mahkemeleri yetkili değildir. Bu itibarla yetkisizlik kararı verilmesi gerekirken, işin esasına girilerek davanın reddi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün şimdilik diğer yönleri incelenmeksizin yukarıda açıklanan nedenlerle 6100 sayılı HMK'nın Geçici 3. maddesi ve 1086 sayılı HUMK'un 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, taraflarca HUMK'un 440/I maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, peşin harcın istek halinde temyiz edene iadesine, 05.10.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/228, Karar No: 2020/2466, Tarih: 20.02.2020

**15. Ceza Dairesi         2018/228 E.  ,  2020/2466 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : Her iki sanığın ayrı ayrı beraatine

Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan sanıkların beraatine ilişkin hükümler, katılan ... vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Gerekçeli karar başlığında suç tarihinin 05/12/2008 olarak gösterilmesi gerekirken, 2007 yılı olarak gösterilmesi mahallinde düzeltilebilir maddi hata olarak kabul edilmiştir.

Sanık ...’ın, 01.04.2007-05.12.2008 tarihleri arasında katılan ... A.Ş.’de müdür olarak görev yaptığı dönem içerisinde, satışların artırılması, satış primi alınması ve diğer yolsuzlukların yapılmasına imkân verecek şekilde muhasebe kayıtları tuttuğu, bunun sonucu olarak da düzenlenen mali tabloların gerçek durumu yansıtmadığı, alacakların kimden ne kadar olduğunun tespitine imkan vermeyecek şekilde kayıtlar yapmak suretiyle, katılan ... A.Ş.'nin 343.528,76 TL zararına sebep olduğu, bir takım müşterilerin haberi olmaksızın başkalarına yapılan satışlar nedeniyle bu müşteriler adına fatura düzenlediği ve belirtilen tutarı tahsil ederek şirket kasasına koymayarak uhdesinde tuttuğu, bu durumu gizlemek için çeşitli hesap hilelerine başvurduğu, yine ... A.Ş’den alınan akaryakıt faturalarını ilgili firmadan alınmış olan akaryakıt tutarlarına göre 7.928,34 TL fazla aldığının tespit edildiği ve katılan şirketi 351.457,10 TL zarara uğrattığı; katılan şirketin mali müşaviri olan sanık ...'ın kayıtlarda uygunluk denetimi yapmayarak diğer sanık ...'in eylemlerine iştirak ettiği, böylece sanıkların hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunu işlediğinin iddia edildiği somut olayda; katılanlar beyanı, sanıkların savunması, tanıklar beyanı, bilirkişi raporları ve tüm dosya kapsamından, sanıkların üzerlerine atılı hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunu işlediklerine dair savunmalarının aksini kanıtlayacak şekilde cezalandırılabilmeleri için gerekli, kesin, yeterli ve inandırıcı delil elde edilemediği gerekçesine dayanan mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Bozmaya uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; katılan ... vekilinin sanıkların cezalandırılması gerektiğine ilişkin ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 20.02.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9999, Karar No: 2018/2910, Tarih: 19.04.2018

**23. Hukuk Dairesi         2015/9999 E.  ,  2018/2910 K.**

**"İçtihat Metni"**

.....

Taraflar arasındaki şikayet davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı şikayetin reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde şikayetçi vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Şikayetçi vekili, .... ... tarafından borçlu şirketin paraya çevrilen taşınmazı üzerine 18/04/2002 ve 05/10/2004 tarihlerinde iki farklı haciz konulduğunu, sonra koyduğu haciz olan 05/20/2004 tarihli haczin kendi hacizlerinden sonra olduğunu, bu sebepten konulan bu iki haciz ve hacizlere konu alacağın ayrı olarak değerlendirilip sıra cetvelinde ayrı olarak belirtilmesi gerektiği, ..... 7. İcra Müdürlüğü'nün bu taleplerini reddettiğini ileri sürerek, haciz sırasına göre garamaten paylaştırma yapılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece iddia ve tüm dosya kapsamına göre, ... .... Müdürlüğü'nün 18.04.2002 tarih 2021 yevmiye ve 05.10.2004 tarihli .... yevmiyeli 2 adet haczi görüldüğü, ... .... icra dosyası borçlusunun taşınmazına 18.04.2002 tarih ..... yevmiye ile koydurmuş olduğu haciz devam ettiği, alacaklı tarafın sanki dosyada ayrı 2 alacak varmış gibi .... ..... 18.04.2004 tarihli ve 05.10.2004 tarihli konulan hacze göre alacak miktarlarının ayrı ayrı istenip sıra cetvelinin bu şekilde tanzimini istediği, bu talebin yerinde olmadığı gerekçesiyle şikayetin reddine karar verilmiştir.

Kararı, şikayetçi vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına ve özellikle icra dosyasında bir sıra cetveli olmadığı gibi ......’ya ödeme yapılmasına dair bir karar da olmadığına göre, şikayetçi vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, şikayetçi vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, kararın tebliğinden itibaren 10 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 19.04.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.