muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/2396, Karar No: 2023/1228, Tarih: 12.04.2023

5.Katılan kovuşturma aşamasında; ''Ben şikayetçiyim. Kamu davasına katılmak istiyorum. Önceki beyanlarımı tekrar ederim. Benim yaralanma nedeni ile tedavimi sigorta karşıladı. Bu nedenle bir zararım olmadı ancak ... kazası olduğu için primlerimi ve sigortamı kendim ödedim ayrıca dükkanımda kapalı kaldı.Kesinlikle benim dengem olay anında bozulmadı, sepetin demiri koptuğu için bir anda sepet boşluğa düştü. Ben demirin kopma anını görmedim ancak sepetin boşluğa düşmesi nedeni ile bunu anlayabildim. Zaten ben sepet ile birlikte düşmüşüm.olaydan öncede telefon ile vinç istenildikten sonra yaklaşık 1,5-2 saat bekledik. Sık bir şekilde arayan belki Yaşar bey olabilir. Biz aramadık. Sanık Bülent geldiğinde vinç in sepetini doğrudan tabela asmak için yanaştırdı. Biz ona bu sepetin pistonlu olmadığını sıkıntı yaşanabileceğini söylememize rağmen ben kefilim diyerek bizi ikna etti.'' şeklinde beyanda bulunmuştur

6.Tanık ...; ''Olay tarihinde şu anda huzurda bulunan sanık Bülent vinçi getirdi. Biz vinçteki sepetin o işe uygun olmadığını söyledik ancak o bir şey olmayacağını ... etti.Ben sepetin düşme anını gördüm sepetle vinç in bağlanma yerindeki kanca koptu.''

7.Tanık Cengiz Küçükkünal; ''Olay tarihinde şu anda huzurda bulunan sanık Bülent vinçi getirdi. Biz vinçteki sepetin o işe uygun olmadığını söyledik ancak o bir şey olmayacağını ... etti.ben tam olarak sepetin düşma anını gördüm kesinlikle Ömer Faruk dengesini kaybetmedi, sepet ile birlikte aşağıya düştü, ben sepeti incelediğimde sepetin vinçe bağlandığı kancanın ucunun koptuğunu gördüm. Ömer Faruk kask yada ... gibi bir önlem almamıştı.'' şeklinde beyanda bulunmuştur

8.Sanığa ait adli sicil kaydı ve nüfus kaydı, Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) üzerinden temin olunarak dava dosyasına eklenmiştir.

9.Mahkemece, Hukuki Süreç başlığı altında (2) numaralı paragrafta bilgilerine yer verilen Yargıtay bozma ilâmına uyulmasına karar verilerek gereklerinin yerine getirildiği belirlenmiştir.

IV. GEREKÇE

25.12.2014 günü saat 18:30 sıralarında katılanın, . İlçesi Meydan mevkinde bulunan . bayisinin üst kısmına reklam tabelası asmak amacıyla sanığa ait olan vinç yardımıyla, vinç bobin başlığına bağlı olan sepete binerek yerden yaklaşık 5 metre yükseklikteki tabelayı asmaktayken vincin sepeti ile birlikte yere düşmesi şeklinde meydana gelen ve sanığın asli kusurlu olarak katılanın nitelikli şekilde yaralanmasına sebebiyet verdiği olayda,

IV. GEREKÇE

25.12.2014 günü saat 18:30 sıralarında katılanın, . İlçesi Meydan mevkinde bulunan . bayisinin üst kısmına reklam tabelası asmak amacıyla sanığa ait olan vinç yardımıyla, vinç bobin başlığına bağlı olan sepete binerek yerden yaklaşık 5 metre yükseklikteki tabelayı asmaktayken vincin sepeti ile birlikte yere düşmesi şeklinde meydana gelen ve sanığın asli kusurlu olarak katılanın nitelikli şekilde yaralanmasına sebebiyet verdiği olayda,

Sanık hakkında ertelenmiş olan hapis cezasınındaki 1 yıllık denetim süresi belirlenirken uygulanan 51/3. madde fıkrasının, denetim süresi içinde sanığın kasıtlı bir suç işlemesi veya kendisine yüklenen yükümlülüklere hakimin uyarısına rağmen uymamakta ısrar etmesi halinde ertelenen cezanın kısmen veya tamamen infaz kurumunda çektirilmesine karar verileceğinin ihtarına ve denetim süresini iyi halli olarak geçirdiği taktirde cezanın infaz edilmiş sayılacağı hususlarına yer verilirken dayanak madde olan TCK'nın 51/7-8. madde fıkralarının gösterilmemesi suretiyle CMK'nın 232/6. maddesine aykırı davranılması, hukuka aykırı bulunmuş olup Yargıtay tarafından düzeltilmiştir.

Sanığın Temyiz İstediği Yönünden;

1.Kusur Olmadığına Yönünden;

Vincin sahibi olan sanığın, periyodik bakımları yapılmayan ve sağlam olmayan sepetli vinci göndermesi neticesinde asli kusurlu olarak kazaya sebebiyet verdiği olaya ilişkin, dosya içerisinde bilirkişi raporları ile tanık beyanlarının mevcut olduğu anlaşıldığından, hükümde bu yönüyle hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2.Diğer Temyiz Sebepleri Yönünden;

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

V. KARAR

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle ... 4. Asliye Ağır Ceza Mahkemesinin, 18.11.20201 tarihli ve 2022/788 Esas, 2022/1157 Karar sayılı kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi uyarınca BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesi gereği hükümdeki 6. fıkranın başına ''TCK'nın 51/3. maddesi gereğince '' ibaresinin eklenmesi, 8. fıkranında kaldırılarak yerine'' 5237 sayılı TCK’nın 51/7. maddesi uyarınca denetim süresi içinde sanığın kasıtlı bir suç işlemesi veya kendisine yüklenen yükümlülüklere hakimin uyarısına rağmen uymamakta ısrar etmesi halinde ertelenen cezanın kısmen veya tamamen infaz kurumunda çektirilmesine karar verileceğinin ve TCK'nın 51/8. maddesi uyarınca denetim süresini iyi halli olarak geçirdiği takdirde, cezanın infaz edilmiş sayılacağının sanığa bildirilmesine '' ibaresinin eklenmesi suretiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

12.04.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/2658, Karar No: 2024/5291, Tarih: 03.07.2024

**2. Hukuk Dairesi         2024/2658 E.  ,  2024/5291 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/1674 E., 2023/2136 K.

KARAR : Başvurunun kısmen kabulü ile esas hakkında yeniden hüküm kurma

İLK DERECE MAHKEMESİ : Fethiye Aile Mahkemesi

SAYISI : 2021/839 E., 2023/295 K.

Taraflar arasındaki kişisel ilişkinin kaldırılması davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kısmen kabulü ile İlk Derece Mahkemesinin kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı dava dilekçesinde; davalı ile 20.10.2020 tarihinde anlaşmalı olarak boşandıklarını, ortak çocukların velâyetinin tarafına verildiğini, davalının kendisine ve ortak çocuklara karşı tehdit, hakaret ve kişilerin huzurun bozması suçundan 3 ay uzaklaştırma aldığını, davalının ortak çocukları görüş gününde göstermediğini iddia ettiğini, davalının uzaklaştırma kararı öncesi 3 ay boyunca ortak çocuklarla iletişime geçmediğini, davalının ortak çocuklarla kişisel ilişki sürelerinde adres belirtmeden ve izni dışında sürekli farklı adreslere çocukları götürdüğünü, davalının görüş günlerinde çocuklarla ilgilenmeyerek, şehir dışına çıktığını, davalının ortak çocukların yanında sürekli alkol kullanarak uyuduğunu ve telefonunda pornografik görüntüler izlediğini, ortak çocukların davalı ile görüşmek istemediğini açıkça beyan ettiğini, davalı ile ortak çocuklar arasında kurulan ilişki günlerinin kaldırılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; tarafların anlaşmalı olarak boşandıklarını, çocukların velâyetinin davacıya verildiğini, davacının davalıya haber vermeden ortak çocukları biranda yaz tatilinde Fethiye'ye getirerek oraya yerleştiğini, müvekkilinin çocuklarını görmek için Fethiye'ye geldiğinde davacının hemen polisi aradığını, müvekkilinin bu tarihe kadar çocuklarıyla hiçbir sorununun olmadığını, düzenli olarak kişisel ilişki günlerinde çocuklarını aldığını, davacının ortak çocukları etkilediğini, müvekkilinin ortak çocuklarla hiçbir sıkıntısının olmadığını, davacının çocukları Fethiye'ye götürmesinin ve devamında gerçekleşen olayların planlı olarak yapıldığını, müvekkilinin alkol kullandığı, pornografik görüntüler izlediği iddialarının gerçeği yansıtmadığını, davanın reddine, davacının müvekkili hakkında aldığı uzaklaştırma kararlarının kaldırılmasını, yargılama gideri ve vekâlet ücretinin davacı üzerinde bırakılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıdaki başlıkta tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; gerek alınan raporlar, gerekse idrak çağındaki çocukların verdikleri beyanlardan anlaşılacağı üzere babanın çocukların müstehcen videolar izlenmesinin küçüklerin yüksek menfaatine aykırı düşmesi, çocukların açıkça babaları ile görüşmek istememesi davanın kabulü noktasında kanaat oluşturduğu, davalı tarafça öne sürülen davacının özel hayatına dair iddialar ortak çocukların yüksek menfaatine aykırı bir husus oluşturmadığı, bu kanıya çocukların beyanlarında anneleri ile mutlu olduklarını, düzenlerinden memnuniyetlerini ifade ettiklerinden bahisle varıldığı gerekçesiyle davanın kabulü ile davalı baba ... ile ortak çocuklar ... ve ... arasında Ankara 20. Aile Mahkemesinin 2020/957 Esas, 2020/1015 Karar sayılı ilamı ile düzenlenen kişisel ilişkinin kaldırılmasına karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunulmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı vekili istinaf dilekçesinde; kişisel ilişkinin kaldırılmasını gerektirir bir nedenin davacı tarafından ispatlanamadığını, başka bir adamla yaşayan davacının çocukları babadan koparmayı hedeflediğini, raporlara aykırı karar verildiğini, çocukları öğretilmiş şekilde beyanda bulunduklarını ileri sürerek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak talepleri doğrultusunda davanın reddine karar verilmesi istemi ile istinaf başvurusunda bulunmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

B. İstinaf Sebepleri

Davalı vekili istinaf dilekçesinde; kişisel ilişkinin kaldırılmasını gerektirir bir nedenin davacı tarafından ispatlanamadığını, başka bir adamla yaşayan davacının çocukları babadan koparmayı hedeflediğini, raporlara aykırı karar verildiğini, çocukları öğretilmiş şekilde beyanda bulunduklarını ileri sürerek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak talepleri doğrultusunda davanın reddine karar verilmesi istemi ile istinaf başvurusunda bulunmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıdaki başlıkta tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; ortak çocuklar ile baba arasında kişisel ilişki kurulmasının değişen koşullara göre her zaman yeniden değerlendirilebileceği de dikkate alınarak ortak çocuklar ile davalı baba arasındaki kişisel ilişkinin çocukların üstün yararı doğrultusunda değiştirilmesinin zorunlu olduğu, ancak, dosya arasındaki sosyal medya mesajlarından boşanma sonrası 2021 yılı haziran ayına kadar geçen dönemde çocuklarla baba arasında istenen düzeyde yakınlık bulunduğu anlaşılmakta olup kişisel ilişkinin bozulmasında babanın tutumu yanında annenin tutumunun da etkili olduğu anlaşılmakta olup dosya kapsamındaki sosyal inceleme raporlarındaki uzman görüşleri de dikkate alınarak davalı baba ile çocuklar arasındaki kişisel ilişkinin sınırlandırılmasıyla yetinilmesi gerekirken çocukların üstün yararlarına uygun olmayacak şekilde kişisel ilişkinin tümüyle kaldırılmasına karar verilmesinin doğru görülmediği gerekçesiyle davalı vekilinin istinaf itirazlarının kısmen kabulüne, davanın kabulüne yönelik hükmün kaldırılmasına, çoğun içinde az da vardır ilkesi doğrultusunda davanın kısmen kabulü ile davaya konu çocukların üstün yararı gözetilerek; daha önce Ankara 20. Aile Mahkemesinin 20.10.2020 tarih, 2020/957 Esas, 2020/1015 Karar sayılı, 17.11.2020 tarihinde kesinleşen ilamındaki çocuklar Azra ve Hazal ile davalı baba arasında kurulan kişisel ilişkinin kaldırılmasına; her ayın 1 nci ve 3 ncü pazar günleri saat 10.00'dan saat 17.00'ye, dini bayramların 2 nci günleri saat 10.00'dan saat 17.00'ye kadar olacak şekilde yeniden düzenlenmesine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunulmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde; iddialarını ispatladığını ileri sürerek hatalı kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, açılan davanın kabulü şartlarının gerçekleşip gerçekleşmediği noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri. 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 182 nci, 323 üncü, 324 üncü maddeleri. Birleşmiş Milletler Çocuk Hakları Sözleşmesinin 3 üncü, 9 uncu ve 12 nci maddeleri. Çocuk Haklarının Kullanılmasına Dair Avrupa Sözleşmesinin 3 üncü, 4 üncü ve 6 ncı maddeleri.

Uyuşmazlık, açılan davanın kabulü şartlarının gerçekleşip gerçekleşmediği noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri. 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 182 nci, 323 üncü, 324 üncü maddeleri. Birleşmiş Milletler Çocuk Hakları Sözleşmesinin 3 üncü, 9 uncu ve 12 nci maddeleri. Çocuk Haklarının Kullanılmasına Dair Avrupa Sözleşmesinin 3 üncü, 4 üncü ve 6 ncı maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

03.07.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/6618, Karar No: 2018/4190, Tarih: 04.06.2018

**14. Ceza Dairesi         2017/6618 E.  ,  2018/4190 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Mahkumiyet

İlk derece mahkemesince bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma; duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş, sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 04.06.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/2642, Karar No: 2012/11776, Tarih: 21.06.2012

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2011/2642 E.  ,  2012/11776 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, iş kazası sonucu maluliyetinden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının tüm, davalı işverenin aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava, iş kazası sonucu sürekli iş göremezliğe uğrayan sigortalının maddi ve manevi zararlarının giderilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece, istemin kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Mahkemece hükmüne esas alınan hesap raporunda, olay tarihinden itibaren maddi zarar hesaplandığı halde, geçici iş göremezlik ödeneğinin hesaplanan maddi zarardan indirilmediği anlaşılmıştır. Varılan bu sonuç ise hatalıdır. Gerçekten, iş kazası ya da meslek hastalığı nedeniyle geçici iş göremezlik, 5510 sayılı Yasa’nın 18. maddesinde düzenlenmiş ve Kurumca yetkilendirilen hekim veya sağlık kurullarından istirahat raporu alınmış olması şartıyla; iş kazası nedeniyle iş göremezliğe uğrayan sigortalıya her gün için geçici iş göremezlik ödeneği verileceği hüküm altına alınmıştır. Buna göre, iş kazası ya da meslek hastalığı sonucu iş göremez duruma düşen sigortalıya sağlık yardımları dışında iş kazasının olduğu ya da meslek hastalığı nedeniyle tedavisinin başladığı tarihten, tedavisinin bitimine kadar, geçici iş göremez duruma düştüğü her gün için yatarak ya da ayakta tedavi görmesine göre, bir ödenek verilir. Sürekli iş göremezlik hali ise, iş kazası ya da meslek hastalığı sonucu, sigortalının yapılan tüm tedavi ve tıbbi uğraşlara rağmen eski sağlığına kavuşamaması, beden gücünün bir bölümünü ya da tamamını kaybetmesi durumunda ortaya çıkar. Sürekli iş göremezlik nedeniyle meslekte kazanma güç kayıp oranı %10 ve üzerinde ise, Kurum tarafından sigortalıya bir gelir bağlanır. Bu gelir sigortalının tam ya da kısmi iş göremezlik durumuna göre belirlenir. Sigortalının kusuru (geçici iş göremezlikten farklı olarak) sürekli iş göremezlik gelirinin belirlenmesinde dikkate alınmaz.

Yukarıda açıklandığı üzere, geçici ve sürekli iş göremezlik devre zararlarının hesabı ayrı ilkelere tabidir. Geçici iş göremezlik devresinde sigortalının çalışamadığı dönemde yoksun kaldığı gelirin karşılanması; sürekli iş göremezlik halinde ise, iş kazası ya da meslek hastalığı nedeniyle çalışma gücünde meydana gelen eksilme sonucu gelir kaybı ya da yıpranmaya bağlı olarak ortaya çıkan zararın tazmini söz konusudur. Dolayısıyla, sürekli iş göremezlik nedeniyle tazminatın hesaplanmasında zararın başlangıç tarihinin olay tarihi olarak alınması halinde, haksız zenginleşmeyi ve mükerrer ödemeyi önlemek için geçici iş göremezlik ödeneğinin hesaplanan maddi zarardan indirilmesi gerektiği açıktır.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden H..M.K.’nun 370/2 maddesi uyarınca hüküm bozulmamalı düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hüküm fıkrasının 2.bendinde yer alan “5.834.16 “TL ‘nin silinerek yerine “3.414.22 “ TL 9.bendinde yer alan “361.99”TL ‘nin silinerek yerine “278.44” TL 10.bendinde yer alan “18.72 “ TL ‘nin silinerek yerine “23.40 “TL yazılmasına hükmün değiştirilen ve düzeltilen bu şekli ile ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz edenlerden davacıya yükletilmesine, 21.6.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/50, Karar No: 2016/1164, Tarih: 23.02.2016

**15. Hukuk Dairesi         2016/50 E.  ,  2016/1164 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, eser sözleşmesinden kaynaklanan itirazın iptâli, takibin devamı ve %40 icra inkâr giderimi tayini istemine ilişkin olup, mahkemece davanın kısmen kabulüne dair verilen karar, davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Davacı iş sahibi tarafından iki ayrı sözleşme kapsamında ödenen damga vergisinin sözleşmeler gereği vergi ödemelerinden sorumlu bulunan yükleniciden rücu'en tahsili amacıyla girişilen icra takibine vaki itirazın iptâli, takibin devamı ve icra inkâr tazminatı talebinde bulunulmuş, mahkemece davanın kısmen kabulüne dair verilen karar, davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Taraflar arasındaki uyuşmazlık 12.01.2005 ve 19.03.2007 tarihli tip sözleşmeler gereği iş sahibi davacı banka tarafından dava dışı vergi idaresine ödenen tek nüsha bedelini aşan damga vergisinden dolayı yüklenicinin sorumluluğunun bulunup bulunmadığı noktasındadır. Anılan sözleşmelerin 8. maddesinde, sözleşmenin düzenlenmesine ilişkin her türlü vergi, resim ve harçlarla diğer giderlerin yükleniciye ait olduğu; 39. maddesinde 12.01.2005 tarihli sözleşmede sözleşmenin 2 (iki) nüsha, 19.03.2007 tarihli sözleşmede sözleşmenin 7 (yedi) nüsha olarak düzenlendiği açıkça ifade edilmiştir.

Esasen, çözümü gereken mesele, taraflarca sözleşmede açıkça nüsha sayısı belirtilmiş olmasına rağmen, bu nüshaların bir kısmının suret olarak kabulünün mümkün olup olmadığıdır. Nüsha, sözleşmenin tıpkısının aynısı iken; suret, örnekten ibarettir. Başka bir anlatımla; suret, nüshanın fotografik görünümü olup, kanıt değeri yoktur. Damga vergisine tabi, taraflarca imzalanmış bir sözleşmenin fotokopisinin alınıp "aslının aynı" olduğuna dair imzalı şerh düşülmesi, bu belgeyi nüsha haline getirmez. Bununla birlikte, sözleşmenin taraflarca imzalanmadan önce birden çok fotokopisinin alınıp bu fotokopilerin taraflarca imzalanması halinde, o belgelerin her biri nüsha olarak kabul edilir. Bu yönüyle nüsha, belgenin birden çok aslından bir tanesidir.

488 sayılı Damga Vergisi Kanunu'nun 5. maddesinde, "Bir nüshadan fazla olarak düzenlenen kâğıtların her nüshası ayrı ayrı aynı miktar veya nispette damga vergisine tabidir. Şu kadar ki, poliçe ve emre yazılı ticari senetlerin yalnız tedavüle çıkarılan nüshaları vergiye tabi tutulur." hükmüne yer verilmiştir. Düzenlemenin ikinci cümlesinin aksi düşüncesinden sözleşme nüshalarının tedavüle çıkarılmasa dahi damga vergisine tabi tutulacağı anlaşılmaktadır. Üstelik, Damga Vergisi Kanunu'nun 1. maddesi gereği, damga vergisinden sorumluluk için vergiye tabi belgenin ibrazı da zorunlu değildir. Vergi sorumluluğu için, bu belgenin herhangi bir hususu kanıtlamak veya belli etmek için ibraz edilebilecek olması yeterli olup ibraz edilmesi gerekli değildir. Bu durumda, sözleşme nüshalarının kanıt olarak kullanılmamış olması, bu vergiden sorumsuzluğu doğurmaz. Kaldı ki, uyuşmazlık konusu sözleşmelerde de açıkça nüsha sayısı belirtilmiş, 12.01.2005 tarihli sözleşmede "1 (birer)'er nüshası taraflarca (İdare ve Yüklenicide) alıkonulmuştur."; 19.03.2007 tarihli sözleşmede "6 (altı) nüshası İdarede ve 1 (bir) nüshası Yüklenicide alıkonulmuştur." ifadeleri kullanılmıştır. Sözleşmelerde "... nüsha, ... suret olarak düzenlenmiştir." ibaresi gibi bir ifade yoktur. Başka bir anlatımla, nüsha sayısı sözleşmede tarafların özgür iradeleri ile açıkça belirlenmiştir. Bu nedenle mahkemece, davalı yüklenicinin sözleşmelerde gösterilen adette nüsha için damga vergisi sorumluluğunun bulunduğu kabul edilmelidir. 12.01.2005 tarihli sözleşmede diğer nüsha için ödenmesi gereken damga vergisi tutarı 659,04 TL 'nin hüküm altına alınması doğru ise de, 19.03.2007 tarihli sözleşmenin tek nüsha düzenlendiği, kalan kısmının suret olduğu gerekçesiyle bu sözleşmeye dair talep yönünden redde dair verilen karar, 488 sayılı Damga Vergisi Kanunu'nun 5. maddesine aykırı olmuş, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan sebeplerle davacının temyiz itirazlarının kabulüne ve kararın davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere 23.02.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.