muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/9969, Karar No: 2014/10681, Tarih: 30.04.2014

Bu noktada şu da açıklığa kavuşturulmalıdır ki, şartları bulunmadığı halde dava dilekçesinde davanın belirsiz alacak davası olarak açıldığı durumda davacıya herhangi bir süre verilmeden hukuki yarar yokluğundan davanın reddi yoluna gidilmelidir. Çünkü, alacağın belirlenebilmesi mümkün iken, böyle bir davanın açılmasına Kanun izin vermemiştir. Böyle bir durumda, belirsiz alacak davası açmakta hukuki yarar yokluğundan dava reddedilmeli, ek bir süre verilmemelidir. Zira, burada talep açıktır, bu sebeple 6100 sayılı Kanunun 119/1-ğ. maddesinin uygulanarak süre verilmesi mümkün değildir; aslında açılmaması gerektiği halde belirsiz alacak davası açılmış olduğundan, bu konudaki eksiklik de süre verilerek tamamlanamayacağından, dava hukuki yarar yokluğundan reddedilmelidir. Buradaki hukuki yarar, sonradan tamamlanacak nitelikte bir hukuki yarar değildir. Çünkü, dava açıldığında o sırada mevcut olmayan hukuki yarar, bunun da açıkça mahkemece bilindiği bir durumda, tamamlanacak bir hukuki yarar değildir. Aksinin kabulü, aslında açık olan talep sonucunun süre verilerek davacı tarafından değiştirilmesi ve bulunmayan hukuki yararın sağlanması için davacıya ek imkan sağlanması anlamına gelecektir ki, buna usûl bakımından imkan yoktur ve böyle bir durum taraflar arasındaki eşitlik ilkesine de aykırı olacaktır (H. Pekcanıtez/O. Atalay/M. Özekes, Medeni Usul Hukuku, 14. Bası, Ankara 2013, s. 454). Bunun yanında, şayet açılan davada asgari bir miktar gösterilmişse ve bunun alacağın bir bölümü olduğu anlaşılmakla birlikte, belirsiz alacak davası mı yoksa belirli alacak olmakla birlikte kısmi dava mı olduğu anlaşılamıyorsa, bu durumda 6100 sayılı Kanunun 119/1-ğ. maddesinin aradığı şekilde açıkça talep sonucu belirtilmemiş olacaktır. Talep, talep türü ve davanın niteliği açıkça anlaşılamıyorsa veya talep muğlaksa, aynı Kanunun 119/2. maddesi gereğince, davacıya bir haftalık kesin süre verilerek talebinin belirsiz alacak davası mı, yoksa kısmi dava mı olduğunun belirtilmesi istenmelidir. Verilen bu süreden sonra, davacının talebini açıklamasına göre bir yol izlenmelidir. Eğer talep, davacı tarafından belirsiz alacak davası şeklinde açıklanmış olmakla birlikte, gerçekte belirsiz alacak davası şartlarını taşımıyorsa, o zaman yukarıdaki şekilde hareket edilmeli, hukuki yarar yokluğundan dava reddedilmelidir. Açıklamadan sonra talep belirsiz alacak davası şartlarını taşıyorsa, bu davanın sonuçlarına göre, talep kısmi davanın şartlarını taşıyorsa da kısmi davanın sonuçlarına göre dava yürütülerek karar verilmelidir (Dairemizin 31.12.2012 tarih 2012/30463 esas 2012/30091 karar sayılı kararı).

6100 sayılı Kanunun 110. maddesinde düzenlenen, davacının aynı davalıya karşı birbirinden bağımsız birden fazla asli talebini aynı dava dilekçesinde ileri sürmesi olarak tanımlanan davaların yığılması (objektif dava birleşmesi) halinde, talep sayısı sayısı kadar dava bulunduğu kabul edildiğinden ve aynı Kanunun 297/2. maddesi uyarınca da her bir talep bakımından ayrı ayrı hüküm verilmesi gerektiğinden, bu durumda da dava dilekçesinde ileri sürülen taleplerin belirsiz alacak olup olmadığının her bir talep bakımından ayrı ayrı değerlendirilmesi gerekecektir.

Tüm bu açıklamalar sonucunda şunu belirtmek gerekir ki, iş hukukundan kaynaklanan alacaklar bakımından baştan belirli veya belirsiz alacak davası şeklinde belirleme yapmak kural olarak doğru ve mümkün değildir. Bu sebeple iş hukukunda da belirsiz alacak davasının açılabilmesi, bu davanın açılması için gerekli şartların varlığına bağlıdır. Eğer bu şartlar varsa, iş hukukunda da belirsiz alacak davası açılabilir, yoksa açılamaz (C. Simil, Belirsiz Alacak Davası, I. Bası, İstanbul 2013, s. 414). Keza aynı şey kısmi dava için de sözkonusudur.

Somut olayda, dava dilekçesinde davanın 6100 sayılı Kanunun 107. maddesine dayanılarak açıldığı belirtilmiştir. Bilirkişi raporunun sunulmasının ardından, 6100 sayılı Kanun'un 107/2. maddesi uyarınca da, talep miktarı artırımına ilişkin dilekçe sunulmuş ve davanın belirsiz alacak davası olarak açıldığı tekrar vurgulanmıştır. Hal böyleyken, davanın belirsiz alacak davası olarak açıldığı yönünde şüphe yoktur. Mahkemece dava kısmi dava türünde kabul edilerek, sonuca gidilmiştir.

Yukarıda yapılan açıklamalar ışığında, somut olayın özellikleri dikkate alınarak, dava dilekçesinde ileri sürülen taleplerin belirsiz alacak olup olmadığının ayrı ayrı değerlendirilmesi gereklidir.

Öncelikle, taraflar arasında çalışma süresi ve ücret miktarı tartışmalı ise de, salt sözkonusu tartışmanın varlığı alacağı belirsiz hale getirmez. Keza davacı, çalışma süresini ve ücretini belirleyebilmektedir. Davacının ne zamandan beri çalıştığını veya ücretinin ne kadar olduğunu bilmemesi aynı zamanda hayatın olağan akışına da aykırıdır. Davacı işçinin kendisinin bilmediği çalışma süresini, tanıkların bildiğini veya bilirkişinin bileceğini farzetmek ispat kurallarına da hayatın olağan akışına da aykırıdır. Keza tarafın yeterli şekilde somutlaştırıp kendisinin bilgisinde dahi olmadığını belirttiği bir hususun mahkemece bilinmesini beklemek de mümkün değildir. Yine taraflar arasındaki iş ilişkisinin mevsimlik olup olmadığı yönünde uyuşmazlık bulunması da, davanın belirsiz alacak davası olarak kabulüne imkan vermez.

İşverenin maddi hukuktan doğan yükümlülüklerini (belge ve bordro düzenleme gibi) yerine getirmemesi, tuttuğu belgelerin gerçeği yansıtmaması, davadan önce işçinin alacaklarını inkar etmesi ya da ikrar etmekle beraber yerine getirmemesi davacıya kural olarak belirsiz alacak davası açma imkanını vermez. İşçi bu durumlarda dahi, alacağının miktarını veya değerini belirleyebiliyorsa, belirsiz alacak davası açamaz(Simil, s. 412).

Ayrıca, yukarıda da belirtildiği gibi, salt bilirkişi incelemesine gidilmesi belirsiz alacak davasının açılabilmesi için yeterli değildir.Genel olarak yapılan bu açıklamadan sonra, objektif dava birleşmesi şeklinde açılan eldeki dava taleplerinin her birinin belirsiz alacak olup olmadığının ayrı ayrı değerlendirilmesine gelince;Fazla çalışma, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarına yönelik talepler bakımından, alacak iddiasının şahit anlatımlarına dayanması sebebiyle, kabul ihtimalinde hesaba esas alınan süre ve alacağın miktarı nazara alınarak takdir edilecek uygun oranda hakkaniyet indirimi yapılması gerekliliği sözkonusu olduğundan ve hakimin takdir yetkisine bağlı olarak yapılacak indirim oranı baştan belirli olmadığından, alacaklar belirsizdir.

Kıdem tazminatı ve ihbar tazminatı alacakları bakımından ise davacı, çalışma süresinin kesintisiz kabul edilmesi ve aylık ücret miktarının iddiası gibi esas alınarak, tazminat alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir. Davacı çalışma süresini, kendisine en son ödenen aylık ücret miktarını, tazminat hesaplamasına esas alınacak aylık ücrete ek para veya parayla ölçülebilen sosyal menfaatleri belirleyebilecek durumdadır.

Tazminat alacaklarına hak kazanıp kazanmama noktasında varolan uyuşmazlık da, söz konusu tazminat alacaklarını belirsiz alacak haline getirmez. Bu halde söz konusu alacaklar, belirsiz alacak değildir. Anılan sebeple, kıdem ve ihbar tazminatı alacaklarının gerçekte belirli bir alacak olduğu ve dolayısıyla belirsiz alacak davasına konu edilemeyecekleri nazara alınarak, bu talepler yönünden hukuki yarar yokluğundan davanın reddi gerekirken, yazılı şekilde esasa girilerek karar verilmesi hatalı olmuştur.

Yıllık izin ücreti alacağı bakımından da, davacı hak kazandığı izin süresini, çalışma süresi boyunca varsa kullanmadığı veya karşılığı ödenmediği izin sürelerini, kendisine bu alacak için işverence varsa yapılan ödemeleri ve alması gerektiğini iddia ettiği aylık ücret miktarını belirleyebilecek durumda olduğundan, sözkonusu alacak da belirsiz alacak değildir. Taraflar arasındaki iş ilişkisinin mevsimlik olup olmadığı yönündeki var olan uyuşmazlık da varılan sonucu değiştirmez. Bu halde mahkemece, yıllık izin ücreti alacağının da hukuki yarar yokluğundan reddi gerekirken, talebin esastan reddedilmesi hatalı ise de, bu yön aleyhe bozma yasağı kuralı uyarınca bozma sebebi yapılmamıştır.

3-Gerek 506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanunu'nun mülga 77. maddesi, gerekse 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu'nun 80. maddesi uygulaması açısından, ulusal bayram ve genel tatil ücreti prime esas kazançlar içerisinde değerlendirilmelidir.

Somut olayda, hükme esas alınan bilirkişi raporunda, hesaplanan brüt ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacağından, damga ve gelir vergisi kesintilerinin yapılmasıyla yetinilerek, işçi payına düşen prim kesintilerinin nazara alınmaksızın alacağın net tutarının belirlenmesi hatalıdır.

Yukarıda yazılı sebeplerden, eksik inceleme ve hatalı değerlendirmeyle karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ : Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 30.04.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/948, Karar No: 2011/1144, Tarih: 18.10.2011

**23. Hukuk Dairesi         2011/948 E.  ,  2011/1144 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki kooperatif genel kurul kararının iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün davalı vekilince duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde taraflardan kimse gelmemiş olduğundan ve temyiz dilekçesinin süresinde bulunduğu anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkilinin ortağı bulunduğu davalı kooperatifin 16.03.2008 tarihli genel kurulunda 11. gündem maddesi görüşülürken gündemde olmayan ek-3 numaralı yönetim kurulu önergesinin gündeme usulsüz şekilde alınarak görüşüldüğünü, önerge ile daha önce kesinleşmiş yargı kararlarıyla iptaline karar verilen konuların görüşülerek aidat borçlarına geçmişe yönelik faiz uygulanmasına karar verildiğini, kararın yasa, anasözleşme ve iyi niyet kurallarına aykırı olduğunu ileri sürerek, genel kurulun 11 nolu kararının iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, iptali istenen önergenin ortaklara mali yükümlülük getirmediğini, aidat borcunu daha önce faizsiz ödeyenlerle faizli ödeyenler arasındaki eşitliğin sağlanması için fazla ödeme yapan ortakların bir kısım ödemelerinin iadesine karar verildiğini, önergenin genel kurulda bütçe görüşmeleri sırasında sunulduğunu, gündeme sonradan alınmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve dosya kapsamına göre, kooperatif genel kurulunca ortakların mali yükümlülüklerinin geçmişe yönelik artırılmasına karar verilemeyeceği gerekçesiyle davanın kabulü ile 16.03.2008 tarihli genel kurul toplantısından alınan 11 nolu kararının iptaline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 18.10.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/5721, Karar No: 2012/10862, Tarih: 28.05.2012

**5. Hukuk Dairesi         2012/5721 E.  ,  2012/10862 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazların pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazların, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmazlara gelir metoduna göre değer biçilmesinde ve pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazı yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı kalan onama harcının alınmasına, peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 28.05.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/8800, Karar No: 2013/14911, Tarih: 01.11.2013

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2012/8800 E.  ,  2013/14911 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki şikayet davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde dahili davalılar borçlular ... ve Çine Eşiyoklar Petrol Petrol Ürünleri Hayvancılık San ve Tic. Ltd. Şti vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı alacaklı vekili, ...’nün 2011/907 Takip sayılı dosyasından 28.9.2011 tarihinde borçlunun huzurunda yapılan haciz sırasında dava dışı 3.kişi ...'un istihkak iddiasında bulunduğunu, icra müdürlüğünce 4.10.2011 tarihli kararla İİK 99 madde uygulanarak alacaklıya, 3.şahıs aleyhine istihkak davası açmak üzere 7 gün süre verildiğini, ancak Müdürlük işleminin yasaya aykırı olması nedeniyle “İİK 97. madde gereğince istihkak iddiası karşısında alacaklı yanın itirazı üzerinde icra dosyasının karar verilmek üzer İcra Mahkemesine gönderilmesi “şeklinde düzeltilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

Dahili davalı borçlular vekili, davacı alacaklı bu davayı açtıktan sonra aynı gün istihkak davası açtığından bu davanın konusuz kaldığını, haciz yapılan yerin istihkak iddiasında bulunan 3.şahsa ait olduğunu, borçlunun haciz adresindeki bodrum katta faaliyette bulunduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece iddia, savunma, toplanan delillere göre; dava konusu haczin borçluların tebligat adresinde yapıldığı, istihkak iddia eden 3.kişi ...'un davalı borçlunun akrabası olduğu, istihkak iddiacısı 3.kişi ...'un sahibi olduğu ve mahcuzların ait olduğunu iddia ettiği Dev Eşiyok Veteriner Hizmetleri Med. Tarım Hayv. İnş. Tur. Nak. Petrol Ürün. San ve Tic. Ltd. Şti ile davalı borçlu arasında ticari ilişki olduğu, her iki şirketinde aynı çatı altında faaliyet gösterdiği, borçlu ile 3.kişinin malları birlikte elinde bulundurduğu, bu durumda İcra Müdürlüğünün İİK 97/a maddesindeki karine gereğince malları borçlunun elinde addederek işlem yapması gerekirken mallar 3.kişinin elinde imiş gibi İİK 99 madde gereğince işlem yapmasının usul ve yasaya aykırı olduğu gerekçesiyle davanın kabulü ile Çine İcra Müdürlüğünün 2011/907 sayılı takip dosyasından 3.10.2001 tarihli kararının iptali ile İİK 97.maddesi doğrultusunda işlem yapılmasına şeklinde düzeltilmesine karar verilmiş; hüküm, dahili davalılar borçlular ... ve Çine Eşiyoklar Petrol Petrol Ürünleri Hayvancılık San ve Tic. Ltd. Şti. vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava memur muamelesini şikayet istemine ilişkindir.

Dava memur muamelesini şikayet istemine ilişkindir.

Somut olayda, dahili davalı borçlular ... ve Çine Eşiyoklar Petrol Petrol Ürünleri Hayvancılık San ve Tic. Ltd. Şti. temsilcisi hem 28.9.2011 tarihli haciz sırasında hem de bu davadaki yargılama sırasında dava konusu mahcuzların kendilerine ait olmadığını, aksine mahcuzların dava dışı 3.kişi ... ve ...'un sahibi olduğu Dev Eşiyok Veteriner Hizmetleri Med.Tarım Hayv. İnş. Tur. Nak. Petrol Ürün. San ve Tic. Ltd. Şti'ne ait olduğunu belirttiklerinden bu davada yasal hasım olmadıkları ve dolayısıyla kararı temyiz etme hakkı bulunmadıkları anlaşıldığından adı geçen dahili davalı borçlular vekilinin temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle dahili davalı borçlular ... ve Çine Eşiyoklar Petrol Ürünleri Hayvancılık San ve Tic. Ltd. Şti vekilinin temyiz dilekçesinin REDDİNE, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalılara geri verilmesine 1.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/7011, Karar No: 2018/7710, Tarih: 24.12.2018

**14. Ceza Dairesi         2018/7011 E.  ,  2018/7710 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇA SÜRÜKLENEN

ÇOCUK : ...

SUÇ : Çocuğun nitelikli cinsel istismarı

HÜKÜM : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan mahkumiyet

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Gerçekleştirilen yargılama sırasında düzenlenen 06.12.2012 tarihli celseye ait duruşma tutanağında üye hakimler ...,....'in ıslak imzaları ile Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) üzerinde yapılan kontrole göre elektronik imzalarının bulunmaması nedeniyle anılan eksikliklerin giderilmesi için geri çevrilen dosya ile ilgili olarak mahkemesince üye hakim İdris Arda Aygün'ün imza eksikliği giderildiği, diğer üye hakim Ferdi Demirel'in, meslekten çıkartılmasına dair ilgili kararın dosya içine konulduğu ancak anılan hakim yerine Adli Yargı Adalet Komisyonu Başkanlığınca görevlendirilecek başka bir hakim tarafından imza eksikliğinin giderilmediğinin anlaşılması karşısında anılan imza eksikliğinin usulüne uygun şekilde giderilmemesi suretiyle 5271 sayılı CMK'nın 219. maddesine muhalefet edilmesi,

Kanuna aykırı, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, esası incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 24.12.2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/17967, Karar No: 2016/12421, Tarih: 22.11.2016

**18. Hukuk Dairesi         2015/17967 E.  ,  2016/12421 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Y A R G I T A Y K A R A R I

6100 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 36. maddesi hakimin ret sebeplerini bildirmiştir. Anılan madde “Hâkimin tarafsızlığından şüpheyi gerektiren önemli bir sebebin bulunması hâlinde, taraflardan biri hâkimi reddedebileceği gibi hâkim de bizzat çekilebilir. Özellikle aşağıdaki hâllerde, hâkimin reddi sebebinin varlığı kabul edilir:

a) Davada, iki taraftan birine öğüt vermiş ya da yol göstermiş olması,

b) Davada, iki taraftan birine veya üçüncü kişiye kanunen gerekmediği hâlde görüşünü açıklamış olması,

c) Davada, tanık veya bilirkişi olarak dinlenmiş veya hâkim ya da hakem sıfatıyla hareket etmiş olması,

ç) Davanın, dördüncü derece de dâhil yansoy hısımlarına ait olması,

d) Dava esnasında, iki taraftan birisi ile davası veya aralarında bir düşmanlık bulunması.” hükmünü içermektedir. Yine yukarıda anılan yasanın 38. maddesi hakimin ret usulüne ilişkin “(1) Hâkimin reddi sebebini bilen tarafın, ret talebini en geç ilk duruşmada ileri sürmesi gerekir. Taraf, ret sebebini davaya bakıldığı sırada öğrenmiş ise en geç öğrenmeden sonraki ilk duruşmada, yeni bir işlem yapılmadan önce bu talebini hemen bildirmek zorundadır. Belirtilen sürede yapılmayan ret talebi dinlenmez.

(2) Hâkimin reddi, dilekçeyle talep edilir. Bu dilekçede, ret talebinin dayandığı sebepler ile delil veya emarelerin açıkça gösterilmesi ve varsa belgelerin eklenmesi gerekir.

(3)Hâkimin reddi dilekçesi, reddi istenen hâkimin mensup olduğu mahkemeye verilir.

(4) Ret talebi geri alınamaz. (5) Hâkimi reddeden taraf, dilekçesini karşı tarafa tebliğ ettirir. Karşı taraf bir hafta içinde cevap verebilir. Bu süre geçtikten sonra yazı işleri müdürü tarafından ret dilekçesi, varsa karşı tarafın cevabı ve ekleri, dosya ile birlikte reddi istenen hâkime verilir.

Hâkim bir hafta içinde dosyayı inceler ve ret sebeplerinin kanuna uygun olup olmadığı hakkındaki düşüncesini yazı ile bildirerek, dosyayı hemen merciine gönderilmek üzere yazı işleri müdürüne verir.” hükümlerini içermektedir.

Hâkim bir hafta içinde dosyayı inceler ve ret sebeplerinin kanuna uygun olup olmadığı hakkındaki düşüncesini yazı ile bildirerek, dosyayı hemen merciine gönderilmek üzere yazı işleri müdürüne verir.” hükümlerini içermektedir.

Dosyadaki bilgi ve belgelerin incelenmesiyle somut olayda, davalılar vekilinin 15.01.2015 havale tarihli dilekçesiyle hakimin reddi talebinde bulunmuşlar, aynı tarihli celsede hakim tarafından talebin soyut olması ve HMK 41. maddesindeki şartlar oluşmadığından talebin geri çevrilmesine karar verilmiş; davalı ... vekili 18.03.2015 havale tarihli dilekçe ile tekrar reddi hakim talebinde bulunmuş 19.03.2015 tarihli ara karar uyarınca aynı hakim tarafından reddi hakim talebinin HMK 41.maddesi uyarınca geri çevrilmesine karar verildiği, davalı ... vekili tarafından 24.03.2015 havale tarihli dilekçe ile tekrar reddi hakim talebinde bulunulmuş, 30.03.2015 tarihli duruşmada aynı hakim tarafından karar verildiğinden tekrar karar verilmesine yer olmadığına karar verildiği anlaşılmıştır. Bu durumda, mahkemece, yukarıda anılan yasanın 38/5. maddesi gereğince reddi hakim taleplerinin bir hafta içinde incelenerek düşünce yazısı ile birlikte merciine gönderilmek üzere yazı işleri müdürüne verilmesi gerekirken hakimin bizzat kendisi tarafından geri çevrilmesine karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile şimdilik diğer yönleri incelenmeksizin hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harçlarının istek halinde temyiz edenlerden davalılara iadesine, 22.11.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.