muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/11788, Karar No: 2011/13461, Tarih: 13.12.2011

**4. Hukuk Dairesi         2010/11788 E.  ,  2011/13461 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... (...) Belediye Başkanlığı aleyhine 10/06/2010 gününde verilen dilekçe ile rücuen tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın reddine dair verilen 10/06/2010 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, davacının trafik kazası sonucu oluşan cismani zarar nedeniyle SGK'na ödemiş olduğu bedelin kusuru oranında davalı belediyeden rucüen tahsili istemine ilişkindir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hüküm, davacı ... tarafından temyiz edilmiştir.

3533 sayılı Yasa'nın 1. maddesine göre genel, katma ve özel bütçelerle yönetilen daireler ve belediyelerle sermayesinin tamamı devlete veya belediyelere yahut özel idarelere ait olan daire ve müesseseler arasında çıkan uyuşmazlıklardan adli yargının görevi içinde bulunanlar o Yasa'da yazılı tahkim usulüne göre çözümlenir.

Tarafların sıfatı gereği aralarındaki uyuşmazlığın tahkim usulüne göre çözümlenmesi gerektiği gözetilerek sözü edilen Yasa uyarınca dava dilekçesinin görev yönünden reddine karar verilmesi gerekirken işin esasının incelenmiş olması usul ve yasaya aykırı olup kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın gösterilen nedenle BOZULMASINA; bozma nedenine göre öteki yönlerin incelenmesine şimdilik yer olmadığına ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 13/12/2011 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

(M)

KARŞI OY YAZISI

Davacı ..., 28/10/1984 günlü Resmi Gazete'de yayınlanan ara statüsü gereğince bir kamu istisadi teşebbüsüdür. 233 sayılı Kanun Hükmünde Kararname'nin 4. maddesinde de kamu iktisadi teşebbüslerinin bu Kanun Hükmünde Kararname ile saklı tutulan durumlar dışında özel hukuk düzenlemelerine bağlı olduğu belirtilmiştir. Bu nedenle, TCDD'nin 3533 sayılı Yasa kapsamında olmadığını düşündüğümden sayın çoğunluğun görüşüne katılmıyorum. 13/12/2011
Yargıtay — Esas No: 2006/3875, Karar No: 2006/10411, Tarih: 29.06.2006

**2. Hukuk Dairesi         2006/3875 E.  ,  2006/10411 K.**

**"İçtihat Metni"**

KARŞI  OY

Kısa karar ile gerekçeli karar arasında \* tedbir ve yoksulluk nafakası  konusunda çelişki yaratıldığına ilişkin değerli çoğunluk ile aramızda “görüş birliği” vardır.

Çekişme nedir?;

Değerli çoğunluğun kısa karar ile gerekçeli karar “çelişkisine rağmen” işin esasının “diğer yönlerden” incelenebileceğine yönelik düşüncesine katılmıyorum.

Dairemin “formüle edilmiş” ilke kararına göre:

“...Hukuk Usulü Muhakemeleri Yasasının 38l/2 maddesi uyarınca kararın tefhimi en az 388.maddede belirtilen hüküm sonucunun duruşma tutanağına geçirilerek okunması suretiyle olur. Bu durumda gerekçeli kararın, tefhim edilen karar yanlış da olsa, buna uygun düzenlenmesi gerekmektedir. Yanlışlık ancak temyiz yoluna başvurulması ve kararın bozulması halinde düzeltilebilir. Tefhim edilen kararla gerekçeli kararda aykırılık diğer yönler incelenmeden tek başına bozma sebebi olur. O halde mahkemece yapılacak iş,  l0.4.l992 tarihli 7/4 sayılı içtihadı birleştirme kararı gözetilerek yeniden karar oluşturmaktan ibarettir.”

Dikkat edilecek olursa Dairemin “formüle edilmiş” ilke kararına göre tefhim edilen kararla gerekçeli kararda aykırılık “diğer yönler incelenmeden” ve  “tek başına” bozma sebebi olur.

Kaldı ki kısa kararla gerekçeli kararın “çelişik” olması “mutlak bir bozma sebebi” sayılır. (l0.4.l992 tarihli 7/4 sayılı içtihadı birleştirme kararı gerekçesi) l0.4.l992 tarihli 7/4 sayılı içtihadı birleştirme kararına göre sonradan yazılan gerekçeli kararın kısa karara “uygun olması” görüşü konusunda “oybirliği” vardır.

l0.4.l992 tarihli 7/4 sayılı içtihadı birleştirme kararına göre yerel mahkeme “önceki kısa kararla bağlı olmaksızın” çelişkiyi kaldırmak suretiyle vicdani kanaatine göre karar verebilir. Öyle ki hâkim çelişkiyi gidererek davayı “görev yönünden” ya da “hak düşürücü süreden” bile reddedebilir! (l0.4.l992 tarihli 7/4 sayılı içtihadı birleştirme kararı gerekçesi)

“Kısa karar ile gerekçeli kararda hükmün herhangi bir bölümü ile ilgili olarak çelişki yaratılması sonucu bozulması, hüküm maddelerinin ‘tümünü’ ortadan kaldırır. Yeniden verilecek kararda, tüm istekler hakkında yeniden ayrı ayrı karar verilmesini gerektirir. Açıklanan yasal nedenlerle ‘yok hükmünde’ olan önceki kararın temyiz edilmeyen bölümlerinin kesinleştiğine ilişkin görüş anılan inançları birleştirme kararına aykırıdır.” (Y2HD, 28.4.1999, 1986-4284, Ömer Uğur GENÇCAN, Öğreti ve Uygulamada Boşanma, Tazminat, Nafaka, Yetkin Yayınevi; I. Cilt, Ankara 2000 ,  II. Cilt,  Ankara 2000, Kısaltma: GENÇCAN-Boşanma, s. 1509)

Çelişik kararın gerek “tamamının” gerekse “bir bölümünün” temyiz incelenmesine konu yapılması bu sebeple olanaksızdır. O halde mahkemece yapılacak iş,  l0.4.l992 tarihli 7/4 sayılı içtihadı birleştirme kararı gözetilerek “yeniden karar” oluşturmaktan ibarettir

Bu sebeplerle değerli çoğunluğun görüşüne katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2013/13711, Karar No: 2013/16696, Tarih: 26.11.2013

**3. Hukuk Dairesi         2013/13711 E.  ,  2013/16696 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

VEK.AV. ...

Taraflar arasında görülen alacak davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili dilekçesinde, müvekkili olan davacının elektrik abonesi olduğunu, davalı ... idaresinin davacıdan, kayıp kaçak bedeli ve sayaç okuma bedeli adı altında 5.322,64 TL tahsil ettiğini, ancak bu tahsilatın haksız olduğunu beyan ederek, ödenen bedelin iadesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dava konusu uyuşmazlık, kayıp kaçak bedeli ve sayaç okuma bedelinin davalı tüketiciden tahsil edilip edilmeyeceği noktasında toplanmaktadır.

Kayıp-kaçak miktarı, dağıtım sistemine giren enerji ile dağıtım sisteminde tüketicilere tahakkuk ettirilen enerji miktarı arasındaki farkı göstermektedir. Yani kayıp-kaçak bedeli elektrik sisteminde ortaya çıkan teknik ve teknik olmayan kaybın maliyetinin kayıp-kaçak hedefi oranları ölçüsünde karşılanabilmesi amacıyla belirlenen bir bedeldir. 4628 sayılı ....nun 4 üncü maddesinin 2 nci fıkrasında Kurum’un “ Bu Kanunda yer alan fiyatlandırma esaslarını tespit etmekten sorumlu olduğu” belirtilmektedir. Buna göre....elektrik faturalarında bulunacak ve ücretlendirilecek tarife unsurlarını belirleme yetkisine sahiptir. Kayıp-kaçak bedeli, Kurumun Kanunun kendisine verdiği yetki çerçevesinde ve Kanunun temel amaçlarına uygun şekilde belirlediği bir bedeldir. Söz konusu bedeli belirlemek üzere alınan Kurul Kararı Kurumun bir düzenleyici işlemi olarak tüm tüzel ve gerçek kişileri bağlayıcı niteliği haizdir.

Tarifelerin uygulanması, lisans sahibi şirketler bakımından yasal bir zorunluluktur. Lisans sahibi şirketler, tarifeyi değiştiremeyeceği gibi, tarifede yer almayan bir bedeli de tahsil edemez veya düzenlenen tarifeler kapsamında belirlenmiş bir bedeli de tahsil etmeme gibi bir davranışta bulunamazlar. Bu sebeple, perakende satış lisansı sahibi dağıtım şirketlerinin tarifeleri uygulayıp uygulamama ve kayıp-kaçak bedelini tahsil edip etmeme gibi bir inisiyatifi bulunmamaktadır. Tarifelere uyma yükümlülüğünün bir gereği olarak kayıp-kaçak bedeli perakende satış tarifesinin bir unsuru olarak faturalarda yer almaktadır. Bu nedenle, dağıtım şirketlerinin söz konusu karara aykırılık teşkil edecek bir işlemde bulunmaları mümkün değildir.

...

Öyle ise mahkemece, bu ilke ve esaslar gözetilerek, davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.

...

Öyle ise mahkemece, bu ilke ve esaslar gözetilerek, davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 26.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/13053, Karar No: 2019/3727, Tarih: 28.05.2019

**20. Hukuk Dairesi         2016/13053 E.  ,  2019/3727 K.**

**"İçtihat Metni"**

......

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı Hazine vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı ... Yönetimi, orman kadastro çalışması sırasında, .... merkez ....adına tapulu bulunan 1931 parsel sayılı, 296.250,00 m2 yüzölçümlü taşınmazın 236.743,17 m2'lik bölümünün orman tahdid sınırı içerisinde, geriye kalan 59.506,83 m2'lik bölümünün ise orman tahdid alanı dışında kaldığının tespit edildiğini belirterek orman tahdid alanı dışında bırakılan 59.506,83 m2'lik bölümün de tahdid alanı içerisinde kaldığının tespiti istemiyle dava açmıştır.

Mahkemece, dava konusu taşınmazın orman sayılan yerlerden olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne,.....bulunan 1931 parsel sayılı taşınmazın fen bilirkişi raporunda (A) harfiyle gösterilen 38.665,80 m2'lik ve (C) harfiyle gösterilen 20.841,03 m2'lik bölümlerinin orman arazisi olduğunun tespitine karar verilmiş, hüküm davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, kadastro tespitine itiraza ilişkindir.

Dava konusu taşınmazın bulunduğu yörede 1962 yılında yapılmış arazi kadastrosu, 2010 yılında yapılmış orman kadastrosu ve 2/B çalışması bulunmaktadır.

İncelenen dosya kapsamına kararın dayandığı gerekçeye, uzman orman bilirkişi tarafından eski tarihli hava fotoğrafları ve memleket haritasına dayalı olarak yöntemine uygun biçimde yapılan inceleme ve araştırmada çekişmeli taşınmazın fen bilirkişi raporunda (A) ve (C) ile gösterilen bölümlerinin orman sayılan yerlerden olduğu anlaşıldığına göre yazılı biçimde hüküm kurulmasında bir isabetsizlik bulunmadığından yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, Harçlar Kanununun değişik 13/j maddesi gereğince Hazineden harç alınmasına yer olmadığına

28/05/2019 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/21044, Karar No: 2011/10262, Tarih: 13.06.2011

**2. Hukuk Dairesi         2010/21044 E.  ,  2011/10262 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çatalca 2. Asliye Huuk (Aile) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Kişisel İlişki Tesisi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm vekalet ücreti yönünden temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Davada kişisel ilişkinin yeniden düzenlenmesi istenilmiştir. Hakim çocuğun menfaatini üstün tutarak , taleple bağlı olmaksızın karar verebilir. Davacının isteği kabul edildiği halde, davalı vekili lehine vekalet ücreti takdir edilmesi doğru değildir. Ne var ki bu yön yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hükmün Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438/7. maddesi gereğince düzeltilerek onanması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle gerekçeli kararın 4. bendinin bütünüyle hükümden çıkarılmasına ve hükmün düzeltilmiş bu haliyle ONANMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 13.06.2011 (Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2020/4533, Karar No: 2020/4885, Tarih: 20.10.2020

**2. Hukuk Dairesi         2020/4533 E.  ,  2020/4885 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Ziynet Alacağı

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalılar tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Davacı kadın, dava dilekçesinde ziynet eşyalarının aynen, olmadığı takdirde bedelinin iadesini talep etmiştir. Tefhim edilen kısa kararda ve hükümde 6 adet her biri 20 gr 22 ayar bilezik, 1 adet 22 ayar beşibirlik, bir adet 14 ayar 10 gram beşibirlik zinciri, 1 adet yarım Atatürk altını, 2 adet reşat Sarılira, 2 adet yarım Atatürk Altını ve 4 adet çeyrek Atatürk Altınının davalılar ... ve ...'den müştereken ve müteselsilen alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş ancak hüküm altına alınan ziynetlerin ayrı ayrı değerleri gösterilmemiştir.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 297. maddesinin (2.) fıkrasında; hükmün sonuç kısmında gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında; açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gerektiği, aynı Yasanın 298. maddesinin (2.) fıkrasında da, gerekçeli kararın, tefhim edilen hükme aykırı olamayacağı hükme bağlanmıştır. Gerek tefhim edilen ve zabıtla belirlenen kararda, gerekse buna uygun düzenlenmesi zorunlu gerekçeli kararda hüküm altına alınan eşyanın cins, nitelik, miktar ve değerlerinin ayrı ayrı gösterilmesi ve taraflara yüklenen borç ile tanınan hakkın infazda güçlük çıkarmayacak biçimde belirtilmesi gerekir. Bu yön gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.

2-Kabule göre de; mahkemece 6 adet her biri 20 gr 22 ayar bilezik, 1 adet 22 ayar beşibirlik, bir adet 14 ayar 10 gram beşibirlik zinciri, 1 adet yarım Atatürk altını, 2 adet reşat Sarılira, 2 adet yarım Atatürk Altını ve 4 adet çeyrek Atatürk Altınından oluşan ziynet eşyalarının aynen iadesine karar verilmişse de davacı kadın dava dilekçesinde ziynetlerin aynen iadesini, mümkün olmadığı takdirde bedelinin tahsilini talep etmiştir. Davacı kadının bedel iade talebi konusunda olumlu ya da olumsuz bir karar verilmemiş olması doğru değildir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda (1.) bentte gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma nedenlerine göre diğer temyiz itirazların şimdilik incelenmesine yer olmadığına, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 20.10.2020 (Salı)
Yargıtay — Esas No: 2020/8164, Karar No: 2021/4668, Tarih: 27.04.2021

**3. Hukuk Dairesi         2020/8164 E.  ,  2021/4668 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 19. HUKUK DAİRESİ (İLK DERECE)

Taraflar arasındaki hakem kararının iptali davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hüküm, davacı vekili tarafından duruşmalı olarak temyiz edilmekle; duruşma günü olarak belirlenen 27/04/2021 tarihinde davacı yetki belgesine istinaden Av. .... ile davalı vekili Av..... geldi. Açık duruşmaya başlandı ve hazır bulunan vekillerin sözlü açıklamaları dinlenildikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için saat 14.00'e bırakılması uygun görüldüğünden, belli saatte dosyadaki bütün kağıtlar okunarak, Tetkik Hakiminin açıklamaları dinlenip, gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 3.050 TL Yargıtay duruşması vekalet ücretinin davacıdan alınıp davalıya verilmesine, 14,90 TL bakiye temyiz harcının temyiz edene yükletilmesine, 6100 sayılı HMK'nun Geçici Madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nun 440. maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 27/04/2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/578, Karar No: 2020/4125, Tarih: 30.06.2020

**12. Ceza Dairesi         2020/578 E.  ,  2020/4125 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : CMK'nın 223/2-c maddesi gereğince beraat

Taksirle yaralama suçundan sanıkların beraatlerine ilişkin hükümler, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Temyiz dışı sanık Can Bozoğlu'nun Kerim Denizcilik Limited Şirketinde iş makinesi operatörü olduğu, sanık ...'nun Kerim Denizcilik yöneticisi, temyiz dışı sanık...'ün Kerim Denizcilik Mersin Kara terminali yetkilisi olarak çalıştığı, temyiz dışı sanık Barbaros Arısüt'ün Mersin Uluslararası Liman İşletmeciliği AŞ adına iş sağlığı ve güvenliği birimi müdürü olarak görev yaptığı, sanık ...'ın Mersin Uluslararası Liman İşletmeciliği AŞ güvenlik hizmeti veren ... Savunma ve Güvenlik Sistemleri Sanayi AŞ'nin müdür yardımcısı olduğu, sanık ...'ın ... firması yetkilisi olduğu, temyiz dışı sanık ...'un ...l şirketi bünyesinde saat 16:00-24:00 vardiyasında vardiya amiri olarak çalıştığı, katılan ...'nin ... firmasında şoför olarak çalıştığı, katılanın olay günü saat 20:00 sıralarında limandan yüklediği konteynırı "Toki Sahası Mersin Liman Kara Terminaline"götürdüğü, sevk ve idaresindeki tıra mermer yüklemesi yapılması için operasyon sahasında bulunan ve olay tarihi itibariyle ofis olarak kullanılan prefabrik yapının önünde beklediği sırada, sanık ...u'nun kullandığı konteynır taşıma makinesi ile konteynırları yüklemek için bu alana geldiği, aracın kolları açık vaziyette kullanırken araçla katılana çarparak katılanın vücudunda hayati fonksiyonlarını ağır (6) derecede etkileyecek kemik kırığı ve işlev kaybı oluşacak şekilde yaralandığı olayda; soruşturma aşamasında alınan 21.09.2012, kovuşturmada alınan 05.03.2014, 06.06.2014 ve aynı heyeten alınan 20.10.2014 tarihli ek rapor ile 26.01.2015 tarihli bilirkişi heyet raporlarının değerlendirilmesi sonucunda;

Bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda, yüklenen suç açısından sanıkların taksirinin bulunmadığı gerekçesi gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin kusura ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, beraat hükümlerinin isteme uygun olarak ayrı ayrı ONANMASINA, 30.06.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/5132, Karar No: 2025/7160, Tarih: 21.04.2025

**4. Ceza Dairesi         2024/5132 E.  ,  2025/7160 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2022/2002 E., 2023/3082 K.

SUÇ : Göçmen kaçakçılığı

HÜKÜMLER : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanıklar hakkında verilen hükümlerin temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, temyiz istemlerinin süresinde sunulduğu ve temyiz dilekçelerinde temyiz sebebine yer verildiği, temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanıklar hakkında göçmen kaçakçılığı suçundan İlk Derece Mahkemesince verilen mahkûmiyet hükümlerine yönelik Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık ... müdafiinin temyiz istemi, sanığın amacının göçmenlerin yurt dışına gitmesine imkan sağlamak olmadığına, yurt içinde bir yerden başka bir yere götürmekten ibaret eyleminin atılı suçun unsurlarını oluşturmadığına, göçmenlerin sanığı tanımadıklarını beyan ettiklerine, sanığın göçmenlerin hukuki durumu hakkında bilgi sahibi olmadığına, sanıktan kaynaklanan bir onur kırıcı muamele bulunmadığına yöneliktir.

Sanık ...'ın temyiz istemi, yalnızca sanık ...'na yol arkadaşlığı yapmak üzere araca bindiğine, göçmen kaçakçılığı ile herhangi bir ilgisi bulunmadığna, eksik inceleme sonucu alınan kararın haksız olduğuna yöneliktir.

III. GEREKÇE

Olay tutanağı, göçmenlerin anlatımları, tutanak düzenleyicisi tanığın beyanları, sanık savunmaları ve tüm dosya kapsamı doğrultusunda sanıkların atılı suçu işlediklerine yönelik Mahkemenin takdir ve gerekçesinde hukuka aykırılık görülmemiştir.

Ancak;

5237 sayılı Kanun'un 79/3. maddesindeki "suçun birden fazla kişi tarafından birlikte işlenmesi halinde verilecek ceza yarısına kadar artırılır." biçimindeki düzenleme gereğince sanıklar hakkında hükmolunan cezaların yasal ve yeterli gerekçe gösterilmeksizin en üst hadden artırılması hukuka aykırı görülmüştür.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle sanık ... müdafii ve sanık ...'ın temyiz istemi yerinde görüldüğünden Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesi kararının 5271 sayılı Kanun'un 302/2. maddesi gereği, Tebliğname'ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304. maddesi uyarınca Tekirdağ 7. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 24. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,21.04.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/23372, Karar No: 2018/180, Tarih: 16.01.2018

**19. Ceza Dairesi         2015/23372 E.  ,  2018/180 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak,

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 337/a maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 16.01.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.