muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/3613, Karar No: 2012/17280, Tarih: 28.05.2012

Gümrük yükümlülüğü deyimi, yükümlünün gümrük vergilerini ödemesi zorunluluğunu,

İthalat vergileri deyimi, eşyanın ithalinde ödenecek gümrük vergisi ile diğer eş etkili vergiler ve mali yükleri";

Hüküm tarihinde yürürlükte bulunan 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'nun 2. maddesinde;

"Gümrük vergileri: Gümrük idaresi veya başka idarelerce, eşyanın ithali veya ihracına bağlı olarak uygulanan vergiler ile diğer mali yükümlülükleri" ifade eder, hükümleri bulunmaktadır.

Bu düzenlemeler karşısında eşyanın yasal yollardan ithali, eşyanın ithalinde öngörülen gümrük vergileri ile diğer eş etkili vergiler ve mali yüklerin ödenmesi suretiyle mümkün olmaktadır. Eşyanın yasal olmayan yollardan yurda getirilmesi, yurt içinde alım satıma konu edilmesi halinde ise ithalinde öngörülen gümrük vergileri ile diğer eş etkili vergiler ve mali yükler ödenmediğinden, yoksun kalınan bu gelirin kamu zararı olarak kabulünde zorunluluk bulunmaktadır.

Kamu zararının belirlenerek sanığa bildirilmesinin gerekip gerekmediği sorununa gelince;

Kaçakçılık suçlarında kamu zararının belirlenmesi teknik bir konu olup, yıllara ve eşyanın cinsine göre değişebilen tür ve oranlardaki vergiler ile mali yükleri sanığın belirlemesi ve kendiliğinden kamu zararını gidermesi olanaklı değildir. Diğer yandan, Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231/9. madde fıkrasının değerlendirilebilmesi için, sanığın kamu zararını derhal giderip gideremeyeceğini hakimin bilmesi ve sonucuna göre kamuya verdiği zararı denetim süresince aylık taksitler halinde ödemek suretiyle tamamen gidermesi koşuluyla da hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilip verilmeyeceğini tartışabilmesi gerekmektedir. Bu durumda da kamu zararının belirlenerek sanığa bildirilmesi gerektiğinin zorunlu olduğu sonucuna varılmaktadır.

Bu açıklamalar ışığında somut olaya gelindiğinde; sanık toplam 32 paket kaçak sigara satarken yakalanmış, suçunuda ikrar etmiştir. Kamu zararı giderilmediği gerekçesiyle yerel mahkemece hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına hükmedilmiştir.

Kaçak sigaraların GÜMRÜK VERGİLERİ TOPLAMI 92.21 TL.DİR. İkrarda bulunan sanığın asgari 6 ay hapis ve 5 gün karşılığı adli para cezasını göze alarak 92.21 liradan ibaret vergileri ödeyip hükmün açıklanmasının geri bırakılması kurumunun hakkında uygulamasını istemediği hiç bir mantık kuralı ile izah edilemez. Aksi durumda bu kişinin hakkında uyglanacak ceza hükümlerini hiç bilmediği ya da ceza ehliyetinin olmadığı düşünülmelidir. Çağdaş bir hukuk devleti vatandaşının ne gibi hakları olduğunu bildirmeden, onun bilgisizliğinden yararlanarak cezalandırma yoluna gitmemesi gerekir.

Bütün bu anlatılanlara nazaran; CGK.nun 21.06.2011 tarih ve 2011/7-135 E. 2011/140 sayılı kararında da vurgulandığı üzere, gümrük vergileri miktarı hakim tarafından sanığa bildirmesi ve sonucuna göre hüküm kurulması, dolayısıyla hükmün bozulması gerektiği düşüncesiyle, sanığın çoğunluğun onamaya ilişkin kararına katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2010/5961, Karar No: 2011/16580, Tarih: 07.12.2011

**11. Hukuk Dairesi         2010/5961 E.  ,  2011/16580 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Karşıyaka Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 25/06/2008 tarih ve 2007/247-2008/202 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili; müvekkilinin interaktif bankacılık şifresinin tanımadığı üçüncü kişiler tarafından ele geçirilerek, davalı bankanın Organize Sanayi Çiftliği şubesinde bulunan hesabından toplam (15.000) TL'nın başka hesaba aktarılmak suretiyle çekildiğini, gerekli güvenlik önlemlerini almayan ve özeni göstermeyen davalı bankanın zarardan sorumlu olduğunu ileri sürerek, hesaptan çekilen (15.000) TL'nın reeskont faizi ile birlikte tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili; davacının bankayla imzalanan “Bankacılık Hizmetleri Sözleşmesi”ne aykırı davrandığını, şifre ve parolaların 3. kişilerin eline geçmesine kendisinin sebebiyet verdiğini, müvekkilinin bir kusuru bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, toplanan kanıtlar, benimsenen bilirkişi kurulu raporu ve tüm dosya kapsamına göre, tek kullanımlık şifre (şifrematik) uygulamasını ve elektronik imza kullanımını zorunlu hale getirmeyen davalı bankanın, üzerine düşen ek güvenlik tedbirlerini tam olarak gerçekleştirmemesi nedeniyle, davacının ise müşteri numarası şifre ve parola gibi bilgilerin korunmasında gerekli özeni göstermemek ve internet üzerinden gelebilecek saldırılara karşı yeterli düzeyde bir güvenlik sistemine sahip olmamak suretiyle zararın oluşumunda % 50 oranında kusurlu oldukları gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne, ( 7.500,00) TL'nın faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı; taraf vekilleri temyiz etmiştir.

1-Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre davalı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2- Dava, davalı banka nezdinde açılmış olan hesapta bulunan paranın davacının bilgisi ve izni dışında internet yolu ile yapılan işlemler sonucu çekilmesi suretiyle uğranılan zararın tazmini istemine ilişkindir.

Bankalar kendilerine yatırılan paraları mudilere istendiğinde veya belli bir vadede ayni veya misli olarak iade etmekle yükümlüdür (4491 sayılı Yasa ile değişik 4389 sayılı Bankalar Kanunu'nun 10/4 ve 5411 sayılı Bankacılık Kanunu’nun 61.maddesi) bu tanımlamaya göre, mevduat ödünç ile usulsüz tevdi sözleşmelerinin niteliklerini taşıyan kendine özgü bir sözleşmedir.

Bankalar kendilerine yatırılan paraları mudilere istendiğinde veya belli bir vadede ayni veya misli olarak iade etmekle yükümlüdür (4491 sayılı Yasa ile değişik 4389 sayılı Bankalar Kanunu'nun 10/4 ve 5411 sayılı Bankacılık Kanunu’nun 61.maddesi) bu tanımlamaya göre, mevduat ödünç ile usulsüz tevdi sözleşmelerinin niteliklerini taşıyan kendine özgü bir sözleşmedir.

BK'nun 306 ve 307. maddeleri uyarınca ödünç alan, akdin sonunda ödünç verilen parayı eğer kararlaştırılmışsa faizi ile iadeye mecburdur. Aynı Yasa’nın 472/1. maddesi uyarınca usulsüz tevdide paranın nef’i ve hasarı mutlak şekilde saklayana geçtiği için ayrıca açıklamaya gerek kalmadan saklayan bu parayı kendi yararına kullanabilir. Bu açıdan değerlendirildiğinde, usulsüz işlemle çekilen paralar aslında doğrudan doğruya bankanın zararı niteliğinde olup, mevduat sahibinin bankaya karşı alacağı aynen devam etmektedir. Usulsüz işlemlerin gerçekleşmesinde ispatlandığı takdirde mevduat sahibinin kusurundan söz edilebilir ve banka bu kusur oranı üzerinden hesap sahibinin alacağından mahsup talebinde bulunabilir.

Somut olayda, davalı banka davacıya vermiş olduğu şifre ve parolanın davacının kusuru ile ele geçirildiğini kanıtlayamamıştır. Bu itibarla mahkemece davanın kabulüne karar verilmek gerekirken, kısmen kabul kararı verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ:Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nederlerle davalı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddine,(2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davacı yararına BOZULMASINA, aşağıda yazılı bakiye 334,10 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz eden davacıya iadesine, 07/12/2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/15795, Karar No: 2024/5783, Tarih: 25.04.2024

**3. Ceza Dairesi         2022/15795 E.  ,  2024/5783 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN;

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2019/1893 E. 2020/1210 K.

SUÇ : Silahlı terör örgütüne üye olma

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

Sanık müdafiinin duruşmalı inceleme talebinin, 7079 sayılı Kanun’un 94 üncü maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun’un 299 uncu maddesinin birinci fıkrası gereği yasal şartları oluşmadığından reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Tekirdağ 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 10.09.2019 tarih, 2018/135 Esas ve 2019/409 sayılı kararı ile sanık hakkında silahlı terör örgütüne üye olma suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun(5237 sayılı Kanun) 314 üncü maddesinin ikinci fıkrası, 3713 sayılı Terörle Mücadele Kanunu'nun(3713 sayılı Kanun) 5 inci maddesinin birinci fıkrası, 5327 sayılı Kanun'un 62 inci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci, ikinci ve üçüncü fıkraları uyarınca 6 yıl 10 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2.İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin, 13.10.2020 gün ve 2019/1893 Esas, 2020/1210 sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafiinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

3. Dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan 18.03.2022 tarihli ve onama görüşünü içerir Tebliğname ile Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz istemleri özetle;

1.Bölge Adliye Mahkemesi kararının gerekçesiz olduğuna,

2.İddiaya konu eylem tarihlerinde Fetullah Gülen yapılanmasının silahlı terör örgütü olduğuna ilişkin tespit ya da nitelendirme olmadığına, dolayısıyla mezkur suçun işlenemeyeceğine,

3.Eylemlerin yapıldıkları tarihlerde hiçbir ceza mevzuatında suç olarak tanımlanmadığına,

4.Suç ve cezaların geçmişe yürütülemeyeceğine ilişkin ilkenin ihlal edildiğine,

5.Suçun unsurlarının oluşmadığına,

6.TCK'nın 30 uncu maddesi gereği hata hükümlerinin değerlendirilmesi gerektiğine,

7.Sanığın çalıştığı üniversitenin yardımcı doçent ve doçentlik ilanlarının spesifik olup olmadığı yönünde bilirkişi raporu alınması gerektiğine,

3.Eylemlerin yapıldıkları tarihlerde hiçbir ceza mevzuatında suç olarak tanımlanmadığına,

4.Suç ve cezaların geçmişe yürütülemeyeceğine ilişkin ilkenin ihlal edildiğine,

5.Suçun unsurlarının oluşmadığına,

6.TCK'nın 30 uncu maddesi gereği hata hükümlerinin değerlendirilmesi gerektiğine,

7.Sanığın çalıştığı üniversitenin yardımcı doçent ve doçentlik ilanlarının spesifik olup olmadığı yönünde bilirkişi raporu alınması gerektiğine,

8.Atanma kararlarının fakülte yönetim kurulunun oy birliği ile alındığına ve bu kişiler içinde hakkında silahlı terör örgütüne üye olma suçundan herhangi bir işlem yapılmadığına ve aralarında herhangi bir ihtilaf yaşanmadığına,

9.Tanık beyanlarının duyuma dayalı olduğuna, hükme esas alınamayacağına, gizli tanık beyanında doğrudan sanığın Fetö/Pdy vasıtası ile üniversiteye alındığına yönelik direkt bir beyan bulunmadığına,

10.Gizli tanığın mahkemece dinlenmediğine,

11.Bylock'a ilişkin delillerin çelişkili, istihbari nitelikte olduklarına, hukuka aykırı elde edildiklerine, hükme esas alınamayacaklarına,

12.Bylock'a ilişkin bilirkişi raporunun alınmadığına,

13.Adil yargılanma hakkının ihlal edildiğine,

14.Tespit değerlendirme tutanakları ve içerik kayıtlarının hükme esas alınabilecek mahiyette olmadıklarına,

15.Suçun unsurlarının oluşmadığına,

16.Yetersiz delille mahkumiyet hükmü kurulduğuna,

17. Temyiz dilekçesinde belirtilen sair temyiz sebepleri ve sair hususlara ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince sanığın eyleminin silahlı terör örgütüne üye olma suçunu oluşturduğunun kabulü ile sanık hakkında mahkûmiyet kararı verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından istinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddi kararı verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Mahallinde hukuka uygun olarak ikame olunup usulünce tartışılan delillere ve dosya kapsamına göre,

Yargılama sürecindeki usuli işlemlerin kanuna uygun olarak eksiksiz yapıldığı, hükme esas alınan tüm delillerin hukuka uygun olarak elde edildiğinin belirlendiği, dosya kapsamına göre sanığın örgüt içerisindeki konumu itibariyle örgütün nihai amacını bilebilecek durumda olduğu, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde eksiksiz olarak sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı, eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve kanunda öngörülen suç tipine uyduğu, yaptırımların kanuni bağlamda şahsileştirilmek suretiyle uygulandığı anlaşılmakla; sanık müdafiinin yukarıda ilgili bölümde ileri sürdüğü temyiz sebepleri ve sair hususlar yerinde görülmemekle, sanık hakkında kurulan hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin, 13.10.2020 gün ve 2019/1893 Esas, 2020/1210 sayılı kararında sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Tekirdağ 3. Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

25.04.2024 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/3951, Karar No: 2021/13630, Tarih: 14.12.2021

**10. Ceza Dairesi         2020/3951 E.  ,  2021/13630 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : BURSA Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesi

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Hükümler : 1- Bursa 13. Ağır Ceza Mahkemesi 08.01.2020 tarih,

2019/742 esas ve 2020/13 karar sayılı mahkûmiyet hükmü

2- Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesi, 17.03.2020 - 2020/713 esas ve 2020/477 karar sayılı istinaf başvurusunun esastan reddi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edenin sıfatı, başvurusunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Gerekçeli karar başlığında suç tarihinin “28/06/2019” yerine “24/06/2019” olarak yanlış yazılması, mahkeme tarafından düzeltilebilir yazım hatası olarak kabul edilmiştir.

Sanık müdafiine 13.04.2020 tarihinde tebliğ edilen karar CMK'nın 291. maddesinde belirtilen 15 günlük temyiz süresi geçtikten sonra 02.06.2020 tarihinde temyiz edilmişse de, COVİD-19 salgını sebebiyle 7226 sayılı Kanun'un geçici 1. maddesi ile 29/04/2020 tarih ve 2480 sayılı Cumhurbaşkanı kararıyla tüm adli sürelerin 13/03/2020 tarihinden itibaren 15/06/2020 tarihine kadar durdurulması karşısında, temyiz talebinin süresinde olduğu kabul edilmiştir.

Sanık müdafii süresinde duruşma talebinde bulunmuş ise de; dosya kapsamı dikkate alınarak 5271 sayılı CMK'nın 299. maddesinin 1. fıkrası uyarınca sanık hakkındaki inceleme takdiren duruşmasız olarak yapılmıştır.

5271 sayılı CMK'nın 288. ve 294. maddelerinde yer alan düzenlemeler ile CMK'nın 289. maddesinde sayılan kesin hukuka aykırılık halleri dikkate alınıp, sanık ve müdafinin temyiz sebeplerinin hükmün hukuki yönüne ilişkin olduğu değerlendirilerek, anılan sebeplere bağlı olarak yapılan incelemede,

Sanık hakkında uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan kurulan mahkûmiyet hükmüne yönelik istinaf talebinin esastan reddine dair Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin kararı hukuka uygun bulunduğundan, sanık ve müdafinin temyiz istemleri yerinde görülmediğinden CMK'nın 302/1. maddesi uyarınca temyiz istemlerinin ESASTAN REDDİNE, hükmolunan ceza miktarı ile tutuklu kalınan süre dikkate alınarak sanık hakkındaki tahliye talebinin reddine,

28/02/2019 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7165 sayılı Kanun'un 8. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 304/1. maddesi uyarınca dosyanın Bursa 13. Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesine gönderilmesine, 14/12/2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/27796, Karar No: 2023/530, Tarih: 24.01.2023

**4. Ceza Dairesi         2020/27796 E.  ,  2023/530 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Tehdit, hakaret

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Kanun'un 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisi bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir sebeplerin bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu ... Asliye Ceza Mahkemesi kararı ile sanık hakkında tehdit ve hakaret suçlarından, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararları verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılanın temyiz isteği; kararın usul ve yasaya aykırı olduğu, sanık hakkında yeterli delil bulunduğundan mahkumiyet kararı verilmesi gerektiği, bu nedenlerle ve resen tespit edilecek sebeplerle hükümlerin bozulması talebine yönelik olduğu belirlenmiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanığın, telefonla katılanı arayarak, ''Senin ananı, a.... s...f ederim, seni o aldığın tarlanın içine gömücem, benim babam kendisini astı, bende senin cesedini köyün girişine asıcam, ben şu an ...'dayım 3-4 gün içinde gelicem, senin ananı a... s...f edicem." sözleriyle hakaret ve tehdit ettiği iddiasıyla kamu davası açıldığı, Yerel Mahkemece beraat kararları verildiği belirlenmiştir.

IV. GEREKÇE

A. Katılanın Temyiz Sebepleri Yönünden

Katılanın soyut iddiasından başka sanığın cezalandırılmasına yönelik her türlü, şüpheden, uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığından sanık hakkında beraat kararı verilmesine ilişkin Mahkemenin takdir ve gerekçesinde hukuka aykırılık görülmemiştir.

B. Sair Sebepler Yönünden

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılanın yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Yerel Mahkemenin kararında katılan tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

24.01.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11289, Karar No: 2016/8221, Tarih: 13.06.2016

**7. Ceza Dairesi         2016/11289 E.  ,  2016/8221 K.**

**"İçtihat Metni"**

5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu’na muhalefet, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu’na muhalefet ve suç işlemek amacıyla örgüt kurma suçlarından şüpheliler Egeoil Akaryakıt Ticaret A.Ş. yetkilileri, Ümit Saltık ve arkadaşları haklarında yapılan soruşturma sırasında, suç yeri itibarıyla evrakın İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine dair Ankara Cumhuriyet Başsavcılığının 21.07.2015 tarihli ve 2015/105933 soruşturma, 2015/6301 sayılı yetkisizlik kararını müteakip, bu kez suç yeri bakımından dosyanın Samsun Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine ilişkin İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 11/08/2015 tarihli ve 2015/106496 soruşturma, 2015/6843 sayılı yetkisizlik kararı üzerine, dosyanın gönderildiği Samsun Cumhuriyet Başsavcılığınca de yetkisizlik kararı verilerek yetki konusunun çözümü için dosyanın gönderildiği Çarşamba Ağır Ceza Mahkemesince ikinci yetkisizlik kararının verilmesi ile yetki uyuşmazılğının doğduğu cihetle, yetkili savcılığın ikinci yetkisizlik kararını veren İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığının bağlı olduğu Ağır Ceza mahkemesine en yakın Ağır Ceza Mahkemesince çözümlenmesi gerektiğinden bahisle karar verilmesine yer olmadığına dair 11/09/2015 tarihli ve 2015/473 değişik iş sayılı kararını müteakip, son yetkisizlik kararını veren Samsun Cumhuriyet Başsavcılığı olduğu cihetle adıgeçen savcılığın bağlı olduğu ağır ceza mahkemesine en yakın Ağır Ceza Mahkemesinin görevli olduğu gerekçesiyle dosyanın Samsun Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine ilişkin mercii İstanbul 16. Ağır Ceza Mahkemesinin 02/11/2015 tarihli ve 2015/597 değişik iş sayılı kararı aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığından verilen 24/03/2016 gün ve 2016-Kyb sayılı kanun yararına bozma istemini içeren dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 19/04/2016 gün ve KYB. 2016/138086 sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu.

Mezkür ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre, Yargıtay 5. Ceza Dairesinin 27.09.2012 tarihli ve 2012/10135-9559 sayılı ilâmı İle Yargıtay 14. Ceza Dairesinin 2013/6321 esas, 2013/9240 sayılı ilâmında da belirtildiği üzere; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 161. maddesine, 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanunun 21. maddesiyle eklenen 7. fıkrada "Yetkisizlik kararı ile gelen bir soruşturmada Cumhuriyet Savcısı, kendisinin de yetkisiz olduğu kanaatine varırsa yetkisizlik kararı verir ve yetkili savcılığın belirlenmesi için soruşturma dosyasını, yargı çevresinde görev yaptığı ağır ceza mahkemesine en yakın ağır ceza mahkemesine gönderir. Mahkemece bu konuda verilen karar kesindir" hükmünün yer alması karşısında, söz konusu fıkranın yürürlüğe girdiği tarihten itibaren İkinci yetkisizlik kararını veren Cumhuriyet Başsavcılığının, yetkili savcılığın belirlenmesi İçin dosyayı en yakın ağır ceza mahkemesine göndermesinin gerektiği gözetilmeden

yetkili savcılığın belirlenmesi yerine yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiş ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozmaya atfen ihbar olunmuş bulunmakla Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname içeriği yerinde görüldüğünden, İstanbul 16. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 02/11/2015 tarihli ve 2015/597 değişik iş sayılı kararının CMK'nun 309/4. maddesi uyarınca BOZULMASINA, müteakip işlemlerin mahallinde mahkemesince yerine getirilmesine, 13/06/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.