muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/7064, Karar No: 2011/8199, Tarih: 29.11.2011

Öte yandan, İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin ikinci fıkrası, mal beyanının ticaret sicili gazetesinde ilan tarihinden itibaren bir sene içinde, ticareti terk eden tacir hakkında iflas yolu ile takip yapılabileceğini içermektedir. Buradaki tacirden maksat, gerçek kişi olan tacirlerdir. Yani, tüzel kişi tacirler (ticaret şirketleri) hakkında 44 üncü maddenin 2. fıkrasının uygulama kabiliyeti yoktur. Ticaret şirketleri, ticareti terk edince tasfiyeye gireceklerinden ve tasfiye sonunda şirketin ticaret sicilindeki kaydının silinmesinden sonra tüzel kişiliği son bulacağından, artık, ticaret şirketlerini sicilden silindikten sonra iflas yolu ile takip etmeye imkan yoktur. Esasen, ticaret şirketleri bakımından buna lüzum da yoktur. Zira, tasfiyede şirketin bütün malları tasfiye edilmiştir. (Prof. Dr. Baki KURU, Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi Cilt XXVII, 1970, Sayı 1-2) Bu açıklama ile İİK’nun 44. maddesinin ikinci fıkrasındaki düzenlemenin, ticareti terk suçunun gerçek kişi tacirler için geçerli olduğunun, ticaret şirketleri yönünden geçerliliği bulunmadığının net olarak ifade edildiği anlaşılmaktadır.

Her ne kadar İİK'nun 44. maddesinin gerekçesinde, ticareti terk eden kötü niyetli borçluların işyerlerini terkederek ve ellerindeki mallarını başkalarına devrederek alacaklılarını zarara uğratmaları nedeniyle İİK'nun 337/a maddesindeki yaptırım düzenlendiği belirtilmekte ise de, ticaret şirketleri yönünden ticareti terk değil ortaklık ilişkisinin sona erdirilebileceğinden, buradaki borçlu ifadesiyle gerçek kişi tacirin kastedildiğinin kabulü zorunludur. Kaldı ki, Kanun’un 345. maddesi uyarınca sorumlu tutulması gereken ticaret şirketlerinin müdür/yetkilileri tarafından alacaklıları zarara uğratmaya yönelik eylemlerinin cezasız bırakılmadığı, nitekim Kanun’un 331, 333/a, 345/a maddelerinde gerekli yaptırımlar düzenlendiği gibi, unsurları bulunduğu takdirde 5237 sayılı Türk Ceza Kanununda müeyyideye bağlanan hileli iflas veya dolandırıcılık suçlarından da cezalandırılabilmeleri mümkün olduğundan, diğer bir deyişle ticaret şirketlerinin müdür/yetkililerinin alacaklıyı zarara uğratan bu tür davranışlarının yaptırımsız kaldığından söz edilemeyecektir.

Bu açıklamalardan anlaşılacağı üzere, İİK’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan eylem, yalnızca ticareti terk keyfiyetinin ticaret sicili memurluğuna bildirilmemesi değil, bununla birlikte İİK’nun 44. maddesine uygun olarak bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerinin bulunduğu bir mal beyanında bulunulmamasıdır. Bu durumda, Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan ticaret şirketlerinde ticaretin terki söz konusu olmayıp, ortaklık ilişkisinin sona erdirilmesi nedeniyle İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesi ile getirilen mal beyanında bulunma yükümlülüğünün, gerçek kişi tacirlere yönelik olduğu, yukarıda sayılan ticaret şirketlerini kapsamadığı, eş anlatımla ticaret şirketlerinin müdür veya yetkililerinin İcra ve İflas Kanunu’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan ticareti terk suçunu işlemeleri yasal olarak mümkün olmadığı kabul edilmelidir. Hal böyle olunca sanığın beraati yerine mahkumiyetine karar verilmesi isabetsiz olup, temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün istem gibi BOZULMASINA, 29.11.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/13622, Karar No: 2021/17251, Tarih: 01.07.2021

**8. Ceza Dairesi         2019/13622 E.  ,  2021/17251 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Kasten yaralama, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Suç tarihi itibariyle, sanığa isnad edilen suçlar yönünden 5237 sayılı TCK'nin 32/1-2. maddeleri kapsamında cezai ehliyetinin bulunup bulunmadığı konusunda, Adli Tıp Kurumu ilgili İhtisas Kurulundan, tam teşekküllü Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Hastanesinden veya Tıp Fakültelerinin Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Anabilim Dalı Başkanlıklarından sağlık kurulu raporu aldırılarak, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayini gerekirken tek hekim raporu esas alınarak yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanık müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 01.07.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi,
Yargıtay — Esas No: 2014/4940, Karar No: 2014/5089, Tarih: 04.07.2014

**23. Hukuk Dairesi         2014/4940 E.  ,  2014/5089 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Konya 4. Asliye Ticaret Mahkemesi

TARİHİ : 23/10/2012

NUMARASI : 2012/262-2012/55

-KARAR-

Hükmü temyiz eden müdahiller C.. Sigorta A.Ş. ile B.. Özel Kimyasallar Tic. A.Ş. vekili Av. S.. K..'nun 23.06.2014 tarihli dilekçe ile temyiz isteminden feragat ettiği anlaşılmıştır. Dosyanın incelenmesinde müdahil sigorta şirketi vekili Av.....tarafından hükmü temyiz eden ve temyiz isteminden feragat eden Av. S.. K..'ya Beşiktaş 19. Noterliliği'nin 26.03.2013 tarihli vekaletnamedeki yetkilerini kulanmak üzere yetki belgesi verilmiş ise de, anılan vekaletnameye dosya içerisinde rastlanılmadığı gibi, dosyanın dizi pusulasına da bağlanmadığı anlaşılmıştır. Bu nedenle, mahkemece hükmü temyiz eden ve temyiz isteminden feragat beyanında bulunan müdahil sigorta şirketine ait yukarıda yazılı vekaletin onaylı bir örneğinin dosyaya eklenmesi için dosyanın yerel mahkemesine geri çevrilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, dosyanın yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 04.07.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/5145, Karar No: 2018/5111, Tarih: 27.02.2018

**22. Hukuk Dairesi         2017/5145 E.  ,  2018/5111 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

AVUKAT ...

AVUKAT ...

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkili işçinin davalıya ait işyerinde kayden alt işveren işçisi olarak çalıştığını, asıl işveren-alt işveren arasındaki ilişkinin muvazaaya dayalı olduğunu, davalının kendi işçilerine sağladığı mali haklardan müvekkilinin de yararlanması gerektiğini ileri sürerek, müvekkilinin gerçek işverenin baştan itibaren davalı olduğunun tespitiyle, tazminat, ücret, ilave tediye, ikramiye, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçeyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında, davacıya ödenmesi gereken aylık ücret miktarının belirlenmesi noktasında uyuşmazlık vardır.

Somut olayda, asıl işveren-alt işveren ilişkisinin muvazaaya dayandığına ilişkin kabul, emsal dava dosyaları da nazara alındığında yerindedir. Bu durumda, davacıya ödenmesi gereken aylık ücret miktarının tespitinde, davalı işveren bünyesinde, davacıyla benzer veya aynı işi yapan emsal işçinin belirlenmesi gereklidir. Ancak, davacının, toplu iş sözleşmesinin tarafı sendikaya üye olmadığı ve dayanışma aidatı kesilmesi yönünde bir başvurusunun da bulunmadığı gözetildiğinde; davalı bünyesinde çalışan ve toplu iş sözleşmesine göre aylık ücret ile hakları belirlenen işçilerin, davacıyla benzer veya aynı işi yapsa dahi, emsal olarak kabul edilmesi mümkün değildir.

Davalı tarafça 22/03/2016 tarihli cevabi yazı ekinde gönderilen “Afşin Elbistan Linyitleri İşletme Müdürlüğü Garaj Amirliğinde çalışan Şoför Personel Bilgi Listesi” başlıklı belge içeriğinde, davacıyla aynı işi yapan davalı işçilerinin isim listesi ve yevmiyeleri bildirilmiş ise de, yazı ekinde yer alan söz konusu işçilerin bordrolarında, sendikal aidat kesintisi olduğu görülmektedir. Dolayısıyla, bu çalışanların toplu iş sözleşmesinden yararlandıkları anlaşılmakla, emsal kabul edilmeleri mümkün değildir. Kaldı ki, listede ismi yazılı işçilerin yirmi yılı aşkın çalışması bulunmakta olup, kıdem süreleri davacıya nazaran oldukça yüksektir. Diğer taraftan, bahsi geçen listenin alt kısmında yer olan notta “2003 yılından sonra başlayan işçi personellerin bugünki temel yevmiye katsayıları ise 73,22 TL’dir” ile “2003 yılından sonra şoför personel alımı olmamıştır” şeklindeki bilgilerin yazılı olduğu görülmektedir. Bir taraftan 2003 yılından sonra şoför alımı olmadığının belirtilmesine rağmen, diğer taraftan 2003 yılından sonra başlayan işçilerin temel yevmiye katsayılarının 73,22 TL olduğunun yazılması, söz konusu bilgilerin değerlendirilmesinde tereddüt uyandırmaktadır. Ayrıca, bahsi geçen 2003 yılından sonra işe başlayan davalı işçilerinin kimler oldukları, görevleri, toplu iş sözleşmesinden yararlanıp yararlanmadıkları, yazı içeriğinde belirtilen yevmiye katsayısının neye göre belirlendiği, toplu iş sözleşmesiyle bir alakasının olup olmadığı, bu katsayı oranından günlük yevmiye miktarına nasıl ulaşıldığı gibi hususlar hakkında açıklayıcı bir bilgi de bulunmamaktadır. Dolayısıyla, hükme esas alınan bilirkişi raporunda, sözü geçen listede yazılı bilgilerden hareketle sonuca gidilmesi yerinde değildir.

Öte yandan, dava konusu uyuşmazlıkla aynı nitelikteki emsal davalarda, Elbistan İş Mahkemesi’nce verilen kararlarda, davalının emsal işçisinin aylık ücretinin, kayden alt işveren bünyesinde çalıştırılan şoförlere fiilen ödenen ücretin “1,73 katı” olduğu kabul edilerek sonuca gidilmiştir. Söz konusu davalarda verilen kararların, Yargıtay 7. Hukuk Dairesi’nin temyiz incelemesinden geçtiği ve aylık ücret miktarına ilişkin hüküm kısmının bozmaya konu edilmediği anlaşılmaktadır (Örneğin; Yargıtay 7. Hukuk Dairesi’nin 22/10/2015 tarihli 2015/34814 esas ve 2015/20303 karar sayılı; 09/11/2015 tarihli 2014/21311 esas ve 2015/21810 karar sayılı kararları). Mahkemece ise, söz konusu kararlardan farklı bir kabulle sonuca gidilmiştir. Bu halde, emsal davalarda aylık ücret miktarı kabulüne nasıl ulaşıldığı hususunun incelenmemesi de hatalı olmuştur.

Anılan sebeplerle, davalı işverene yeniden yazı yazılarak, davacıyla benzer veya aynı işi yapan ve fakat toplu iş sözleşmesinden yararlanmayan emsal işçisinin olup olmadığı sorulmalı; varsa ücret bordrolarının gönderilmesi istenilmelidir. Ayrıca, 22/03/2016 tarihli cevabi yazı ekindeki “Afşin Elbistan Linyitleri İşletme Müdürlüğü Garaj Amirliğinde çalışan Şoför Personel Bilgi Listesi” başlıklı belgenin alt kısmında yer alan “2003 yılından sonra başlayan işçi personellerin bugünki temel yevmiye katsayıları ise 73,22 TL’dir” ile “2003 yılından sonra şöfor personel alımı olmamıştır” şeklindeki çelişkili notlara işaret edilerek; bahsi geçen 2003 yılından sonra işe başlayan davalı işçilerinin kimler oldukları, görevleri (şoför olup olmadıkları), toplu iş sözleşmesinden yararlanıp yararlanmadıkları, yazı içeriğindeki söz konusu yevmiye katsayısının neye göre belirlendiği ve toplu iş sözleşmesiyle bir alakasının olup olmadığı, bu katsayıdan günlük yevmiye miktarına nasıl ulaşıldığı gibi hususlar hakkında bilgi verilmesi de istenilmelidir. Yukarıda belirtilen, temyiz incelemesinden geçen emsal dava dosyaları da incelenerek aylık ücret miktarı kabulüne nasıl ulaşıldığı tespit edilmelidir. Bu yönlerden yapılacak araştırma ve inceleme neticelerine göre, davacıya ödenmesi gereken aylık ücret miktarı noktasındaki uyuşmazlık yeniden değerlendirilerek sonuca gidilmelidir. Eksik araştırma ve incelemeyle karar verilmesi hatalı olup, bozmayı gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 27/02/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

Ş.K.
Yargıtay — Esas No: 2013/16925, Karar No: 2014/17132, Tarih: 12.05.2014

**13. Ceza Dairesi         2013/16925 E.  ,  2014/17132 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2013/119258

MAHKEMESİ : Ankara 6. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 28/12/2012

NUMARASI : 2012/1314 (E) ve 2012/1329 (K)

SUÇ : Hırsızlık

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Müştekiye ait araçta şoför olarak çalışan sanık C.. Y..'ın kullandığı tırın deposundaki mazotun bir kısmını diğer sanık S.. S..'nun kullandığı aracın deposuna, bir kısmını ise temin edilen bidona aktarırken ihbar üzerine yakalandıkları anlaşıldığından, sanık Cafer’in kendisine belli bir amaç doğrultusunda tevdii edilen bir malı zilyedin rızası dışında kendisine veya başkasına yarar sağlamak için kullandığının sabit olması ve diğer sanıklarında suç unsuru olan bu malı bilerek kabul ettiğinin anlaşılması karşısında sanık Cafer'in eyleminin TCK'nun 155/1 maddesinde tarif edilen "Güveni kötüye kullanma", sanıklar Suat ve Niyazi'nin eylemlerinin ise TCK'nun 165/1 maddesi belirtilen "Suç eşyasının kabul edilmesi" olarak kabul edilmesi yerine vasıflandırmada hataya düşülerek yazılı şekilde karar verilmesi,

2-Kabule göre de;

a-Sanıkların olay anı ve öncesinde birlikte hareket etmeleri, müştekinin sanık Niyazi'nin de eyleme katıldığına dair aşamalarda değişmeyen iddiası, soruşturma sırasında ifadesine başvurulan tanık İ. O.'un beyanı ve son eylemin müşteki tarafından kamera ile kaydedildiği bilgisi hep birlikte değerlendirildiğinde, görgü tanığı İ. O. çağrılıp dinlenilmeden, var olduğu bildirilen kamera kaydı incelenmeden, 29/11/2012 günlü "Olay Görgü Tespit muhafaza Altına Alma Tutanağı" altında imzaları bulunan kolluk görevlilerinin beyanına başvurulmadan ismi zikredilen sanık hakkında eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi,

b-TCK'nun 142/1-b maddesi ile temel ceza belirlendikten sonra önce TCK'nun 143/1 maddesi sonra TCK'nun 43/1 maddesi ile artırım yapılması yerine yazılı şekilde uygulama yapılarak aynı Kanunun 61/4-5 maddesine aykırı hareket edilmesi,

c-Sanıklar Cafer ve Suat'ın TCK'nun 142/1-b ve 43/1 ile 2'şer yıl 6'şar ay olarak belirlenen hapis cezalarında TCK'nun 143/1 maddesi ile 1/4 oranında artırımla hapis cezalarının 3'er yıl 1'er ay 15'er gün yerine yazılı şekilde 2'şer yıl 13'er ay 15'er gün denilmek suretiyle eksik ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar C.. Y.. ve S.. S.. ile o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 1412 sayılı CMUK'un 326/son maddesi uyarınca sanıkların ceza süresi bakımından kazanılmış hakkının saklı tutulmasına, 12/05/2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1032, Karar No: 2017/1726, Tarih: 08.03.2017

**11. Ceza Dairesi         2017/1032 E.  ,  2017/1726 K.**

**"İçtihat Metni"**

Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 23.12.2016 gün ve 2016-13792 sayılı kanun yararına bozma istemine atfen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 10/01/2017 gün ve 2016/402329 KYB. sayılı ihbarnamesi ile;

Resmi belgede sahtecilik suçundan şüpheli ... hakkında yapılan soruşturma evresi sonunda Silopi Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 16/05/2016 tarihli ve 2014/3330 soruşturma, 2016/616 sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair karara yönelik itirazın reddine ilişkin mercii Cizre Sulh Ceza Hakimliğinin 12/07/2016 tarihli ve 2016/2189 değişik iş sayılı kararının “5271 sayılı Kanun’un 160. maddesi uyarınca, Cumhuriyet savcısının, ihbar veya başka bir suretle bir suçun işlendiği izlenimini veren bir hâli öğrenir öğrenmez kamu davasını açmaya yer olup olmadığına karar vermek üzere hemen işin gerçeğini araştırmaya başlaması gerektiği, aynı Kanun’un 170/2. maddesi gereğince yapacağı değerlendirme sonucunda, toplanan delillerin suçun işlendiği hususunda yeterli şüphe oluşturduğu kanısına ulaştığında iddianame düzenleyerek kamu davası açacağı, aksi halde ise anılan Kanun’un 172. maddesi gereği kovuşturma yapılmasına yer olmadığına dair karar vereceği, buna karşın Cumhuriyet savcısının 5271 sayılı Kanun’un kendisine yüklediği soruşturma görevini yerine getirmediği, ortada yasaya uygun bir soruşturmanın bulunmadığı durumda, anılan Kanun’un 173/3. maddesindeki koşullar oluşmadığından, itirazı inceleyen merciin Cumhuriyet savcısının soruşturma yapmasını sağlamak maksadıyla itirazın kabulüne karar verebileceği yönündeki açıklamalar karşısında, somut olayda müştekinin müracaatında belirttiği şüphelinin yöneticisi olduğu kooperatifte bir çok usulsüzlük yaptığı, sahte fatura düzenlediği, üye olarak kendilerine bilgi verilmediği iddialarına yönelik herhangi bir soruşturma yapılmadığı, kooperatif adresinin hayali olduğuna yönelik belirtilen adresin mülk sahibinin tanıklığına başvurulması, üyelerin imzalarının sahteliği iddialarına yönelik olarak genel kurul hazirun cetvelleri, karar defterleri ve diğer kooperatif belgelerinin yıllara göre incelenerek imza incelemesinin yaptırılması, söz konusu kooperatifin taşıma ihalesi kazanıp kazanmadığı, kazanmış ise buna ilişkin fatura ve diğer belgelerin getirtilerek incelenmesi ve sonucuna göre karar verilmesi gerektiği gözetilmeden itirazın kabulü yerine, yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmediğinden” bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca, bozulması istenilmiş olmakla,

Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

İncelenen dosya içeriğine göre;

Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

İncelenen dosya içeriğine göre;

Silopi Cumhuriyet Başsavcılığının 16.05.2016 tarih ve 2016/616 sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair karara yazılan itirazın reddine ilişkin Cizre Sulh Ceza Hakimliğinin 12.07.2016 tarih ve 2016/2189 D.iş sayılı kararında bir isabetsizlik bulunmadığından yerinde görülmeyen kanun yararına bozma isteminin CMK'nın 309. maddesi uyarınca REDDİNE, dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına İADESİNE, 08.03.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/19659, Karar No: 2014/13116, Tarih: 24.06.2014

**6. Ceza Dairesi         2011/19659 E.  ,  2014/13116 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulu'nun takdirine göre; suçun sanıklar tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 90. maddesinin son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin ...c maddesi ışığında, 5271 sayılı CMK'nın 150, 234 ve 239. maddeleri ile 5320 sayılı Yasanın 13. maddesine dayanılarak hazırlanan, Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafi ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 8. maddesi gereğince, mali durumu olmayan sanıklardan, yargılandıkları suç nedeniyle baro tarafından görevlendirilen zorunlu savunman ücretlerinin alınmasına hükmedilemeyeceği, bu ücretlerin Adalet Bakanlığı bütçesinde bu amaçla ayrılan ödenekten karşılanacağı gözetilmeden, yazılı şekilde zorunlu savunman ücretinin sanıklardan alınmasına hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... ve ... savunmanlarının temyiz itirazları bu bakımdanyerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından “yargılama giderlerine” ilişkin bölümün çıkartılarak, yerine “Dava için yapılan davetiye gideri 320 TL, müzekkere gideri 90 TL olmak üzere toplam 410 TL yargılama giderinin, 51,25 TL'sinin sanık ...'den, 51,25 TL'sinin sanık ...'den, 51,25 TL'sinin sanık ...'tan, 51,25 TL'sinin sanık ...'dan, 51,25 TL'sinin sanık ...'tan, 51,25 TL'sinin sanık ...'den, 51,25 TL'sinin sanık ...'den, 51,25 TL'sinin sanık ...'den ayrı ayrı tahsili ile hazineye gelir kaydına,” tümcesinin eklenmesi suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 24.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/13467, Karar No: 2020/2614, Tarih: 10.03.2020

**12. Ceza Dairesi         2019/13467 E.  ,  2020/2614 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Karar Tarihi : 26/12/2018

Taksirle bir kişinin yaralanmasına neden olma suçundan suça sürüklenen çocuğun 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 89/1, 22/3, 31/2, 62/1, 52/4. maddeleri gereğince 1.000 Türk Lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına dair İznik Asliye Ceza Mahkemesinin 26/12/2018 tarihli ve 2017/3312 esas, 2018/426 sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanunun 106/4. maddesinde yer alan "Çocuklar hakkında hükmedilen adlî para cezasının ödenmemesi hâlinde, bu ceza hapse çevrilemez. Bu takdirde onbirinci fıkra hükmü uygulanır." hükmü ile aynı Kanunun 106/11. maddesinde yer alan "İnfaz edilen hapsin süresi, adlî para cezasını tamamıyla karşılamamış olursa, geri kalan adlî para cezasının tahsili için ilâm, Cumhuriyet Başsavcılığınca mahallin en büyük mal memuruna verilir. Bu makamlarca 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanuna göre kalan adlî para cezası tahsil edilir." şeklindeki düzenlemelere aykırı olarak, hükmolunan kararda suça sürüklenen çocuğun taksitlerden birini zamanında ödememesi durumunda tamamının tahsil edileceğine ve ödenmeyen adlî para cezasının hapse çevrileceğine karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü ifadeli 05/12/2019 gün ve 94660652-105-16-12722-2019-Kyb sayılı sayılı ihbarnamesi ile ihbar ve dava tevdi kılınmakla;

Kanun yararına bozma istemine dayanan Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının ihbar yazısı incelenen dosya içeriğine göre yerinde görüldüğünden talebin kabulü ile taksirle yaralama suçundan suça sürüklenen çocuk hakkında İznik Asliye Ceza Mahkemesinin 26/12/2018 tarihli, 2017/312 esas 2018/426 sayılı kararı ile verilen hükmün CMK'nın 310 ve 309/4-d maddeleri uyarınca kanun yararına BOZULMASINA, hüküm fıkrasının, 5275 sayılı Kanunun 106/4. maddesi gereğince suça sürüklenen çocuklar hakkında tayin edilen adli para cezasının ödenmemesi halinde hapse çevrilmeyeceği, bu durumda hükmolunan adli para cezasının 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanuna göre tahsil edileceği anlaşılmakla; suça sürüklenen çocuk hakkında TCK'nın 52/4. maddesinin uygulanmasına ilişkin “A-6” numaralı paragraftaki, “taksitlerden birinin süresinde ödenmemesi durumunda kalan kısmının tamamının tahsil edileceğinin ve ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceğinin ihtarına” ibaresinin, “adlî para cezasının kısmen veya tamamen ödenmemesi halinde, geri kalan kısmının 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanuna göre tahsil edileceğinin ihtarına” şeklinde değiştirilmesi suretiyle, hüküm fıkrasındaki diğer hususların aynen bırakılmasına, infazın ve müteakip işlemlerin mahallinde buna göre yapılmasına, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 10.03.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.