muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/5163, Karar No: 2018/11167, Tarih: 11.10.2018

**2. Ceza Dairesi         2018/5163 E.  ,  2018/11167 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Hüküm tarihine kadar yapılan yargılama gideri toplamı, 5271 sayılı CMK'nın 324/4. maddesinde atıfta bulunulan 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun'un 106. maddesindeki terkin edilmesi gereken tutar olan 20,00 TL'den az olduğu halde (16,00 TL), yargılama giderinin sanıktan tahsiline karar verilmiş ise de, hüküm kesinleşinceye kadar yapılacak yargılama giderlerinin de toplam yargılama gideri kapsamında olması nedeniyle hükmün kesinleştiği tarihte sanıktan tahsili gereken yargılama giderinin yukarıda açıklanan terkin edilmesi gereken miktardan az olması halinde Devlet Hâzinesi üzerinde bırakılmasının infaz aşamasında değerlendirilmesi mümkün görülmüş, dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

TCK'nın 165/1. maddesinde hem hapis, hem de adli para cezasının öngörüldüğü, sanık hakkında yüklenen suçtan dolayı temel hapis cezasının kanun maddesinde gösterilen alt sınırdan belirlendiği halde, aynı gerekçe ile adli para cezasının gün sayısının 5 gün yerine, 150 gün olarak belirlenmesi suretiyle TCK'nın 165/1 ve 52/1. maddelerine açıkça aykırı davranılması sonucu, fazla adli para cezasına hükmedilmesi ve hükümden sonra 18/06/2014 tarihinde kabul edilip 28/06/2014 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 81. maddesi ile değişik 5275 sayılı Kanun'un 106/3. maddesi gereğince “ Hükümlü, tebliğ olunan ödeme emri üzerine belli süre içinde adli para cezasını ödemezse, Cumhuriyet savcısının kararı ile ödenmeyen kısma karşılık gelen gün miktan hapis cezasına çevrilerek, hükümlünün iki saat çalışması karşılığı bir gün olmak üzere kamuya yararlı bir işte çalıştırılmasına karar verilir. Günlük çalışma süresi, en az iki saat ve en fazla sekiz saat olacak şekilde denetimli serbestlik müdürlüğünce belirlenir. Hükümlünün, hakkında hazırlanan programa ve denetimli serbestlik görevlilerinin bu kapsamdaki uyarı ve önerilerine uymaması hâlinde, çalıştığı günler hapis cezasından mahsup edilerek kalan kısmın tamamı açık ceza infaz kurumunda yerine getirilir.” şeklindeki hükmü karşısında, sanık hakkında adli para cezasının ödemediği takdirde ödenmeyen para cezasının hapse çevrilemeyeceğinin gözetilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 1412 sayılı CMUK'nın 321.maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın aynı Kanun'un 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün olduğundan, sanığın TCK'nın 165/1. maddesi uyarınca 5 gün adli para cezası ile aynı Kanun'un 62. maddesi gereğince 1/6 oranında indirim yapılarak 4 gün adli para cezası ile, aynı Kanun'un 52. maddesi gereğince günlüğü 20 TL'den paraya çevrilerek 80 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hüküm fıkrasından ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceğinin ihtarına ilişkin bölümün çıkarılmasına karar verilmek suretiyle diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 11/10/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/10590, Karar No: 2015/7572, Tarih: 09.06.2015

**4. Hukuk Dairesi         2014/10590 E.  ,  2015/7572 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 03/12/2013 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 11/03/2014 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, basın yoluyla kişilik haklarına saldırı nedeniyle manevi tazminat istemine ilişkindir. Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili, davalı tarafın www.edirnehaberci.com adlı internet sitesinde 24/06/2011 tarihli "Kıyısından Köşesinden" adlı köşede kaleme aldığı "..." başlıklı yazı nedeni ile müvekkilinin kişilik haklarının zarar gördüğünü belirterek uğramış olduğu manevi zararın tazminini talep etmiştir.

Yerel mahkemece, davalının köşe yazısında davacıyı kastederek "... Birileri acayip yalakalık yapıyor ve sonunda daire bile kapıyor, iki satır yazı yaz daireyi kap..." şeklinde yazarak hakarette bulunduğu, söz konusu haberdeki ifadelerin davacının kişilik haklarına saldırı teşkil ettiği gerekçesiyle istemin kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Basın özgürlüğü, Anayasanın 28. maddesi ile 5187 sayılı Basın Yasasının 1. ve 3. maddelerinde düzenlenmiştir. Bu düzenlemelerde basının özgürce yayın yapmasının güvence altına alındığı görülmektedir. Basına sağlanan güvencenin amacı; toplumun sağlıklı, mutlu ve güvenlik içinde yaşayabilmesini gerçekleştirmektir. Bu durum da halkın dünyada ve özellikle içinde yaşadığı toplumda meydana gelen ve toplumu ilgilendiren konularda bilgi sahibi olması ile olanaklıdır. Basın, olayları izleme, araştırma, değerlendirme, yayma ve böylece kişileri bilgilendirme, öğretme, aydınlatma ve yönlendirmede yetkili ve aynı zamanda sorumludur. Basının bu nedenle ayrı bir konumu bulunmaktadır. Bunun içindir ki, bu tür davaların çözüme kavuşturulmasında ayrı ölçütlerin koşul olarak aranması, genel durumlardaki hukuka aykırılık teşkil eden eylemlerin değerlendirilmesinden farklı bir yöntemin izlenmesi gerekmektedir. Basın dışı bir olaydaki davranış biçiminin hukuka aykırılık oluşturduğunun kabul edildiği durumlarda, basın yoluyla yapılan bir yayındaki olay hukuka aykırılık oluşturmayabilir.

Ne var ki basın özgürlüğü sınırsız olmayıp, yayınlarında Anayasanın Temel Hak ve Özgürlükler bölümü ile Türk Medeni Kanununun 24 ve 25. maddesinde yer alan ve yine özel yasalarla güvence altına alınmış bulunan kişilik haklarına saldırıda bulunulmaması da yasal ve hukuki bir zorunluluktur.

Ne var ki basın özgürlüğü sınırsız olmayıp, yayınlarında Anayasanın Temel Hak ve Özgürlükler bölümü ile Türk Medeni Kanununun 24 ve 25. maddesinde yer alan ve yine özel yasalarla güvence altına alınmış bulunan kişilik haklarına saldırıda bulunulmaması da yasal ve hukuki bir zorunluluktur.

Basın özgürlüğü ile kişilik değerlerinin karşı karşıya geldiği durumlarda; hukuk düzeninin çatışan iki değeri aynı zamanda koruma altına alması düşünülemez. Bu iki değerden birinin diğerine üstün tutulması gerektiği, bunun sonucunda da, daha az üstün olan yararın daha çok üstün tutulması gereken yarar karşısında o olayda ve o an için korumasız kalmasının uygunluğu kabul edilecektir. Bunun için temel ölçüt kamu yararıdır. Gerek yazılı ve gerekse görsel basın bu işlevini yerine getirirken, özellikle yayının gerçek olmasını, kamu yararı bulunmasını, toplumsal ilginin varlığını, konunun güncelliğini gözetmeli, haberi verirken özle biçim arasındaki dengeyi de korumalıdır. Yine basın, objektif sınırlar içinde kalmak suretiyle yayın yapmalıdır. O anda ve görünürde var olup da sonradan gerçek olmadığı anlaşılan olayların yayınından da basın sorumlu tutulmamalıdır.

Dava konusu yazı sebebiyle davalı, Sulh Ceza Mahkemesi'nin 2012/550 esas, 2013/684 karar sayılı dosyasında sözlü, yazılı veya görüntülü bir ileti ile hakaret suçundan yargılanmış ve hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiştir. CMK’nın 231/5. maddesi uyarınca; “Hükmün açıklanmasının geri bırakılması, kurulan hükmün sanık hakkında bir hukukî sonuç doğurmamasını ifade eder.” Bu nedenle açıklanması geri bırakılan mahkûmiyet hükmünün, BK’nun 53. maddesi anlamında hukuk hâkimi yönünden bağlayıcılığı yoktur. Somut olayın oluşunu ve hukuka aykırılık unsurunun gerçekleşip gerçekleşmediğini hukuk hakimi kendisi takdir etmelidir.

Yazı bütünü incelendiğinde TOKİ konutlarından davacının ön ayak olması sonucu basın mensuplarına ev verilmesi yine basın mensubu olan davalı tarafından eleştirilmiş olup kişilik haklarına saldırıdan bahsedilemez. Yerel mahkemece açıklanan olgular gözetilerek istemin tümden reddedilmesi gerekirken yerinde olmayan gerekçe ile davalının manevi tazminatla sorumluluğuna karar verilmesi usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalının diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 09/06/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11873, Karar No: 2016/9752, Tarih: 21.12.2016

**11. Hukuk Dairesi         2015/11873 E.  ,  2016/9752 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL 3.FİKRÎ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada .... 3.Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 03/07/2014 tarih ve 2012/148-2014/181 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacılar vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava, 6100 sayılı Kanun'un geçici 3/2. maddesi delaletiyle uygulanması gereken HUMK 3156 sayılı Kanun ile değişik 438/1 maddesi hükmü gereğince miktar veya değer söz konusu olmaksızın duruşmalı olarak incelenmesi gereken dava ve işlerin dışında bulunduğundan duruşma isteğinin reddiyle incelemenin dosya üzerinde yapılmasına karar verildikten sonra dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili; müvekkilinin formoterol ve ... etkin maddesini kullanarak .....isimli ilaç ürününü geliştirdiğini, bu ilaç ve etken maddeleri için verilmiş olan Yabancı Tıbbi Müstahzarlar Ruhsatnamesinin sahibi olduğunu, davalı yanın bu ruhsatlı ilacı referans göstererek ruhsat aldığını, ilaçlarının müvekkilinin ilgili patentlerine tecavüzünün kaçınılmaz ve kuvvetle muhtemel olduğunu, davalının ... adlı jenerik ilacının müvekkil ilacı ile aynı/temelde benzer olduğunu ileri sürerek davalının müvekkiline ait TR ..., TR .... B, .... B ve TR.... nolu patentlerine muhtemel ve/veya vaki patent tecavüzü ve haksız rekabet durumunun tespiti, men'i ve ref'i ile davalı yanın ürünlerinin müvekkilinin patentlerine tecavüz etmediğinin fiili ve kanuni tecavüz karinesinin aksi ispat edilinceye kadar üretim, satış, depolama, tanıtım ve geri ödeme listelerinin eklenmesinin önlenmesi hususunda ihtiyati tedbir kararı verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili; müvekkilinin ... isimli ilacının hiçbir hakkı ihlal etmeyecek şekilde ruhsatlandırılmış olup henüz satışa sunulmadığını, kısaltılmış ruhsat başvurusunun bulunduğunu ancak bunun doğrudan dava konusu patentlere tecavüz anlamı taşımadığını, ayrıca dava konusu davacının patentlerinin hiçbirinin usul patenti olmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; davalıya ait ürünlerin davacının... sayılı patentin isteminde tanımlanan özellikleri içermediği, istem kapsamına girmediği, yine davacının... sayılı patentinde yer alan üretim yöntemi ile davalının üretim yöntemindeki farklılık ile patente tecavüzün söz konusu olmadığı, partikül büyüklükleri açısından yapılan değerlendirmede de, eşdeğer olarak geliştirilen ürünlerin stabilitesi açısından sonucun beklenen olduğu, ... sayılı patentin dava konusu ilacın içeriğine yönelik olduğu ve etkin maddeleri formoterol ve

budesonidin olduğu, .... tedavisinde kullanımının koruma altına alındığı, ancak davalı ürünlerinin ise sadece astım hastalarının tedavisinde kullanılacak olması sebebiyle bu patente de tecavüzün bulunmadığı, davacının .... sayılı patentinin ana istemleri ile davalı ürünleri karşılaştırıldığında, tanımlanan özellikleri içermemesi sebebiyle ürünlerin patent istemlerinin kapsamına girmediği, dolayısıyla davalı ürünlerinin davacının dayanak patentlerine tecavüzleri olmadığı, bulkdansite ölçümünün nasıl yapıldığının belirtilmesinin patent istemlerinin değerlendirilmesi açısından öncelikli olmadığı gibi ürünlerin stabilitelerine ait ölçüm yönteminin verilmesinin öncelikli olmadığı, TR ... B sayılı patent yönünden ise, cihazın kullanılması sonrasında ortaya çıkan tozu temizleme yöntemindeki fırçalı sistem ile davalı ürünündeki dozlayıcı ve uzaklaştırıcı unsurlardaki farklılık sebebiyle tecavüz edilmediği yolundaki görüş ve son olarak bu patent açısından jenerik ürünün biyoeşdeğerliği ile ilgili itirazın ise ruhsatlandırma sırasında yapılan klinik değerlendirmelerin sonuçları doğrultusunda Sağlık Bakanlığı'nca değerlendirilecek nitelikte olması nedeniyle dayanak patentlere tecavüz olmadığı, davacı yan iddialarının sübut bulmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, patent hakkına muhtemel ve/veya vaki tecavüz ve haksız rekabetin tespiti, meni ve refi istemine ilişkindir. Davacılar vekilince, davalı tarafça yapılan ilaç ruhsat başvurusunun müvekkiline ait ilaç patentine tecavüz oluşturduğu iddia edilmiştir. 551 sayılı KHK'nın 75/f. bendi gereği, ilaçların ruhsatlandırılması ve bunun için gerekli test ve deneyler de dahil olmak üzere, ruhsat konusu buluşu içeren deneme amaçlı fiiller patentten doğan hakların sağladığı koruma kapsamı dışında kalır. Somut uyuşmazlıkta, davacılar tarafından, davalının ilaç ruhsat başvurusu dışında aynı KHK'nın 136. maddeleri kapsamında tecavüz tehlikesi oluşturan başkaca bir eylemi bulunduğu ileri sürülüp kanıtlanamadığına ve davalının ilaç ruhsatı için başvuruda bulunmuş olması tek başına davacıların patent hakkına tecavüz yaratmayacağına göre, mahkemece işin esasının incelenmesi suretiyle sonuca gidilmesi isabetli olmamakla birlikte yukarıda açıklanan gerekçe ile mahkemenin red kararı sonucu itibariyle doğru olduğundan hükmün onanması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacılar vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 01,50 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 21/12/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2545, Karar No: 2015/3669, Tarih: 10.02.2015

**8. Hukuk Dairesi         2015/2545 E.  ,  2015/3669 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Sulh Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tapu iptali ve tescil

K A R A R

Taraflar arasındaki uyuşmazlık kadastro çalışmaları sırasında yol ve boşluk olarak tespit dışı bırakılan taşınmazın tescili isteğine ilişkin bulunduğuna ve davada zilyedliğe dayanılmadığına göre, Yargıtay Başkanlar Kurulu'nun 19.01.2015 tarih, 2015/8 sayılı Kararı ile hazırlanıp, 22.01.2015 tarih ve 29244 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Hukuk Dairelerine ilişkin iş bölümü uyarınca, hükme yöneltilen temyiz itirazlarının incelenmesi Yargıtay (16.) Hukuk Dairesine ait olması icap eder. Ne var ki; anılan Dairece uyuşmazlık hakkında görevsizlik kararı verilmek suretiyle dava dosyası Dairemize gönderilmiş bulunduğundan, hükme yöneltilen temyiz itirazlarını inceleyecek Dairenin Başkanlar Kurulunca belirlenmek üzere dosyanın Yargıtay Birinci Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE, 10.02.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/5448, Karar No: 2013/10841, Tarih: 27.05.2013

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2012/5448 E.  ,  2013/10841 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde geçen çalışmalarının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine karar vermiştir.

Hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Davacı, davalıya ait akaryakıt istasyonu işyerinde 28.11.2003-8.10.2007 tarihleri arasında çalıştığının tespitini istemiştir.

Mahkemece davanın reddine karar verilmiş ise de bu sonuç usul ve yasaya uygun bulunmamıştır.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 506 sayılı Yasanın 79/10. maddesinde, bu tür hizmet tespiti davalarının kanıtlanması yönünden özel bir yöntem öngörülmemiştir. Kimi ayrık durumlar dışında; resmi belge veya yazılı delillerin bulunması, sigortalı sayılması gereken sürelerin saptanmasında güçlü delil olmaları itibariyle sonuca etkili olurlar. Ne var ki bu tür kanıtların bulunmaması, salt, bu nedene dayalı istemin reddine neden olmaz. Somut bilgilere dayanması, inandırıcı olmaları koşuluyla, Kuruma bildirilen dönem bordroları, tanıkları veya iş ilişkisini bilen veya bilmesi gereken işverenler tarafından Kuruma bildirilen komşu işyerleri çalışanları gibi kişilerin bilgileri ve bunları destekleyen kimi diğer kanıtlarla dahi sonuca gitmek mümkündür.

Somut olayda davacının, dava dışı işyerinde 8.6.2006 tarihinde işe başladığına dair işe giriş bildirgesinin verildiği ancak yapılan imza incelemesinde bu bildirgedeki imzanın davacıya ait olmadığının rapor edildiği, davalıya ait işyerinde ise 10.5.2007 tarihinde işe giriş bildirgesinin verilip, bu tarihten itibaren 8.10.2007 tarihine kadar çalışmanın bildirildiği, zabıtanın tesbit ettiği komşu işyeri tanıklarının davacının çalışmasını doğruladıkları, mahkemece uyuşmazlık döneminin tamamını kapsar şekilde dönem bordrolarının getirtilmediği, bordro tanıklarının beyanlarının alınmadığı anlaşılmaktadır.

Yapılacak iş, davacının çalıştığını iddia ettiği iş yerinde geçen ve Kuruma bildirilmeyen süreler yönünden uyuşmazlık konusu dönemde Kuruma verilmiş dönem bordrolarında çalışmaları görülen tanıkların beyanlarına başvurmak, tanıkların adreslerinin tespit edilemediği ya da beyanları ile yetinilmediği takdirde Kurumdan bilgi alınarak veya Emniyet, muhtarlık yoluyla yaptırılacak araştırma sonucu iş yerine komşu veya yakın işyerlerinden belirlenen çalışanların ve işyeri sahiplerinin beyanlarına başvurmak, (bozma öncesi zabıtanın tespit ettiği tanık beyanları da dikkate alınarak) ayrıca davacının 5.7.2002 tarihinde 20 yaşını doldurmuş olması nedeni ile davacının askerlik sürelerinin ilgili askerlik şubesinden sorularak tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre karar vermektir

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın eksik araştırma ve hatalı değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA,temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 27/05/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/18738, Karar No: 2016/14296, Tarih: 08.12.2016

**3. Hukuk Dairesi         2015/18738 E.  ,  2016/14296 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK (TÜKETİCİ) MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki Tüketici Hakem Heyeti Kararına itiraz davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, kayıp-kaçak vb. bedellerin ilgili mevzuat çerçevesinde abonelere yansıtıldığını ve uygulanmasının yasal bir zorunluluk olduğunu belirterek; davalı aboneden tahsil edilen kayıp kaçak vb. bedellerin davalı aboneye iadesine yönelik verilen ... Tüketici Sorunları Hakem Heyeti kararının iptalini talep ve dava etmiştir.

Davalı, davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece; davacı elektrik şirketi tarafından kayıp kaçak vb. bedellerin davalı aboneden tahsil edilmesinin yasal dayanağı bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı tarafça temyiz edilmiştir.

1-) Dava, elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp-kaçak bedelinin tüketiciye iadesine yönelik Tüketici Sorunları Hakem Heyeti kararının iptali istemine ilişkindir.

Kayıp-kaçak bedeli ile dağıtım-iletim bedeli sayaç okuma ve perakende satış hizmet bedelleri hakkında 17.06.2016 tarihinde yürürlüğe giren 6719 sayılı kanun öncesinde Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 21.05.2014 tarih ve 2013/7-2454 Esas 2014/679 K. Sayılı kararı ile Anayasanın Vergi ödevi Başlıklı 73. maddesindeki “ Herkes, kamu giderlerini karşılamak üzere, mali gücüne göre, vergi ödemekle yükümlüdür .Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülükler kanunla konulur, değiştirilir veya kaldırılır . Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülüklerin muaflık, istisnalar ve indirimleriyle oranlarına ilişkin hükümlerinde kanunun belirttiği yukarı ve aşağı sınırlar içinde değişiklik yapmak yetkisi Bakanlar Kuruluna verilebilir" şeklindeki düzenlemeye göre kayıp-kaçak , sayaç okuma, dağıtım, perakende hizmet ve iletim bedeli uygulamasının EPDK Kararları ve tebliğleri çerçevesinde uygulama arz eden kanunlar ve ikincil mevzuat hükümleri çerçevesinde EPDK tarafından belirlenerek uygulandığından bu tarihteki mevcut hukuki düzenlemenin EPDK'ya sınırsız bir fiyatlandırma ve tarife unsuru belirleme hak ve yetkisi vermediği özellikle kaçak (elektrik enerjisinin hırsızlanması) bedellerinin kurallara uyan abonelerden tahsili yoluna gitmenin hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaşmadığı, bu faturalara yansıtılan diğer kalemlere ilişkin bedel miktarlarının şeffaflık ilkesi ile denetlenebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne bedel ödendiğinin bilinmesininde şeffaf hukuk devleti nin vazgeçilmez unsuru olduğundan EPDK kararları ile bu bedellerin mevcut mevzuat kapsamında tüketicilerden alınması doğru bulunmayarak hukuka uygun olmadığı kabul edilmiştir.