muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/6075, Karar No: 2014/9990, Tarih: 16.09.2014

b)Elbirliği mülkiyeti hükümlerine tabi olması halinde satış bedelinin mirasçılık belgesindeki paylar oranında,

c)Hem paylı, hem de elbirliği mülkiyeti halinin bir arada bulunması halinde ise satış bedelinin tapudaki ve mirasçılık belgesindeki paylar nazara alınarak dağıtılmasına karar verilmesi gerekir.

Somut olaya gelince; mahkemece satış suretiyle ortaklığın giderilmesine karar verilmiş ise de satış bedelinin ne şekilde dağıtılacağının hüküm sonucunda gösterilmemesi doğru görülmemiştir.

2-Paydaşlığın (ortaklığın) satış yoluyla giderilmesi halinde dava konusu taşınmaz üzerinde bina, ağaç v.s. gibi bütünleyici parçalar (muhdesat) varsa bunların arzla birlikte satılması gerekir. Ancak muhdesatın bir kısım paydaşlara (ortaklara) ait olduğu konusunda tapuda şerh varsa veya bu hususta bütün paydaşlar ittifak ediyorlarsa ve muhdesat arzın değerinde bir artış meydana getiriyorsa bu artışın belirlenmesi için dava tarihi itibariyle arzın ve muhdesatın değerleri ayrı ayrı tespit edilir. Belirlenen bu değerler toplanarak taşınmazın tüm değeri bulunur. Bulunan bu değerin ne kadarının arza ne kadarının muhdesata isabet ettiği yüzdelik (%...) oran kurulmak suretiyle belirlenir. Satış sonunda elde edilecek bedelin bölüştürülmesi de bu oranlar esas alınarak yapılır. Muhdesata isabet eden kısım muhdesat sahibi paydaşa, geri kalan bedel ise payları oranında paydaşlara (ortaklara) dağıtılır.

Bütünleyici parçanın (muhdesat) arzın paydaşlarına (ortaklarına) değil de üçüncü şahsa ait olduğunun anlaşılması halinde bu kimseyi muhdesat sahibi olarak davaya dahil etmek ve ona satış bedelinden pay vermek mümkün değildir.

Somut olaya gelince; dava konusu .. ada .. parsel sayılı taşınmazın tapu kaydında tasarruf krokisinde yer alan (A), (D), (E) harfleri ile gösterilen binaların İ. oğlu M. K.'a, (A), (B), (C) harfleri ile gösterilen binaların M. oğlu K. K.'a ve (F) harfi ile gösterilen binanın İlyas oğlu A.. K..'a ait olduğuna ilişkin şerh bulunduğu halde, yukarıda açıklandığı şekilde bilirkişi tarafından belirlenen oranlardan muhdesata isabet eden kısmın muhdesat sahibi paydaşlara, geri kalan bedelin ise payları oranında paydaşlara (ortaklara) dağıtılması gerektiğinin göz ardı edilmesi de yerinde değildir.

3- Diğer yandan, dava konusu .. ada .. parsel sayılı taşınmazın tapu kaydında malik "İ. kızı A. A." olduğu halde dosya içerisinde bulunan veraset ilamına göre A..A..ın baba ismi F..'tir. Yine dava konusu ..ada.. parsel sayılı taşınmazda malik Z. K.'ın baba ismi yer almamakta ve bu taşınmazda malik olan A..A.. ve H. Ç.'in baba ismi ise annelerinin adı olan Feriye şeklindedir. Yine .. ada... ada ... ada .. ve .. parsel sayılı taşınmazlarda malik F.. K.. İ... karısı olarak gözükmekte ve baba ismi yer almamaktadır.

Bu durumda tapu kayıtları ile nüfus kayıtları arasında bulunan çelişki ile tapu kaydında yer alan eksik kimlik bilgilerinin idari ya da dava yoluyla düzeltilmesi için davacı vekiline yetki ve süre verilerek sonucuna göre işin esasının incelenmesi gerekirken belirtilen çelişki ve eksiklikler giderilmeden davanın esasının karara bağlanması doğru görülmemiş, bu sebeplerle hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalıların temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde yatıranlara iadesine, 16.09.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6861, Karar No: 2015/2543, Tarih: 05.02.2015

**8. Hukuk Dairesi         2014/6861 E.  ,  2015/2543 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davada, 4721 Sayılı TMK'nın "Miras Hukuku" (TMK.3.Kitap) hükümlerinden kaynaklanan ve diğer dairelerin görevine girmeyen davalar sonucu verilen hüküm ve kararların Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih 2015/8 sayılı Kararı ile hazırlanıp, 22.01.2015 Tarihli ve 29244 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Hukuk Daireleri'ne ilişkin iş bölümü uyarınca, hükme yöneltilen temyiz itirazlarının incelenmesi Yargıtay (14.) Hukuk Dairesi'nin görev alanına girmesi nedeniyle, dosyanın anılan Daire Başkanlığı'na GÖNDERİLMESİNE, 05/02/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/51568, Karar No: 2011/12845, Tarih: 13.06.2011

**2. Ceza Dairesi         2009/51568 E.  ,  2011/12845 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2008/45795

MAHKEMESİ : Muğla 2.Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 08/11/2007

NUMARASI : 2007/297

SUÇ : Elektrik hırsızlığı

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sayacın akım gerilim bobin kancasının düşük olduğunun tespit edildiğine ilişkin suç tespit tutanağı içeriği, tutanak tanığı D.. A..’in tutanağı doğrulayan yeminli anlatımı ve tüketim föyüne göre tutanak öncesi 162, 164 olan tüketimlerin, son endeks okuma ile suç tutanağının düzenlendiği tarih arasındaki 20 günlük sürede 3 kilowatt olduğunun anlaşılması karşısında, son dönemindeki bu düşüşün nedeni sanıktan sorularak ve kaçak kullanımda bulunulduğu iddia edilen dönemdeki tüketim ile suç tarihinden sonraki tüketimde bariz bir artma olup olmadığı belirlenerek sonucuna göre, sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken, “bilirkişi tarafından hesaplanan 1.36 YTL kaçak elektrik bedelinin önemsiz sayılacak bir değer olup, sanığın bu değerdeki elektriği kaçak kullanmakta menfaati olmadığından suç kastının bulunmadığı” şeklindeki usul ve yasaya uygun olmayan gerekçeye dayanarak, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 13.06.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/4774, Karar No: 2025/1642, Tarih: 10.02.2025

**5. Hukuk Dairesi         2024/4774 E.  ,  2025/1642 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/1622 Esas, 2024/355 Karar

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Tekirdağ 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2021/422 Esas, 2022/132 Karar

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanun'la değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun (2942 sayılı Kanun) 10 uncu maddesine dayanan kamulaştırma konusu irtifak hakkı ve pilon yeri bedelinin tespiti ve bu hakkın davacı idare adına tescili davasında yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekillerince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı idare vekilince temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı idare vekili dava dilekçesinde özetle; Tekirdağ ili, ... ilçesi, ... Mahallesi 116 ada 27 parsel sayılı taşınmazda kamulaştırma konusu irtifak hakkı ile pilon yeri bedelinin tespiti ve bu hakkın davacı idare adına tescilini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; davacı kurum tarafından tespit edilen metrekare değerinin emsal ve rayiçlerin oldukça altında olduğunu, Mahkemece gerçek değerinin tespit edilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; kamulaştırma konusu irtifak hakkı ve pilon yeri bedelinin tespiti ile bu hakkın davacı idare adına tesciline karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1.Davacı idare vekili istinaf dilekçesinde özetle; bedelin yüksek tespit edildiğini, değer düşüklüğü oranının ve objektif değer artış oranının yüksek belirlendiğini, ürünlerin net gelirlerinin yüksek alındığını, davacı idare lehine vekâlet ücreti verilmemesinin hatalı olduğunu ileri sürerek kararın kaldırılmasını talep etmiştir.

2.Davalı vekili istinaf delikçesinde özetle; bedelin çok düşük tespit edildiğini, objektif değer artış oranının düşük hesaplandığını, taşınmazın yerleşim yerine ve limana çok yakın olduğunu ileri sürerek kararın kaldırılmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

2.Davalı vekili istinaf delikçesinde özetle; bedelin çok düşük tespit edildiğini, objektif değer artış oranının düşük hesaplandığını, taşınmazın yerleşim yerine ve limana çok yakın olduğunu ileri sürerek kararın kaldırılmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile arazi niteliğindeki taşınmaza olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net geliri esas alınarak değer biçilmesinin 2942 sayılı Kanun'un değerlendirmeye ilişkin hükümlerine aykırılık teşkil etmediği, bilirkişi kurulu raporunda dava konusu taşınmazın niteliği ve konumuna göre belirlenen kapitalizasyon faizi ile objektif değer artırıcı unsur oranlarının yerinde olduğu, münavebeye alınan verilerin resmî verilerle uyumlu ve yörenin münavebe sistemine uygun bulunduğu, taşınmazın niteliği, tamamının yüzölçümü, geometrik durumu ve enerji nakil hattı güzergahı dikkate alınarak değer düşüklüğü oranı belirtilmek suretiyle irtifak hakkı ve pilon yeri bedelinin tespit edilmesinde usul ve esas yönünden hukuka aykırılık bulunmadığı, davanın niteliği gereğince davacı idare lehine vekâlet ücreti takdir edilmemesinde bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşıldığından taraf vekillerinin istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı idare vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı idare vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü sebepleri tekrar etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukukî Nitelendirme

Uyuşmazlık, kamulaştırma konusu irtifak hakkı ile pilon yeri bedelinin tespiti istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 2942 sayılı Kanun'un 4 üncü, 10 uncu maddesinin sekizinci fıkrası ile 11 inci maddesi.

3. Değerlendirme

1. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Arazi niteliğindeki dava konusu taşınmaza 2942 sayılı Kanun’un 11 inci maddesinin birinci fıkrasının (f) bendi uyarınca net geliri esas alınarak değer biçilmesi ve aynı Kanun'un 11 inci maddesinin son fıkrası uyarınca taşınmaz malın niteliği, tamamının yüzölçümü, geometrik durumu ve enerji nakil hattı güzergâhı dikkate alınarak değer düşüklüğü oranı belirlenmek suretiyle irtifak hakkı karşılığının tespit edilmesi yerindedir.

3. Dava konusu taşınmazın hükme esas alınan bilirkişi kurulu raporunda belirtilen özelliklerine ve dosya kapsamına göre uygulanan kapitalizasyon faiz oranı, değer düşüklüğü oranı ve objektif değer artış oranı uygun görülmüştür.

3. Dava konusu taşınmazın hükme esas alınan bilirkişi kurulu raporunda belirtilen özelliklerine ve dosya kapsamına göre uygulanan kapitalizasyon faiz oranı, değer düşüklüğü oranı ve objektif değer artış oranı uygun görülmüştür.

4.Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin 12055/17 numaralı başvuru sonucu verilen 23.10.2018 tarihli kararı ve Anayasa Mahkemesinin 2016/9364 başvuru numaralı, 01.06.2019 tarihli ve 30791 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanan kararı göz önüne alındığında, davacı idare lehine vekâlet ücretine hükmedilmemesi doğrudur.

5. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacı idare vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Davacı idareden peşin alınan temyiz harcının Hazineye irat kaydedilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

10.02.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/20303, Karar No: 2014/198, Tarih: 14.01.2014

**3. Hukuk Dairesi         2013/20303 E.  ,  2014/198 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL 8. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

(KAPATILAN BEYOĞLU 2.ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ)

TARİHİ : 07/06/2011

NUMARASI : 2009/344-2011/188

Taraflar arasında görülen istirdat davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davada, davalı vakıflar idaresine ödenen 172.050 TL taviz bedelinin iadesine karar verilmesi istenilmiştir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş, verilen bu karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dairemizin 13.4.2009 tarih 2009/390 E. 2009/6539 K. saylı ilamı ve "Bu durumda, mahkemece yapılacak iş; dava konusu taşınmazla ilgili kök tapu kaydı dayanakları ile birlikte getirtilmeli, Beyoğlu 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2004/458 E. sayılı dava dosyası ile vakfiye örnekleri dosyaya alınmalı; sonra bu konuda uzmanlığı bulunan bilirkişiler (3 kişilik bir heyet) aracılığıyla vakfiyeler incelenmeli, keşif yapılmak suretiyle taşınmazın vakfiyelerin kapsamında kalıp kalmadığı saptanmalı, 1116 ada 5 parsel ile 42 ada 1 parselin konumları ve aralarındaki mesafe uzman bilirkişi aracılığı ile pafta üzerinde belirlenmeli, tarafların tüm delilleri toplanıp değerlendirildikten sonra, şerhe konu vakıf; sahih vakıflardan ise taviz bedeline tabi bulunduğu gözetilerek davanın reddine karar verilmeli, aksi takdirde (gayrisahih vakıf olduğu anlaşılırsa) taviz bedeli istenemeyeceği gerekçesi ile şimdiki gibi ödenen taviz bedelinin iadesine karar verilmelidir." gerekçesi ile bozularak mahalline iade edilmiştir.

Mahkeme tarafından, Dairemizin bozma kararına uyulması neticesinde, dört kişiden oluşan( öğretim üyesi – hukukçu – fen elemanı – hukukçu ) bilirkişi heyetinden rapor alınmıştır.

Dosyada mevcut 3.4.2011 tarihli bilirkişi heyetinin raporunun incelenmesinden, çoğunluk görüşüne göre, dava konusu Hüdai Aziz Mahmut Vakfı'nın sahih vakıflardan olduğu ve bu nedenle de taviz bedeline tabi oduğu bildirilmiş, İ.Ü. Hukuk Fakültesi öğretim üyesi Prof.Dr.Tufan Öğüz ise bu rapora muhalif kalarak", dava konusu vakfın gayri sahih vakıflardan olduğunu ve bu nedenle de taviz bedeline tabi bulunmadığını" ifade etmiştir.

Mahkemece, bilirkişi raporundaki çoğunluk görüşüne itibar edilerek davanın reddine karar verilmiştir.

6100 sayılı HMK.'nun 266.maddesi gereğince, "Mahkeme, çözümü hukuk dışında, özel ya da teknik bilgiyi gerektiren hallerde taraflardan birinin talebi üzerine yahut kendiliğinden bilirkişinin oy ve görüşünün alınmasına karar verir." Bu maddeden de anlaşılacağı üzere, seçilecek bilirkişilerin o konuda uzman olmaları gerekir.

Somut olayda, rapora muhalif kalan öğretim üyesi bilirkişi dışında, diğer bilirkişilerin vakıf hukuku alanın da yeterli ve uzman olmadıkları görülmektedir.

6100 sayılı HMK.'nun 266.maddesi gereğince, "Mahkeme, çözümü hukuk dışında, özel ya da teknik bilgiyi gerektiren hallerde taraflardan birinin talebi üzerine yahut kendiliğinden bilirkişinin oy ve görüşünün alınmasına karar verir." Bu maddeden de anlaşılacağı üzere, seçilecek bilirkişilerin o konuda uzman olmaları gerekir.

Somut olayda, rapora muhalif kalan öğretim üyesi bilirkişi dışında, diğer bilirkişilerin vakıf hukuku alanın da yeterli ve uzman olmadıkları görülmektedir.

Diğer yandan; aynı vakıf şerhine ilişkin emsal dosyaların incelenmesinden de, somut olayda rapora muhalif kalan bilirkişinin raporu doğrultusunda, açılan davaların kabulüne karar verildiği ve bu kararların da Yargıtay tarafından onanmak suretiyle kesinleştiği görülmüştür.(İstanbul 7. As. Hukuk Mah. 2009/329 E. ve 2012/400 K.sayılı kararı )

Öyle ise mahkemece, bu hususlar dikkate alınarak, konusunda uzman bilirkişilerden hüküm kurmaya elverişli nitelikte rapor alınarak, hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde hüküm tesisi bozmayı gerektirmiştir. Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 14.01.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/27, Karar No: 2009/109, Tarih: -

Ceza Genel Kurulu 2009/8-27 E., 2009/109 K.

**Ceza Genel Kurulu 2009/8-27 E., 2009/109 K.**

**- KÖY MERASINA TECAVÜZ**- 5320 S. CEZA MUHAKEMESİ KANUNUNUN YÜRÜRLÜK VE UYGULAMA ... [ Madde 8 ]

- 765 S. TÜRK CEZA KANUNU (MÜLGA) [ Madde 513 ]

- 765 S. TÜRK CEZA KANUNU (MÜLGA) [ Madde 522 ]

- 765 S. TÜRK CEZA KANUNU (MÜLGA) [ Madde 59 ]

- 1412 S. CEZA MUHAKEMELERİ USULÜ KANUNU (MÜLGA) [ Madde 305 ]

- 1412 S. CEZA MUHAKEMELERİ USULÜ KANUNU (MÜLGA) [ Madde 310 ]

- 1412 S. CEZA MUHAKEMELERİ USULÜ KANUNU (MÜLGA) [ Madde 326 ]

**"İçtihat Metni"**

Sanığın köy merasına tecavüz suçundan, 765 sayılı TCY’nın 513/2, 522, 59 ve 647 sayılı Yasanın 4. maddeleri uyarınca sonuç olarak 327 YTL adli para cezasıyla cezalandırılmasına ilişkin Ö.... Asliye Ceza Mahkemesince verilen 23.01.2006 gün ve 706-23 sayılı hüküm 09.02.2006 tarihinde üst Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmekle, Yargıtay 8. Ceza Dairesince 04.12.2008 gün ve 1318-14076 sayı ile; “

“Üst Cumhuriyet savcısının süresinde hakim havalesi içermeyen ve bu nedenle de hukuki koşulları yerine getirilmemiş olan temyiz isteminin CMUK’nun 317. maddesi uyarınca reddine”

” karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 02.02.2009 gün ve 222647 sayı ile temyiz isteminin süresinde yapılmış bulunduğu görüşüyle itiraz yasa yoluna başvurarak, Özel Dairece verilen temyiz isteminin reddine ilişkin kararın kaldırılarak, temyiz incelemesi yapılmak üzere dosyanın Özel Dairesine gönderilmesini talep etmiştir.

Dosya, Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilmekle, Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nca okundu, gereği konuşulup düşünüldü.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Özel Daire ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı arasındaki uyuşmazlık, ağır ceza mahkemeleri nezdinde görev yapan Cumhuriyet savcılarının bağlı asliye ceza mahkemesi hükümlerine karşı temyiz süresinin belirlenmesine ilişkindir.

Dosya incelendiğinde;

Ö.... Asliye Ceza Mahkemesince 23.01.2006 tarihinde tefhim edilen hükmün, 09.02.2006 tarihinde hakim tarafından havale edilen süre tutum dilekçesi ile üst Cumhuriyet savcısı konumunda olan V.... Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edildiği, 06.03.2006 tarihinde ise ihtiyari temyiz layihasının verildiği görülmekte olup, bu husus temyiz defterinin 2006/16 sırasındaki kayıttan da anlaşılmaktadır.

Dosya incelendiğinde;

Ö.... Asliye Ceza Mahkemesince 23.01.2006 tarihinde tefhim edilen hükmün, 09.02.2006 tarihinde hakim tarafından havale edilen süre tutum dilekçesi ile üst Cumhuriyet savcısı konumunda olan V.... Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edildiği, 06.03.2006 tarihinde ise ihtiyari temyiz layihasının verildiği görülmekte olup, bu husus temyiz defterinin 2006/16 sırasındaki kayıttan da anlaşılmaktadır.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 06.11.2007 gün ve 167-222 sayılı emsal kararında da ilkeleri gösterildiği üzere; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Yasası’nın yasa yoluna başvurma hakkını düzenleyen 260. maddesinde, ağır ceza mahkemelerinde bulunan Cumhuriyet savcılarının yargı çevresindeki asliye ve sulh ceza mahkemelerinin kararlarına karşı yasa yoluna başvurabilme haklarının bulunduğu belirtilmektedir. Kuşkusuz bu ifade temyiz hakkını da kapsamaktadır. Ancak, mülhakat asliye ceza mahkemesi kararlarının üst savcılarca temyizine ilişkin süreyi düzenleyen 469 sayılı Yasa yürürlükten kaldırılmıştır. 1412 sayılı CYUY’nın halen yürürlükte bulunan maddelerinde de, münhasıran bu hususu düzenleyen bir hüküm mevcut değildir. Bu durumda, üst Cumhuriyet savcılarının mevcut temyiz haklarını hangi süre içinde kullanabilecekleri ve bu sürenin ne zaman başlayacağı saptanırken kıyasa başvurulmalı ve bu husustaki mevcut hukuki boşluk, yürürlükteki hukuk düzeninin bütünlüğü içerisinde en ziyade benzeyen hukuk kuralı bulunup uygulanarak doldurulmalıdır.

Hemen belirtilmelidir ki, 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe girmiş bulunan 5271 sayılı Ceza Yargılama Yasası’nın istinaf başvurusunun süresini belirleyen 273. ve temyiz süresini düzenleyen 291. maddeleri, 5320 sayılı Yasanın 8. maddesinde öngörüldüğü üzere bölge adliye mahkemelerinin göreve başladığının resmen ilan edilmemesi nedeniyle henüz uygulanma yeteneği kazanamadıkları için, kıyaslamada da dikkate alınamazlar. Aksi düşüncenin kabulü, yasa koyucunun açık bir irade sergileyerek henüz uygulanmasını arzu etmediği bir yasa normunun kıyas yoluyla ve dolaylı biçimde uygulanması anlamına gelecektir. Bu durumda sorun, yürürlükteki mevzuatımızda üst Cumhuriyet savcısının, mülhakat ceza mahkemesi kararlarına yönelik temyiz süresini düzenleyen ve uygulama yeteneği bulunan tek kural olan, 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Yasası’nın “

“temyiz talebi ve süresi”

“temyiz talebi ve süresi”

” başlıklı 310. maddesi kıyasen uygulanarak çözümlenmelidir. Bu maddenin birinci fıkrasında, temyiz süresinin tefhimle başlayacağı ve yedi gün olduğu belirtilerek genel kural vurgulanmıştır. Ancak, ağır ceza Cumhuriyet savcılarının duruşmasına iştirak etmediği mülhakat sulh ceza mahkemesi kararlarını bu süre içinde temyiz etmeleri çoğu kere mümkün olamayacağı için, bunlar yönünden özel bir prensip benimsenerek daha uzun bir süre öngörülmüş, bu nedenle maddenin üçüncü fıkrasında, bu kararların tefhimden itibaren bir ay içinde temyiz edilebileceği hükme bağlanmıştır. O halde, bölge adliye mahkemelerinin göreve başladığının resmen ilan edilmesinden önceki evrede aleyhine temyiz yoluna başvurulan kararlar söz konusu olduğunda, diğer bir ifadeyle 1412 sayılı CYUY’nın 305 ila 326. maddelerinin uygulanması gereken hallerde, üst Cumhuriyet savcılarının mülhakat asliye ceza mahkemesi kararlarına yönelik temyiz süreleri de bu Yasanın 310. maddesinin 3. fıkrası kıyasen uygulanmak suretiyle saptanmalı ve bu sürenin “

“tefhim tarihinden itibaren 1 ay”

” olduğu kabul edilmelidir. Bu çözüm tarzı, kıyas ilkelerine uygunluğunun yanısıra, mülhakat mahkemeleri arasında temyiz süresi bakımından ortaya çıkan farklılığı da engelleyecektir.

Bu itibarla; Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının kabulü ile Özel Daire kararının kaldırılmasına ve V...Cumhuriyet savcısının, mülhakat Ö.... Asliye Ceza Mahkemesi kararına karşı 1412 sayılı CYUY’nın 310. maddesinin 3. fıkrasında öngörülen “

“tefhimden başlayan bir aylık süre içerisinde”

” gerçekleştirdiği temyiz istemine dayalı olarak temyiz davasına bakılması gerekeceğinden, dosyanın Özel Daireye gönderilmesine, karar verilmelidir.

SONUÇ :

Açıklanan nedenlerle;

1-Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının KABULÜNE,

2-Yargıtay 8. Ceza Dairesinin 04.12.2008 gün ve 1318-14076 sayılı kararının KALDIRILMASINA,

3-Üst C.savcısının süresinde verdiği temyiz dilekçesine dayalı olarak temyiz incelemesi yapılmak üzere dosyanın, Yargıtay 8. Ceza Dairesine gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 28.04.2009 günü yapılan müzakerede oybirliği ile karar verildi.