muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/18358, Karar No: 2014/6671, Tarih: 04.04.2014

**11. Hukuk Dairesi         2012/18358 E.  ,  2014/6671 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL 19. ASLİYE TİCARET MAHKEMESİ

TARİHİ : 13/06/2012

NUMARASI : 2011/371-2012/142

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 19. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 13.06.2012 tarih ve 2011/371-2012/142 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi borcu üstlenen T.. T.. vekili ile fer'i müdahil vekili tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 04.04.2014 günü başkaca gelen olmadığı yoklama ile anlaşılıp hazır bulunan davacı vekili Av. M. Ç., borcu üstlenen T.. T.. vekili Av. C.K. ve İng Bank A.Ş. vekili Av. E. I. dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin 23.11.1999 tarihinde S. A.Ş’nin Kartal Şubesi’ne vadeli olarak 15.471 USD yatırdığını, 21.12.1999 tarihinde ise söz konusu bankanın yönetimine BDDK tarafından el konulduğunu, daha sonra bu bankanın davalı Oyakbank A.Ş. ile birleştirildiğini, yapılan araştırmada müvekkilinin bankaya yatırdığı mevduatın, banka yönetimi tarafından KKTC'de kurulan E. O.S. Ltd. adlı bankaya aktarıldığının, müvekkilinin bankaya olan güveninin kötüye kullanılarak ve iradesi sakatlanarak havale talimatı imzalatıldığının, bu şekilde toplanan paranın S. A.Ş. yönetimi tarafından grup şirketlere ve hayali şirketlere kredi verilmek suretiyle tüketildiğinin tespit edildiğini, banka yönetimine el konulmasından sonra müvekkilinin hesabındaki paranın kendisine ödenmediğini, davalının müvekkilinin zararından sorumlu bulunduğunu ileri sürerek, 5.000 USD karşılığı 8.949 TL'nin davalıdan tahsiline, USD cinsinden alacağa vade sonuna kadar akdi faiz, vade sonundan fiili ödeme tarihine kadar ise 3095 sayılı Kanun'un 2/son maddesi uyarınca akdi faizden az olmamak üzere temerrüt faizi işletilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiş, 13.06.2012 tarihli dilekçesi ile davasını ıslah ederek 15.471,19 USD'nin, vade sonuna kadar akdi faizi, vade sonundan fiili ödeme tarihine kadar 3095 sayılı Kanun'un 2/son maddesi uyarınca akdi faizden az olmamak üzere temerrüt faizi ile birlikte davalıdan tahsilini istemiştir..

Davalı banka ve ihbar olunan T.. T.. vekili, davanın zamanaşımına uğradığını, müvekkili bankanın off shore bankasından ayrı bir tüzel kişiliği olduğundan müvekkiline husumet yöneltilemeyeceğini, müvekkili banka tarafından yalnızca havale işleminin yapıldığını, davacının daha fazla faiz elde etmek için kendi iradesiyle off shore bankasında hesap açtığını, o.-s. bankasının aciz halinin ortadan kalktığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Feri müdahil İ.İ.Tekstil San. A.Ş. vekili, davanın reddini istemiştir.

Feri müdahil İ.İ.Tekstil San. A.Ş. vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, davacı tarafından S.A.Ş. Kartal Şubesi'ne yatırılan paranın E.B. O. S. Ltd'e transfer edilmesi için talimat verildiği, davacının talimatına istinaden 22.11.1999 tarihinde 15.471,19 USD'nin o.s. hesabına aktarıldığı, bu hesaba gönderilen paranın aslında fiilen Kıbrıs'a gönderilmediği, davalı S. A.Ş'nin hakim ortakları tarafından kullanıldığı, paranın yatırıldığı S. A.Ş'nin inançlı işlem nedeniyle görünüşte havale yaptıran mevduat sahibine karşı sanki mevduatı kabul etmiş gibi sorumlu tutulması gerektiği, zira bir güven kurumu olan bankanın davacıyı E. B. O. S. Ltd. Şirketine yönlendirdiği, uyuşmazlık konusu olayın havale görünümlü mevduat toplama niteliği arz ettiği, alacağın off-shore bankasından tahsil edilmesinin mümkün olmadığı, uzamış ceza zamanaşımı süresi ile mevduat zamanaşımı süresi gözetildiğinde davalı tarafın zamanaşımı itirazının yerinde olmadığı gerekçesi ile davanın kabulü ile 15.471,19 USD'nin, 23.11.1999 tarihinden itibaren 3095 SK'nın 4/a maddesi uyarınca işleyecek faiziyle birlikte borcu üstlenen T.. T..'den tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, borcu üstlenen sıfatıyla T.. T.. vekili ile fer'i müdahil vekili temyiz etmiştir.

1-Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına, davalının sorumluluğunun somut olaya uygulanması gereken mülga 818 sayılı BK’nın 41, 55 ve 6762 sayılı TTK’nın 336'ncı maddelerinden kaynaklanmasına, davacı zararının, parasını off shore bankasından tahsil etme olanağının kalmadığının anlaşıldığı andan itibaren doğması nedeniyle zamanaşımı süresinin bu tarihten başlayacak olmasına, karar başlığında davalı İng Bank'ın yazılmamasının mahallinde her zaman giderilebilecek maddi hata niteliğinde bulunmasına göre borcu üstlenen T.. T.. vekili ile feri müdahil vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında sair temyiz itirazlarının reddine karar verilmiştir.

2-Dava, davacı tarafından banka hesabına yatırılan paranın off-shore hesabına aktarıldığı iddiasına dayalı alacak istemine ilişkindir. Zaman itibariyle dava konusu uyuşmazlığa uygulanması gereken 818 sayılı BK'nın 83. maddesi uyarınca yabancı para borcunun vadesinde ödenmemesi halinde alacaklı, bu borcun vade veya fiili ödeme günündeki rayice göre Türk parası ile ödenmesini isteyebilir. Bu şekilde talepte bulunan alacaklının artık bu tercihinden dönerek borcun yabancı para olarak aynen ifasını istemesi mümkün değildir. Somut olayda da, davacı dava dilekçesinde tercih hakkını kullanmış ve borcun Türk Lirası üzerinden ödenmesini istemiştir. O halde, mahkemece davacının alacağın Türk Lirası üzerinden ödenmesi yönündeki tercihinden dönüp yabancı para üzerinden tahsil isteyemeyeceği gözetilerek hüküm kurulması gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle feri müdahil vekili ile davalı-borcu üstlenen T.. T.. vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulüyle kararın davalı-borcu üstlenen T.. T.. yararına BOZULMASINA, takdir olunan 1.100 TL duruşma vekalet ücretinin davacıdan alınarak borcu üstlenen T.. T..'ye verilmesine, aşağıda yazılı bakiye 4,05 TL temyiz ilam harcının temyiz eden fer'i müdahilden alınmasına, 04.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/6867, Karar No: 2019/9886, Tarih: 11.06.2019

**12. Hukuk Dairesi         2018/6867 E.  ,  2019/9886 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Borçlu vekili, 2942 sayılı Kanun’un Geçici 6. maddesi kapsamında icra harçları ve icra vekalet ücretinin maktu olarak belirlenmesine ilişkin taleplerinin 11/03/2016 tarihli memur işlemi ile reddedildiğini, takibe dayanak ilamın, imar planlarında umumi hizmetlere ve resmi kurumlara ayrılmak suretiyle tasarrufu kısıtlanan ve uzun zaman kamulaştırma yapılmamak suretiyle hukuki olarak el atılan taşınmaza yönelik açılmış tazminat davasına ilişkin olduğunu, bu dava ile ilgili olarak Geçici 6. maddenin 7. fıkra hükmünün uygulanmaya devam edileceğini belirterek, İcra Müdürlüğü işleminin iptalini talep etmiştir.

Mahkemece, 6487 kanunla değişik 2942 sayılı kanun geçici 6.maddesinin 1. ve 7. fıkraları dikkate alındığında icra müdürlüğü kararının yasaya uygun olmadığı gerekçesi ile şikayetin kabulü ile 11.03.2016 tarihli kararın kaldırılmasına karar verilmiş, hüküm alacaklı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

07.09.2016 tarihinde yürürlüğe giren 6745 sayılı Yasa'nın 33. maddesi ile 2942 sayılı Yasa'ya eklenen Ek 1. madde de; ''Uygulama imar planlarında umumi hizmetlere ve resmî kurumlara ayrılmak suretiyle mülkiyet hakkının özüne dokunacak şekilde tasarrufu hukuken kısıtlanan taşınmazlar hakkında, uygulama imar planlarının yürürlüğe girmesinden itibaren beş yıllık süre içerisinde imar programları veya imar uygulamaları yapılır ve bütçe imkânları dâhilinde bu taşınmazlar ilgili idarelerce kamulaştırılır veya her halde mülkiyet hakkını kullanmasına engel teşkil edecek kısıtlılığı kaldıracak şekilde imar planı değişikliği yapılır/yaptırılır. Bu süre içerisinde belirtilen işlemlerin yapılmaması halinde taşınmazların malikleri tarafından, bu Kanunun geçici 6. maddesindeki uzlaşma sürecini ve 3194 sayılı İmar Kanununda öngörülen idari başvuru ve işlemleri tamamlandıktan sonra taşınmazın kamulaştırmasından sorumlu idare aleyhine idari yargıda dava açılabilir....

Bu madde kapsamında kalan taşınmazlar hakkında açılacak dava ve takiplerde, bu Kanun’un Geçici 6. maddesinin üçüncü, yedinci, sekizinci ve on birinci fıkra hükümleri, bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihten önce açılan ancak henüz karara bağlanmayan veya kararı kesinleşmeyen davalara bu madde hükümleri, kesinleşen ancak henüz ödemesi yapılmayan kararlar hakkında ise Geçici 6.maddenin üçüncü, sekizinci ve on birinci fıkra hükümleri uygulanır...'' düzenlemesi yer almaktadır.

Bu madde kapsamında kalan taşınmazlar hakkında açılacak dava ve takiplerde, bu Kanun’un Geçici 6. maddesinin üçüncü, yedinci, sekizinci ve on birinci fıkra hükümleri, bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihten önce açılan ancak henüz karara bağlanmayan veya kararı kesinleşmeyen davalara bu madde hükümleri, kesinleşen ancak henüz ödemesi yapılmayan kararlar hakkında ise Geçici 6.maddenin üçüncü, sekizinci ve on birinci fıkra hükümleri uygulanır...'' düzenlemesi yer almaktadır.

2942 sayılı Yasa'nın Geçici 6. maddesi 3. fıkrası,'' uzlaşma... '' 8. fıkrası, '' kesinleşen mahkeme kararlarına istinaden bu madde uyarınca ödemelerde kullanılacak..., '' usullere ilişkindir.

2942 sayılı Yasa'nın Geçici 6. maddesi 7. fıkrası ''Bu madde kapsamında açılan davalarda mahkeme ve icra harçları ile her türlü vekalet ücretleri bedel tespiti davalarında öngörülen şekilde maktu olarak belirlenir.'' hükmünü 11. fıkrası ise; ''Bu madde uyarınca ödenecek olan bedelin tahsili sebebiyle idarelerin mal, hak ve alacakları haczedilemez.'' hükmünü içermektedir.

Yasa’nın yürürlüğe girdiği 07.09.2016 tarihinden sonra bu madde kapsamında kalan taşınmazlar hakkında açılacak dava ve takiplerde vekalet ücretinin Geçici 6. maddenin 7. fıkrası gereği maktu alınacağı ve 11. fıkra hükmü gereğince haciz yasağının bulunduğu, 07.09.2016 tarihinden önce başlatılan takiplerde ise yine haciz yasağının bulunduğu ancak vekalet ücretinin nispi olduğunun kabulü gerekir.

Somut olayda; 27.11.2015 karar tarihli ilam, uygulama imar planında umumi hizmet alanına ayrılan taşınmazın haksız olarak kullanımının engellenmesinden dolayı açılmış tazminat davasına ilişkin olup, 29.02.2016 tarihinde takibe konulduğu için 07.09.2016 tarihinden önce başlayan takipte icra vekalet ücreti ve harçların nispi hesaplanması gerektiği düşünülerek, borçlunun şikayetinin reddine karar verilmesi yerine, yazılı gerekçeyle bu konuya ilişkin istemin kabulü yönünde hüküm kurulması isabetsizdir.

SONUÇ : Alacaklının temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nin 366. ve HUMK’nin 428. maddeleri uyarınca BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 11/06/2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/8475, Karar No: 2011/15977, Tarih: 11.10.2011

**5. Hukuk Dairesi         2011/8475 E.  ,  2011/15977 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre değer biçilmesinde ve pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazı yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı kalan onama harcının alınmasına, peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 11.10.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9110, Karar No: 2015/1719, Tarih: 29.01.2015

**3. Hukuk Dairesi         2014/9110 E.  ,  2015/1719 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : SİVAS 1. ASLİYE HUKUK (TÜKETİCİ) MAHKEMESİ

TARİHİ : 19/11/2012

NUMARASI : 2012/203-2012/355

Taraflar arasındaki Tüketici Sorunları Hakem Heyeti Kararına itiraz davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davalı; elektrik faturaları yoluyla dağıtım şirketi tarafından kendisinden tahsil edilen kayıp/kaçak, sayaç okuma vs. bedellerin iadesi için Tüketici Sorunları Hakem Heyetine başvurmuş, hakem heyetide tüketicinin talebini kabul ederek, faturaya yansıtılan kayıp/kaçak, sayaç okuma vs. bedelleri toplamı olan 25,69 TL'nin faizi ile birlikte iadesine karar verilmiş, davacıda bu kararın iptali için Tüketici Mahkemesine başvurmuş, mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hükmün davacı tarafından temyiz edilmesi üzerine, esas kararın kesin olarak verildiği gerekçesiyle temyiz inceleme isteğinin reddine karar verilmiş, davacıda süresinde ek kararı temyiz etmiştir.

Hemen belirtmek gerekir ki; kayıp-kaçak ve diğer bedellerin başvuru tarihinden sonraki faturaların düzenleme biçimine de etkisi olacağı, bir başka deyişle kararın ileriye yönelik ve art etkisinin uygulaması bulunduğu, bu yöndeki talebin de devamlılık arz eden bir isteme ilişkin olduğu, uyuşmazlığı tek abone yargı yoluna taşımış olmasına rağmen ortada bütün aboneleri ilgilendiren bir uyuşmazlığın bulunduğu, Dairece de benimsenen Hukuk Genel Kurulu’nun aynı doğrultudaki uygulaması da gözetildiğinde yerel mahkemece verilen kararın kesin olduğundan söz etmek mümkün değildir. Hâl böyle olunca, mahkemece; temyiz isteminin yazılı gerekçeyle reddine karar verilmesi isabetsiz olup, davacı tarafın bu yöne ilişen temyiz itirazının kabulü ile temyiz isteminin reddine ilişkin mahkemece verilen ek kararın kaldırılmasına,Temyiz isteminin esastan incelenmesi sonunda; Özellikle Hukuk Genel Kurulunun, kayıp-kaçak bedelinin abonelerden alınamayacağı yönündeki kararına ve Dairenin kayıp-kaçak bedeli ve dava konusu edilen diğer bedellerinde abonelerden alınamayacağı yönünde istikrar kazanmış uygulamasına, dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanunî gerektirici sebeplere ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davacının yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 3.40 TL bakiye temyiz harcının temyiz edene yükletilmesine, 29.01.2015 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/29058, Karar No: 2015/9941, Tarih: 04.05.2015

**5. Hukuk Dairesi         2014/29058 E.  ,  2015/9941 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Çatalca 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 16/07/2013

NUMARASI : 2012/599-2013/351

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm,davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Dava konusu taşınmazın İSKİ İçmesuyu Havzaları Yönetmeliği uyarınca Dere koruma alanında kaldığı ancak; mahallinde yapılan keşif sonrası alınan bilirkişi raporlarına göre, taşınmaza davalı idarece fiilen el atılmadığı anlaşılmıştır.

11.06.2013 tarihinde yürürlüğe giren 6487 sayılı yasanın 21. maddesi ile Kamulaştırma Kanununun geçici 6. maddesinde yapılan değişiklik ile; “Uygulama imar planlarında umumi hizmetlere ve resmî kurumlara ayrılmak suretiyle veya ilgili kanunların uygulamasıyla tasarrufu kısıtlanan taşınmazlar hakkında, 3/5/1985 tarihli ve 3194 sayılı İmar Kanununda öngörülen idari başvuru ve işlemler tamamlandıktan sonra idari yargıda dava açılabilir. Bu madde hükümleri karara bağlanmamış veya kararı kesinleşmemiş tüm davalara uygulanır.” hükmü getirilmiştir.

Öte yandan Anayasa Mahkemesi’nin 25.09.2013 gün 2013/93 Esas, 2013/101 Karar sayılı ilamında da; “Kamulaştırmasız el atmadan söz edilebilmesi için taşınmaz zilyetliğinin idareye geçmesi ve taşınmazın fiilen kamu hizmetine tahsis edilmiş olması gerektiği; imar kısıtlamalarında taşınmazın zilyetliğinin malikte kalmaya devam etmekte olup, yalnızca malikin tasarruf yetkisinin, ilgili mevzuattan kaynaklanan bazı kısıtlamalara maruz kaldığı, bu nedenle imar kısıtlamalarından kaynaklanan tazminat davalarının idari yargıda açılabileceği” kabul edilmiştir.

Yukarıda açıklanan nedenlerle, davanın idari yargıda görülmesi gerektiğinden, dava dilekçesinin görev yönünden reddi yerine, yazılı şekilde hüküm kurulması,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, davalıdan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 04.05.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/785, Karar No: 2012/101, Tarih: 20.03.2012

**Ceza Genel Kurulu         2011/10-785 E.  ,  2012/101 K.**

* KULLANMAK AMACIYLA UYUŞTURUCU MADDE BULUNDURMAK SUÇU

* UYUŞTURUCU KULLANANLARA VERİLEN TEDAVİ VE DENETİMLİ SERBESTLİKTE KANUN YOLU

* TÜRK CEZA KANUNU (TCK) (5237) Madde 191

**"İçtihat Metni"**

Sanık Erdal hakkında kullanmak amacıyla uyuşturucu madde bulundurmak suçundan açılan kamu davasında, Mersin 2. Sulh Ceza Mahkemesince 12.12.2006 gün ve 528-918 sayı ile davaya bakma görevinin Çocuk Mahkemesine ait olduğundan bahisle verilen görevsizlik kararı üzerine yargılama yapan Mersin 1. Çocuk Mahkemesince 14.02.2008 gün ve 234-76 sayı ile, 5237 sayılı TCY'nın 191/2. maddesi uyarınca sanık hakkında tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına karar verilmiş,

Hükmün sanık müdafii tarafından temyizi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 10. Ceza Dairesince 15.11.2011 gün ve 12255-57052 sayı ile;

“Hükümden önce 19.12.2006 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 5560 sayılı Kanun'la değişik 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 191. maddesinde, uyuşturucu   madde kullanmamış olan sanık hakkında, hapis cezasına hükmedilmeden, bu maddenin ikinci fıkrası uyarınca sadece denetimli serbestlik tedbirine karar verilmesinin öngörülmesi; sanığın uyuşturucu veya uyarıcı madde kullandığının teknik yöntemlerle belirlenmemiş olması ve daha önce kullandığını söylediği maddenin ele geçmemesi nedeniyle bu nitelikte bir madde olarak kabul edilmesine olanak bulunmaması karşısında; sadece denetimli serbestlik tedbiri yerine, suç konusu uyuşturucu  maddenin bir bölümünü kullandığı saptanmadan, uyuşturucu  madde kullandığı kabul edilerek denetimli serbestlik tedbiri ile birlikte tedaviye hükmolunması” isabetsizliğinden hükmün diğer yönleri incelenmeksizin bozulmasına karar verilmiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca 27.12.2011 gün ve 127296 sayı ile;

“5237 sayılı TCY'nın 191/2. maddesi kapsamında verilen “tedaviye ve denetimli serbestlik tedbirine” ilişkin kararın, 6217 sayılı Yasanın 20. maddesi ile 5237 sayılı TCY'nın 191/2. maddesine eklenen ve 14.04.2011 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren ‘Bu karar, durma kararının hukuki sonuçlarını doğurur’ cümlesi ile, itiraz yasa yoluna tabi olduğu duraksamaya yer vermeyecek şekilde açıklığa kavuşmuştur.

Dolayısıyla 14.04.2011 tarihinden sonra anılan madde ve fıkra kapsamında verilen ‘tedaviye ve denetimli serbestlik tedbirine’ ilişkin kararın itiraz yasa yoluna tabi olduğu noktasında herhangi bir kuşku bulunmamaktadır…

Dolayısıyla 14.04.2011 tarihinden sonra anılan madde ve fıkra kapsamında verilen ‘tedaviye ve denetimli serbestlik tedbirine’ ilişkin kararın itiraz yasa yoluna tabi olduğu noktasında herhangi bir kuşku bulunmamaktadır…

…5320 sayılı Yasanın 8/2. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUY'nın 305. maddesi uyarınca ancak hükümler temyiz olunabilir. 5271 sayılı CMY'nın 223. maddesinde sayılan beraat, ceza verilmesine yer olmadığı, mahkûmiyet, güvenlik tedbirine hükmedilmesi, davanın reddi ve düşmesi kararları hükümdür. Hükümler davanın esasını çözen, temyiz incelemesi sonucunda bozulmadıkça aynı dava ile yargılama yapılmasını ve başka bir hüküm kurulmasını engelleyen nihai kararlardır. Hükümler duruşmalı inceleme sonucunda verilir ve temyiz edilmeleri kararların yerine getirilmesini engeller. Mahkemelerin hüküm dışındaki kararları ise, 5271 sayılı CMY'nın 267. maddesi uyarınca kanunda öngörülmek koşulu ile itiraza tabidir. İtiraz ise, kararın yerine getirilmesinin geri bırakılması sonucunu doğurmaz.

Bu açıklamalar ışığında, 5237 sayılı TCY'nın 191. maddesinin zaman içinde değişen hallerine göre “tedaviye ve denetimli serbestlik tedbirine” ilişkin kararların hukuki niteliğine bakacak olursak, maddenin yürürlüğe giren ilk hali ve 5377 sayılı Yasa ile değişen halinde “tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri” kararları, 5271 sayılı CMY'nın 223/1 ve 223/6. maddelerinde belirtilen, cezanın yanı sıra hükmolunan bir güvenlik tedbiri mahiyetinde olduğu anlaşılmaktadır. Zira anılan karar ile davanın esası nihai olarak çözülmüş, ancak ceza yerine güvenlik tedbirine hükmolunmuştur. Gerçekten de, kişi tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin gereklerine uygun davranmaması hâlinde davaya devam olunmaz, verilecek karar cezanın infazından ibarettir. Bu itibarla, 5560 sayılı Yasa ile yapılan değişiklik öncesi mahkemelerce 5237 sayılı TCY'nın 191/2. maddesi uyarınca verilen “tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri” kararları hüküm niteliğinde ve temyize tabidir.