muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/707, Karar No: 2022/147, Tarih: 17.02.2022

Kanun hükümleri ile bu sonuçlara varılmakta ise de acaba Kanunun gerekçesi farklı bir sonuca varmayı gerektirmekte midir? Kanun hükümleri uygulanırken öncelikle içeriğine bakılması gerekir ise de açıkça anlaşılamayan yoruma muhtaç konularda bir yorum metodu olarak kanunun gerekçesine da bakılması mümkündür. Yorumu gerektiren bir durum yoksa madde, gerekçesine bakılarak anlamından farklı bir şekilde de yorumlanıp uygulanamaz. Kanun içeriğinden istisnanın işçi ücretiyle ilgili olduğu açık biçimde anlaşılmakta olup bu istisnadan işverenin mi yararlanacağı konusunda yoruma muhtaç bir düzenleme niteliği de bulunmamaktadır.

Kaldı ki değişikliğe esas madde gerekçesi ile de farklı bir sonuca varılmamaktadır. Maddenin değişiklik gerekçesinde; 3218 sayılı Kanunun geçici 3'üncü maddesinin ikinci fıkrası değiştirilerek, 2008 yılı sonu itibariyle serbest bölgelerde çalışanlar için sağlanan gelir vergisi muafiyetinin kalkacak olması nedeniyle özellikle üretici firmalarda yaşanan sıkıntıların giderilmesi ve bölgelere üretici ihracatçı firmaların çekilmesi amacıyla, bu muafiyetin üreticiler için Avrupa Birliğine üyelik tarihine kadar devam ettirilmesinin amaçlandığı belirtilmiştir.

Gerekçede sözü edilen muafiyet, maddenin 1. fıkrasında yer almaktadır. 2004 yılında getirilen bu muafiyet hükmü ile; maddenin yürürlüğe girdiği tarih itibarıyla bu Kanuna göre kurulan serbest bölgelerde faaliyette bulunmak üzere ruhsat almış mükellefler ruhsat süresi sonuna kadar gelir veya kurumlar vergisinden müstesna tutulmuş bu bölgelerde istihdam ettikleri personele ödedikleri ücretler ise 31.12.2008 tarihine kadar gelir vergisinden istisna tutulmuştur. Görüldüğü gibi işveren için getirilen vergi istisnası o tarihte ruhsat süresine bağlı olarak sürmekte olduğu hâlde işçiler için getirilen istisna süresi belirtilen tarihte dolmuştur. Değişiklik de bu süre dolmadan yapılmıştır.

Bu istisna işçiler ile ilgili iken, gerekçede üretici firmada yaşanan sıkıntılardan söz edilmesinin nedeni, istisnanın kalkmasıyla kesilecek vergiler nedeniyle net ücretlerin düşecek olması, bu düşmenin işçilerde yarattığı sıkıntı nedeniyle işten ayrılmaların yaşanabileceği, işverenlerin yetişmiş elemanlarını kaybetme tehlikesi yaşayabilecek olması, yetişmiş işçilerini kaybetmek istemeyen işverenin işçilerin brüt ücretlerine zam yapmak zorunda kalabilecek olması bunun da maliyetlere yansımasından doğacak rekabet ve pazarlama zorluklarının ortaya çıkabilecek olmasıdır. İşçiyi etkileyen bir durumun işveren açısından da bu şekilde etkileri olabileceğinden işçiler üzerindeki asıl etki göz ardı edilip işveren üzerinde doğabilecek bu yan etkilere sonuç bağlanması ve gerekçede yer alan firmalarda yaşanan sıkıntı ibaresi ile istisnadan işverenin yararlanabileceği gibi bir sonuca varılabilmesi de mümkün değildir. Şayet bu hususlar yani belirttiğimiz yan etkiler işveren için bir sıkıntı olarak değerlendirilmeyecekse maddede sözü edilen sıkıntı ile de ücretleri azalacak işçilerin kastedildiği sonucuna varılmalıdır.

Gerekçede bu muafiyetin üreticiler için Avrupa Birliğine üyelik tarihine kadar devam ettirilmesinin amaçlandığı da belirtilmiş ve burada üreticiler ifadesine de yer verilmiş ise de bu istisna kapsamına giren işçilerin hangi işverenlerin bünyesinde çalışan işçiler olduğu yönünde kapsam belirlemeye yönelik bir ifade olduğu açıktır. Gerekçede yer verilen devam ettirilmesi ibaresi ile de sözü edilen maddenin birinci fıkrasında yer alan ve 31.12.2008 tarihinde sona erecek olan işçiler için getirilmiş istisnanın daha dar bir kapsamda ayrı bir fıkra hükmü ile işçiler için devam ettirilmek istendiği de görülmektedir.

Gerekçede belirtilen üretici ihracatçı firmaların çekilmesi amacı ise birinci fıkrada yer alan ve serbest bölgelerde faaliyet gösterip ihracatçı olmayan firmalarda çalışanları da kapsayan istisnanın, ihracatçı olmayan firmalarda çalışanlar için sürdürülmek istenmediğini ortaya koyduğu kadar ihracatçı firmalarda çalışanların, kesilmeyen vergiler nedeniyle daha çok net ücrete sahip olacak olmaları, böylece ihracatçı firmaların daha kalifiye elemanları istihdam edebilmelerinin mümkün kılınabilecek olması, bunun da serbest bölgeleri daha cazip hâle getirebileceği ve buradan elde edilecek sonuçların ihracat düzeyimizi artırma amaçları doğrultusunda olumlu sonuçları olacağıyla ilgilidir. İstisnadan işçi yararlansa da ihracatçı firmalar da bunun olumlu sonuçlarından yararlanabiliyorsa ihracatçı firmaların çekilmesi şeklinde belirtilen amacın bu sonuçlar göz ardı edilerek işçi aleyhine yorumlanabilmesi ve maddenin açık anlamından farklı bir sonuca da varılması mümkün değildir.

4691 sayılı Teknoloji Geliştirme Bölgeleri Kanunu ve 5746 sayılı Araştırma, Geliştirme ve Tasarım Faaliyetlerinin Desteklenmesi Hakkında Kanun hükümleriyle çalışanlar için getirilen vergi istisnaları bulunmaktadır. Bu Kanun hükümleriyle bakıldığında da bu istisnaların işçi ücretleri için getirilmiş olduğu çok açık biçimde anlaşılmakta olup bu istisnaların kendisine tanınan istisnalar yanında ayrı bir teşvik olarak işverene iade edileceğine dair bir hüküm de bulunmamaktadır.

Davaya konu edilen rapora istinaden işverene kesilen idari para cezasından bağımsız olarak düşünüldüğünde geçici 3/2. maddede sözü edilen istisnadan işçinin değil işverenin yararlanacağı yönünde bir sonuca varılması mümkün değildir.

Durum böyle olsa da istisna kapsamında iade edilen kesintilerin işçilere iade edilmemesi nedeniyle de verilen idari para cezasına itiraz edilmiş ve itiraz sonucu verilen kararda 3208 sayılı Kanun hükümlerine dayanılmaksızın 4691 ve 5746 sayılı Kanun hükümlerinden söz edilerek istisna nedeniyle iadesi gereken miktarların işçilere ödenmesi gerekmediği kabul edilerek sulh ceza mahkemesince idari para cezasının iptaline karar verilmiştir.

Ceza hâkiminin bu kararı somut uyuşmazlık itibarıyla yukarıda varılan sonucun aksine bir karar vermeyi gerektirecek midir? 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu 74. maddede; hâkim, zarar verenin kusurunun olup olmadığı, ayırt etme gücünün bulunup bulunmadığı hakkında karar verirken, ceza hukukunun sorumlulukla ilgili hükümleriyle bağlı olmadığı gibi, ceza hâkimi tarafından verilen beraat kararıyla da bağlı değildir. Aynı şekilde, ceza hâkiminin kusurun değerlendirilmesine ve zararın belirlenmesine ilişkin kararı da, hukuk hâkimini bağlamaz. Bu hükmün de sonucu olarak hâkim ceza mahkemesinin beraat kararı ile bağlı değil ise de gerek beraat kararı gerekse mahkumiyet kararında sabit kabul edilen olgularla bağlıdır.

Somut olayda verilmiş bir beraat veya mahkumiyet kararı bulunmamaktadır. Ceza mahkemesi idari para cezasına itirazı incelerken istisna kapsamında iade edilen miktarların işçilere ödenmemesini bir olgu olarak tespit etmiş ama Kanun hükümlerini yorumlayarak bunu idari para cezası verilmesini gerektir, sorumluluğa neden olan bir kusur olarak kabul etmemiştir. Verilen kararda bu ücretlerin işçilere iade edildiği yönünde bir tespit de bulunmamaktadır. İptal hükmü verilirken yapılan kanun yorumlarının başka bir mahkeme için bağlayıcı olması düşünülemez. Bunun cezaya esas bir kusur olarak kabul edilmemesi ise raporun bazı hükümlerinin iptali için açılan başka bir davada bağlayıcı olacağından da söz edilemez.

Bir an için aksi düşünülüp bağlayıcı olacağı düşünülse bile bu dava ile elde edilmek istenen amaçlardan birisi de bu istisnanın işçiler için getirildiği görüşüyle hazırlanan raporun ilgili bölümlerinin iptalini sağlama suretiyle işçilere ödeme yapılması gereğine değinen bir raporun ortaya çıkardığı sonuçların ortadan kaldırılmasıdır. Davanın sonucu, bu davanın tarafı olmasalar da davacı işyerinde çalışan pek çok işçinin özel hukuktan doğan hak niteliği taşıyan ücret alacaklarıyla yakından ilgilidir. Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi kapsamında olan ve Anayasa ile de teminat altına alınan, temel bir insan hakkı olan mülkiyet hakkı kapsamında değerlendirilen işçi ücretleriyle ilgili olarak mülkiyet hakkını ortadan kaldırır nitelikte bir sonuca varılabilmesi de mümkün olmamalıdır.

Yukarıda açıkladığım nedenlerle direnme hükmünün bozulması gerektiği görüşünde olduğumdan, direnme hükmünün onanması yönünde oluşan değerli çoğunluk görüşüne katılamıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2013/18957, Karar No: 2014/16019, Tarih: 15.09.2014

**8. Hukuk Dairesi         2013/18957 E.  ,  2014/16019 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 8. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 18/06/2013

NUMARASI : 2012/33-2013/243

Ş.. D.. ve H.. D.. ile Sosyal Güvenlik İl Müdürlüğü aralarındaki mirasın gerçek reddi davasının kabulüne dair İstanbul Anadolu 8. Asliye Hukuk Mahkemesi'nden verilen 18.06.2013 gün ve 33/243 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresinde istenilmiş olmakla; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacılar vekili, davacılardan Ş.. D..'nın oğlu, diğer davacı H.. D..'nın kardeşi olan miras bırakan M.. D..'nın 06.06.2007 tarihinde vefat ettiğini, terekesinin borca batık olduğunu, terekenin borca batık olduğunun tespiti ile mirasın hükmen reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmesi üzerine; hüküm, davalı SGK Başkanlığı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiştir.

Somut olayda, miras bırakan M.. D..’nın 06.06.2007 tarihinde vefat ettiği, muristen intikal eden mirasın Kadıköy 2. Sulh Hukuk Mahkemesi’nin 2007/831 Esas ve 2007/757 Karar sayılı ilamı ile en yakın yasal mirasçılarının tamamı tarafından reddolunmuş olduğu, ve kararın kesinleşmiş olduğu anlaşılmıştır.

En yakın yasal mirasçıların tamamı tarafından reddolunan miras. Sulh Mahkemesi'nce iflas hükümlerine göre tasfiye edilir. Tasfiye sonunda arta kalan değerler, mirası reddetmemişler gibi hak sahiplerine verilir. (TMK. m.612/1-2) Davacılar, mirasbırakanın anne ve kardeşidir. Miras bırakan Mefharet'in mirası en yakın mirasçılarının tamamı tarafından reddedilmiş olup; davacılar mirasçı olmadıklarından mirasla ilgili hak ve borçları yoktur. Yasa gereği kendiliğinden tasfiye aşamasına gelmiş mirasta davacıların dava açmakta hukuki yararı ve aktif dava ehliyeti bulunmamaktadır. İsteğin reddi gerekirken yazılı şekilde kabulü usul ve yasaya aykırıdır.

Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulüyle usul ve yasa hükümlerine aykırı bulunan yerel mahkeme hükmünün 6100 sayılı HMK’nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK’nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, taraflarca HUMK’nun 388/4. (HMK m.297/ç) ve HUMK’nun 440/1 maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, 15.09.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/1876, Karar No: 2011/1410, Tarih: 31.10.2011

**23. Hukuk Dairesi         2011/1876 E.  ,  2011/1410 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün bozulmasına ilişkin olarak 19. Hukuk Dairesinin 23.03.2011 gün ve 2011/865 esas 2011/3721 karar sayılı ilamının karar düzeltme yoluyla incelenmesi şikayetçi olunanlardan ... vekilince istenilmekle, dosya incelendi, gereği görüşüldü:

-K A R A R-

Şikâyetçi Hazine vekili borçluya ait aracın satışından sonra düzenlenen sıra cetvelinde Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun’un 21/I. maddesi hükmüne aykırı olarak Çorum Vergi Dairesi’ne pay ayrılmadığını ileri sürerek, sıra cetvelinin iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

Şikâyet olunan Sosyal Güvenlik Kurumu Başkanlığı vekili, şikâyetçi haczinin kendi hacizlerinden sonra olduğu ve anılan yasanın 69. maddesi uyarınca sıra cetvelinin usule uygun bulunduğunu savunarak, şikâyetin reddini istemiştir.

Mahkemece, şikâyetin reddine dair verilen karar, şikâyetçi vekilinin temyiz istemi üzerine Yargıtay 19. Hukuk Dairesinin 23.03.2011 tarih, 2011/865 E. 3721 K. sayılı ilamıyla “gerek Sosyal Güvenlik Kurumu Başkanlığı’nın ve gerek Çorum Vergi Dairesi’nin hacizleri Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun’un 21/I. maddesi uyarınca ilk hacze iştirak ettirilmelidir” gerekçesiyle bozulmuştur.

Bu kez, şikayetçi olunanlardan SGK Başkanlığı vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, İcra Mahkemesi kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre İİK’nun 366.maddesi ve HUMK’nun 440.maddesinde sayılan hallerden hiçbirisine uymayan karar düzeltme isteminin reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, şikayetçi olunanlardan ... vekilinin karar düzeltme isteminin REDDİNE, 185,00 TL para cezasının karar düzeltme isteyenden alınarak Hazineye gelir kaydedilmesine, 31.10.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/15424, Karar No: 2014/14347, Tarih: 15.12.2014

**14. Hukuk Dairesi         2014/15424 E.  ,  2014/14347 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Tekirdağ 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 15/07/2011

NUMARASI : 2006/627-2011/221

Davacılar vekili tarafından, davalılar aleyhine 01.09.2006 gününde verilen dilekçe ile temliken tescil istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın HUMK'nun 409. maddesi gereğince açılmamış sayılmasına dair verilen 15.07.2011 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı A.. H.. Kayyumu ve ihbar olunan H.. H.. vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün evrak incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Türk Medeni Kanununun 724. maddesi gereğince temliken tescil isteğine ilişkindir.

Mahkemece davanın HUMK. nun 409. maddesi gereğince açılmamış sayılmasına, davacı tarafça yapılan masraf ve yargılama giderlerinin kendi üzerinde bırakılmasına karar verilmiştir.

Davalılar tapu maliki "Ayşe" ve "Mehmet" Kayyumu vekili vekalet ücreti yönünden temyiz etmiştir.

6100 sayılı HMK’nun 331. maddesi gereğince; “Davanın konusuz kalması sebebiyle davanın esası hakkında bir karar verilmesine gerek bulunmayan hallerde hakim, davanın açıldığı tarihteki tarafların haklılık durumuna göre yargılama giderlerini takdir ve hükmeder.

Görevsizlik, yetkisizlik veya gönderme kararından sonra davaya bir başka mahkemede devam edilmesi hâlinde, yargılama giderlerine o mahkeme hükmeder.

Görevsizlik, yetkisizlik veya gönderme kararından sonra davaya bir başka mahkemede devam edilmemiş ise talep üzerine davanın açıldığı mahkeme dosya üzerinden bu durumu tespit ile davacıyı yargılama giderlerini ödemeye mahkum eder.

Davanın açılmamış sayılmasına karar verilen hallerde yargılama giderleri davacıya yükletilir.”

Yargılama giderlerini nelerden ibaret olduğu da 6100 sayılı HMK’nun 323 ila 333. maddelerinde açıklanmıştır.

Vekalet ücretinin hangi esaslara göre belirleneceği de yine 4667 sayılı Avukatlık Kanununda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanunun 81/son maddesi, Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin 7. maddesi ve 21.6.1966 tarihli ve 1966/9-9 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararında gösterilmiştir.

Somut olayda; mahkemece davanın açılmamış sayılmasına karar verildiğinden davalıların kayyumu yararına vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken mahkemece vekalet ücretine karar verilmemiş olması doğru görülmemiş, bu nedenle hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı kayyum vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde istek halinde yatırana iadesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 15.12.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7680, Karar No: 2017/10152, Tarih: 05.12.2017

**21. Hukuk Dairesi         2016/7680 E.  ,  2017/10152 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde geçen çalışmalarının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalılar vekillerince temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar verildi.

K A R A R

Dava, davacının 31.07.1999- 24.12.2009 tarihleri arasında davalı işyerinde geçen çalışmalarının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile hükümde yazılı şekilde karar verilmiş ise de bu sonuca eksik araştırma ve inceleme ile gidilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; davacının ihtilaflı dönemde 02.10.2006- 14.06.2008 ve 12.10.2009 – 24.12.2009 tarihleri arasında davalı işverene ait ... sicil numaralı işyerinden sigortalı bildiriminin bulunduğu, davalı işverene ait konusu tarım ürünleri ithalat, ihracat ve ticareti olan 215133 sicil numaralı işyerinin de bulunduğu, bu işyerinin 01.07.1987 tarihinden itibaren kanun kapsamında olduğu ve ihtilaflı tüm döneme ait dönem bordrolarının gönderildiği, ... sicil numaralı işyerine ait ihtilaflı dönem bordrolarının gönderilmediği, davacı, davalı ve bordro tanıklarının dinlendiği, çelişkili beyanda bulundukları, davacının sigortalı bildirimi yapılan tüm aylara ait imzalı ücret bordroları ile 03.05.2008 tarihli davacı tarafından imzalı belgede işe başlama tarihinin 02.06.2006 tarihi olarak yazılı olduğu ve sözleşmenin 1406.2008 tarihinde sona erdirileceğinin belirtildiği, yine 14.06.2008 tarihli ibranamede davacının 02.10.2006- 14.06.2008 tarihleri arasında davalı işyerinde çalıştığının belirtildiği, Türkiye İş Kurumu' na verilen 16.08.2008 tarihli işten ayrılış bildirgesinde davacının imzasının bulunduğu anlaşılmıştır.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 506 sayılı Yasa'nın 79/10. ve 5510 sayılı Yasa'nın 86/9. maddeleri bu tip hizmet tespiti davaları için özel bir ispat yöntemi öngörmemiş ise de, davanın niteliği kamu düzenini ilgilendirdiği ve bu nedenle özel bir duyarlılık ve özenle yürütülmesi gerektiği Yargıtay'ın ve giderek Dairemizin yerleşmiş içtihadı gereğidir.

Çalışma olgusu her türlü delille ispat edilebilirse de çalışmanın konusu, niteliği, başlangıç ve bitiş tarihleri hususlarında tanık sözleri değerlendirilmeli, dinlenen tanıkların davacı ile aynı dönemlerde işyerinde çalışmış ve işverenin resmi kayıtlara geçmiş bordro tanıkları yada komşu işverenlerin aynı nitelikte işi yapan ve bordrolarına resmi kayıtlarına geçmiş çalışanlardan seçilmesine özen gösterilmelidir. Bu tanıkların ifadeleri ile çalışma olgusu hiçbir kuşku ve duraksamaya yer vermeyecek şekilde belirlenmelidir. Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 16.9.1999 gün 1999/21-510-527, 30.6.1999 gün 1999/21-549-555- 3.11.2004 gün 2004/21- 480-579 sayılı kararları da bu doğrultudadır.

Somut olayda, ... sicil numaraları davalı işyeri dönem bordroları istenip resen bordro tanığı dinlenmeden, ayrıca davacının imzası bulunan belgelerin davacıya ait olup olmadığı aaştırılıp davacıya ait ise bağlayıcı olup olmadığı değerlendirilmeden eksik inceleme ile sonuca gidilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Yapılacak iş, ... sicil numaraları işyerine ait ihtilaflı döneme ait tüm dönem bordrolarını davalı kurumdan istemek, ihtilaflı dönemde çalışması bulunan bordro tanıklarını dinlemek, tanık beyanlarındaki çelişkiyi gidermek, bordro tanıklarına ulaşılamadığı ya da beyanları ile yetinilmediği durumda ..., zabıta, maliye, meslek odası aracılığı ve muhtarlık marifetiyle işyerine o tarihte komşu olan diğer işyerlerinde uyuşmazlık konusu dönemde çalıştığı tespit edilen kayıtlı komşu işyeri çalışanları; yoksa işyeri sahipleri araştırılıp tespit edilerek davacının bildirimi yapılmayan sürede çalışıp çalışmadığı, çalıştığının tespiti halinde davalıya ait hangi işyerinde çalıştığı, giriş çıkış yapıp yapmadığını net bir şekilde belirlemek, davacının işe başlama ve ayrılma tarihlerine ilişkin imzalı ücret bordroları ile ibraname ve işten ayrılış bildirgesi bulunduğundan bu belgelerdeki imzaların davacıya ait olmadığını davacıya sormak, davacının kabul etmemesi durumunda imzaların davacıya ait olmadığına dair bilirkişi incelemesi yaptırmak, imzaların bağlayıcı olup olmadığını değerlendirmek suretiyle sonucuna göre karar vermekten ibarettir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular gözönünde tutulmaksızın eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalıların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz eden davalılardan ...ye iadesine

05.12.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/10065, Karar No: 2010/11329, Tarih: 24.06.2010

**3. Hukuk Dairesi         2010/10065 E.  ,  2010/11329 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Dava dilekçesinde 1.243,26 TL tazminatın faiz ve masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın bir kısım davalılar yönünden reddi, bir kısım davalılar yönünden kabulü cihetine gidilmiş, hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Uyuşmazlığa konu alacak miktarı 1.250 TL’yi geçmemektedir.

HUMK.’nun 21.07.2004 tarihinde yürürlüğe giren 5219 ... Yasa ile değişik 427.maddesi uyarınca bu gibi kararlara karşı temyiz yoluna başvurulamayacağından, 1.6.1990 gün ve 1989/3 E-1990/4 K. ... Yargıtay İçtihadı Birleştirme kararı uyarınca temyiz isteminin REDDİNE, 24.06. 2010 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/10342, Karar No: 2023/1177, Tarih: 13.03.2023

**2. Ceza Dairesi         2023/10342 E.  ,  2023/1177 K.**

**"İçtihat Metni"**

H Ü K Ü M L Ü

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

EK KARAR TARİHİ : 06.12.2022

EK KARAR SAYISI : 2021/752 E., 2021/890 K.

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli

KARAR : Temyiz isteminin reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen 06.12.2022 tarihli ve 2021/752 Esas, 2021/890 Karar sayılı ek kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 296/2. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin ek kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Hükmolunan cezaların miktar ve türü gözetildiğinde, 5271 sayılı Kanun'un 286/2-a maddesi uyarınca, ilk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararlarının temyizinin mümkün olmaması karşısında; temyiz isteminin reddine dair 06.12.2022 tarihli ek kararda bir isabetsizlik görülmediğinden sanığın temyiz isteminin, aynı Kanun'un 296/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304. maddesi uyarınca Van 4. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Van Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 13.03.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.