muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2006/15824, Karar No: 2006/18407, Tarih: 26.12.2006

Velâyet, Çocuk Haklarına Dair Sözleşme hükümleri ile de ana baba yararına değil “çocuk yararına” bir hak olarak kabul edilmiştir. (BAKTIR/ÇETİNER, Velâyet Hukuku, s. 46)

Velâyet ilişkisinin yeniden düzenlenmesinde bu sebeplerle “çocuğun yararı” gözönünde tutulmalıdır.(ÖZTAN, Aile Hukuku, s. 472, Lüchinger/Geiser, Art.157, nr. 13, BGE 118 II 23)

Velâyet, ana-babaya bırakılan denetimsiz bir hak olmaktan çıkarılmış, kamusal niteliği olan bir hak olduğundan bu hakkın kullanımı “denetlenmektedir”. (BAKTIR/ÇETİNER, Velâyet Hukuku, s. 19)

Velâyetin kötüye kullanılması halinde çocuğu korumak üzere alınabilecek “en radikal”, “en etkin” önlem ve bu anlamda “son çare” ise velâyetin kaldırılmasıdır.(Rona SEROZAN, Çocuk Hukuku, İstanbul-2005, s. 292.)

Velâyete ilişkin dava “çocuğun güvenliğini” doğrudan ilgilendiren bir dava olup velâyet kendisinde bulunan davalının her zaman çocuğun yararına davranmayacağı şu veya bu gibi düşüncelerle çocuk aleyhinde birleşmesi ve onun zararına bir durum yaratması davanın açılış sebebi göz önüne alındığında olası olduğundan çocuğun “davalı tarafından temsil edilmesi” son derecede sakıncalıdır.

Dava konusu çocuk ile yasal temsilcisi davalı arasında menfaat çatışması vardır. (TMK. m. 426 b. 2). Zaten çocuk yönünden “işler yolunda gitmediğinden” bu sebeple velâyetin “yeniden düzenlenmesi” için dava açılmıştır/açılmak zorunda kalınmıştır.

O halde “velâyetin yeniden düzenlenmesi” davasında;

-dava konusu çocuğa bir temsil kayyımı atanmalı,

-temsil kayyımı davaya katılmalı,

-temsil kayyımı tarafından gösterildiği takdirde delilleri toplanarak sonucu uyarınca bir karar verilmelidir.

Hükmün bu gerekçe ile bozulması görüşünde olduğumdan değerli çoğunluğun “farklı görüşüne” katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2013/3653, Karar No: 2013/5814, Tarih: 08.04.2013

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2013/3653 E.  ,  2013/5814 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

11.10.2011 gün ve 662 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin 58.maddesi ile “10/12/2003 tarihli ve 5018 sayılı Kamu Malî Yönetimi ve Kontrol Kanununun eki (I) sayılı cetvelin 48 inci ve 51 inci sıraları ile anılan Kanunun eki (II) sayılı cetvelin "B) Özel Bütçeli Diğer İdareler" bölümünün 19 uncu sırası yürürlükten kaldırılmış, anılan Kanunun eki (II) sayılı cetvelin "B) Özel Bütçeli Diğer İdareler" bölümüne "42) ..." sırası eklenmiştir” hükmü uyarınca yapılan düzenleme ile özel bütçeli idareler kapsamına alınan ...'nün 492 sayılı Harçlar Yasasının 13/J maddesi hükmünden kaynaklanan yargı harçlarından muafiyetinin ortadan kalktığı gözetilmeden harç alınmasına yer olmadığına karar verilmesi doğru değil ise de, bu hususların düzeltilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden gerekçeli kararın hüküm kısmının 3 numaralı bendinde yer alan "Davacı kurum harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına" ifadesinin yerine "Harçlar Yasası gereğince alınması gereken

21,15 TL sı maktu karar harcının davacıdan alınarak hazineye gelir kaydına" ibaresi yazılmak suretiyle hükmün düzeltilmesine ve düzeltilmiş bu şekli ile ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye onama harcının temyiz edene yükletilmesine, 08.04.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/30594, Karar No: 2014/34395, Tarih: 03.12.2014

**13. Ceza Dairesi         2014/30594 E.  ,  2014/34395 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, işyeri dokunulmazlığını bozmak, mala zarar vermek

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

A- Katılana yönelik 17.12.2002 tarihli eylemleri sebebiyle sanıklar hakkında kurulan hükümlerin temyiz incelenmesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçların sanıklar tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sanıklar hakkında hırsızlık suçundan dolayı 11 ay 20 gün hapis cezası, mala zarar verme suçundan dolayı 3 ay 10 gün hapis cezası ve işyeri dokunulmazlığını ihlal suçundan dolayı 10 ay hapis cezası tayin edilmiş ise de; 20.02.2007 tarihli hükümde 5237 sayılı ICK'nın lehe olduğu belirlenerek hırsızlık suçundan sanıklar hakkında 7 ay hapis cezası ve mala zarar verme suçundan dolayı 4 ay hapis cezası tayin edildiği ve işyeri dokunulmazlığını ihlal suçundan herhangi bir hüküm kurulmamış olması ile hükümlerin sanıklar müdafii tarafından temyizi üzerine aleyhe temyiz bulunmaması nedeniyle Dairemizce, kazanılmış hak korunarak hükümlerin bozulmasına karar verildiğinin anlaşılması karşısında, hırsızlık, mala zarar verme ve işyeri dokunulmazlığını ihlal suçlarından yeniden hüküm kurulurken 20.02.2007 tarihli hükümde verilen cezadan daha ağır cezalar tayin edilerek sonuç ceza itibariyle CMUK 326/son maddesindeki kazanılmış hak ilkesine aykırı davranıl m ası,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... müdafıinin ve sanık ...'in temyiz talepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle tebliğnameye aykrı olarak BOZULMASINA, bozma nedenleri yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, sanıklar hakkında atılı suçlardan tayin edilen cezaların 1412 sayılı CMUK 326/son maddesi gözetilerek, önceki verilen sonuç cezayı geçemeyeceğinden sanıklar hakkında hırsızlık, mala zarar verme ve işyeri dokunulmazlığını ihlal suçlarından tayin edilen cezaların 11 ay hapis cezası olarak belirlenmesi ve infazın belirlenen bu ceza miktarı üzerinden yapılması suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

B- Katılana yönelik 17.09.2002 tarihli eylemleri sebebiyle sanıklar hakkında hırsızlık, mala zarar verme ve işyeri dokunulmazlığını ihlal suçlarından kurulan hükümlerin temyiz incelenmesine gelince;

B- Katılana yönelik 17.09.2002 tarihli eylemleri sebebiyle sanıklar hakkında hırsızlık, mala zarar verme ve işyeri dokunulmazlığını ihlal suçlarından kurulan hükümlerin temyiz incelenmesine gelince;

Sanıkların 17.09.2002 tarihli eylemlerini gece işlediklerine dair kanıt bulunmaması karşısında, belirsiz zaman diliminde katılana ait işyerinin, yapılan keşifle sağlam ve muhkem olduğu belirlenen asma kilit ve kapısını sert cisim yardımıyla zorlayıp açarak içerden muhtelif marka sigaraları çalma şeklindeki eylem|erine uyan 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b, 116 ve 151/1. maddelerinde tanımlanan hırsızlık, işyeri dokunulmazlığını ihlal ve mala zarar verme suçlarının gerektirdiği cezaların türü ve üst sınırına göre, aynı Yasanın 66/l-e ve 67/4 maddelerinde öngörülen 12 yıllık uzamış zamanaşımının, suç tarihi olan 17/09/2002 tarihinden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'in ve ... müdafiinin temyiz talepleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle isteme kısmen uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1 maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, sanıklar hakkında hırsızlık suçundan dolayı açılan kamu davasının 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi uyarınca zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 03/12/2014 tarihinde oybırliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/14186, Karar No: 2017/419, Tarih: 24.01.2017

**20. Hukuk Dairesi         2016/14186 E.  ,  2017/419 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Taraflar arasındaki davada ... 3. Asliye Hukuk ve ... 2. Tüketici Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, sebepsiz zenginleşmeye dayalı alacak istemine ilişkindir.

... 3. Asliye Hukuk Mahkemesince; uyuşmazlığın eser sözleşmesinden kaynaklandığı gerekçesi ile görevsizlik kararı verilmiştir.

... 2. Tüketici Mahkemesince ise; davacı ...'in arsasını değerlendirmek amacıyla hareket ettiği, 6502 sayılı Kanunun 3. maddesine göre tüketici vasfını taşımadığı gerekçesi ile görevsizlik kararı verilmiştir.

28.05.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6502 sayılı Kanunun 3/1-(l) maddesi "gerçek veya tüzel kişilerle tüketiciler arasında kurulan eser sözleşmelerini" tüketici işlemi kapsamına almıştır. Kanunun 73/1. maddesinde ise tüketici işlemlerinden doğan davalarda tüketici mahkemelerinin görevli olduğu belirlenmiştir.

6502 sayılı Kanunun 3. maddesi gerekçesinde eser sözleşmelerinin kanun kapsamına alınmasına herhangi bir açıklama getirilmemiştir. Ancak, kanunun sistematiği nazara alındığında, kanunda zikredilen eser sözleşmelerinden kastın; ticari ve mesleki olmayan amaçlarla, salt kişisel ihtiyaçları için kullanma ve tüketme amacıyla gerçek ve tüzel kişi ile tüketici arasında yapılan eser sözleşmeleri olduğu anlaşılmaktadır. Arsa payı karşılığı inşaat sözleşmeleri, 818 sayılı BK'nın 155 vd. maddelerinde düzenlenen eser sözleşmelerinin kendine özgü bir türüdür. Bu sözleşmelerin bir tarafı arsa sahibi diğer tarafı yüklenicidir. Bu tür sözleşmelerde arsa sahibinin Tüketici Kanununda 3/1-(k) maddesindeki tüketici tanımına uymadığı anlaşılmaktadır.

Arsa payı karşılığı inşaat sözleşmelerinde arsa sahibi açısından güdülen amaç kullanmak için konut edinmek değil arsasını değerlendirmektir. Bu nedenle arsa sahibinin arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi imzalarken güttüğü saikin 6502 sayılı Kanunda tanımlanan tüketicinin saikinden farklı olduğu gözden kaçırılmamalıdır. Arsa payı karşılığı inşaat sözleşmelerine konu işin üst düzey teknolojiyi gerektirmesi, sözleşme kapsamında taşınmaz satış vaadi ve inşaat sözleşmelerinin de bulunduğu nazara alındığında, 6502 sayılı Kanunda kanun koyucunun salt kullanma ve tüketme amacına yönelik mutfak, dolap yaptırmak araç tamiri yapmak gibi dar kapsamlı eser sözleşmelerini kastettiğinin, arsa karşılığı inşaat sözleşmelerinin ise bu kapsamda olmadığının kabulü gerekir.

Somut olayda, davacı vekili özetle, davacının 1/2 nispetinde maliki bulunduğu ... ili, ... ilçesi, . .. (Hırka-i Şerif) mh. 447 pafta, 2092 ada 10 parselde kayıtlı taşınmaz ile ilgili olarak 10/09/2007 tarihinde davalı ile "Düzenleme Şeklinde Gayrimenkul Satış Vaadi ve Kat Karşılığı İnşaat Sözleşmesi" imzaladığını, davacının taşınmazın 395/500 hissesini davalıya devrettiğini, davalının da davacıya 75.000.-TL ve yapılacak binadan ikinci kat daireyi vereceğini, sözleşme konusu taşınmazın tamamının 136,75 m2 olduğunu, davacıya ait olmayan 1/2 hissenin sahibi dava dışı...'in sözleşmenin tarafı olmadığını, bu nedenle tarafların sözleşmede diğer hisseyi satın almayı öngördüklerini, tarafların inşaata başlayabilmek için 1/2 hisseyi almaya çalıştıklarını, sonuçsuz kalınca davalının 26/06/2009 tarihinde ... 3.Sulh Hukuk Mahkemesinin (.. 20.Sulh Hukuk Mahkemesi) 2009/630 esas sırasında kayıtlı izale-i şüyu davasını açtığını, davanın neticesinde İstanbul Sulh Hukuk Mahkemeleri Satış Memurluğunun 2013/391 satış sayılı dosyasında taşınmazın açık artırmayla 1.011.000 TL bedelle satıldığını, ihalenin kesinleşmesini takiben davalının tapuda adına kayıtlı gözüken 395/1000 hisse karşılığı olarak 362.676,39.- TL'yi 16/02/2015 tarihinde tahsil ettiğini ileri sürerek davalının sebepsiz zenginleşme nedeni ile fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydı ile şimdilik 100.000.-TL'nin 25/04/2015 tarihinden itibaren faizi ile birlikte davacıya ödenmesine karar verilmesini talep etmiştir.

Bu durumda davacının arsa maliki olup, tüketici tanımına uymadığı ve taraflara arasında tüketici ilişkisi bulunmadığı anlaşıldığından, 6502 sayılı Kanun kapsamında bulunmayan uyuşmazlığın, HMK'nın 2. maddesi uyarınca genel hükümlere göre asliye hukuk mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri gereğince ... 3. Asliye Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 24/01/2017 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5506, Karar No: 2014/12477, Tarih: 25.09.2014

**3. Hukuk Dairesi         2014/5506 E.  ,  2014/12477 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : MANYAS ASLİYE HUKUK (TÜKETİCİ) MAHKEMESİ

TARİHİ : 04/06/2012

NUMARASI : 2012/39-2012/102

Taraflar arasında görülen Tüketici Hakem Kurulu Kararına itiraz davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili dava dilekçesinde; Manyas Tüketici Hakem Heyetinin verdiği 20/01/2012 tarih ve 2011/9 sayılı kararı ile davalının elektrik faturalarındaki kayıp-kaçak ve sayaç okuma bedellerinin tüketiciye iadesine karar verdiğini, tüketici hakem heyetinin verdiği kararın usul ve yasaya aykırı olduğunu, oysaki bu bedellerin Elektrik Piyasası Kanununun verdiği yetkiye dayanılarak belirlenen EPDK kurul karaları ve tebliğleri çerçevesinde faturalara yansıtıldığını, bu nedenle Manyas Tüketici Hakem Heyetinin verdiği 20/01/2012 tarih ve 2012/10 sayılı kararının iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davanın reddi gerektiğini, görev itirazının yerinde olmadığını, bedeli dağıtım şirketinin tahsil ettiğini, ödemeyi ise tüketicinin yaptığını, bu nedenle 4077 sayılı yasa kapsamında hakem heyetlerinin görevli olduğunu, ticari faaliyete olan enerji dağıtım işinde olan firmanın, dağıtıcı firmanın bu riskleri öngörerek gerekli yatırımları yapması, alacakları tahsil etmesi ve kayıp-kaçağı önlemesinin esas olduğunu, tüketicinin almadığı mal veya hizmetin bedelini ödemekle sorumlu tutulamayacağını, üçüncü kişilerce kullanılan enerji bedelinden sorumlu tutulmasının hukuka aykırı olduğunu, davanın reddini talep etmiştir.

Mahalli Mahkemece; davalının elektrik aboneliğinden dolayı adına tahakkuk ettirilen Haziran, Temmuz, Ağustos ve Eylül 2011 dönemlerine ait faturalarda kendisinden haksız yere tahsil edilen 1.387,00 TL kayıp-kaçak bedelinin davacı şirketten tahsili için Manyas Kaymakamlığı Tüketici Sorunları Hakem Heyetine başvurduğunu, 20/01/2012 tarihli ve 2011/10 karar sayılı karar ile tüketicinin talebinin kabulü ile 1.387,00 TL kayıp-kaçak bedeli ile birlikte sayaç okuma bedeli, perakende satıs hizmeti bedeli, iletişim sistemi kullanma bedeli ve dağıtım bedeli adı altında 1

.759,28 TL'nin kesinti yapılan tarihten itibaren yasal faizi ile birlikte tüketiciye iadesine karar verildiğini, davacı şirketin tahakkuklarının yönetmelikler ve EPDK kurul kararlarına dayandığını, mevzuat yürürlükte olduğu sürece kayıp-kaçak ve diğer bedellerin tahsilinin yasal olduğunu, ayrıca fatura bedellerinin belirlenmesine yönelik tarifelerin EPDK tarafından belirlendiğini, davacı şirketin EPDK tarafından belirlenen tarifeleri uygulamakla yükümlü olduğunu, davalının taleplerinin ancak idari yargıda çözümlenmesi gereken bir uyuşmazlık iken hakem heyetinin görev ve yetkilerini aşarak karar verildiğini ve uyuşmazlığın tüketici hakem heyetinin görev alanına giren bir uyuşmazlık olmadığı gerekçesi ile kararın iptaline ilişkin eldeki davayı açtığını, davacı şirket ile davalı arasında 03/06/2011 tarihli yüksek gerilim elektrik enerjisi satışına ilişkin perakende satış sözleşmesi akdedildiğini ve davalı tüketiciye 10000046590 abone numarası ile elektrik hizmeti sunulduğunu, elektrik nakil işleminde teknik kaybın olacağını, kayıpsız elektrik üretiminin söz konusu olamayacağını, 2011 yılı öncesinde ilgili mevzuatlar gereği teknik kayıpların tüm tüketicilere yansıtılırken elektrik kaçağını içeren teknik olmayan kayıpların dağıtım şirketlerinin kayıp-kaçak hedefleri de dikkate alınarak serbest olmayan tüketicilere yansıtıldığını, 2011 yılına ilişkin yapılan değişiklikler ile yalnızca perakende satış lisansına sahip dağıtım şirketlerinden enerji satın alan abonelerin değil dağıtım sistemini kullanan her bir tüketicinin hizmet sunulmasında oluşan tüm maliyetlere katlanmasının öngörüldüğünü, tarifelerin uygulanmasının tüm lisans sahibi şirketler bakımından yasal zorunluluk olduğunu, lisans sahibi şirketlerin tarifeyi değiştiremeyecekleri gibi tarifede yer almayan bir bedeli de tahsil edemeyecekleri veya düzenlenen tarifeler kapsamında belirtilmiş bir bedeli de tahsil etmeme gibi bir davranışta bulanamayacaklarını, perakende satış lisansı sahibi şirketlerin tarifeyi uygulayıp uygulamama ve kayıp-kaçak bedeli ile diğer bedellerin tahsil etmeme gibi bir inisiyatiflerinin bulanmadığını, tarifelere uyma yükümlülüğünün bir gereği olarak kayıp-kaçak bedeli ile diğer bedellerin tarifenin unsuru olarak faturalarda yer aldığını, bedellerin EPDK'nun kanunun kendisine verdiği yetki çerçevesinde ve kanunun temel amaçlarına uygun bir şekilde belirlediğini, bedellerin belirlenmesi için alınan kurul kararının EPDK'nun düzenleyici bir işlemi olarak tüm tüzel ve gerçek kişileri bağlayacağını, dağıtım şirketlerinin kurul kararlarına aykırılık teşkil edecek her hangi bir işlemde bulanamayacaklarını, bu halde tüketicinin korunması hakkındaki kanun gereğince tüketici sorunları hakem heyetinin kendi görevine girmeyen konuda karar verdiğini, ayrıca tüketici müracâatında sadece kayıp-kaçak bedelini talep etmesine rağmen kararda sayaç okuma bedeli, perakende satış hizmet bedeli, iletişim sistemi kullanma bedeli ve dağıtım bedelinin de yer aldığını, Manyas Kaymakamlığı Tüketici

dağıtım şirketlerinin kurul kararlarına aykırılık teşkil edecek her hangi bir işlemde bulanamayacaklarını, bu halde tüketicinin korunması hakkındaki kanun gereğince tüketici sorunları hakem heyetinin kendi görevine girmeyen konuda karar verdiğini, ayrıca tüketici müracâatında sadece kayıp-kaçak bedelini talep etmesine rağmen kararda sayaç okuma bedeli, perakende satış hizmet bedeli, iletişim sistemi kullanma bedeli ve dağıtım bedelinin de yer aldığını, Manyas Kaymakamlığı Tüketici Sorunları Hakem Heyeti Başkanlığı kararının iptaline karar verilmiştir

Taraflar arasındaki uyuşmazlık, kayıp-kaçak ve sayaç okuma bedeli adı altında davacının elektrik abonesi olan davalıdan tahsil ettiği bedelin alınmaması gerektiği yönündeki Manyas Kaymakamlığı Tüketici Sorunları Hakem Heyeti kararının iptaline ilişkindir.

Davalı elektrik aboneliğinden dolayı davacının elektrik faturalarına yansıttığı kayıp-kaçak bedelinin yasal olmadığını öne sürerek 05/12/2011 tarihinde Manyas TSHH'ne başvurmuş, Manyas Tüketici Sorunları Hakem Heyeti davalının talebini haklı bularak 20/01/2012 tarih 2011/10 sayılı kararı ile; 4077 sayılı Kanunun 4/a ve 6. maddeleri gereği tüketicinin talebinin kabulüne ve kayıp-kaçak, sayaç okuma, perakende satış hizmet, iletişim sistemi kullanım ve dağıtım bedeli adları adı altında alınan 3.146,28 TL nin satıcı/sağlayıcıdan (davacıdan) alınarak davalıya verilmesine karar vermiş, davacı kurum 28/02/2012 tarihli dava dilekçesi ile Tüketici Sorunları Hakem Heyeti kararının iptali için mahalli mahkemeye başvurmuş, yerel mahkeme yaptığı inceleme sonunda Tüketici Sorunları Hakem Heyetinin görev sınırları dışında kalan bir uyuşmazlığa baktığı gerekçesiyle TSHH kararının iptaline karar vermiştir.

4077 sayılı Kanunun 22/5. maddesine göre; “değeri beşyüz milyon liranın (2012 yılı için 1.161,67 TL, 2013 yılı için 1.191,52 TL, 2014 yılı için 1.272,19 TL, 6502 sayılı Kanuna göre İlçe Tüketici Sorunları Heyeti görev sınırı 2.000 TL, İl Tüketici Sorunları Hakem Heyeti görev sınırı 3.000 TL) altında bulunan uyuşmazlıklarda Tüketici Sorunları Hakem Heyetlerine başvuru zorunludur. Bu uyuşmazlıklarda heyetin vereceği kararlar tarafları bağlar. Bu kararlar İcra ve İflas Kanununun ilamların yerine getirilmesi hakkındaki hükümlerine göre yerine getirilir. Taraflar bu kararlara karşı on beş gün içinde tüketici mahkemesine itiraz edebilirler. İtiraz, tüketici sorunları hakem heyeti kararının icrasını durdurmaz. Ancak, talep edilmesi şartıyla hâkim, tüketici sorunları hakem heyeti kararının icrasını tedbir yoluyla durdurabilir. Tüketici Sorunları Hakem Heyeti kararlarına karşı yapılan itiraz üzerine tüketici mahkemesinin vereceği karar kesindir.

Değeri beş yüz milyon lira (2012 yılı için 1.161,67 TL, 2013 yılı için 1.191,52 TL, 2014 yılı için 1.272,19 TL, 6502 sayılı Kanuna göre İlçe Tüketici Sorunları Heyeti görev sınırı 2.000 TL, İl Tüketici Sorunları Hakem Heyeti görev sınırı 3.000 TL) ve üstündeki uyuşmazlıklarda tüketici sorunları hakem heyetlerinin verecekleri kararlar, tüketici mahkemelerinde “delil” olarak ileri sürülebilir. Kararların bağlayıcı veya delil olacağına ilişkin parasal sınırlar her yılın Ekim ayı sonunda Devlet İstatistik Enstitüsünün Toptan Eşya Fiyatları Endeksinde meydana gelen yıllık ortalama fiyat artışı oranında artar. Bu durum, Bakanlıkça her yıl Aralık ayı içinde Resmî Gazetede ilan edilir.Somut olayda, davalının kayıp-kaçak bedeli adı altında kendisinden tahsil edilen kayıp-kaçak bedelinin iadesi için TSHH'ne başvurduğu, hakem heyetinin ise 3.146,28 TL yi karar altına alarak kendisine iadesine karar verdiği, davacının ise bu kararın iptali için yargı yoluna başvurarak TSHH kararını iptal ettiği aşikârdır. İlçe Tüketici Sorunları Hakem Heyetinin kararlarına karşı itiraz merci Tüketici Mahkemeleridir (TKHK mad. 22/5). O hâlde, TSHH'ye intikal ettirilen uyuşmazlığın türü ne olursa olsun bu merci tarafından verilecek bütün kararlara karşı itiraz merci münhasıran Tüketici Mahkemesidir. Kaldı ki, tüketici hukuku kapsamında olmayıp da genel hükümler çerçevesinde çözümlenmesi gereken bir uyuşmazlık hakkında her nasılsa Tüketici Sorunları Hakem Heyetine başvurulmuş ve buradan işin esası hakkında bir karar alınmışsa dahi itiraz merci, yine Tüketici Mahkemesidir. O hâlde, Tüketici Sorunları Hakem Heyetine intikal ettirilen uyuşmazlığın türü ne olursa olsun bu merci tarafından verilecek bütün kararlara karşı itiraz merci münhasıran Tüketici Mahkemesidir. Tüketici hakem heyeti kararı delil olarak değerlendirilip sonucuna göre karar verilmelidir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 25.09.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.