muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/481, Karar No: 2009/597, Tarih: 23.12.2009

Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 02.05.2007 gün ve 2007/21-228 E.-247 sayılı kararında; çalışanların   zorunlu   olarak   tasarrufa teşvik edilmesi ve bu tasarrufların değerlendirilmesi kapsamında oluşan hukuki ilişkinin borçlusunun işveren olduğu, davalı Kurumun, borç ilişkisinden doğan edimi ifayla yükümlü olan, kendisinden edimin ifası istenen kişi konumunda bulunmadığı, 4853 sayılı Kanundan doğan yükümlülüğün kapsamının, sigortalı nam ve hesabına tahsilden ibaret olduğu, mevzuatında öngörülmemesi karşısında, Kuruma verilen bu görev ve yetkinin aynı zamanda müteselsil borçluluğu kapsamadığı belirtilmiştir(Aynı yönde H.G.K.'nun 04.07.2007 gün ve 2007/10-433 E.-455 K. sayılı ilamı).

3417  ve  4853   Sayılı  Kanunlar  uyarınca   tasarrufu  teşvik  alacaklısına sağlanmaya çalışılan güvence; işveren karşısında güçsüz konumda bulunan çalışanın, belirtilen kesinti, katkı payı ve nema toplamı yönünden oluşan alacağını kamu alacağı seviyesine çıkararak, onun 6183 Sayılı Kanun uyarınca davalı Kuruma tanınan olağanüstü takip ve tahsil yollarından yararlandırılmasını  sağlamak şeklinde belirmektedir(H.G.K.'nun 04.07.2007 gün ve 2007/10-433 E.-455 K.; H.G.K.'nun 02.05.2007 gün ve 2007/21-228 E.-247 K. sayılı ilamlarının gerekçesinden).

4853 Sayılı Kanunun 8.maddesinde, Kurumun haciz yoluyla tahsil ettiği tasarruf teşvik kesintisi ile katkı payını ilgilinin T.C. Ziraat Bankası nezdindeki hesabına yatırmakla yükümlü olduğu belirtildiğinden, haciz yoluyla tahsil edilen miktar  yönünden işverenin tasarrufu teşvik kesintisi ve nema alacağından sorumlu olduğu kabul edilemez. Aksi halde, davalı belediyenin aynı borç sebebiyle mükerrer şekilde sorumluluğuna gidilmiş olunur.

Kurumun yasadan kaynaklanan tahsil yükümlülüğünü gerçekleştirdikten sonra işverenden tahsil ettiği miktarı, sigortalısının bankadaki hesabına yatırma görevi bulunmaktadır. Bu görevin yerine getirilmemesi halinde, Kurum en azından sebepsiz zenginleşen konumunda olacaktır. Bu durumda tahsil edilen miktar yönüyle davalı Kurumun, sigortalısına karşı hukuki sorumluluğunun bulunduğu kabul edilmelidir.

Kurumun yasadan kaynaklanan tahsil yükümlülüğünü gerçekleştirdikten sonra işverenden tahsil ettiği miktarı, sigortalısının bankadaki hesabına yatırma görevi bulunmaktadır. Bu görevin yerine getirilmemesi halinde, Kurum en azından sebepsiz zenginleşen konumunda olacaktır. Bu durumda tahsil edilen miktar yönüyle davalı Kurumun, sigortalısına karşı hukuki sorumluluğunun bulunduğu kabul edilmelidir.

Yukarıda yapılan açıklamaların ışığında somut olayda;Gümüşhacıköy Belediye Başkanlığı adına işlem gören işyeri dosyalarında 506 sayılı Kanun gereği sigortalı olarak çalışan işçilerden yapılan tasarruf teşvik kesintileri Gümüşhacıköy Belediye Başkanlığı tarafından Ziraat Bankası Merzifon şubesi nezdindeki tasarruf teşvik kesintileri hesabına süresinde ödenmediğinden Amasya sigorta il müdürlüğü tarafından icra takibine alınmış olduğu, bir kısmının tahsil edilerek ilgili banka şubesine ödendiği, bir kısmının ise halen icra takibinde olduğu ve Belediyeler Kanunu gereği uzlaşma kapsamına alınmış olduğu, takibi devam eden meblağların tahsilinden sonra Ziraat Bankası Merzifon şubesi nezdindeki tasarruf teşvik kesintileri hesabına aktarılacağı Kurumca belirtildiğine göre, 4853 Sayılı Kanunun 8.maddesi gereği, Kurum haciz yoluyla tahsil ettiği tasarruf teşvik kesintisi ile katkı payını ilgilinin T.C. Ziraat Bankası nezdindeki hesabına yatırmakla yükümlü olup, haciz yoluyla tahsil edilen miktar  yönünden işverenin tasarrufu teşvik kesintisi ve nema alacağından sorumlu olduğu kabul edilemeyeceğinden mahkemece, haciz yoluyla Kurumca tahsil edilen miktarın kim adına ve hangi hesaba yatırıldığı, her bir işçi yönünden tahsil edilen miktarların ayrı ayrı bankada açılan tasarrufu teşvik personel hesabına yatırılıp yatırılmadığı araştırılmalı, Kurumun tahsil ettiği miktarı davacı adına açılmış hesaba yatırılmamış olması halinde yasadan kaynaklanan görevini yerine getirmemiş olacağı gözetilerek, bankaya yatırılmayan tasarrufu teşvik kesintisi ve nema alacağından sorumlu olacağı gözetilerek karar verilmelidir.

2-Davalı belediye yönünden yapılan değerlendirmede ise;

13.07.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5393 Sayılı Belediye Kanunu Geçici 5.maddesinde yer alan "Belediyeler ve bağlı kuruluşları ile sermayesinin yüzde ellisinden fazlası belediyelere ait şirketlerin, 31.12.2004 tarihi itibariyle kamu kurum ve kuruluşlarından olan kamu ve özel hukuka tâbi alacakları, bunların diğer kamu kurum ve kuruluşlarına olan borçlarına karşılık olmak üzere 31.12.2005 tarihine kadar takas ve mahsup edilir. Bakanlar Kurulu bu süreyi altı aya kadar uzatmaya yetkilidir. Bu madde kapsamındaki alacak ve borç ifadesi bu alacak ve borçlara ilişkin fer'ileri ve cezaları da kapsar.

Yukarıdaki fıkra kapsamında yer alan kuruluşların takas ve mahsup işlemine konu olan veya olmayan borçları, genel bütçe vergi gelirlerinden her ay ayrılacak paylarının yüzde kırkını geçmemek üzere kesinti yapılarak tahsil edilir." hükmü ve 2005/8928 sayılı Bakanlar Kurulu Kararında yer alan esaslar çerçevesinde, Kurumca icra kanalı ile tahsil edilmeyen ve tüm işçileri kapsayan tasarrufu teşvik kesintilerini de kapsayan davalı belediyenin Sosyal Sigortalar Kurumu'na ve diğer kurumlara olan borçlarının ödenmesi ile ilgili olarak Gümüşhacıköy Belediyesi ile Hazine Müsteşarlığınca uzlaşmaya varıldığı ve davalı belediyenin genel bütçe vergi gelirlerinden ayrılan paylarından her ay taksitler halinde kesilmek suretiyle borçların tasfiyesi işlemlerinin başlatıldığı belirgindir.

Uzlaşma kapsamında tahsil edilecek tasarruf teşvik kesintisi ile katkı payını tahsil eden tasarruf teşvik kesintisi, işveren katkı payı ve bunların neması işçiye ait bir hak olsa da; yasa gereği, işverenden tahsil yükümü Sosyal Sigortalar Kurumuna ait olmakla, Kurum tarafından tasarruf teşvik kesintisinin uzlaşma kapsamında tahsiline başlanmış olması halinde işverenin yükümlülüğünün devam ettiğinden söz edilemez. Aksi halde, davalı belediyenin aynı borç sebebiyle mükerrer şekilde sorumluluğuna gidilmiş   olacaktır.

Hal böyle olunca, 5393 Sayılı Kanunun 5.maddesi kapsamında uzlaşma kapsamına alınan tasarrufu teşvik kesintisi, katkı payı ve nema alacaklarından sorumluluğun S.S.K. ve Hazineye ait olduğu kabul edilmelidir.

Hazinenin sorumluluğunun 4853  sayılı Kanuna 26.12.2006 tarihinde 5568 Kanun ile eklenen ek madde 1 hükmüne dayandırılması halinde, özel sektörün de sağlaması gereken katkı payı ve nema alacağından da, hazinenin sorumlu olduğu sonucu ortaya çıkar. Ancak somut olayda bu hükmün uygulanmasının mümkün olmadığı açıktır.

Böylece davalı belediyenin sorumluluğunda bulunan tasarrufu teşvik kesintisi, katkı payı ve nema alacaklarının uzlaşma kapsamına alınan borç miktarı kadar sorumluluğu ortadan kalkacağından husumetin de Hazineye yöneltilmesi gerekecektir.

Hazinenin ise, davalı belediyeye ait tasarrufu teşvik kesintisi, katkı payı ve nema alacaklarına ilişkin borçlarını yapılan uzlaşma kapsamında davalı belediyenin genel bütçe vergi gelirlerinden ayrılan paylarından her ay taksitler halinde kesilmek suretiyle S.S.K.'na ödemesi halinde, ödediği miktar kadar sorumluluğun S.S.K.'na ait olacağı her türlü duraksamadan uzaktır.

Davalı Belediye tarafından T.C. Ziraat Bankasına yatırılan tasarrufu teşvik kesintisinin bulunması halinde ise, hesapta bulunan tasarrufu teşvik kesintisi ve nemasından tarafların sorumlu olmayacağı göz önünde bulundurulmalıdır.

Yerel mahkemece, yukarıda belirtilen ilkeler çerçevesinde araştırma, inceleme ve değerlendirmede bulunmak suretiyle davalı belediye bakımından husumetin hazineye yöneltilerek  davanın esası hakkında bir karar verilmesi gerekir.

Davalı Belediye tarafından T.C. Ziraat Bankasına yatırılan tasarrufu teşvik kesintisinin bulunması halinde ise, hesapta bulunan tasarrufu teşvik kesintisi ve nemasından tarafların sorumlu olmayacağı göz önünde bulundurulmalıdır.

Yerel mahkemece, yukarıda belirtilen ilkeler çerçevesinde araştırma, inceleme ve değerlendirmede bulunmak suretiyle davalı belediye bakımından husumetin hazineye yöneltilerek  davanın esası hakkında bir karar verilmesi gerekir.

Böylece yukarıda belirtilen hukuki olgulara dayanmayan yerel mahkemece yazılı şekilde karar verilmesi isabetsiz bulunmuştur.

Şu durumda, Hukuk Genel Kurulu’nca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulmak gerekirken önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır. Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.

S O N U Ç: Davacı vekili ve davalı belediye vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile, direnme kararının Özel Daire bozma kararında ve yukarıda gösterilen nedenlerden dolayı H.U.M.K.nun 429.maddesi gereğince BOZULMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının geri verilmesine 23.12.2009 gününde, oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/6346, Karar No: 2021/13105, Tarih: 11.11.2021

**5. Hukuk Dairesi         2021/6346 E.  ,  2021/13105 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 39. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne ilişkin verilen ilk derece mahkemesinin kararına karşı, davacı idare vekilinin istinaf başvurusu üzerine İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 39. Hukuk Dairesi'nin istinaf isteminin esastan reddi ile HMK'nın 353/1-b-2 maddesi uyarınca ilk derece mahkemesi kararı düzeltilmek suretiyle esas hakkında yeniden karar verilmesine dair yukarıda gün ve sayıları yazılı kararının Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı, davacı idare vekili tarafından yapılan istinaf başvurusunun İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 39. Hukuk Dairesince esastan reddine, Anayasa Mahkemesinin 16.07.2020 tarih ve 2018/104E., 2020/39K. sayılı iptal kararına istinaden kamulaştırma bedelinin davalıya derhal ödenmesi yönünden düzeltilerek yeniden karar verilmiş olup, hüküm davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre; kapama karışık meyve bahçesi niteliğindeki Tekirdağ ili, Süleymanpaşa ilçesi, Yeniköy mahallesi 184 parsel sayılı taşınmazın zemininin 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 11/1-f maddesi uyarınca olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net geliri üzerinden bilimsel yolla değerinin tespit edilmesine, üzerinde bulunan yapılara ise aynı Kanunun 11/1-h maddesi uyarınca resmi birim fiyatları esas alınıp yıpranma payı düşülerek değer biçilmesine ilişkin ilk derece mahkemesinden verilen karara karşı yapılan istinaf başvurusunun esastan reddine, Anayasa Mahkemesinin 16.07.2020 tarih ve 2018/104E., 2020/39K. sayılı iptal kararına istinaden kamulaştırma bedelinin davalıya derhal ödenmesine ilişkin bendinin ise düzeltilerek yeniden esas hakkında karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün HMK'nın 370. maddesi gereğince ONANMASINA, davacı idare harçtan muaf olduğundan harç alınmamasına, 11/11/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/8365, Karar No: 2008/8159, Tarih: 22.05.2008

10. Ceza Dairesi 2006/8365 E., 2008/8159 K.

**10. Ceza Dairesi 2006/8365 E., 2008/8159 K.**

**- HAPİS CEZALARINDA ÜST SINIR

- KULLANMAK İÇİN UYUŞTURUCU MADDE BULUNDURMAK

- MÜDAFİ ATANMASI**- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 191 ]

- 5271 S. CEZA MUHAKEMESİ KANUNU [ Madde 150 ]

- 765 S. TÜRK CEZA KANUNU (MÜLGA) [ Madde 404 ]

**"İçtihat Metni"**

Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurmak suçundan hükümlü H.. Y.. K.. hakkında T.. Ağır Ceza Mahkemesi'nce duruşmalı olarak yapılan uyarlama yargılaması sonunda, 20.02.2006 tarihinde, 2006/105 esas, 2006/105 karar sayı ile 5237 sayılı TCK gereğince kurulan uyarlama hükmünün, hükümlü müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nca bozma isteğiyle dava dosyasının tebliğname ekinde 06.06.2006 tarihinde Dairemize gönderildiği anlaşıldı. Dosya incelendi:

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

İncelemeye konu karara ilişkin duruşma aşamasında ve hüküm tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı CMK'nın 150/3. maddesinde, "Üst sınırı en az beş yıl hapis cezasını gerektiren suçlardan dolayı yapılan soruşturma ve kovuşturmada ikinci fıkra hükmü uygulanır." hükmüne yer verilmiş olup; atılı suç için 765 sayılı TCK'nın 404/2 ve 5237 sayılı TCK'nın 191/1. maddelerinde öngörülen hapis cezasının üst sınırının iki yıl olması nedeni ile müdafii atanmasında zorunluluk bulunmadığı ve hükümlü tarafından da müdafii atanması istenmediği gözetilmeksizin, hükümlü için baronun müdafii ataması sağlanmış ise de, baroca atanan avukatın sanık müdafii sıfatını kazanmasının olanaklı olmaması nedeniyle, hükmün, hükümlünün yokluğunda, müdafii olarak atanan avukatın yüzüne karşı verilmesinin usulüne uygun bir bildirim sayılamayacağı ve hükümlüye tebligat yapıldığına ilişkin herhangi bir bilgi ve belgenin de dosyada yer almaması nedeniyle, hükümlüye gerekçeli kararın usulüne uygun olarak ve temyiz mercii ile şekli de açıkça belirtilerek tebliği sağlanıp, temyiz süresi beklenmek ve temyiz etmesi halinde tekrar gönderilmek üzere, dosyanın incelenmeksizin yerel mahkemesine iadesi için, YARGITAY CUMHURİYET BAŞSAVCILIĞINA TEVDİİNE, 22.05.2008 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/22429, Karar No: 2015/2986, Tarih: 06.02.2015

**8. Hukuk Dairesi         2014/22429 E.  ,  2015/2986 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davada, 4721 Sayılı TMK'nın "Miras Hukuku" (TMK.3.Kitap) hükümlerinden kaynaklanan ve diğer dairelerin görevine girmeyen davalar sonucu verilen hüküm ve kararların Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih 2015/8 sayılı Kararı ile hazırlanıp, 22.01.2015 Tarihli ve 29244 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Hukuk Daireleri'ne ilişkin iş bölümü uyarınca, hükme yöneltilen temyiz itirazlarının incelenmesi Yargıtay (14.) Hukuk Dairesi'nin görev alanına girmesi nedeniyle, dosyanın anılan Daire Başkanlığı'na GÖNDERİLMESİNE, 06/02/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9326, Karar No: 2017/28762, Tarih: 21.12.2017

**4. Ceza Dairesi         2016/9326 E.  ,  2017/28762 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Tehdit, yaralama

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

A-Yaralama suçuna ilişkin kararda öngörülen cezanın, verildiği tarih itibarı ile nitelik ve niceliğine göre hükmün temyiz edilemez olduğu,

Anlaşıldığından, 5320 sayılı Kanunun 8/1 ve 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi uyarınca sanık ...'in tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ İSTEĞİNİN REDDİNE,

B- Tehdit suçundan kurulan hükme yönelik temyize gelince;

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede,

1-Sanığın kolluk beyanında adları geçen ve olaya dair bilgi ve görgüsü olduğu anlaşılan Ferhat ve Serdar'ın açık kimlikleri tespit edilip duruşmaya davet edilerek bilgi ve görgülerine başvurulmadan eksik inceleme sonucu hüküm kurulması,

2-Kabule göre de;

Sanığın soruşturma aşamasında alınan beyanında; mağdur İhsan Yarım ile aralarında tartışma yaşandığını, mağdur İhsan Yarım'ın elinde tabanca bulunduğunu görünce üzerine atılı eylemi gerçekleştirdiğini belirtmesi, mağdur İhsan Yarım'ın, üzerinde kuru sıkı tabanca bulunduğunu, sanığın kendisine bıçak çekmesi üzerine, korkutmak maksadıyla kavga esnasında tabanca çektiğini beyan etmesi karşısında, haksız tahrik hükümlerinin uygulanması açısından ilk haksız eylemin kimden kaynaklandığının araştırılması, sonucuna göre sanık hakkında TCK'nın 29. maddesindeki haksız tahrik hükmünün uygulanması gerekip gerekmediğinin tartışılmaması,

Kanuna aykırı ve sanık ...'in temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine 21/12/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/23608, Karar No: 2025/135, Tarih: 08.01.2025

**8. Ceza Dairesi         2024/23608 E.  ,  2025/135 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : 3091 sayılı Kanun'a aykırılık

HÜKÜM : Düşme

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü;

I.GEREKÇE

Sanığın, Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi'nden temin olunan güncel nüfus kayıt örneğine göre hüküm tarihinden önce 15.07.2023 tarihinde vefat ettiğinin anlaşılması karşısında, Mahkemece bu durum araştırılarak 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 64 üncü maddesinin 1 inci fıkrası uyarınca sanık hakkında açılan kamu davasının düşürülmesinde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

II.KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin, 30.04.2024 tarihli kararına yönelik katılan vekilinin temyiz isteği yerinde görülmediğinden hükmün Tebliğname'ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının Tuzluca Asliye Ceza Mahkemesine, bir örneğinin ise Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 08.01.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/14938, Karar No: 2021/13901, Tarih: 13.09.2021

**2. Ceza Dairesi         2021/14938 E.  ,  2021/13901 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇA SÜRÜKLENEN ÇOCUK : ...

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

5271 sayılı CMK’nın 231. maddesinin 8. fıkrasında, hükmün açıklanmasının geri bırakılması halinde, denetim süresi içinde dava zamanaşımının duracağı ve maddenin 11. fıkrasında, denetim süresi içinde kasten yeni bir suç işlenmesi halinde mahkemece hükmün açıklanacağı düzenlenmiş olup, duran zamanaşımının, denetim süresi içinde işlenen suçtan dolayı verilen hükümlülük kararının kesinleşmesi koşuluyla suçun işlendiği tarihte yeniden işlemeye başlayacağı, dosya kapsamına göre hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 23/05/2012 tarihi itibariyle duran zamanaşımının kesinleşen sonraki mahkumiyete konu suçun işlendiği 18/12/2013 günü yeniden işlemeye başladığı belirlenerek yapılan incelemede;

Suça sürüklenen çocuğun suç tarihinde 12-15 yaş grubunda olduğu ve eylemine uyan TCK’nın 142/1-b, 116/1, 31/2. maddelerinde belirtilen suçlar için öngörülen cezaların üst sınırlarına göre, aynı Kanun’un 66/1-e, 66/2, 67/4. maddelerine göre hesaplanan 6 yıllık dava zamanaşımının suç tarihi olan 31/12/2011 tarihi ile mahkumiyet karar tarihi olan 18/02/2020 tarihleri arasında gerçekleştiği gözetilerek suça sürüklenen çocuk hakkında yukarıda anılan suçlardan açılan kamu davalarının zamanaşımı nedeniyle düşürülmesi yerine yargılamaya devamla yazılı şekilde hükümler kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK’nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davalarının, 5271 sayılı CMK’nın 223/8. maddesi gereğince zamanaşımı nedeniyle DÜŞÜRÜLMESİNE, 13/09/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4838, Karar No: 2016/5096, Tarih: 25.05.2016

**14. Ceza Dairesi         2014/4838 E.  ,  2016/5096 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma; duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş, sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, suça sürüklenen çocuk müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 25.05.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/4314, Karar No: 2014/10884, Tarih: 08.07.2014

**17. Hukuk Dairesi         2013/4314 E.  ,  2014/10884 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 22. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 24/04/2012

NUMARASI : 2009/113-2012/181

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davacılar vekili ve davalı M.. Ş.. vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacılar vekili, davalıların işleteni, sürücüsü ve zorunlu mali sorumluluk sigortacısı olduğu aracın davacıların desteği yaya Duygu Hazal'a çarpması sonucu desteğin vefat ettiğini belirterek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere, davacı anne ve baba için ayrı ayrı 1.000 TL. kardeş için 800 TL. maddi tazminatın davalılardan, her davacı için ayrı ayrı 30.000 TL. manevi tazminatın sigorta şirketi dışındaki davalılardan tahsiline karar verilmesini talep etmiş, ıslah dilekçesi ile maddi tazminat talebini anne Sevgi için 13.588,83 TL. baba Ümit için 5.364,81 TL. olarak ıslah etmiştir.

Davalı sigorta şirketi ve davalı M.. Ş.. vekili kusur oranı ve tazminat miktarını kabul etmediklerini, davanın reddini savunmuştur. Diğer davalı duruşmalara katılmamış, savunma yapmamıştır.

Mahkemece toplanan deliller ve benimsenen bilirkişi raporuna göre; maddi tazminat talebi yönünden, anne Sevgi için 13.588,83 TL. baba Ümit için 5.364,81 TL. maddi tazminatın davalılardan tahsiline, davacı Ö.. Ç..’ın maddi tazminat talebinin reddine, manevi tazminat yönünden, davacı anne ve baba için ayrı ayrı 5.000 TL. kardeş Ömer için 3.000 TL. manevi tazminatın davalılar M.. Ş.. ve H.. Ç..’dan tahsiline karar verilmiş; hüküm, davacılar vekili ve davalı M.. Ş.. vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Mahkemece toplanıp değerlendirilen delillere, özellikle oluşa ve dosya içeriğine uygun olarak düzenlenen uzman bilirkişi raporunda belirtilen kusur oranının hükme esas alınmasında bir usulsüzlük bulunmamasına göre davacılar vekili ve davalı M.. Ş.. vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-Dava trafik kazasından kaynaklanan destekten yoksun kalma tazminatı istemine ilişkindir. Mahkemece hükme esas alınan aktüerya uzmanı bilirkişi raporunda davacıların desteğinin 12 yaşında olduğu, ailenin sosyal ve ekonomik durumuna göre yüksek öğrenim göreceği ve 2018 yılında 23 yaşında gelir elde etmeye başlayacağı kabul edilmiş, geliri konusunda yüksek öğrenim göreceğinden üniversite mezunu devlet memuru maaşı esas alınmış, gelir elde etmeye başlayacağı bilinmeyen dönem gelirini belirlemek için 2018 yılına kadar her yıl için %10 arttırım uygulamış, buna göre gelir elde etmeye başlayacağı dönem geliri belirlenmiş, desteğin çalışmaya başladıktan sonraki dönem için anne ve babasına %15 oranında pay ayıracağı kabul edilmiş ise de bu hesaplama şekli Yargıtay’ın yerleşik kararlarına uygun değildir.