muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: -, Karar No: 2012/1782, Tarih: 25.09.2012

Anılan fıkrada belirtilen adli para cezasından ne kast edildiği 5271 sayılı Yasanın 231. maddesinin 7. fıkrasının; “açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilen hükümde, mahkûm olunan hapis cezası ertelenemez ve kısa süreli olması halinde seçenek yaptırıma çevrilemez” ile aynı Yasa maddesinin 11. fıkrasının; “...ancak mahkeme, kendisine yüklenen yükümlülükleri yerine getiremeyen sanığın durumunu değerlendirilerek; cezanın yarısına kadar belirleyeceği bir kısmının infaz edilmemesine ya da koşulların varlığı halinde hükümdeki hapis cezasının ertelenmesine veya seçenek yaptırımlara çevrilmesine karar vererek yeni bir mahkûmiyet hükmü kurabilir” şeklindeki düzenlemelerinden yola çıkılarak belirlenmesinde zorunluluk bulunmaktadır.

Her iki fıkranın açık hükümlerinden de anlaşılacağı üzere, 5271 sayılı Yasanın 231. maddesinin 5. fıkrasında kast edilen adli para cezası, seçenek yaptırım olarak hükmedilen adli para cezası olmayıp, 5237 sayılı Türk Ceza Yasasının 52. maddesinde öngörülen ve hapis cezası ile birlikte veya yalnız başına hükmedilen adli para cezasıdır. Böyle bir kabul, her iki fıkranın ve hükmün açıklanmasının geri bırakılması kurumunun da doğal sonucudur.

Ceza Genel Kurulunun 19.02.2008 gün ve 346–25 sayılı kararında vurgulandığı üzere sanık hakkında kurulan mahkûmiyet hükmünün hukuki bir sonuç doğurmamasını ifade eden ve doğurduğu sonuçlar itibarıyla karma bir özelliğe sahip bulunan hükmün açıklanmasının geri bırakılması kurumu, denetim süresi içerisinde kasten yeni bir suçun işlenmemesi ve yükümlülüklere uygun davranılması halinde, geri bırakılan hükmün ortadan kaldırılarak kamu davasının CYY’nın 223. maddesi uyarınca düşürülmesi sonucu doğurduğundan, bu niteliği itibarıyla sanık ile devlet arasındaki cezai nitelikteki ilişkiyi sona erdiren düşme nedenlerinden birini oluşturmaktadır.

Koşullu bir düşme nedeni oluşturan hükmün açıklanmasının geri bırakılması kurumu; mahkûmiyet, daha önce kasıtlı bir suçtan mahkûm olmamış bulunma, zararın giderilmesi, suç niteliği ve ceza miktarı şeklinde sayılan objektif koşulların varlığı halinde mahkemece 6008 sayılı Yasa ile yapılan değişiklikten önce resen, bu değişiklik sonrasında ise sanığın hükmün açıklanmasının geri bırakılmasını kabul etmesi halinde diğer kişiselleştirme hükümlerinden önce değerlendirilerek, uygulanması yönünde kanaate varıldığında öncelikle uygulanacak, koşulların bulunmadığı veya hükmün açıklanmasının geri bırakılmasının uygulanmaması yönünde kanaate ulaşıldığı takdirde ise diğer kişiselleştirme nedenleri değerlendirilebilecektir.

Sanık hakkında sonuç cezanın tayininden sonra hükmolunan cezanın iki yıl veya daha az süreli hapis veya adli para cezası olması halinde, öncelikle yasal bir zorunluluk olarak CYY’nın 231. maddesinin 5–14. fıkralarında düzenlenmiş olan hükmün açıklanmasının geri bırakılması koşullarının bulunup bulunmadığı değerlendirilecek, mahkemece olumsuz sonuca ulaşıldığı takdirde cezanın kişiselleştirilmesine ilişkin TCY’nın 50 ve 51. maddeleri yönünden bir değerlendirme yapılabilecektir.

Görüldüğü gibi, sanık hakkında hükmolunan hapis cezası, henüz seçenek bir yaptırım olarak adli para cezasına veya tedbire çevrilmeden hükmün açıklanmasının geri bırakılması koşullarının değerlendirilmesi zorunlu olup, ancak bu konuda olumsuz bir kanaate ulaşıldığı takdirde uygulanabilecek bir hükme dayanılarak sonuç cezanın, hapis cezasından çevrilen adli para cezası veya tedbir olduğundan hareketle taksirli suçlarda hükmolunan iki yıldan fazla hapis cezalarında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilebileceğini kabul etmek olanaklı değildir.

Kaldı ki, CYY’nın 231. maddesinin 7 ve 11. fıkralarına aykırı olarak hükmolunan cezanın adli para cezasına çevrilmesi ve bilahare sonuç cezanın adli para cezası olduğundan bahisle hukuka aykırı bir uygulamanın sonuçlarından sanığın ikinci kez yararlandırılması da hukuken kabul edilemez.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Sanığın taksirle öldürme suçundan mahkûmiyetine karar verilen olayda, hükmolunan iki yıl altı ay hapis cezası, seçenek yaptırım olarak adli para cezasına çevrilmeden hükmün açıklanmasının geri bırakılması koşullarının değerlendirilmesi zorunlu olup, adli para cezasına çevrilmeden önceki sonuç ceza iki yıl altı ay hapis olarak tayin edildiğinden CYY’nın 231. maddesinin uygulanma olanağı bulunmamaktadır.

Bu nedenle, taksirle öldürme suçundan kurulan iki yıl altı ay hapis cezasından çevrilen adli para cezasına ilişkin mahkûmiyet hükmünün, Özel Dairece hükmün açıklanmasının geri bırakılmasının uygulanıp uygulanmayacağının değerlendirilmesi gerektiğinden bahisle bozulmasına karar verilmesi yerinde değildir.

Bu itibarla, yerel mahkeme direnme hükmü isabetli bulunduğundan, hükmün esasının incelenmesi için dosyanın 2797 sayılı Yargıtay Yasasının 14.02.2011 gün ve 27846 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 6110 sayılı Yasanın 8. maddesi ile değişik 14. maddesi uyarınca dairelerin iş bölümüne ilişkin olmak üzere Yargıtay Büyük Genel Kurulu tarafından alınan 12.05.2011 gün ve 1 sayılı karara göre Yargıtay 12. Ceza Dairesine gönderilmesine karar verilmelidir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan Genel Kurul Üyesi M. A..; “Yüksek Ceza Genel Kurulunun taksirli suçlarda hükmedilen uzun süreli hapis cezalarından çevrili adli para cezasının hükmün açıklanması kapsamında olmadığına dair çoğunluk görüşüne aşağıdaki gerekçelerle katılmıyorum.

Çoğunluk görüşüne katılmayan Genel Kurul Üyesi M. A..; “Yüksek Ceza Genel Kurulunun taksirli suçlarda hükmedilen uzun süreli hapis cezalarından çevrili adli para cezasının hükmün açıklanması kapsamında olmadığına dair çoğunluk görüşüne aşağıdaki gerekçelerle katılmıyorum.

1- 19.12.2006 tarihinde CMK’nun 231. maddesinde yapılan değişiklikle yaşı büyük olanlar için hükmün açıklanmasının geri bırakılması kabul edilmiştir. Geri bırakılma üst sınırı bir yıl hapis veya adli para cezası olarak öngörülmüştür. Yine aynı maddenin 7. fıkrasında hükmedilen kısa süreli hapis cezasının seçenek yaptırımlara çevrilemeyeceği belirtilmiştir. Bu düzenlemede üst sınır hapis cezası bir yıl olup seçenek yaptırımlara çevirme yasağı gerekliydi. 5728 sayılı Kanunla yapılan değişiklikle hapis cezasının süresi iki yıla çıkarılmış, dolayısıyla taksirli suçlarda uzun süreli hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesinin de önü açılmıştır. Bu neden bile hükmedilen uzun süreli hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesini ve hükmün açıklanmasının geri bırakılmasını zorunlu kılmaktadır. Şu hususta unutulmamalı, 1 Haziran 2005 tarihine kadar işlenen taksirli suçlarda kusur oranına göre sekizde bire kadar indirim öngörülmüştü. Örnek verirsek; taksirle bir kişinin ölümüne sebep olmada ceza kusur durumuna göre 3 ay hapis cezasına kadar inebiliyordu, yeni TCK’da bu gibi durumlarda ise isterse kişinin kusuru binde bir olsun öngörülen cezanın alt sınırı iki yıl hapistir. Bunun paraya çevrilmesi düşünüldüğünde sonuçta hükmedilen adli para cezası en az 14.600 liradır.

2- CMK’nun 231/5. maddesinde belirtilen ‘adli para cezası’ hükmünü, maddede değişiklik yapan 5728 sayılı Kanunun genel gerekçesinde, madde gerekçesinde, meclis görüşmelerinde dile getirilmeyen doğrudan hükmedilen adli para cezası ile sınırlandırılarak hükmün açıklanmasının geri bırakılmasının genişletilmesinin amacına aykırı bir durum oluşmuş, pratikte hiçbir bir faydası olmayacak hale gelmiş ve birçok sorunu da beraberinde getirmiştir. (Hukuk mahkemeleri için kesin hüküm, deliller toplanmadan karar verilmesi, müsadere, mahkeme masrafları gibi.)

3- CMK’nun 231/7. maddesindeki ‘kısa süreli hapis cezası’ için öngörülen seçenek yaptırımlara çevirme yasağını taksirli suçlarda öngörülen uzun süreli hapis cezasını kısa süreli hapis cezası ile aynı değerlendirip kanunun öngörmediği böyle bir uygulama ile sanıklar ve suçtan zarar görenler için yapılan değişiklik sanıklar ve katılan aleyhine sonuç doğurur hale gelmiştir. Şu uygulama buna en güzel örnektir: TCK’nun 89/1–3. maddesi gereğince gün üzerinden hesaplanan 730 gün karşılığı adli para cezası olan 14.600 lira hükmün açıklanmasının geri bırakılması kapsamında, yine aynı maddenin 4. fıkrası karşılığı 2 yıl hapis cezasından çevrili 14.600 lira hükmün açıklanmasının geri bırakılması kapsamında değil. Kanunlar çelişkili olmadığı gibi uygulamada da kanunları yorumlarken ve uygularken çelişkiler oluşturmamak gerekir.

4- Kabul edilen bu uygulama ile Türk Ceza Kanununun 50/5. maddesinde belirtilen ‘uygulamada asıl mahkûmiyet bu madde hükümlerine göre çevrilen adli para cezası veya tedbirdir’ hükmü çelişir hale gelmiştir.

5- Bu uygulama ile taksirli suçlarda suçtan zarar gören kişiler olduğu halde parayı alan devlet olmaktadır. Cezalandırılmada gelinen son aşama olan onarıcı adalet bu haliyle de gerçekleşmemiştir. Kaldı ki Türk Ceza Kanunu ve özel kanunlarda doğrudan hükmedilen adli para cezasının sayısı iki elin parmaklarını geçmez ve dosya adedi bakımından ise oranı istatistikî olmayacak kadar azdır.

6- Bu dosyada 2 yıl 6 ay hapis cezası adli para cezasına çevrilmiş ve sonuçta 18.200 lira gibi bir rakam ortaya çıkmıştır. Kişi bu para cezasını ödeyemediğinde (sanığın ekonomik durumundan bu miktarı ödeyemeyeceği anlaşılıyor) hükmedilen adli para cezasının karşılığı olan hapis cezasının tamamının (Örneğimizde 2 yıl 6 ay) aynen infazına karar verilecek, şartla tahliyeden yararlanamayacaktır. Eğer hapiste bırakılmış olsaydı cezaevinde kalacak toplam süre son yapılan değişikliklere göre (5275 sayılı Kanun m. 105/A–1) de 8 ay olup aradaki oransızlık ve adaletsizlik açıkça görülmektedir. Sanık lehine yapıldığı düşünülen bir uygulama her haliyle sanık aleyhine sonuç doğurmuştur.

7- Belki devlet zorlayıcı gücünü kullanarak adli para cezasını tahsil edecek bunun yanında suçtan zarar gören de hukuk mahkemelerinde ve icra dairelerinde mağdur olmaya devam edecektir.

8- Taksirli suçlar için öngörülen uzun süreli hapisten çevrili adli para cezasının ertelenememesi sebebiyle oluşan toplumsal mağduriyetlere cevap için getirilen düzenleme hiçbir beklentiye cevap vermemiştir.

Açıkladığım nedenlerden dolayı çoğunluğun bozma yönündeki görüşüne katılmıyorum” görüşüyle karşı oy kullanmıştır.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle,

1- Konya 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 25.11.2008 gün ve 340–309 sayılı direnme kararının İSABETLİ OLDUĞUNA,

2- Dosyanın, hükmün esasının incelenmesi için Yargıtay 12. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 25.09.2012 günü yapılan müzakerede oyçokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1347, Karar No: 2015/12577, Tarih: 06.04.2015

**22. Hukuk Dairesi         2014/1347 E.  ,  2015/12577 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, yıllık izin ücreti, fazla mesai, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalılar avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili; müvekkilinin iş sözleşmesini, yaşlılık aylığına hak kazanması üzerine feshettiğini belirterek davalılara gönderilen ihtarnameye rağmen ödenmeyen kıdem tazminatı ile bir kısım işçilik alacaklarının davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı ...Ş. Genel Müdürlüğü vekili, husumet ve zamanaşımı itirazlarında bulunmuş, davacının fazla çalışmasının ve ulusal bayram ve genel tatil çalışmalarının bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı şirket vekili; husumet ve zamanaşımı itirazlarında bulunmuş, davacının fazla çalışmasının ve ulusal bayram ve genel tatil çalışmalarının bulunmadığını, davacının müvekkili şirketteki çalışma dönemi öncesindeki çalışmalarından davalı şirketin sorumlu tutulamayacağını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna dayanılarak gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalılar vekilleri temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Somut uyuşmazlıkta, mahkemece 19.11.2013 tarihli oturumda davacı ve davalı şirket vekillerine tefhim edilen kısa kararda; hüküm altına alınan alacakların faizleri ile birlikte (davalı ...nin kıdem tazminatı alacağından sorumluluğunun 9.537,14 TL'lik kısım ile sınırlı olmak kaydıyla) davalı taraftan müştereken ve müteselsilen alınarak davacı tarafa ödenmesine karar verilmiştir. Gerekçeli kararda ise; kıdem tazminatı ve ulusal bayram ve genel tatil alacağının dosyada örneği bulunan ihtarname ile temerrüte düşülen 21.05.2012 tarihinden itibaren bankalarca mevduata uygulanan en yüksek banka mevduat faizi ile birlikte, yıllık izin ücreti alacağının ise yine ihtarname ile temerrüte düşülen 21.05.2012 tarihinden itibaren hesaplanacak kanuni faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsili ile davacı tarafa ödenmesine karar verilerek mahkemece kısa karar ile gerekçeli karar çelişkisi meydana getirilmiştir. Böylece 6100 sayılı Kanun'un 297, 298 ve 321. maddelerine aykırı davranıldığı anlaşılmakla, kararın bozulması gerekmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, sair yönlerinin şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 06.04.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/12114, Karar No: 2021/9171, Tarih: 22.06.2021

**5. Hukuk Dairesi         2020/12114 E.  ,  2021/9171 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmazlar bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne ilişkin verilen ilk derece mahkemesinin kararına karşı davalı idare vekilinin istinaf başvurusu üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesince istinaf isteminin kısmen kabulü ile gerekçeli kararın hüküm fıkrasının tescile ilişkin bendinin düzeltilerek HMK'nun 353/1-b-2 maddesi uyarınca esas hakkında yeniden karar verilmesine dair yukarıda gün ve sayıları yazılı kararının Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmazlar bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı, davalı idare vekili tarafından yapılan istinaf başvurusunun ... Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesince kısmen kabulü ile gerekçeli kararın hüküm fıkrasının tescile ilişkin bendinin düzeltilerek 6100 sayılı HMK'nun 353/1-b-2 maddesi uyarınca yeniden esas hakkında karar verilmiş olup hüküm, davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre; arsa niteliğindeki ... ili, ... ilçesi, ... mahallesi 13480 ada 1 parsel sayılı taşınmazdan ifrazen oluşan 2 ve 3 parsel sayılı taşınmazlara emsal kıyaslaması yapılarak değer biçilmesinde ve gerekçeli kararın hüküm fıkrasının tescile ilişkin bendinin HMK'nun 353/1-b-2 maddesi uyarınca düzeltilerek yeniden esas hakkında hüküm kurulmasında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün HMK'nun 370. maddesi gereğince ONANMASINA, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 22/06/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/40155, Karar No: 2022/8749, Tarih: 17.05.2022

**11. Ceza Dairesi         2021/40155 E.  ,  2022/8749 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜMLER : Düşme, beraat

A) Sanık ... hakkında kurulan hükmün incelenmesinde;

Yapılan yargılamaya, toplanıp gerekçeli kararda gösterilen ve değerlendirilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan kanaat ve takdirine, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak dosya içeriğine uygun şekilde açıklanan gerekçeye göre; yüklenen suçun sanık tarafından işlendiğinin sabit olmadığı Mahkemece kabul ve takdir kılınmış olmakla, katılan kurum vekilininin temyiz nedenleri yerinde görülmediğinden hükmün ONANMASINA,

B) Sanık ... hakkında kurulan hükmün incelenmesinde;

Sanığın, katılan ...’ye ait sahte nüfus cüzdanı fotokopisi ile işlettiği mekânda kullanılmak üzere katılan ... İl Müdürlüğünden ... numaralı telefon hattını çıkararak uzun seneler kullanıp son dönemlerde fatura ödemeyerek menfaat temin ettiği iddia olunan olayda;

1) ... adına düzenlenmiş abonelik sözleşmesinin ve bağlantı nakil formu aslı dâhil abonelik ile ilgili belgelerin asıllarının dosya arasında bulunmaması ve bu sözleşme ve ekleri üzerinde sanık ...’nin imza ve yazı incelemesi yapılmaması karşısında, gerçeğin kuşkuya yer bırakmayacak şekilde tespiti bakımından; sözleşme aslının dosya arasında getirilmesi, alanında uzman bilirkişilere sözleşme üzerinde sanığın imza ile yazı incelemesi yaptırılması ile sonucuna göre abonelik sözleşmesinin sahte olup olmadığının ve imza ile yazıların sanığa ait olup olmadığının tespitinin ardından, ... adına gelen telefon faturalarını fasılasız bir şekilde 2011 yılı Aralık ve 2012 yılı Ocak - Şubat - Mart aylarına ilişkin konuşma bedellerini içeren faturalar haricinde ödeyen sanık hakkında sanığın baştan itibaren dolandırıcılık kastı ile hareket edip etmediğinin tayin ve takdirinin akabinde hüküm kurulması gerekirken eksik inceleme ve araştırma ile hüküm kurulması,

2) Kabule göre;

Sanığın üzerine atılı eylemin sübut halinde TCK’nin 158/1-d maddesinde düzenlenen nitelikli dolandırıcılık suçunu oluşturacağı, bu suçun uzlaştırmaya tabi olmadığı, keza nitelikli dolandırıcılık suçunun mağdurunun da ... olmadığı Türk ... Müdürlüğü olduğu anlaşılmakla, uzlaştırmaya tabi olmayan atılı suç yönünden dosyanın uzlaştırma bürosuna gönderildiği ve ... ile sanığın uzlaştıkları gerekçesi ile uygulama imkânı bulunmamasına rağmen “davanın uzlaşma nedeni ile düşmesine” hükmedilmesi,

Yasaya aykırı, katılan kurum vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, 17.05.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/4464, Karar No: 2011/11077, Tarih: 20.06.2011

**5. Hukuk Dairesi         2011/4464 E.  ,  2011/11077 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Davaya konu teşkil eden kapama bağ niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre değer biçilmesinde ve pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazı yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı kalan onama harcının alınmasına, peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 20.06.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi..
Yargıtay — Esas No: 2011/4985, Karar No: 2012/10826, Tarih: 25.06.2012

**11. Hukuk Dairesi         2011/4985 E.  ,  2012/10826 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Antalya 3. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 30.12.2010 tarih ve 2009/209-2010/562 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı ve davalı ... vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalıların müvekkil şirketin eski yönetim kurulu üyeleri olduğunu, 2002 yılında yapılan usulsüzlükler nedeniyle şirkete vergi ve ceza tahakkuk ettirildiğini, TTK 336. maddesi uyarınca yönetim kurulu üyelerinin zarardan sorumlu olduğunu, yapılan takibe haksız olarak itiraz ettiklerini ileri sürerek, itirazın iptalini, icra inkar tazminatının tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı ... vekili, müvekkilinin 2003 yılında şirketten ayrıldığını, görevini eksiksiz olarak yerine getirdiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı ... vekili, 2002 yılında müvekkilinin yönetim kurulu üyesi olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı ... vekili, müvekkilinin 2002 yılında yönetim kurulu üyesi olmadığını, imza yetkisinin bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, davalı ... ve ...'in 2001 yılında yönetim kurulu üyeliğinden ayrıldığı, 2002 yılında davalı ...'un yönetim kurulu üyeleri arasında bulunduğu, dönemindeki usulsüzlükler nedeniyle davacı şirketin ödemek zorunda olduğu vergi ve cezalardan sorumlu olduğu gerekçesiyle, davalılar ... ve ... hakkındaki davanın reddine, davalı ... yönünden davanın kısmen kabulüne, itirazın iptaline, diğer istemlerin reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı ve davalı ... vekili temyiz etmiştir.

1-Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm, mümeyyiz davalı ... vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.