muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/3786, Karar No: 2014/10576, Tarih: 05.06.2014

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

Türkiye Cumhuriyeti Anayasası yargılamanın açıklığı ilkesini kabul etmiştir. Gerek mülga 1086 sayılı HUMK’nın 382 ve devamı maddelerinde gerekse yürürlükte bulunan 6100 sayılı HMK'nın 294 ve devamı maddelerinde hükmün nasıl tesis edileceği ve sonrasında kararın nasıl yazılacağı etraflıca hükme bağlanmıştır. Yargılamanın açık bir şekilde yapılması ve tesis edilen hükmün açıkça belirtilmesi ilke olarak kabul edilmiştir. Bu nedenle hükmün açık, anlaşılır ve şüpheye yer vermeyecek şekilde infazı kabil olarak kurulması ve de en önemlisi sonradan yazılacak gerekçeli kararın kısa karara uygun bulunması gerekir. Aksi halde, yargılamanın açıklığı ilkesi dolayısıyla kamu vicdanı zedelenmiş ve mahkeme kararlarına duyulan güven sarsılmış olacaktır. Kısa karar ile gerekçeli karar arasında çelişki olmaması gerektiği gibi gerekçe ile hüküm fıkrası arasında da çelişki bulunmaması yasal bir zorunluluk olup, HMK'nın 298/2. maddesinde gerekçeli kararın tefhim edilen hüküm sonucuna aykırı olamayacağı düzenlenmiştir. Kararların bu hususlara aykırı oluşturulması mahkeme kararlarına duyulan güveni sarsacağı gibi verilen kararların hukuki denetiminin yapılmasını da olanaksız kılmaktadır.

Somut olayda, mahkemenin kısa kararının 1. fıkrasında 10.000 TL maluliyet tazminatının faiziyle davalıdan tahsiline karar verildiği halde, gerekçeli kararda 30.000 TL maluliyet tazminatının faiziyle davalıdan tahsiline karar verilmiştir. Mahkemece kısa kararda sehven maddi hata olarak yapılan yanlışlığın gerekçeli kararda düzeltildiği belirtilmiş ise de anılan hususun maddi hata kabul edilerek düzeltilmesi mümkün değildir. Bu durum karşısında, gerekçeli kararın, kısa karara uygun yazılmaması doğru olmamış, hükmün bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

2-Bozma neden ve şekline göre, davacı vekilinin temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle kararın BOZULMASINA (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek olmadığına, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 05.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/16292, Karar No: 2007/134, Tarih: 16.01.2007

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2006/16292 E.  ,  2007/134 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki mera sınırlandırmasına itiraz ve tescil davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı Hazine tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

... İlçesi, ... Köyünde 2003 yılında mera tahdit komisyonunca çalışma yapılmış, çekişmeli taşınmaz 2 nolu mera parseli olarak sınırlandırılmıştır. 11.11.2003-12.12.2003 tarihleri arasında yapılan askı ilan süresi içinde Orman Yönetimince komisyona itirazda bulunulmuş, itirazın 26.12.2003 tarih ve 241 sayılı karar ile reddi üzerine Asliye Hukuk Mahkemesinde 12.02.2004 tarihinde mera sınırlandırmasına itiraz davası açılmıştır. Diğer taraftan, davacı ... ise, mahkeme ilamı ile adına tescile karar verilen taşınmazın bu mera parseli içinde kaldığını ileri sürerek mera tahsisinin iptalini istemiş, açılan davalar birleştirilmiştir. Mahkemece gerçek kişinin davasının davayı takipten vazgeçme nedeniyle reddine, Orman Yönetiminin davasının kabulüne, ... Köyü 2 nolu mera parseli ile ilgili sınırlandırmanın iptaline, taşınmazın orman niteliği ile Hazine adına tesciline karar verilmiş, hüküm davalı Hazine tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, mera sınırlandırmasına itiraz ve tescil niteliğindedir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yörede orman kadastrosu yapılmamıştır. Genel arazi kadastrosu ise, 1966 yılında yapılmış, 13.01.1962 tarihinde kesinleşmiştir. Çekişmeli yer taşlık niteliği ile tapulama dışı barıkılmıştır.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye ve çekişmeli taşınmazın, uzman orman bilirkişi tarafından resmi belgelere dayalı olarak yöntemine uygun biçimde yapılan inceleme ve araştırmada orman sayılan yerlerden olduğu anlaşıldığına ve yazılı biçimde hüküm kurulmasında bir isabetsizlik bulunmadığına göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, Harçlar Yasasının değişik 13/j maddesi gereğince harç alınmasına yer olmadığına 16/01/2007 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/30467, Karar No: 2016/4330, Tarih: 24.05.2016

**6. Ceza Dairesi         2013/30467 E.  ,  2016/4330 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

29.05.2012 olan suç tarihinin gerekçeli karar başlığında yanlış yazılması, yerinde düzeltilebilir yazım hatası olarak kabul edilmiştir.

Sanıklar hakkında kurulan hükümde, 5237 sayılı TCK 168/3. maddesinin, 31/3. maddesinden önce uygulanması suretiyle aynı kanunun 61. maddesine aykırı davranılması, sonuca etkili olmadığından, bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre; suçun sanıklar tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede eleştiri dışında usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

TC. Anayasa’sının 90. maddesinin son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin 6/3-c maddesi ışığında, 5271 sayılı CMK'nın 150, 234 ve 239. maddeleri ile 5320 sayılı Yasanın 13. maddesine dayanılarak hazırlanan, Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafi ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 8. maddesi gereğince, sanıklar için baro tarafından görevlendirilen zorunlu savunman ücretlerinin sanıklardan alınmasına hükmedilemeyeceği, bu ücretlerin Adalet Bakanlığı bütçesinde bu amaçla ayrılan ödenekten karşılanacağı gözetilmeden, yazılı şekilde zorunlu savunman ücretinin sanıklardan alınmasına hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ... ve ... savunmanlarınının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından savunman ücretinin sanıklardan tahsiline ilişkin kısım çıkarılmak suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 24.05.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/21442, Karar No: 2015/3494, Tarih: 04.03.2015

**3. Hukuk Dairesi         2014/21442 E.  ,  2015/3494 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : MANAVGAT 4. ASLİYE HUKUK(TİCARET) MAHKEMESİ

TARİHİ : 18/12/2013

NUMARASI : 2012/278-2013/467

Taraflar arasındaki istirdat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dava, davacı aboneden tahsil edilen kayıp/kaçak bedelinin iadesi istemine ilişkindir.

Mahkemece; parakende satış lisansı sahibi dağıtım şirketlerinin tarifeleri uygulayıp uygulamama ve kayıp-kaçak bedelini tahsil edip etmeme gibi bir insiyatifinin bulunmadığı, tarifelere uyma yükümlülüğünün bir gereği olarak kayıp-kaçak bedelinin parakende satış tarifesinin bir unsuru olarak faturalarda yer aldığı, bu nedenle dağıtım şirketlerinin sözkonusu karara aykırılık teşkil edecek bir işlemde bulunmalarının mümkün olmadığı, EPDK kararı iptal edilmedikçe tüm tüketicileri bağladığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

HGK'nun aynı konuya ilişkin 21.05.2014 tarih ve 2013/7-2454 E. 2014/679 K. sayılı kararı ve Dairemizin yerleşen uygulamasına göre, kayıp-kaçak bedelinin perakende satış tarifesinin bir unsuru olarak faturalarda yer almasının kanun ve yönetmeliklere aykırı bulunduğu ve davalının kayıp-kaçak bedeli tahakkuku uygulamasının yerinde olmadığı açıktır.

Hal böyle olunca, mahkemece; davacı aboneden tahsil edilen dava konusu kayıp-kaçak bedeli hakkında inceleme ve araştırma yapılmalı, gerekirse bu konuda bilirkişi incelemesi de yaptırılmak suretiyle, davacının talebine konu kayıp-kaçak bedeli miktarı hesaplanmalı ve sonucu dairesinde bir hüküm kurulması gerekirken, aksine düşüncelerle yazılı şekilde davanın reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 04.03.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/12238, Karar No: 2021/3655, Tarih: 18.03.2021

**5. Hukuk Dairesi         2020/12238 E.  ,  2021/3655 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Kısıtlı hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada Bursa 5. Sulh Hukuk ve İstanbul Anadolu 17. Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile dosyada son karar Bölge Adliye Mahkemelerinin faaliyete geçmesinden sonra verilmiş ise de iki farklı Bölge Adliye Mahkemesinin yargı çevresinde kalan mahkemelerce karşılıklı olarak yetkisizlik kararı verildiğinden ve 5235 sayılı Kanunun 36/3. maddesi gereğince Bölge Adliye Mahkemeleri hukuk dairelerinin görevi yargı çevresi içerisinde bulunan adlî yargı ilk derece hukuk mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarını çözmek olduğundan yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

KARAR

Kısıtlı ..., Bursa 5. Sulh Hukuk Mahkemesinin 09.11.1993 tarih ve 1993/1279 esas, 1993/1272 karar sayılı ilamı ile akıl hastalığı nedeniyle kısıtlanmış ve kendisine kardeşi ... vasi olarak atanmıştır.

Vasi, 15.09.2020 tarihli dilekçesi ile adreslerinin İstanbul olduğunu belirterek dosyalarının Kartal Adliyesine gönderilmesini talep etmiştir.

Bursa 5. Sulh Hukuk Mahkemesince, 21.09.2020 tarihli ek karar ile kısıtlının yerleşim yeri adresinin “Mevlana Mah. Albayrak Cad. ... Sitesi P2 Blok D:4 Ataşehir/İstanbul” olması nedeniyle mahkemenin yetkisizliğine karar verilmiştir.

İstanbul Anadolu 17. Sulh Hukuk Mahkemesince, kısıtlının yerleşim yerini değiştirmesine ilişkin usulünce verilmiş bir izin kararı olmadığından bahisle mahkemenin yetkisizliğine karar verilmiştir.

Türk Medenî Kanununun 411. maddesine göre, “Vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir. “Aynı Kanunun 19/1. maddesi uyarınca “Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.” TMK m.412'de ise "Vesayet makamının izni olmadıkça vesayet altındaki kişi yerleşim yerini değiştiremez. Yerleşim yerinin değişmesi hâlinde yetki, yeni vesayet dairelerine geçer. Bu takdirde kısıtlama yeni yerleşim yerinde ilân olunur." hükmü yer almaktadır.

Dosyanın incelenmesinden, kısıtlının yerleşim yeri değişikliğine izin verilmesine ilişkin vesayet makamı olan Bursa 5. Sulh Hukuk Mahkemesi'nce TMK m.412/1'e göre verilmiş bir izin kararı olmadığından vesayet dosyasının takibi ile Bursa 5. Sulh Hukuk Mahkemesi yetkilidir.

Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri ile 5235 sayılı Kanunun 36/3. maddesi gereğince Bursa 5. Sulh Hukuk Mahkemesi'nin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 18/03/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/16438, Karar No: 2015/3558, Tarih: 10.02.2015

**8. Hukuk Dairesi         2014/16438 E.  ,  2015/3558 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davada, 4721 Sayılı TMK'nın "Miras Hukuku" (TMK.3.Kitap) hükümlerinden kaynaklanan ve diğer dairelerin görevine girmeyen davalar sonucu verilen hüküm ve kararların Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih 2015/8 sayılı Kararı ile hazırlanıp, 22.01.2015 Tarihli ve 29244 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Hukuk Daireleri'ne ilişkin iş bölümü uyarınca, hükme yöneltilen temyiz itirazlarının incelenmesi Yargıtay (14.) Hukuk Dairesi'nin görev alanına girmesi nedeniyle, dosyanın anılan Daire Başkanlığı'na GÖNDERİLMESİNE, 10/02/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/3417, Karar No: 2024/17746, Tarih: 11.12.2024

**3. Ceza Dairesi         2022/3417 E.  ,  2024/17746 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2018/1543 - 2018/2286

İLK DERECE MAHKEMESİ : İzmir 15. Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2017/272 - 2018/35

SUÇ : Silahlı terör örgütüne üye olmamakla birlikte örgüte bilerek ve isteyerek yardım etme

HÜKÜM : 5237 sayılı TCK’nın 220/7. maddesi delaletiyle aynı Kanun’un 314/2, 220/7, 3713 sayılı Kanun’un 5/1, 5237 sayılı TCK’nın 62/1, 53/1-2-3 ve 63. maddeleri uyarınca mahkûmiyet kararına ilişkin istinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Bölge Adliye Mahkemesince sanık hakkında silahlı terör örgütüne üye olmamakla birlikte örgüte bilerek ve isteyerek yardım etme suçuna ilişkin kesin olarak verilen hüküm, 24.10.2019 tarihinde Resmî Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 7188 sayılı Kanun’un 29. maddesi ile 5271 sayılı CMK’nın 286. maddesine eklenen üçüncü fıkradaki düzenleme gereğince temyiz yolunun açılması üzerine anılan Kanun’a eklenen geçici 5. maddesinin 1/f bendinde belirtilen süre içerisinde temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1. Örgütün hiyerarşik yapısına dahil olduğuna dair herhangi bir bağlantı tespit edilemeyen sanığın, dosya kapsamına yansıyan eylemleri de göz önünde bulundurulduğunda; aşamalardaki savunmalarının aksine, terör örgütüne yardım etmek kastı ile hareket ettiğine dair kesin ve inandırıcı delil bulunmaması karşısında, mevcut şüphenin sanık lehine değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden atılı suçtan sanığın beraati yerine yazılı şekilde mahkûmiyetine karar verilmesi,

2. Kabul ve uygulamaya göre de;

Sanık hakkında silahlı terör örgütüne üye olmamakla birlikte örgüte bilerek ve istiyerek yardım etme suçundan temel ceza belirlenirken delalet maddesi olan 5237 sayılı TCK’nın 314/3. maddesinin belirtilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz istemi bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan belirtilen sebeplerden dolayı hükmün 5271 sayılı CMK’nın 302/2. maddesi uyarınca BOZULMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı CMK’nın 304. maddesi uyarınca İzmir 15. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 11.12.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11363, Karar No: 2018/1742, Tarih: 12.02.2018

**2. Hukuk Dairesi         2016/11363 E.  ,  2018/1742 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı kadın tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı erkek Türk Medeni Kanununun 166/3. maddesine dayalı olarak anlaşmalı boşanma talebiyle dava açmıştır. Davalı kadın anlaşmalı boşanmayı kabul etmediğini beyan etmesi nedeniyle dava anlaşmalı boşanma olmaktan çıkmış, çekişmeli boşanmaya dönüşmüştür (TMK m.166/1-2).

Bu durumda mahkemece, taraflara iddia ve savunmalarının dayanağı bütün vakıaların sıra numarası altında açık özetlerini içeren beyanları ile birlikte iddia ve savunmalarının dayanağı olarak ileri sürdükleri her bir vakıanın ispatını sağlamayacak delillerini sunmak ve dilekçelerin karşılıklı verilmesini sağlamak üzere süre verilip, ön inceleme yapılarak tahkikata geçildikten sonra usulüne uygun şekilde gösterilen deliller toplanmak suretiyle gerçekleşecek sonucu uyarınca bir karar verilmesi gerekirken, dilekçelerin karşılıklı verilmesi aşaması tamamlanmadan tahkikat yapılarak yazılı şekilde karar verilmesi usul ve kanuna aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma sebebine göre diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 12.02.2018(Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2013/4838, Karar No: 2013/13312, Tarih: 26.06.2013

**11. Hukuk Dairesi         2013/4838 E.  ,  2013/13312 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 4. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 29.06.2010 gün ve 2009/287-2010/375 sayılı kararı bozan Daire’nin 20.12.2012 gün ve 2011/406-2012/21285 sayılı kararı aleyhinde davalı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili, davalının müvekkili şirkette “Genel Müdür/CEO” sıfatıyla görev yapmakta iken 05.02.2008 tarihinde müvekkili şirket ile ilişiğinin kesildiğini, davalının iş akdinin feshinden sonra şirket kayıtlarında yapılan incelemelerde bir çok belgesiz harcama yaptığı ve üzerinde kalan iş avansını iade etmediğinin anlaşıldığını, müvekkilinin söz konusu alacağının tahsili amacıyla icra takibine geçtiğini ancak davalının haksız ve kötü niyetli olarak takibe itiraz etmesi sonucu takibin durduğunu ileri sürerek, itirazın iptali ile 71.868,00 Euro karşılığı 150.204,12 TL’nin faiziyle birlikte davalıdan tahsiline ve icra inkar tazminatına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekilidavanın reddini istemiştir.

Mahkemece davanın reddine dair verilen kararın taraf vekillerince temyizi üzerine karar Dairemizin 20121/406 E.,2012/21285 K. sayılı ilamıyla ilamda yer alan gerekçelerle bozulmuştur.

Davalı vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin HUMK’nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK’nın 442. maddesi gereğince REDDİNE, alınması gereken 50,45 TL karar düzeltme harcı peşin ödenmiş olduğundan yeniden alınmasına yer olmadığına, 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nın 442/3. maddesi hükmü uyarınca, takdiren 219,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyenden alınarak Hazine’ye gelir kaydedilmesine, 26.06.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/16026, Karar No: 2011/555, Tarih: 10.10.2011

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/16026 E.  ,  2011/555 K.**

**"İçtihat Metni"**

Karşılıksız çek keşide etmek suçundan sanık ...'ün yapılan yargılaması sonunda; atılı suçtan mahkûmiyetine dair Trabzon 2. Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 07.07.2009 gün ve 2008/191 Esas, 2009/346 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık tarafından istenilmiş olduğundan, dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının bozma isteyen tebliğnamesi ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

20.12.2009 tarihli Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 5941 sayılı Çek Kanunu ile 3167 sayılı Çekle Ödemelerin Düzenlenmesi ve Çek Hamillerinin Korunması Hakkında Kanun yürürlükten kaldırılmış, dava konusu suçun unsurları ve yaptırımları farklı biçimde yeniden düzenlenmiş olduğundan; 5237 sayılı TCK.nun 2 ve 7. maddeleri de gözetilerek, sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilip belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeksizin hükmün BOZULMASINA, 10.10.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/7816, Karar No: 2013/7263, Tarih: 15.04.2013

**11. Hukuk Dairesi         2012/7816 E.  ,  2013/7263 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 1. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen ....03.2012 tarih ve 2010/606-2012/262 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı, kendisinin ve davalının yüzde 50'şer hisse ile Arbek Elektrik Teknik Servis Hizmetleri San. Tic. Ltd. Şti.'nin ortakları ve müdürleri olduklarını, ortaklıklarının 2008 yılında fiilen sona erdiğini, bu tarihten sonra davalının tek başına şirketi yönettiğini, fesih ve ortaklıktan çıkma taleplerine cevap vermediğini, hiç bir bilgi sahibi olmadığı şirket işlemlerinden sorumlu bulunduğunu ileri sürerek Arbek Elektrik Teknik Servis Hizmetleri San. Tic. Ltd. Şti.'nin haklı sebeple feshini, tasfiye payının tarafına ödenmesini, olmazsa ortaklıktan çıkmasına izin verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı, 2008 yılına kadar davacı ile birlikte münferit temsil yetkileri varken, 2008 yılından sonra müşterek imza ile yetkili bulundukları, bu nedenle tek başına şirketi yönetmesinin mümkün olmadığını, davacının ortaklıktan çıkmaya yönelik her hangi bir talebinin bulunmadığını savunmuş ancak kendisinin de şirketin feshine karar verilmesini istediğini belirtmiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davacının ve davalının Arbek Elektrik Teknik Servis San. Tıc. Ltd. Şti'.ne %50'şer hisse ile ortak oldukları, 2008 yılından itibaren ortaklıklarının fiilen bittiği, ancak davalının şirketi tasfiyeye yanaşmadığı, davacının da bu nedenle halen ortak olarak göründüğü ve şirketin tüm faaliyetlerinden sorumlu olduğu, davalının duruşmada şirket tasfiyesini ve feshini kabul ettiği, ...'da limited ortaklıkta ortak veya ortaklar şirketten çıkmasına izin verilmesi veya ortaklığın fesih ve tasfiyesine karar verilmesini isteyebileceğinin belirtildiği, Türk Ticaret Kanunu'nun amir hükümleri de dikkate alınarak şirketin ortakların talebi doğrultusunda feshine ve bilirkişinin raporunda belirtmiş olduğu tasfiye miktarının davacı ve davalıya payları oranında ödenmesine karar verilmiştir.

Kararı, davalı temyiz etmiştir.

1- Dava Limited Şirketin fesih ve tasfiyesine ilişkindir. Limited şirketlerde tasfiye mülga ...'nın 441. maddesi uyarınca mahkemece tayin edilecek tasfiye memuru tarafından ... 444. ve devamı maddeleri uyarınca yapılır. Tasfiye neticesinde mevcudun dağıtılması da ...'nın 447'inci maddesine göre tasfiye memurunun görevidir. Bu itibarla mahkemece