muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/5083, Karar No: 2023/4373, Tarih: 08.05.2023

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A.Sanıklar Müdafiinin Temyiz İstemi;

1.Esas hakkındaki mütalaa tebliğ edilmeksizin ve mahkemeden dinlenilmesi talep edilen tanıklar dinlenmeksizin hüküm kurularak savunma hakkının kısıtlanmasına sebebiyet verildiğine,

2.Emre itaatsizlikte ısrar suçunun sırf askeri suçlardan olduğuna, atılı suçtan yargılama yapılmasının soruşturma izni verilmesine bağlı kılındığına ve mahkemenin durma kararı vermesi gerektiğine,

3.Atılı suçun maddi unsurları itibarıyla oluşmadığına,

B.Cumhuriyet Savcısının Temyiz İstemi; sanıklar müdafiinin 22.03.2021 tarihli talep dilekçesinin sehven farkedilmemesi suretiyle hüküm kurularak savunma hakkının kısıtlandığına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1.Silvan Jandarma Taburunda Tim Komutanı olarak görev yapmakta olan J. Tğm. ...'nın, yol emniyet ve kontrol devriyesine gidecek olan tim personelinin 24.11.2015 tarihi saat 07.45 te içtima alanında toplanması için emir verdiği, ancak bu duruma rağmen tim personelinin belirtilen saatte içtima alanında tam olarak hazır olmaması ve bazı personelin ellerinde sigara ile etrafta dolaşması üzerine J.Tğm. ...'nın tüm tim personeline istikamet solunuz, dağılın marş marş! şeklinde emir verdiği, verilen emir üzerine sanıklar ... ve ... hariç olmak üzere diğer tim personelinin emrin gereğini yerine getirdikleri, bunun üzerine J.Tğm. ...'nın vermiş olduğu emri sanıklar ... ve ...'a tekrar ettiği ancak buna rağmen sanıkların oldukları yerde kalarak emrin gereğini yerine getirmedikleri, daha sonra emrin bir kez daha yinelendiği ve sanıkların yine bulundukları yerde beklemeye devam etmeleri üzerine mevcut durumun tutanak altına alındığı maddi vakıa olarak belirlenmiştir.

2.Sanık ... savunmalarında özetle; kesinle emre itaatsizlik yapmadığını, J Tğm. ...'nın keyfi olarak emir vermesi nedeniyle emrine uymadığını, askerler üzerinde eziyet yapması nedeniyle tepkisini ortaya koymak istediğini, pişman olduğunu ve beraatini talep ettiğini beyan etmiştir.

3.Sanık ... savunmalarında özetle; verilen emrin ceza mahiyetinde olduğunu değerlendirdiğini, emrin ikinci ve üçüncü kez tekrarında olduğu yerde kalarak emrin gereğini yerine getirmediğini çünkü içtima alanına zamanında geldiğini ve bu cezayı haketmediğini düşündüğünü, Yargıtay ilamında aleyhe olan hususları kabul etmediğini ve beraatini talep ettiğini, beyan etmiştir.

4.Sanık ...'a ait 22.10.2020 tarihli yazılı savunmasında özetle; atılı suç açısından manevi unsurun oluşmadığını, Jandarma personeli olarak 1632 sayılı Kanun çerçevesinde yargılanmalarının hukuka aykırı olduğunu ve hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılması hükümlerinin uygulanmasını istemediğini belirtmiştir.

5.Sanık ...'a ait 16.01.2021 tarihli yazılı savunmasında özetle; atılı suç açısından manevi unsurun oluşmadığını, Jandarma personeli olarak 1632 sayılı Kanun çerçevesinde yargılanmalarının hukuka aykırı olduğunu ve hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılması hükümlerinin uygulanmasını istemediğini belirtmiştir.

5.Sanık ...'a ait 16.01.2021 tarihli yazılı savunmasında özetle; atılı suç açısından manevi unsurun oluşmadığını, Jandarma personeli olarak 1632 sayılı Kanun çerçevesinde yargılanmalarının hukuka aykırı olduğunu ve hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılması hükümlerinin uygulanmasını istemediğini belirtmiştir.

6.Sanıklar müdafiinin farklı tarihlerde mazeret ve talep içeren, durum bildirir ve savunma mahiyetinde sunmuş olduğu dilekçeler dosya kapsamında mevcuttur.

7.Tanık J. Tğm. ... ve ... ...'in usulüne uygun olarak alınmış olan yeminli ifadeleri de maddi vakıayı destekler mahiyettedir.

8.Sanıklara ait güncel adli sicil kayıtları, Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) üzerinden temin olunarak dava dosyasına eklenmiştir.

IV. GEREKÇE

1.2803 sayılı Jandarma Teşkilat, Görev ve Yetkileri Kanunu'nda (2803 sayılı Kanun) yapılan değişiklikler kapsamında; Jandarma Genel Komutanlığının askerî bir güvenlik kuvveti olmaktan çıkarıldığı ve kural olarak Türk Silahlı Kuvvetleri bünyesinden ayrıldığı ve genel bir kolluk kuvveti halini aldığı, Jandarma Genel Komutanlığı personelinin askerî görevlerinin sınırlandırıldığı, askerî görev verilmesinin istisnai olduğu ve 2803 sayılı Kanun'un 15 inci maddesinin (d) bendine göre de, jandarma personelinin ancak askerî görev verildiği takdirde bu görevlerden doğan suçlarda jandarma personelinin emrine verildiği askeri birlik personelini muhakeme etmekle görevli ve yetkili olan mahkemede yargılanabileceği anlaşılmaktadır.

Diğer taraftan, 1632 sayılı Kanun'un "Askeri şahıslar" başlıklı 3 üncü maddesi maddesi ise "Askerî şahıslar; Mareşalden asteğmene kadar subaylar, astsubaylar, Millî Savunma Bakanlığı ile Türk Silahlı Kuvvetleri kadro ve kuruluşunda çalışan sivil personel, uzman jandarma, uzman erbaş, sözleşmeli erbaş ve er, erbaş ve erler ile askerî öğrencilerdir.

Milli Savunma Bakanlığı ile Türk Silahlı Kuvvetleri kadro ve kuruluşunda çalışan ... memurlarının ... kişi sıfatları, 4.1.1961 tarihli ve 211 sayılı Türk Silahlı Kuvvetleri İç Hizmet Kanununun 115 inci maddesinde belirtilen yükümlülükleri ile sınırlıdır." şeklindedir.

Bununla birlikte;

Sanıklara yüklenen emre itaatsizlikte ısrar suçu, 1632 sayılı Kanun'un 87 nci maddesinde düzenlenmiştir ve üst veya sıralı amirler tarafından asta verilen emirlerin yapılmaması, itaatten söz veya fiille kaçınma veya emir tekrarına rağmen emrin hiçbir surette yerine getirilmemesi hallerini

kapsamaktadır.

Söz konusu maddeye göre, bu suçun teşekkülü için;

A. Hizmete ilişkin bir emrin varlığı,

B. Astın bu emri hiç yapmaması, itaatten fiilen veya söz ile imtina etmesi veya emir tekrar edilmesine rağmen itaat etmemekte direnmesi,

C. Astın itaatsizlik kastıyla hareket etmesi, zorunludur.

Bir emre aykırı davranışın emre itaatsizlikte ısrar suçunu oluşturması için, bu emrin askerî hizmete ilişkin olması gerektiğinde hiçbir kuşku bulunmamaktadır.

kapsamaktadır.

Söz konusu maddeye göre, bu suçun teşekkülü için;

A. Hizmete ilişkin bir emrin varlığı,

B. Astın bu emri hiç yapmaması, itaatten fiilen veya söz ile imtina etmesi veya emir tekrar edilmesine rağmen itaat etmemekte direnmesi,

C. Astın itaatsizlik kastıyla hareket etmesi, zorunludur.

Bir emre aykırı davranışın emre itaatsizlikte ısrar suçunu oluşturması için, bu emrin askerî hizmete ilişkin olması gerektiğinde hiçbir kuşku bulunmamaktadır.

211 sayılı Türk Silahlı Kuvvetleri İç Hizmet Kanunu’nun (211 sayılı Kanun) 6 ncı maddesine göre; “Hizmet”; kanunlarla nizamlarda yapılması veya yapılmaması yazılmış olan hususlarla, amir tarafından yazı veya sözle emredilen veya yasak edilen işlerdir, aynı Kanun'un 8 inci maddesine göre, “Emir”; hizmete ait bir talep veya yasağın sözle, yazı ile ve sair surette ifadesidir. “Amir” kavramı ise makam ve memuriyet itibariyle emretmek yetkisine sahip kimse olarak tanımlanmıştır.

1632 sayılı Kanun'un 12’nci maddesi; “Bu Kanunun tatbikatında, Hizmet tabirinden maksat gerek malûm ve muayyen olan gerek bir amir tarafından emredilen bir askerî vazifenin madun tarafından yapılması hâlidir.” şeklinde düzenlenmiştir.

Yapılan açıklamaların ışığı altında somut olay değerlendirildiğinde;

Jandarma Genel Komutanlığı emrinde görev yapan subay ve astsubaylar ile uzman jandarmalar, jandarma personeli statüsünde bulunduklarından, Jandarma Genel Komutanlığı emrinde görevli tüm personelin işledikleri suçlardan dolayı soruşturma usulünü özel olarak düzenleyen 2803 sayılı Kanun'un 15 inci maddesi hükmüne tabi oldukları, Jandarma Genel Komutanlığı emrinde görev yapan subay ve astsubayların, sadece askerî görev verildiği takdirde bu görevlerden doğan suçlarda jandarma personelinin emrine verildiği askeri birlik personelini muhakeme etmekle görevli ve yetkili olan mahkemede yargılanabileceği, bunun dışındaki tüm suçlarından dolayı adli yargıda Türk Ceza Kanunu ve Askeri Ceza Kanunu dışındaki diğer özel ceza kanunlarına göre yargılanmaları gerektiği anlaşılmakta ise de; suç tarihinde askeri görevleri yönünden Türk Silahlı Kuvvetlerine bağlı jandarma personeli olarak hizmet yapan sanıkların kamu davasına konu edilen eylemlerine ilişkin 02.02.2016 tarihli ve "soruşturma açılması" konulu 7. Kolordu Komutanlığının soruşturma izni verilmesine ilişkin yazısıyla birlikte, silahlı kuvvetlerin günlük faaliyetleri içinde yer alan ve eğitimde dikkati çekmek için amirleri tarafından verilen hizmete ilişkin olduğunda şüphe bulunmayan emrin sanıklar tarafından gereğinin açıkça yerine getirilmediği ve emir tekrar edilmesine rağmen itaat etmemekte direnmeleri göz önüne alındığında sanık müdafiinin bu yöndeki temyiz sebeplerine itibar edilmemiştir.

2.Ancak; Cumhuriyet savcısının esas hakkındaki mütalaasını bildirdiği ve hükümle son bulan 23.03.2021 tarihli duruşmadan önce, sanıklar müdafiinin mazeret bildiren ve esas hakkındaki mütalaanın bildirilmesi halinde tarafına tebliği ile mütalaaya karşı savunma yapmak için süre taleplerini içeren 22.03.2021 tarihli dilekçesi hakkında herhangi bir karar verilmeden, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 216 ncı maddesine aykırı olarak mahkumiyet hükmü kurulmak suretiyle savunma hakkının kısıtlanması hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Silvan Asliye Ceza Mahkemesinin, 23.03.2021 tarihli ve 2020/271 Esas, 2021/324 Karar sayılı kararına yönelik sanıklar müdafiinin ve Cumhuriyet savcısının temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği,

Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

08.05.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/12113, Karar No: 2022/16613, Tarih: 08.12.2022

**4. Hukuk Dairesi         2022/12113 E.  ,  2022/16613 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

K A R A R

6100 sayılı HMK’nın 310.maddesi “(1) Feragat ve kabul, hüküm kesinleşinceye kadar her zaman yapılabilir. (2)(Ek:22/7/2020-7251/29 md.) Feragat veya kabul, hükmün verilmesinden sonra yapılmışsa, taraflarca kanun yoluna başvurulmuş olsa dahi, dosya kanun yolu incelemesine gönderilmez ve ilk derece mahkemesi veya bölge adliye mahkemesince feragat veya kabul doğrultusunda ek karar verilir. (3)(Ek:22/7/2020-7251/29 md.) Feragat veya kabul, dosyanın temyiz incelemesine gönderilmesinden sonra yapılmışsa, Yargıtay temyiz incelemesi yapmaksızın dosyayı feragat veya kabul hususunda ek karar verilmek üzere hükmü veren mahkemeye gönderir.” şeklinde düzenlenlenmiştir.

Dosyanın incelemesinde; davalı vekili tarafından UYAP üzerinden gönderilen 02.12.2022 tarihli dilekçe ile davacı tarafla anlaşma yoluna gidildiği ve davacı vekili tarafından UYAP üzerinden gönderilen 02/12/2022 tarihli dilekçe ile davadan feragat edildiği bildirildiğinden, Sigorta Tahkim Komisyonu İtiraz Hakem Heyetince, taraf vekillerinin vekaletnamesinde davadan feragat yetkisi bulunup bulunmadığı da denetlenmek suretiyle davadan feragat hususunda ek karar verilmesi için dosyanın mahalline İtiraz Hakem Heyetine iletilmek üzere İtiraz Hakem Heyeti kararının saklanması kararını veren İstanbul Anadolu 7. Asliye Ticaret Mahkemesine İŞLEMSİZ İADESİNE 08.12.2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/5637, Karar No: 2006/7478, Tarih: 07.07.2006

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2006/5637 E.  ,  2006/7478 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : ....İcra Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı mahkemenin görevsizliğine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Dava davalı alacağının gerçek bir hukuki ilişkiye dayanmadığı ve muvazaalı olduğu iddiasına dayalı sıra cetveline itiraz davasıdır.

İcra Mahkemesi'nce İcra ve İflas Kanunu’nun 142 nci maddesi uyarınca uyuşmazlığın davalı alacağının varlığına yönelik olduğu gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiş; hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere göre davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan İcra Mahkemesi kararının İcra ve İflas Kanunu’nun 366 ncı maddesi uyarınca ONANMASINA, 7.7.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/377, Karar No: 2014/6848, Tarih: 05.05.2014

**3. Hukuk Dairesi         2014/377 E.  ,  2014/6848 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : SİLİFKE 2.ASLİYE HUKUK (TÜKETİCİ) MAHKEMESİ

TARİHİ : 30/05/2012 (EK KARAR 04.11.2013)

NUMARASI : 2012/196-2012/346

Taraflar arasında görülen Tüketici Hakem Heyeti Kararının iptali davasının yapılan muhakemesi sonucunda verilen hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiş, mahkemece verilen ek karar ile esas kararın kesin olarak verildiği gerekçesiyle temyiz isteminin reddine karar verilmiş, davacı vekili bu defa asıl hükümle birlikte red kararını temyiz etmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dava; elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp/kaçak bedeli hakkında verilen Tüketici Sorunları Hakem Heyeti kararının itiraz yolu ile iptali istemine ilişkindir.

Davaya konu kayıp/kaçak bedeli, miktar itibariyle karar tarihinde yürürlükte bulunan 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanunun 22. maddesinde ve HUMK. nun 427. maddesinde öngörülen kesinlik sınırının altında bulunmakta ise de; kayıp/kaçak bedelinin alınıp alınmaması hususunda verilen hükmün salt alınan bu bedele münhasır olmayıp, sonraki faturaların düzenleme biçimine de etkisi olacağı, bir başka deyişle kararın ard etkisinin bulunduğu ve bu yöndeki talebinde devamlılık arz eden bir isteme ilişkin olduğu kuşkusuzdur.

Yine, kayıp/kaçak bedeli uygulaması nedeniyle eldeki dosyada tek bir abone uyuşmazlığı yargıya taşımış olmasına karşın, ortada tüm aboneleri ilgilendiren, toplu bir hak uyuşmazlığının bulunduğu her türlü duraksamadan uzaktır.

Bu durumda, kayıp/kaçak bedelinin yürürlükteki mevzuat hükümlerine uygun olduğu yönünde tespit istemini de içeren böyle bir davada verilen karar, konu ile ilgili mevzuat hükümlerinin ileriye dönük uygulanıp uygulanmaması yönünde de sonuç doğuracağından, temyiz incelemesinde 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanunun 22. maddesi ve Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 427. maddesinde belirtilen kesinlik sınırının gözetilmemesi gerektiğine; dolayısıyla bu davanın miktar ve değerine bakılmaksızın temyizinin olanaklı bulunduğuna oybirliğiyle karar verilmiştir.

Nitekim Hukuk Genel Kurulunun 13/05/2009 günlü ve 2009/13-122 E. 2009/189 K., 13/10/2010 günlü 2010/13-406 E. 2010/503 K. sayılı kararlarında da aynı hususlara değinilmiştir.

Bu nedenle kararın kesin olduğundan bahisle temyiz dilekçesinin reddine dair mahkemece verilen ek kararın kaldırılmasına karar verilerek, yasal süresi içinde verilen temyiz dilekçesinin incelemesine geçildi:

Davada, davacı elektrik dağıtım şirketinin abonelerinden almakta olduğu kayıp/kaçak bedelinin alınmaması gerektiğine dair Tüketici Sorunları Hakem Heyetince verilen kararın iptali talep edilmiştir.

Bu nedenle kararın kesin olduğundan bahisle temyiz dilekçesinin reddine dair mahkemece verilen ek kararın kaldırılmasına karar verilerek, yasal süresi içinde verilen temyiz dilekçesinin incelemesine geçildi:

Davada, davacı elektrik dağıtım şirketinin abonelerinden almakta olduğu kayıp/kaçak bedelinin alınmaması gerektiğine dair Tüketici Sorunları Hakem Heyetince verilen kararın iptali talep edilmiştir.

Mahkemece; faturada belirtilen kayıp/kaçak bedelinin, kaçak elektrik kullanmayan tüketiciye yansıtılmasının ve enerji nakil sırasında meydana gelen kaybın tüketiciden tahsil edilmesinin haksız şart sayılacağı, öte yandan tarife belirlenirken dikkate alınan bedelin ayrıca belirlenen tarife üzerinden alınmasının açıkça hukuka ve hakkaniyete aykırı olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Dairenin önüne gelen uyuşmazlık; davacı tarafından belirlenen ve EPDK tarafından onaylanan kurul kararına göre alınan kayıp/kaçak bedelinin, Tüketici Hakem Heyeti veya dava üzerine Tüketici Mahkemesince yasal olmadığı, hakkaniyete aykırı bulunduğu ve haksız şart teşkil ettiği değerlendirmesinin yerinde olup olmadığı, varılacak sonuca göre de kayıp/kaçak bedelinin tüketiciden alınıp alınmayacağı noktasında toplanmaktadır.

Öncelikle konunun aydınlatılması için, davacı tarafından elektrik abonelerinden alınmakta olan kayıp/kaçak bedeline ilişkin ücretin yasal dayanağının açıklanmasında ve incelenmesinde yarar vardır.

4628 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'nun 1/1.maddesine göre; “Bu Kanunun amacı; elektriğin yeterli, kaliteli, sürekli, düşük maliyetli ve çevreyle uyumlu bir şekilde tüketicilerin kullanımına sunulması için, rekabet ortamında özel hukuk hükümlerine göre faaliyet gösterebilecek, mali açıdan güçlü, istikrarlı ve şeffaf bir elektrik enerjisi piyasasının oluşturulması ve bu piyasada bağımsız bir düzenleme ve denetimin sağlanmasıdır.”. Yine aynı kanunun 4/1.maddesine göre ; “Kamu tüzel kişiliğini haiz, idari ve mali özerkliğe sahip ve bu Kanun ile kendisine verilen görevleri yerine getirmek üzere Enerji Piyasası Düzenleme Kurumu kurulmuştur.”.

Enerji Piyasası Düzenleme Kurumu ise; “... bu Kanunda yer alan fiyatlandırma esaslarını tespit etmekten, piyasa ihtiyaçlarını dikkate alarak serbest olmayan tüketicilere yapılan elektrik satışında uygulanacak fiyatlandırma esaslarını tespit etmekten ve bu fiyatlarda enflasyon nedeniyle ihtiyaç duyulacak ayarlamalara ilişkin formülleri uygulamaktan ve bunların denetlenmesinden ve piyasada bu Kanuna uygun şekilde davranılmasını sağlamaktan sorumludur(md. 4/2-son)”. Yine Kurumun görevleri arasında; tüketicilere güvenilir, kaliteli, kesintisiz ve düşük maliyetli elektrik enerjisi hizmeti verilmesini teminen gerekli düzenlemeleri yapmak da yer almaktadır(md.5/6-c).

Davaya konu olan kayıp/kaçak bedeli, 4628 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'nun geçici 9. maddesinde “Ulusal Tarife” adı altında EPDK tarafından belirlenerek uygulanmaktadır. 01.04.2011 tarihinden geçerli olmak üzere uygulanmakta olan bu tarife de EPDK’nun 28.12.2010 tarih ve 2999 sayılı kararı ile belirlenmiştir. Tarifelerin uygulanmasında davacının da dahil olduğu lisans sahibi şirketler bakımından yasal zorunluluk bulunmaktadır. Lisans sahibi şirketler tarifeyi değiştiremeyeceği gibi tarifede yer almayan bir bedeli de tahsil edemeyecek veya düzenlenen tarifeler kapsamında düzenlenmiş bir bedeli de tahsil etmeme gibi bir davranışta bulunamayacaktır.

Diğer bir anlatımla, lisans sahibi şirketlerin tarifeleri uygulayıp uygulamama ve kayıp/kaçak bedelini tahsil etmeme gibi bir insiyatifi bulunmamaktadır. Tarifelere uyma yükümlülüğünün bir gereği olarak kayıp/kaçak bedeli, perakende satış tarifesinin bir unsuru olarak faturalarda yer almakta, bu bedelin belirlenmesi için alınan kurul kararı, EPDK’nun bir düzenleyici işlemi olarak tüm tüzel ve gerçek kişileri bağlamaktadır.

Öte yandan, 6352 sayılı Kanunun 64. Maddesi ile değiştirilen 4628 sayılı Kanunun 12. Maddesinde; kurulun yaptırım kararlarına karşı yetkili idare mahkemesinde dava açılabileceği, kurul kararlarına karşı açılan her türlü davanın öncelikli işlerden sayılacağı hükme bağlanmıştır. Bu hüküm çerçevesinde kurul kararlarının iptali için yargı yoluna başvurmak her zaman mümkündür.

Yapılan açıklamalardan anlaşılacağı üzere, dava konusu kayıp/kaçak bedeli; yasa ile belirlenen bir ücrettir. EPDK tarafından yapılan tarife, kurul tarafından onaylandıktan sonra yürürlüğe girmekte ve uygulanmaktadır.

Bundan ayrı, taraflar arasındaki sözleşmenin haksız şart içerdiğinin kabulü için, herhangi bir yasal denetim yolu açık olmayan bir hükmün sözleşmeye konulmuş olması gerekir. Oysa yukarıdaki açıklamalarda da izah edildiği üzere; kayıp/kaçak bedeli 4628 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'nun 1/1, 4/1 ve aynı kanunun geçici 9. maddeleri ile EPDK'nun 28.12.2010 tarih ve 2999 sayılı kararına göre belirlenmekte ve alınmaktadır.

Hal böyle olunca; Tüketici Sorunları Hakem Heyeti ve dolayısıyla da Tüketici Mahkemesinin kayıp/kaçak bedeli konusunda bir değerlendirme yapması açıklanan yasal düzenlemeler karşısında olanaklı olmadığı gibi, kayıp/kaçak bedeli alınması uygulaması haksız şart teşkil etmemektedir.

Açıklanan nedenlerle, mahkemece; davanın kabulü cihetine gidilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK. nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 05.05.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4308, Karar No: 2018/2340, Tarih: 29.03.2018

**6. Ceza Dairesi         2015/4308 E.  ,  2018/2340 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

1-Sanıklar ... ve ... hakkında yağma suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün incelemesinde:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre suçun sanıklar tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından sanıklar ... ve ... savunmanlarının diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sanıklar için 5271 sayılı CMK 150. maddesi gereği atanan zorunlu savunman ücretlerinin sanıklardan alınmasına hükmedilemeyeceği, bu ücretlerin Adalet Bakanlığı bütçesinde bu amaçla ayrılan ödenekten karşılanacağı gözetilmeden, yazılı şekilde zorunlu savunman ücretinin sanıklardan alınmasına hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ... ve ... savunmanlarının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nın 322.maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hükmün yargılama giderleri ile ilgili fıkrasından zorunlu savunman ücretinin sanıklardan tahsiline ilişkin yazılı kısmının çıkartılması suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

2- Sanıklar ... ve ... hakkında yağma suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün incelemesinde:

UYAP sisteminden alınan nüfus kayıtlarına göre; sanık ...'ın hükümden sonra 02/12/2014 tarihinde öldüğünün; sanık ...'ün ise yine hükümden sonra 06/10/2016 tarihinde öldüğünün anlaşılması karşısında, 5237 sayılı TCK'nın 64/1. maddesinin uygulama olanağının değerlendirilmesi zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ... ve ... savunmanlarının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 29/03/2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.