muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/8860, Karar No: 2011/5968, Tarih: 17.10.2011

Ticaret şirketlerinin vergi hukuku açısından mükellefiyetinin sona erdirilmesi de, Türk Ticaret Kanunu hükümlerine göre yapılması gereken işlemlere göre getirilen tasfiye ve iflasın sona erdiğinin tescil ve ilanına bağlıdır. Başka bir anlatımla, ticaret şirketinin işi bırakması ancak tüzel kişiliğinin ortadan kaldırılması ile mümkündür. Bu nedenle tüzel kişiliği sona erdirilmemiş bir ticaret şirketinin ticari işletmeyi kapattığından, dağıttığından (terk ettiğinden) söz edilemeyecektir. Nitekim Danıştay 4. Dairesinin 2004/602 -2021 sayılı kararında da tüzel kişiliği sona erdirilmemiş şirketin mükellefiyetinin sona erdirilemeyeceği belirtilmiştir.

Öte yandan, İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin ikinci fıkrası, mal beyanının ticaret sicili gazetesinde ilan tarihinden itibaren bir sene içinde, ticareti terk eden tacir hakkında iflas yolu ile takip yapılabileceğini içermektedir. Buradaki tacirden maksat, gerçek kişi olan tacirlerdir. Yani, tüzel kişi tacirler (ticaret şirketleri) hakkında 44 üncü maddenin 2. fıkrasının uygulama kabiliyeti yoktur. Ticaret şirketleri, ticareti terk edince tasfiyeye gireceklerinden ve tasfiye sonunda şirketin ticaret sicilindeki kaydının silinmesinden sonra tüzel kişiliği son bulacağından, artık, ticaret şirketlerini sicilden silindikten sonra iflas yolu ile takip etmeye imkan yoktur. Esasen, ticaret şirketleri bakımından buna lüzum da yoktur. Zira, tasfiyede şirketin bütün malları tasfiye edilmiştir. (Prof. Dr. ..., Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi Cilt XXVII, 1970, Sayı 1-2) Bu açıklama ile İİK’nun 44. maddesinin ikinci fıkrasındaki düzenlemenin, ticareti terk suçunun gerçek kişi tacirler için geçerli olduğunun, ticaret şirketleri yönünden geçerliliği bulunmadığının net olarak ifade edildiği anlaşılmaktadır.

Her ne kadar İİK'nun 44. maddesinin gerekçesinde, ticareti terk eden kötü niyetli borçluların işyerlerini terkederek ve ellerindeki mallarını başkalarına devrederek alacaklılarını zarara uğratmaları nedeniyle İİK'nun 337/a maddesindeki yaptırım düzenlendiği belirtilmekte ise de, ticaret şirketleri yönünden ticareti terk değil ortaklık ilişkisinin sona erdirilebileceğinden, buradaki borçlu ifadesiyle gerçek kişi tacirin kastedildiğinin kabulü zorunludur. Kaldı ki, Kanun’un 345. maddesi uyarınca sorumlu tutulması gereken ticaret şirketlerinin müdür/yetkilileri tarafından alacaklıları zarara uğratmaya yönelik eylemlerinin cezasız bırakılmadığı, nitekim Kanun’un 331, 333/a, 345/a maddelerinde gerekli yaptırımlar düzenlendiği gibi, unsurları bulunduğu takdirde 5237 sayılı Türk Ceza Kanununda müeyyideye bağlanan hileli iflas veya dolandırıcılık suçlarından da cezalandırılabilmeleri mümkün olduğundan, diğer bir deyişle ticaret şirketlerinin müdür/yetkililerinin alacaklıyı zarara uğratan bu tür davranışlarının yaptırımsız kaldığından söz edilemeyecektir.

Bu açıklamalardan anlaşılacağı üzere, İİK’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan eylem, yalnızca ticareti terk keyfiyetinin ticaret sicili memurluğuna bildirilmemesi değil, bununla birlikte İİK’nun 44. maddesine uygun olarak bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerinin bulunduğu bir mal beyanında bulunulmamasıdır. Bu durumda, Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan ticaret şirketlerinde ticaretin terki söz konusu olmayıp, ortaklık ilişkisinin sona erdirilmesi nedeniyle İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesi ile getirilen mal beyanında bulunma yükümlülüğünün, gerçek kişi tacirlere yönelik olduğu, yukarıda sayılan ticaret şirketlerini kapsamadığı, eş anlatımla ticaret şirketlerinin müdür veya yetkililerinin İcra ve İflas Kanunu’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan ticareti terk suçunu işlemeleri yasal olarak mümkün olmadığı kabul edilmelidir. Hal böyle olunca sanığın beraati yerine mahkumiyetine karar verilmesi,

Kabule göre de;

1- Sanığın nüfus ve sabıka kaydı istenilip dosya içine konulmadan mahkumiyetine hükmolunması,

2- CMK’nun 195. maddesinin birlikte veya yalnızca adli para cezasını ya da müsadereye gerektiren davalarda uygulanabileceği gözetilmeden, duruşmaya gelmediği takdirde yargılamanın yokluğunda yapılacağına ilişkin İİK'nun 349. maddedeki açıklama bulunmayan duruşma davetiyesine istinaden sanığın yokluğunda yargılama yapılmak suretiyle savunma hakkının kısıtlanması,

İsabetsiz, temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmekle hükmün istem gibi BOZULMASINA, 17.10.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/21094, Karar No: 2010/5883, Tarih: 21.04.2010

**10. Hukuk Dairesi         2008/21094 E.  ,  2010/5883 K.**

**"İçtihat Metni"**

......

Dava, trafik kazasında yaralanan hak sahiplerine yapılan tedavi giderlerinin tahsili için başlatılan icra takibine yapılan yapılan itirazın iptali ile icra inkar tazminatı istemine ilişkin olup, takibe konu tpolam miktar, 3.525,30 TL’dir.

Mahkemece davanın kısmen kabulüyle itirazın 3.327,70 TL asıl alacak yönünden iptaline, icra inkar tazminatı talebinin reddine karar verilmiş; 08.10.2008 günlü karar davacı Kurum tarafından temyiz edilmiştir.

21.07.2004 gün ve 25529 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak, öngördüğü istisnalar dışındaki hükümleri yayım tarihinde yürürlüğe giren, 14.07.2004 tarih ve 5219 sayılı “Çeşitli Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun” ve ayrıca 5236 sayılı Kanun; katsayı artışı da uygulanmak suretiyle bu kanunların yürürlük tarihinden sonra yerel mahkemelerce verilen hükümler yönünden 2008 yılı için 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 427.maddesindeki temyiz (kesinlik) sınırını 1.250 TL olarak değiştirmiştir.

Alacağın bir kısmının dava edilmiş olması halinde  temyiz (kesinlik) sınırının alacağın tamamı gözetilmesi; tamamı dava edilen bir alacağın kısmen kabulünde ise temyiz (kesinlik) sınırının belirlenmesinde kabul ve reddedilen miktarların esas alınması HUMK'nun 427. maddesi hükmü gereğidir.

Somut olayda yerel mahkemece reddedilen 194,10 TL faiz alacak tutarı, yukarıda değinilen temyiz (kesinlik) sınırının altında bulunduğundan, anılan karara karşı temyiz yoluna baş vurulması , reddolunan miktar itibariyle mümkün değildir.

Hal böyle olunca davacı ... Kurumunun temyiz dilekçesinin reddi gerekir.

S O N U Ç : Yukarıda açıklanan nedenle davacı ... Kurumunun temyiz dilekçesinin REDDİNE, 21.04.2010 gününde oybirliği ile karar verildi .

......
Yargıtay — Esas No: 2022/6441, Karar No: 2022/7317, Tarih: 22.09.2022

**2. Hukuk Dairesi         2022/6441 E.  ,  2022/7317 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Nüfus (Yaş Düzeltilmesi)

Yukarıda tarihi, konusu ve tarafları gösterilen hükmün; onanmasına dair Dairemizin 22.02.2022 gün ve 2022/855-1654 sayılı ilamıyla ilgili karar düzeltme isteminde bulunulmakla, evrak okundu, gereği düşünüldü;

1-Mahkemece verilen ve 29.07.1985 tarihinde kesinleşme şerhi verilerek 30.07.1985 tarihinde nüfus müdürlüğüne gönderilen ve nüfusa işlenen karar nedeniyle davacı tarafından 05.11.2021 tarihinde temyiz isteminde bulunulmuş ise de, verdiği vekaletnameye göre Hollanda'da ikamet eden ve 36 sene nüfus kaydını bu şekilde kullanan kişinin dosyanın içinde tebligat parçasının bulunmaması nedeniyle kararın kendisine tebliğ edilmediğini ve kesinleşmediğini ileri sürerek temyiz talebinde bulunması hakkın kötüye kullanılması mahiyetinde olup objektif iyi niyet kurallarına aykırıdır. 25.07.1985 tarihli karara yönelik temyiz isteminin süre nedeniyle reddi gerekir.

2-Mahkemece verilen 25.10.2021 tarihli karara ilişkin temyiz istemine gelince; asıl dava o tarihte davacı ...'ın yaşının küçüklüğü sebebiyle baba Bahtiyar tarafından velâyet hakkına dayalı olarak açılmış olup davacı ... feragat dilekçesinin verildiği 11.10.2021 tarihinde velayet altında olmadığından baba Bahtiyar'ın davadan feragat etmesi mümkün olmadığı gibi feragat edilen davadan verilen karar da (1) nolu bentte anlatıldığı üzere kesinleşmiş olduğundan mahkemece verilen ek kararla talebin reddi sonuç itibariyle doğru olmakla bu karara yönelik temyiz isteminin ise reddi ile kararın onanması gerekmektedir.

SONUÇ: Davacı vekilinin karar düzeltme isteminin kabulü ile Dairemizin 22.02.2022 tarihli onama kararının KALDIRILMASINA, (1) nolu bentte açıklanan nedenle 25.07.1985 tarihli karara yönelik temyiz isteminin süreden REDDİNE, 25.10.2021 tarihli karara yönelik temyiz itirazlarının ise (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle reddi ile kararın ONANMASINA, karar düzeltme harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, 22.09.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi. 22.09.2022 (Prş.)
Yargıtay — Esas No: 2013/16348, Karar No: 2014/3573, Tarih: 01.04.2014

**5. Ceza Dairesi         2013/16348 E.  ,  2014/3573 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 5 - 2013/187117

MAHKEMESİ : Ardahan Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 13/02/2013

NUMARASI : 2012/7 Esas, 2013/10 Karar

SUÇ : İhaleye fesat karıştırma

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanıklar Y.. A.., A.. Y.., O.. K.., M.. C.., S.. T.., R.. G.., F.. F.., N.. K.., H.. K.. ve M.. T.. hakkındaki hükümlere yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Sanıklardan Hakan ve Alptekin'in soyadlarının gerekçeli kararın hüküm fıkrasında hatalı olarak gösterilmesi mahallinde düzeltilmesi mümkün yazım hatası olarak kabul edilmiştir.

Delilleri takdir ve gerekçesi gösterilmek suretiyle verilen beraet hükümleri usul ve kanuna uygun olduğundan yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA,

Sanıklar S.. S.., S.. G.., C.. Ş.. ve C.. T.. hakkındaki hükümlere yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde ise;

03/05/2007 tarihinde görevlendirilen teslim alma komisyonu tarafından, sözleşme şartlarına uygun olarak yapıldığı belirtilerek teslim alınan iş yönünden 01/10/2007 tarihinde geçici ve kesin kabul işleminin yapıldığı, ihaleyi kazanan firmaya toplam 463.306,00 TL ödenip 469.000,00 TL'lik fatura alınmasına rağmen, yapılan işin gerçek karşılığının 353.191,58 TL olduğunun ileri sürüldüğü nazara alınarak, ihaleye konu işin yapıldığı köyde teknik bilirkişilerin katılımıyla keşif yapılarak, fiilen tamamlanan işin ihalenin dayanağı olan projeye göre mi yoksa resmi olmamakla birlikte revize edildiği anlaşılan projeye göre mi yapıldığı, yapılan işin maliyetinin 2006 yılı birim fiyatları da esas alınarak ne kadar olduğu, ihaleyi kazanan firmaya usulsüz olarak fazla ödeme yapılıp

yapılmadığı hususunun belirlenmesinden sonra, bu eylemin edimin ifasına fesat, 07/07/2006 tarihinde Damal Kaymakamlığı Köylere Hizmet Götürme Birliği tarafından yapılan ve sanıkların ihale komisyonu üyesi oldukları kanalizasyon yapımı ihalesine ilişkin şartnamede ihaleye katılacak firmaların, teklif ettikleri bedelin % 3'ünden az olmamak üzere geçici teminat vermeleri zorunlu olmasına rağmen, ihaleyi en düşük teklifi vererek kazanan firmanın verdiği geçici teminat tutarının, teklif ettiği bedelin % 3'ünü karşılamadığı, İdari Şartnamenin 10/h maddesine göre, şartname ile istenen belgeleri vermeyen teklif sahiplerinin ihale dışı bırakılması gerekmesine rağmen, ihalenin söz konusu firma üzerinde bırakılmak suretiyle sonuçlandırılmasının ise ihaleye fesat suçlarını oluşturup oluşturmayacağı tartışılıp buna göre sanıkların hukuki durumlarının tayin ve takdiri gerekirken eksik inceleme ve yetersiz gerekçeyle yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı, katılan Hazine vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 01/04/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/126, Karar No: 2010/5736, Tarih: 24.05.2010

**11. Hukuk Dairesi         2009/126 E.  ,  2010/5736 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Ankara Asliye 4.Ticaret Mahkemesi’nce verilen 15.10.2008 tarih ve 2008/375-2008/469 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin yurt dışına çıkışının davalı bankanın müracaatı ile yasaklandığını, yasaklamaya konu ... A.Ş.de makine enerji müdürü olarak çalıştıktan sonra emekli olduğunu, şirketin aldığı kredi ile ilgisinin olmadığını ileri sürerek, yurt dışı çıkış yasağının kaldırılmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, yasağın dayanağının 5411.S.K.nun 13.maddesi olduğunu, davacının borçlu şirkette kanuni temsilci olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda, davacının, davalı bankadan kredi kullanan ve halen borcun ödenmemesi üzerine takip altında bulunan dava dışı ... A.Ş’nin 27.07.1998 tarih 9 nolu yönetim kurulu kararı ile imza yetkisi verilen makine ve enerji yönetiminden sorumlu müdürü olduğu, ikinci dereceden imza yetkisine sahip olduğu, ... A.Ş.tarafından bankadan 30.07.1998 tarihinde kredi kullanıldığı, kredi alımı sırasında davacının TTK’nun 321. ve 482. maddeleri anlamında şirketin sorumlu yöneticisi olduğu, kredilerin halen takipte olduğu ve borcun ödenmemiş olduğunun ibraz edilen kayıtlarla sabit olduğu, davanın açılmasından sonra Anayasa Mahkemesi’nce bankaların yurtdışı yasağı koymalarını sağlayan maddenin iptal edildiği, bu nedenle bozma ilamındaki hususların değerlendirilmesine gerek olmaksızın, Anayasa Mahkemesi kararı karşısında, davalı bankanın yurtdışı yasağı koyma yetkisinin kalmadığı gerekçesiyle davanın kabulü ile davacının, davalı ... TAO’nun 06.07.2006 tarih ve 1293 sayılı yazısı üzerine konulan yurtdışı yasağının kaldırılmasına karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

1-Dava, yurtdışı çıkış yasağının iptaline ilişkin olup, davanın devamı sırasında Anayasa Mahkemesi’nin 08.12.2007 tarih ve 26724 sayılı Resmi Gazete’de yayınlanan kararı ile 4389 sayılı Bankalar Kanunu’nun 15/3 maddesi ve 5411 sayılı Bankacılık Kanunu’nun geçici 13. maddesi iptal edilmiştir. Davalı da davada bu karar sonrasında davacı hakkında alınan yurtdışı çıkış yasağının kaldırıldığını savunmuştur. Mahkemece, davalının Emniyet Müdürlüğü’ne gönderdiği bu yazının davayı konusuz bırakıp bırakmadığı üzerinde durulmak ve neticesine göre bir karar verilmek gerekirken yurtdışı çıkış yasağının kaldırılmasına karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

2-Öte yandan her dava açıldığı tarihteki koşullara göre karara bağlanmak gerekir. Dava tarihi itibariyle davalı bankanın uyguladığı tedbirin yerinde olup olmadığı incelenerek yargılama giderleri hakkında buna göre bir karar verilmek gerekirken davalı banka üzerinde bırakılması bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) ve (2) nolu bentlerde açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davalı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 24.05.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7278, Karar No: 2015/31736, Tarih: 10.12.2015

**11. Ceza Dairesi         2015/7278 E.  ,  2015/31736 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2015/238244

MAHKEMESİ : Tekirdağ 1. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : Asıl karar: 30/01/2015

Ek karar: 09/02/2015

NUMARASI : 2011/437 (E) ve 2015/57 (K)

SUÇ : Resmi belgeyi bozmak yok etmek veya gizlemek

Sanık G.. Y.. müdafiinin vaki duruşmalı inceleme isteminin hükmolunan cezanın süresine göre koşulları bulunmadığından 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 318. maddesi gereğince REDDİNE karar verilip

incelenerek gereği görüşüldü.

Ayrıntıları Ceza Genel Kurulu’nun 20.11.2001 gün, 255-262 sayılı kararında açıklandığı üzere, belgenin yok edilmesiyle suç oluştuğundan onaylı örneğinin dosyada bulunması suçun tamamlanmasına engel teşkil etmemektedir. Bu itibarla yok edilen belgenin

yerine bir başkasının konması mümkün olsa bile suç tamamlanmış olur. Somut olayda; sanığın kat irtifak projelerinde daksilleme, bozma ve değiştirme işlemi yaptığının iddia ve kabul edilmesi karşısında,mimari projesinin onaylı bir örneğinin AKOS "Akıllı Kent Otomasyon Sistemi" dijital ortama içerisinde bulunması suçun oluşumuna etki etmeyeceğinden ayrıca tanık B.. T..'in 12.02.2014 tarihinde talimat mahkemesinde vermiş olduğu beyan, temyiz dışı sanık F.. Ö..'ın 06.10.2010 tarihinde Başmüfettişe ve 13.09.2010 tarihinde araştırmacıya verdiği savunma, proje, ruhsat vb. İşlemlerinin yapılması işini fiili olarak sanığın yürüttüğünün alınan açıklamalar ve müfettiş raporlarından tespiti, bilirkişi raporları ve tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiş, suça konu belgelerin akıbeti hakkında mahallinde karar verilmesi olanaklı ve 5237 sayılı TCK’nun 53. maddesinin 1. fıkrasının (c) bendinde yer alan haklardan sanığın sadece kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri yönünden koşullu salıverilme tarihine kadar uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi isabetsizliğinin Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte infaz aşamasında yeniden değerlendirilmesi mümkün görülmüştür.

1-Yokluğunda verilip usulüne uygun olarak sanık F.. Ö.. müdafiine 20.02.2015 tarihinde tebliğ edilen 09.02.2015 tarihli temyiz isteminin reddine dair ek kararı hüküm tarihinde yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 310. maddesinde belirlenen bir haftalık yasal süre geçtikten sonra 08.04.2015 tarihli dilekçesiyle temyiz eden sanık F.. Ö.. müdafiinin temyiz isteminin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

2- Sanık G.. Y.. hakkında kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik olarak katılan vekili ile müdafiinin temyiz itirazlarının yapılan incelemesinde;

2- Sanık G.. Y.. hakkında kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik olarak katılan vekili ile müdafiinin temyiz itirazlarının yapılan incelemesinde;

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin olunmuş, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş ve incelenen dosyaya göre verilen hükümde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan sanık müdafiinin ve katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 10.12.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/28526, Karar No: 2022/2519, Tarih: 21.03.2022

**9. Ceza Dairesi         2021/28526 E.  ,  2022/2519 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Nitelikli cinsel saldırıya teşebbüs

HÜKÜM : Sanığın atılı suçtan beraatine beraatine dair Erzurum 1. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 18.12.2018 gün ve 2018/247 Esas, 2018/562 Karar sayılı hükme yönelik istinaf başvurusunun esastan reddi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle başvurunun muhtevası nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Sanığın hükümden sonra 05.11.2020 tarihinde öldüğünün Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) aracılığıyla temin edilen nüfus kaydından anlaşılması karşısında, mahkemece bu hususta mahallinde araştırma yapıldıktan sonra 5237 sayılı TCK'nın 64/1 ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri gereğince karar verilmesi lüzumu,

Kanuna aykırı, katılan vekilinin temyiz istemi bu itibarla yerinde görüldüğünden, Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin 29.04.2019 gün ve 2019/287 Esas, 2019/388 Karar sayılı vaki istinaf başvurusunun esastan reddine yönelik hükmünün 5271 sayılı CMK'nın 302/2-4. maddeleri gereğince BOZULMASINA, dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesine gönderilmesine, 21.03.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9361, Karar No: 2016/4149, Tarih: 13.04.2016

**11. Hukuk Dairesi         2015/9361 E.  ,  2016/4149 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 06.04.2015 tarih ve 2013/89-2015/53 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili; müvekkili şirketin Türkiye’nin önde gelen köklü ve prestijli şirketlerinden biri olduğunu ve müvekkili şirket adına tescilli ... markasının tanınmış marka olduğunu, davalı adına ... nezdinde tescilli 2005/33653, 2005/18372 ve 2000/09350 sayılı markaların 5 yıl aralıksız ve ciddi kullanımının bulunmadığını, davalı tarafın işbu dava ile hükümsüzlüğü talep edilen ..., ...., ... markalarının hepsinin unsurunu taşıdığını bu durumun müvekkili şirketin yıllar boyunca emek harcayarak ve yatırım yaparak belli bir seviyeye getirdiği markalarından haksız yararlanmaya sebep olacağını, markalarını sulandıracağını ve iltibas yaratma ihtimalinin bulunduğunu ileri sürerek davalının 2005/33653 numara ile tescilli ..., 2005/18372 numara ile tescilli ...., 2000/09350 numara ile tescilli ... markalarının 556 sayılı KHK’nın 14. ve 42. maddeleri gereğince kullanılmama nedeniyle hükümsüz kılınmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı şirket vekili; müvekkili şirketin tüm dünyada ve özellikle ... menşeeli bir firma olarak ...’da, son yıllarda yaptığı yatırımlar ile de ... ülkelerinde marketler zincirinde önde gelen dev ve lider kuruluşlardan birisi olduğunu, müvekkili şirketin Türk marketlerinde de mal ve ürün ithal etmekte olduğunu, pek çok yerli şirketin bu ürünleri sattığını, ileride ve yakın vadede Türkiye’de de açılacak olan şirketin kendi logosu ve ... harfinden oluşan markalarını kullanmadığı iddiasının yersiz olduğunu, internet ortamında pazarlanan ürünlerin markalarının, globalleşen dünyada bilinmediğinin iddia edilemeyeceğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; davalı şirketin 2005/33653 sayılı ... ibareli markanın 28/02/2007 tarihinde, 2005/18372 sayılı .... ibareli markanın 24/01/2007 tarihinde ve 2000/09350 sayılı ... ibareli markanın 23/08/2001 tarihinde sicile kayıt edildiği andan itibaren davanın açıldığı tarih olan 07/09/2012 tarihine kadar Türkiye sınırları içerisinde KHK m.14’de öngörüldüğü biçimde kullandığı yönünde ikna edici bir kanaat oluşmadığı, markanın kullanıldığının davalı tarafça ispat olunamadığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 01,50 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 13.04.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.