muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/6771, Karar No: 2016/3473, Tarih: 08.06.2016

tebliğ tutanağına yazar. Tebliğ tutanağını beyanda bulunana imzalatır ve tebliğ edilecek evrakı beyanda bulunana verir. Bu kişiler tebliğ evrakını kabule mecburdurlar. Bu kişilerin beyanlarını imzadan kaçınmaları veya tebliğ evrakını kabul etmemeleri halinde, tebliğ memuru bu hususu tutanağa yazar, imzalar ve tebliğ olunacak evrakı, o yerin muhtar veya ihtiyar heyeti üyesinden birine ya da kolluk amir veya memurlarına imza karşılığında teslim eder ve teslim ettiği kişinin adresini içeren ihbarnameyi gösterilen adresin kapısına yapıştırır." hükmüne yer verilmiştir.

Somut olayda, gerekçeli karar davalı H.. S.. vekili Av. Y.. E.. adına tebliğe çıkarılmış ve muhatap şehir dışında olduğundan Berna Çördek'e tebligat yapılmış ise de, tebliğ belgesinde muhatabın aynı gün döneceğine ilişkin bir tespite yer verilmediği gibi adı geçenin Tebligat Kanunu 17 ve 20. maddeleri ile yönetmeliğin 29. maddesinde bahsi geçen kişilerden olduğuna ilişkin bir belirlemeye de yer verilmediği görülmüştür. Tebligat Kanunu'nun tevziat saatinde o yerde bulunmayıp, aynı gün tevziat saatinden sonra dönmeyeceği belirlenen muhataplar için düzenleme içeren 20. ve Yönetmeliğin 29. maddesinde aranan, anılan belirlemeye ilişkin bir açıklama da tebliğ belgesinde bulunmamaktadır. Bu tebligat, Tebligat Kanunu'nun 17 ve 20; tebliğ tarihinde yürürlükte olan Yönetmeliğin 26 ve 29. madde hükümlerine uygun yapılmış değildir.

Bu durumda, gerekçeli kararın, davalı H.. S.. vekili Av. Y.. E..'a Tebligat Kanunu 17. ve 20. maddeleri ile ilgili yönetmeliğin 26 ve 29. maddesi hükümlerine uygun olarak tebliği yapılmadığından, Tebligat Kanunu ve Yönetmelik hükümlerine uygun olarak tebliğ edilip, temyiz süresinin beklenmesi ve hükmü temyiz etmesi halinde, temyiz dilekçesinin dosya içerisine konulması,

2-7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 16. maddesi, “ Kendisine tebliğ yapılacak şahıs adresinde bulunmazsa tebliğ kendisi ile aynı konutta oturan kişilere veya hizmetçilerinden birine yapılır." hükmünü; Tebligat Kanunu'nun Uygulanmasına Dair Yönetmeliğin 25. maddesi, "Kendisine tebligat yapılacak kişi adresinde bulunmazsa tebliğ, kendisi ile aynı konutta oturan kişilere veya hizmetçilerinden birine yapılır." hükmünü içermektedir. Bu madde hükümlerinde muhatabın bulunmama nedeninin araştırılması ve tebliğ belgesinde gösterilmesi gerektiğine yönelik bir düzenleme getirilmemiş ise de, önce muhatabın aranması, muhatabın tevziat saatinde o yerde bulunmadığının ancak aynı gün tevziat saatinden sonra döneceğinin tespiti halinde kendisi ile aynı konutta oturan kişilere veya hizmetçilerinden birine tebligatın yapılması gerekmektedir.

Tebligat Kanunu'nun 20. maddesinde, tevziat saatinde o yerde bulunmayıp, aynı gün tevziat saatinden sonra dönmeyeceği belirlenen muhataplar için "13, 14, 16, 17 ve 18. maddelerinde yazılı şahıslar, kendisine tebliğ yapılacak kimsenin muvakkaten başka yere gittiğini belirtirlerse; keyfiyet ve beyanda bulunanın adı ve soyadı tebliğ mazbatasına yazılarak altı beyan yapan tarafından imzalanır ve tebliğ memuru tebliğ evrakını bu kişilere verir. Bu kişiler tebliğ evrakını kabule mecburdurlar. Kendisine tebliğ yapılacak kimsenin muvakkaten başka bir yere gittiğini belirten kimse, beyanını imzadan imtina ederse, tebliğ eden bu beyanı şerh ve imza eder. Bu durumda ve tebliğ evrakının kabulden çekinme halinde tebligat, 21. maddeye göre yapılır. Bu maddeye göre yapılacak tebligatlarda tebliğ, tebliğ evrakının 13, 14, 16, 17 ve 18. maddelerinde yazılı kişilere verildiği tarihte veya ihbarname kapıya yapıştırılmışsa bu tarihten itibaren 15 gün sonra yapılmış sayılır. "hükmüne; Yönetmeliğin 29. maddesinde, "21, 22, 23, 25, 26 ve 27. maddelerde yazılı kişiler, tebliğ yapılacak olanın geçici olarak başka yere gittiğini belirtirlerse, tebliğ memuru, muhatabın

hangi sebeple adresten geçici olarak ayrıldığını, beyanda bulunanın adı ve soyadı ile sıfatını tebliğ tutanağına yazar. Tebliğ tutanağını beyanda bulunana imzalattırır ve tebliğ edilecek evrakı beyanda bulunana verir. Bu kişiler tebliğ evrakını kabule mecburdurlar. Bu kişilerin beyanlarını imzadan kaçınmaları veya tebliğ evrakını kabul etmemeleri durumunda, tebliğ memuru bu hususu tutanağa yazar, imzalar ve tebliğ olunacak evrakı, o yerin muhtar veya ihtiyar heyeti üyesinden birine ya da kolluk amir veya memurlarına imza karşılığında teslim eder ve teslim ettiği kişinin adresini içeren ihbarnameyi gösterilen adresin kapısına yapıştırır." hükmüne yer verilmiştir.

Dosya kapsamından, gerekçeli kararın davalı H.. K..'nin eşi... imzasına tebliğ edildiği anlaşılmıştır.

Gerekçeli kararın tebliğine ilişkin belgede muhatabın adreste bulunup bulunmadığına, bulunmuyor ise hangi sebeple adresten geçici olarak ayrıldığına ilişkin anılan 20. ve 29. madde hükümlerinde aranan bir açıklamaya yer verilmediği gibi, muhatabın evine aynı gün döneceğine ilişkin anılan 16 ve 25. madde hükümleri bakımından gerekli olan bir tespite de yer verilmediği görülmüştür. Tebligat Kanunu'nun tevziat saatinde o yerde bulunmayıp, aynı gün tevziat saatinden sonra dönmeyeceği belirlenen muhataplar için düzenleme içeren 20. ve Yönetmeliğin 29. maddesinde aranan, anılan belirlemeye ilişkin bir açıklama da tebliğ belgesinde bulunmamaktadır. Bu tebligat, Tebligat Kanunu'nun 16, 20; Yönetmeliğin 25, 29 maddeleri hükümlerine uygun yapılmış değildir.

Gerekçeli kararın davalı H.. K..'ye usulüne uygun şekilde tebliğ edilip, yasal temyiz süresinin beklenmesi ve temyiz halinde temyiz dilekçesinin dosya içerisine konulması,

Gerekçeli kararın davalı H.. K..'ye usulüne uygun şekilde tebliğ edilip, yasal temyiz süresinin beklenmesi ve temyiz halinde temyiz dilekçesinin dosya içerisine konulması,

3-Davacı vekilinin temyiz dilekçesinin davalılar H.. K.., F.. K.., Ayten Ören, R.. T.., Sahura Akkaya, İ.. Ç.., F.. Ü.., F.. Y.., F.. K.. ve E.. T..'ye tebliğ edildiğine dair belgelere dosya kapsamında rastlanmamıştır.

Davacı vekilinin temyiz dilekçesi adı geçen davalılara tebliğ edilmiş ise tebliğ belgelerinin dosya içerisine konulması, temin edilemezse posta idaresi ile yazışma yapılarak tebliğ tarihlerinin belirlenmesi, tebliğe çıkmamışsa, usulüne uygun şekilde tebliğ edilip, yasal temyize cevap ve katılma yoluyla temyiz süresinin beklenilmesi, hükmü katılma yoluyla temyiz etmeleri halinde, bu dilekçelerin dosya içerisine konulması,

İçin dosyanın yerel mahkemesine geri çevrilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, dosyanın yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 08.06.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/6558, Karar No: 2021/13104, Tarih: 11.11.2021

**5. Hukuk Dairesi         2021/6558 E.  ,  2021/13104 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 39. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne ilişkin ilk derece mahkemesinin kararına karşı, davacı idare vekilinin istinaf başvurusu üzerine İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 39. Hukuk Dairesi'nin istinaf isteminin esastan reddine dair kararı ile birlikte Tekirdağ 1. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2018/293 E. - 2019/42 K. sayılı kararının Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı, davacı idare vekili tarafından yapılan istinaf başvurusunun İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 39. Hukuk Dairesi'nce esastan reddine, Anayasa Mahkemesi'nin 16/07/2020 tarih ve 2018/104 E, 2020/39 K. sayılı iptal kararına istinaden kamulaştırma bedelinin davalıya derhal ödenmesi ve harç yönünden düzeltilerek yeniden karar verilmiş olup, hüküm davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre; arsa niteliğindeki .... İli, ... İlçesi, Kumbağ Mahallesi, ... parsel sayılı taşınmaza 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 11/1-g maddesi uyarınca emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesine ilişkin ilk derece mahkemesinden verilen karara karşı yapılan istinaf başvurusunun esastan reddine, Anayasa Mahkemesi'nin 16/07/2020 tarih ve 2018/104 E., 2020/39 K. sayılı iptal kararına istinaden kamulaştırma bedelinin davalıya derhal ödenmesine ve harca ilişkin bentlerinin düzeltilerek yeniden esas hakkında karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün HMK'nın 370. maddesi gereğince ONANMASINA, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 11/11/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.

.
Yargıtay — Esas No: 2015/22961, Karar No: 2017/6359, Tarih: 04.07.2017

**19. Ceza Dairesi         2015/22961 E.  ,  2017/6359 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; Başkaca temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 345/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaşma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaşmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 04/07/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/9741, Karar No: 2012/10198, Tarih: 09.11.2012

**8. Hukuk Dairesi         2012/9741 E.  ,  2012/10198 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Şikayet (icra memur muamelesi)

KARAR

Resmi kuruluşların yargı harcından bağışık tutulabilmesi için genel bütçeye dahil idareler arasında yer alması veya özel kanunlarında yargı harcından muaf olduğunun açıkça belirtilmesi gerekir. Diğer harçlardan bağışık tutulma, yargı harcını kapsamaz.

Devlet Su İşleri Genel Müdürlüğü 02.11.2011 tarihinde yürürlüğe giren 662 sayılı K.H.K.'nin 58. maddesi uyarınca genel bütçeli idareler arasından çıkartılarak özel bütçeli idareler arasına alınmıştır. Bu nedenle 492 sayılı Harçlar Kanununun 13/j maddesi hükmünden kaynaklanan yargı harçlarından muaf değildir.

Mahkeme hükmü, davacı Devlet Su İşleri Genel Müdürlüğü vekili tarafından süresinde verilen dilekçe ile temyiz edilmişse de, temyiz başvuru ve karar harçlarının yatırıldığına ilişkin herhangi bir tahsilat ya da para makbuzu dosya arasında bulunmamaktadır. Bu nedenle, hükmü temyiz eden davacı vekiline temyiz başvuru ve karar harçları yatırılmış ise buna ait tahsilat, saymanlık ya da para makbuzunun bulunarak dosya arasına konulması, hiç yatırılmamış ise HMK.nun 366. maddesi yollamasıyla aynı Kanunun 344. (HUMK.nun m.434/3.fıkrası) maddesi gereğince temyiz karar harcını yatırması için adına muhtıra çıkarılması, verilecek 7 günlük kesin süre içerisinde temyiz başvuru ve karar harçlarının tamamlanması, aksi halde temyizden vazgeçmiş sayılacağı hususunun muhtırada belirtilmesi, verilen kesin süre içinde istenen harçlar tamamlanmadığı taktirde mahkemece başvurunun yapılmamış sayılmasına karar verileceği konusunda aynı biçimde muhtırada uyarı yapılması, tebliğ tarihinden itibaren 7 günlük kesin sürenin dolmasının beklenilmesi, bu konuda 25.01.1985 tarih ve 5/1 sayılı Yargıtay İçtihatları Birleştirme kararının kapsamının göz önünde bulundurulması, ondan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere geri çevrilmesi için dosyanın mahal mahkemesine GÖNDERİLMESİNE, 09.11.2012 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/7681, Karar No: 2024/8765, Tarih: 19.09.2024

**10. Hukuk Dairesi         2024/7681 E.  ,  2024/8765 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/1022 E., 2022/1260 K.

KARAR : Esastan Ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Viranşehir 1. Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

SAYISI : 2016/922 E., 2022/542 K.

Taraflar arasındaki maddi ve manevi tazminat istemli davadan dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kısmen kabulüne dair karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili ve davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı, davacı vekili ve davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlenildikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I.DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; müvekkilinin 14.07.2016 tarihinde Viranşehir Belediyesindeki personelin yetkilisi tarafından hizmet kadrosunda ifade edilen hizmet işlerinin dışında yol yapım çalışmasında görevlendirildiğini. Müvekkilinin bu işin kendi görev ve yetki alanına görmediğini ifade etmesine rağmen davalı işveren tarafından uzman olmadığı bir alanda çalışmaya mecbur bırakıldığını. Olay günü müvekkilinin Viranşehir ilçesine bağlı Elgün köyünde yol yapım çalışmaları kapsamında 63 HA 267 çakıl taşı yüklü kamyonun dorsesini kumanda ile yönetmekteyken damperin kalkık olduğu bir anda kamyonun dorsesinin yolun üzerinde bulunan yüksek gerilimli elektrik tellerine dediğini ve kumanda kontrolü yapan müvekkilin düğmeye basarak dorseyi indirmek isterken kumanda üzerinde elektrik iletimini engelleyecek şekilde yalıtımının yapılmamış olması sebebiyle yüksek gerilim akımına kapılarak çarpıldığını. Olay yerinde davalı işveren tarafından hiçbir güvenlik önleminin alınmadığını, üstelik dorseyi indirip kaldırmaya yarayan düğme kısmının metal olduğunu ve yalıtım için herhangi bir önlem alınmadığını. Müvekkilinin bu olay üzerine çeşitli hastanelerde aylarca tedavi gördüğünü, kalıcı iş gücü kaybı yaşadığını ileri sürerek maddi ve manevi tazminatın tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II.CEVAP

II.CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle, davacı işçinin yol yapım çalışmaları esnasında üstlendiği faaliyetin uzmanlık gerektiren bir faaliyet olmamasına rağmen kendisine yaptığı işle ilgili 30.01.2015 tarihinde hizmet içi eğitim verildiğini fakat kendisinin bu eğitimlerin hiçbirine katılmadığını, davalı kurumun bu konuda fazlasıyla hassasiyet gösterdiğini iş güvenliği ve sağlığı ile ilgili sürekli olarak eğitim verdiğini, dava konusu kazanın davacının iddiasının aksine kamyon dorsesini hareket ettiren kumandanın yalıtımının yapılmamış olmasından değil işçinin ihmalkarlığından kaynaklandığını, şöyle ki müvekkil belediyenin yol yapım çalışmaları sırasında herhangi bir kazaya sebebiyet vermemek için çalışma alanında bulunan şartelleri indirdiğini ve elektrik akımını kestiğini, yine araçta bulunan ve akımı engellemek amacıyla yapılan ahşap bir aparatın bulunduğunu işçinin dilerse bunu kullanabileceğini savunarak davanın reddini talep etmiştir.

III.İLK DERECE MAHKEME KARARI

İlk Derece Mahkemesi kararında özetle; davanın kısmen kabulüne, 1-Maddi tazminat isteminin reddine, 2-Manevi tazminat yönünden; 15.000 TL manevi tazminatın kaza tarihi olan 14.07.2016 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin istemin reddine, dair karar verilmiştir.

IV.İSTİNAF

A.İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili ve davalı vekili istinaf yoluna başvurmuştur.

B.İstinaf Sebepleri:

1.Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; davacının ayak başparmağının kesildiğini, parmak kesildiğine ilişkin rapor ve tedavi evraklarının dosya içerisinde olmadığından ATK'nın maluliyeti % 0 hesapladığını, bu evrakların dosya içerisine alınarak dosyanın yeniden ATK'ya gönderilmesi gerektiğini, 15.000,00 TL'lık manevi tazminatın acılarını sarmaya yeterli olmadığını belirterek istinaf kanun yoluna başvurmuştur.

2.Davalı vekili istinaf dilekçesinde özetle; davacının her ne kadar istinaf dilekçesinde müvekkilinin ayak parmağının kesildiğini beyan etmişse de bu beyan gerçeğe aykırı olduğunu, davacının dava dilekçesinde dosyaya alınan bilirkişi raporunda, ATK raporunda davacının ayak parmağının kesildiğine dair bilgi belge mevcut olmadığını, maddi tazminat istemine ilişkin verilen red kararının hukuka uygun olduğunu ,davacının manevi tazminat talebinin de reddi gerektiğini, dava konusu kazanın davacı işçinin ihmalkarlığından kaynaklandığını, müvekkili belediyenin yol yapım çalışmaları sırasında herhangi bir kazaya sebebiyet vermemek için çalışma alanında bulunan şartelleri indirmekte ve elektrik akımını kesmekte olduğunu, yine araçta bulunan ve akımı engellemek amacıyla yapılan ahşap bir aparat bulunduğunu, işçinin dilerse bunu kullanabilmekte olduğunu, davacının kendi hareketleri ile bu üzücü olayın meydana gelmesine sebebiyet verdiğini, verilen manevi tazminatın fahiş nitelikte olduğunu belirterek istinaf kanun yoluna başvurmuştur.

C.Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

V.TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı, süresi içinde davacı vekili ve davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1.Davacı vekili özetle, istinaf sebepleri doğrultusunda temyiz talebinde bulunmuştur.

2.Davalı vekili istinaf sebepleri doğrultusunda temyiz talebinde bulunmuştur.

C.Gerekçe

1.Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava maddi ve manevi tazminat tazminat talebine ilişkindir.

2.İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanun'un 417 nci maddesi, 5510 sayılı Kanunun 13, 16 ve 20 nci maddeleri ile 6331 sayılı İş Sağlığı ve Güvenliği Kanun'un 4 üncü maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre davalı ve davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2.İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanun'un 417 nci maddesi, 5510 sayılı Kanunun 13, 16 ve 20 nci maddeleri ile 6331 sayılı İş Sağlığı ve Güvenliği Kanun'un 4 üncü maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre davalı ve davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2.Sürekli iş göremezlik ve malullük halinin belirlenmesinde izlenecek yol; 5510 sayılı Kanun'un “Sağlık Raporlarının Usul ve Esasları'na dair 95 inci maddesinde (506 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinde) hükme bağlanmıştır. Buna göre, Kurum sağlık tesisleri tarafından raporlara dayanılarak verilen kararlara karşı ilgililerin S.S. Yüksek Sağlık Kuruluna itiraz hakları mevcuttur. Söz konusu kurulun raporlarının Kurumu bağlayacağı, diğer ilgililer yönünden bağlayıcı olmayıp, Adli Tıp Başkanlığı veya Tıp Fakültelerinin ilgili ana bilim dalı konseylerinden Sosyal Sigorta Sağlık İşlemleri Tüzüğü çerçevesinde inceleme ve araştırma yapılmasını isteyebilecekleri 28.06.1976 tarih ve 6/4 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu kararının gereğidir. Öte yandan; Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 17.02.2010 gün ve 2010/21-60 Esas, 2010/90 Karar sayılı ilamı ile 06.10.2010 gün ve 2010/10-390 Esas, 2010/448 Karar sayılı ilamların da belirtildiği üzere Adli Tıp Kurumu Başkanlığı’nın ilgili ihtisas kurulu ile üniversitelerin tıp fakülteleri ilgili bilim dalı Başkanlıklarınca ya da S.S. Yüksek Sağlık Kurulu'nca düzenlenen raporlar arasında çelişkinin mevcut olması halinde, çelişkinin 6754 sayılı Kanunla değişik 2659 sayılı Adlî Tıp Kurumu Kanununun 26 ncı maddesi gereği Adli Tıp Kurumu Başkanlığı 2. üst Kurulu tarafından giderilerek, sigortalının sürekli iş göremezlik oranı ve başlangıç tarihi kesin olarak karara bağlanması da zorunludur. Eldeki dava dosyası incelendiğinde yukarıda belirtilen prosedür uygulanırken Adli Tıp Kurumunca davacının itirazlarının değerlendirilmediği ve davacının davaya konu yaralanmasıyla ilgili tüm tıbbi kayıtlar değerlendirilmeden bir karar verildiği anlaşılmaktadır. Buna göre dosya içindeki belgeler dikkatli bir şekilde incelendiğinde Adli Tıp Kurumu İkinci Üst Kurulunca hazırlanan rapor tarihinden önceki, davacıya ait tıbbi kayıtlara göre, davacının iddiası gibi ameliyat olduğu ve bunun sonucunda ampütasyon gerçekleştiği anlaşılmakla, anılan hususun davaya konu kazayla ilgisinin bulunup bulunmadığı hususunda illiyeti de açıklayan ve çelişkiyi giderecek şekilde Adli Tıp Kurumundan yeni bir rapor alınması ve bu rapor sonucuna göre davacının geçici iş göremezlik dönemi de gözetilerek maddi tazminat talebi hakkında bir karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm kurulması bozmayı gerektirir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1. Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

2. İlk Derece Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, bozma kararının bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

Peşin yatırılan temyiz giderlerinin ilgililere iadesine,

19.09.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.