muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/4602, Karar No: 2024/1837, Tarih: 29.05.2024

**6. Hukuk Dairesi         2022/4602 E.  ,  2024/1837 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2020/646 E., 2022/939 K.

HÜKÜM : Davanın Kısmen Kabulü

İLK DERECE MAHKEMESİ : Bursa 2. Asliye Ticaret Mahkemesi

SAYISI : 2017/323 E., 2019/1721 K.

1- İlk derece mahkemesince eser sözleşmesinden kaynaklanan bakiye iş bedeli alacağının tahsili için yapılan takibe yapılan itirazın iptali davasında davacının dava konusu fatura içeriğindeki malzemeyi davalıya teslim ettiği veya davalı inşaatında kullandığını ispat edemediği gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

2- İlk derece mahkemesi kararına karşı davacı vekilince istinaf kanun yoluna başvurulması üzerine, Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesi tarafından istinaf başvurusunun kabulü ile kararın kaldırılmasına; davacı yüklenicinin sözleşme kapsamında 10145 kg malzeme kullanarak sözleşmede kararlaştırılan işin bir kısmını yaptığı, yapılan işin bedelinin malzeme ve işçilik bedeli için 105 TL/Kg’ dan hesaplama yapılıp davalının ödediği tutarlar mahsup edildiğinde davacının bakiye alacağının 356.493,17.-TL olduğunun dosya kapsamındaki deliller ile belirlenmesine rağmen mahkemece davanın reddinin hatalı olduğu gerekçesiyle, yeniden esas hakkında karar verilmesine, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

3- Bu karara karşı davalı vekilince süresinde temyiz yoluna başvurulması üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Kamu düzenine aykırılık hallerinin resen gözetildiği, istinaf nedenleriyle sınırlı ve usulüne uygun olarak istinaf inceleme ve denetiminin yapıldığı; dosya içeriği, kararın dayandığı gerektirici sebepler ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmadığı, keza; yapılan işin miktarı ve ödenmeyen iş bedelinin bilirkişi raporu ile belirlendiğinin anlaşılmasına göre davalı vekilinin, temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesi kararına ilişkin davalı vekilinin tüm temyiz sebeplerinin reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı harcın temyiz edenden alınmasına, dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesine gönderilmesine, 29.05.2024 tarihinde kesin olarak oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4688, Karar No: 2015/23748, Tarih: 29.12.2015

**7. Ceza Dairesi         2014/4688 E.  ,  2015/23748 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 7 - 2013/399807

MAHKEMESİ : Beytüşşebap Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 21/06/2011

NUMARASI : 2010/13 (E) ve 2011/37 (K)

SUÇ : 5607 sayılı kanuna muhalefet

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanığın ele geçirilen bandrolsüz sigaralar yönüyle suç tarihi itibariyle 5752 sayılı yasa ile değişik 4733 sayılı Yasa'nın 8/4. maddesi uyarınca cezalandırılması gerektiği gözetilmeksizin yazılı şekilde hüküm tesisi, aleyhe temyiz olmadığından bozma sebebi yapılmamıştır.

1- Kısa süreli hapisten çevrili adli para cezasının, günlüğü 20 TL üzerinden hesaplanması sırasında tatbik maddesi olan TCK'nun 52/2. maddesinin gösterilmemesi suretiyle CMK'nun 232/6. maddesine aykırı davranılması,

2- Gün adli para cezası paraya çevrilirken, tatbik maddesi olan TCK'nun 52/2. maddesi yerine “TCK'nun 52/1-a maddesi” yazılması suretiyle CMK'nun 232/6. maddesine aykırı davranılması,

3- Sanık hakkında tayin olunan gün adli para cezası ve hapisten çevrili adli para cezasının taksitle tahsiline karar verilirken, 5237 sayılı TCK'nun 52/4. maddesi hükmüne aykırı olarak ve infazda tereddüt oluşturacak şekilde taksit aralığının karar yerinde gösterilmemesi,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden ve bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 322. maddesi uyarınca,

1- Hükmün hapisten çevrili adli para cezasının paraya çevrilmesine ilişkin bendinde yer alan "TCK'nun 50/1-a maddesi” ibaresinden sonra gelmek üzere "ve TCK'nun 52/2. maddesi" ibaresinin eklenmesi,

2- Hükmün gün adli para cezasının para cezasına çevrilmesine ilişkin bendinde yer alan “TCK'nun 52/1-a maddesi” ibaresinin çıkarılarak yerine " TCK'nun 52/2 maddesi” ibaresinin eklenmesi,

3- Hükmün doğrudan verilen ve hapisten çevrili adli para cezalarının taksitlendirilmesine ilişkin 4. ve 6. bentlerinde "24 eşit taksitte" ibaresinden önce gelmek üzere “birer ay arayla” ibaresinin eklenmesi ve sair kısımların aynen bırakılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 29/12/2015 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/7160, Karar No: 2009/5297, Tarih: 09.04.2009

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2008/7160 E.  ,  2009/5297 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, ölüm aylığı bağlanması gerektiğinin tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre, davalı Kurumun aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Davacı, murisi ...’ın ölüm tarihini takip eden ilk aybaşından geçerli olmak üzere ölüm aylığı bağlanması gerektiğinin tesbitine, bu talebinin kabul görmemesi halinde askerlik prim borçlanmasının yapıldığı ve paranın yatırıldığı tarih itibariyle ölüm aylığı bağlanması gerektiğinin tesbitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, davanın kabulü ile davacının 1.693,00.YTL askerlik borçlanma tutarını kuruma iade tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte ödediği tarihi takip eden aybaşından itibaren davacıya ölüm aylığı bağlanması gerektiğinin tesbitine karar verilmiştir.

Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 389. maddesinde, mahkeme kararında taraflara yükletilen görev ve verilen hakların şüphe ve tereddüdü gerektirmeyecek biçimde açık olarak yazılması öngörülmüştür. Hüküm fıkrası, kararın esası olup, açık ve infazı mümkün olmalıdır. Şarta bağlı ve terditli olarak hüküm kurulamaz. Davanın açıldığı tarihteki duruma göre hüküm fıkrasında, asıl talep ile yardımcı talepler hakkında, şüphe ve tereddüdü gerektirmeyecek biçimde, açık olarak karar verilmelidir.

Hüküm, davanın açıldığı tarihteki maddi ve hukuki duruma göre verileceğinden, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’na göre, ileriye dönük olarak ve şarta bağlı biçimde karar tesis edilmesi mümkün değildir.

Yapılacak iş, davacının murisine ait askerlik borçlanma bedeli miktarının davalı Kurumdan sorularak, Kurum tarafından bildirilecek borçlanma bedeli miktarını ödemesi için davacıya mehil vermek, davacının askerlik borçlanma bedelini yatırması halinde, askerlik borçlanma bedelinin Kuruma yatırılış tarihini takip eden aybaşından itibaren davacıya ölüm aylığı bağlanması gerektiğinin tespitine, aksi halde yani, verilen mehil içinde askerlik borçlanma bedelinin yatırılmaması halinde ise, davanın reddine karar vermekten ibarettir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın yazılı şekilde şarta bağlı hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurumun bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 09.04.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/9465, Karar No: 2013/447, Tarih: 29.01.2013

**20. Hukuk Dairesi         2012/9465 E.  ,  2013/447 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki orman kadastrosuna ve kadastro tespitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı Hazine tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı Orman Yönetimi, dava dilekçesi ile.... Köyünde 5304 sayılı Yasa ile değişik 3402 sayılı Yasa hükümlerine göre yapılan kadastro çalışmalarında orman alanlarının kısmî ilâna çıkartıldığını,....Köyü sınırları içinde bulunan, dilekçeye ekli paftada 22 nolu kırmızı ile işaretli alanın orman sayılan yerlerden olduğu halde, orman sınırları dışında bırakıldığını belirterek, bu alanın orman niteliğiyle Hazine adına tescilini istemiştir. Dava konusu taşınmazlar, kadastro müdürlüğünce tespit edilerek tutanakları davalı olarak mahkemeye gönderildikten sonra yapılan yargılama sırasında, fen bilirkişi raporuna ekli krokide (D) ve (E) ile gösterilen yol ve dere bölümleri hakkında tefrik kararı verilerek ayrı bir esasa kaydedildikten sonra yapılan yargılama sonunda, (D) ve (E) ile gösterilen taşınmazlar hakkında kadastro tutanağı düzenlenmediğinden davanın görev yönünden reddi ile dosyanın görevli .... Asliye Hukuk Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiş, yargılamaya asliye hukuk mahkemesinde devam olunmuştur. Mahkemece; bilirkişi raporuna ekli krokide (D) ve (E) ile gösterilen bölümlerin memleket haritasında yeşile boyalı orman alanında gözüktüğü gerekçesiyle davanın kabulüne, (D) ve (E) ile gösterilen bölümlerin orman vasfıyla Hazine adına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm davalı Hazine tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, orman kadastrosuna ve kadastro tespitine itiraz niteliğindedir.

Çekişmeli taşınmazların bulunduğu yerde orman kadastrosu, 3402 sayılı Yasanın 5304 sayılı Yasa ile değişik 4. maddesi hükümlerine göre yapılmıştır.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye, uzman orman bilirkişi tarafından eski tarihli hava fotoğrafları ve memleket haritasına dayalı olarak yöntemine uygun biçimde yapılan inceleme ve araştırmada, çekişmeli taşınmazların orman sayılan yerlerden olduğu anlaşıldığına ve yazılı biçimde hüküm kurulmasında bir isabetsizlik bulunmadığına göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usûl ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, Harçlar Yasasının değişik 13/j maddesi gereğince harç alınmasına yer olmadığına 29/01/2013

gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/842, Karar No: 2015/3359, Tarih: 24.02.2015

**21. Hukuk Dairesi         2015/842 E.  ,  2015/3359 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde çalıştığı sürelerin 506 sayılı Yasa' nın Ek 5/II. Bendinde sayılan itibari hizmet kapsamında değerlendirmesi gerektiğinin tesbitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalılar vekillerince temyiz edilmesi ve .... vekili tarafından duruşmalı olarak talep edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan ve temyiz konusu hükme ilişkin dava, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesinde sayılı ve sınırlı olarak gösterilen hallerden hiçbirine uymadığından Yargıtay incelemesinin duruşmalı olarak yapılmasına ilişkin isteğin reddine karar verildikten sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava, davacının davalı işverene ait işyerindeki çalışmalarının, itibari hizmet süresinden yararlanmayı gerektirir koşullarda geçtiğinin tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilâmında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Basım ve gazetecilik işyerindeki çalışma koşulları nedeniyle itibari hizmet süresinden yararlanabilmek için, yasada öngörülen iki koşulun birlikte gerçekleştiğinin belirlenmesi gereklidir. Bunlardan birinci koşul, sigortalının basım ve gazetecilik işyerinde çalışmış olmasıdır. Ancak bu koşulun araştırılıp saptanmasında; işyeri, dar anlamda muhakkak ve sadece gazete basımıyla uğraşan bir basımevi olarak düşünülmeyip, yasanın açık amacı göz önünde bulundurularak söze değil öze üstünlük tanıyan bir yorumla sonuca varılmalıdır. İkinci koşul ise, yine aynı maddenin II. Alt bendinin (a-f) işaretli alt bentlerinde yazılı fiziksel dış etkenlerden birinin olayda ayrıca gerçekleşmiş bulunmasıdır.

Davacının, davalı işverene ait işyerindeki çalışmalarının itibari hizmet süresinden yararlanmayı gerektirir koşullarda geçip geçmediğinin tespiti amacıyla, bilirkişi kurulunun katılımıyla yapılan keşfe istinaden düzenlenen kök ve ek raporda yukarıda sayılan iki koşulun bulunduğu belirtilmiş ise de bilirkişi kök ve ek raporunun hüküm kurmaya elverişli olmadığı anlaşılmaktadır. Davalı işyerinde iki koşulun varlığını ortaya koyabilmek açısından, işyerinin kapsamı, çalışma düzeni ve koşulları ile bölümleri ve bu bölümlerin taşıdıkları özellikler, hangi bölümlerdeki çalışmalarda anılan yasada sayılan fiziksel dış etkenlere maruz kalındığı ve buna bağlı olarak itibari hizmet süresinden yararlanmayı gerektirir işlerden olup olmadığı yönlerini, işyeri üretim planına dayalı şekilde ayrı ayrı inceleyip bireyselleştirme işlemi yapmadığı gibi; davacının çalışma koşulları ile yasanın aradığı etkenlere maruziyeti konusunda somut irdeleme de içermemektedir.

Öncelikle, işyerinin tümüyle mi, yoksa belirli bölümleri itibariyle mi basım ve gazetecilik işyeri olarak nitelendiği; maruz kalınan etkenlerin oluşturduğu hastalıklar alanında uzmanı tıp doktoru, matbaacılık işinden anlayan kimya yüksek mühendisi ve makine yüksek mühendisi iş güvenliği uzmanlarından oluşacak bilirkişi kurulu marifetiyle, işyerindeki keşiften elde edilen bulgulara dayalı olarak ortaya konulmalıdır.

Davacının, dava konusu dönemde, işyerindeki fiili görevi kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespit edildikten sonra, işyeri ve yapılan işin niteliği, özellikleri ve buna bağlı olarak hangi olumsuz dış etkenlere maruz kalındığı, çalışmanın itibari hizmet süresinden yararlanmayı gerektirir işyerinde geçip geçmediği; dava konusu döneme ilişkin gürültü ölçüm kayıtlarına ilişkin belge bulunmamaktaysa da, dava konusu dönem itibariyle işyerinin kapasitesi, gürültü ve ihtizaz yapıcı makine ve aletlerdeki çalışma düzeyi, çalışmanın gerçekleştiği saatler ve gürültü seviyesi ortalama olarak tespit edilerek, insan sağlığı için tehlikeli sınırın aşılıp aşılmadığı, yine dosya içindeki işyerinin kapasite raporları gözetilerek iş yerinde ne oranda sağlığa zararlı kimyasalların kullanıldığı, insan sağlığı için tehlike sınırının ne olduğu, dava konusu dönem itibariyle iş ortamında bulunan kimyasal maddelerin makul standartların ne kadar üzerinde olduğu, dava konusu dönem itibariyle işyerindeki mevcut havalandırma sisteminin emiş ve üfleme özellikleri gözetilerek, dava konusu dönemdeki işyeri kapasitesi ve kullanılan sağlığa zararlı kimyasal maddeler karşısında teknik olarak ne kadar büyüklükteki bir yeri havalandırabileceği hususları olayın özelliğine göre denetime elverişli olacak şekilde somutlaştırılarak tespiti gerektiğinden, bu hususlar gözetilmeden hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalıların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalılardan ....'ne iadesine, 24.02.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/10197, Karar No: 2012/2839, Tarih: 15.02.2012

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2011/10197 E.  ,  2012/2839 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı şirket, davalı SGK ile kendileri arasında hastahane düzeyinde 2007 yılında sözleşme imzalandığını ve her yıl yenilenerek devam ettiğini, davalının 22.10.2009 tarihli yazıyla sözleşmeye aykırı davrandıklarından bahisle 20.000.00 TL ve 24.12.2009 tarihli yazı ile de 830.000.00 TL ceza tahakkuk ettirdiğini, oysaki sözleşmeye aykırı davranışlarının bulunmadığını ileri sürerek tahakkuk ettirilen 850.000.00 TL borçlu bulunmadıklarının tesbitini istemiştir.

Davalı, davacının sözleşmeye aykırı davranışları nedeniyle tahakkuk ettirilen cezanın doğru olduğunu savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece alınan bilirkişi raporu benimsenerek davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Davacı ile davalı arasında 7.1.2009 tarihinde sözleşme imzalandığı ve halen yürürlükte bulunduğu ihtilafsızdır.Davalı kurumun davacıya gönderdiği 22.10.2009 tarihli yazıda,İkizce,Kumkadı ve ... Köyleri'nde izinsiz olarak ... taraması yapılıp,bir kısım hastaların davacıya ait hastanede ameliyat edildiği ve kuruma fatura edildiğinin tespit edildiği için sözleşmenin 3.1.14 ve 5.1.10 maddelerine aykırılık nedeniyle toplam 20.00.00 TL ceza tahakkuk

ettirildiği bildirilmiştir.Davacı bu uygulamadan kaynaklı cezanın iptalini istemektedir. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda,İl ... Müdürlüğü tarafından gerekli tarama izinlerinin verildiği görülmüştür,denilmekte ise de,davalının savunmasında belirttiği 6.5.2009 tarihli İl ... Müdürlüğü yazısında, İkizce,Kumkadı ve ... Köyleri'de ücretsiz ... taraması için izin verilmediği anlaşılmaktadır.Dosya içinde bulunan bilgi ve belgelerden davacının sözleşmenin bu hükmüne aykırı davrandığı anlaşıldığından, mahkemece bu kalem isteğin reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırıdır. Bozmayı gerektirir.

3-Davalı kurum davacıya gönderdiği 24.12.2009 tarihli yazı ile, hastaların bazılarından ilave ücret alınması nedeniyle Sözleşmenin 3.1.3.1. maddesi uyarıncada cezai şart uygulamış bulunmaktadır. Sözleşmenin alınan maddesinde “...... işlemlerden önce yazılı onay alınmadan, işlemler sırasında herhangi bir gerekçe ileri sürülerek ilave ücret talebinde bulunması veya kurumca belirlenen oranda fazla ilave ücret alındığının tesbit edilmesi halinde ......” denilmek suretiyle, hastaların yazılı onayı olsa dahi kurumca belirlenen oranda fazla ilave ücret alınmasının yasaklandığı ve bu hükme aykırılık halinde cezai şart uygulanacağı belirtilmiştir. Bu itibarla hastalardan yazılı onay ve taahütname alınmış olsa da, kurumca belirlenen orandan fazla ilave ücret alınması durumunda cezai şart uygulanması gerekir. Bu durumda mahkemece, az yukarıda anılan yazı içeriğinde ismi geçen hastalara ilişkin evraklar incelenerek, davacının bu hastalardan aldığı ücretin kurumca belirlenen orandan fazla olup olmadığının saptanması zorunludur. Mahkemece, 24.12.2009 tarihli yazıda ismi geçen hastalara ilişkin evraklar üzerinde de bilirkişi incelemesi yaptırılarak, hastalardan alınan ilave ücretlerin kurumca belirlenen oranı geçip geçmediği, geçmiş ise uygulanacak cezai şart miktarı belirlenerek hasıl olacak sonuca uygun karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar tesisi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

SONUÇ:Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle; davalının diğer temyiz itirazlarının reddine, 2 ve 3 numaralı bentler uyarınca temyiz olunan kararın davalı yararına BOZULMASINA, 15.02.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/29, Karar No: 2008/4, Tarih: 23.01.2008

Hukuk Genel Kurulu 2008/14-29 E., 2008/4 K.

**Hukuk Genel Kurulu 2008/14-29 E., 2008/4 K.**

**- ALACAK DAVASI

- KARARIN TEFHİMİ

- ÖNCEKİ KARARDA DİRENME**- 1086 S. HUKUK USULÜ MUHAKEMELERİ KANUNU(MÜLGA) [ Madde 381 ]

- 1086 S. HUKUK USULÜ MUHAKEMELERİ KANUNU(MÜLGA) [ Madde 388 ]

- 1086 S. HUKUK USULÜ MUHAKEMELERİ KANUNU(MÜLGA) [ Madde 389 ]

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki "alacak" davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Erdemli 2.Asliye Hukuk Mahkemesince davanın kısmen kabulüne birleşen davanın reddine dair verilen 17.07.2006 gün ve 2004/324 E.-2006/270 K.sayılı kararın incelenmesi davalı K.davacı M..... AŞ.vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 14.Hukuk Dairesi'nin 06.04.2007 gün ve 2006/14853-2007/3792 sayılı ilamıyla bozularak dosya yerine geri çevrilmekle yeniden yapılan yargılama sonunda; mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

TEMYİZ EDEN : Davalı-K.Davacı M..... A.Ş. vekili

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulu'nca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Mahkeme kararlarında nelerin yazılacağı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 388.maddesinde belirtilmiştir. Hüküm sonucu kısmında gerekçeye ait her hangi bir söz tekrar edilmeksizin isteklerin her biri hakkında verilen hükümle taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların mümkünse sıra numarası altında birer birer açık şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gerekir.

Aynı kural HUMK.nun 389.maddesinde de tekrarlanmıştır. Keza HUMK.nun 381.maddesi (kararın tefhimi en az 388.maddede belirtilen hüküm sonucunun duruşma tutanağına geçilerek okunması suretiyle olur). Bu biçim yargıda açıklık ve netlik prensibinin gereğidir. Aksi hal, yeni tereddüt ve ihtilaflar yaratır. Hatta giderek denebilir ki,dava içinden davalar doğar,Hükmün hedefine ulaşılmasını engeller, Kamu düzeni ve barışı oluşturulamaz. Ayrıca bozma kararı ile ilk hüküm hayatiyetini yitirdiğinden ona atıf suretiyle hüküm tesisinin yukarıda açıklanan kurallara uygun düşmeyeceği de aşikardır.

Öte yandan Yargıtay'ın yerleşmiş görüşü de bu yöndedir (Hukuk Genel Kurulu'nun 19.6.1991 gün 323/391 sayılı ve 10.9.1991 gün 281-415 sayılı ve 25.9.1991 gün 355-440 sayılı kararları).

Ceza Genel Kurulu'nca da C.M.U.K.nun benzer hükümleri taşıyan 261 ve 268 maddelerinin uygulanmasında bozulan kararın geçerliliğini ve yerine getirilme yeteneğini yitirdiğinden "önceki hükümde direnilmesine" denilmekle yetinilerek ve atıf suretiyle hüküm kurulamayacağı kabul edilmiştir (Ceza Genel Kurulu'nun 2.2.1976 gün 22-25 sayılı kararı).

Somut olayda da aslolan kısa ve gerekçeli kararda, hüküm fıkrası oluşturulmamış; yalnızca "önceki kararda direnilmesine" denilmekle yetinilmiştir.

O itibarla mahkemece HUMK.nun 388.maddesinin açık hükmü gözetilmeksizin yazılı biçimde karar verilmesi doğru değildir. Direnme kararı bu nedenle bozulmalıdır.

Somut olayda da aslolan kısa ve gerekçeli kararda, hüküm fıkrası oluşturulmamış; yalnızca "önceki kararda direnilmesine" denilmekle yetinilmiştir.

O itibarla mahkemece HUMK.nun 388.maddesinin açık hükmü gözetilmeksizin yazılı biçimde karar verilmesi doğru değildir. Direnme kararı bu nedenle bozulmalıdır.

S O N U Ç:Davalı K.Davacı M..... A.Ş. vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile, direnme kararının yukarıda gösterilen nedenlerden dolayı HUMK.nun 429.maddesi gereğince BOZULMASINA, bozma nedenine göre sair temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, istek halinde temyiz peşin harcının iadesine, 23.01.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.