muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/41254, Karar No: 2018/5397, Tarih: 09.05.2018

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, bağıştan rücu talebine ilişkin olup, davacı eldeki dava ile, davalıya noterde yapılan taahhütname ile taşınmazının bir bölümünü şartlı şekilde bağışladığını ancak davalının taahhütnamedeki devir yasağı şartına aykırı hareket ettiğini ayrıca bağışın asıl amacı olan hastaneninde aradan geçen yıllara rağmen bitmediğini, kaldı ki taşınmazı devralan şirketle yapılan sözleşmeye hastaneye verilecek isimle ilgili de bir şart koyulmadığını, beyanla taşınmazın rayiç değerinin davalıdan tahsilini istemiştir. Mahkemece, bağışın asıl amacının hastane yapılması olduğu, hastane inşaatınında devam ettiği, devir yasağının bir yaptırıma bağlanmadığı, 14 yıl sonra rayiç değer talebinde bulunulmasının hakkaniyet ilkelerine aykırı olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir. Bağıştan dönme bağışlayanın bağışlanana varması gereken tek yanlı beyanıyla geriye yürüyen ve hukuki ilişkiye son veren yenilik doğurucu bir haktır. Bağışlayan şartlı veya yüklemeli şekilde bağışta bulunmuşsa bağışlanandan hukuka ahlaka aykırı veya imkansız olmadığı sürece 6098 sayılı TBK' nun 291/2. maddesi uyarınca yüklemenin yerine getirilmesini isteyebilir. Haklı bir neden olmaksızın yerine getirilmemesi halindede TBK' nun 295/3 maddesine dayanarak bağıştan dönme hakkını kullanıp verdiğini geri isteyebilir. Hemen belirtmek gerekir ki bağış sözleşmesindeki koşul veya mükellefiyetin niteliğinin kapsamının ve yerine getirilme zamanının tam olarak tespiti büyük önem taşır. Bu itibarla salt kullanılan sözlerin değil tarafların gerçek iradelerinin ve bağışlayanın asıl amacının ortaya çıkarılması gerekir. Somut olayda taraflar arasında düzenlenen 20.11.1998 tarihli bağış taahhütnamesiyle davacının taşınmazı davalıya bağışlama amacının taşınmaza bir hastane yapılması ve hastaneye adının verilmesi olduğu anlaşılmaktadır. Ayrıca taahhütnamede açıkça taşınmazın bir başkasına devri yasaklanmıştır. Davalı 13.10.2011 tarihinde taşınmazı dava dışı bir şirkete satmış, keşif tarihi itibariyle her ne kadar hastane inşaatının devam ettiği görülmüş ise de, aradan 14 yıl gibi uzun bir sürenin geçmiş olduğu halde inşaatın tamamlanmadığı, diğer yandan, dava dışı şirkete taşınmaz satılırken, şirketten yapılacak olan hastaneye davacının isminin verileceğine dair bir taahhüt alınmadığı anlaşılmaktadır. Tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde, davacı bağışlayan tarafından davalıya getirilen yükümlülüklerin yerine getirilmediği, olayda bağıştan rücu koşullarının oluştuğu anlaşılmaktadır. Mahkemece, bu doğrultuda değerlendirme yapılarak hasıl olacak sonuca uygun bir karar verilmesi gerekirken, yazılı gerekçelerle davanın reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün davacı yararına BOZULMASINA1.630,00 TL duruşma avukatlık parasının davalıdan alınarak davacıya ödenmesine, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/I maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 09/05/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/20686, Karar No: 2013/22529, Tarih: 16.09.2013

**9. Hukuk Dairesi         2011/20686 E.  ,  2013/22529 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA :Davacı vekili, davacının yoksun kaldığı ve idari yargı kararı ile ödenmesi tespit edilen özlük haklarının tahsili için icra takibi yaptıklarını, davalının takibe itiraz ettiğini belirterek, itirazın iptaline, takibin devamına ve davalının icra inkar tazminatı mahkum edilmesine karar versilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile işlemiş faiz dışında takibin belirlenen miktar yönünden devamına karar verilirken, icra inkar tazminatı konusunda olumlu veya olumsuz bir hüküm kurulmamıştır.

Hüküm süresi içinde davalı vekili, kısa kararın hüküm özetini içermemesi nedeni ile gerekçeli kararın tebliğine göre yine süresi için davacı vekili tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 297. maddesi uyarınca, mahkeme kararlarının;

a) Hükmü veren mahkeme ile hâkim veya hâkimlerin ve zabıt kâtibinin ad ve soyadları ile sicil numaraları, mahkeme çeşitli sıfatlarla görev yapıyorsa hükmün hangi sıfatla verildiğini,

b) Tarafların ve davaya katılanların kimlikleri ile Türkiye Cumhuriyeti kimlik numarası, varsa kanuni temsilci ve vekillerinin ad ve soyadları ile adreslerini,

c) Tarafların iddia ve savunmalarının özetini, anlaştıkları ve anlaşamadıkları hususları, çekişmeli vakıalar hakkında toplanan delilleri, delillerin tartışılması ve değerlendirilmesini, sabit görülen vakıalarla bunlardan çıkarılan sonuç ve hukuki sebepleri,

ç) Hüküm sonucu, yargılama giderleri ile taraflardan alınan avansın harcanmayan kısmının iadesi, varsa kanun yolları ve süresini,

d) Hükmün verildiği tarih ve hâkim veya hâkimlerin ve zabıt kâtibinin imzalarını,

e) Gerekçeli kararın yazıldığı tarihi,

içermesi, hükmün sonuç kısmında, gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında, açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi zorunludur.

Basit yargılama usulüne tabi yargılamalara ilişkin olarak 6100 sayılı HMK.’un “Hüküm” başlıklı 321. maddesinde aynen;

(1) Tahkikatın tamamlanmasından sonra, mahkeme tarafların son beyanlarını alır ve yargılamanın sona erdiğini bildirerek kararını tefhim eder. Taraflara beyanda bulunabilmeleri için ayrıca süre verilmez.

(2) Kararın tefhimi, mahkemece hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanması ile gerçekleşir. Ancak zorunlu hâllerde, hâkim bu durumun sebebini de tutanağa geçirmek suretiyle, sadece hüküm özetini tutanağa yazdırarak kararı tefhim edebilir. Bu durumda gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir” hükmü düzenlenmiştir.

(2) Kararın tefhimi, mahkemece hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanması ile gerçekleşir. Ancak zorunlu hâllerde, hâkim bu durumun sebebini de tutanağa geçirmek suretiyle, sadece hüküm özetini tutanağa yazdırarak kararı tefhim edebilir. Bu durumda gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir” hükmü düzenlenmiştir.

321. maddedeki “hükme ilişkin tüm hususlar”dan kastedilen HMK.’un 297. maddesindeki unsurlardır. Madde gerekçesinde tefhimin hüküm özetinin yazdırılması olduğu açıklanmıştır.

Bu nedenlerle basit yargılamada da tefhim edilecek hüküm HMK.’un 297/2. maddesindeki unsurları taşımakla birlikte HMK.’un 321. maddesi uyarınca gerekçeli olmak zorundadır. Ancak Mahkemelerin iş yoğunluğu ve buna bağlı olarak duruşma dosyalarının çokluğu nedeni ile gerekçenin duruşmada yazdırılamaması halinde gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir.

Bu yasal şekil yargıda açıklık ve netlik prensibinin gereğidir. Aksi hal, hükmün infazında zorluklara ve tereddütlere, yargılamanın ve davaların gereksiz yere uzamasına, davanın tarafı bulunan kişi ve kurumların mağduriyetlerine sebebiyet verecek ve kamu düzeni ve barışını olumsuz yönde etkileyecektir (Hukuk Genel Kurulu - 2007/14-778 E, 2007/611 K, Dairemizin 01.04.2008 gün ve 2007/38353 Esas, 2008/7142 Karar sayılı ilamı).

Halen yürürlükte olan 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanununun 8 inci maddesine göre, iş mahkemelerince verilen nihaî kararlara karşı kanun yoluna başvurma süresi, karar yüze karşı verilmişse nihaî kararın taraflara tefhimi, yokluklarında verilmiş ise tebliği tarihinden itibaren sekiz gündür.

Taraflar hükmün tefhiminin HMK.’un 297/2. maddesinde sayılan unsurları taşımaması halinde hak ve borçlarını bilemeyeceklerinden temyiz süresini kaçırmamak, hak kaybına uğramamak için kararı gereksiz yere temyiz etmek zorunda kaldıkları bir gerçektir.

Bu nedenlerle hükmün tefhimi sırasında HMK.’un 297/2. maddesinde belirtildiği üzere “taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında; açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gerekli ve zorunludur.

HMK.’un 298/2 maddesi gereğince sonradan yazılacak gerekçeli kararın kısa karara uygun olması, tefhim edilen kısa karara aykırı olmaması gerekir. Aksi halde, yargılamanın aleniyeti ilkesi zedelenmiş ve mahkeme kararına ... sarsılmış olacaktır. Asıl olan tefhim edilen kısa karardır. Gerekçeli kararın kısa karara uygun olmaması, çelişki yaratır ve gerekçeli kararın yok hükmünde olduğu anlamına gelir. Belirtmek gerekir ki, kısa karar ile gerekçeli karar çelişkisi, Yargıtay İçtihadı Büyük Genel Kurulu’nun 10.4.1992 gün ve 1991/7 Esas, 1992/4 Kararı gereğince bozma nedenidir.

Somut uyuşmazlıkta mahkemece tefhim edilen kısa karar ve gerekçeli kararda davacının %40 oranında icra inkar tazminatı talebi hakkında olumlu veya olumsuz bir karar verilmemiş, hükümde tereddüde yol açılmıştır. Mahkemece HMK.’un 297,298 ve 321. Maddelerine aykırı davranılması hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 16.09.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5297, Karar No: 2013/14364, Tarih: 15.04.2013

**12. Hukuk Dairesi         2013/5297 E.  ,  2013/14364 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 15. İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi  tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Borçlu belediye vekili tarafından belediye adına kayıtlı 8 adet araç ile Ziraat Bankası hesaplarına konulan hacze ilişkin haczedilmezlik şikayetinde bulunulduğu, mahkemece 6 adet araç yönünden trafik kayıtlarındaki nitelikleri itibariyle kamu hizmetine tahsisli oldukları kabul edilerek sadece 27 SF 503 ve 27 GF 200 plakalı araçlar bakımından bilirkişiye inceleme yaptırıldığı, bilirkişi tarafından 27 SF 503 plakalı aracın fen işleri müdürlüğünde kontrol amaçlı kullanıldığı, 27 GF 200 plakalı aracın ise Belediye Başkanlığı makam aracı olarak kamu hizmetlerinde kullanıldığı tespitine dayanılarak tüm araçlar üzerine konulan hacizlerin kaldırılmasına, mevduatlar üzerine konulan haciz bakımından da 3 farklı bilirkişi raporu alınarak, ilk bilirkişi raporunu destekler nitelikteki son bilirkişi raporu doğrultusunda hacizlerin kaldırılmasına karar verildiği anlaşılmıştır.

5393 Sayılı Belediye Kanunu'nun 15/son maddesinde; "Belediyenin kamu hizmetinde fiilen kullanılan mallar ile, belediye tarafından tahsil edilen vergi, resim, harç gelirleri haczedilemez" düzenlemesine yer verilmiştir. Bu maddeye göre belediyenin haczedilmezlik şikayetinin kabul edilebilmesi için mahcuzların kamu hizmetinde fiilen kullanılması zorunlu olup, borçlu belediyenin kamuya tahsis kararı alması sonuca etkili değildir

-Araçlar yönünden yapılan inceleme sonucunda;

-Somut olayda bilirkişi incelemesi yaptırılmasına gerek duyulmayan 6 adet araç yönünden yöntemince inceleme yapılarak haciz tarihi itibari ile fiilen kamu hizmetinde kullanılıp kullanılmadığının tespiti ile sonucuna göre bir karar verilmesi; bilirkişi İncelemesi ile fen işlerinde kontrol amaçlı kullanıldığı tespit edilen 27 SF 503 plakalı araç bakımından ise mahcuzun olmaması halinde özgülenen kamu hizmetinin ifasının mümkün olup olmayacağı hususlarının da tesbiti ile sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde şikayetin kabulüne dair hüküm tesisi isabetsizdir.

-Belediye Başkanlığı makam aracı olarak kamu hizmetlerinde kullanıldığı tespitine dayanılarak 27 GF 200 plakalı araç yönünden de haczin kaldırılmasına karar verilmiş ise de 237 Sayılı Taşıt Kanunu'nun 1/a maddesi uyarınca, belediyelerin kamu hizmetinde kullanılmak üzere taşıt edinmeleri mümkün olmakla birlikte, anılan yasada belediye başkanlarına makam aracı tahsis edileceğine dair bir hüküm bulunmamaktadır.

-Belediye Başkanlığı makam aracı olarak kamu hizmetlerinde kullanıldığı tespitine dayanılarak 27 GF 200 plakalı araç yönünden de haczin kaldırılmasına karar verilmiş ise de 237 Sayılı Taşıt Kanunu'nun 1/a maddesi uyarınca, belediyelerin kamu hizmetinde kullanılmak üzere taşıt edinmeleri mümkün olmakla birlikte, anılan yasada belediye başkanlarına makam aracı tahsis edileceğine dair bir hüküm bulunmamaktadır.

Bu durumda mahkemece şikayete konu edilen mahcuzlardan 27 GF 200 plakalı araç için haczedilmezlik şikayetinin reddine karar verilmesi gerekirken bu araç yönünden de yazılı gerekçe ile istemin kabulü yönünde hüküm tesisi isabetsizdir.

-Banka hesaplan yönünden yapılan inceleme sonucunda;

Yukarıda belirtilen 5393 Sayılı Belediye Kanunu'nun 15/son maddesi ile birlikte ayrıca 5779 Sayılı İl Özel İdarelerine Ve Belediyelere Genel Bütçe Vergi Gelirlerinden Pay Verilmesi Hakkında Kanun'un 7. maddesinde; bu kanunda, belediyelere, genel bütçe vergi gelirleri tahsilatından ayrılacak paylar ile diğer kanunlarda verilmesi öngörülen payların vergi hükmünde olduğu düzenlenmiştir.

İcra ve İflas Kanunu ve takip hukuku ilkelerine göre asıl olan alacaklının alacağına kavuşmasını sağlamak olduğundan, kural olarak borçluların tüm mallarının haczi mümkündür. Bir malın haczedilememesİ için yasal düzenlemenin bulunması zorunludur. Haczedilmezlik istisnai bir durum olduğundan, bu yöndeki düzenlemelerin de dar yorumlanması gerekir.

Ayrıca, bir üst norm olan Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90/4. maddesi ile de; usulüne uygun olarak yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklerin düzenlendiği milletlerarası antlaşmaların kanun hükmünde olduğu ve uyuşmazlıklarda gözetilmesi gerektiği kuralına yer verilmiştir.

Buna göre, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'ne Ek l Nolu Protokol'ün 1. maddesinde; " ... Her gerçek ve tüzel kişi, maliki olduğu şeyleri barışçıl bir biçimde kullanma hakkına sahiptir. Kamu yaran gerektirmedikçe ve Uluslararası Hukukun genel ilkeleri ile hukukun aradığı koşullara uyulmadıkça, bir kimse mülkiyetinden yoksun bırakılamaz ..." hükmü yer almaktadır.

Ek protokol'ün mülkiyet hakkı ile ilgili 1. maddesi, Türkiye Büyük Millet Meclisi'nce onanmış  ve  onaylayan  yasada;  "...Her  hakiki  veya hükmü  şahıs  malların masuniyetine (dokunulmazlığına) riayet edilmesi hakkına maliktir. Herhangi bir kimse ancak amme menfaati icabı olarak ve kanunun derpiş eylediği şartlar ve devletler hukukunun umumi prensipleri dahilinde mülkiyetinden mahrum edilebilir ..." ilkelerine yer verilmiştir.

Avrupa İnsan Haklan Mahkemesi, 16 Ocak 2007 tarih ve 31277/03 sayılı, Kuzu-Türkiye davası hakkındaki kararında, davacının lehine alınan yargı kararının altı yıldır uygulanmaması, bir diğer anlatımla ilama konu borcun borçlu belediyece Ödenmemesi nedeniyle, AİHM'nİn AİHS'nin 6 § 1. ve Ek 1 no'lu Protokol'ün 1. maddelerinin ihlal edildiği sonucuna vararak tazminata hükmetmiştir.

Avrupa İnsan Haklan Mahkemesi, 16 Ocak 2007 tarih ve 31277/03 sayılı, Kuzu-Türkiye davası hakkındaki kararında, davacının lehine alınan yargı kararının altı yıldır uygulanmaması, bir diğer anlatımla ilama konu borcun borçlu belediyece Ödenmemesi nedeniyle, AİHM'nİn AİHS'nin 6 § 1. ve Ek 1 no'lu Protokol'ün 1. maddelerinin ihlal edildiği sonucuna vararak tazminata hükmetmiştir.

Yine 17 Ocak 2006 tarih ve 13062/03 sayılı, Kranta - Türkiye davası ve 18 EKİM 2005 tarih ve 74405/01 sayılı Tütüncü Ve Diğerleri - Türkiye davası hakkındaki kararında da aynı sonuca varmıştır.

Bütün bu açıklamalar ışığında, 5393 Sayılı Belediye Kanunu'nun 15/son maddesinin daı yorumlanması gerektiği sonucuna varılmalıdır. Maddede açıkça haczedilmezlik için vergi, resim harç geliri olma ya da "fiilen kamu hizmetinde kullanılma" koşullarının kabul edilmesi karşısında belediyeye ait bir paranın haczedilmezliği ancak fiili durumunun tespiti ile belirlenmelidir. Bı konuda ispat yükü ise borçluya düşmektedir. Bir diğer anlatımla, haczedilen paraların vergi, resim harç geliri olduğunu ya da fiilen kamu hizmetinde kullanıldığını borçlu belediye ispatlamalıdır. Aksi halde şikayetin reddi gerekecektir.

S omut olayda haciz konulan borçlu belediyenin banka hesapları üzerinde yaptırılan bilirkişi incelemeleri ile vergi, resim ve harç gelirleri olduğu gibi haczi kabil paraların da bulunduğu görülmektedir. Haczedilen hesap bu hali ile havuz hesabı niteliğindedir. Hesabın sürekli işlen görüyor olması ve sürekli yatan ve çekilen paraların bulunması karşısında kalan bakiyenin vergi resim ve harç gelirinden mi, yoksa haczi kabil paralardan mı oluştuğunun belirlenmesine imka yoktur. Bu şekilde haczi kabil olmayan paralar ile haczi mümkün olan paraları karıştırmak sureliyi havuz hesabı oluşturan borçlu belediye, iddiasını ispat imkanını kendisi kaldırmıştır. Borçlu belediyenin haczi kabil olmayan paralar ile haczi mümkün olan paralarını ayrı hesaplarda tutma; yerine havuz hesabı oluşturmasının da iyi niyetle bağdaşmayacağı tartışmasızdır. Böyle bir davranı AİHM' nin AİHS' nin 6 § 1. ve Ek 1 no'lu Protokol'ün 1. maddelerinin ihlali sonucunu doğuracaj gibi, haklan kötüye kullanılması niteliğinde de bulunmakla, hukukça korunamayacagı muhakkaktı Buna göre borçlu belediyenin, hesaplardaki paraların haczedilmezliğini ispatlayamadığının kabul gerekir.

Öte yandan borçlu belediyece haczi kabil olmayan paralar ile haczi mümkün olan paraları aynı hesapta toplanması ve birbirine karıştırılması, haczedilmezlik hakkından feragat olarak kabı edilmelidir.

O halde mahkemece yukarıda açıklanan nedenlerle mevduat haczi yönünden de şikayet reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesis edilmesi de isabetsizdir.

SONUÇ  : Alacaklının  temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 15.04.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/783, Karar No: 2013/19951, Tarih: 12.09.2013

**12. Ceza Dairesi         2013/783 E.  ,  2013/19951 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle Yaralama

Hüküm : TCK'nın 89/1, 89/2-e, 62, 52/2-4. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Meydana gelen olayda sanığın tam kusurlu olduğunun tespit ve kabul edilmesine karşın hakkında asgari hadden ceza tayini, aleyhe temyiz bulunmadığından bozma sebebi yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

5271 sayılı CMK’nın 5728 sayılı Kanun’un 562. maddesiyle değişik 231. maddesindeki “hükmün açıklanmasının geri bırakılması”na ilişkin düzenlemenin sanık hakkında uygulanıp uygulanmamasına karar verilirken, dosyaya yansıyan bilgi ve kanıtların birlikte ve isabetle değerlendirilmesi gerektiği, 22/09/2010 tarihli duruşmada mağdurun verdiği ifadesinde sanığın tedavi masraflarını karşıladığını ancak motorunda hasar oluştuğunu beyan ettiği, taksirle yaralama suçundan sanık hakkında kurulan mahkumiyet hükmünde, motorda meydana gelen hasarın sanık tarafından karşılanmaması nedeniyle sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verildiği, sanığın tedavi masraflarını karşılaması ve mağdurun başkaca cismani zararın da bulunmadığı sanık hakkında hükmün açıklanmaının geri bırakılması kararı yönünden yalnızca yaralanmadan kaynaklanan zararın dikkate alınması gerektiğinin gözetilmemesi,

Mağdurun yaralanmasına ilişkin pratisyen doktor tarafından düzenlenen 14/02/2010 tarihli geçici raporda, mağdurun boynunda sıyrık ve ayağında kızarıklık olduğunun tespit edilmesine karşın hayati tehlike geçirdiğinin belirtildiği, raporda tespit edilen yaralanmaların niteliği dikkate alındığında mağdurun kesin raporunun aldırılarak sanığın hukuki durumunun tespit ve tayini gerekirken eksik inceleme ile hüküm kurulması,

Kanuna aykırı olup, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 12.09.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/1811, Karar No: 2007/1841, Tarih: 05.03.2007

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2007/1811 E.  ,  2007/1841 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hükmün temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması davacı vekili tarafından yasal süresi içinde verilen temyiz dilekçesi ile istenilmekle taraflara yapılan tebligat üzerine duruşma için tayin olunan günde temyiz eden davacı ve aleyhine temyiz olunan davalılar adına gelen olmadı. Dosya eksiklik nedeniyle geri çevrilmiş ve dosyadaki eksikliklerle ilgili olarak verilen geri çevirme kararı gereğinin yerine getirildiği anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunarak, tetkik hakiminin açıklamaları dinlenip, gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

1-Keşif sırasında kuru tarım arazisi niteliğinde olduğu tespit edilen davaya konu taşınmazın dosyada mevcut krokisinde de sulanmasını sağlayacak kanal, dere vb. kaynak görülmemekte olduğu halde, keşif sırasındaki "kendi olanaklarıyla sulanan arazilerdendir" ve rapordaki çiftçinin kendi imkanlarıyla sulu tarım yapılabilen .... arazisidir" şeklindeki dayanaksız ve su kaynağı ile sulama yöntemini gösterip açıklamayan bilirkişi kurulu raporuna dayalı olarak karar verilmesi,

./..

-2-

2007/1811-1841

2-Kamulaştırma işlemi ve dava 2712 m2'lik irtifak hakkı kurulması yanında 85 m2 yüzölçümündeki kısım için tam mülkiyet hakkının bedelinin tespiti ve tesciline ilişkin olup, tam mülkiyet hakkına yönelik olan 85 m2'lik bu kesimin de bedeli tespit edilip davalılara ödenmesine karar verilmiş olduğu halde bu kısmın davacı idare adına tapuya tesciline hükmedilmesi gerektiğinin dikkate alınmaması,

Doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 5.3.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/21600, Karar No: 2020/10526, Tarih: 05.10.2020

**9. Hukuk Dairesi         2016/21600 E.  ,  2020/10526 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı isteminin özeti: