muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/18437, Karar No: 2015/5762, Tarih: 02.04.2015

**12. Ceza Dairesi         2014/18437 E.  ,  2015/5762 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK'nın 85/1, 62/1, 50/4, 50/1-a, 52/4, 53/6, 63 maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii ve katılanlar vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılanlar vekilinin ceza miktarına, hapis cezasının para cezasına çevrilmemesi gerektiğine, sanık müdafiinin ise bir nedene dayanmayan temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-Sanık hakkında hükmedilen 2 yıl 6 ay hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi esnasında adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının gösterilmemesi suretiyle 5271 sayılı CMK'nın 232/6. maddesine ve TCK'nın 52/3. maddesine aykırı davranılması,

2-Sanık hakkında tayin edilen hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi sırasında 5237 sayılı TCK'nın 52/2. maddesinin gösterilmemesi,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konularda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden hüküm fıkrasının 4. bendinin çıkarılarak yerine “Sanığa verilen 2 yıl 6 ay hapis cezasının sanığın kişiliği, sosyal ve ekonomik durumu ve suçun işlenmesindeki özellikler nazara alınarak TCK'nın 50/4. maddesi delaletiyle TCK'nın 50/1-a maddesi gereğince adli para cezasına çevrilmesine; TCK'nın 52/3. maddesi gereğince adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının 910 tam gün olarak belirlenmesine; TCK'nın 52/2. maddesi gereğince sanığın ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak bir gün karşılığı adli para cezasının takdiren 20 TL olarak hesabıyla 18.200TL adli para cezası ile cezalandırılmasına” ibarelerinin eklenmesi suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 02/04/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9681, Karar No: 2014/15792, Tarih: 25.06.2014

**10. Hukuk Dairesi         2014/9681 E.  ,  2014/15792 K.**

**"İçtihat Metni"**

... adına Av. ... ile ...adına Av. ... arasındaki dava hakkında ... 1. Asliye Hukuk Mahkemesince İş Mahkemesi sıfatıyla verilen 09.10.2013 günlü ve 2013/153 - 2013/719 sayılı hükmün, davacı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

1- Hükmün tefhiminin, 01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun Geçici 3'üncü maddesi uyarınca 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 489'uncu maddesinin yollamada bulunduğu, aynı Kanunun 388'inci maddesindeki unsurları içerir biçimde yapılmadığı gibi gerekçeli kararın da tebliğ edilmediği anlaşıldığından, Anayasa Mahkemesi'nin 2012/1034 bireysel başvuru numaralı talep konusunda verdiği, 10 Mayıs 2014 tarihli ve 28996 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan 20.03.2014 tarihli kararında yer alan “...başvurucuya ilk derece mahkemesi kararının gerekçesini bilerek ve bu gerekçeye karşı iddialarını sunacak şekilde temyiz başvurusu yapma imkânı verilmesinde hukuki yarar bulunduğu...” şeklindeki gerekçe de dikkate alınmak suretiyle;

Gerekçeli kararın; taraf vekillerine tebliğ edildiğine dair tebliğ mazbatalarının dosyada bulunmadığı anlaşıldığında; taraf vekillerine yöntemince tebliğ edilerek, temyiz süresi geçtikten ve gerektiğinde Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 432'inci maddesindeki prosedür işletildikten sonra gönderilmek üzere;

2- 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 445'înci maddesinde dava ve diğer yargılama işlemlerinin elektronik ortamda gerçekleştirildiği hâllerde UYAP kullanılarak verilerin kaydedileceği ve saklanacağı ifade edilmiştir.

Hukuk Genel Kurulu'nun 02.04.2014 gün 2-290-486 sayılı ilamında da belirtildiği üzere; sağlıklı bir temyiz incelemesi yapılabilmesi dosyada bulunan tüm belgelerin mahkemeye geliş sırasına göre ve okunabilecek şekilde taranarak UYAP sistemine aktarılması ve aktarılan evrakların dizi pusulasının da eklenmesi suretiyle mümkündür. Dizi pusulası hazırlanıp UYAP ortamına atılmadığı takdirde fizik dosya içinde bulunan evrakların tamamının dijital dosya içine atılıp atılmadığının denetlenmesi imkanı da bulunmamaktadır. Temyize konu dosyada bulunan evrakın elektronik ortamda bulunmaması, geliş sırasına ve türüne uygun okunaklı şekilde taranmaması halinde sağlıklı bir temyiz incelemesi yapılamaz.

Hukuk Muhakemeleri Kanunu Yönetmeliği’nin “yazı işleri hizmetlerinin yürütülmesi” başlıklı 6'ncı maddesinde dizi pusulası düzenleme görevi zabıt katipleri görevi arasında sayılmış, aynı maddenin 3'üncü fıkrasında da mahkeme yazı işlerini denetlemek, hukukî başvuru veya kanun yolları incelemesi için dosyayla ilgili gerekli

işlemleri yapmak ya da yaptırmak mahkeme yazı işleri müdürünün görevleri arasında sayılmış, aynı maddenin 2'nci fıkrasında ise yazı işleri hizmetlerinin hakimin denetimi altına yürütüleceği belirtilmiştir.

işlemleri yapmak ya da yaptırmak mahkeme yazı işleri müdürünün görevleri arasında sayılmış, aynı maddenin 2'nci fıkrasında ise yazı işleri hizmetlerinin hakimin denetimi altına yürütüleceği belirtilmiştir.

Somut olayda dava dosyası UYAP sistemi üzerinden gönderilmiş olup, hükme esas alınanlar da dahil olmak üzere bir kısım belgelerin ters, bir kısmının yarım taranarak UYAP sistemine aktarıldığı, belgelerin geliş sırasına göre taranıp isimlendirilerek okunaklı şekilde elektronik ortama aktarılmadığı anlaşılmaktadır. Bu nedenle; dava dosyasının tümünün anılan belgeler dahil olmak üzere tam ve okunaklı şekilde taranması sağlandıktan ve tüm belgeler adlandırılıp geliş sırasına göre elektronik ortama aktarılarak dizi pusulasına bağlandıktan sonra dosya UYAP ortamında; bunun teknik ya da fiili olarak mümkün olmaması durumunda ise dava dosyası aslı söz konusu belgeler de eklenerek fiziki olarak; gönderilmek üzere dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 25.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5452, Karar No: 2016/589, Tarih: 11.02.2016

**6. Ceza Dairesi         2015/5452 E.  ,  2016/589 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak,

1-Sanığın, bıçak tehdidiyle katılanın cep telefonu ve 5,00.-TL parasını alıp olay yerinden kaçtığı; durumun kolluk makamlarına ihbarı üzerine, kolluk görevlilerinin olay yerine gelerek katılan ve tanıkla görüştükten sonra verilen eşgal bilgileri doğrultusunda kaçış istikametinde yapılan çalışmalar sırasında, sanığın bir evin önünde duvara yaslanmış vaziyette uyur halde görülmesi üzerine, uyandırılıp üst yoklaması yapıldığında hırka şeklindeki kazağının sol cebinde telefon olduğunun anlaşılması üzerine, sanıktan telefonu çıkarması istendiği, sanığın cep telefonunu çıkardığında telefonun katılanın belirtmiş olduğu gibi deri kılıf içerisinde olduğunun görülmesi üzerine, sanığa telefonun kime ait olduğu sorulduğunda sanığın telefonun kendisine ait olduğunu beyan ettiği, ancak telefonu açması istendiğinde açamaması üzerine konu hakkında bilgisi sorulduğunda sanığın, katılanın cep telefonu ve 5.-TL parasını alıp kaçtığını beyan ederek üst aramasında bulunması muhakkak olan 5.-TL parayı da çıkarıp kolluk görevlilerine teslim ettiğinin anlaşılması karşısında; somut olayda koşulları bulunmadığı halde, TCK'nın 168.maddesiyle uygulama yapılması,

2-Sanık hakkında tekerrüre esas alınan Asliye Ceza Mahkemesinin 2010/312 Esas ve 2011/144 Karar sayılı ilamında aynı suçtan hükmolunan 3.000 TL adli para cezası ile birlikte 80,00 TL adli para cezasının da bulunduğu gözetilmeden, yalnızca 3.000 TL adli para cezasının tekerrüre esas alınması,

3-TCK'nın 53.maddesinin 24.11.2015 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 gün, 2014/140-2015/85 Esas ve Karar sayılı kararı ile iptal edilmiş olması karşısında, bu hususun yeniden değerlendirilmesi lüzumu,

Bozmayı gerektirmiş, O Yer Cumhuriyet Savcısı, katılan ... ... vekili ile sanık ... ... savunmanının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 11.02.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1321, Karar No: 2018/450, Tarih: 18.10.2018

**Ceza Genel Kurulu         2016/1321 E.  ,  2018/450 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kararı veren

Yargıtay Dairesi : 6. Ceza Dairesi

Mahkemesi :Ağır Ceza

Sayısı : 47-99

Nitelikli yağma suçundan sanıklar ... ve ...'ın 5237 sayılı TCK'nın 149/1-a-c-h, 53/1, 54 ve 63. maddeleri uyarınca 10 yıl hapis cezası ile cezalandırılmalarına, hak yoksunluklarına, müsadereye ve mahsuba ilişkin Manisa Ağır Ceza Mahkemesince verilen 30.09.2005 tarihli ve 5-270 sayılı hükümlerin, sanıklar müdafisi tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 6. Ceza Dairesince 27.09.2006 tarih ve 356-8776 sayı ile;

"1- Sanıkların, diğer sanık.... ile birlikte Manisa Tedaş Müessese Müdürlüğü binasındaki kasadan hırsızlık yapmaya karar verdikleri, olay yerine gelerek bina dışında gözcü olarak kaldıkları, içeri giren....’nın iş yerinin bekçisi olan yakınan ... ile karşılaşması sonucunda, cebir ve şiddet kullanarak yakınanın tabancasını yağmaladıktan sonra kasayı kırmaya çalıştığı, bu sırada yakınanın bağırarak dışarı kaçması üzerine gürültüyü duyan sanıkların olay yerinden uzaklaştıklarının anlaşılması karşısında, sanıkların savunmalarının aksine yağma kastıyla hareket ettiklerine ilişkin bir kanıt bulunmadığı gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

2- Sanıkların eylemine uyan 765 sayılı TCK'nın 493/1-son ve 522/1. maddelerine göre, hükümden sonra 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK'nın aynı suça uyan 142/2-f ve 143/1. maddelerinde öngörülen özgürlüğü bağlayıcı cezanın alt ve üst sınırları bakımından, anılan Yasa'nın 7/2, 5252 sayılı Yasa'nın 9/3. maddeleri ışığında, sanıklar yararına olması ve 5737 sayılı Yasa hükümleri uyarınca yeniden değerlendirme ve uygulama yapılmasında zorunluluk bulunması," isabetsizliklerinden bozulmasına karar verilmiştir.

Bozmaya uyan Manisa Ağır Ceza Mahkemesince 08.02.2007 tarih ve 805-55 sayı ile; sanıklar ... ve ...'ın nitelikli hırsızlık suçundan 5237 sayılı TCK'nın 142/2-f, 143, 53/1, 54 ve 63. maddeleri uyarınca 6 yıl 3 ay hapis cezası ile cezalandırılmalarına, hak yoksunluklarına, müsadereye ve mahsuba karar verilmiş, bu hükümlerin de sanıklar müdafisi tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 6. Ceza Dairesince 21.11.2011 tarih ve 10646-45942 sayı ile;

Bozmaya uyan Manisa Ağır Ceza Mahkemesince 08.02.2007 tarih ve 805-55 sayı ile; sanıklar ... ve ...'ın nitelikli hırsızlık suçundan 5237 sayılı TCK'nın 142/2-f, 143, 53/1, 54 ve 63. maddeleri uyarınca 6 yıl 3 ay hapis cezası ile cezalandırılmalarına, hak yoksunluklarına, müsadereye ve mahsuba karar verilmiş, bu hükümlerin de sanıklar müdafisi tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 6. Ceza Dairesince 21.11.2011 tarih ve 10646-45942 sayı ile;

"1- Suça konu silahın ve eklerinin değerinin tespit edilmediği gibi yakınan Bilgiç Bacak’ın 02.02.2005 tarihli oturumda; veznede, bankaya ait bozuk paraları ve ufak miktarda kağıt paraları bulundurduklarını, bu miktarın da 300 TL olduğunu söylemesi, diğer sanık....’nın veznedeki kağıt paraları aldığını belirtmesi, çalınan paraların miktarının belirlenmemiş olması ve sanıkların adli sicil kayıtlarına göre de, 765 sayılı TCK'nın 522 maddesinin lehe hükümlerinin uygulanma olanağının bulunduğunun izlenmesi karşısında, öncelikle suça konu silah ve ekleri ile birlikte çalınan paraların toplam değeri tespit edilerek sonucuna göre 765 sayılı TCK'nın 522. maddesinin lehe hükümlerinin uygulanıp uygulanamayacağının belirlenmesi gerekirken, kabul edilen değerin ne olduğu denetime olanak sağlayacak şekilde karar yerinde açıklanmadan yazılı şekilde karar verilmesi,

2- Sanıkların eylemine uyan 765 sayılı TCK’nın 493/1-son ve 522/1. ( suça konu para ile silah ve eklerinin değerine göre) maddelerine göre, 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK’nın aynı suça uyan 142/2-f ve 143/1. maddelerinde öngörülen özgürlüğü bağlayıcı cezanın alt ve üst sınırları bakımından, anılan Yasa'nın 7/2, 5252 sayılı Yasa'nın 9/3. maddeleri ışığında yeniden değerlendirme ve uygulama yapılmasında zorunluluk bulunması,

3- Suçu birlikte işleyen sanıkların neden oldukları yargılama giderlerinden ayrı ayrı sorumlu tutulmaları yerine 5271 sayılı CMK'nın 326/2. maddesine aykırı biçimde 'müteselsilen tahsiline' biçiminde karar verilmesi,

Kabule göre;

4- 5237 sayılı Yasa'nın 53/3. maddesi göz ardı edilerek, 53/1-c bendinde belirtilen haklardan, sanıkların mahkûm olduğu hapis cezalarının infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmalarına karar verilmiş olması," isabetsizliklerinden bozulmasına karar verilmiştir.

Bozma ilamı sonrası yapılan yargılama sonucunda, sanıklar ... ve ...'ın nitelikli hırsızlık suçundan 765 sayılı TCK'nın 493/1-son, 522/1 (hafif), 36 ve 40. maddeleri uyarınca 4 yıl hapis cezası ile cezalandırılmalarına, müsadereye ve mahsuba ilişkin Manisa Ağır Ceza Mahkemesince verilen 12.04.2012 tarihli ve 47-99 sayılı hükümlerin, sanıklar tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 6. Ceza Dairesince 07.03.2016 tarih ve 8548-1590 sayı ile onanmasına karar verilmiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 26.05.2016 tarih ve 184817 sayı ile;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 26.05.2016 tarih ve 184817 sayı ile;

"...765 sayılı TCK'nın 493/1-son maddesi gereğince sanıklara yüklenen suçun alt sınırının 5 yıldan fazla hapis cezasını gerektirmesi karşısında, sanıklar ... ve ...'nun Manisa 1. Ağır Ceza Mahkemesindeki bozmaya karşı diyeceklerinin sorulduğu ve kısa kararın açıklandığı aynı oturumda zorunlu müdafilerinin hazır bulundurulmadığı, bu suretle 5271 sayılı CMK’nın 150/3, 188/1, 289/1-e maddelerine aykırı davranılarak savunma haklarının kısıtlandığı anlaşılmakla, sanıklar hakkında verilen hükümlerin bozulması gerektiği" düşüncesiyle itiraz kanun yoluna başvurmuştur.

CMK'nın 308. maddesi uyarınca inceleme yapan Özel Dairece, 29.09.2016 tarih ve 4069-6018 sayı ile itirazın yerinde görülmediğinden bahisle Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

İnceleme dışı sanık.... hakkında yağma suçundan verilen mahkûmiyet hükmü Özel Dairece onanmak suretiyle kesinleşmiş olup itirazın kapsamına göre inceleme sanıklar ... ve ... hakkında nitelikli hırsızlık suçundan kurulan mahkûmiyet hükümleri ile sınırlı olarak yapılmıştır.

Özel Daire ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; sanıklara yüklenen suçun alt sınırı itibarıyla, yerel mahkemece sanıklar müdafisi hazır bulundurulmaksızın hüküm kurulmasının, savunma hakkının kısıtlanması niteliğinde olup olmadığının belirlenmesine ilişkindir.

İncelenen dosya kapsamından;

Özel Daire ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; sanıklara yüklenen suçun alt sınırı itibarıyla, yerel mahkemece sanıklar müdafisi hazır bulundurulmaksızın hüküm kurulmasının, savunma hakkının kısıtlanması niteliğinde olup olmadığının belirlenmesine ilişkindir.

İncelenen dosya kapsamından;

Manisa Cumhuriyet Başsavcılığının 30.12.2004 tarihli ve 4393-376 sayılı iddianamesi ile, sanıklar ... ve ... ile inceleme dışı sanık....'nın, TEDAŞ A.Ş.'ne ait binada bulunan kasadan para çalmaya karar vererek fikir ve eylem birliği içinde 26.11.2004 tarihinde gece saat 21.00 sıralarında olay yerine geldikleri, sanıklar ... ve ...’nun binanın dışında farklı yerlerde gözcü olarak kaldıkları, inceleme dışı sanık....’nın ise yanında getirdiği bir adet balyoz, iki adet murç, bir çift eldiven ve bir adet kar maskesi ile birlikte zeminde bulunan odalardan birinin penceresini zorlayıp açarak içeriye girdiği, zemin kattaki koridora geçtiği sırada güvenlik görevlisi olan mağdur ... ile karşılaştığı, elindeki balyozu havaya kaldırarak “Kıpırdama, kafanı patlatırım” şeklinde mağduru tehdit ettiği, yere yatırdığı mağdurun ellerini arkadan bağladığı, ayaklarına kelepçe taktığı, mağdurun üzerinde bulunan ve Kuruma ait olan Kırıkkale marka 7.65 mm çapında 261435 seri nolu tabanca ile yedek şarjörünü ve veznedeki paraları aldığı, yine vezne bölümünde bulunan çelik kasayı yere yatırarak elindeki balyoz ve murçla açmaya çalıştığı, ancak açamadığı, bu sırada ellerini ve ayaklarını çözerek pencereden dışarı atlayan mağdurun ”Soygun var” şeklinde bağırması üzerine inceleme dışı sanık.... ve sanıkların tabanca ve paralarla olay yerinden kaçtıklarından bahisle sanıklar ... ve ...’nun 765 sayılı TCK'nın 495/1, 497/1-2, 65/3, 31, 33, 40 ve 81. maddeleri gereğince cezalandırılmaları istemiyle kamu davası açıldığı,

Sanıklar ... ve ...'nun, 12.04.2005 tarihli ortak vekâletnameyle Avukat ...'ü müdafi olarak tayin ettikleri, Avukat ...'ün sanıklar müdafisi olarak oturumlara katıldığı,

Sanıklar ... ve ...'nun, 12.04.2005 tarihli ortak vekâletnameyle Avukat ...'ü müdafi olarak tayin ettikleri, Avukat ...'ün sanıklar müdafisi olarak oturumlara katıldığı,

Yerel Mahkemece yapılan yargılama sonucunda sanıkların, 5237 sayılı TCK'nın 149/1-a-c-h, 53, 54 ve 63. maddeleri uyarınca 10 yıl hapis cezası ile cezalandırılmalarına, hak yoksunluklarına, müsadereye ve mahsuba karar verildiği, hükümlerin sanıklar müdafisi tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 6. Ceza Dairesince; sanıkların, inceleme dışı sanık.... ile birlikte hırsızlık amacıyla olay yerine gittikleri, sanıkların dışarıda gözcü kaldıkları, inceleme dışı sanığın içeriye girdiğinde güvenlik görevlisini görmesi üzerine eylemini yağmaya dönüştürdüğü, sanıkların savunmalarının aksine yağma kastıyla hareket ettiklerine ilişkin bir delil bulunmadığı; sanıkların eyleminin 765 sayılı TCK'nın 493/1-son ve 522/1. maddeleri ile 5237 sayılı TCK'nın 142/2-f ve 143. maddelerinde yazılı suçu oluşturduğu, sanıklar hakkında her iki Kanun hükümlerinin yeniden değerlendirilmesi gerektiğinden bahisle hükümlerin bozulmasına karar verildiği,

Bozmaya uyan Yerel Mahkemece sanıkların 5237 sayılı TCK'nın 142/2-f, 143, 53, 54 ve 63. maddeleri uyarınca 6 yıl 3 ay hapis cezası ile cezalandırılmalarına, hak yoksunluklarına, müsadereye ve mahsuba karar verildiği, bu hükümlerin de sanıklar müdafisi tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 6. Ceza Dairesince; suça konu eşyanın toplam değerinin tespit ettirilerek sanıklar hakkında 765 sayılı TCK'nın 522. maddesinin lehe hükümlerinin uygulanma olanağının bulunup bulunmadığının araştırılması ile elde edilecek sonuca göre 765 sayılı TCK ve 5237 sayılı TCK hükümlerinin yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması ve sair sebeplerden bozulmasına karar verildiği,

Yerel Mahkemece bozma ilamı sonrası devam olunan yargılama sırasında, duruşma gün ve saatini bildirir davetiyenin sanıklar müdafisine tebliğ edildiği, müdafinin duruşmaya katılmadığı, sanıkların, hazır bulundukları 12.04.2012 tarihli oturumda müdafi istemedikleri, savunmalarını kendilerinin yapacakları yönündeki beyanları ile yetinilerek sanıklar müdafisinin yokluğunda, sanıkların 765 sayılı TCK'nın 493/1-son, 522/1 (hafif) 36 ve 40. maddeleri gereğince 4 yıl hapis cezası ile cezalandırılmalarına, müsadereye ve mahsuba karar verildiği,

Anlaşılmıştır.

Anlaşılmıştır.

Oldukça geniş bir kavram olan savunma hakkı, şüpheliyi ve sanığı ilgilendirdiği kadar, bir gün şüpheli veya sanık konumuna düşebilecek toplumda yaşayan herhangi bir ferdi, dolayısıyla da toplumu ve yine adaleti sağlama yükümlülüğü bulunan Devleti ilgilendirmektedir. Çünkü ceza yargılamasında savunma, yargılamanın sonucunda verilen ve iddia ile savunmanın değerlendirilmesinden ibaret olan hükmün doğru olmasını sağlar. Bu yönüyle, geniş bir bakış açısı ile değerlendirilmesi gereken savunma hakkı, susma, soru sorma, kendi aleyhine işlemlere katılmama, tercümandan yararlanma, kanıtların toplanmasını isteme, duruşmada hazır bulunma… gibi hakların yanında müdafiden yararlanma hakkını da içerir.

Savunma, Anayasamızın 36. maddesiyle anayasal güvence altına alınan meşru bir yol, müdafi de savunmanın meşru bir aracıdır. Dolayısıyla söz konusu hüküm, müdafi aracılığı ile savunulmayı da anayasal güvence altına almaktadır.

Savunma hakkı, uluslararası belgelerde de değerine uygun yerini almıştır. Bunlardan, İnsan Hakları Evrensel Bildirgesinin 11/I., Medeni ve Siyasi Haklara İlişkin Milletlerarası Antlaşmanın 14/3-b-d, Avrupa İnsan Hakları ve Ana Hürriyetleri Koruma Sözleşmesinin 6/3-b-c maddeleri sanığın müdafiden yararlanması konusunda açık düzenlemeler getirmiştir.

01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5271 sayılı CMK’nın 150/3. maddesinde, üst sınırı en az beş yıl hapis cezasını gerektiren suçlardan dolayı yapılan soruşturma ve kovuşturmada, şüpheli veya sanığın müdafisinin bulunmaması hâlinde talebi aranmaksızın kendisine müdafi atanacağı hüküm altına alınmış iken, 19.12.2006 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 5560 sayılı Kanun'un 21. maddesi ile 5271 sayılı CMK’nın 150. maddesinde değişiklik yapılarak bu zorunluluk, alt sınırı beş yıldan fazla hapis cezasını gerektiren suçlara şamil kılınmış, bu şekilde daha önce üst sınırı en az 5 yıl hapis cezası gerektiren suçlarda sanıklar için zorunlu müdafi atanması sistemi, alt sınırı 5 yıldan daha fazla hapis cezası gerektiren suçlardan yargılanan sanıklarla sınırlandırılmıştır.

5271 sayılı CMK'nın “Müdafi görevini yerine getirmediğinde yapılacak işlem ve müdafilik görevinden yasaklanma” başlıklı 151. maddesinin birinci fıkrasında;

“(1) 150 nci madde hükmüne göre görevlendirilen müdafi, duruşmada hazır bulunmaz veya vakitsiz olarak duruşmadan çekilir veya görevini yerine getirmekten kaçınırsa, hâkim veya mahkeme derhâl başka bir müdafi görevlendirilmesi için gerekli işlemi yapar. Bu durumda mahkeme oturuma ara verebileceği gibi oturumun ertelenmesine de karar verebilir” düzenlemesi yer almaktadır.

5271 sayılı CMK savunma hakkı konusunda oldukça hassas davranmış, bunun bir sonucu olarak da isteğe bağlı müdafiliğin yanında, bazı hâllerde zorunlu müdafiliği benimsemiştir. Aynı Kanun'un ikinci maddesindeki tanıma bakıldığında, Ceza Muhakemesi Kanunu anlamında zorunlu (veya istek üzerine atanan) müdafi ile vekâletnameli müdafi arasında herhangi bir fark bulunmamaktadır.