muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/3840, Karar No: 2015/13306, Tarih: 10.12.2015

Borcu üstlenen TMSF vekili, karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, borcu üstlenen TMSF vekilinin HUMK’nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, borcu üstlenen TMSF vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK’nın 442. maddesi gereğince REDDİNE, karar düzeltme isteğinde bulunan borcu üstlenen TMSF harç ve cezadan muaf olduğundan harç ve ceza alınmasına mahal olmadığına,10/12/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/5116, Karar No: 2018/5082, Tarih: 27.02.2018

**22. Hukuk Dairesi         2017/5116 E.  ,  2018/5082 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

AVUKAT ...

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkili işçinin davalıya ait işyerinde kayden alt işveren işçisi olarak çalıştığını, asıl işveren-alt işveren arasındaki ilişkinin muvazaaya dayalı olduğunu, davalının kendi işçilerine sağladığı mali haklardan müvekkilinin de yararlanması gerektiğini ileri sürerek, müvekkilinin gerçek işverenin baştan itibaren davalı olduğunun tespitiyle, ücret, ilave tediye, ikramiye, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçeyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında, davacıya ödenmesi gereken aylık ücret miktarının belirlenmesi noktasında uyuşmazlık vardır.

Somut olayda, asıl işveren-alt işveren ilişkisinin muvazaaya dayandığına ilişkin kabul, emsal dava dosyaları da nazara alındığında yerindedir. Bu durumda, davacıya ödenmesi gereken aylık ücret miktarının tespitinde, davalı işveren bünyesinde, davacıyla benzer veya aynı işi yapan emsal işçinin belirlenmesi gereklidir. Ancak, davacının, toplu iş sözleşmesinin tarafı sendikaya üye olmadığı ve dayanışma aidatı kesilmesi yönünde bir başvurusunun da bulunmadığı gözetildiğinde; davalı bünyesinde çalışan ve toplu iş sözleşmesine göre aylık ücret ile hakları belirlenen işçilerin, davacıyla benzer veya aynı işi yapsa dahi, emsal olarak kabul edilmesi mümkün değildir.

Davalı tarafça 22/03/2016 tarihli cevabi yazı ekinde gönderilen “Afşin Elbistan Linyitleri İşletme Müdürlüğü Garaj Amirliğinde çalışan Şoför Personel Bilgi Listesi” başlıklı belge içeriğinde, davacıyla aynı işi yapan davalı işçilerinin isim listesi ve yevmiyeleri bildirilmiş ise de, yazı ekinde yer alan söz konusu işçilerin bordrolarında, sendikal aidat kesintisi olduğu görülmektedir. Dolayısıyla, bu çalışanların toplu iş sözleşmesinden yararlandıkları anlaşılmakla, emsal kabul edilmeleri mümkün değildir. Kaldı ki, listede ismi yazılı işçilerin yirmi yılı aşkın çalışması bulunmakta olup, kıdem süreleri davacıya nazaran oldukça yüksektir. Diğer taraftan, bahsi geçen listenin alt kısmında yer olan notta “2003 yılından sonra başlayan işçi personellerin bugünki temel yevmiye katsayıları ise 73,22 TL’dir” ile “2003 yılından sonra şoför personel alımı olmamıştır” şeklindeki bilgilerin yazılı olduğu görülmektedir. Bir taraftan 2003 yılından sonra şoför alımı olmadığının belirtilmesine rağmen, diğer taraftan 2003 yılından sonra başlayan işçilerin temel yevmiye katsayılarının 73,22 TL olduğunun yazılması, söz konusu bilgilerin değerlendirilmesinde tereddüt uyandırmaktadır. Ayrıca, bahsi geçen 2003 yılından sonra işe başlayan davalı işçilerinin kimler oldukları, görevleri, toplu iş sözleşmesinden yararlanıp yararlanmadıkları, yazı içeriğinde belirtilen yevmiye katsayısının neye göre belirlendiği, toplu iş sözleşmesiyle bir alakasının olup olmadığı, bu katsayı oranından günlük yevmiye miktarına nasıl ulaşıldığı gibi hususlar hakkında açıklayıcı bir bilgi de bulunmamaktadır. Dolayısıyla, hükme esas alınan bilirkişi raporunda, sözü geçen listede yazılı bilgilerden hareketle sonuca gidilmesi yerinde değildir.

Öte yandan, dava konusu uyuşmazlıkla aynı nitelikteki emsal davalarda, Elbistan İş Mahkemesi’nce verilen kararlarda, davalının emsal işçisinin aylık ücretinin, kayden alt işveren bünyesinde çalıştırılan şoförlere fiilen ödenen ücretin “1,73 katı” olduğu kabul edilerek sonuca gidilmiştir. Söz konusu davalarda verilen kararların, Yargıtay 7. Hukuk Dairesi’nin temyiz incelemesinden geçtiği ve aylık ücret miktarına ilişkin hüküm kısmının bozmaya konu edilmediği anlaşılmaktadır (Örneğin; Yargıtay 7. Hukuk Dairesi’nin 22/10/2015 tarihli 2015/34814 esas ve 2015/20303 karar sayılı; 09/11/2015 tarihli 2014/21311 esas ve 2015/21810 karar sayılı kararları). Mahkemece ise, söz konusu kararlardan farklı bir kabulle sonuca gidilmiştir. Bu halde, emsal davalarda aylık ücret miktarı kabulüne nasıl ulaşıldığı hususunun incelenmemesi de hatalı olmuştur.

Anılan sebeplerle, davalı işverene yeniden yazı yazılarak, davacıyla benzer veya aynı işi yapan ve fakat toplu iş sözleşmesinden yararlanmayan emsal işçisinin olup olmadığı sorulmalı; varsa ücret bordrolarının gönderilmesi istenilmelidir. Ayrıca, 22/03/2016 tarihli cevabi yazı ekindeki “Afşin Elbistan Linyitleri İşletme Müdürlüğü Garaj Amirliğinde çalışan Şoför Personel Bilgi Listesi” başlıklı belgenin alt kısmında yer alan “2003 yılından sonra başlayan işçi personellerin bugünki temel yevmiye katsayıları ise 73,22 TL’dir” ile “2003 yılından sonra şöfor personel alımı olmamıştır” şeklindeki çelişkili notlara işaret edilerek; bahsi geçen 2003 yılından sonra işe başlayan davalı işçilerinin kimler oldukları, görevleri (şoför olup olmadıkları), toplu iş sözleşmesinden yararlanıp yararlanmadıkları, yazı içeriğindeki söz konusu yevmiye katsayısının neye göre belirlendiği ve toplu iş sözleşmesiyle bir alakasının olup olmadığı, bu katsayıdan günlük yevmiye miktarına nasıl ulaşıldığı gibi hususlar hakkında bilgi verilmesi de istenilmelidir. Yukarıda belirtilen, temyiz incelemesinden geçen emsal dava dosyaları da incelenerek aylık ücret miktarı kabulüne nasıl ulaşıldığı tespit edilmelidir. Bu yönlerden yapılacak araştırma ve inceleme neticelerine göre, davacıya ödenmesi gereken aylık ücret miktarı noktasındaki uyuşmazlık yeniden değerlendirilerek sonuca gidilmelidir. Eksik araştırma ve incelemeyle karar verilmesi hatalı olup, bozmayı gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 27/02/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

Ş.K.
Yargıtay — Esas No: 2015/5293, Karar No: 2017/5730, Tarih: 07.12.2017

**6. Ceza Dairesi         2015/5293 E.  ,  2017/5730 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih, 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı iptal kararının TCK'nın 53. maddesinin uygulanması yönünden infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Olayın meydana geldiği yerin iş yeri olması sebebiyle, TCK.nın 149/1-f bendi ile birlikte 149/1-d bendinin de uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre, suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, sanık ... savunmanları ile katılan vekilinin diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

T.C. Anayasa’sının 90. maddesinin son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin 6/3-c maddesi ışığında, 5271 sayılı CMK'nın 150, 234 ve 239. maddeleri ile 5320 sayılı Yasanın 13. maddesine dayanılarak hazırlanan, Ceza

Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafi ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 8. maddesi gereğince, baro tarafından görevlendirilen zorunlu savunmanının ücretinin sanıktan alınmasına hükmedilemeyeceği, bu ücretlerin Adalet Bakanlığı bütçesinde bu amaçla ayrılan ödenekten karşılanacağı gözetilmeden, yazılı şekilde zorunlu savunman ücretinin sanıktan alınmasına hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanları ile katılan vekilinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nın 322.maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hükmün yargılama giderleri ile ilgili fıkrasından zorunlu savunman ile ilgili kısmının çıkartılması suretiyle, eleştiri dışında diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 07/12/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/2719, Karar No: 2022/4709, Tarih: 18.05.2022

**2. Hukuk Dairesi         2022/2719 E.  ,  2022/4709 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ...Bölge Adliye Mahkemesi ...Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı erkek tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı erkeğin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2- Velayetin düzenlenmesinde asıl olan çocuğun üstün yararıdır. Çocuğun üstün yararı belirlenirken; onun bedensel, zihinsel, ruhsal, ahlaki ve toplumsal gelişiminin sağlanması amacının gözetilmesi gereklidir. Tarafların müşterek çocuklarından 2009 doğumlu ... ve 2010 doğumlu ...idrak çağındadırlar. Fiilen baba yanında bulunan çocuklar mahkemece alınan beyanlarında babaları ile birlikte kalmak istediklerini belirtmişlerdir. Dosya kapsamından, çocukların tercihinin üstün yararlarına aykırı olduğuna yönelik, bir başka deyişle baba yanında kalmalarının ortak çocukların bedeni, fikri ve ahlaki gelişimlerine engel olacağı yönünde ciddi sebep ve delil bulunmamaktadır. Velayetlerin babaya verilmesinde çocukların yararına aykırı bir husus da kanıtlanmadığına göre; tercihleri de gözetilerek (Birleşmiş Milletler Çocuk Hakları Sözleşmesi m. 12, Avrupa Çocuk Hakları Sözleşmesinin 3. ve 6. Maddeleri) ortak çocuklar 2009 doğumlu Ecem ve 2010 doğumlu Habibe Nur'un velayetlerinin davalı babaya verilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmamış, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (2.) bentte gösterilen sebeple bölge adliye mahkemesi kararının KALDIRILMASINA, ilk derece mahkemesinin kararının BOZULMASINA, hükmün, bozmanın kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerinin ise yukarıda (1.) bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, dosyanın ilk derece mahkemesine, karardan bir örneğinin ilgili bölge adliye mahkemesi hukuk dairesine gönderilmesine oy birliğiyle karar verildi.18.05.202(Çar.)
Yargıtay — Esas No: 2017/19498, Karar No: 2017/9053, Tarih: 23.03.2017

**5. Hukuk Dairesi         2017/19498 E.  ,  2017/9053 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı ... vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki ... Köyü ... ada ... parsel sayılı taşınmaza gelir metoduna göre değer biçilmesinde ve pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı ... vekilinin temyiz itirazı yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı kalan onama harcının alınmasına, peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 23/03/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3005, Karar No: 2012/4938, Tarih: 03.04.2012

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2012/3005 E.  ,  2012/4938 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 11.11.2005 gününde verilen dilekçe ile maden arama katkı payı alacağı istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 04.05.2011 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra eksiklik nedeniyle dosyanın mahalline geri çevrilmesi sonrasında dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı; ... ili, ... ilçesi dahilinde bulunan ÖNİR:5452 ruhsat no'lu sahayı 03.01.1996 tarihli sözleşme uyarınca Maden İşleri Genel Müdürlüğü nezdinde 19.04.1996 tarihinde davalıya devrettiğini, davalının sözleşme hükümlerine aykırı davranarak yükümlülüklerini yerine getirmediğinden ve mermer üretimine geçmediğinden, adı geçen Genel Müdürlüğün 16.10.2001 tarihinde ruhsatı iptal ettiğini, ruhsat sahibi işletmecinin 07.04.1997 tarihli MİGM’ne sunduğu işletme projesinde işletme ömrünü 10 yıl olarak belirttiğini ancak Maden Kanununun 25. maddesinin işletme ruhsatının toplam süresini 60 yıl ile sınırlandırdığından, 60 yıl işletme ruhsat süresi kadar, davalının kusurlu davranışı nedeniyle mahrum kaldığı maden arama katkı payı alacağı 704.467,37 TL'nin reeskont faizi ile birlikte davalıdan tahsilini istemiştir.

Davalı, üretim koşuluna bağlanan maden arama katkı payı alacağının oluşmadığını, davacının yasal takip yükümlülüğünü yerine getirmediğini ve varsa iddia konusu istemin yitimine davacının sebep olduğunu, 60 yıllık süre için maden arama katkı payı adı altında talepte bulunulamayacağını, ayrıca işletme süresinin 10 yıl olup olmadığı ve eğer varsa davacının alacağının 10 yılı aşamayacağını, sözleşmeye göre irat kaydedilmiş olan kesin teminat gibi bedellerin de iddia konusu alacaktan mahsubunun gerektiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece; davanın kısmen kabulü ile, 696.522,99 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek reeskont faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiştir.

Hükmü, davalı vekili temyiz etmiştir.

Taraflar arasındaki 03.01.1996 tarihli sözleşmenin “İşletmecinin Yükümlülükleri” başlıklı 6. maddesinin (e) bendinde özetle “İşletmeci ayrıca işletmenin ömrü boyunca ürettiği cevherin (mermerin) beher tonu için ocakbaşı satış fiyatının % 5’ini MTA’ya maden arama katkı payı olarak ödemeyi taahhüt eder….işletmeci buna göre tespit edilecek yıllık ödemeleri bir sonraki yılın Mart ayı sonuna kadar MTA veznesine yatırmayı taahhüt eder” şeklindedir.

Hükmü, davalı vekili temyiz etmiştir.

Taraflar arasındaki 03.01.1996 tarihli sözleşmenin “İşletmecinin Yükümlülükleri” başlıklı 6. maddesinin (e) bendinde özetle “İşletmeci ayrıca işletmenin ömrü boyunca ürettiği cevherin (mermerin) beher tonu için ocakbaşı satış fiyatının % 5’ini MTA’ya maden arama katkı payı olarak ödemeyi taahhüt eder….işletmeci buna göre tespit edilecek yıllık ödemeleri bir sonraki yılın Mart ayı sonuna kadar MTA veznesine yatırmayı taahhüt eder” şeklindedir.

Somut uyuşmazlıkta, taraflar arasındaki sözleşmede belirtilen “işletmenin ömrü” kavramı üzerinde durmak gerekir. İşletmenin ömrü (projenin faydalı ömrü); maden rezervi, üretim, üretime bağlı tesis yatırımı ve kapasite kullanımı göz önüne alınarak madenin ekonomik-faydalı şekilde kullanılması beklenen süredir. Davalının Maden İşleri Genel Müdürlüğüne 07.04.1997 tarihinde sunduğu işletme projesinde, davacı MTA’nın önceden yaptığı etüt çalışmalarına göre belirlenen rezerv durumu itibariyle projenin faydalı ömrünü 10 yıl olarak belirttiği görülmektedir.

Uygulamada maden işletmelerinin, işletme projelerini 10 yıllık dönemler ile hazırlayarak Maden İşleri Genel Müdürlüğüne sundukları ancak bu süre sonunda rezerv, yatırım ve üretim miktarındaki değişikliğe göre temdit başvurusunda bulunulduğu ve maden ruhsatı süresinin uzatıldığı bilinen bir gerçektir.

Bütün bu anlatılanlardan sonra mahkemece, seçilecek uzman bilirkişiler marifetiyle yerinde keşif yapılarak sözleşmeye konu sahada sondaj yöntemi veya sahanın rezervine ilişkin tekniklere göre jeolojik etüt yapılarak, sahadaki ekonomik cevherin (mermerin) rezerv durumu ve davalının hazırladığı işletme projesindeki veriler de göz önüne alınarak işletmenin ömrü tespit edilerek, bunun sonucuna göre yapılacak hesaplama ile davacının talep edebileceği miktar belirlenmelidir.

Değinilen bu yönler bir yana bırakılarak, 3213 sayılı Maden Kanununun 25. maddesinin, 05.06.2004 tarihli Resmi Gazetede yayınlanan 5177 sayılı “Maden Kanununda ve Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına İlişkin Kanun”’un 38. maddesi gereğince yürürlükten kaldırılmasına rağmen, mülga 25. maddedeki “işletme ruhsatının toplam 60 yılı geçemeyeceğine” dair hükmünü esas alan bilirkişi raporu ile bağlı kalınarak, dava tarihi itibariyle yürürlükte bulunmayan Kanun hükmü uyarınca, işletmenin ömrünün 60 yıl olarak kabulü ile yazılı şekilde hüküm tesisi doğru görülmemiştir.

Hükmün açıklanan nedenlerle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde yatırana iadesine, 03.04.2012 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1988, Karar No: 2018/3535, Tarih: 18.09.2018

**1. Ceza Dairesi         2018/1988 E.  ,  2018/3535 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Kasten öldürme

HÜKÜM : TCK'nun 81/1, 29, 62/1, 53. maddelerinin uygulaması ile 18 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ilişkin hükme yönelik istinaf başvurusunun esastan reddine.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Sanık ... hakkında maktul ...'a yönelik kasten öldürme suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne ilişkin, sanık müdafii ve katılan vekilinin istinaf yoluna başvurması üzerine; Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 06.10.2017 gün ve 2017/1550 esas -2017/1487 karar sayılı "istinaf başvurusunun esastan reddi" kararının, sanık müdafii ve katılan vekili tarafından temyiz edildiği görülmekle, temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ...'nın maktul ...'ı kasten öldürme suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin, cezayı azaltıcı nedenlerden haksız tahrik sebebinin varlığı ve takdiri indirim sebebinin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, sanık savunmaları inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bozma nedeni dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiin TCK.nun 27, 62. maddelerinin uygulanması gerektiğine, ağır tahrik bulunduğuna; katılan vekilinin; haksız tahrik indirimi uygulanmaması gerektiğine yönelen ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Oluşa ve dosya kapsamı ve kabule göre, sanığın kız kardeşi ... ile maktulün daha önceden sevgili oldukları, ayrılmalarından sonra maktulün sanık ve kız kardeşini rahatsız etmeye devam ettiği, olay günü birlikte eve gelen sanık ve kardeşinin evin ahşap kapısının kırık olduğunu, maktulün ise mutfakta olduğunu görükleri, sanığın maktulden dışarıya çıkmasını istediği, maktulün çıkmamakta direnmesi üzerine tartışmaya başladıkları, maktulün sanığı darp ettiği, merdivenlerden yuvarlanarak düşen sanığın mahalledeki çocuklardan yardım istediği, alt komşusu olan ... isimli İnternet Cafe'nin sahibi ...'ı çağırmalarını istediği, tanık olarak dinlenen ...'ında beyanlarından anlaşıldığı üzere maktulün hala evden çıkmamak için direndiği, elinde bir kaşık ve bir çatal bulunduğu, dairenin ahşap kapısını iterek içeriye girdiği sırada sanığın elindeki bıçak ile maktulü sol yanından yaralayarak ölümüne neden olduğu olayda;

1-Gerek olay öncesinde, gerekse de olay sırasında maktulden kaynaklanıp, sanık ve kız kardeşine yönelen haksız eylemlerin ulaştığı boyut gözetilerek, haksız tahrik nedeniyle 12 yıldan 18 yıla kadar hapis cezası öngören TCK'nun 29. maddesi uyarınca makul bir cezaya hükmolunması gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmesi suretiyle fazla ceza tayini,

1-Gerek olay öncesinde, gerekse de olay sırasında maktulden kaynaklanıp, sanık ve kız kardeşine yönelen haksız eylemlerin ulaştığı boyut gözetilerek, haksız tahrik nedeniyle 12 yıldan 18 yıla kadar hapis cezası öngören TCK'nun 29. maddesi uyarınca makul bir cezaya hükmolunması gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmesi suretiyle fazla ceza tayini,

2-TCK.nun 62. maddesinde failin geçmişi, sosyal ilişkileri, fiilden sonraki ve yargılama sürecindeki davranışları, cezanın failin geleceği üzerindeki etkileri gibi hususlar gözetilerek uygulanıp uygulanmayacağına karar verilmesi gerekirken, "sanığın işlediği sübuta eren eylemi ile açığa çıkan suç işlemeye eğilimli kişiliği" şeklindeki yasal ve yeterli olmayan soyut gerekçe ile takdir hükmünün uygulanmamasına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş olup, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün tebliğnamedeki düşünceye aykırı olarak CMK'nun 302/2. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 18/09/2018 gününde oybirliği ile karar verildi.