muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/12708, Karar No: 2016/15003, Tarih: 24.05.2016

Kategorik olarak, belirli bir tür davanın veya belirli kişilerin açtığı davaların baştan belirli veya belirsiz alacak davası olduğundan da söz edilemez. Her bir davaya konu alacak bakımından, belirsiz alacak davasına ilişkin ölçütlerin somut olaya uygulanarak, belirleme yapılması gereklidir.

Hakime alacak miktarının tayin ve tespitinde takdir yetkisi tanındığı hallerde (Örn: 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu md 50, 51,56), hakimin kullanacağı takdir yetkisi sonucu alacak belirli hale gelebileceğinden, davacının davanın açıldığı tarih itibariyle alacağın miktarını yahut değerini tam ve kesin olarak belirleyebilmesinin imkansız olduğu kabul edilmelidir. Örneğin, iş hukuku uygulamasında, Yargıtayca, fazla çalışma, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının yazılı belgelere ve işyeri kayıtlarına dayanmayıp, tanık anlatımlarına dayanması halinde, hesaba esas alınan süre ve alacağın miktarı nazara alınarak takdir edilecek uygun oranda takdiri indirim yapılması gerekliliği kabul edilmektedir. Bu halde, tanık anlatımlarına dayanılarak hesaplanan alacak miktarından hakimin takdir yetkisine bağlı olarak yapılacak indirim oranı baştan belirli olmadığından, alacak belirsiz kabul edilmelidir.

6100 sayılı Kanun ile birlikte, yukarıda belirtilen çerçevede belirsiz alacak davası açma imkanı tanınarak, belirsiz alacaklar bakımından hak arama özgürlüğü genişletilmiş; bununla bağlantılı olarak da hukuki yarar bulunmadan kısmi dava açma imkanı sınırlandırılmakla birlikte, tamamen kaldırılmamıştır.

Zaman zaman, 6100 sayılı Kanun ile birlikte kabul edilen belirsiz alacak davası ile kısmi davaya ilişkin yeni düzenlemedeki sınırın tam olarak tespit edilemediği, birinin diğeri yerine kullanıldığı görülmektedir. Oysa bu iki davanın amacı ve niteliği ayrıdır. Alacak, belirli veya belirlenebilir ise, belirsiz alacak davası açılamaz; ancak şartları varsa kısmi dava açılması mümkündür.

Kanunun kısmi dava açma imkanını sınırlamakla birlikte tamamen ortadan kaldırmadığı da gözetildiğinde, belirli alacaklar için, belirsiz alacak davası açılamasa da, şartları oluştuğunda ve hukuki yarar bulunduğunda kısmi dava açılması mümkündür. Aksi halde, sadece ya belirsiz alacak davası açma veya belirli tam alacak davası açma şeklinde iki imkandan söz edilebilir ki, o zaman da kısmi davaya ilişkin 6100 sayılı Kanun'un 109. maddesindeki hükmün fiilen uygulanması söz konusu olamayacaktır. Çünkü, belirsiz alacak davasında zaten belirsiz alacak davasının sağladığı imkanlardan yararlanarak dava açılabilecek; şayet alacak belirli ise de, o zaman sadece tam eda davası açılabilecektir. Oysa kanun koyucunun abesle iştigal etmeyeceği prensibi gereği, anılan maddeyle kısmi davaya ilişkin düzenleme yapıldığı düşünülerek ve Kanundaki sınırlamalara dikkat edilerek kısmi dava açılabilecektir.

Bu noktada şu da açıklığa kavuşturulmalıdır ki, şartları bulunmadığı halde dava dilekçesinde davanın belirsiz alacak davası olarak açıldığı durumda davacıya herhangi bir süre verilmeden hukuki yarar yokluğundan davanın reddi yoluna gidilmelidir. Çünkü, alacağın belirlenebilmesi mümkün iken, böyle bir davanın açılmasına Kanun izin vermemiştir. Böyle bir durumda, belirsiz alacak davası açmakta hukuki yarar yokluğundan dava reddedilmeli, ek bir süre verilmemelidir. Zira, burada talep açıktır, bu sebeple 6100 sayılı Kanun'un 119/1-ğ maddesinin uygulanarak süre verilmesi mümkün değildir. Aslında açılmaması gerektiği halde belirsiz alacak davası açılmış olduğundan, bu konudaki eksiklik de süre verilerek tamamlanamayacağından, dava hukuki yarar yokluğundan reddedilmelidir. Buradaki hukuki yarar, sonradan tamamlanacak nitelikte bir hukuki yarar değildir. Çünkü, dava açıldığında o sırada mevcut olmayan hukuki yarar, bunun da açıkça mahkemece bilindiği bir durumda, tamamlanacak bir hukuki yarar değildir. Aksinin kabulü, aslında açık olan talep sonucunun süre verilerek davacı tarafından değiştirilmesi ve bulunmayan hukuki yararın sağlanması için davacıya ek imkan sağlanması anlamına gelecektir ki, buna usûl bakımından imkan yoktur. Böyle bir durum taraflar arasındaki eşitlik ilkesine de aykırı olacaktır (H. Pekcanıtez/O. Atalay/M. Özekes, Medeni Usul Hukuku, 14. Bası, Ankara 2013, s. 454). Bunun yanında, şayet açılan davada asgari bir miktar gösterilmişse ve bunun alacağın bir bölümü olduğu anlaşılmakla birlikte, belirsiz alacak davası mı yoksa belirli alacak olmakla birlikte kısmi dava mı olduğu anlaşılamıyorsa, bu durumda 6100 sayılı Kanun'un 119/1-ğ maddesinin aradığı şekilde açıkça talep sonucu belirtilmemiş olacaktır. Talep, talep türü ve davanın niteliği açıkça anlaşılamıyorsa, talep muğlaksa, aynı Kanun'un 119/2 maddesi gereğince, davacıya bir haftalık kesin süre verilerek talebinin belirsiz alacak davası mı, yoksa kısmi dava mı olduğunun belirtilmesi istenmelidir. Verilen bu süreden sonra, davacının talebini açıklamasına göre bir yol izlenmelidir. Eğer talep, davacı tarafından belirsiz alacak davası şeklinde açıklanmış olmakla birlikte, gerçekte belirsiz alacak davası şartlarını taşımıyorsa, o zaman yukarıdaki şekilde hareket edilmeli, hukuki yarar yokluğundan dava reddedilmelidir. Açıklamadan sonra talep belirsiz alacak davası şartlarını taşıyorsa, bu davanın sonuçlarına göre, talep kısmi davanın şartlarını taşıyorsa da kısmi davanın sonuçlarına göre dava yürütülerek karar verilmelidir (Dairemizin 31.12.2012 tarih 2012/30463 esas 2012/30091 karar sayılı kararı).

6100 sayılı Kanun'un 110. maddesinde düzenlenen, davacının aynı davalıya karşı birbirinden bağımsız birden fazla asli talebini aynı dava dilekçesinde ileri sürmesi olarak tanımlanan davaların yığılması (objektif dava birleşmesi) halinde, talep sayısı sayısı kadar dava bulunduğu kabul edildiğinden ve aynı Kanun'un 297/2. maddesi uyarınca da her bir talep bakımından ayrı ayrı hüküm verilmesi gerektiğinden, bu durumda da dava dilekçesinde ileri sürülen taleplerin belirsiz alacak olup olmadığının her bir talep bakımından ayrı ayrı değerlendirilmesi gerekecektir.

Tüm bu açıklamalar sonucunda şunu belirtmek gerekir ki, iş hukukundan kaynaklanan alacaklar bakımından baştan belirli veya belirsiz alacak davası şeklinde belirleme yapmak kural olarak doğru ve mümkün değildir. Bu sebeple iş hukukunda da belirsiz alacak davasının açılabilmesi, bu davanın açılması için gerekli şartların varlığına bağlıdır. Eğer bu şartlar varsa, iş hukukunda da belirsiz alacak davası açılabilir, yoksa açılamaz (C. Simil, Belirsiz Alacak Davası, I. Bası, İstanbul 2013, s. 414). Keza aynı şey kısmi dava için de söz konusudur.

İş Hukukundan kaynaklanan davalarda sıkça karşılaşıldığı üzere, taraflar arasında çalışma süresi ve ücret miktarı yönlerinden uyuşmazlık bulunması, alacağı belirsiz hale getirmez. Keza, işçi çalışma süresini ve ücretini belirleyebilmektedir. İşçinin ne zamandan beri çalıştığını veya ücretinin ne kadar olduğunu bilmemesi hayatın olağan akışına aykırıdır. İşçinin kendisinin bilmediği çalışma süresini, tanıkların bildiğini veya bilirkişinin bileceğini farzetmek ispat kurallarına da aykırıdır. Keza tarafın yeterli şekilde somutlaştırıp kendisinin bilgisinde dahi olmadığını belirttiği bir hususun mahkemece bilinmesini beklemek de mümkün değildir.

İşverenin maddi hukuktan doğan yükümlülüklerini (belge ve bordro düzenleme gibi) yerine getirmemesi, tuttuğu belgelerin gerçeği yansıtmaması, davadan önce işçinin alacaklarını inkar etmesi ya da ikrar etmekle beraber yerine getirmemesi davacıya kural olarak belirsiz alacak davası açma imkanını vermez. İşçi bu durumlarda dahi, alacağının miktarını veya değerini belirleyebiliyorsa, belirsiz alacak davası açamaz(Simil, s. 412).

Somut olayda, dava dilekçesinde açıkça, davanın belirsiz alacak davası türünde açıldığı belirtilmiştir.

Somut olayda, dava dilekçesinde açıkça, davanın belirsiz alacak davası türünde açıldığı belirtilmiştir.

Fazla çalışma ve hafta tatili ücreti alacaklarına yönelik talepler bakımından, somut olayın özelliğine göre, dava dilekçesinde tanık deliline de dayanılmış olması karşısında, kabul ihtimalinde hesaba esas alınan süre ve alacağın miktarı nazara alınarak takdir edilecek uygun oranda indirim yapılması gerekliliği söz konusu olacağından ve hakimin takdir yetkisine bağlı olarak yapılacak indirim oranı baştan belirli olmadığından, söz konusu alacaklar belirsizdir. Bu halde, mahkemece, fazla çalışma ve hafta tatili ücreti alacakları bakımından, davanın esasına girilmesi yerindedir. Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre de, söz konusu talepler bakımından davanın esastan reddi, usul ve kanuna uygun görülmüştür.

Kıdem tazminatına yönelik talep bakımından ise, davacı çalışma süresini, kendisine en son ödenen aylık ücret miktarını, tazminat hesaplamasına esas alınacak aylık ücrete ek para veya parayla ölçülebilen sosyal menfaatleri belirleyebilecek durumda olduğundan, söz konusu alacak belirsiz değildir. Eğitim-öğretim ödeneği adı altında talep edilen alacağın değerlendirilmesine gelince, dava dilekçesinde, 5580 sayılı Özel Öğretim Kurumları Kanunu'nun 9. maddesi uyarınca, 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu'nun ek 32. maddesinde düzenlenen, öğretim yılına hazırlık ödeneğinin hüküm altına alınması talep edilmektedir. Davacı, talebine konu yıllarda, 657 sayılı Kanun'un ek 32. maddesi uyarınca belirlenen ödeneğin miktarını, Milli Eğitim Bakanlığı'nın ilgili biriminden sorarak bilgi almak suretiyle, basit bir araştırma neticesinde belirleyebilecek durumdadır. Dolayısıyla, bu alacak da belirsiz değildir. Anılan sebeplerle, kıdem tazminatı ve eğitim-öğretim ödeneği alacaklarının, gerçekte belirlenebilir alacaklar olduğu ve dolayısıyla belirsiz alacak davasına konu edilemeyecekleri nazara alınarak, hukuki yarar yokluğundan anılan taleplere yönelik davanın usulden reddi gerekirken, esasa girilerek karar verilmesi hatalı ise de, red hüküm sonucu itibariyle doğru görülmüştür.

SONUÇ : Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı gerekçe ile ONANMASINA, davalı yararına takdir edilen 1.350,00 TL duruşma vekalet ücretinin ve aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine, 24.05.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.

.
Yargıtay — Esas No: 2016/6772, Karar No: 2017/952, Tarih: 09.02.2017

**12. Ceza Dairesi         2016/6772 E.  ,  2017/952 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Trafik Güvenliğini Tehlikeye Sokma

Hüküm : TCK'nın 179/3-2, 62/1, 50/1-a, 52/2-4. maddeleri gereğince mahkumiyet

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya toplanıp karar yerinde gösterilen delillere mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine incelenen dosya kapsamına göre, sanığın bir sebebe dayanmayan temyiz itirazlarının reddine; ancak;

1- Sanık hakkında hükmedilen 5 ay hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi ve bir gün karşılığının belirlenmesi sırasında uygulanan kanun maddesinin gösterilmemesi suretiyle CMK'nın 232/6 maddesine aykırı davranılması,

2- TCK'nın 52/4. maddesi gereğince, tayin olunan adli para cezasına ilişkin taksitlerden birinin ödenmemesi halinde, geri kalan kısmın tamamının tahsil edileceği ve ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceğinin ihtar edilmesi yerine, infazı kısıtlar şekilde ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrilmesine karar verilmesi;

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak; yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden; hükmün (5). paragrafından ''tahsiline'' ve “hapse çevrilmesine” ibarelerinin çıkartılarak yerine “tahsil edileceği ve ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceğinin sanığa ihtarına” ibarelerinin yazılması, hükmün dördüncü paragrafının hükümden çıkarılarak yerine "Sanığa verilen 5 ay hapis cezası suçun işlenmesindeki özellikler nazara alınarak TCK'nın 50/1-a maddesi gereğince adli para cezasına çevrilmesine, TCK'nın 52/3. maddesi gereğince adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının 150 tam gün olarak belirlenmesine; TCK'nın 52/2. maddesi gereğince sanığın ekonomik ve sosyal durumu gözetilerek, bir günlüğü taktiren 20,00 TL üzerinden paraya çevrilerek sanığın, 3.000,00-TL ADLİ PARA CEZASI İLE CEZALANDIRILMASINA" ibarelerinin yazılması suretiyle, sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün isteme uygun olarak DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 09.02.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/12948, Karar No: 2022/4987, Tarih: 24.03.2022

**8. Ceza Dairesi         2021/12948 E.  ,  2022/4987 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 02.12.2021 tarihli, 2021/69-606 Esas ve Karar sayılı ilamında belirtildiği üzere; 1072 sayılı Rulet, Tilt ve benzeri oyun aletleri ve makinaları hakkında Kanun kapsamına giren alet ve makinalarla kumar oynatılması halinde hem TCK'nın 228. maddesinde düzenlenen kumar oynanması için yer ve imkan sağlama suçu hem de 1072 sayılı Kanuna aykırılık suçlarının birlikte oluşacağı ve sanık hakkında 1072 sayılı Kanuna aykırılık nedeniyle dava açılmadığı anlaşılmakta ise de; 1072 sayılı Kanuna aykırılık suçundan zamanaşımı süresi içinde işlem yapılması mümkün görülmüştür.

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, suçun oluşumuna ve niteliğine uygun kabul ve uygulamasına, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre, sanığın olay günü suç yeri olan dernekte bulunmadığına, tombala oynatıldığını bilmediğine, kararın suçun şahsiliği ilkesine aykırılık teşkil ettiğine, alt sınırdan uzaklaşılarak ceza tayin olunmasının haksızlık içerdiğine, hakkında lehe hükümlerin uygulanması gerektiğine dair temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 24.03.2022 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI DÜŞÜNCE

1072 sayılı Rulet, Tilt ve Benzeri Oyun Aletleri ve Makineleri hakkında Kanunun 1. maddesinde rulet, tilt, langırt ve benzeri baht ve talihe bağlı veya maharet isteyen otomatik, yarı otomatik, el veya ayakla kullanılan oyun makineleri ve benzerlerini bulundurmak veya "çalıştırmak" veya yurda sokmak yahut imal etmeyi yasakladığı ve madde kapsamında bu aletlerle kumar oynatılması halinde ayrıca kumar oynanması için yer ve imkan sağlama suçundan da ceza verileceğine ilişkin bir hüküm bulunmadığı, 1072 sayılı Kanun kapsamındaki tombala makinesi "çalıştırmak" suretiyle tombala oynatılması eyleminde 5237 sayılı TCK.nın 44/1. maddesinde yer alan "işlediği bir fiil ile birden fazla farklı suçun oluşmasına sebebiyet veren kişi, bunlardan en ağır cezayı gerektiren suçtan dolayı cezalandırılır" hükmü karşısında iddianamede tombala makinesi çalıştırılmak suretiyle kumar oynanması için yer sağlandığının iddia edilmesi de dikkate alınarak sanığın özel norm niteliğinde olan 1072 sayılı Kanunun 1. ve 2. maddesi uyarınca cezalandırılması gerekirken, suç vasfında yanılgıya düşülerek yazılı şekilde kumar oynanması için yer ve imkan sağlama suçundan hüküm kurulması bozmayı gerektirdiğinden sayın çoğunluğun kararına iştirak edilmemiştir. 24.03.2022
Yargıtay — Esas No: 2022/10662, Karar No: 2024/12574, Tarih: 04.11.2024

**11. Ceza Dairesi         2022/10662 E.  ,  2024/12574 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

Konya Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesinin, yukarıda tarih ve sayısı belirtilen ilamı ile Yargıtay 11. Ceza Dairesinin, 24.02.2022 tarihli ve 2021/35532 Esas, 2022/3016 Karar sayılı bozma kararına karşı verilen direnme kararının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 307 nci maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca Dairemize gönderildiği belirlenmekle;

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen direnme kararının; temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenlerin direnme kararını temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz istemlerinin süresinde olduğu, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Temyizin kapsamına göre; Ereğli Ağır Ceza Mahkemesinin, 24.10.2018 tarihli ve 2016/24 Esas, 2018/264 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında nitelikli dolandırıcılık ve kamu görevlisinin resmi belgede sahteciliği suçlarından, 5271 sayılı Kanun'un 223/2-e maddesi uyarınca beraat kararları verilmiştir.

2. Konya Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesinin, 10.07.2019 tarihli ve 2019/199 Esas, 2019/884 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik katılan vekilinin istinaf başvurusunun kabulüne karar verilerek 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (g) bendi uyarınca duruşmalı yapılan inceleme neticesinde aynı Kanun’un 280 inci maddesinin 2 nci fıkrası uyarınca İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılması ile sanık hakkında;

a) Nitelikli dolandırıcılık suçundan 158/1-e, 43/1, 168/2, 62/1, 52/2-4, 53. maddeleri uyarınca 2 yıl 11 ay 16 gün hapis ve 111.050,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına,

b) Kamu görevlisinin resmi belgede sahteciliği suçundan; 204/2, 43/1, 62 ve 53. maddeleri uyarınca 4 yıl 5 ay 10 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına

Karar verilmiştir.

3. Konya Bölge Adliyesi Mahkemesi 8. Ceza Dairesi kararının katılan vekili ve sanık müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay 11. Ceza Dairesinin 24.02.2022 tarihli ve 2021/35532 Esas, 2022/3016 Karar sayılı kararı ile sanığın şüpheden sanık yararlanır ilkesi uyarınca beraat etmesi gerektiğinden bahisle sanık hakkında kurulan mahkûmiyet hükümlerinin bozulmasına ve dava dosyasının 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (b) bendi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

4. Konya Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesinin, yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile 5271 sayılı Kanun’un 307 nci maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca önceki hükümde direnilmesi ile sanık hakkında;

a) Nitelikli dolandırıcılık suçundan 158/1-e, 43/1, 168/2, 62/1, 52/2-4, 53. maddeleri uyarınca 2 yıl 11 ay 16 gün hapis ve 111.050,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına,

4. Konya Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesinin, yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile 5271 sayılı Kanun’un 307 nci maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca önceki hükümde direnilmesi ile sanık hakkında;

a) Nitelikli dolandırıcılık suçundan 158/1-e, 43/1, 168/2, 62/1, 52/2-4, 53. maddeleri uyarınca 2 yıl 11 ay 16 gün hapis ve 111.050,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına,

b) Kamu görevlisinin resmi belgede sahteciliği suçundan; 204/2, 43/1, 62 ve 53. maddeleri uyarınca 4 yıl 5 ay 10 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına,

Karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyizi; sanığın atılı suçlardan beraat etmesi gerektiğine ilişkindir.

Katılan vekilinin temyizi; sanığın en üst hadden cezalandırılması gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

Yargıtay 11. Ceza Dairesinin 24.02.2022 tarihli ve 2021/35532 Esas, 2022/3016 Karar sayılı, sanığın ''şüpheden sanık yararlanır'' ilkesi uyarınca beraat etmesi gerektiği gerekçesiyle mahkûmiyet hükümlerinin bozulmasına dair kararı yerinde görüldüğünden Mahkemenin direnme kararı yerinde görülmemiştir.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle direnme kararı yerinde görülmediğinden Yargıtay 11. Ceza Dairesinin, 24.02.2022 tarihli ve 2021/35532 Esas, 2022/3016 Karar sayılı bozma kararının, Tebliğname'ye uygun olarak, Yargıtay Üyesi ...'ın karşı oyu ve oy çokluğuyla DÜZELTİLMESİNE YER OLMADIĞINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 307 nci maddesinin dördüncü fıkrası gereğince direnme kararını incelemek üzere Yargıtay Ceza Genel Kuruluna GÖNDERİLMESİNE,04.11.2024 tarihinde karar verildi.

K A R Ş I O Y

Sayın çoğunluğun suçun sübutuna ilişkin direnme kararı yerinde görülmediğinden dosyanın Yargıtay Ceza Kuruluna gönderilmesine ilişkin kararına katılmak mümkün bulunmamıştır. Zira;

Bölge adliye mahkemesinin direnme kararına konu Dairemizin bozma kararına yönelik karşı görüş gerekçemde belirttiğim üzere "Somut olay temyiz incelemesine Bölge Adliye Mahkemesince yapılan istinaf kanun yolu incelemesinden geçerek gelmiştir. Somut olaya 5320 sayılı Kanunun 8 maddesi ve dolayısıyla 1412 sayılı CMUK'nin hükümlerinin uygulanması mümkün olmayıp temyiz incelemesinde uygulanması gereken 5271 sayılı CMK'nin 288. maddesine göre 'temyiz ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.' hükmünü amir olup İstinaf kanun yolunda denetimi mümkün bulunan maddi vakıaların temyiz kanun yolunda denetimi dolaylı hukuki yönüne temas etmesi halinde denetlenebileceği bunun dışında, doğrudan maddi vakıaların denetiminin mümkün bulunmadığı anlaşılmaktadır.

Kanaatimce maddi meselenin temyizen denetimi bu kapsamda adil yargılama hakkı içinde mütaala edilen erişim hakkının sağlanması bakımından mümkün ve gereklidir, ancak;

Kanaatimce maddi meselenin temyizen denetimi bu kapsamda adil yargılama hakkı içinde mütaala edilen erişim hakkının sağlanması bakımından mümkün ve gereklidir, ancak;

5271 sayılı CMK'nin 288. maddesi hükmü bu kapsamda değerlendirildiğinde maddi olayın dolaylı hukuki denetiminin Yargıtay Ceza Genel Kurulunun birçok kararında vurgulanan delillerin akla, mantık kurallarına, hukukun genel ilkeleri ile hayat tecrübelerine, oluş ve dosya kapsamına uygunluğu gibi kriterler gözetilerek test edilmek suretiyle temyizen denetlenebileceğini kabul etmek gerekecektir. Bu halde doğrudan maddi vakıanın tespitinde ilk derece mahkemesi ve istinaf kanun yolu denetiminde delillerin akla, mantığa, hayat tecrübelerine, hukukun genel ilkeleri ve dosya kapsamına uygun değerlendirilmeğinin takdir yetkisi dışına çıkılarak duraksamaya yer vermeyecek biçimde açık ve kesin olması gereklidir. Aksi halde kanunun yetki vermediği bir konuda temyiz kanun yolunda maddi vakıa denetimine girilmesi isabetli olmayacaktır.

Maddi vakıanın belirlenmesine yönelik gerekli tüm delillerin hukuka aykırılık söz konusu olmaksızın toplanmasından sonra yukarıda belirtildiği üzere akla, mantığa, tecrübe kurallarına ve hukukun genel ilkelerine aykırı olmaması koşuluyla vicdani kanıyı oluşturacak biçimde takdir yetkisi de gözetilerek oluş ve dosya kapsamına uygun olarak karar yerinde değerlendirilmesi gerekmektedir. Maddi vakıa denetiminde temyizen incelenebilecek diğer hukuki yan görüldüğü üzere olayın aydınlanması bağlamında tüm delillerin toplanmış olmasıdır.

Sayın çoğunluğun bozma nedeni sanığın diğer firma yetkilisi sanıkların eylemine iştirak iradesi ile hareket edildiğine yönelik delil bulunmadığı yönündeki bozma nedeninin hukuki yöne temas etmeden doğrudan maddi vakıa denetimine girdiği, bu nedenle temyiz denetiminde CMK'nin 288. maddesinde belirlenen hukuki denetimin sınırı dışına çıkıldığı, keza bölge adliye mahkemesince maddi vakıanın aydınlanması için gerekli tüm delillerin toplandığı ve delillerin dosya kapsamına uygun biçimde akla, mantığa, hayat tecrübelerine ve hukukun genel ilkelerine uygun ve takdir yetkisi kapsamında değerlendirildiği ve CMK'nin 217. maddesi uyarınca ulaştığı kanaate göre maddi vakıanın tespitinde bir isabetsizlikte bulunmadığından" direnme kararının yerinde olduğu ve direnme hükmünün onanması gerektiği görüşünde olduğumdan sayın çoğunluğun dosyanın Yargıtay Ceza Genel Kuruluna gönderilmesi kararına katılmak mümkün bulunmamıştır.