muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/7774, Karar No: 2016/15355, Tarih: 19.12.2016

2-) Bozma nedenlerine göre davalının diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince davalı yararına BOZULMASINA, ikinci bentte açıklanan nedenle davalı tarafın diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, HUMK'nun 440/III-1 maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 19.12.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3817, Karar No: 2018/6438, Tarih: 25.04.2018

**13. Ceza Dairesi         2017/3817 E.  ,  2018/6438 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, mala zarar verme

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

1-Sanık hakkında bozma ilamı öncesi aldırılan Manisa Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Hastanesi'nin 23.06.2010 tarihli raporunda rezidükel psikoz, epilepsi tanısı ile sanığın tam ehliyetli olduğunun belirtilmesi buna karşılık sanığın bozma ilamı öncesi sunduğu temyiz dilekçesi ekinde bulunan 16.02.2010 tarihli Adli Tıp Kurumu raporunda ise 23.02.2009 tarihli hırsızlık, mala zarar verme ve işyeri dokunulmazlığını ihlal etme suçları yönünden sanığın şuur ve hareket serbestisini ortadan kaldıracak derecede şizofreni denilen akıl hastalığı saptandığı ve cezai ehliyetinin olmadığının belirtilmesi, bozma ilamı sonrası yapılan yargılamada aldırılan Manisa Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Hastanesi'nin 18.05.2016 tarihli raporunda ise Mental retadasyon ve remisyonda psikoz tanısı ile sanığın cezai ehliyetinin tam olduğunun belirtildiğinin anlaşılması karşısında, öncelikle bahsi geçen hastalıkların TCK’nın 32. maddesi ışığında, suç tarihinde işlediği eylemin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama ve davranışlarını yönlendirme (irade) yeteneğini tamamen kaldıracak veya önemli derecede azaltacak nitelikte olup olmadığının, dosya kapsamındaki belirtilen tüm raporlar irdelenmek ve varsa çelişki giderilmek suretiyle Adli Tıp Kurumu İhtisas Dairesinden alınacak raporla saptanıp sonucuna göre hükümler kurulması gerektiğinin gözetilmemesi,

2-Kabule göre de; Sanığın katılana ait araçtan 21.01.2009 ve 22.09.2009 tarihlerinde hırsızlık ve mala zarar verme, 28.01.2009 tarihinde ise hırsızlığa teşebbüs ve mala zarar verme suçlarını işlediğinin iddia olunduğu buna karşılık davaya konu iddianamede yanlızca 22.01.2009 tarihli eylemin konu edildiği yine Uyap kayıtları itibariyle yapılan incelemede sanığın katılana yönelik bahsedilen 28.01.2009 tarihli hırsızlığa teşebbüs ve mala zarar verme suçlarına ilişkin olarak hakkında Karşıyaka 1. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2009/175Esas 2010/38Karar sayılı 09.02.2010 tarihli mahkumiyet kararlarının Yargıtay 17.Ceza Dairesi'nin 2015/907Esas sayılı ilamı ile onandığı gözetilerek öncelikle sanığın katılana yönelik belirtilen eylemlerine ilişkin tüm soruşturma ve kovuşturma dosyalarının akıbetinin araştırılıp mümkün olanlar için davaların birleştirilmesi mümkün olmayanlar için dosyalarının denetime olanak verecek şekilde getirtilmesi sağlanıp zincirleme suç hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışılması, zincirleme suç hükümlerinin uygulanması halinde ise belirlenecek cezadan diğer dosyalarda aldığı cezalar mahsup edilmek suretiyle hüküm kurulması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'ın temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 25.04.2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/5397, Karar No: 2013/14140, Tarih: 04.04.2013

**3. Ceza Dairesi         2012/5397 E.  ,  2013/14140 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Beraat

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanık yönünden usulüne uygun müdahale talebinde bulunan orman idaresinin bu talebiyle ilgili bir karar verilmeden sadece vekilinin duruşmalara kabul edildiği anlaşılmakla, suçtan zarar görme ihtimaline binaen orman idaresinin 5271 sayılı CMK'nin 237/2. maddesi uyarınca müdahale talebinin kabulüne karar verilerek yapılan incelemede ;

Yerinde görülmeyen diğer itirazların reddine, ancak;

Mahallinde yapılan keşif sonucu düzenlenen fen bilirkişi raporunda, dava konusu yerin 12/6/2008 tarihinde kesinleşen kadastro çalışmalarına göre 101 ada 1 nolu orman parselinde kaldığının, orman mühendisi bilirkişi raporunda da memleket haritasinda orman alanı içinde kalıp eğimi, toprak muhafaza karakteri, bitki örtüsü, halihazır durumu ve evveliyatı itibariyle orman sayılan yerlerden olduğunun , sahadan 2007 ve 2009 yılı başlarında ağaçların motorlu testere ile kesilerek açma eylemi sonucu orman alanının tahrip olduğunun bildirilmesine, sanığın da yerin dedesinden kaldığını, ağaçların onun zamanında kesilip fındık dikildiğini savunmasına göre sanığın işgal ve faydalanma suçunun yanı sıra suç kastı yenilenmek suretiyle iki kez ağaç kesme suçunun da sübut bulduğu gözetilmeden yazılı şekilde hüküm tesisi,

Bozmayı gerektirmiş katılan idare vekilinin ve üst Cumhuriyet savcılarının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1 maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321.maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 04.04.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/695, Karar No: 2014/6271, Tarih: 10.03.2014

**5. Hukuk Dairesi         2014/695 E.  ,  2014/6271 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Büyükçekmece 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 04/10/2012

NUMARASI : 2011/903-2012/711

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmazlar bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmazlar bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelerden; Dava konusu taşınmazların İSKİ İçmesuyu Havzaları Yönetmeliği uyarınca Dere korama alanı olarak ayrılmış olduğu, ancak taşınmazlara davalı idarece fiilen el atılmadığı anlaşılmıştır.

11.06.2013 tarihinde yürürlüğe giren 6487 sayılı Yasanın 21. maddesi ile Kamulaştırma Kanununun geçici 6. maddesinde yapılan değişiklik ile; “Uygulama imar planlarında umumi hizmetlere ve resmî kurumlara ayrılmak suretiyle veya ilgili kanunların uygulamasıyla tasarrufu kısıtlanan taşınmazlar hakkında, 3/5/1985 tarihli ve 3194 sayılı İmar Kanununda öngörülen idari başvuru ve işlemler tamamlandıktan sonra idari yargıda dava açılabilir. Bu madde hükümleri karara bağlanmamış veya kararı kesinleşmemiş tüm davalara uygulanır.” hükmü getirilmiştir.

Öte yandan Anayasa Mahkemesi’nin 25.09.2013 gün 2013/93 Esas, 2013/101 Karar sayılı ilamında da; “Kamulaştırmasız el atmadan söz edilebilmesi için taşınmaz zilyetliğinin idareye geçmesi ve taşınmazın fiilen kamu hizmetine tahsis edilmiş olması gerektiği; imar kısıtlamalarında taşınmazın zilyetliğinin malikte kalmaya devam etmekte olup, yalnızca malikin tasarruf yetkisinin, ilgili mevzuattan kaynaklanan bazı kısıtlamalara maruz kaldığı, bu nedenle imar kısıtlamalarından kaynaklanan tazminat davalarının idari yargıda açılabileceği” kabul edilmiştir.

Yukarıda açıklanan nedenlerle, davanın idari yargıda görülmesi gerektiğinden, dava dilekçesinin görev yönünden reddi yerine, yazılı şekilde hüküm kurulması,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.’nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 10.03.2014 gününde oyçokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/7916, Karar No: 2021/15719, Tarih: 22.12.2021

**5. Hukuk Dairesi         2021/7916 E.  ,  2021/15719 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki Kamulaştırma Bedel Tespiti ve Tescil davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı Hazine vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Mahkemece uyulan bozma kararı gereğince inceleme ve işlem yapılarak hüküm kurulmuş; karar, davacı Hazine vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki bilgi ve belgelere göre; bozma ilamına uyularak yapılan inceleme sonucunda davanın kabulüne karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Ancak;

Anayasa Mahkemesi'nin 27/11/2020 gün 31317 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan 16/07/2020 tarih 2018/104 Esas, 2020/39 Karar sayılı kararı ile 7139 sayılı Kanunla Değişik Kamulaştırma Kanunun 10/8. fıkrasının dördüncü cümlesi; “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit edilen bedelden az olması durumunda hâkim tarafından tespit edilen bedel, fazla olması durumunda idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedel, peşin ve nakit olarak hak sahibi adına, kalanı ise bedele ilişkin kararın kesinleşmesine kadar üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılmak ve kesinleşen karara göre hak sahibine verilmek üzere” bölümü ile yedinci cümlesinde yer alan “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedelden fazla olması halinde fazla olan tutarın bloke edildiğine” ibaresinin Anayasa’ya aykırı olduğu ve iptal edildiği nazara alınarak, bozma sonrası tespit edilen ve karar kesinleştiğinde hak sahibine ödenmesine karar verilen fark bedelin derhal ödenmesi gerektiğinden,

Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının 2-(b) numaralı bendinde yer alan (karar kesinleştiğinde) ibaresinin çıkartılmasına, yerine (derhal) kelimesinin yazılmasına,

Hükmün böylece DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 22/12/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/2919, Karar No: 2021/1515, Tarih: 02.02.2021

**8. Ceza Dairesi         2019/2919 E.  ,  2021/1515 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, basit yaralama

HÜKÜMLER : Mahkumiyet,beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

I- Sanık hakkında basit yaralama suçundan kurulan hükme yönelik temyiz talebinin incelenmesinde;

Sanık hakkında basit yaralama suçundan tayin edilen adli para cezasının nevine ve miktarına göre hükmün, 6217 sayılı Yasanın 26. maddesiyle 5320 sayılı Yasaya eklenen geçici ve 2. madde uyarınca kesin nitelikte olup temyizi olanaklı olmadığından, sanığın ve Cumhuriyet Savcısının temyiz istemlerinin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK.nın 317. maddesi gereğince REDDİNE,

I- Sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hükme yönelik temyiz talebinin incelenmesinde;

TCK.nın 96/1. maddesinde "bir kimsenin eziyet çekmesine yol açacak davranışları gerçekleştiren kişi..." ibaresi yer almakta; yasada eziyet kabul edilen eylemler tanımlanmamaktadır. Madde gerekçesinde ise "eziyet olarak, bir kişiye karşı insan onuruyla bağdaşmayan ve bedensel veya ruhsal yönden acı çekmesine, aşağılanmasına yol açacak davranışlarda bulunulması gerekir. Aslında bu fiiller de kasten yaralama, hakaret, tehdit, cinsel taciz niteliği taşıyabilirler. Ancak, bu fiiller, ani olarak değil, sistematik bir şekilde ve belli bir süreç içinde işlenmektedirler. Bir süreç içinde süreklilik arzeder bir tarzda işlenen eziyetin özelliği, işkence gibi, kişinin psikolojisi ve ruh sağlığı üzerindeki tahrip edici etkilerinin olmasıdır. Bu etkilerin uzun bir süre ve hatta hayat boyu devam etmesi, eziyetin bu kapsamda işlenen fiillere nazaran daha ağır ceza yaptırımı altına alınmasını gerektirmiştir." denilmektedir.

Somut olayda, sanığın, üzerinde terbiye hakkından doğan disiplin yetkisini kötüye kullanarak, mağdur çocuğunun ayağına zincir bağlayarak yaklaşık iki hafta evde kalmasını sağlaması ve süreç içerisinde birden çok kez darp etmesi şeklinde gerçekleşen

eylemlerinin TCK.nın 96/2-a-b madde ve fıkralarında düzenlenen eziyet suçunu oluşturduğu anlaşılmakla; TCK.nın 3 ve 61. maddeleri uyarınca suç kastının yoğunluğu, meydana gelen zararın ağırlığı ve orantılılık ilkesi nazara alınarak alt sınırdan uzaklaşmak suretiyle temel ceza belirlenerek mahkumiyet hükmü kurulması gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken CMUK.nın 321 ve 326/son maddeleri uyarınca BOZULMASINA 02.02.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/7078, Karar No: 2020/13594, Tarih: 27.10.2020

**9. Hukuk Dairesi         2020/7078 E.  ,  2020/13594 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalıya ait işyerinde depo şefi olarak 25/05/2011 tarihinde işe başladığını, davalı işverenlikte haftanın 6 günü sabah 08:35-17:45 saatleri arasında çalıştığını, yaz aylarında haftanın 5 günü akşam 22:00 saatlerine kadar, kış mevsiminde ise haftanın 2 günü saat 22:00 saatlerine kadar fazla çalışma yaptığını, dini bayramlarda, resmi bayramlarda ve hafta tatillerinde çalıştığını ancak haklarının ödenmediğini beyan ederek alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davalı işyerinde süreklilik kazanmış fazla mesai uygulamasının bulunmadığını, yapılan çalışmaların vardiya usulüne tabi olduğunu, çalışma saatlerinin davacı personelinde kabulünde olan hizmet sözleşmesinde geçtiği şekilde denkleştirme esasına uygun olarak belirlendiğini, davacının haftada bir gün olmak üzere hafta tatili iznini kullandığını, davalıya ait işyerlerinde ulusal bayram ve genel tatil günlerinde tatil yapılmayan ve çalışılan günlerde bu çalışmaların karşılığının maaş bordrosuna yansıtılarak ödendiğini belirterek davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Somut olayda, Mahkemece, Yargıtay (Kapatılan) 22. Hukuk Dairesinin bozma ilamına uyulmasına karar verilmesine rağmen bozma kararı doğrultusunda inceleme yapılıp yapılmadığının belirlenmesi gerekmektedir.

2-Somut olayda, Mahkemece, Yargıtay (Kapatılan) 22. Hukuk Dairesinin bozma ilamına uyulmasına karar verilmesine rağmen bozma kararı doğrultusunda inceleme yapılıp yapılmadığının belirlenmesi gerekmektedir.

Mahkemenin 06/10/2015 tarih, 2015/102 esas ve 2015/460 karar sayılı ilamı Yargıtay (Kapatılan) 22. Hukuk Dairesi tarafından “Dosya içeriğine göre; davacı, davalı işyerinde 25/05/2011-26/11/2014 tarihleri arasında depo şefi olarak çalışmıştır. Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda, dinlenen tanık ifadelerinin birleştirilmesinden davacının kış aylarında, haftanın dört günü 08:35-17:45 saatleri arasında çalıştığı, haftanın iki günü 08:35-22:00 saatleri arasında çalıştığı, yaz aylarında ise haftanın beş günü 08:35-22:00 saatleri arasında ve haftanın bir günü 08:35-17:45 saatleri arasında çalıştığı, tespit edilerek buna göre kış dönemi için haftalık 9 saat, yaz dönemi için ise haftalık 22,5 saat kabul edilmiştir. Ancak beyanı esas alınan davacı tanıklarından ...’in davalıya karşı açılmış davası olduğu anlaşılmaktadır. Diğer tanık ...’nın ise davacının talep ettiği hesaplamaya konu döneminin tamamında davacı ile birlikte çalışıp çalışmadığı, dosya kapsamı itibariyle tespit edilememiştir. O halde mahkemece yapılması gereken; öncelikle davacı tanığının davalı işyerindeki çalışma süresinin tespiti ile belirlenen bu hizmet süresi ile sınırlı olarak davacının fazla mesai alacaklarının hesaplanması, aynı dönem çalışması olmayan dönemler için ise; davalı tanık beyanlarının esas alarak hesaplanmasıdır. Zira tanıklar ancak kendi çalışma dönemlerindeki çalışma şekli ile ilgili bilgi sahibi olabilirler ve tanıklıklarına ancak kendi çalışma dönemleri ile sınırlı olarak itibar edilebilir. Ayrıca davacının mesleği ve çalıştığı sektöre göre ve özellikle dava dilekçesindeki beyanına göre, çalışmaların yoğunluğunun yaz ve kış ayları şeklinde mevsimsel olarak değiştiğinin belirlenmiştir. Ancak hükme esas alınan bilirkişi raporunda fazla mesai ve hafta tatili alacaklarının, davacı tanıklarının beyanı doğrultusunda, davacının da talebini aşacak şekilde yaz dönemi için üç ay yerine sekiz ay olarak kabul edilmesi de hatalıdır. Eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir” gerekçesi ile bozulmuş, Mahkeme bu bozmaya uymuştur. Vermiş olduğu bir hüküm Yargıtay tarafından bozulan ve Yargıtayın bu bozma kararına gerek iradi ve gerekse kanuni şekilde uymuş olan yerel Mahkeme, bozma kararı doğrultusunda inceleme yapmak ve hüküm kurmak zorundadır. Bozma ilamına uyulduğunda, bozma kararı lehine olan taraf için usuli kazanılmış hak oluşturduğundan, Mahkemece bozma gereklerinin yerine getirilerek karar verilmesi zorunludur. Yerel Mahkemece bozmaya uyulmuş, ancak usuli kazanılmış hak ihlal edilerek bozma dışına çıkılıp yeni tanık dinlenilip bu tanığın beyanına göre hüküm kurulmuştur. Mahkemece bozma gerekleri yerine getirilmeden karar verilmesi isabetsiz olup yeniden bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 27/10/2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/3833, Karar No: 2011/5308, Tarih: 21.04.2011

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2011/3833 E.  ,  2011/5308 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı mahal mahkemesinden verilen hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Heyetçe, incelenmesine gerek görülen; Ahmet oğlu 1927 doğumlu .... ait anne, baba ve kardeşlerini gösteren nüfus kaydının temin edildikten sonra evrak arasına konularak incelenmesi için Dairemize gönderilmek üzere MAHALLİNE GERİ ÇEVRİLMESİNE, 21.04.2011 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/4584, Karar No: 2019/5663, Tarih: 23.09.2019

**11. Hukuk Dairesi         2018/4584 E.  ,  2019/5663 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 20. HUKUK DAİRESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada Ankara 2. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince verilen 28/09/2017 tarih ve 2016/171 E- 2017/345 K. sayılı kararın davacı şirket ve davalı kurum vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi'nce verilen 31/05/2018 tarih ve 2017/1737 E- 2018/649 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacı şirket ve davalı kurum vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin "MOLPOL" ibareli 5.sınıf ürünleri içeren marka tescil başvurusunda bulunduğunu, 2014/106212 kod numarası verilen marka tescil başvurusuna davalı şirketin “MOLEX”, “MOLİNEX”, “MOLNEX”, “MOLFİX”, “MALİCARE”, “MOLTEKS” ve “MOLPED” ibareli 2002/9706, 2002/51228, 2003/7368, 2002/31432, 2002/31433, 2002/31431, 178208, 2006/58166, 180117, 2002/31434, 193000 sayılı markalarına dayanarak itiraz ettiğini, Markalar Dairesi tarafından itirazın reddedildiğini, bu karara davalı şirketçe yapılan itirazın ise YİDK tarafından kabul edildiğini ve başvuru ile davalı şirketin "MOLPED" ibareli markaları arasında iltibas tehlikesi bulunduğu gerekçesiyle başvurunun reddedildiğini, kararın haksız ve hukuka aykırı bulunduğunu, görsel, sescil ve anlamsal olarak başvuru konusu “MOLPOL” ibareli işaret ile davalının “MOLPED” ibareli markaları arasında iltibasa sebebiyet verebilecek bir benzerlik bulunmadığını, kapsamlarında yer alan ürünlerin de farklı olduğunu ileri sürerek, YİDK'nın 2016/M-2402 sayılı kararının iptalini istemiştir.

Davalı kurum vekili, kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu, dava konusu başvuru ile redde mesnet markalar arasında iltibasa sebebiyet verebilecek derecede benzerlik bulunduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı şirket vekili, başvuru konusu "MOLPOL" ibare ve biçimli işaretle, redde mesnet alınan "MOLPED" ibareli markaların kapsamlarındaki ürün ve hizmetlerin aynı tür olduğunu, görsel, sescil ve anlamsal olarak bütünü itibarı ile bıraktığı izlenim itibarı ile ortalama tüketicileri iltibasa düşürebilecek derecede benzer bulunduklarını savunarak, davanın reddini istemiştir.