muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/15620, Karar No: 2018/7984, Tarih: 02.07.2018

**19. Ceza Dairesi         2016/15620 E.  ,  2018/7984 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanıklar hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanıklar müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKÜMLERİN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 02/07/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/4464, Karar No: 2014/6114, Tarih: 11.12.2014

**1. Ceza Dairesi         2013/4464 E.  ,  2014/6114 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Eşini öldürmeye teşebbüs

HÜKÜM : TCK'nun 82/1-d, 35/2, 29/1, 62, 53, 63 maddeleri uyarınca 10 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ...’ün eşi olan mağdur ...'ü kasten öldürmeye teşebbüsünün sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç vasfı tayin, kusurluluğu etkileyen nedenlerden haksız tahrikin nitelik ve derecesi ile takdiri indirim sebebinin niteliği takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle değerlendirilerek reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde düzeltme nedeni dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafıinin eksik incelemeye, suç vasfına vesaireye yönelen, Cumhuriyet Savcısının haksız tahrik bulunmadığına ilişen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle,

Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesi son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6/3-c maddesi uyarınca, 5271 sayılı CMK'nun 150, 234 ve 239. maddeleri ile 5320 sayılı Yasanın 13. maddesine dayanılarak hazırlanan Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafii ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına ilişkin Yönetmeliğin 8. maddesi gereğince, sanık için baro tarafından görevlendirilen zorunlu müdafii ücretinin sanıktan alınmasına hükmedilemeyeceği, bu ücretlerin Adalet Bakanlığı bütçesinde bu amaçla ayrılan ödenekten karşılanacağı gözetilmeksizin, yazılı şekilde zorunlu müdafii ücretinin sanıktan tahsiline karar verilmesi Yasaya aykırı ise de, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, CMUK'nun 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak,

Hüküm fıkrasının yargılama giderine mahsus bölümünde yer alan ve sanıktan tahsiline karar verilen toplam 160,00 TL müdafii ücretinden ibaret yargılama giderinin hükümden çıkartılarak, toplam " 406,40 TL" olarak tesbit olunan miktarın " 246,40 TL" olarak değiştirilmesine karar verilmek suretiyle DÜZELTİLEN hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi ONANMASINA, 11/12/2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1952, Karar No: 2014/23514, Tarih: 11.11.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/1952 E.  ,  2014/23514 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Tekirdağ İş Mahkemesi

TARİHİ : 27/11/2013

NUMARASI : 2012/385-2013/516

Davacı, 01/06/1996 tarihinden itibaren tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunun ve 01/07/2011 tarihinden itibaren yaşlılık aylığına hak kazandığının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre davalı Kurumun, aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddine,

2- Dava, davacının 01/06/1996 tarihinden itibaren 2926 sayılı Yasa kapsamında Tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tespiti ile 01/07/2011 tarihinden itibaren yaşlılık aylığına hak kazandığının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulü ile, davacının 01/06/1996 tarihinden itibaren Tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunun ve davacının 01/07/2011 tarihinden itibaren yaşlılık aylığına hak kazandığının tespitine karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden, davacının 31/05/2011 tarihli giriş bildirgesi ile Kurumca 01/06/1996 tarihi itibariyle Tarım Bağ-Kur sigortalısı olarak tescil edildiği, 6111 sayılı Yasadan yararlanarak prim borçlarını 01/06/2011 tarihinde ödeyerek 02/06/2011 tarihinde tahsis talep ettiği, davacının ziraat odası kaydının 16/05/2011 tarihinde, Tekirdağ Damızlık Koyun, Keçi Yetiştirici Birliği kaydının 28/08/2008 tarihinde başladığı gerekçesiyle davacının sigortalılığı 01/06/1996-31/12/1996, 01/09/2005-31/12/2005 tarihleri arasında ve 16/05/2011 tarihinden itibaren şeklinde düzenlendiği, davacının 06/08/2012 tarihli dilekçesi ile davalı Kurumdan ödediği fazla primlerin iadesini talep ettiği, teslim ettiği ürün bedellerinden ilk prim kesintisinin 1996/5. ayda yapıldığı ve bunu takip eden 2002/7. ay, 2004 ve 2005 yıllarında prim kesintisi bulunduğu anlaşılmaktadır.

Yargıtay'ın ve giderek Dairemizin yerleşmiş kararları; Kurumun prim alacaklarını Bakanlar Kurulu kararı ile ürün bedellerinden tevkifat suretiyle tahsil etmesi halinde, Bağ-Kur’un prim ödenmesine rağmen, sigortalıyı re’sen kayıt ve tescil etmemesi, yasanın kendisine yüklediği re’sen tescil yükümlülüğüne aykırılık teşkil ettiğinden, prim tevkifatının yapıldığı tarihi izleyen aybaşından itibaren sigortalı olarak kabulü gerektiği yönündedir.

İlk prim kesintisini izleyen yıllarda prim kesintisi veya ürün tesliminin gerçekleştiğinin belirlendiği durumlarda, bu yıllar için de tespit kararı verilmesi gerekmektedir.

İlk prim kesintisini izleyen yıllarda prim kesintisi veya ürün tesliminin gerçekleştiğinin belirlendiği durumlarda, bu yıllar için de tespit kararı verilmesi gerekmektedir.

Tarım Bağ-Kur sigortalılığının temel koşulu 2926 sayılı Yasanın 2/1 ve 3/b maddelerinde belirtildiği gibi, tarımsal faaliyette bulunmaktır. Prim tevkifatına dayalı tespit davasında, salt ziraat odası ve kooperatif kaydı gibi belgelerin bulunması, davanın kabulü için yeterli değildir. Tarımsal faaliyetin sürdüğünün, faaliyete ilişkin olarak hangi tarımsal ürünlerin üretildiği, nereye satıldığı veya teslim edildiği gibi hususlar da somutlaştırılarak belirlenmelidir. Prim tevkifatı ve ürün tesliminin, iki yıla kadar olan süre dışında süreklilik arzettiği hallerde de, tarımsal faaliyetin sürekli olduğu kabul edilebilir.

Öte yandan, 1479 sayılı Kanun'un 35/a ve 5510 sayılı Yasanın 28. maddesinin sondan bir önceki fıkrasındaki düzenleme gereğince, tahsis talep tarihinde sigortalının prim ve her türlü borçlarının ödenmiş olması gerektiği tartışmasızdır.

Ayrıca,HMK'nun 297. maddesi uyarınca taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında açık şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde karar yerinde gösterilmesi gereklidir. Bunun yanında hakim somut olayın özelliğine göre infazda duraksamaya yer bırakmayacak biçimde karar yazmak durumundadır.

Somut olayda, davacının 01/06/1996-31/12/1996, 01/09/2005-31/12/2005 tarihleri arasında ve 16/05/2011 tarihinden itibaren tescilli olduğu için hukuki yarar bulunmayan bu dönem yönünden tespite karar verilmesi, davacının 1996, 2002, 2004 ve 2005 yılları dışında prim kesintisi veya ürün teslimi bulunup bulunmadığı araştırılmadan yazılı şekilde karar verilmesi , infazda tereddüt yaratacak şekilde sigoralılığın sona erdiği tarihin gösterilmemesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Yapılacak iş, davacı 01/06/1996-31/12/1996, 01/09/2005-31/12/2005 tarihleri arasında ve 16/05/2011 tarihinden itibaren tescilli olduğu için bu dönemler yönünden talebin reddine karar vermek, davacının 1996, 2002, 2004 ve 2005 yılları dışında prim kesintisi veya ürün teslimi bulunup bulunmadığı araştırılarak bunlara ilişkin belgeleri getirtmek, bulunmaması halinde davacının 01/08/2002-31/08/2005 tarihleri arasında Tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tespitine karar verilerek yaşlılık aylığı şartlarının oluşup oluşmadığını belirlemek, bulunması halinde ise yukarıda anlatılan ilkeler ışığında davacının Tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğu süreleri tespit ederek, tespit edilen bu sürelere göre yaşlılık aylığı şartlarını değerlendirmekten ibarettir.

Kabule göre de, davacının davalı Kurumdan fazla ödediği primlerin iadesini istediğine göre kabul edilen sürelere göre prim borcu bulunup bulunmadığı sorulmadan yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olmuştur.

Kabule göre de, davacının davalı Kurumdan fazla ödediği primlerin iadesini istediğine göre kabul edilen sürelere göre prim borcu bulunup bulunmadığı sorulmadan yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olmuştur.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular nazara alınmaksızın eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 11/11/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/12228, Karar No: 2014/11982, Tarih: 17.09.2014

**3. Hukuk Dairesi         2014/12228 E.  ,  2014/11982 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL ANADOLU 14. AİLE MAHKEMESİ

TARİHİ : 24/04/2013

NUMARASI : 2013/320-2013/266

Taraflar arasında görülen yardım nafakası davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili dilekçesi ile; davalıların annesi olan dava dışı M. S.'nin 03.07.2008 tarihinden itibaren Darülaceze Müdürlüğü'nde kaldığını, bakım ve korumasının müdürlük tarafından yapıldığını iddia ederek davalılardan aylık 600'er TL yardım nafakasının tahsilini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece; yardım nafakası davasını M. S. isimli şahsın bizzat kendisi, ya da vesayet altına alınmasını gerektirir rahatsızlığı varsa ve vesayet altına alınmışsa vasisi açabileceği, İ.. B..'nın dava açma yetkisi bulunmadığı gerekçeleri ile aktif husumet yönünden davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

TMK'nun 364-366 maddelerine göre; herkes yardım etmediği takdirde yoksulluğa düşecek üst soyu ve alt soyu ile kardeşlerine nafaka vermekle yükümlüdür. Nafaka davası mirasçılıktaki sıra göz önüne tutularak açılır.

TMK'nun 365/3. maddesinde nafaka davasının, nafaka alacaklısına bakmakta olan resmi veya kamuya yararlı kurum tarafından da açılabileceği, TMK'nun 366. maddesinde ise korunmaya muhtaç kişilerin bakımının yükümlü kurum tarafından sağlanacağı ve bu kurumların yaptıkları masraflarını nafaka yükümlüsü kişiden isteyebilecekleri hüküm altına alınmıştır.

Dosya içeriğinden, nafaka alacaklısı olan Muazzez Sürmeli'nin 15.08.1936 doğumlu olduğu 03.07.2008 tarihinde İ.. B.. Sağlık ve Sosyal Hizmetler Daire Başkanlığı İstanbul Darülaceze Müdürlüğü tarafından muhtaç olması sebebi ile koruma altına alındığı ve bakımının kurum tarafından üstlenildiği anlaşılmaktadır.

O halde mahkemece, yukarıda anılan hükümler çerçevesinde nafaka yükümlüsü davalıların ekonomik ve sosyal durumu tespit edildikten sonra, ödemede zorlamayacak, zarurete düşürmeyecek şekilde, TMK.nun 4.maddesindeki hakkaniyet ilkesi de dikkate alınarak davacı tarafın talebinin değerlendirilmesi gerekirken, davacının dava açma ehliyeti bulunmadığından bahisle, davanın reddine karar verilmiş olması doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 17.09.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/615, Karar No: 2013/13837, Tarih: 05.09.2013

**7. Hukuk Dairesi         2013/615 E.  ,  2013/13837 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davacı tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Dava elektrik abonelerinden tahsil edilen kaçak-kayıp bedeli hakkında verilen Tüketici Sorunları Hakem Heyeti kararının itirazen kaldırılması istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın reddine ilişkin kararın davacı tarafça temyizi üzerine, kararın kesin olduğu gerekçesiyle temyiz isteminin reddine karar verilmiş, asıl ve ek karar davacı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Hemen belirtmek gerekirki kayıp-kaçak bedelinin başvuru tarihinden sonraki faturaların düzenleme biçimine de etkisi olacağı, bir başka deyişle kararın ileriye yönelik uygulaması bulunduğu ve bu yöndeki talebin de devamlılık arz eden bir isteme ilişkin olduğu, yine Dairemizce de benimsenen Hukuk Genel Kurulu’nun aynı doğrultudaki uygulaması da gözetildiğinde yerel mahkemece verilen kararın kesin olduğundan söz etmek mümkün değildir. Hal böyle olunca mahkemece temyiz isteminin yazılı gerekçeyle reddine karar verilmesi isabetsiz olup, davacı tarafın bu yöne ilişen temyiz itirazının kabulü ile, temyiz isteminin reddine ilişkin mahkemece verilen ek kararın KALDIRILMASINA,

2-Davacı tarafın asıl hükme yönelik temyiz itirazlarının incelemesine gelince; taraflar arasındaki uyuşmazlık, elektrik faturalarına yansıtılan kayıp-kaçak bedelinin tüketiciden alınıp alınamayacağı hususundadır.

Kayıp-kaçak miktarı, dağıtım sistemine giren enerji ile dağıtım sisteminde tüketicilere tahakkuk ettirilen enerji miktarı arasındaki farkı göstermektedir. Yani kayıp-kaçak bedeli elektrik sisteminde ortaya çıkan teknik ve teknik olmayan kaybın maliyetinin kayıp-kaçak bedeli oranları ölçüsünde karşılanabilmesi amacıyla belirlenen bir bedeldir. 4628 Sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'nun 4. maddesinin 2. fıkrasında kurumun "Bu kanunda yer alan fiyatlandırma esaslarını tespit etmekten sorumlu olduğu belirtilmektedir. Buna göre Enerji Piyasası Düzenleme Kurulu elektrik faturalarında bulunacak ve ücretlendirilecek tarife unsurlarını belirleme yetkisine sahiptir. Kayıp-kaçak bedeli, Kurumun Kanunun kendisine verdiği yetki çerçevesinde ve Kanunun ... amaçlarına uygun şekilde belirlediği bir bedeldir. Söz konusu bedeli belirlemek üzere alınan kurul kararı kurumun bir düzenleyici işlemi olarak tüm tüzel ve gerçek kişileri bağlayıcı niteliği haizdir. Tarifelerin uygulanması lisans sahibi şirketler bakımından yasal bir zorunluluktur. Lisans sahibi şirketler, tarifeyi değiştiremeyeceği gibi, tarifede yer almayan bir bedeli de tahsil edemez veya düzenlenen tarifeler kapsamında belirlenmiş bir bedeli de tahsil etmeme gibi bir davranışta bulunamazlar.

Bu sebeple, parakende satış lisansı sahibi dağıtım şirketlerinin tarifeleri uygulayıp uygulamama ve kayıp-kaçak bedelini tahsil edip etmeme gibi bir insiyatifi bulunmamaktadır. Tarifelere uyma yükümlülüğünün bir gereği olarak kayıp-kaçak bedeli parekende satış tarifesinin bir unsuru olarak faturalarda yer almaktadır. Bu nedenle, dağıtım şirketlerinin söz konusu karara aykırılık teşkil edecek bir işlemde bulunmaları mümkün değildir.

Açık bir anlatımla az yukarıda belirtilen EPDK kararı iptal edilmedikçe tüm tüketicileri bağlar.

Hal böyle olunca; mahkemece davanın (itirazın) kabulü ile tüketici sorunları hakem heyetinin itiraza konu kararının kaldırılmasına karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsiz, davacı tarafın temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden kabulü ile asıl hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde davacıya iadesine, 05.09.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/3368, Karar No: 2012/9650, Tarih: 04.06.2012

**11. Hukuk Dairesi         2011/3368 E.  ,  2012/9650 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Ankara 7. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 08/04/2010 tarih ve 2009/461-2010/130 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalı şirketin 09.07.2009 tarihli ortaklar kurulunun toplantısında şirket merkezinin Ankara’dan Diyarbakır iline taşınmasına ve şirkete müdür seçilmesine ilişkin alınan kararlara müvekkilinin muhalefet ettiğini ve toplantı tutanağına şerh yazdırdığını, toplantıya ilan ve çağrı işlemlerinin usulsüz yapıldığını, hükümet komiserinin çağrılmadığını, karar nisabına uyulmadığını ileri sürerek, 09.07.2009 tarihli davalı şirketin merkezinin Diyarbakır iline nakline ilişkin genel kurul kararının iptalini talep ve dava etmiştir.

Davalı adına çıkarılan tebligat bila tebliğ iade edilmiştir.

Mahkemece, tüm dosya kapsamına göre, Ankara Ticaret Sicil Müdürlüğünün davalı şirketin merkezinin 13.07.2009 tarihinde Diyarbakır iline nakledildiğinin bildirildiği, Diyarbakır Ticaret Sicil Müdürlüğünde şirketin adresinin Diyarbakır olarak kayıtlı olduğu, HUMK.'nun 17.nci maddesinde belirtilen kesin yetki kuralı gereğince davaya bakmaya davalı şirketin merkezinin bulunduğu Diyarbakır Asliye Ticaret Mahkemesi yetkili olduğu gerekçesiyle yetkisizlik sebebiyle dava dilekçesinin reddine, karar kesinleştiğinde ve talep halinde dosyanın yetkili ve görevli mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillere gerektirici sebeplere göre, taraf vekillerinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, taraf vekillerinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 2,75 TL temyiz ilam harcının temyiz eden taraflardan ayrı ayrı alınmasına, 04/06/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/8099, Karar No: 2018/9682, Tarih: 24.09.2018

**8. Ceza Dairesi         2018/8099 E.  ,  2018/9682 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Eziyet

HÜKÜM : Mahkumiyet

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Duruşmadan usulüne uygun haberdar edilmeyen şikayetçi ...'nın gerekçeli kararın tebliği üzerine hükmü temyiz ettiği anlaşıldığından, şikayetçi kurumun 5271 sayılı CMK.nun 260/1. madde ve fıkrası uyarınca yasa yollarına başvurma hakkın bulunduğu belirlenerek yapılan incelemede;

1- Şikayetçi kurumun duruşmadan haberdar edilip iddia ve delillerini sunma ve davaya katılma olanağı sağlanarak sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden, iddia hakkı kısıtlanmak suretiyle CMK.nun 233 ve 234. maddelerine aykırı davranılması,

2- Hükmün, Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 141/3, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 34. ve 230. maddeleri uyarınca, Yargıtay denetimine olanak sağlayacak biçimde açık olması ve Yargıtay’ın bu işlevini yerine getirebilmesi için, kararın dayandığı tüm kanıtların, bu kanıtlara göre mahkemenin ulaştığı sonuçların, iddia, savunma ve dosyadaki diğer belgelere ilişkin değerlendirmeler ile sanığa yüklenen suçun unsurlarının nelerden ibaret olduğunun açık olarak gerekçeye yansıtılması ve CMK.nun 230. maddesinde yazılı hususları kapsaması gerekirken, bu kurallara uyulmaksızın, gerekçesiz olarak yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, şikayetçi kurum vekili ile sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 24.09.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/5384, Karar No: 2008/6291, Tarih: 06.06.2008

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2008/5384 E.  ,  2008/6291 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, borçluya ait aracın trafik kaydına 3.8.2008 tarihinde haciz konulduğunu, aracın satışından sonra düzenlenen sıra cetvelinde davalıya 1.sırada yer verildiğini, aracın trafik kaydına 9.9.2006 tarihinde rehin şerhi işlendiğini, rehnin hacze karşı önceliği bulunmadığını, davalının takip borçlusundan gerçekte bir alacağı olmadığını, rehin sözleşmesinin muvazaalı bulunduğunu ileri sürerek sıra cetveline itiraz etmiştir.

Davalı vekili cevabında,borçlunun müvekkilinden nakit borç alıp, karşılığında 26.4.2006 tarihinde rehin sözleşmesi yapıldığını, müvekkilinin aracı teslim alarak servis işini devam ettirdiğini, ancak aracı üzerine daha sonra hacizler konulduğunu, rehin sözleşmesinin davacının haczinden önce olduğunu belirterek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma ve toplanan delillere göre sicile tescili zorunlu olan taşınır mal üzerinde sicile yazılmak suretiyle rehnin kurulmasının mümkün olduğu, davacının haczinden sonra rehin şerhi konulduğu, taşınır malın zilyetliğinin devri ile rehin tesisi mümkünse de zilyetliğin alacaklıya devredildiğine ilişkin belge sunulmadığı, ayrıca davalının takip borçlusundan alacaklı olduğunu usulüne uygun delillerle kanıtlayamadığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, 06.06.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.