muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/10843, Karar No: 2023/5678, Tarih: 18.12.2023

2.Davalı vekili 06.09.2017 tarihli ağır ceza mahkemesine verdiği cevap dilekçesinde özetle; açılan dava hukuki dayanaktan yoksun olup reddi gerektiğini, ilgili yasada yazılı sebeplerle zarara uğrayanlar, kendilerine zarar veren işlemlerin yapılmasına esas olan iddialar sebebiyle "haklarında açılan davalar sonucunda verilen kararların kesinleştiği veya bu iddiaların merciilerince karara bağlandığı tarihten itibaren 3 ay içerisinde açılır" hükmüne amirdir. Dava zamanaşımına uğradığını, dolayısıyla davacının dava hakkının olmadığı, zira davacının açmış olduğu davada CMK 142.maddesinde belirtilen koşullar gerçekleşmediğini, tazminat isteminde bulunan davacının dilekçesine, zarara uğradığı işlemin ve zararın nitelik ve niceliğini kaydetmesi ve bunların belgelerini eklemesi gerekirken, bu koşul yerine getirilmeyip afaki beyanlar ile tazminat talep edildiğini, olayda devlete atfı kabil bir kusur olmadığını, hukukun genel prensibi gereği kimsenin kendi kusuruna dayanarak tazminat isteme hakkı olamayacağı gibi yasa gereği hüküm altına alınan tazminat konusu koşulları oluşmadığı takdirde zenginleşme aracı da kullanılmaması gerektiğini, şartların gerçekleştiğine dair davacı tarafça, herhangi bir maddi delil sunulmaksızın afaki ve fahiş olan maddi tazminatı bir bütün olarak kabul etmemiz mümkün olmadığından haksız ve kanıtlanamayan davanın reddine karar verilmesini, talep etmiştir.

3.İzmir 3. Asliye Hukuk Mahkemesinin, 27.12.2016 tarihli ve 2015/76 Esas, 2016/499 Karar sayılı kararı ile davanın kısmen kabulü ile 115.078,88 TL tazminatın dava tarihinden faizi ile birlikte verilmesine karar verilmiştir.

4.İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesinin, 02.05.2017 tarihli ve 2017/362 Esas, 2017/385 Karar sayılı kararı ile İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik davacı vekilinin ve davalı vekilinin istinaf başvurularının 6100 sayılı Kanun’un 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (a-3) bendi uyarınca ortadan kaldırılmasına ve dosyanın görevli İzmir Ağır Ceza Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

5.İzmir 3. Ağır Ceza Mahkemesinin, 17.01.2020 tarihli ve 2017/224 Esas, 2020/3 Karar sayılı kararı ile davanın görev nedeniyle reddine karar verilmiştir.

6.İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesinin, 08.06.2020 tarihli ve 2020/740 Esas, 2020/1185 Karar sayılı kararı ile İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik davacı vekilinin istinaf başvurularının 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca düzeltilerek esastan reddine karar verilmiştir.

7.Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 15.12.2021 tarihli tebliğnamesi ile davacı vekilinin temyiz isteminin esastan reddi talep etmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

6.İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesinin, 08.06.2020 tarihli ve 2020/740 Esas, 2020/1185 Karar sayılı kararı ile İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik davacı vekilinin istinaf başvurularının 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca düzeltilerek esastan reddine karar verilmiştir.

7.Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 15.12.2021 tarihli tebliğnamesi ile davacı vekilinin temyiz isteminin esastan reddi talep etmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Davacı vekilinin temyiz istemi; kararın usul ve yasaya aykırı olduğunu, müvekkilinin kimyasal maddelerine haksız bir şekilde el konulduğunu, yasal mevzuatta görevsizlik nedeniyle ret şeklinde bir karar çeşidinin olmadığını, gerekçeli kararın kendi içinde çelişkili olduğunu, 2004 yılında el konulan mallara 2020 yılına kadar hala zararın giderilmediğini bu durumun makul sürede yargılamanın bitirilmemesi ilkesinin ihlal edildiğini, bu nedenle verilen kararın hukuka aykırı olduğunu, kararın bozulması gerektiğini, belirtmiştir.

III. DAVA KONUSU

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

III. DAVA KONUSU

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Tazminata esas İzmir 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 2006/392 Esas – 2007/14 Karar sayılı dava dosyasında davacının kimyasal maddelerine 4926 sayılı Kanuna muhalefet suçundan 19.07.2004 tarihinde el konulduğu, yapılan yargılama sonunda dosya dışı sanıkların beraatine ve malların malen sorumluya iadesine karar verildiği, kararın 21.02.2012 tarihinde kesinleştiği, Gümrük ve Ticaret Bakanlığı'nın 22.07.2013 tarihli yazısı ile elkonulan kimyasal maddelerin (Balık yemlerinin) iadesine karar verilmesi nedeniyle söz konusu malların gerçek sahibi olan (Söz konusu malları teslim alan) davacı ...'e 7 gün içerisinde söz konusu malları teslim alması için müzekkere yazıldığını, davacının asliye hukuk mahkemesine dava açtığı ve davanın kısmen kabulüne karar verildiğini, söz konusu kararın istinaf edilmesi üzerine İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi'nin 2017/362 esas 2017/385 karar sayılı ilamıyla açılan davanın 5271 sayılı CMK'nın 141-144 maddelerinde düzenlenen ''Koruma Tedbirleri Nedeniyle Tazminat'' davası niteliğinde olduğu, bu davaya bakma görevinin ''Ağır Ceza Mahkemelerinde'' olduğundan bahisle söz konusu kararı esası incelemeden kaldırdığı ve dosyanın görevli İzmir Ağır Ceza Mahkemelerine gönderilmesine karar verildiği tüm bu anlatılan hususlar bir bütün olarak değerlendirildiğinde; davacı ...'e ait işyerinde 19.07.2004 tarihinde arama yapıldığı ve davaya konu Kimyasal maddelere el konulduğu, söz konusu maddelerin gerçek sahibinin davacı olduğu, söz konusu maddelerin son kullanım tarihlerinin geçmiş olması ve hiçbir ekonomik değerinin bulunmaması nedeniyle söz konusu tazminat davası açılmış ve İzmir Bölge Adliye Mahkemesi'nin ilgili ilamıyla söz konusu davanın 5271 sayılı CMK'dan kaynaklanan tazminat davası olduğundan bahisle dosya mahkememize gönderilmiş ise de; el koyma nedeniyle tazminat istemi 466 sayılı Kanunda düzenlenmediğinden, davacıya ait kimyasal maddelere elkonulma tarihinin 19.07.2004 tarihinde el konulması nedenine dayalı tazminat isteminin 466 sayılı Kanunun birinci maddesinde düzenlenmediği, bu konudaki talebin genel hükümlere göre hukuk mahkemelerinde talep edilebileceği; 10.06.1942 gün 26-16 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kurulu Kararı ile Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 23.05.2000 gün ve 111-117; 27.12.2011 gün ve 2010/1-158-2011/296 sayılı kararlarında da vurgulandığı üzere merci tayini kararları kesin olup, tekrar değerlendirme konusu yapılamayacağı, bu kapsamda İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi'nin ilgili bozma ilamının kesin karar niteliğinde olduğu da gözetilerek mahkememizce ilgili tazminat davası hakkında görevsizlik kararı verilmeyerek davanın görev nedeniyle reddine karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik davacı vekilinin istinaf başvurusu üzerine, istinaf merci, Davacı tarafın Ağır Ceza Mahkemesine koruma tedbiri sebebiyle dava açması, İzmir Bölge Adliye Mahkemesinin 4. Hukuk Dairesinin gönderme kararı üzerine İzmir 3. Asliye Hukuk Mahkemesinin verdiği görevsizlik (gönderme) kararı sebebiyle olduğu, avukatlık asgari ücret tarifesi genel hükümlerinin 7/3. Maddesi gereğince "Kanunlar gereği gönderme, yeni mahkemeler kurulması, iş bölümü itirazı nedeniyle verilen tüm gönderme kararları nedeniyle görevsizlik, gönderme veya yetkisizlik kararı verilmesi durumunda avukatlık ücretine hükmedilmez." hükmünü içerdiği nazara alındığında Ağır Ceza Mahkemesince görevsizlik kararıyla birlikte vekalet ücretine hükmedilmesinin hukuka ve hakkaniyete aykırılık oluşturduğundan vekalet ücretine ilişkin kısmın hükümden çıkartılması suretiyle, istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca düzeltilerek esastan reddine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Tazminat talebinin esasını oluşturan İzmir 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 2006/392 Esas – 2007/14 Karar sayılı dava dosyasında davacının kimyasal maddelerine 4926 sayılı Kanuna muhalefet suçundan 19.07.2004 tarihinde el konulduğu, yapılan yargılama sonunda dosya dışı sanıkların beraatine ve malların malen sorumluya iadesine karar verildiği, kararın 21.02.2012 tarihinde kesinleştiği ve davanın el koyma tarihi olan 19.07.2004 tarih ile 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun yürürlük tarihi olan 01.06.2005 arasındaki dönem için yürürlükte bulunan 466 sayılı Kanuna tabi olduğu, 01.06.2005 ile malen sorumluya iade karar tarihi arasındaki dönem için ise 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununa tabi olduğu anlaşılmıştır.

Davacıya ait kimyasal maddelere 19.07.2004 tarihinde el konulduğu, el koyma işleminin 01.06.2005 tarihinden önce gerçekleşmiş olması nedeniyle 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 6. maddesine göre, davanın 466 sayılı Kanun hükümlerine tabi olduğu, haksız el koyma işleminin gerçekleştiği tarihte yürürlükte bulunan 466 sayılı Kanun Dışı Yakalanan veya Tutuklanan Kimselere Tazminat Verilmesi Hakkında Kanunun 1. maddesinin 6. fıkrasında hangi hallerde tazminat istenebileceğinin tahdidi şekilde sıralandığı ve anılan Kanunun 1. maddesi kapsamında haksız el koyma nedeniyle tazminat isteme konusunda düzenleme bulunmadığı, 466 sayılı Kanunun 1. maddesi hükmü nedeniyle haksız el koyma nedeniyle tazminat istenemeyeceği, 01.06.2005 tarihi ile malen sorumluya iadesine karar verilen tarih arasındaki el koyma işleminin ise 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununa tabi olduğu ve her ne kadar 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 141 inci maddesinin birinci fıkrasının j bendinde “Eşyasına veya diğer malvarlığı değerlerine, koşulları oluşmadığı halde elkonulan veya korunması için gerekli tedbirler alınmayan ya da eşyası veya diğer malvarlığı değerleri amaç dışı kullanılan veya zamanında geri verilmeyen,” kişilerin uğramış olduğu zararları Devletten isteyebileceği belirtilmiş ise de 5271 sayılı Kanun'un 142 nci maddesinin birinci fıkrasındaki "Karar veya hükümlerin kesinleştiğinin ilgilisine tebliğinden itibaren üç ay ve her hâlde karar veya hükümlerin kesinleşme tarihini izleyen bir yıl içinde tazminat isteminde bulunulabilir." şeklindeki düzenlemedeki süreler hak düşürücü süreler olup her aşamada resen incelenecek kesin hukuka aykırılıklardandır.Bu kapsamda, tazminata esas dosyada 29.01.2007 tarihinde verilen hükmün 21.02.2012 tarihinde kesinleştiği ve Kanun'da öngörülen 1 yıllık hak düşürücü süre geçtikten sonra 24.02.2015 tarihinde dava açıldığı anlaşılmakla, davanın bu nedenle süreden reddi gerekirken hatalı değerlendirme neticesinde davanın görev yönünden reddine karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuş ve tebliğnamede esastan ret isteyen görüşe iştirak edilmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle davacı vekilinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesinin, 08.06.2020 tarihli ve 2020/740 Esas, 2020/1185 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca İzmir 3. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 18.12.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/6730, Karar No: 2021/4132, Tarih: 21.12.2021

**7. Hukuk Dairesi         2021/6730 E.  ,  2021/4132 K.**

**"İçtihat Metni"**

7. Hukuk Dairesi

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki satış vaadi sözleşmesine dayalı tapu iptali ve tescil davasından dolayı mahal mahkemesinden verilen yukarıda gün ve sayısı yazılı ek kararın; Yargıtay 14. Hukuk Dairesinin 08/06/2021 gün ve 2019/1936 Esas, 2021/3874 Karar sayılı ilamı ile onanmasına karar verilmişti. Süresi içinde davacı vekili tarafından kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla, dosya içerisindeki bütün evrak incelenerek gereği düşünüldü:

\_ K A R A R \_

Dava, satış vaadi sözleşmesine dayalı tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş ve karar 09.09.2016 tarihinde temyiz edilmeksizin kesinleşmiştir.

Davacı, 10.12.2018 tarihinde hükmün tavzihini talep etmiştir.

Mahkemece, 22.02.2019 tarihli ek karar ile davacının tavzih talebinin reddine karar verilmiştir.

Davacının ek kararı temyiz etmesi üzerine, Yargıtay 14. Hukuk Dairesinin 08.06.2021 tarih 2019/1936 Esas, 2021/3874 Karar sayılı ilamıyla Ek Kararın onanmasına karar verilmiştir.

Tavzih talebinin reddine yönelik ek kararın onanması kararına karşı karar düzeltme yolu açık bulunmadığından karar düzeltme dilekçesinin reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacının karar düzeltme dilekçesinin REDDİNE, peşin alınan harcın yatırana iadesine, 21.12.2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/5468, Karar No: 2017/5627, Tarih: 21.03.2017

**22. Hukuk Dairesi         2017/5468 E.  ,  2017/5627 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkilinin davalı işveren yanında yönetici (genel koordinatör) olarak 05.03.2002-21.07.2010 tarihleri arasında çalıştığını, en son aldığı ücretin net 3.000,00 TL olduğunu, iş sözleşmesinin davalı işveren tarafından haksız olarak feshedildiğini ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatı ile bir kısım işçilik alacaklarının tahsilini istemiştir.

Davalı vekili, davacının müdür olarak çalışmadığını, asgari ücret aldığını, davacının kendi isteği ile işten ayrıldığını, işçilik alacağının bulunmadığını savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Taraflar arasında işçiye ödenen aylık ücretin miktarı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Somut olayda, davalı işyerinde yönetici olarak çalışan davacı işçi, aylık net 3.000,00 TL ücret aldığını iddia etmiş; davalı işveren ise davacının asgari ücretle çalıştığını savunmuş; Mahkemece, davacının asgari ücretle çalıştığı kabul edilmiştir. Ancak davacının davalı işyerindeki pozisyonu, kıdemi, yaptığı iş dikkate alındığında asgari ücretle çalıştığının kabulü hayatın olağan akışına aykırıdır. Nitekim 15.10.2009 tarihli işveren kaşe ve imzası bulunan ilgili makama başlıklı yazıda da açıkça görüldüğü üzere davacının ücreti 2.000,00 TL olarak belirtilmiştir. Bu durumda söz konusu belge ile asgari ücretteki artış oranları dikkate alınarak davacının fesih tarihindeki ücreti belirlenerek dava konusu alacak taleplerinin bu ücret miktarı esas alınarak yeniden hesaplanması gerekmektedir.

Eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 21.03.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/29111, Karar No: 2014/14501, Tarih: 10.09.2014

**11. Ceza Dairesi         2012/29111 E.  ,  2014/14501 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2010/186615

MAHKEMESİ : İstanbul 29. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 28/01/2010

NUMARASI : 2008/770 (E) ve 2010/31 (K)

SUÇ : Vergi Usul Kanunu'na muhalefet

1) 213 sayılı Yasanın 139/2. maddesinde öngörülen incelemenin dairede yapılmasına imkan veren istisnalardan birinin varlığı önceden belirlenmeden faaliyetini sürdürdüğü anlaşılan sanığa defter ve belgelerin ibrazı için yapılan tebligatın hukuki geçerliliği bulunmadığı ve bu nedenle atılı suçun yasal unsurları itibariyle oluşmadığı gözetilmeden, sanığın beraati yerine, mahkumiyetine hükmolunması,

TARİHİ : 28/01/2010

NUMARASI : 2008/770 (E) ve 2010/31 (K)

SUÇ : Vergi Usul Kanunu'na muhalefet

1) 213 sayılı Yasanın 139/2. maddesinde öngörülen incelemenin dairede yapılmasına imkan veren istisnalardan birinin varlığı önceden belirlenmeden faaliyetini sürdürdüğü anlaşılan sanığa defter ve belgelerin ibrazı için yapılan tebligatın hukuki geçerliliği bulunmadığı ve bu nedenle atılı suçun yasal unsurları itibariyle oluşmadığı gözetilmeden, sanığın beraati yerine, mahkumiyetine hükmolunması,

2) Kabule göre de; Ayrıntıları Ceza Genel Kurulunun 19.02.2008 gün ve 346-25 ve 03.02.2009 gün ve 250-13 sayılı kararlarında açıklandığı üzere; 5271 sayılı CMK’nun 231. maddesinde düzenlenen hükmün açıklanmasının geri bırakılması müessesesinin uygulanabilmesi için diğer şartların yanında, suçun işlenmesiyle mağdurun veya kamunun uğradığı zararın, aynen iade, suçtan önceki hale getirme veya tamamen giderilmesi de gerekmektedir. Burada, uğranılan zararlardan kast edilen maddi zararlar olup, manevi zararlar bu kapsamda değerlendirilmemelidir. Maddi zararın bizzat sanık tarafından yerine getirilmesi gerekmeyip, sanık adına onun bilgisi ve rızası tahtında üçüncü kişiler tarafından da tazmin, aynen iade veya eski hale getirme suretiyle giderilmesi de olanaklıdır. Ancak, herhangi bir zararın doğmadığı veya zarar doğurmaya elverişli bulunmayan suçlar yönünden bu koşul aranmayacaktır. Zararın belirlenmesinde hâkim, ceza yargılamasında şahsi hak davasına yer verilmediği gerçeğini de göz önünde bulundurmak koşuluyla, kanaat verici basit bir araştırma yapmalı, hukuk hâkimi gibi gerçek zararı tam anlamıyla saptamaya çalışmamalıdır. Zira 5271 sayılı CMK’nun 231. maddesindeki düzenleme, kişinin ileride hukuk mahkemesinde şahsi hak davası açmasına ve giderilmediğini düşündüğü gerçek zararının saptanarak kalan kısmına da hükmedilmesini isteme yönünden bir engel oluşturmamaktadır. Öte yandan yine ayrıntıları Ceza Genel Kurulunun 22.05.2001 gün ve 99/104 sayılı kararında açıklandığı üzere; defter ve belgelerin gizlenmesi halinde, sağlıklı bir vergi incelemesi yapılamayacağı açıktır. Vergi denetimi olanağını kaldıran bu halde artık somut bir vergi ziyaının tespiti olanağı da ortadan kalkmaktadır. O halde, mükellefin sorumluluğunu kaldıracak olan ve 213 sayılı Yasanın 13. maddesinde düzenlenen durumlarda veya kastı ortadan kaldıran diğer hallerin kanıtlanması dışında, vergi ziyaının varlığının kabulü de zorunludur. Bir başka anlatımla yukarıda değinilen haller dışında mefruz (soyut) vergi ziyaı bulunduğu kabul edilmeli, müspet (somut) vergi ziyaının varlığı aranmamalıdır. Kaldı ki, 29.07.1998 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren 4369 sayılı Yasa ile 213 sayılı Yasada yapılan değişiklikler ile vergi kaçakçılığı suçlarında “vergi ziyaının varlığı” suçun unsuru olmaktan çıkarılmış ve defter ve belgeleri gizleme halinde, suçun oluştuğu hükme bağlanmıştır.

İncelenen dosya içeriğine göre; 2002 ve 2003 takvim yıllarına ilişkin defter ve belgelerini vergi incelemesine esas olmak üzere vaki istem üzerine merciine teslim etmediğinden bahisle eylemine uyan 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 359/a-2. maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılan sanık hakkında düzenlenen vergi inceleme raporlarında; somut bir zarara yer verilmediği, ancak defter ve belgelerin incelemeye ibraz edilmemesinden dolayı, katma değer vergisi beyanları yeniden hesaplanmak suretiyle, bu vergiler tarh edilerek, bunlara bağlı bir kısım cezalara hükmedildiği, bir başka ifade ile tarh edilen bu vergi ve cezaların eylemden doğan zarar niteliğinde bulunmadıkları anlaşılmaktadır. Şu halde sanığın vaki eylemi nedeniyle CMK'nun 231. maddesinde düzenlenen hükmün açıklanmasının geri bırakılması müessesesinin uygulanmasına engel oluşturabilecek somut bir zararın meydana geldiğinin kanıtlanamadığı cihetle; sabıkası da bulunmayan sanık hakkında "hükmün açıklanmasının geri bırakılmasının" takdir ve değerlendirilmesinde zorunluluk bulunduğu gözetilmeden, sanığın kurum zararını karşılamadığı şeklindeki yerinde olmayan gerekçeyle yazılı şekilde CMK’nun 231/5. maddesinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 10.09.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/18695, Karar No: 2019/3578, Tarih: 04.03.2019

**5. Hukuk Dairesi         2017/18695 E.  ,  2019/3578 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, ...... yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Davaya konu teşkil eden ...... niteliğindeki ...... Mahallesi 1255 parsel (yenileme 125 ada 16 parsel) sayılı taşınmaza gelir metoduna göre değer biçilmesinde ve ...... yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazı yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının ...... irad kaydedilmesine, 04/03/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.