muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/10817, Karar No: 2023/13702, Tarih: 18.12.2023

Somut olayda; davalıya sigortalı araçta yolcu konumunda bulunan davacının trafik kazası sonucu yaralandığı, yaralanmanın yüz bölgesinde olması ve Kaza Tespit Tutanağında emniyet kemeri takılı olmadığına yönelik tespit bulunmadığı da dikkate alındığında TBK’nın 52 nci maddesi gereğince müterafik kusur yönünden değerlendirme yapılması gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi doğru görülmemiştir.

4. Davaya konu kaza ve dava tarihi itibariyle yürürlükte olan 5510 sayılı Kanun'un 21 inci maddesinin 1 inci fıkrasında; "iş kazası ve meslek hastalığı, işverenin kastı veya sigortalıların sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir hareketi sonucu meydana gelmişse, Kurumca sigortalıya veya hak sahiplerine bu Kanun gereğince yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri toplamı, sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı olmak üzere, Kurumca işverene ödettirilir. İşverenin sorumluluğunun tespitinde kaçınılmazlık ilkesi dikkate alınır" düzenlemesine; aynı maddenin 4 üncü fıkrasında "iş kazası, meslek hastalığı ve hastalık, üçüncü bir kişinin kusuru nedeniyle meydana gelmişse, sigortalıya ve hak sahiplerine yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değerinin yarısı, zarara sebep olan üçüncü kişilere ve şayet kusuru varsa bunları çalıştıranlara rücu edilir" düzenlemesine; maddenin 5 inci fıkrasında ise "iş kazası, meslek hastalığı ve hastalık; kamu görevlileri, er ve erbaşlar ile kamu idareleri tarafından görevlendirilen diğer kişilerin vazifelerinin gereği olarak yaptıkları fiiller sonucu meydana gelmiş ise, bu fiillerden dolayı haklarında kesinleşmiş mahkumiyet kararı bulunanlar hariç olmak üzere, sigortalı veya hak sahiplerine yapılan ödemeler veya bağlanan gelirler için kurumuna veya ilgililere rücu edilmez. Ayrıca, iş kazası veya meslek hastalığı sonucu ölümlerde, bu Kanun uyarınca hak sahiplerine bağlanacak gelir ve verilecek ödenekler için, iş kazası veya meslek hastalığının meydana gelmesinde kusuru bulunan hak sahiplerine veya iş kazası sonucu ölen kusurlu sigortalının hak sahiplerine, Kurumca rücu edilmez" düzenlemesine yer verilmiştir.

Somut olayda; davacının işçi olduğu, işyerine ait servis aracı ile işinden evine gittiği esnada davaya konu trafik kazasının meydana geldiği, araçta yolcu olan davacının yaralandığı ve davaya konu edilen maluliyet durumunun doğduğu anlaşılmaktadır. Davalı tarafça davacıya Sosyal Güvenlik Kurumu (SGK) Başkanlığı tarafından ödeme yapılıp yapılmadığının araştırılması talep edilmiş ve İtiraz Hakem Heyeti tarafından gerekli araştırma yapılmadan itirazı reddedilmiştir.

Somut olayda; davacının işçi olduğu, işyerine ait servis aracı ile işinden evine gittiği esnada davaya konu trafik kazasının meydana geldiği, araçta yolcu olan davacının yaralandığı ve davaya konu edilen maluliyet durumunun doğduğu anlaşılmaktadır. Davalı tarafça davacıya Sosyal Güvenlik Kurumu (SGK) Başkanlığı tarafından ödeme yapılıp yapılmadığının araştırılması talep edilmiş ve İtiraz Hakem Heyeti tarafından gerekli araştırma yapılmadan itirazı reddedilmiştir.

Bu durumda; SGK Başkanlığından, davaya konu kazaya ilişkin olarak iş kazası yönünden araştırma yapılıp yapılmadığı ve olayın iş kazası olarak kabul edilip edilmediği; olayın iş kazası olarak kabulü suretiyle, davaya konu kazadaki kalıcı maluliyeti nedeniyle davacıya iş göremezliğine ilişkin gelir bağlanıp bağlanmadığı, gelir bağlanmış ise, rücuya tabi olup olmadığı ve rücu istemli dava açılıp açılmadığı; geçici iş göremezlik ödemesi yapılıp yapılmadığı bağlanan gelirin ilk peşin sermaye değerinin ne olduğu hususlarının sorulması; bağlanan gelir rücuya tabi ise 5510 sayılı Kanun'un 21 inci maddesi değerlendirilerek tazminatın belirlenmesi gerekirken, eksik inceleme sonucu, yazılı olduğu şekilde hüküm kurulması isabetli olmamıştır.

5. 5684 sayılı Sigortacılık Kanunu'nun 30/17 nci, Sigortacılıkta Tahkime İlişkin Yönetmelik’in 16/13 üncü Avukatlık Asgarî Ücret Tarifesi (AAÜT)’nin 17/2 nci maddeleri bir bütün olarak yorumlandığında tarafların avukat ile temsil edildiği hâllerde, taraflar aleyhine hükmedilecek vekâlet ücretinin, her iki taraf için de AAÜT’de yer alan asliye mahkemelerinde görülen işler için hesaplanan vekâlet ücretinin beşte biri olarak hükmolunması gerektiği anlaşılmaktadır.

Bu itibarla; İtiraz Hakem Heyetince davacı lehine hükmedilecek vekâlet ücretine ilişkin olarak anılan mevzuat uyarınca maktu vekâlet ücretinin altında kalmamak kaydıyla asliye mahkemelerinde görülen işler için hesaplanan vekâlet ücretinin 1/5’i oranında vekâlet ücretine hükmedilmesi gerekirken, fazla vekalet ücretine karar verilmesi de doğru değildir.

VI. KARAR

1. Değerlendirme bölümünün (1) numaralı bendinde açıklanan sebeplerle davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının REDDİNE,

2. Değerlendirme bölümünün (2), (3), (4) ve (5) numaralı bentlerinde açıklanan sebeplerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile temyiz olunan İtiraz Hakem Heyeti kararının BOZULMASINA,

Peşin alınan temyiz harcının istek hâlinde davalıya iadesine,

Dosyanın mahkemeye gönderilmesine,

18.12.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/11284, Karar No: 2010/1662, Tarih: 15.02.2010

**11. Hukuk Dairesi         2008/11284 E.  ,  2010/1662 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Kadıköy 4.Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 19.06.2008 tarih ve 2006/572 - 2008/389 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalılardan banka vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin de ortağı olduğu dava dışı Minimak Asansörleri A.Ş.'de çalışan davalı ...’ün davacı müvekkilinin davalı bankanın Suadiye Şubesindeki hesabından sahte talimat ile 90.000 USD tutarındaki parasını çektiğini, davalı Bankanın bu hususta müvekkilinden teyit bile almadığını, olayda davalı bankanın kusurlu bulunduğunu ileri sürerek, bu meblağın temerrüt faizi ile davalılardan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalılardan Banka vekili, müvekkiline husumet yöneltilemeyeceğini,zira diğer davalının davacının ortağı bulunduğu şirket adına bankaya gidip gelen ve şirket adına işlemler yapan bir şahıs olduğunu,davacı yan eğer zarara uğramış ise bunu zarara neden olan davalı ... isimli şahıstan talep etmesi gerektiğini, müvekkili bankada işlemin davacının teamül haline getirdiği şekilde yapılmış olduğunu, davacının yanında çalıştırdığı elemanını seçerken basiretsiz ve özensiz davrandığını, kendi kusuru nedeniyle oluşan zararar kendisinin katlanması gerektiğini, savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı ... vekili, müvekkilinin dava dışı şirkette çalıştığı esnada kendisine duyulan güvenden dolayı şirket ortaklarının banka hesapları üzerinde tahsilat ve tediye işlemlerinde bulunduğunu, işlemleri talimatlar doğrultusunda yürüttüğünü,şirket ortaklarının verdiği talimatlar üzerinden işlem yapmasına karşın zaman zaman onlar adına imza kullanarak işlemlerde bulunduğunu, dava konusu edilen meblağın verilen talimat doğrultusunda çekilerek şirket ortaklarından ... nun Garanti Bankası Göztepe şubesindeki hesabına yatırdığını belirterek, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve benimsenen bilirkişi raporu doğrultusunda, davalı Bankaya hitaben düzenlenen dava konusu talimattaki imzanın davacının eli ürünü olmadığı, davalı Banka tarafından davacının hesabından diğer davalıya yapılan ödemenin bankacılık ilke ve teamülleri ile yasalara uygun bulunmadığı, ödeme yaptığı esnada hesap sahibi davacıdan teyid alması gerektiği halde bu doğrultuda hareket etmemiş olmasından dolayı bankanın olayda ağır kusurlu bulunduğu, davalı ...'ünde davacı hesabından yetkisiz olarak para çekmek suretiyle çektiği paraları mal edinmiş olmasından dolayı haksız fiil hükümleri uyarınca davacıya karşı sorumlu olduğu gerekçesiyle, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalılardan Banka vekili temyiz etmiştir.

Kararı, davalılardan Banka vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalılardan Banka vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalılardan Banka vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 6.018,40 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 15.02.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/5568, Karar No: 2012/1788, Tarih: 16.02.2012

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/5568 E.  ,  2012/1788 K.**

**"İçtihat Metni"**

Hayasızca hareketlerde bulunma suçundan sanık ...’ın yapılan yargılaması sonunda; atılı suçtan mahkûmiyetine dair Tekirdağ 1. Sulh Ceza Mahkemesinden verilen 03.04.2007 gün ve 2006/807 Esas, 2007/218 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Kısa ve gerekçeli kararda sanık hakkında uygulama maddesinin TCK.nın 225/1. maddesi yerine 125/1. maddesi yazılması mahallinde düzeltilebilir yazım hatası kabul edilmiştir.

Hükümden sonra 08.02.2008 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren ve TCK.nın 7/2. maddesi uyarınca sanık yararına olan 5728 sayılı Kanunun 562. maddesinin 1. fıkrası ile değişik CMK.nın 231/5. maddesinde hapis cezası için öngörülen sınırın 2 yıla çıkarılması ve anılan maddenin 2. fıkrası ile de 231/14. maddesindeki soruşturulması ve kovuşturulması şikâyete bağlı suç olma koşulunun kaldırılması karşısında, mahkemece hükmün açıklanmasının geri bırakılıp bırakılmayacağının karar yerinde tartışılması gerekir ise de; adli sicil kaydına göre, silinme koşulu oluşmayan kasıtlı suçlardan mahkûmiyetleri bulunmakla CMK.nın 231/6-a maddesindeki yasal şart oluşmadığından bu husus bozma nedeni yapılmamıştır.

Ancak;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre, sanığın sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre, sanığın sair temyiz itirazlarının reddine,

TCK.nın 58/5. maddesine aykırı olarak, tekerrür uygulamasına esas alınan fiili işlediği sırada 18 yaşını doldurmadığı ve diğer sabıkalarının da tekerrüre esas olmadığı anlaşılan sanık hakkında, cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmesi, ayrıca sanık hakkında mahkûmiyetin sonucu olarak 5237 sayılı TCK.nın 53/1-a,b,d,e maddelerinde ki hak mahrumiyetlerinin 53/2. maddesine göre cezanın infazı tamamlanıncaya kadar 53/1-c maddesinde yer alan kendi alt soyu üzerindeki velâyet, vesayet ve kayyımlık yetkileri ile ilgili hak yoksunluğunun koşullu salıverilmeye kadar yoksun kılınması yerine bütün haklardan sonuç ceza miktarı kadar 5 ay süre ile yoksun bırakılmasına karar verilmesi kanuna aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek, CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu hususlar yeniden duruşma yapılmaksızın CMUK.nın 322. maddesinin verdiği yetki uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasında yer alan cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ve hak yoksunluğu ile ilgili bölümün hüküm fıkrasından çıkartılarak, yerine “5237 sayılı TCK.nın 53/1-a,b,d,e fıkralarında öngörülen hak yoksunluklarından 53/2. maddesi uyarınca cezanın infazı tamamlanıncaya kadar, 53/3. maddesine göre 53/1-c maddesinde yer alan kendi alt soyu üzerindeki velâyet, vesayet ve kayyımlık yetkileri ile ilgili haklarından koşullu salıverilme tarihine yoksun bırakılmasına” denilmek suretiyle sair yönleri usul ve kanuna uygun olan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 16.02.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/12211, Karar No: 2018/198, Tarih: 22.01.2018

**6. Ceza Dairesi         2014/12211 E.  ,  2018/198 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Anayasa Mahkemesinin, TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarına ilişkin 24/11/2015 günlü Resmi Gazete'de yayımlanan 08/10/2015 tarihli, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının, sanık hakkında infaz aşamasında gözetilebileceği değerlendirilerek yapılan incelemede;

Sanığın, mağdurların teşhisini güçleştirecek şekilde kendisini tanınmayacak hale koyma durumu söz konusu olmadığının anlaşılması karşısında, sanık hakkında TCK'nın 149/1. maddesinin (b) ile uygulama yapılması yasaya aykırı ise de, birden fazla bendin ihlal edilmiş olması ve teşdit gerekçesine göre, sonuca etkili olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak:

T.C. Anayasası'nın 90. maddesinin son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6/3-c maddesi ışığında, 5271 sayılı CMK'nın 150, 234 ve 239. maddeleri ile 5320 sayılı Yasanın 13. maddesine dayanılarak hazırlanan, Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafi ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 8. maddesi gereğince, sanık için baro tarafından görevlendirilen zorunlu savunman ücretinin, yeterli ödeme gücü bulunmayan sanıktan alınmasına hükmedilemeyeceği, bu ücretin Adalet Bakanlığı bütçesinde bu amaçla ayrılan ödenekten karşılanacağı gözetilmeden, yazılı şekilde zorunlu savunman ücretinin sanıktan alınmasına hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak hüküm fıkrasından yargılama giderlerinin tahsiline ilişkin bölümden “zorunlu müdafii giderinin” çıkarılması suretiyle, eleştiri dışında diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 22.01.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/10882, Karar No: 2017/5307, Tarih: 02.11.2017

**14. Ceza Dairesi         2016/10882 E.  ,  2017/5307 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Mahkumiyet

İlk derece mahkemesince bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma; duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş, sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanık müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 02.11.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/2553, Karar No: 2009/3705, Tarih: 28.05.2009

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2009/2553 E.  ,  2009/3705 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki istihkak davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı üçüncü kişi tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

İİK'na 4949 sayılı Yasa'nın 102. maddesiyle eklenen Ek 1. madde uyarınca da; bu parasal sınır, her takvim yılı başından geçerli olmak üzere, önceki yılda uygulanan parasal sınırların 213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun mükerrer 298. maddesi uyarınca Maliye Bakanlığınca her yıl tespit ve ilan edilen yeniden değerlendirme oranında artırılması suretiyle uygulanır. Bu şekilde belirlenen sınırların (on milyon TL) 10,00.-YTL ‘yi aşmayan kısımları dikkate alınmaz.

2007 yılında bu parasal sınır 3.360,00.-YTL olarak uygulanmıştır. Öte yandan 17.11.2007 gün ve 26703 sayılı Resmi Gazete’de ilan edilen Maliye Bakanlığı’na ait 377 sıra numaralı Vergi Usul Kanunu Genel Tebliği’nde, 2007 yılı için belirlenen yeniden değerlendirme oranı % 7,2 olarak öngörülmüştür. Buna göre, 2008 yılında icra mahkemelerince istihkak davaları sonucunda verilecek kararların temyiz edilebilmesi için, temyize konu dava değerinin 3.600,00.-YTL’sını geçmesi gerekir.

Somut olayda, temyiz konusu dava değeri 708,13.-YTL’dir.

Bu durumda hüküm kesin nitelik taşıdığından temyiz dilekçesinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıdaki nedenlerle İİK’nun 363, 365/3, Ek 1. maddeleri uyarınca davacı (Üçüncü Kişi) vekilinin temyiz dilekçesinin REDDİNE, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacı ... Ltd Şti'ne geri verilmesine 28.5.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/29170, Karar No: 2016/2097, Tarih: 26.01.2016

**22. Hukuk Dairesi         2014/29170 E.  ,  2016/2097 K.**

**"İçtihat Metni"**

Y A R G I T A Y İ L A M I

MAHKEMESİ : İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, yıllık izin, fazla mesai, ulusal bayram ve genel tatil ile ücret alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davacı ve davalılar avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin şirketi bünyesinde Mayıs 2005 tarihinden fesih tarihine kadar kesintisiz iş makinesi operatörü olarak çalıştığını, son üç yılda hiç zam alamadığını, son yıllarda ödenmesi gereken maaşlarının zamanında ödenmediğini, sürekli geç ve eksik ödeme yapıldığını, bu sebeple 14.04.2012 tarihli ihtarname ile iş sözleşmesini haklı olarak feshettiğini, beyanla kıdem tazminatı, ücret alacağı, yıllık izin alacağı ve ulusal bayram ve genel tatil alacaklarının faiziyle tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davacı ve davalılar vekilleri temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere göre, davalılar tüm, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-İşçi ücretlerinin ödenmesi konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 37. maddesine göre, işçiye ücretinin elden ya da banka kanalıyla ödenmesi durumunda, ücret hesabını gösteren imzalı ve işyerinin özel işaretini taşıyan “ücret hesap pusulası” verilmesi zorunludur.

Uygulamada çoğunlukla “ücret bordrosu” adı altında belgeler düzenlenmekte ve dönemsel ödemelerde işçinin imzası alınmaktadır. Banka aracılığı ile yapılan ödemelerde banka kayıtları da ödemeyi gösteren belge niteliğindedir.

Ücretin ödendiğinin ispatı işverene aittir. Bu konuda işçinin imzasını taşıyan bir ödeme belgesi yeterli ise de, para borcu olan ücretin ödendiğinin tanıkla ispatı mümkün değildir.

Uygulamada çoğunlukla “ücret bordrosu” adı altında belgeler düzenlenmekte ve dönemsel ödemelerde işçinin imzası alınmaktadır. Banka aracılığı ile yapılan ödemelerde banka kayıtları da ödemeyi gösteren belge niteliğindedir.

Ücretin ödendiğinin ispatı işverene aittir. Bu konuda işçinin imzasını taşıyan bir ödeme belgesi yeterli ise de, para borcu olan ücretin ödendiğinin tanıkla ispatı mümkün değildir.

4857 sayılı Kanun'un 5754 sayılı Kanunla değişik 32. maddesinde, “Çalıştırılan işçilerin ücret, prim, ikramiye ve bu nitelikteki her çeşit istihkakının özel olarak açılan banka hesabına yatırılmak suretiyle ödenmesi hususunda; tabi olduğu vergi mükellefiyeti türü, işletme büyüklüğü, çalıştırdığı işçi sayısı, işyerinin bulunduğu il ve benzeri gibi unsurları dikkate alarak işverenleri veya üçüncü kişileri zorunlu tutmaya, banka hesabına yatırılacak ücret, prim, ikramiye ve bu nitelikteki her çeşit istihkakının, brüt ya da kanuni kesintiler düşüldükten sonra kalan net miktar üzerinden olup olmayacağını belirlemeye Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı, Maliye Bakanlığı ve Hazine Müsteşarlığından sorumlu Devlet Bakanlığı müştereken yetkilidir. Çalıştırdığı işçilerin ücret, prim, ikramiye ve bu nitelikteki her çeşit istihkakını özel olarak açılan banka hesapları vasıtasıyla ödeme zorunluluğuna tabi tutulan işverenler veya üçüncü kişiler, işçilerinin ücret, prim, ikramiye ve bu nitelikteki her çeşit istihkaklarını özel olarak açılan banka  hesapları dışında ödeyemezler” şeklinde kurala yer verilmiştir. Anılan hükme göre, belli şartların varlığı halinde ödemeler işçi adına açılacak banka hesabına yatırılmalıdır.

Somut olayda, davacının imzasını taşıyan herhangi bir ödeme belgesi veya banka kayıtlarıyla ödendiği ispatlanamayan, davacı tarafından sunulan muavin defteri çıktısının altında, tarih belirtilmeden ve hiç bir açıklama olmaksızın yer alan 4.720,00 TL, 8.775,00 TL miktarları yönünden davacının kabulü olmadığı da nazara alındığında söz konusu miktarların ödendiğinin kabulü hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 26.01.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/13144, Karar No: 2017/4320, Tarih: 08.05.2017

**19. Ceza Dairesi         2016/13144 E.  ,  2017/4320 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6831 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Suç zabıt tutanakları, bilirkişi raporu, sanık savunması ve soruşturma dosyasına göre, daha evvel sanığın dava konusu kömür madeni ocağını kaçak olarak işlettiği ihbarı üzerine başlatılan soruşturmada, 14.05.2014 tarihinde yapılan kontrolde sanığın kaçak olarak açılmış suça konu kömür madenini işlettiğinin saptanması nedeniyle kömür madeninin dinamitle imha edildiği, madendeki malzemelere el konulduğu ve açılan kamu davasında sanığın suçu sabit görülerek mahkumiyetine karar verildiği, sanığın aynı maden ocağını yeniden açıp kömür çıkardığına dair ikinci ihbar üzerine suç tarihi olan 12.06.2014 tarihinde yapılan kontrolde önceden dinamitle çökertilerek imha edilen maden ocağının yeniden faaliyete geçirilmiş ve ocak içinde kömür çıkarıp taşımakta kullanılan kömür vagonu, şak kaması, profil ray, aspiratör, vinç ve el arabasına el konulması, mahallinde yapılan keşif sonucu düzenlenen bilirkişinin de raporunda madenin yeniden açılarak faaliyete geçirildiği ve 300 m² alana pasa dökülerek orman alanının tahrip edilmiş olduğunu belirtmesi karşısında, sanığın üzerine atılı bulunan suçtan mahkumiyeti yerine, yerinde görülmeyen gerekçe ile beraatine karar verilmesi,

Kabule göre de;

Yedieminde bulunan suç eşyalarının müsaderesine dair olumlu ya da olumsuz bir karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı ve katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 08/05/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.