muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/3478, Karar No: 2016/1717, Tarih: 04.04.2016

**1. Ceza Dairesi         2015/3478 E.  ,  2016/1717 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Tasarlayarak öldürme ve bu suça azmettirme, tasarlayarak öldürmeye yardım, mala zarar verme ve bu suça yardım.

HÜKÜM : 1- Sanık ... hakkında :

a- TCK.nun 82/1-a, 62. maddeleri uyarınca müebbet hapis cezası,

b- TCK.nun 152/2-a, 62. maddeleri uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası.

2- Sanık ... hakkında :

a- TCK.nun 82/1-a, 62. maddeleri uyarınca müebbet hapis cezası,

b- TCK.nun 152/2-a, 62. maddeleri uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası.

3- Sanık ... hakkında :

a- TCK.nun 38/1, 82/1-a, 62. maddeleri uyarınca müebbet hapis cezası,

b- Yakarak mala zarar verme suçundan beraat.

4- Sanık ... hakkında :

a- TCK.nun 82/1-a, 39/1, 62. maddeleri uyarınca 15 yıl hapis cezası,

b- TCK.nun 152/2-a, 39/1, 62, 51. maddeleri uyarınca 1 yıl 3 ay hapis cezası.

A) Katılan ... vekilinin sanık ... hakkında "mala zarar verme" suçundan açılan kamu davasına aracın maktule ait olmaması nedeniyle katılma, kurulan hükmü temyize hak ve yetkisi bulunmadığı anlaşıldığından, bu hükme yönelik temyiz isteminin CMUK'nun 317. maddesi uyarınca reddine karar verilmiş,

B) Sanık ... hakkında 6136 sayılı Yasaya aykırılık suçundan verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin karar, CMK'nun 231/12. maddesi gereğince itiraz yoluna tabi olup temyiz kabiliyeti bulunmadığından, itiraz merciince incelenmesi mümkün görülmüştür.

C) Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanıklar ..., ..., ...'ın maktul ...'a yönelik tasarlayarak kasten öldürme, sanıklar ... ve ...'in ayrıca yakarak mala zarar verme suçları ile sanık ...'ın eylemlerinin sübutu kabul, sanıklar ... ve ... yönünden oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç nitelikleri tayin kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde düzeltme ve bozma nedenleri dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık ... ve müdafiinin eksik incelemeye, sübuta vesaireye, sanık ... müdafiinin sübuta vesaireye, sanık ... müdafiinin sübuta, suç vasfına, haksız tahrik nedenleri bulunduğuna vesaireye, sanık ... müdafiinin temyiz dilekçesinde ve duruşmalı incelemede sübuta vesaireye, katılan ... vekilinin sanıklar hakkında takdiri indirim nedenleri bulunmadığına yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle,

1) Sanıklar ..., ... ve ... hakkında maktul ...'a yönelik tasarlayarak kasten öldürme ile sanıklar ... ve ... hakkında ayrıca yakarak mala zarar verme suçlarından kurulan hükümler yönünden yapılan incelemede;

1) Sanıklar ..., ... ve ... hakkında maktul ...'a yönelik tasarlayarak kasten öldürme ile sanıklar ... ve ... hakkında ayrıca yakarak mala zarar verme suçlarından kurulan hükümler yönünden yapılan incelemede;

24.11.2015 günlü Resmi Gazete'de yayımlanan Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarih, 2014/140 esas ve 2015/85 sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nun 53. maddesinin iptal edilen bölümleri nazara alındığında mahkemenin bu maddeyle yaptığı uygulamaların hukuka aykırı olduğu anlaşılmakta ise de, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 1412 sayılı CMUK'nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkralarında yer alan, 5237 sayılı TCK'nun 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümlerin "Anayasa Mahkemesi'nin iptal kararındaki hususlar gözetilerek 5237 sayılı TCK'nun 53/1-2-3. maddelerinin tatbikine" şeklinde değiştirilmesine karar verilmek suretiyle DÜZELTİLEN, kısmen re'sen de temyize tabi hükümlerin tebliğnamedeki düşünce gibi (ONANMASINA),

2) Sanık ... hakkında kurulan hükümler yönünden yapılan incelemede ise;

a) Oluşa, tüm dosya kapsamına, sanık ve hakkındaki hükümler onanan diğer sanıkların aşamalarda müdafileri huzurunda alınan beyanlarına göre, ..., ... ve ...'nin maktul ...'ın öldürülmesi ile ilgili plan yaptıkları, ...'in akrabası olan sanık ...'a bu planı anlatarak kendisinden yardım istediği, ...'ın da bu isteği kabul ettiği, olay tarihinde ...'ın, ...'in kiralamış olduğu araca binerek ...'ın aracını takibe katıldığı, olay yerine geldiklerinde sanığın maktulü yol sorma bahanesiyle kendilerine doğru yaklaştırdığı, ... maktulü silahla vurduktan sonra ...'in çantasından çıkarıp verdiği bıçağı alan ...'ın ...'e bu bıçağı maktul ...'a vurması amacıyla verdiği, eve döndükten sonra maktulün öldüğünden kesin biçimde emin olmak ve delilleri karartma amacıyla yeniden olay yerine ... ve ... ile birlikte gelerek maktulün içerisinde bulunduğu aracın yakılmasına iştirak ettiği, bilahare suçta kullanılan silah ve bıçağı ...'le birlikte sakladıkları anlaşılan olayda; sanığın suç işleme kararına sonradan katılarak tasarlayarak kasten öldürme ve yakarak mala zarar verme suçları üzerinde müşterek hakimiyet kurduğu, buna bağlı olarak TCK'nun 37/1. maddesi uyarınca bu suçlardan sorumlu tutulması gerektiği gözetilmeden oluşa uygun düşmeyen gerekçeler ve yanılgılı değerlendirme sonucu yardım eden sıfatıyla cezalandırılmasına karar verilmesi suretiyle eksik cezalar tayini,

b) 24.11.2015 günlü Resmi Gazetede yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih, 2014/140 esas ve 2015/85 sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nun 53. maddesinin iptal edilen bölümleri doğrultusunda sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

b) 24.11.2015 günlü Resmi Gazetede yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih, 2014/140 esas ve 2015/85 sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nun 53. maddesinin iptal edilen bölümleri doğrultusunda sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş olup, katılan vekilinin ve o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, kısmen re'sen de temyize tabi olan hükümlerin tebliğnamedeki düşünceye uygun olarak BOZULMASINA, 04.04.2016 gününde, sanık ...'ın tasarlayarak kasten öldürme suçundan yardım eden sıfatıyla sorumlu tutulmasına dair mahkemenin kabul ve gerekçesinin doğru olduğu, sanıklar ... ve ...'in yakarak mala zarar verme suçlarından ise beraatlerine karar verilmesi gerektiği yönünde üyeler ... ve ...'ın karşı oyları ve oyçokluğu ile karar verildi.

KARŞI OY:

Sanık ...'a yerel Mahkemece yakarak mala zarar verme suçundan, TCK'nun 151/1,152/2-a, 62. maddeleri uygulanmak suretiyle 2 yıl 6 ay hapis cezası verilmiş ve Dairemizin sayın çoğunluğu tarafından bu hüküm onanmıştır.

Sanık ... hakkında ise; yerel Mahkemece tasarlayarak kasten öldürmeye yardım suçundan TCK'nun 82/1-a, 39, 62. maddeleri uygulanarak 15 yıl hapis cezası verilmiş ve Dairemizin sayın çoğunluğu tarafından bu hükmün TCK'nun 39. maddesinin uygulanmasının yerinde olmadığı gerekçesiyle bozulması doğrultusunda karar verilmiştir. Yine sanık ... hakkında yerel Mahkemece yakarak mala zarar vermeye yardım suçundan TCK'nun 151/1, 152/2-a, 39, 62. maddeleri uygulanmak suretiyle 1 yıl 3 ay hapis cezası verilmiş ve Dairemizin sayın çoğunluğu tarafından bu hükmünde, TCK'nun 39. maddesinin uygulanmasının doğru olmadığı gerekçesiyle bozulması doğrultusunda karar verilmiştir.

Dairemizin sayın çoğunluğu ile aramızda sanıkların yakarak mala zarar verme suçundan cezalandırılmalarının mümkün olup olmadığı, sanık ... hakkında ise öldürme suçu yönünden eyleminin TCK'nun 37. maddesi kapsamında sayılıp sayılamayacağı noktasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Dairemizin sayın çoğunluğu ile aramızda sanıkların yakarak mala zarar verme suçundan cezalandırılmalarının mümkün olup olmadığı, sanık ... hakkında ise öldürme suçu yönünden eyleminin TCK'nun 37. maddesi kapsamında sayılıp sayılamayacağı noktasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Dosya kapsamında bulunan sanıkların beyanları değerlendirildiğinde, öldürme suçu işlendikten sonra sanıklar ...,... ve ...'ın ölüp ölmediğini kontrol için maktulün yanına geldikleri, burada maktul araç içerisinde iken, sanık ...'in tutuşturduğu kağıt ve bez parçalarını araç içerisine atarak aracı yaktığı, bu eylemin tek başına sanık ... tarafından gerçekleştirildiği, bu konuda sanıkların ortak bir kararlarının olmadığı anlaşılmaktadır. Sanıklar ... ve ...'ın sırf olay yerinde bulunmuş olmalarının yakarak mala zarar verme suçundan cezalandırılmaları için yeterli olmadığı, yakarak mala zarar verme suçunda, öldürme fiilinde olduğu gibi ortak hakimiyet kurulduğundan bahsedilemeyeceği, bu nedenlerle sanıkların mala zarar verme suçundan beraatlarına karar verilmesi gerekmektedir. Yerel Mahkemenin mala zarar verme suçunda sanıklar... ve ... hakkındaki mahkumiyete yönelik kararlarının, sanıkların beraatlarına karar verilmesi gerektiğini düşündüğümüzden, sayın çoğunluğun bu konudaki kararlarına muhalifiz.

Sanık ... hakkında öldürme suçundan verilen yerel Mahkeme kararına gelince; öldürme fiilinin gerçekleştirilmesi için sanıklar ..., ... ve ...'nin plan yaptıkları, sanık ...'in verdikleri öldürme kararından teyzesinin oğlu olan sanık ...'a bahsederek ondan yardım istediği, sanık ...'ında yardım edeceğini söylediği, sanık ...'in birlikte olacağı bahanesiyle maktulü kandırarak olay yerine götürdüğü, sanıklar ... ve ...'ın bir araçla olay yerine geldikleri, sanık ...'ın yol sorma bahanesiyle maktulün yanına geldiği, peşinden sanık ...'in gelerek tabancayla ateş edip maktulü öldürdüğü olayda, sanık ...'ın başlangıçta diğer sanıkların verdiği öldürme kararına katılmamış olması, zaten öldürme konusunda verilmiş bir karar olması, TCK'nun 37. maddesinde ''Suçun kanuni tanımında yer alan fiili birlikte gerçekleştiren kişilerden her biri, fail olarak sorumlu olur.'' düzenlemesinin ''yardım niteliğinde sayılmayan'' öldürme suçu açısından bizzat öldürme suçunun fiili hareketlerini içermesi, sanık ...'ın eyleminin fiil üzerinde ortak hakimiyet kurma da sayılamayacağı, TCK'nun 39/2-c maddesinde ''Suçun işlenmesinden önce veya işlenmesi sırasında yardımda bulunarak icrasını kolaylaştırmak.'' şeklinde bir düzenlemenin varlığı gözetildiğinde, sanık ...'ın eyleminin, sanık ...'in eylemine suçun işlenmesinden önce ve suçun işlenmesi sırasında yardım niteliğinde olduğunu ve sanığın öldürme fiiline TCK'nun 39. maddesi kapsamında katıldığını düşündüğümüzden, yerel Mahkemenin öldürmeye yardımdan verdiği mahkumiyet kararının onanması gerektiği kanaatiyle, sayın çoğunluğun bozma kararına katılmıyoruz.
Yargıtay — Esas No: 2014/19892, Karar No: 2015/1504, Tarih: 27.01.2015

**3. Hukuk Dairesi         2014/19892 E.  ,  2015/1504 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı...Cam Profilleri ve Kimyasal Maddeler İnşaat Ve Makine İthalat İhracat San ve Tic Ltd Şti ile davalı A.. H.. aralarındaki alacak davasına dair İstanbul 42.Asliye Ticaret Mahkemesinden verilen 28.03.2012 günlü ve 2011/37 E.- 2012/62 K. sayılı hükmün Bozulması hakkında dairece verilen 29.05.2014 günlü ve 2014/5694 E.- 2014/8483 K. sayılı ilama karşı davacı vekili tarafından kararın düzeltilmesi istenilmiştir.

Düzeltme isteğinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Düzeltilmesi istenilen Yargıtay ilamında açıklanan gerekçelere göre düzeltme dileğinde ileri sürülen sebepler HUMK.nun 440.nci maddesindeki yazılı hallerden hiç birisine uymadığından vaki düzeltme isteğinin REDDİNE ve 248.00 TL para cezası ile 57,60 TL karar düzeltme harcının mahallinde karar düzeltme isteyenden alınarak hazineye gelir kaydettirilmesine, 27.01.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/15651, Karar No: 2010/163, Tarih: 11.01.2010

**5. Hukuk Dairesi         2009/15651 E.  ,  2010/163 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 19. maddesi uyarınca zemini Hazineye ait taşınmaz üzerinde bulunan muhtesatın kamulaştırma bedelinin tespiti davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın reddine dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile duruşma istenilmiş ise de; dosyada davetiye gideri bulunmadığından duruşma isteminin reddi ile incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verilerek dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 19. maddesi uyarınca zemini Hazineye ait taşınmaz üzerinde bulunan muhtesatın kamulaştırma bedelinin tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, Kamulaştırma Kanununun 7. ve 8. maddelerinde belirtilen ön koşulların yerine getirilmediğinden bahisle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Davaya konu muhtesatın malikinin mahkeme kararı ile belirleneceği, malik ile idarenin Kamulaştırma Kanununun 7. ve 8. maddeleri uyarınca anlaşmaya varması halinde, aynı Kanunun 19. maddesi gözönüne alındığında bu durum ileride başka ihtilaflara yol açabileceğinden, Kamulaştırma Kanununun 8. maddesindeki prosedürün uygulanma olanağı yoktur.

Bu nedenle, işin esasına girilerek Kamulaştırma Kanununun 19. maddesi uyarınca muhtesat malikinin belirlenerek itiraz olmaz ise belirlenen bedelin zilyedine ödenmesine, itiraz olursa, ileride belirlenecek hak sahibine ödenmek üzere üçer aylık vadeli hesaba yatırılmasına karar verilmesi gerektiği düşünülmeden, yazılı şekilde davanın reddine karar verilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, 18.01.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/12725, Karar No: 2014/2616, Tarih: 24.02.2014

**7. Ceza Dairesi         2013/12725 E.  ,  2014/2616 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : K.Y.B. - 2013/246188

2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu’nun 65/5. maddesine aykırı davranmak eyleminden dolayı O.. Harlıyat Tic. Ve San. Ltd. Şti. hakkında 2.415,00 Türk lirası idari para cezası uygulanmasına dair Gaziosmanpaşa 40. Jandarma Trafik Komutanlığının 19/08/2008 tarihli ve 404449 sıra nolu idari para cezası karar tutanağına karşı yapılan başvurunun reddine ilişkin GAZİOSMANPAŞA 1. Sulh Ceza Mahkemesinin 07/03/2013 tarihli ve 2012/1319-1319 değişik iş sayılı kararı aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığından verilen 09.07.2013 gün ve 44062 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 17.07.2013 gün ve KYB. 2013-246188 sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu.

Mezkür ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre, 5326 sayılı Kabahatler Kanunu’nun “Soruşturma zamanaşımı” kenar başlıklı 20.maddesinin, 5560 sayılı Kanun'un 33.maddesi ve 6111 sayılı Kanun'un 22.maddesi ile değişik 1 ve 2.fıkralarında;” (1) Soruşturma zamanaşımının dolması halinde kabahatten dolayı kişi hakkında idari para cezasına karar verilemez. (2) Soruşturma zamanaşımı süresi; a) Yüzbin Türk Lirası veya daha fazla idari para cezasını gerektiren kabahatlerde beş, b) Ellibin Türk Lirası veya daha fazla idari para cezasını gerektiren kabahatlerde dört,c) Ellibin Türk Lirasından az idari para cezasını gerektiren kabahatlerde üç yıldır. Ancak, 89 uncu maddesi hariç olmak üzere 1111 sayılı Askerlik Kanunu, 2839 sayılı Milletvekili Seçimi Kanunu, 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu, 2972 sayılı Mahalli idareler ile Mahalle Muhtarlıkları ve İhtiyar Heyetleri Seçimi Hakkında Kanun, 3376 sayılı Anayasa Değişikliklerinin Halkoyuna Sunulması Hakkında Kanun, 4925 sayılı Karayolu Taşıma Kanunu, 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu ve 6001 sayılı Karayolları Genel Müdürlüğünün Teşkilat ve Görevleri Hakkında Kanunda belirtilen ve idari para cezasını gerektiren fiilin işlendiği tarihi takip eden takvim yılının son günü bitimine kadar idari para cezası verilerek tebliğ edilmediği takdirde idari yaptırım kararı verilemez, verilmiş olanlar düşer.” şeklindeki düzenlemeler karşısında, somut olayda, idari para cezasını gerektiren fiilin işlendiği 19/08/2008 tarihini takip eden takvim yılının son günü bitimine kadar idari para cezasının tebliğ edilmediği nazara alındığında muteriz hakkında verilmiş idarî yaptırım kararının düşeceği gözetilmeden, itirazın kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmemiş ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozmaya atfen ihbar olunmuş bulunmakla Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname içeriği yerinde görüldüğünden, Gaziosmanpaşa 1.Sulh Ceza Mahkemesi'nin 07.03.2013 gün ve 2012/1319 D.İş Esas - 2012/1319 D.İş Karar sayılı kararının CMK.nun 309/4-d maddesi uyarınca BOZULMASINA, cezanın kaldırılmasına, 24.02.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/8860, Karar No: 2011/5968, Tarih: 17.10.2011

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2010/8860 E.  ,  2011/5968 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İCRA MAHKEMESİ

Ticareti usulüne aykırı terk etmek suçundan sanık ...'nin İİK'nun 337/a maddesi uyarınca üç ay hapis cezasıyla cezalandırılmasına karar verilmiş, sanık müdafii tarafından yapılan temyiz istemi mahkemece süresinde temyiz edilmediği gerekçesiyle reddine karar verilmiş, bu hüküm yasal süresi içerisinde sanık vekili tarafından temyiz edildiğinden, Yargıtay C.Başsavcılığının bozma istemli tebliğnamesiyle dosya Daireye gönderilmiş olmakla, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Mahkemenin 10.02.2010 tarihli kararının Anayasa'nın 40/2, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 34/2, 231/2, 232/6.maddelerine aykırı olarak ve temyiz kanun yoluna tabi olmasına rağmen itiraz yasa yoluna tabi olduğu belirtilerek tarafların yanıltıldığı, başvuru şekli ve kanun yollarına başvurulmadığı takdirde hükmün kesinleşeceği hususlarının gösterilmediği gibi, çıkarılan tebligatın bu hususları da içermediği, bu suretle sanığa gerekçeli kararın tebliğinin usulsüz olması nedeniyle sanık müdafiinin 9/4/2010 tarihli temyiz isteminin süresinde olduğu kabul edilerek, mahkemenin temyiz isteminin reddine ilişkin kararı kaldırılarak yapılan temyiz incelemesi sonunda;

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin 1. fıkrasında, “Ticareti terk eden bir tacir 15 gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret siciline bildirmeye ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaya mecburdur. Keyfiyet ticaret sicil memurluğunca ticaret sicili ilanlarının yayınlandığı gazetede ve alacaklıların bulunduğu yerlerde de mutat ve münasip vasıtalarla ilan olunur. İlan masraflarını ödemeyen tacir beyanda bulunmamış sayılır.” Hükmü ile ticareti terk eden tacirin yapması gereken yükümlülüğü belirlenmiş, aynı Yasa’nın 337/a maddesinin birinci fıkrasında ise 44. maddedeki yükümlülüğe aykırı davranılması da, “Ticareti terk edenlerin cezası” başlığı altında, “44 üncü maddeye göre mal beyanında bulunmayan veya beyanında mevcudunu eksik gösteren veya aktifinde yer almış malı veya yerine kaim olan değerini haciz veya iflas sırasında göstermeyen veya beyanından sonra bu malları üzerinde tasarruf eden borçlu, bundan zarar gören alacaklının şikayeti üzerine, üç aydan bir yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır. Birinci fıkradaki fiillerin işlenmesinden alacaklının zarar görmediğini ispat eden borçluya ceza verilmez.” şeklinde düzenleme ile yaptırıma bağlanmıştır. Maddeden anlaşılacağı üzere ticareti terk suçunun oluşabilmesi için, ticareti terk eden tacirin bu durumu onbeş gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret sicil memurluğuna bildirmemesi ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaması gerekmektedir.

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesindeki mükellefiyet münhasıran tacirler için öngörülmüş olup, ticaret sicil memurluğuna kayıtlı gerçek kişilerin ve ticaret şirketlerinin tacir oldukları hususunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Uyuşmazlık, ticaret şirketlerinin ticareti terk edip edemeyeceklerine, eş anlatımla ticareti terk etmesi durumunda şirket yetkilisi/müdürünün İİK’nun 44. maddesindeki keyfiyeti kayıtlı olduğu ticaret sicili memurluğuna bildirme ve mal beyanında bulunma yükümlülüğü bulunup bulunmadığına yöneliktir.

6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde ticaret şirketlerinin nev’ilerinin; kolektif, komandit, anonim, limited ve kooperatif şirketlerinden ibaret olduğu belirtilmiştir. Yukarıda sayılan ticaret şirketleri yönünden Türk Ticaret Kanunu’ndaki düzenleme incelendiğinde, bunlar için ‘ticareti terk’ değil, bunun yerine infisah ve tasfiyelerinin öngörüldüğü, diğer bir anlatımla Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan şirketlerde ticareti terk değil, ortaklık ilişkisinin sona erdirildiği kabul edilmektedir.

Anılan şirketlerin her biri için infisah ve tasfiye yolu ayrı ayrı gösterilmiştir. ‘İnfisah’, ortaklıklar hukukunda iki manada kullanılmaktadır. Geniş manada; irade ve irade dışı fesih hallerini ve dar manada da; irade dışı yani kendiliğinden sona ermeyi ifade etmektedir. TTK'nun 439. maddesinde infisah eden şirketin tasfiyeye gireceği hükme bağlanmıştır. Tasfiye sürecinde ticaret şirketinin alacak ve borçları belirlenir, alacakları tahsil edilip, borçları ödendikten sonra varsa kalan mevcudu, esas mukavelede aksine bir hüküm olmadıkça, pay sahipleri arasında ödedikleri sermaye ve paylara bağlı olan imtiyaz hakları nispetinde dağıtılır, tasfiyenin sona ermesi üzerine şirkete ait ticaret unvanının sicilden terkini tasfiye memurları tarafından sicil memurluğundan talep olunur. İş bu talep üzerine terkin keyfiyeti tescil ve ilan olunmakla ticaret şirketinin tüzel kişiliği sona ermiş olur. Terkin işlemi için tasfiye bilançosu ile birlikte başvurulduğundan ve zaten tasfiye sonucu ticaret şirketinin herhangi bir mal varlığı da kalmadığından tasfiye memurunun ya da şirket yetkilisinin İİK’nun 44. maddesine göre mal beyanında da bulunması söz konusu olmayacaktır. Terkin işleminden sonra ticaret şirketinden alacağı bulunduğunu iddia eden bir alacaklı, bu alacağını ancak terkin edilen ticaret şirketini yasaya göre ihyasını sağlamak suretiyle tahsil edebilecektir.