muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/2790, Karar No: 2021/9788, Tarih: 01.06.2021

Bir yabancı hukuk kuralı Türk hukukunun temel değerlerine, Türk genel adap ve ahlak anlayışına, Türk kanunlarının dayandığı temel adalet anlayışına ve hukuk siyasetine, Anayasa’da yer alan temel hak ve özgürlüklere milletlerarası alanda geçerli ortak ve kabul görmüş hukuk prensiplerine, ikili anlaşmalara, gelişmiş toplumların ortak benimsedikleri ahlak ve adalet anlayışına, medeniyet seviyesine siyasi ve ekonomik rejimine aykırı olması halinde kamu düzenimize aykırılığı söz konusu olabilir (Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu Kararı, E. 2010/1 K. 2012/1 T. 10.02.2012). Örneğin yabancı hukukun, küçük çocukların çalışmasına ya da ücret ve diğer haklarda ırka dayalı ayrımcılık yapılmasına izin vermesi kamu düzenimize aykırıdır.

Yabancı hukukun uygulanmasını engelleyen diğer bir durum ise, doğrudan uygulanan kurallardır (müdahaleci normlar). Bu kurallar, taraflardan ziyade, devlet organizasyonunun sosyal, ekonomik ve politik menfaatlerini gerçekleştirmeyi amaçlar. Bu açıdan vatandaş yabancı ayrımı gözetilmeden, yabancılık unsuru taşısın taşımasın, hukuk seçimi yapılsın yapılmasın, uygulama alanına giren her ilgili olay ve hukukî ilişkide mutlaka uygulanması gereken kurallardır (ŞANLI, Cemal/ESEN, Emre/ATAMAN-FİGANMEŞE, İnci, Milletlerarası Özel Hukuk, ... 2019, s. 7; ÇELİKEL, Aysel/ERDEM, B. Bahadır, Milletlerarası Özel Hukuk, ... 2020, s. 155). İş hukukunda işçiyi koruyan her emredici kural, doğrudan uygulanan kural olarak nitelendirilmez; ayrıca devlet organizasyonunun sosyal, ekonomik ve politik menfaatlerini de koruması gerekir. Bununla birlikte, emredici hükümler ile doğrudan uygulanan kuralların ayırt edilmesi her zaman kolay değildir ve tartışmalıdır. Doğrudan uygulanan kurallara, kamu hukuku nitelikli iş güvenliği hükümleri, özel işçi gruplarını koruyucu hükümler ve yasal greve ilişkin hükümler ve asgarî ücrete ilişkin düzenlemeler örnek olarak gösterilebilir (ELÇİN, Doğa, Milletlerarası Unsurlu Bireysel ve Toplu İş Sözleşmelerine Uygulanacak Hukuk, ... 2012, s. 189-195). Devlet organizasyonun korunması, çoğu olayda ülke ile belirli bir şekilde irtibatlı ya da ülkede gerçekleştirilen iş sözleşmelerinde söz konusu olur. Örneğin, tamamen yurt dışından ifa edilen bir iş ilişkisinde Türk hukukundaki asgarî ücrete ilişkin kuralın uygulama alanına giren bir olay ya da ihtilâf söz konusu olmaz (AYGÜL, Musa, “Yabancı Unsurlu İş Hukuku İhtilâfları ile İlgili Yargıtay Kararlarının Değerlendirilmesi”, (Editörler, TANRIBİLİR, Feriha Bilge/GÜMÜŞLÜ TUNÇAĞI) Gülce, 10. Yılında Milletlerarası Özel Hukuk ve Usul Hukuku Hakkında Kanun, ... 2017, s. 525-526; VURAL ÇELENK, Belkıs, “Yabancı Unsurlu İş Sözleşmelerinde For Devletinin Doğrudan Uygulanan Kurallarının Tespiti ve Uygulaması”, Yıldırım Beyazıt Hukuk Dergisi, 2017/1, s. 286).

MÖHUK m. 27(1) uyarınca iş sözleşmesinin tarafları, sözleşme ile irtibatlı olsun olmasın diledikleri bir ülkenin hukukunu seçebilirler. Ancak tarafların seçmiş oldukları bu hukuk düzeninin, işçinin mutad işyeri hukukunun emredici hükümleri uyarınca sahip olacağı asgarî korumanın altında kalması hâlinde mutad işyeri hukuku uygulanır. Bu durumda, seçilen hukuk ile mutad işyeri hukuku arasında bir yararlılık karşılaştırması yapılmalıdır (DOĞAN, Vahit, “5718 Sayılı Kanununa Göre İş Akdine Uygulanacak Hukukun Tespiti”, Gazi Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, 2007, C. XI, S. 1-2, s. 153; BÜYÜKALP SARIÖZ, A. İpek, “Mutad İşyeri Kavramı ve MÖHUK m.27/f.3’ün Uygulanması Sorunu”, Hacettepe Hukuk Fakültesi Dergisi, 2018, C. 8, S. 2, s. 211-212; ELÇİN, s. 89-100). Mutad işyeri, işin zaman ve içerik olarak ağırlıklı ifa edildiği işyeridir. Başka bir anlatımla, mutad işyeri, işçinin işini fiilen yaptığı yerdir. İşçinin ücretinin ne şekilde ve hangi para biriminden ödendiği mutad işyerinin belirlenmesi açısından belirleyici değildir. İşçinin işini geçici olarak başka bir ülkede yapması, örneğin montaj için yurt dışında görevlendirilmesi durumunda, bu işyeri mutad işyeri sayılmayacaktır. Geçici çalışmanın ne kadar olacağı her olayın özelliğine göre hâkim tarafından belirlenmelidir. İşçi sadece yabancı ülkede çalışmak için işe alınmışsa ya da işveren çalışmak üzere yabancı ülkeye gönderdiği işçisini geri alma niyetinden veya işçi geri dönme niyetinden vazgeçerse, yabancı ülkeye gönderilen işçinin fiilen çalıştığı yer, mutad işyeri hâline gelir (AYGÜL, Musa/ÇOBAN, Nazlı, “Birden Fazla Ülkede İfa Edilen İş Sözleşmelerinde Mutad İşyerinin Tespiti”, Terazi Hukuk Dergisi, 2020, S. 169, s. 1822-1824;ELÇİN, s. 118-137; BÜYÜKALP SARIÖZ, s. 217).

Yabancılık unsuru taşıyan iş sözleşmelerinde taraflar uygulanacak hukuku seçmemişlerse veya yapmış oldukları hukuk seçimi anlaşması herhangi bir sebepten geçerli değilse, işçinin işini mutad olarak yaptığı işyeri hukuku uygulanır. İşçinin işini geçici olarak başka bir ülkede yapması hâlinde, bu işyeri mutad işyeri sayılmaz (MÖHUK m. 27(2)). İşin birden fazla ülkede ifa edilmesinde de, mutad işyerinin tespitine çalışılmalıdır. Bu hâlde mutad işyeri, Avrupa Birliği Adalet Divanı kararlarında ve doktrinde belirtildiği üzere, işçinin işini ifa faaliyetlerini veya ifa faaliyetlerinin çoğunluğunu gerçekleştirdiği yer, işçinin esas olarak işverene karşı yükümlülüklerini yerine getirdiği yer, işçinin işini ifa etmek üzere hangi ülkede daha çok zaman geçirdiği, işin organize edildiği yer, işin esas kısmının ve ağırlıklı bölümünün yapıldığı yer gibi kriterlerden hareket edilebilir (Yargıtay 22. HD, E. 2016/9339 K. 2019/16564, T. 18.09.2019; AYGÜL/ÇOBAN, 1822-1824). Ancak işçinin işini belirli bir ülkede mutad olarak yapmayıp devamlı olarak birden fazla ülkede yapması hâlinde iş sözleşmesi, işverenin esas işyerinin bulunduğu ülke hukukuna tâbidir (MÖHUK m. 27(3)). Esas işyeri ile kastedilen, işverenin işyeri merkezinin bulunduğu ülkedir. Örneğin açık denizlerde görev alan gemi adamları bakımından esas işyerinin bulunduğu ülke hukuku önem taşır. Ancak hâlin bütün şartlarına göre iş sözleşmesiyle daha sıkı ilişkili bir hukukun bulunması hâlinde sözleşmeye mutad işyeri hukuku ve işverenin esas işyerinin bulunduğu ülke hukuku yerine bu hukuk uygulanabilir (MÖHUK m. 27(4)). Daha sıkı ilişkili hukukun uygulanmasındaki en önemli unsur, işçinin menfaatidir (ELÇİN, s. 147). Örneğin, işçinin sosyal çevresinin Türkiye’de bulunması, Türkiye’nin sosyal güvence sistemi içinde yer alması, ücretinin Türkiye’de ve Türk Lirası üzerinden ödenmesi, işverenin Türk olması, iş sözleşmesinin Türk hukukuna özgü kurumlar gözetilerek düzenlenmesi, Türk hukukuna tâbi daha önceki bir iş sözleşmesine gönderme yapılması, iş sözleşmesinin Türkçe kaleme alınması gibi unsurların tamamının ya da önemli bir bölümünün varlığı hâlinde, iş sözleşmesinin Türk hukuku ile sıkı ilişki içinde olduğu sonucuna varılabilir (ELÇİN, 152).

Sözleşmenin belirli süreli olarak yapılıp yapılamayacağı, sözleşmenin sona ermesi nedeniyle işçinin hak kazanacağı tazminatlar, fazla çalışma, yıllık izin, işverence yapılan uygulama ve ödemelerin niteliği, zamanaşımı gibi hususlar MÖHUK m. 27. uyarınca tayin edilen hukuka göre değerlendirilmelidir. Hafta tatili, dinî ve millî bayram günleri ve ücretlerini düzenleyen hükümler, doğrudan uygulanan kuraldır; ancak uygulama alanına giren iş ilişkilerine uygulanır. Örneğin tamamen yurt dışında ifa edilen bir iş ilişkisinde, dinî ve millî bayram günleri Türk hukukuna göre belirlenemez (AYGÜL, s. 528; ERDOĞAN, Ersin/ERDOĞAN, Canan, “Türkiye’den Yurt Dışına Götürülen İşçiler Hakkında Yargıtay Kararının Değerlendirilmesi”, İş Hukuku ve Sosyal Güvenlik Hukuku Dergisi, 2016, C. 13, S. 50, s. 971-972).

Somut uyuşmazlıkta, davalı Şirketler oluşturdukları Adi Ortaklığın Arnavutluk yasalarına göre kurulup tescil edilen bir kuruluş olmasının yanında, davacı işçi ile imzalanan iş sözleşmesindeki düzenlemeler ve MÖHUK 27. ve 47. maddelerine göre Arnavutluk Hukukunun geçerli olması gerektiğini savunmuşlardır.

Davacı ile davalı Şirketler arasında imzalanan yurtdışı iş sözleşmesinde, tarafların iş ilişkisindeki hak ve yükümlüklerinin Arnavutluk mevzuatına atıf ile belirlendiği gibi 9. maddesinde de sözleşme maddelerinde belirtilen hususlarda Arnavutluk Cumhuriyetinin İş Kanununa göre hareket edileceğinin düzenlendiği görülmektedir. Diğer yandan, davacı söz konusu iş sözleşmesi kapsamında tüm hizmet süresi boyunca sadece davalıların Arnavutluk’ta bulunan işyerinde çalışmış olup, bu durumda mutad işyerinin de işçinin işini fiilen yaptığı yer olan Arnavutluk olduğu sabittir.

Tüm bu hususlar dikkate alındığında, taraflar arasında MÖHUK’un 27/1. hükmü kapsamında hukuk seçimi anlaşması bulunduğundan ve aynı zamanda Arnavutluk hukukunun, mutad işyeri hukuku olduğu gözetildiğinde uyuşmazlığa bu hukukun tatbik edilmesi gereklidir.

Bu durumda yapılacak iş; Mahkemece gerekirse Arnavutluk hukukunda uzman bir bilirkişiden de rapor alınmak suretiyle uyuşmazlığın Arnavutluk Hukukuna göre çözümlenmesinden ibarettir.

Netice itibariyle; uyuşmazlıkta uygulanacak hukukun yanlış tespitiyle sonuca gidilmesi bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan İlk Derece Mahkemesi kararının ve bu karara karşı istinaf başvurusunu esastan reddeden Bölge Adliye Mahkemesi kararının, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine, bozma kararının bir örneğinin ise kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde ilgililere iadesine, 01.06.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/5999, Karar No: 2007/3267, Tarih: 06.03.2007

**21. Hukuk Dairesi         2006/5999 E.  ,  2007/3267 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 13. İş Mahkemesi

TARİHİ : 26/01/2006

Davacı, Kurum tarafından yaşlılık aylığının üzerine konulan haczin kaldırılmasına karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin  kabulüne karar vermiştir.

Hükmün  davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

Davacı vergi borcu nedeniyle SSK.'dan aldığı yaşlılık aylığı üzerine haciz konulduğunu, oysa 506 sayılı Yasa'nın 121. maddesi uyarınca yaşlılık aylığının haczedilemeyeceği ileri sürerek haczin kaldırılmasını istemiştir.

Mahkemece, istem gibi davanın kabulüne karar verilmiş ise de varılan sonuç usul ve yasaya uygun bulunmamıştır.

Uyuşmazlık takip hukuku anlamında, borçlunun haczedilmezlik iddiasına ilişkindir. Davacının vergi borcu nedeniyle Bayındır Vergi Dairesince 6183 sayılı Yasa'ya tabi olarak takip başlatılmış davacının SSK.'dan almakta olduğu yaşlılık aylığı üzerine haciz konulması için anılan Yasa'nın 79. maddesi gereğince SSK.'na haciz ihbarnamesi gönderilmiştir.

Davalı Kurum, vergi dairesince gönderilen ihbarname gereğince de yaşlılık aylığı üzerine haczi uygulanmıştır. Yapılan takibin, alacaklısı Vergi Dairesi, borçlusu ise davacıdır, davalı olarak gösterilen SSK sadece alacaklı tarafından konulan haczi uygulamakla yükümlü olan talimat mercii konumundadır.

Vergi daireleri ile mükellefler arasında 6183 sayılı Yasa hükümlerinin uygulamasından doğan uyuşmazlıklarda vergi dairelerince tesis edilen işlemler idari işlem niteliğinde olduğundan idari işlemler hakkında yetki, şekil, sebep, konu ve maksat yönlerinden biri ile hukuka aykırı olduklarından dolayı iptalleri için açılacak davalar 2577 sayılı Yasa gereğince idari yargı yerinde (vergi mahkemesinde) çözümlenecektir. Vergi daireleri ile mükellefler arasındaki uyuşmazlık idari yargı yerinde (vergi mahkemesinde) giderilmedikçe adli mahkemeler idareyi bağlayıcı, bir eylem ve işleme zorlayıcı nitelikte karar veremezler.

Davaya bakmaya adli yargı yeri değil idari yargı yeri görevli olduğundan mahkemece, dava dilekçesinin yargı yolu bakımından reddine karar verilmesi gerekirken işin esasının incelenerek yazılı şekilde karar verilmesi isabetsiz olup bozmayı gerektirir.

O halde, davalı Kurumun bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalı Kurumun diğer temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, 6.3.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/648, Karar No: 2024/2063, Tarih: 10.06.2024

**6. Hukuk Dairesi         2023/648 E.  ,  2024/2063 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Konya Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/1497 E., 2022/1420 K.

HÜKÜM/KARAR : Esas hakkında yeniden hüküm / Davalı Bakanlık yönünden husumetten reddine, Davalı Türkiye Halk Sağlığı Kurumu yönünden davanın kabulüne

İLK DERECE MAHKEMESİ : Konya 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2017/35 E., 2022/330 K.

Taraflar arasında alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda Mahkemece davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın davalı Bakanlık yönünden husumetten reddine, davalı Türkiye Halk Sağlığı Kurumu yönünden kabulüne karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı Bakanlık vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikler yönünden yapılan inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hakimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; müvekkili ile davalı kurum arasında akdedilen 2014, 2015 ve 2016 yılları için sürücülü araç kiralama hizmeti alımına ilişkin sözleşmeler kapsamında asgari ücretten kaynaklanan fiyat farklarının ödenmediğini ileri sürerek müvekkiline ödenmeyen asgari ücret farkları olarak şimdilik 1.000 TL'nin yasal faiziyle birlikte davalı taraftan tahsilini talep etmiş, ıslah dilekçesinde talebini 195.000,00 TL'ye arttırmıştır.

II. CEVAP

Davalı Türkiye Halk Sağlığı Kurumu vekili cevap dilekçesinde özetle; sözleşmede açıkça herhangi bir nedenle fiyat farkı verilmesi talebinde bulunamayacağının taahhüt edildiğini, idari şartname gereğince de teklif edilen fiyatın bu tür artış ya da farkları karşılayacak payı içerdiğinin kabul edildiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davalı ...'nün tüzel kişiliği ve taraf ehliyeti bulunmadığından ... davaya dahil edilerek Konya Halk Sağlığı Müdürlüğü yönünden davacının açtığı davanın husumet sebebiyle reddine, taraflar arasında akdedilen sözleşmeler ve eki şartnamelerde yer alan hükümler çerçevesinde davacı tarafça söz konusu hizmet alımlarına ilişkin olarak fiyat farkı talep edilmesi mümkün ve hukuka uygun bulunmadığı, davacı şirketin basiretli bir tacir gibi davranmak ve ülke şartları ve uygulamalarını bilerek buna göre davranmak durumunda olduğu gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; 4734 Sayılı Kamu İhale Kanununa Göre İhalesi Yapılacak Olan Hizmet Alımlarına İlişkin Fiyat Farkı Hesabında Uygulanacak Esaslarda değişiklik ile asgari ücretten doğan farkların ödeneceğinin açıkça hüküm altına alındığını, bu minvalde mahkemenin asgari ücretten doğan farkın öngörebileceğine dair gerekçesinin yasaya aykırı olduğunu, bu nedenle asgari ücret artışlarının davalıdan tahsil edilmesi gerektiğini beyanla ilk derece mahkemesi kararının kaldırılmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile;

1. 663 sayılı ... ve Bağlı Kuruluşlarının Teşkilat ve Görevleri Hakkında Kanun Hükmünde Kararname ve 659 sayılı Genel Bütçe Kapsamındaki Kamu İdareleri ve Özel Bütçeli İdarelerde Hukuk Hizmetlerinin Yürütülmesine İlişkin Kanun Hükmünde Kararname hükümleri çerçevesinde, Bakanlık bağlı kuruluşları olup 5018 sayılı Kamu Mali Yönetimi ve Kontrol Kanununun (1) sayılı cetvelinde yer alan Türkiye Kamu Hastaneleri Kurumu ve Türkiye Halk Sağlığı Kurumu görev ve yetki sahası itibari ile dava ve taraf ehliyetine haiz olduğu, davaya konu hizmet sözleşmesini, Türkiye Halk Sağlığı Kurumu ile yapan davacının, taraf ehliyeti bulunun Türkiye Halk Sağlığı Kurumu'na davalı olarak husumet yöneltmesi gerekirken, bu kurumun İl Müdürlüğü olan ve tüzel kişiliği bulunmayan Konya İl Halk Sağlığı Kurumu'nu davalı olarak gösterdiği anlaşılmış ise de, ilk derece mahkemesinin İl Müdürlüğüne yöneltilen davanın, tüzel kişiliği bulunan ve sözleşmenin tarafı olan Türkiye Halk Sağlığı Kurumu'na yönelttiğini kabul ederek üstelikte davaya Türkiye Halk Sağlığı Müdürlüğü tarafından cevap verilmiş iken, Türkiye Halk Sağlığı Müdürlüğü yönünden davanın esasını inceleyip bir karar vermesi gerektiğini düşünmeden sözleşmenin tarafı olmayan ...'nı davaya dahil ederek davayı ... yönünden esastan inceleyerek sonuçlandırılmasının doğru olmadığı, kabule göre de zorunlu dava arkadaşlığında uygulanacak olan davaya taraf dahil edilmesine ilişkin usul işlemine aykırı olarak ...'nı davaya dahil etmesinin de ayrıca hatalı olduğu, bu itibarla; davalı ... yönünden davanın husumetten reddi gerektiği,

2. Davanın esası yönünden; asgari ücret kanunla belirlenmekte olup, belirlenen bu asgari ücret altında işçilere ödeme yapılmasının mümkün olmadığı, sözleşmelerde asgari ücret altında ödeme yapılmasına ilişkin hükümler bulunması halinde kanuna aykırılık nedeniyle yok hükmünde olduğu, işçiye asgari ücretten az ücret ödenmesi halinde devletin kamu gücünü kullanarak ücretin asgari ücret seviyesine çıkartılmasını sağlaması gerektiği, tarafı kim olursa olsun sözleşmelerde asgari ücret fiyat farkı ödenmesinin önüne geçen hükümler konulması veya birtakım gerekçelerle bunun önüne geçmeye çalışılmasının asgari ücretin kamu düzeni niteliğiyle bağdaşmadığı, bu nedenle hizmet verilen ve dava konusu yapılan yıllara ilişkin oluşan asgari ücret farklarının davacı yükleniciye ödenmesi gerektiği gerekçesiyle yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın davalı Bakanlık yönünden husumetten reddine, davalı Türkiye Halk Sağlığı Kurumu yönünden kabulüne karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Bakanlık vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı Bakanlık vekili temyiz dilekçesinde özetle; Türkiye Halk Sağlığı Kurumu'nun ayrı bir tüzel kişiliğe sahip olmadığından kararın bu yönüyle de hukuka aykırı olduğunu, sözleşme ve şartname hükümleri gereği yükleniciye fiyat farkı verilmeyeceğini, davacının teklif verirken bu hususu kabul ettiği, sözleşme imzalandıktan sonra fiyat farkına ilişkin usul ve esaslarda değişiklik yapılamayacağı ve tüm bunların serbest irade ile sözleşme serbestisi ilkesi gereği davacı tarafından kabul edildiğini, kaldı ki Kamu İhale Kanunu'nda fiyat farkına ilişkin düzenlemenin şartname ve sözleşmede açıkça yazmasını emrettiğini, bilirkişi raporunda haklı oldukları tespit edilmiş olmasına rağmen davanın kabulüne karar verilmesinin hatalı olduğunu beyanla kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, taraflar arasındaki hizmet alım sözleşmesinden kaynaklı asgari ücret fiyat farkı alacağının tahsili istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

694 sayılı Olağanüstü Hal Kapsamında Bazı Düzenlemeler Yapılması Hakkında Kanun Hükmünde Kararname'nin 203 ncü maddesi, 4734 sayılı Kamu İhale Kanunu'nun 62/e ve ek 2 maddesi, 4735 sayılı Kamu İhale Sözleşmeleri Kanunu’nun 8. ve 1. ek fıkrası, Kamu İhale Genel Tebliği'nin 78.1.3. maddesi, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 nci maddeleri.

3. Değerlendirme

3.1. Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre davalı Bakanlık vekilinin aşağıdaki paragrafların kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

3. Değerlendirme

3.1. Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre davalı Bakanlık vekilinin aşağıdaki paragrafların kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

3.2. Davalı Türkiye Halk Sağlığı Kurumu yönünden yapılan incelenmede; 663 sayılı ... ve Bağlı Kuruluşlarının Teşkilat ve Görevleri Hakkında Kanun Hükmünde Kararname'nin 58 inci maddesi ile de 5018 sayılı Kamu Mali Yönetimi Kontrol Kanunu'na ekli (1) sayılı cetvele “53) Türkiye Halk Sağlığı Kurumu” eklenmiştir. Ancak eldeki dava tarihinden sonra 25.08.2017 tarih ve 30165 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan 694 sayılı Olağanüstü Hal Kapsamında Bazı Düzenlemeler Yapılması Hakkında Kanun Hükmünde Kararname ile ...’nın teşkilat yapısı değiştirilmiş, aynı KHK’nın 203 üncü maddesi ile 663 sayılı KHK’nın 26 ncı maddesi ve “Türkiye Halk Sağlığı Kurumu” ibaresi yürürlükten kaldırılarak, diğer mevzuatta “Türkiye Halk Sağlığı Kurumu”na yapılmış atıfların “...”na yapılmış sayılacağı belirtilmiştir. Dava tarihinden sonra yapılan bu yasal düzenlemeye göre, eldeki davanın taraf sıfatı olan Bakanlık'a yöneltildiğinin kabulü gerekirken yanılgılı gerekçe ile mülga mevzuat gerekçe gösterilerek yazılı şekilde Türkiye Halk Sağlığı Kurumu yönünden esasa ilişkin hüküm kurulması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir. Bu durumda Bölge Adliye Mahkemesince yapılacak iş, davalı gösterilen Türkiye Halk Sağlığı Kurumu'nun tüzel kişiliği ortadan kaldırıldığından bu davalı yönünden davanın 6100 sayılı HMK nın 114/1-d ve 115/2 maddeleri gereğince taraf ehliyeti dava şartı yokluğu nedeniyle usulden reddine karar verilmesinden ibarettir.

3.3. Davalı ... yönünden yapılan incelemede; taraflar arasında imzalanan 08.01.2014, 31.12.2014 ve 28.12.2015 tarihli sözleşmeler ile davacı yüklenici, davalı idareye 1 yıllık süre ile sürücülü araç kiralanması işini üstlenmiş olup davada 2014, 2015 ve 2016 yıllarına ilişkin olarak ödenmeyen asgari ücret farkları istenmektedir.