muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/8972, Karar No: 2019/8023, Tarih: 09.04.2019

Alacağın miktarının belirlenebilmesinin, tahkikat aşamasında yapılacak delillerin incelenmesi, bilirkişi incelemesi veya keşif gibi sair işlemlerin yapılmasına bağlı olduğu durumlarda da belirsiz alacak davası açılabileceği kabul edilmelidir. Ne var ki, bir davada bilirkişi incelemesine gidilmesi belirsiz alacak davasının açılabilmesi için yeterli değildir. Bir davada bilirkişiye başvurulmasına rağmen davacı dava açarken alacak miktarını belirleyebiliyorsa, belirsiz alacak davası açılamaz (C. Simil, Belirsiz Alacak Davası, I. Bası, İstanbul 2013, s. 225).Kategorik olarak, belirli bir tür davanın veya belirli kişilerin açtığı davaların baştan belirli veya belirsiz alacak davası olduğundan da söz edilemez. Her bir davaya konu alacak bakımından, belirsiz alacak davasına ilişkin ölçütlerin somut olaya uygulanarak, belirleme yapılması gereklidir.Hakime alacak miktarının tayin ve tespitinde takdir yetkisi tanındığı hallerde (Örn: 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu md 50, 51,56), hakimin kullanacağı takdir yetkisi sonucu alacak belirli hale gelebileceğinden, davacının davanın açıldığı tarih itibariyle alacağın miktarını yahut değerini tam ve kesin olarak belirleyebilmesinin imkansız olduğu kabul edilmelidir. Örneğin, iş hukuku uygulamasında, Yargıtayca, fazla çalışma, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının yazılı belgelere ve işyeri kayıtlarına dayanmayıp, tanık anlatımlarına dayanması halinde, hesaba esas alınan süre ve alacağın miktarı nazara alınarak takdir edilecek uygun oranda takdiri indirim yapılması gerekliliği kabul edilmektedir. Bu halde, tanık anlatımlarına dayanılarak hesaplanan alacak miktarından hakimin takdir yetkisine bağlı olarak yapılacak indirim oranı baştan belirli olmadığından, alacak belirsiz kabul edilmelidir.

6100 sayılı Kanun ile birlikte, yukarıda belirtilen çerçevede belirsiz alacak davası açma imkanı tanınarak, belirsiz alacaklar bakımından hak arama özgürlüğü genişletilmiş; bununla bağlantılı olarak da hukuki yarar bulunmadan kısmi dava açma imkanı sınırlandırılmakla birlikte, tamamen kaldırılmamıştır.Zaman zaman, 6100 sayılı Kanun ile birlikte kabul edilen belirsiz alacak davası ile kısmi davaya ilişkin yeni düzenlemedeki sınırın tam olarak tespit edilemediği, birinin diğeri yerine kullanıldığı görülmektedir. Oysa bu iki davanın amacı ve niteliği ayrıdır. Alacak, belirli veya belirlenebilir ise, belirsiz alacak davası açılamaz; ancak şartları varsa kısmi dava açılması mümkündür.Kanunun kısmi dava açma imkanını sınırlamakla birlikte tamamen ortadan kaldırmadığı da gözetildiğinde, belirli alacaklar için, belirsiz alacak davası açılamasa da, şartları oluştuğunda ve hukuki yarar bulunduğunda kısmi dava açılması mümkündür. Aksi halde, sadece ya belirsiz alacak davası açma veya belirli tam alacak davası açma şeklinde iki imkandan söz edilebilir ki, o zaman da kısmi davaya ilişkin 6100 sayılı Kanun'un 109. maddesindeki hükmün fiilen uygulanması söz konusu olamayacaktır. Çünkü, belirsiz alacak davasında zaten belirsiz alacak davasının sağladığı imkanlardan yararlanarak dava açılabilecek; şayet alacak belirli ise de, o zaman sadece tam eda davası açılabilecektir. Oysa kanun koyucunun abesle iştigal etmeyeceği prensibi gereği, anılan maddeyle kısmi davaya ilişkin düzenleme yapıldığı düşünülerek ve Kanundaki sınırlamalara dikkat edilerek kısmi dava açılabilecektir.Bu noktada şu da açıklığa kavuşturulmalıdır ki, şartları bulunmadığı halde dava dilekçesinde davanın belirsiz alacak davası olarak açıldığı durumda davacıya herhangi bir süre verilmeden hukuki yarar yokluğundan davanın reddi yoluna gidilmelidir. Çünkü, alacağın belirlenebilmesi mümkün iken, böyle bir davanın açılmasına Kanun izin vermemiştir. Böyle bir durumda, belirsiz alacak davası açmakta hukuki yarar yokluğundan dava reddedilmeli, ek bir süre verilmemelidir. Zira, burada talep açıktır, bu sebeple 6100 sayılı Kanun'un 119/1-ğ maddesinin uygulanarak süre verilmesi mümkün değildir. Aslında açılmaması gerektiği halde belirsiz alacak davası açılmış olduğundan, bu konudaki eksiklik de süre verilerek tamamlanamayacağından, dava hukuki yarar yokluğundan reddedilmelidir. Buradaki hukuki yarar, sonradan tamamlanacak nitelikte bir hukuki yarar değildir. Çünkü, dava açıldığında o sırada mevcut olmayan hukuki yarar, bunun da açıkça mahkemece bilindiği bir durumda, tamamlanacak bir hukuki yarar değildir. Aksinin kabulü, aslında açık olan talep sonucunun süre verilerek davacı tarafından değiştirilmesi ve bulunmayan hukuki yararın sağlanması için davacıya ek imkan sağlanması anlamına gelecektir ki, buna usûl bakımından imkan yoktur. Böyle bir durum taraflar arasındaki eşitlik ilkesine de aykırı olacaktır (H. Pekcanıtez/O. Atalay/M. Özekes, Medeni Usul Hukuku, 14. Bası, Ankara 2013, s. 454)

. Aksinin kabulü, aslında açık olan talep sonucunun süre verilerek davacı tarafından değiştirilmesi ve bulunmayan hukuki yararın sağlanması için davacıya ek imkan sağlanması anlamına gelecektir ki, buna usûl bakımından imkan yoktur. Böyle bir durum taraflar arasındaki eşitlik ilkesine de aykırı olacaktır (H. Pekcanıtez/O. Atalay/M. Özekes, Medeni Usul Hukuku, 14. Bası, Ankara 2013, s. 454). Bunun yanında, şayet açılan davada asgari bir miktar gösterilmişse ve bunun alacağın bir bölümü olduğu anlaşılmakla birlikte, belirsiz alacak davası mı yoksa belirli alacak olmakla birlikte kısmi dava mı olduğu anlaşılamıyorsa, bu durumda 6100 sayılı Kanun'un 119/1-ğ maddesinin aradığı şekilde açıkça talep sonucu belirtilmemiş olacaktır. Talep, talep türü ve davanın niteliği açıkça anlaşılamıyorsa, talep muğlaksa, aynı Kanun'un 119/2 maddesi gereğince, davacıya bir haftalık kesin süre verilerek talebinin belirsiz alacak davası mı, yoksa kısmi dava mı olduğunun belirtilmesi istenmelidir. Verilen bu süreden sonra, davacının talebini açıklamasına göre bir yol izlenmelidir. Eğer talep, davacı tarafından belirsiz alacak davası şeklinde açıklanmış olmakla birlikte, gerçekte belirsiz alacak davası şartlarını taşımıyorsa, o zaman yukarıdaki şekilde hareket edilmeli, hukuki yarar yokluğundan dava reddedilmelidir. Açıklamadan sonra talep belirsiz alacak davası şartlarını taşıyorsa, bu davanın sonuçlarına göre, talep kısmi davanın şartlarını taşıyorsa da kısmi davanın sonuçlarına göre dava yürütülerek karar verilmelidir (Dairemizin 31.12.2012 tarih 2012/30463 esas 2012/30091 karar sayılı kararı).6100 sayılı Kanun'un 110. maddesinde düzenlenen, davacının aynı davalıya karşı birbirinden bağımsız birden fazla asli talebini aynı dava dilekçesinde ileri sürmesi olarak tanımlanan davaların yığılması (objektif dava birleşmesi) halinde, talep sayısı sayısı kadar dava bulunduğu kabul edildiğinden ve aynı Kanun'un 297/2. maddesi uyarınca da her bir talep bakımından ayrı ayrı hüküm verilmesi gerektiğinden, bu durumda da dava dilekçesinde ileri sürülen taleplerin belirsiz alacak olup olmadığının her bir talep bakımından ayrı ayrı değerlendirilmesi gerekecektir.Tüm bu açıklamalar sonucunda şunu belirtmek gerekir ki, iş hukukundan kaynaklanan alacaklar bakımından baştan belirli veya belirsiz alacak davası şeklinde belirleme yapmak kural olarak doğru ve mümkün değildir. Bu sebeple iş hukukunda da belirsiz alacak davasının açılabilmesi, bu davanın açılması için gerekli şartların varlığına bağlıdır. Eğer bu şartlar varsa, iş hukukunda da belirsiz alacak davası açılabilir, yoksa açılamaz (C. Simil, Belirsiz Alacak Davası, I. Bası, İstanbul 2013, s. 414). Keza aynı şey kısmi dava için de söz konusudur.

İş Hukukundan kaynaklanan davalarda sıkça karşılaşıldığı üzere, taraflar arasında çalışma süresi ve ücret miktarı yönlerinden uyuşmazlık bulunması, alacağı belirsiz hale getirmez. Keza, işçi çalışma süresini ve ücretini belirleyebilmektedir. İşçinin ne zamandan beri çalıştığını veya ücretinin ne kadar olduğunu bilmemesi hayatın olağan akışına da aykırıdır. İşçinin kendisinin bilmediği çalışma süresini, tanıkların bildiğini veya bilirkişinin bileceğini farzetmek ispat kurallarına da aykırıdır. Keza tarafın yeterli şekilde somutlaştırıp kendisinin bilgisinde dahi olmadığını belirttiği bir hususun mahkemece bilinmesini beklemek de mümkün değildir.İşverenin maddi hukuktan doğan yükümlülüklerini (belge ve bordro düzenleme gibi) yerine getirmemesi, tuttuğu belgelerin gerçeği yansıtmaması, davadan önce işçinin alacaklarını inkar etmesi ya da ikrar etmekle beraber yerine getirmemesi davacıya kural olarak belirsiz alacak davası açma imkanını vermez. İşçi bu durumlarda dahi, alacağının miktarını veya değerini belirleyebiliyorsa, belirsiz alacak davası açamaz(Simil, s. 412).Yukarıda açıklanan ilke ve esaslar çerçevesinde fazla çalışma ücreti, hafta tatili ücreti ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının belirsiz alacak davası olarak açılabilmesi mümkündür. Bununla birlikte, kıdem tazminatı ihbar tazminatı ve yıllık izin ücreti alacakları yönünden aynı sonuca varılması mümkün bulunmamaktadır. Somut olayda, davacı, çalışma süresini, ücretini, kullanmadığı izin süresini bilmektedir. Bu sebeple dava konusu kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ve yılık izin ücreti alacaklarının miktarını belirleyebilme imkanına sahiptir. Anılan alacak kalemleri yönünden belirsiz alacak davası açılmasında hukuki yarar bulunmamaktadır. Her ne kadar davacı 16.01.2015 tarihli dilekçesi ile, Hukuk Muhakemeleri Kanunu m. 107/2 gereğince dava değerini arttırdıklarını, ayrıca 24.01.2015 tarihli dilekçesi ile de Hukuk Muhakemeleri Kanunu m. 176-177 hükümleri gereğince davayı belirli hale getirdiklerini ifade ederek, davanın kısmi dava olarak görülmesini talep etmiş ise de; belirsiz alacak davasının kısmi ıslah yolu ile kısmi dava haline dönüştürülmesi mümkün değildir. Mahkeme de davayı belirsiz alacak davası olarak görüp sonuçlandırmıştır. Bu itibarla, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ve yıllık izin ücreti talebinin usulden reddine karar verilmesi gerekirken, anılan talepler yönünden davanın esastan reddine karar verilmesi isabetli olmamıştır.

2-Taraflar arasında davacının fazla çalışma ve hafta tatili çalışması yapıp yapmadığı ile ilgili uyuşmazlık bulunmaktadır.Somut uyuşmazlıkta, mahkemece tanık anlatımları ile bilirkişi raporu doğrultusunda davacının fazla çalışma ücreti ile hafta tatili ücreti alacağının kabulüne karar verilmiştir. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda, davacının 2013 yılı öncesinde günde 12 saat çalıştığı benimsenerek haftada 18 saat fazla çalışma yaptığı sonucuna varılmıştır. Ancak, fazla çalışma ve hafta tatili çalışmaları konusunda, imzalı kayıt bulunan dönemler için kayıtlara itibar edilip edilmeyeceğinin tüm deliller birlikte dikkate alınarak değerlendirilmesi ve davacının vardiyalı çalışma düzeni ile vardiya değişiminin ne şekilde olduğunun titizlikle değerlendirilmesi gerekir. Bu itibarla öncelikle, varsa uyuşmazlık konusu döneme ilişkin teftiş raporunun da celbi sağlanarak, dosya kapsamındaki imzalı puantaj kayıtları ile toplanan tüm deliller birlikte yeniden değerlendirildikten sonra davacının fazla çalışma ve hafta tatili çalışması yapıp yapmadığı konusunda bir sonuca varılmalıdır. Eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

3-Kabule göre de, tanıkların çalışma sistemine ilişkin anlatımları hatalı değerlendirilmiştir. Eldeki davada davacı tanıkları ile bir kısım davalı tanıklarınca 2013 yılı öncesinde on iki saat çalışma yapıldığı ifade edilmiştir. Tanıklar on iki saat esasına göre çalışmada ilk vardiyada 20.00-08.00 olarak çalışan kişinin ondan sonraki vardiyada 08.00-20.00 olarak çalıştığını ifade etmişlerdir. Bu sisteme göre, davacının her gün 12 saat çalışmış olması mümkün olmayıp, davacının pazartesi 08.00-20.00, salı 20.00-08.00, perşembe 08.00-20.00, cuma 20.00-08.00, pazar 08.00-20.00 şeklindeki çalışmasında hafta tatili çalışması yapmadığı kabul edilmelidir.Sonuç: Temyiz olunan hükmün yukarıda açıklanan sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine, 09.04.2019 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/4650, Karar No: 2012/14754, Tarih: 02.05.2012

**8. Ceza Dairesi         2011/4650 E.  ,  2012/14754 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık, suç işlemek amacıyla örgüt kurma, yönetme, üye olma, yardım etme ve tehdit

HÜKÜM : Sanıkların 6136 sayılı Yasaya aykırılık, suç işlemek amacıyla örgüt kurma, yönetme, üye olma, yardım etme ve tehdit suçlarından hükümlülüklerine

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanıklar hakkında düzenlenen iddianame ve temyizin kapsamına, Yargıtay Kanununun 14. maddesi uyarınca muhtelif suçlara ait temyiz incelemesinin suçlardan en ağırını incelemeye yetkili Daireye ait bulunmasına ve Yargıtay Büyük Genel Kurulu’nun 02.06.2011 günlü Resmi Gazete’de yayımlanan 12.05.2011 gün ve 2011/1 sayılı kararına göre temyiz inceleme görevi Yargıtay Yüksek (9.) Ceza Dairesine ait olmakla Dairemizin görevsizliğine, dosyanın ilgili Daireye gönderilmek üzere Yargıtay C. Başsavcılığına (TEVDİİNE), 02.05.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/10767, Karar No: 2019/10522, Tarih: 09.05.2019

**9. Hukuk Dairesi         2017/10767 E.  ,  2019/10522 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraflar vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili özetle; davacının davalı ... Belediye Başkanlığının ihale ile alt işverenliğini yapan diğer davalı ... İmar İnşaat A.Ş.'de 11/02/2009 tarihinden itibaren çalıştığını, akut polen alerjik astım krizi ile zatürre hastalığını yaşaması üzerine şefi ...'ün bilgisi dahilinde 15-16-17 Nisan 2014 iş günlerinde işine devam edemediğini, sağlık sorunlarının devamı nedeniyle kesintili olarak 15/05/2014 tarihine kadar geçiçi iş göremez durumda kaldığını, 15-16-17 Nisan 2014 tarihlerinde devamsızlık yaptığı gerekçesiyle iş akdinin bildirimsiz olarak feshedildiğini iddia ederek; kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ve yıllık izin ücreti alacaklarının faizi ile birlikte davalılardan tahsilini talep ve dava etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı ... Belediye Başkanlığı vekili özetle; husumetin kendilerinde olmadığını, diğer davalı işverenin sorumlu olduğunu, davacının kendi işçileri olmadığını, davanın usulsüz açıldığını, alacakların zamanaşımına uğradığını savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

Davalı ...şehir İmar İnş. Turz. Otopark Elekt. Üretim Reklam Org. San ve Tic AŞ vekili özetle; davacının 11/02/2009 tarihinden beri diğer davalı işveren ile alt - üst işverenlik ilişkisi içinde çalıştığını, 15-16-17 Nisan 2014 tarihlerinde devamsızlık yaptığını, tüm alacaklarının ödendiğini savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı, taraflar temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalıların tüm, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Somut uyuşmazlıkta; davalı işyerinde 14/08/2013-15/08/2015 tarihleri arası için yürürlükte bulunan Toplu İş Sözleşmesinin 48. maddesine göre, fesih işleminin disiplin kurulu tarafından yapılması gerekmektedir. Dosyadaki bilgi ve belgelere göre, bu usule uyulmadan feshin gerçekleştirildiği anlaşılmıştır. Fesihte toplu iş sözleşmesinde belirlenen usule uyulmadığı için feshin haklı kabul edilemeyeceği ve somut olay bakımından işçi feshide bulunmadığı gözetilerek, davacının ihbar tazminatı talebininde kabulü gerekirken, yerinde olmayan gerekçe ile reddi hatalıdır.

3-Hüküm altına alınan alacakların net mi yoksa brüt mü olduğunun hükümde belirtilmemesinin HMK’nun 297/2. maddesine aykırı olduğunun ve infazda tereddüde yol açacağının düşünülmemesi de isabetsizdir.

F)Sonuç:

3-Hüküm altına alınan alacakların net mi yoksa brüt mü olduğunun hükümde belirtilmemesinin HMK’nun 297/2. maddesine aykırı olduğunun ve infazda tereddüde yol açacağının düşünülmemesi de isabetsizdir.

F)Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine, 09.05.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/1561, Karar No: 2023/4631, Tarih: 02.05.2023

**10. Hukuk Dairesi         2022/1561 E.  ,  2023/4631 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2019/2695 E., 2021/2142 K.

HÜKÜM/KARAR : Esastan ret

SAYISI : 2013/502 E., 2019/526 K.

Taraflar arasındaki sigortalının meslek hastalığı iddiasına dayalı manevi tazminat istemi davası yargılaması sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurularının esastan reddine dair karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; müvekkilinin 2002 yılında geçirmiş olduğu bir trafik kazası neticesinde alnında çökme kırığı neticesinde kronioplasti ameliyatı olduğunu ve bu bölgeye metil maetakrilat malzeme konduğunu hizmet dönümü cetvelinde 31.05.2006 tarihinde davalı işyerinde başladığı belirtilmiş ise de 2003 yılında davalıya ait işyerinde tornacı olarak işe başladığını, çalışması sırasında işyerinde mobilya aksesuarı ve kiler malzemeleri üretiminde kullanılan ağır kimyasal olduğu belirtilen kadmiyum, kromik asit, nikelik ait, siyanür, krom ve nikel külçelerine maruz kaldığını maruziyeti neticesinde önce 29.05.2006 tarihinde sinüslerde tıkanıklık tespit edilmiş, yatarak tedavi gördükten sonra taburcu edildiğini, 2010 yılında yine sinüslerde meydana tıkanıklık neticesinde, İzmir Atatürk Eğitim ve Araştırma Hastanesinde ameliyat olarak alın bölgesine konulan malzemenin aldınığını, bu durumun ağır kimyasal buharlarına maruziyetine bağlı olduğunu iddia ederek bu durumun ruhsal durumunu bozduğunu iddia ederek 100.000,00 TL manevi tazminatın dava tarihinden yasal faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle, davacının iddialarını kabul etmediklerini, davacının davalıya ait işyerinde hırsızlık olayından sonra işten ayrıldığını, davalının işyerindeki elektroliz işini yapanlara gerekli uyarılarda bulunduğunu, bu dalda çalışanlara maske ve eldiven takma zorunluluğu getirdiğini, kimya mühendisinin iki haftada bir işyerine kontol ettiğini, davacının eloktroliz işinde çalışmadığını, davacının pres, makas ve zımpara iş kısmında çalıştığını, çalıştığı alan ile elktroliz işinin yapıldığı kısım işyerinin ayrı yerlerinde bulunduğunu, dava tarihine kadar elektroliz işinde çalışanların dahi bu iş sebebiyle meydana gelen rahatsızlığı olmadığını, davacının kötü niyetli olduğunu belirterek davanın reddini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararında özetle; davacının geçirdiği trafik kazası sonrası davalıya ait mobilya aksesuarı ve kiler malzemeleri üretimi yapılan işyerinde çalışmaya başladığını, bu malzemelerin üretiminde çevre ve insana zararlı ağır kimyasalların kullanıldığını, kaza nedeniyle alın bölgesine çökme neticesinde metilmetakrilat ismi verilen maddi konulduğu, davalıya ait işyerinde çalışması ve işyerindeki kimyasal maddelerin etkisi ile davacının zarar gördüğünü iddia edildiği, bu iddianın ise Adli Tıp Kurumu raporu ile yerinde olmadığının anlaşıldığı, davalının davacıda meydana gelen bedensel zararın oluşumunda kusurunun ve sorumluluğunun bulunmadığı, manevi tazminat açısından şartların oluşmadığı anlaşılmakla davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen karara karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1.Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; Müvekkilinin trafik kazası geçirdiğini ve alnına kronioplasti takıldığını, işyerinde kimyasal maddeler kullanılmak suretiyle mutfak kiler sistemleri ve aksesuarları üretildiğini, müvekkilinin davalı işverene kendisine bu kimyasalların özel durumu nedeniyle zarar verdiğini işyerinde başka bir bölümde çalışmak istediğini söylemesine rağmen bölümünün değiştirilmediğini,müvekkilinin kimyasal maddelerin eritilmesi sonucu oluşan havayı solumak zorunda kaldığını,bu nedenle müvekkilinin alın bölgesine takılmış olan kronioplastinin zarar gördüğünü ve tekrar yapılan bir ameliyat ile çıkarıldığını, müvekkilinin tedavi ile ilgilenen hekimin kendisine bu işyerinde solumuş olduğu hava nedeniyle bu kronioplastinin çıkarılmak zorunda kaldığını ve bu işyerinde çalışmaya devam etmemesi gerektiğini söylediğini, işyerinde kimyasal maddelerin kullanımı ile ilgili olarak işçilerin hiçbirisine iş güvenliği eğitimi verilmediğini, işyerinde çalışan işçilerin şikayeti üzerine ÇSB müfettişlerince incelemeyapıldığını, davalı işverene ait işyerinin işçi sağlığı açısından sakıncalı olduğu ve herhangi bir izin ve önlem almadan üretim yaptığından işyerine çeşitli cezai müeyyideler uygulandığını, Adli Tıp Kurumu raporunda işyerinde kullanılan kimyasalların enfeksiyon oluşumuna etken olmadığı belirtilmiş ise de bu tespitin doğru olmadığını,davaıl işyerinde kullanılan bu kimyasalların sağlıklı bir insanın dahi sağlığını tehdit etmesine rağmen alın bölgesinden ameliyatlı olan davacı müvekkilinin sağlığını olumsuz yönde etkilemediğini söylemenin mümkün olmadığını, Adli Tıp Genel Kurulundan rapor alınmasına yönelik talebin mahkemece reddedildiğini, davanın kabulü gerektiğini belirterek karara karşı istinaf kanun yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç