muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/10843, Karar No: 2018/4119, Tarih: 20.02.2018

6100 sayılı Kanun'un 110. maddesinde düzenlenen, davacının aynı davalıya karşı birbirinden bağımsız birden fazla asli talebini aynı dava dilekçesinde ileri sürmesi olarak tanımlanan davaların yığılması (objektif dava birleşmesi) halinde, talep sayısı sayısı kadar dava bulunduğu kabul edildiğinden ve aynı Kanun'un 297/2. maddesi uyarınca da her bir talep bakımından ayrı ayrı hüküm verilmesi gerektiğinden, bu durumda da dava dilekçesinde ileri sürülen taleplerin belirsiz alacak olup olmadığının her bir talep bakımından ayrı ayrı değerlendirilmesi gerekecektir.

Tüm bu açıklamalar sonucunda şunu belirtmek gerekir ki, iş hukukundan kaynaklanan alacaklar bakımından baştan belirli veya belirsiz alacak davası şeklinde belirleme yapmak kural olarak doğru ve mümkün değildir. Bu sebeple iş hukukunda da belirsiz alacak davasının açılabilmesi, bu davanın açılması için gerekli şartların varlığına bağlıdır. Eğer bu şartlar varsa, iş hukukunda da belirsiz alacak davası açılabilir, yoksa açılamaz (C. Simil, Belirsiz Alacak Davası, I. Bası, İstanbul 2013, s. 414). Keza aynı şey kısmi dava için de söz konusudur.

İş Hukukundan kaynaklanan davalarda sıkça karşılaşıldığı üzere, taraflar arasında çalışma süresi ve ücret miktarı yönlerinden uyuşmazlık bulunması, alacağı belirsiz hale getirmez. Keza, işçi çalışma süresini ve ücretini belirleyebilmektedir. İşçinin ne zamandan beri çalıştığını veya ücretinin ne kadar olduğunu bilmemesi hayatın olağan akışına da aykırıdır. İşçinin kendisinin bilmediği çalışma süresini, tanıkların bildiğini veya bilirkişinin bileceğini farzetmek ispat kurallarına da aykırıdır. Keza tarafın yeterli şekilde somutlaştırıp kendisinin bilgisinde dahi olmadığını belirttiği bir hususun mahkemece bilinmesini beklemek de mümkün değildir.

İşverenin maddi hukuktan doğan yükümlülüklerini (belge ve bordro düzenleme gibi) yerine getirmemesi, tuttuğu belgelerin gerçeği yansıtmaması, davadan önce işçinin alacaklarını inkar etmesi ya da ikrar etmekle beraber yerine getirmemesi davacıya kural olarak belirsiz alacak davası açma imkanını vermez. İşçi bu durumlarda dahi, alacağının miktarını veya değerini belirleyebiliyorsa, belirsiz alacak davası açamaz(Simil, s. 412).

Somut uyuşmazlıkta, davanın HMK’nun 107 ve 111. maddeleri gereği belirsiz alacak davası olarak açıldığı, davacının tüm alacak kalemleri yönünden davanın belirsiz alacak olduğunu yineleyerek talep arttırım dilekçesi sunduğu sabit olup, mahkemece de dava belirsiz alacak davası olarak görülüp sonuçlandırılmıştır. Yukarıda yapılan açıklamalar ışığında, somut olayın özellikleri dikkate alınarak, dava dilekçesinde ileri sürülen taleplerin belirsiz alacak olup olmadığının değerlendirilmesi gereklidir.

Kıdem tazminatı ve ihbar tazminatı bakımından, davacı, çalışma süresini, kendisine en son ödenen aylık ücret miktarını, tazminat hesaplamasına esas alınacak aylık ücrete ek para veya parayla ölçülebilen sosyal menfaatleri belirleyebilecek durumdadır. Bu halde, somut olay yönünden fazla çalışma ve ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacağına yönelik talebin belirsiz alacak olarak görülüp sonuçlandırılması isabetli ise de, kıdem tazminatı ve ihbar tazminatı taleplerinin belirsiz alacak davasının konusunu oluşturabilmesi mümkün değildir. Davacının kıdem tazminatı ve ihbar tazminatı talebinin hukuki yarar yokluğundan reddine karar verilmesi gerekirken, mahkemece bu yön gözetilmeksizin yazılı şekilde karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

2-Taraflar arasında davacının fazla çalışma yapıp yapmadığı noktasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Somut uyuşmazlıkta teknik servis elemanı olarak çalışan davacı, otel olarak faaliyet gösteren işyerinde normal sezonda haftanın altı günü 08.00-20.00 saatleri arasında, kongre ve toplantı sezonu olan Mart, Nisan, Mayıs ayları ile Ekim, Kasım ve Aralık aylarında 08.00-22.00 saatleri arasında çalıştığını ileri sürmüş olup, Mahkemece davacının 08.00-20.00 saatleri arasında haftanın altı günü günde 1,5 saat ara dinlenmesi ile çalıştığı ve haftalık fazla çalışma süresinin 18 saat olduğu benimsenerek hüküm kurulmuştur. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda tanıkların çalışma düzenine ilişkin kesin ve hesaplamaya yeter beyanda bulunmamaları sebebiyle çalışma süresinin günde 12 saat olarak belirlendiği ifade edilmektedir. Dinlenen davacı tanıkları ile davalı tanığı genel bir anlatımla, davacının 08.00-18.00 arası çalışması gerekirken bu süreden daha fazla çalıştığını ifade etmişlerdir. Davacı tanığı Yalçın, davacının har gün 4-5 saat fazla çalıştığını, diğer davacı tanığı İbrahim davacının kış aylarında toplantılar olduğundan 15 saate varan çalışmalar yaptığını ifade etmiştir. Dinlenen davalı tanığı ...’in anlatımı da benzer şekildedir. Dosya kapsamına göre dinlenen davacı tanıklarının husumetli olduğu anlaşılmakta olup, salt davacı tanıklarının anlatımlarına göre sonuca gidilmesi yerinde değildir. Davalı tanığının beyanına göre de davacının fazla sürelerle çalıştığı anlaşılmakta olup, bu sürenin tayini bakımından davacı ile aynı işi yapan emsal işçiye ait Yargıtay (Kapatılan) 7. Hukuk Dairesinin 2015/25840 esas sayılı dosyasında olduğu gibi değerlendirme yapılması dosya kapsamına uygun düşecektir. Bu itibarla, davacının 08.00-20.00 saatleri arasında günde 2 saat ara dinlenmesi kullanarak haftada 15 saat fazla çalışma yaptığı benimsenerek, bu doğrultuda belirlenen fazla çalışma alacağının hüküm altına alınması gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

3-Kabule göre de, dosya kapsamından fazla çalışma ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklardan Mahkemece yapılan indirim dışında, reddedilen bir miktar olmadığı anlaşılmaktadır. Hal böyle olunca, davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken, kısmen kabul kısmen reddine karar verilerek davalı lehine vekalet ücretine hükmedilmesi ve yargılama giderinin paylaştırılması isabetsiz olup, karar bu yönüyle de hatalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine, 20/02/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/26876, Karar No: 2015/19276, Tarih: 11.06.2015

**13. Hukuk Dairesi         2014/26876 E.  ,  2015/19276 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabul kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün davalı avukatınca duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde temyiz eden davalı vekili avukat ile davacı vekili avukat ...'ın gelmiş olmalarıyla duruşmaya başlanılmış ve hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlenildikten sonra karar için başka güne bırakılmıştı. Bu kez temyiz dilekçesinin süresinde olduğu saptanarak dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, sahibi olduğu Sarıkentlim isimli safkan arap atının 7.9.2009 tarihinde rahatsızlanınca davalı kuruma bağlı at hastanesine götürdüklerini, veterinerin bulunmadığını ve oradaki görevli tarafından veterineri çağırmak yerine atın boynundan enjeksiyon uyguladığını ancak kanama olunca bıraktığını, bu işlemden yarım saat sonra atın göğsünde şişme ve şuur kaybı oluştuğunu bu defa görevli tarafından atın karnına metal iğne batırıldığını ve kan gelmeye başladığını ve akabinde de öldüğünü ileri sürerek, ehil olmayan kişi tarafından yapılan yanlış, hatalı ve eksik tedavi sonucu ölüm gerçekleştiğinden fazla hakları saklı kalarak 10.000 TL. maddi tazminatın dava tarihinden yasal faizi ile ödetilmesini istemiş, ıslah ile talebinin artırmıştır.

Davalı, davacı atının sancı şikayeti ile saat 4.30 da at hastanesine getirildiğini, nöbetçi veteriner gelene kadar hastanede bulunan teknisyen tarafından müdahale edildiğini, veterinerin de 5.30 da gelerek müdahaleye devam ettiğini ancak atın hastaneye geç kalmış olarak getirildiğini hiç bir kusurun bulunmadığını savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kabulü ile, 10.000 TL.nin dava 1.236.320,00 TL.nin ıslah tarihinden itibaren yasal faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece, davanın kabulü ile, 10.000 TL.nin dava 1.236.320,00 TL.nin ıslah tarihinden itibaren yasal faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Davacı, davalının işlettiği hastanede uygulanan hatalı ve kusurlu tedavi nedeni ile safkan arap atının öldüğünü ileri sürerek yarışlarda üstün başarı sağlayan atından mahrum kaldığını ileri sürerek, maddi tazminat isteği ile eldeki davayı açmıştır. Davacının sahibi olduğu arap atının 7.9.2009 tarihinde gece yarısı sancı şikayeti ile rahatsızlanması nedeni ile davalının işlettiği at hastanesine götürüldüğü ve o sırada veteriner hekim bulunmadığından görevli veteriner sağlık teknisyeni tarafından ilk müdahalenin yapıldığı ve akabinde öldüğü , aynı tarihli veteriner tarafından yapılan nekropsi sonucu düzenlenen ölüm raporunda , ölüm nedeninin sekumdaki yırtık ve dolaşım şoku olduğunun açıklandığı tüm dosya kapsamı ile anlaşılmaktadır. Mahkemece aldırılan 24.5.2013 havale tarihli bilirkişi raporunda; ani hava değişimi, düzensiz beslenme stres gibi faktörler nedeni ile atlarda karın bölgesi ağrı ve sancılarına oldukça sık rastlandığı ve bu durumda hasta atın beklenmeden en yakın veterinere götürülmesi ve tedaviye başlanması gerektiği aksi halde bağırsak içindeki gazın hızlı şekilde artarak mide bağırsak hastalıklarına karşı oldukça hassas olan bu hayvanların ani ölmesine sebep olacağı, at için kullanılan ilaçların uygun olduğu ve enjeksiyon uygulamasından sonra kanama olmasının hayati bir öneminin olmadığı açıklanmıştır.

Veteriner hekimliği mesleğinin icrasına, Türk veteriner hekimleri birliği ile odalarının teşekkül tarzına ve göreceği işlere dair kanunun 11. Maddesinde; Veteriner hekim bulunan şehir, kasaba ve köylerde (Veteriner hekim) olmıyanların her türlü hayvan hastalıklarını muayene ve tedavi etmeleri, hayvanlar üzerinde ameliyat yapmaları yasaktır. Davalının işlettiği hastanede davacının atına ilk müdahalenin veteriner sağlık teknisyeni tarafından yapıldığı akabinde de veterinerden aldığı talimatla ilaç uyguladığı hususunda bir uyuşmazlık bulunmamaktadır. O halde teknisyen tarafından ata bu şekilde bir müdahalede bulunma yetkisi bulunmadığından ve Hayvan Hastaneleri Yönetmeliği 15. Maddesine göre, ruhsatlandırılan bir sağlık kuruluşunun 24 saat hizmet vereceği ve en az bir veteriner hekimin gece nöbeti tutacağı ve nöbetçi hekime yardımcı sağlık hizmetleri personeli ile yardımcı personelin eşlik edeceği hükmü gözetildiğinde somut olay bakımından davalı tarafın kusurlu olduğunun mahkemece de kabulü doğrudur.

Ancak davalının kusurlu eylemi nedeni ile oluşan zararın tazminine karar verebilmek için, hukuka aykırı kusurlu bir eylem sonucu bir zararın doğması ve hukuka aykırı kusurlu eylem ile zarar arasında illiyet bağının olması gerekir. İlliyet bağının varlığı halinde zarar veren zararı gidermekle yükümlüdür. Ancak ödenmesi gereken zararın kapsamı belirlenirken, tarafların zararın oluşumuna hangi oranda etki ettikleri yani müterafik (bölüşük) kusurlarının olup olmadığı belirlenerek bölüşük kusurun varlığı halinde kusur durumu da gözetilerek uygun indirim yapılmalıdır.

Bu nedenle mahkemece aldırılan bilirkişi raporlarında, davalı tarafça ata uygulanan müdahale ve tedavinin kurallara uygun olup olmadığı, uygulanan tedaviye rağmen ölüm olayının gerçekleşip gerçekleşmeyeceği ya da ölümün gerçekleşmemesi için başkaca tedavi yönteminin bulunup bulunmadığı hususlarında bir görüş bildirilmediği anlaşılmaktadır. Bu hali ile bilirkişi raporlarının hükme esas alınarak sonuca varılması mümkün değildir. Açıklanan nedenlerle, mahkemece atın sancılanması ile hastaneye getirildiği sürenin de üzerinde durularak, konusunda uzman bilirkişi kurulundan taraf ve yargı denetimine açık ayrıntılı ve gerekçeli rapor alınarak davalı eylemi ile ölüm olayı arasında illiyet bağının bulunup bulunmadığı araştırılmalı ve sonucuna uygun bir karar verilmelidir. Mahkemece yetersiz bilirkişi raporları ile yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

2-Bozma nedenine göre davalının diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan 1. Bent gereğince temyiz olunan kararın davalı yararına bozulmasına, 2. Bent gereğince davalının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına,1100,00 TL duruşma avukatlık parasının davacıdan alınarak davalıya ödenmesine, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, 11/06/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5647, Karar No: 2016/1941, Tarih: 18.02.2016

**17. Hukuk Dairesi         2014/5647 E.  ,  2016/1941 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :...........Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacılar vekili, davalıların işleteni, sürücüsü, zorunlu mali mesuliyet sigortacısı olduğu aracın karıştığı trafik kazasında araçta yolcu olan müvekkillerinin desteği ......'ın hayatını kaybettiğini ileri sürerek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydı ile 1.000,00 TL, maddi tazminat ile davacı eş........için 20.000,00 TL, davacı oğul .......için 10.000,00 TL manevi tazminatın davalılardan 08.03.2002 kaza tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalılar vekilleri ve davalı .........., davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve toplanan delillere göre ceza davası kesinleştikten sonra ceza zamanaşımının uygulanamayacağı, ceza davası kesinleştikten sonra hukuk davasının bir yıllık süre içerisinde açılması gerektiği, bu sürenin 07.05.2004 tarihinde dolduğu, davanın zamanaşımı süresi geçtikten sonra açıldığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, trafik kazasından kaynaklanan maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

818 Sayılı Borçlar Kanunu'nun 41 (6098 Sayılı TBK'nun 49.maddesi) maddesinde haksız fiil tanımlanmış, 60.maddesinde de (TBK'nun değişik 72. maddesi) haksız fiilden zarar görenin bundan kaynaklanan zararının tazmini istemiyle açacağı davaların zararı ve faili öğrendiği tarihten itibaren 1 yıl ve herhalde haksız fiil tarihinden itibaren 10 yıllık zamanaşımı süresine (TBK'nun 72.maddesinde 2 ve 10 yıllık zamanaşımı süreleri öngörülmüştür.) tabi bulunduğu belirtilmiştir.

Buna karşılık 2918 Sayılı KTK'nun 109/1 maddesinde; motorlu araç kazalarından doğan maddi zararların tazminine ilişkin talepler zarar görenin zararı ve tazminat yükümlüsünü

öğrendiği tarihten başlayarak 2 yıl ve herhalde, kaza gününden başlayarak 10 yıl zamanaşımı süresi öngörülmüştür. Bu süre maddi tazminat talepleri için de geçerlidir. Maddenin özellikle 2. fıkrasında "dava, cezayı gerektiren bir fiilden doğarsa" ifadesi ile kanun koyucu taraf ayrımı yapmaksızın (davacı, davalı veya dava dışı 3.kişi) yapmış olduğu fiil cezayı gerektiriyor ise uzamış ceza zamanaşımı uygulanacağı ifade edilmiştir.

Görüldüğü gibi, BK'nun 60 ve 2918 Sayılı KTK'nun 109/2. maddesindeki düzenlemeler, zamanaşımı süresinin başlangıcı yönünden birbirine paraleldir. Aralarındaki tek fark, zamanaşımı süresinin trafik kazalarından doğan tazminat talepleri bakımından 1 yıl yerine, 2 yıl olarak öngörülmesidir. (TBK'nun 72.maddesi ile bu konuda da paralellik sağlanmıştır.)

Görüldüğü gibi, BK'nun 60 ve 2918 Sayılı KTK'nun 109/2. maddesindeki düzenlemeler, zamanaşımı süresinin başlangıcı yönünden birbirine paraleldir. Aralarındaki tek fark, zamanaşımı süresinin trafik kazalarından doğan tazminat talepleri bakımından 1 yıl yerine, 2 yıl olarak öngörülmesidir. (TBK'nun 72.maddesi ile bu konuda da paralellik sağlanmıştır.)

2918 Sayılı Kanun'un anılan madde hükmünde gözden kaçırılmaması gereken husus, ceza kanununda öngörülen daha uzun zamanaşımı süresinin tazminat talebi ile açılacak davalar içinde geçerli olabilmesinin sadece eylemin ceza kanununa göre suç sayılması koşuluna bağlanmış bulunmasıdır. Bu düzenlemenin iki ayrı sonucu bulunmaktadır. Söz konusu yasa hükmü, ceza zamanaşımının uygulanabilmesi için sadece eylemin aynı zamanda bir suç oluşturmasını yeterli görmekte; bunun dışında fail hakkında mahkumiyet kararıyla sonuçlanmış bir ceza davasının varlığı hatta böyle bir ceza davasının açılması ya da zarar görenin o davada tazminat yönünden bir talepte bulunmuş olması koşulu aranmamaktadır. Dahası söz konusu hükümde, ceza zamanaşımının uygulanması bakımından sürücü ve diğer sorumlular (örneğin işleten) arasında bir ayrım da yapılmamış böylece kuralın bunların tümü için geçerli olduğu hepsi için aynı zamanaşımı süresinin uygulanacağı öngörülmüştür. (HGK'nun 5.6.2015 gün 2014/17-2198 2015/1495 sayılı kararı ile uzamış ceza zamanaşımı benimsenmiştir.) Açıklanan ilkeler ışığında somut olaya bakıldığında, 08.03.2002 tarihli kaza sonucu davacıların desteği Asım Yılmaz vefat etmiştir. Kaza tarihinde yürürlükte olan TCK'nun 455/2. ve 102/3. maddesine göre zamanaşımı süresi 10 yıldır.

Davaya konu trafik kazası 08.03.2002 tarihinde meydana gelmiş, dava ise 08.03.2011 tarihinde açılmıştır. Bu durumda zamamaşımı süresi dolmadığı halde mahkemece hatalı değerlendirme ile zamanaşımının dolduğundan bahisle davanın reddi doğru değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA,18.2.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/296, Karar No: 2015/1205, Tarih: 11.02.2015

**6. Hukuk Dairesi         2015/296 E.  ,  2015/1205 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 23. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 24/10/2013

NUMARASI : 2013/594-2013/855

İcra mahkemesince verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı karar, davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, kira alacağının tahsili için başlatılan icra takibine yapılan itirazın kaldırılması ve tahliye istemine ilişkindir. Mahkemece, itirazın kaldırılması isteminin kısmen kabulüne, tahliye isteminin reddine karar verilmiş, karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

HMK.'nun 27. maddesi hükmü uyarınca, davanın tarafları, müdahiller ve yargılamanın diğer ilgilileri, kendi haklarıyla bağlı olarak hukuki dinlenilme hakkına sahiptirler. Hukuki dinlenilme hakkı, Anayasının 36. maddesinde ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6. maddesinde düzenlenen adil yargılama hakkının en önemli unsurudur. Bu itibarla, davanın taraflarına usulüne uygun dava dilekçesi ve duruşma günü tebliğ edilerek bundan sonra işin esasının incelenmesi gerekir.

Tebligat Yasasının 12 ve 13, Tebligat Tüzüğünün 17 ve 18. maddeleri tüzel kişilere yapılacak tebligat hususunu düzenlemiş olup, anılan madde hükümlerine göre tebligatın tüzel kişinin selahiyetli mümessillerine yapılması, tebligat yapılacak kimselerin herhangi bir sebeple mutad iş saatlerinde iş yerinde bulunmadıkları veya o sırada evrakı bizzat alamayacak bir halde oldukları takdirde, tebligatın tüzel kişinin o yerdeki memur ve müstahdemlerinden birine yapılması gerekir.

Olayımızda; davalı şirkete dava dilekçesi ve duruşma gününü bildirir davetiye, "şirket sahibi Mahir imzasına tebliğ edildi", şerhiyle tebliğ edilmiş ise de; ticaret sicil kaydına göre davalı şirketin yetkili temsilcisinin İlknur Gündoğdu olduğu, tebligatı alan Mahir Gündoğdu'nun temsil yetkisi bulunmadığı anlaşılmıştır. Yetkili temsilcinin tebligatı alamama nedeni belirlenmeden dava dilekçesi ve duruşma gününü bildirir davetiyenin davalı şirket adına Mehir Gündoğdu'ya tebliği, Tebligat Yasası ve Tebligat Tüzüğüne göre usulsüzdür. Bu nedenle davalı şirkete usulüne uygun dava dilekçesi ve duruşma gününü bildirir davetiye tebliğ edilerek, taraf teşkili sağlandıktan sonra işin esası hakkında bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.

Karar bu nedenlerle bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle davacının temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428 ve İİK.nın 366.maddesi uyarınca kararın BOZULMASINA, bozma nedenine göre sair temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 11.02.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/21967, Karar No: 2015/2912, Tarih: 06.02.2015

**8. Hukuk Dairesi         2014/21967 E.  ,  2015/2912 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davada, 4721 Sayılı TMK'nın "Miras Hukuku" (TMK.3.Kitap) hükümlerinden kaynaklanan ve diğer dairelerin görevine girmeyen davalar sonucu verilen hüküm ve kararların Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih 2015/8 sayılı Kararı ile hazırlanıp, 22.01.2015 Tarihli ve 29244 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Hukuk Daireleri'ne ilişkin iş bölümü uyarınca, hükme yöneltilen temyiz itirazlarının incelenmesi Yargıtay (14.) Hukuk Dairesi'nin görev alanına girmesi nedeniyle, dosyanın anılan Daire Başkanlığı'na GÖNDERİLMESİNE, 06/02/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8076, Karar No: 2016/13005, Tarih: 24.11.2016

**12. Ceza Dairesi         2016/8076 E.  ,  2016/13005 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Karar tarihi : 23.03.2016

Ek Karar Tarihi : 25.04.2016

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : TCK'nın 89/1, 89/2-b-d, 62, 52/2-4. maddeleri gereğince mahkumiyet, temyiz isteminin reddine ilişkin ek karar

Temyiz isteminin reddine ilişkin ek karar, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık hakkında TCK'nın 89/1-2-b-d, 62, 52/2-4. maddeleri gereğince verilen 2.240 TL adli para cezasından ibaret mahkumiyet hükmüne yönelik sanık müdafinin temyiz isteminin hükmün miktar itibariyle kesin olduğu gerekçesiyle reddine ilişkin Mersin 11. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 25/04/2016 tarihli ek kararında herhangi bir isabetsizlik bulunmadığından, red kararının ONANMASINA, 24/11/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.