muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/20637, Karar No: 2015/21410, Tarih: 04.11.2015

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/20637 E.  ,  2015/21410 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi(İş Mahkemesi Sıfatıyla)

Dava Türü : İşe İade

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı vekili, davacı iş akdinin davalı işverence disiplin kurulu kararı ile İş Kanunun 25/II-d ve h bentleri uyarınca 19/08/2010 tarihinden geçerli olmak üzere feshedildiğini, fesih bildiriminde belirtilen nedenlerin gerçek dışı olduğunu belirterek feshin geçersizliğine, davacının işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili, davacının iş akdinin 19/08/2010 tarihli Disiplin Kurulu kararı ile, “davacının Ocak 2010 da promosyon ürününü kasadan geçirmeden alıp mağaza dışına çıkarmasından dolayı disiplin kurulu kararı ile ihtar verilmesi ve kendisinin sorumlu bulunduğu reyondaki işini aksatması, çalışma disiplinine uymayarak dikkatsizce çalışması, şirket talimatlarına aykırı hareket etmesi, almış olduğu sözlü ve yazılı uyarılara rağmen durumunda bir düzelme olmaması, son olarak da 13/08/2010 tarihinde mağaza müdürünün tezgahtarlarla ilgili yaptığı toplantıda kendisini uyardığından müdürün üstüne yürüyerek 3 personel tarafından fiziki müdahalenin engellenmesi” olayları nedeniyle İK 25/II maddesi gereği haklı nedenle feshedildiğini savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, Disiplin Kurulu tutanağında mağaza müdürünün personelle olan toplantısında konuşma sırasında davacının uyarıldığı bunun üzerine davacının mağaza müdürünün üzerine yürüyerek fiziki müdahalede bulunmaya çalıştığı, toplantıya katılanlar tarafından kavganın engellendiği, kavgayı engelleyen ve toplantıya katılan şahısların yazılı ve imzalı beyan dilekçelerinin ve tanık beyanlarının bulunduğu, bu beyanların ve tutulan tutanağın olayı doğruladığı, dosyaya sunulan ve duruşma sırasında izlenen CD görüntülerine göre müşterilerin bulunduğu sırada ve alışverişin yapıldığı reyonların bulunduğu bölümde kavga olayının açık şekilde görüldüğü, her ne kadar CD görüntüleri davacının iş akdine son verildikten sonra davacının müdür ile yaptığı görüşmeden sonra ortaya çıkan kavga olayına ilişkin olsa da öncesinde davacının müdürün üzerine yürüyerek fiziki müdahalede bulunma eylemini destekler nitelikte olduğundan karar vermede etkili olduğu, iş akdinin feshinde 4857 sayılı yasanın 22/II-d bendine uygun haklı fesih sebebi bulunduğu, feshin geçerli nedene dayandığı, davacının bunun aksini ortaya koyacak herhangi bir delil ortaya koymadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Taraflar arasında iş sözleşmesinin feshinin haklı ya da geçerli nedene dayanıp dayanmadığı uyuşmazlık konusu olup, normatif dayanak 4857 sayılı İş Kanununun 18 ve devamı maddeleridir.

Taraflar arasında iş sözleşmesinin feshinin haklı ya da geçerli nedene dayanıp dayanmadığı uyuşmazlık konusu olup, normatif dayanak 4857 sayılı İş Kanununun 18 ve devamı maddeleridir.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 18.maddesine göre otuz veya daha fazla işçi çalıştıran işyerlerinde en az altı aylık kıdemi olan işçinin belirsiz süreli iş sözleşmesini fesheden işveren, işçinin yeterliliğinden veya davranışlarından ya da işletmenin, işyerinin veya işin gereklerinden kaynaklanan geçerli bir sebebe dayanmak zorundadır.

İş Kanununun 18.maddesi bakımından işçinin davranışlarından kaynaklanan sebepler, işçinin aynı Kanunun 25/II. maddesinde öngörülen sebepler niteliğinde ve ağırlığında olmayan işyerinde işin görülmesini önemli ölçüde olumsuz etkileyen, sözleşmeye aykırı davranışlarıdır. İşçinin davranışı ancak işyerinde olumsuzluklara yol açması halinde geçerli sebep olabilir. İşçinin sosyal açıdan olumsuz bir davranışı, toplumsal ve etik açıdan onaylanmayacak bir tutumu işyerinde üretim ve iş ilişkisi süresince herhangi bir olumsuz etki yapmıyorsa geçerli sebep sayılamaz.

4857 sayılı İş Kanununun 20. maddesinin ikinci fıkrasına göre geçerli nedene dayandığını ispat yükümlülüğü işverene aittir. İşçi, feshin başka bir sebebe dayandığını iddia ettiği takdirde, bu iddiasını ispatla yükümlüdür.

Somut olayda, davacı, “ ... Satış Mağazasında 2007 tarihinden beri çalışmakta iken iş akdinin disiplin kurulunun kararı ile İş Kanunun 25/II-d ve h bentleri uyarınca 19/08/2010 tarihinden geçerli olmak üzere feshedildiğini, davacının işverene yahut onun ailesi üyelerinden birine yahut işverenin başka işçisine sataşması şeklinde bir eylemi olmadığı, tam tersine Müdür ...'ın sert, kaba ve küçük düşürücü ifadelerine maruz kaldığı, kendisine yöneltilen yapmakla ödevli bulunduğu görevleri kendisine hatırlatıldığı halde yapmamakta ısrar etmesi suçlamasının da gerçek dışı olduğu, somut olarak yapmadığı iş ve eylemlerin neler olduğu, bunları yapıp yapmadığının bir belgeyle kanıtlanamadığı, olayın, işyerinde çalışan başka bir işçinin (...) sağlık sorunu ile işyeri sendika temsilcisi olarak yakından ilgilenmesi, müdür ...’ın da bu durumu otoritesine saldırı olarak görüp husumete dönüştürmesinden kaynaklandığını, müdürün bu olaya özgü olarak Disiplin Kuruluna katılmaması gerekirken katılıp olay hakkında karar verdiğini, Disiplin Kurulu kararının hukukun genel ilkelerine aykırı olduğunu” iddia etmiş; davalı işveren ise “ davacının mağazada kendisinin sorumlu olduğu reyonlarla ilgili olarak depoda mal bulunmasına rağmen bunu reyonlara indirip dizmediği ve eksiklikler olduğunu, bu eksikliğin kendisine söylenip savunması istenince de savunma vermediği gibi 13/08/2010 tarihli tezgahtar toplantısında aksini söyleyerek mağaza yöneticisinin üstüne yürüdüğünü ancak diğer çalışanların araya girmesi ile bu saldırının önlendiğini, bundan sonra da davacının bağırmaya ve kendisinden kimsenin savunma alamayacağı yolunda tehditler savurmaya başladığını” savunmuştur.

Dosya da, davacının iş sözleşmesinin feshine ilişkin yazılı fesih bildirimi ile dayanağı Disiplin Kurulu kararı bulunmaktadır. 19.08.2010 tarihli Disiplin Kurulu kararında davalı işverenin savunmasında geçen olaylar nedeniyle davacının iş akdinin 4857 Sayılı İş Kanunu’nun 25/II-d ve h bentleri uyarınca feshine karar verildiği, aynı tarihli yazılı fesih bildiriminde de Disiplin Kurulu toplantı tutanağı içeriği belirtilerek iş akdinin 19.08.2010 tarihi itibariyle feshedildiği anlaşılmaktadır. Davacı, dava dilekçesinde fesih bildiriminde belirtilen olayların gerçek dışı olduğu, feshin geçersiz olduğunu iddia etmiştir. Davalı ise cevap dilekçesinde iş sözleşmesinin, 4857 sayılı Yasanın 25/2 maddesi uyarınca haklı nedenle feshedildiğini savunmuştur. Dosyada bulunan işten ayrılma bildirgesi 18.08.2010 tarihli olup "26" çıkış kodu gösterilmiştir. Söz konusu çıkış kodu, iş akdinin “Disiplin Kurulu Kararı ile fesih” edildiğini göstermektedir. Hal böyle olunca artık davalının haklı neden savunmasına itibar edilemez. Zira, davacının iş akdi, SGK bildirimine göre Disiplin Kurulu kararı ile feshedilmiş olup Disiplin Kurulu kararı alınmadan bir gün önce davacının iş akdinin feshedildiği SGK’ya verilen ayrılış bildirgesinden anlaşılmaktadır. Davalı işveren, henüz Disiplin Kurulu toplanıp bir karar verilmeden önce kararın ne yönde çıkacağını önceden bildiği ve feshe ilişkin bu kararın objektif olmadığını SGK çıkış tarihinde gösterdiği sebep ile ortaya koymuştur. Dolayısıyla işverenin, bu aşamadan sonra haklı neden ileri sürmesi çelişkili davranma yasağı kapsamında değerlendirilmelidir

Böyle bir durumda, artık davalı işverenin feshinin geçerli feshin koşullarını taşıyıp taşımadığına bakmak gerekir. 4857 sayılı İş Kanunu’nun 19. Maddesinde “İşveren fesih bildirimini yazılı olarak yapmak ve fesih sebebini açık ve kesin bir şekilde belirtmek zorundadır. Hakkındaki iddialara karşı savunmasını almadan bir işçinin belirsiz süreli iş sözleşmesi, o işçinin davranışı veya verimi ile ilgili nedenlerle feshedilemez.” denilmekte olup; her ne kadar fesih öncesinde davacının yazılı savunması alınmış ise de, 18.08.2010 tarihinde yazılı fesih bildirimi yapılmadan ve fesih sebebi açık ve kesin bir şekilde belirtilmeden SGK’dan çıkış verilerek iş akdinin feshedilmesi karşısında iş akdinin geçerli nedenle feshinde aranan şekil koşulları da oluşmamıştır.

Sonuç olarak, davalı işverenin feshi, haklı ya da geçerli nedene dayanarak yapmadığı anlaşılmakla feshin geçersiz olduğu sonucuna varılmıştır. Bu nedenle işverenin feshi geçersiz olduğundan davanın kabulü gerekir. Yazılı gerekçe ile davanın reddi hatalıdır.

4857 sayılı İş Yasasının 20/3.maddesi uyarınca mahkeme kararı bozularak ortadan kaldırılmış ve Dairemizce aşağıdaki şekilde karar verilmiştir.

HÜKÜM:Yukarıda açıklanan gerekçe ile;

1-Mahkemenin kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-Feshin GEÇERSİZLİĞİNE ve davacının İŞE İADESİNE,

4857 sayılı İş Yasasının 20/3.maddesi uyarınca mahkeme kararı bozularak ortadan kaldırılmış ve Dairemizce aşağıdaki şekilde karar verilmiştir.

HÜKÜM:Yukarıda açıklanan gerekçe ile;

1-Mahkemenin kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-Feshin GEÇERSİZLİĞİNE ve davacının İŞE İADESİNE,

3-Davacının yasal süre içinde başvurusuna rağmen davalı işverence süresi içinde işe başlatılmaması halinde ödenmesi gereken tazminat miktarının davacının kıdemi, fesih nedeni dikkate alınarak davacının 4 aylık brüt ücreti tutarında BELİRLENMESİNE,

4-Davacı işçinin işe iadesi için işverene süresi içinde müracaatı halinde hak kazanılacak olan ve kararın kesinleşmesine kadar en çok 4 aya kadar ücret ve diğer haklarının davalıdan tahsilinin GEREKTİĞİNE,

5-Alınması gereken 27,70 TL harçtan peşin alınan 17.15 TL harcın tenzili ile bakiye 10.55 TL harç giderinin davalıdan tahsili ile Hazine'ye gelir kaydına,

6-Davacının yapmış olduğu Yargıtay’a geliş-dönüş dahil 395.62 TL yargılama giderinin davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine, davalının yaptığı yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına,

7-Karar tarihinde yürürlükte bulunan AAÜT'ne göre 1.500,00 TL avukatlık ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine,

8-Artan gider ve delil avansının ilgilisine iadesine,

9-Peşin alınan temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 04.11.2015 gününde oybirliğiyle KESİN olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/12785, Karar No: 2013/6327, Tarih: 15.04.2013

**11. Ceza Dairesi         2011/12785 E.  ,  2013/6327 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi usul kanununa muhalefet

HÜKÜM : 213 sayılı Yasanın 359/a-2. maddesince 6 ay hapis cezasının 5237 sayılı TCK.nun 51. maddesince ertelenmesine

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma neticelerine uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanık müdafilerinin; sanığa yüklenen suçun yasal unsurları itibariyle oluşmadığına, lehe hükümlerin uygulanmadığına ilişen ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine; ancak:

1- Ayrıntıları Ceza Genel Kurulu'nun 19.02.2008 gün ve 346-25 ve 03.02.2009 gün ve 250-13 sayılı Kararlarında açıklandığı üzere; 5271 sayılı CMK.nun 231. maddesinde düzenlenen hükmün açıklanmasının geri bırakılması müessesesinin uygulanabilmesi için diğer şartların yanında, suçun işlenmesiyle mağdurun veya kamunun uğradığı zararın, aynen iade, suçtan önceki hale getirme veya tamamen giderilmesi de gerekmektedir. Burada, uğranılan zararlardan kast edilen maddi zararlar olup, manevi zararlar bu kapsamda değerlendirilmemelidir. Maddi zararın bizzat sanık tarafından yerine getirilmesi gerekmeyip, sanık adına onun bilgisi ve rızası tahtında üçüncü kişiler tarafından da tazmin, aynen iade veya eski hale getirme suretiyle giderilmesi de olanaklıdır. Ancak, herhangi bir zararın doğmadığı veya zarar doğurmaya elverişli bulunmayan suçlar yönünden bu koşul aranmayacaktır. Zararın belirlenmesinde hakim, ceza yargılamasında şahsi hak davasına yer verilmediği gerçeğini de gözönünde bulundurmak koşuluyla, kanaat verici basit bir araştırma yapmalı, hukuk hakimi gibi gerçek zararı tam anlamıyla saptamaya çalışmamalıdır. Zira 5271 sayılı CMK.nun 231. maddesindeki düzenleme, kişinin ileride hukuk mahkemesinde şahsi hak davası açmasına ve giderilmediğini düşündüğü gerçek zararının saptanarak kalan kısmına da hükmedilmesini isteme yönünden bir engel oluşturmamaktadır. Öte yandan yine ayrıntıları Ceza Genel Kurulunun 22.05.2001 gün ve 99/104 sayılı kararında açıklandığı üzere; defter ve belgelerin gizlenmesi halinde, sağlıklı bir vergi incelemesi yapılamayacağı açıktır. Vergi denetimi olanağını kaldıran bu halde artık somut bir vergi ziyaının tespiti olanağı da ortadan kalkmaktadır. O halde, mükellefin sorumluluğunu kaldıracak olan ve 213 sayılı Yasanın 13. maddesinde düzenlenen durumlarda veya kastı ortadan kaldıran diğer hallerin kanıtlanması dışında, vergi ziyaının varlığının kabulü de zorunludur. Bir başka anlatımla yukarıda değinilen haller dışında mefruz (soyut) vergi ziyaı bulunduğu kabul edilmeli, müspet (somut) vergi ziyaının varlığı aranmamalıdır. Kaldı ki, 29.07.1998 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren 4369 sayılı Yasa ile 213 sayılı Yasada yapılan değişiklikler ile vergi kaçakçılığı suçlarında "vergi ziyaının varlığı" suçun unsuru olmaktan çıkarılmış ve defter ve belgeleri gizleme halinde, suçun oluştuğu hükme bağlanmıştır. İncelenen dosya içeriğine göre; defter ve belgelerini vergi incelemesine esas olmak üzere merciine teslim etmediğinden bahisle eylemine uyan 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 359/a-2. maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılan sanık hakkında düzenlenen vergi inceleme raporlarında somut bir zarara yer verilmediği, ancak defter ve belgelerin incelemeye ibraz edilmemesinden dolayı, resen tarh olunan KDV ve buna bağlı vergi ziyaının belirlendiği, bir başka ifade ile resen tarh olunan KDV ve buna bağlı vergi ziyaının eylemden doğan zarar niteliğinde bulunmadıkları anlaşılmaktadır

. maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılan sanık hakkında düzenlenen vergi inceleme raporlarında somut bir zarara yer verilmediği, ancak defter ve belgelerin incelemeye ibraz edilmemesinden dolayı, resen tarh olunan KDV ve buna bağlı vergi ziyaının belirlendiği, bir başka ifade ile resen tarh olunan KDV ve buna bağlı vergi ziyaının eylemden doğan zarar niteliğinde bulunmadıkları anlaşılmaktadır. Şu halde sanığın vaki eylemi nedeniyle CMK.nun 231. maddesinde düzenlenen hükmün açıklanmasının geri bırakılması müessesesinin uygulanmasına engel oluşturabilecek somut bir zararın meydana geldiğinin kanıtlanamadığı, sanığın adli sicil kaydında yazılı ilamların bir kısmının CMK.nun 231. maddesinin uygulanmasına engel teşkil etmediği, bir kısmının ise silinme koşullarının oluştuğu, ayrıca "geçmişteki halleri, suç işleme hususundaki eğilimlerine göre cezalarının ertelenmesi ilerde bir daha suç işlemekten çekinmelerine sebep olacağı hakkında mahkemece vicdani kanaate varıldığından" şeklindeki gerekçe ile cezanın ertelenmesine karar verildiği halde "sanıklardan ...'in sabıkalı oluşu ve zararın giderilmemiş oluşu gözönünde bulundurularak yeniden suç işlemeyeceği hususunda kanaate varılmadığından" biçimindeki yasal ve yeterli olmayan ayrıca erteleme gerekçesiyle de çelişen gerekçeyle CMK.nun 231. maddesinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi,

2- Sanık hakkında hükmolunan ve ertelenmesine karar verilen hürriyeti bağlayıcı cezanın kısa süreli olduğu ve bu itibarla 5237 sayılı TCK.nun 53/1. maddesinde yazılı hak yoksunluklarının tatbikine karar verilemeyeceği gözetilmeden yazılı şekilde uygulama yapılması,

Yasaya aykırı, sanık müdafilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 15.04.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/5224, Karar No: 2014/2613, Tarih: 03.03.2014

**14. Ceza Dairesi         2012/5224 E.  ,  2014/2613 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi 4. Asliye Ceza Mahkemesi)

SUÇ : Çocuğun basit cinsel istismarı

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanık müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 03.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/12352, Karar No: 2014/2060, Tarih: 17.02.2014

**7. Ceza Dairesi         2013/12352 E.  ,  2014/2060 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : K.Y.B.- 2013/237987

2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu’nun 65/5. maddesine aykırı davranmak eyleminden dolayı Ö.. Harfiyat Tic. Ve San. Ltd. Şti. hakkında 2.415,00 yeni Türk lirası idari para cezası uygulanmasına dair Gaziosmanpaşa Jandarma Trafik Tim Komutanlığının 01/04/2008 tarihli ve ES-126494 seri sıra sayılı idari para cezası karar tutanağına karşı yapılan başvurunun reddine ilişkin, GAZİOSMANPAŞA 1. Sulh Ceza Mahkemesinin 06/02/2013 tarihli ve 2012/1216-1216 değişik iş sayılı kararı aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığından verilen 07.06.2013 gün ve 36088 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 08.07.2013 gün ve KYB. 2013-237987 sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu.

Mezkür ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre, 5326 sayılı Kabahatler Kanunu’nun “Soruşturma zamanaşımı” kenar başlıklı 20. maddesinin, 5560 sayılı Kanun'un 33. maddesi ve 6111 sayılı Kanun'un 22. maddesi ile değişik 1 ve 2. fıkralarında;” (1) Soruşturma zamanaşımının dolması halinde kabahatten dolayı kişi hakkında idari para cezasına karar verilemez. (2) Soruşturma zamanaşımı süresi; a) Yüzbin Türk Lirası veya daha fazla idari para cezasını gerektiren kabahatlerde beş, b) Ellibin Türk Lirası veya daha fazla idari para cezasını gerektiren kabahatlerde dört,c) Ellibin Türk Lirasından az idari para cezasını gerektiren kabahatlerde üç yıldır. Ancak, 89'uncu maddesi hariç olmak üzere 1111 sayılı Askerlik Kanunu, 2839 sayılı Milletvekili Seçimi Kanunu, 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu, 2972 sayılı Mahalli İdareler ile Mahalle Muhtarlıkları ve İhtiyar Heyetleri Seçimi Hakkında Kanun, 3376 sayılı Anayasa Değişikliklerinin Halkoyuna Sunulması Hakkında Kanun, 4925 sayılı Karayolu Taşıma Kanunu, 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu ve 6001 sayılı Karayolları Genel Müdürlüğünün Teşkilat ve Görevleri Hakkında Kanunda belirtilen ve İdarî para cezasını gerektiren fiilin işlendiği tarihi takip eden takvim yılının son günü bitimine kadar idari para cezası verilerek tebliğ edilmediği takdirde idari yaptırım kararı verilemez, verilmiş olanlar düşer.” şeklindeki düzenlemeler karşısında, somut olayda, idari para cezasını gerektiren fiilin işlendiği 01/04/2008 tarihini takip eden takvim yılının son günü bitimine kadar idari para cezasının tebliğ edilmediği nazara alındığında muteriz hakkında verilmiş idari yaptırım kararının düşeceği gözetilmeden, itirazın kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmemiş ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozmaya atfen ihbar olunmuş bulunmakla Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname içeriği yerinde görüldüğünden, Gaziosmanpaşa 1. Sulh Ceza Mahkemesinin 06.02.2013 gün ve 2012/1216 D. İş Esas - 2012/1216 D. İş Karar sayılı kararının CMK'nun 309/4-d maddesi uyarınca BOZULMASINA, cezanın kaldırılmasına, 17.02.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/22772, Karar No: 2016/11080, Tarih: 23.06.2016

**8. Hukuk Dairesi         2014/22772 E.  ,  2016/11080 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Dava dosyası, inceleme için Yargıtay'a elektronik ortamda gönderilmiştir.

Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) kullanılarak Yargıtay'a elektronik ortamda gönderilen dosyaların, elektronik ortamda incelenebilmesi için, fiziki dosyadaki tüm evrakların "tarama" suretiyle elektronik ortama aktarılmış olması zorunludur (HMK md. 445). Hiç kaydedilmemiş veya sisteme kaydedildiği halde taranmamış, eksik ya da hatalı taranmış veya usulüne uygun tarandığı halde doğru isimlendirilmemiş evrak barındıran dosyaların temyiz ve karar düzeltme incelemelerinin elektronik ortamda incelenebilmesi mümkün değildir. Açıklanan sebeple fiziki imkansızlık sebebiyle taranamayan belge varsa veya temyiz incelemesinin duruşmalı yapılması talep edilmiş ise dosyanın elektronik ortamda değil, fiziki olarak gönderilmesi, fiziki olarak gönderilen dosyaların da ayrıca elektronik ortamda gönderilmemesi gerekir.

Dairemize elektronik ortamda gönderilen ve sisteme kaydedilen dosyanın elektronik ortamda yapılan incelemesinde; dayanak takip dosyası içerisindeki bir kısım belgelerin okunamadığı tespit edilmiştir. Bu halde dosyanın Yargıtay'ca elektronik ortamda inceleme imkanı bulunmadığından, dayanak takip dosyasıyla birlikte fiziki olarak gönderilmesi; fiziki olarak gönderme halinde de, ayrıca elektronik ortamda gönderilmemesi için elektronik ortamda gönderilen dosyanın aynı ortamda Mahalli Mahkemesi'ne İADESİNE, 23.06.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.