muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/18373, Karar No: 2023/10566, Tarih: 12.12.2023

2. Bank ... kullanımının rutin olduğuna,

3. Sanık hakkında etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanması gerektiğine,

4. Temyiz dilekçesinde belirtilen sair temyiz sebepleri ve sair hususlara,

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

İlk Derece Mahkemesince sanığın eyleminin silahlı terör örgütüne bilerek ve isteyerek yardım etme suçunu oluşturduğunun kabulü ile sanık hakkında mahkûmiyet kararı verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Sanık müdafiinin yerinde görülmeyen sair temyiz taleplerinin reddine, ancak;

BDDK'nın 29.05.2015 tarihli kararı ile temüttü hariç ortaklık hakları ile yönetim ve denetimi Tasarruf Mevduatı Sigorta Fonuna devredilen ve 22 Temmuz 2016 tarihli kararı ile de 5411 ... Bankacılık Kanunu'nun 107 nci maddesinin son fıkrası gereğince faaliyet izni kaldırılıncaya kadar yasal bankacılık faaliyetlerine devam eden, FETÖ/PDY silahlı terör örgütü ile iltisaklı ... Katılım Bankası A.Ş'de gerçekleştirilen rutin hesap hareketlerinin örgütsel faaliyet ya da örgüte yardım etmek kapsamında değerlendirilemeyeceği gözetilerek, örgüt liderinin talimatı üzerine örgütün amacına hizmet eden ve bankanın yararına yapılan ödeme ve sair işlemlerin, örgüte üye olmak suçu bakımından örgütsel faaliyet, tek başına ise örgüte yardım etmek olarak kabul edilebileceği nazara alındığında;

Bank Asyadaki hesap kayıtları üzerinde yapılan incelemeye göre, her ne kadar talimat dönemine uygun para yatırma işlemi olduğu görülmüşse de; sanığın savunmasına göre gişe görevlisinin isteği doğrultusunda ve madden daha karlı olacağı inancı ile para yatırdığı, sanığın söz konusu parayı örgüte yardım saikiyle yatırdığı yolunda dosyada bir delil elde edilemediği, diğer talimat dönemleri ile uyumlu işlemlerinin bulunmadığı ayrıca talimat dönemlerinden önce de hesabının bulunduğu gözetildiğinde sanığın savunması karşısında örgüt talimatı ile Bank Asyaya para yatırdığına dair yeterli, her türlü kuşkudan uzak, kesin ve inandırıcı delil elde edilemediği, mevcut şüphenin de sanık lehine değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden atılı suçtan sanığın beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle sanık müdafiinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden Gaziantep 10. Ağır Ceza Mahkemesinin, 22.06.2023 tarihli ve 2022/309 Esas, 2023/241 ... kararının 5271 ... Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 ... Kanun’un 304 üncü maddesinin ikinci fıkrası uyarınca Gaziantep 10. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

12.12.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2005/2768, Karar No: 2006/2368, Tarih: 09.03.2006

7. Ceza Dairesi 2005/2768 E., 2006/2368 K.

**7. Ceza Dairesi 2005/2768 E., 2006/2368 K.**

**- 7201 SAYILI YASAYA MUHALEFET**- 7201 S. TEBLİGAT KANUNU [ Madde 21 ]

- 7201 S. TEBLİGAT KANUNU [ Madde 54 ]

**"İçtihat Metni"**

7201 sayılı Kanuna muhalefetten sanık, Akın hakkında yapılan duruşma sonunda; hükümlülüğüne ve ertelemeye dair (Meriç Sulh Ceza Mahkeme-si)nden verilen 23.03.2004 tarihli hükınün Yargıtay'ca incelenmesi Cumhuriyet Savcısı tarafından süresinde istenilerek dava evrakı Cumhuriyet Başsavcılığının bozma isteyen 19.01.2005 tarihli tebliğnamesiyle daireye verilmekle dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

7201 sayılı Kanunun 54. maddesinin "muhatap namına kendilerine tebligat yapılan kimseler tebliğ evrakını muhataplarına en kısa zamanda vermedikleri ve bundan gecikme veya zarar vukua geldiği takdirde" cezalandırılacaklarının düzenlendiği suç tarihinde köy ihtiyar heyeti azası olan sanığın suçun unsuru olan "muhatap namına kendilerine tebligat yapılan kimseler"den olmadığı gibi anılan kanunun 21. maddesine göre kendisine teslim edilen tebligatı sahibine götürüp verme zorunluluğu da bulunmadığından yasal unsurları itibariyle oluşmayan atılı suçtan beraatına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı icabettirmiş olup, Cumhuriyet Savcısı'nın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün (BOZULMASINA), 09.03.2006 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/8796, Karar No: 2024/21056, Tarih: 26.06.2024

**10. Ceza Dairesi         2021/8796 E.  ,  2024/21056 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2016/199 E., 2016/385 K.

SUÇ : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin, hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. GEREKÇE

A. Sanığın yargılama konusu eylemi için, 3298 sayılı Uyuşturucu Maddelerle İlgili Kanun’un(3298 sayılı Kanun) 4 üncü maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca belirlenecek cezanın türü ve üst haddine göre aynı Kanun’un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi gereği 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin öngörüldüğü anlaşılmıştır.

B. 5237 sayılı Kanun’un 67 nci maddesinin ikinci fıkrasının (d) bendi uyarınca zamanaşımı süresini kesen son işlemin 24.03.2016 tarihli mahkûmiyet kararı olduğu ve bu tarihten, temyiz incelemesi tarihine kadar, 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş olduğu belirlenmiştir.

II. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle sanığın temyiz istemi yerinde görüldüğünden Tekirdağ 4. Asliye Ceza Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararının, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesinin birinci fıkrası gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesinin birinci fıkrasının (1) numaralı bendinin verdiği yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereği gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜŞMESİNE,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 26.06.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/10706, Karar No: 2014/25537, Tarih: 15.12.2014

**12. Ceza Dairesi         2014/10706 E.  ,  2014/25537 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 12 - 2014/4853

Mahkemesi : Afyonkarahisar 2. Asliye Ceza Mahkemesi

Tarihi : 03.12.2013

Numarası : 2013/348-2013/566

Suç : Özel hayatın gizliliğini ihlal

Özel hayatın gizliliğini ihlal suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

İncelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine ancak;

Dosya kapsamına göre; sanığın, katılanın boşandığı eski eşi olup müşterek çocuk Yağız'ın velayetinin katılana verildiği, olay günü sanığın, katılanı, Yağız'ın sünnet düğününü konuşmak maksadıyla bir kafeye çağırıp, burada katılana, Hakan isimli kişiyle olan ilişkisine ve Hakan'ın, Yağız'ın evde bulunduğu zamanda da evde yatıya kaldığını açıklatmaya yönelik sorular sorarak katılanın cevaplarını ve aralarındaki tüm konuşmaları, konuşmanın başlangıcında çalıştırdığı bir ses alma cihazı ile gizlice kayda alıp, ses kayıtlarının bulunduğu CD'leri avukatı aracılığıyla olaydan uzun bir süre sonra açtığı velayetin nezi davasına ait dava dilekçesi ekinde mahkemeye delil olarak sunduğu olayda;

Sanığın, velayet davasında tanıklık yapacak şahısların tanıklık yapmak istemediklerini bildirmeleri üzerine delil elde etmek amacı ile böyle bir yola başvurduğuna dair ikrar içeren beyanı, katılanın, sanığın, müşterek çocuklarının sünneti ile ilgili görüşmek üzere kendisini çağırdığı ancak görüşmeleri sırasında hep eski erkek arkadaşından söz açtığı, bu ilişkiyi hiçbir zaman saklı yaşamadığı, ailesinin haberi olduğu, sanığın kendisi ile yaptığı görüşmeleri haberi olmadan kaydetmiş olduğu ve Aile Mahkemesine sunduğuna dair anlatımı ile Aile mahkemesine sunulan ses kayıtlarına ilişkin bilirkişi raporu içeriği gözetildiğinde, sanığın, bir daha delil elde etme olanağının bulunmadığı bir durumda iken, kaybolma olasılığı bulunan mevcut delilin muhafazasını sağlamak için değil, önceden hazırlıklı ve planlı şekilde, ileride açacağı velayetin nezi davasına delil oluşturmak amacıyla, katılanı özel olarak konuşturarak gizlice kayıt yaptığı, somut olayda, sanığın, hukuka uygun davrandığının kabul edilemeyeceği cihetle, eyleminin TCK'nın 134/1-2.cümle ve 134/2. maddelerinde düzenlenen özel hayatın gizliliğini ihlal suçunun yasal unsurlarını oluşturduğu gözetilerek, mahkumiyetine karar verilmesi gerekirken, yazılı düşüncelerle beraatine karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince hükmün isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 15.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/4220, Karar No: 2011/14987, Tarih: 14.11.2011

**11. Hukuk Dairesi         2011/4220 E.  ,  2011/14987 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Ankara 2. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 03/11/2010 tarih ve 2007/652-2010/614 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı şirketin ortağı olduğunu, Ankara 2.ATM’in 2001/205 esas sayılı dosyasında şirketin fesih ve tasfiyesine ilişkin dava açıldığını, ancak mahkemece müvekkilinin ortaklık durumunun ihtilaflı olduğu gerekçesiyle kendilerine dava açmak üzere süre verildiğini, bu bağlamda müvekkilinin 28.08.1994 tarihli ticaret sicil kaydına göre davalı şirkette 217 paya göre % 36,16 hissesinin olduğunu, 13.05.1997 tarihli ortaklar kurulu kararı ile müvekkilinin sahte imzası atılmak suretiyle sermaye artırımına gidildiğini, 350 paya mukabil hisselerinin % 25’e düşürüldüğünü, yine 26.01.1999 tarihli ortaklar kurulu kararı ile hisselerini davalı ...’e devrettiğine ilişkin sahte imza ile karar alındığını ileri sürerek, pay devrine ilişkin kararın iptalini, fesih ve tasfiyeye esas olacak şekilde ortaklığın ve pay durumunun tespitini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, haksız açılan davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, TTK’nun 520. maddesinde pay devrine ilişkin olarak yapılan düzenleme de hisse devrinin yazılı şekilde yapılması ve imzasının noterce tasdik edilmesi şartının arandığı, ancak taraflar arasında hisse devir sözleşmesi bulunmadığı, 26.01.1999 tarihli ortaklar kurulu kararıyla hisse devrine ilişkin karar alındığı, bu kararın ise tek başına hukuken geçerli olmadığı, pay tespitine ilişkin olarak ise TTK’nun 513. maddesine göre sermaye artırımına ilişkin kararların ittifakla alınması gerektiği, ortaklar kurulunun oy birliği ile karar aldığı, alınan bu kararın iptaline ilişkin olarak dava açılmadığı, aksi ispatlanana kadar alınan kararın geçerli olduğu gerekçesiyle, davanın kabulüne, hisse devrine ilişkin işlemin iptaline, davacının davalı şirkette 350 payı bulunduğununu tespit ve tesciline karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, limited şirket ortaklığının ve pay oranının tespiti istemine ilişkin olup, taraflar arasındaki uyuşmazlık davacının davalı şirketin ortağı olup olmadığı , ortağı ise pay oranının ne olduğu noktasında toplanmaktadır.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, limited şirket ortaklığının ve pay oranının tespiti istemine ilişkin olup, taraflar arasındaki uyuşmazlık davacının davalı şirketin ortağı olup olmadığı , ortağı ise pay oranının ne olduğu noktasında toplanmaktadır.

Mahkemece, davacı tarafça 13.05.1997 tarihli sermaye artırımına ilişkin olarak ortaklar kurulunda alınan karara karşı usulüne uygun dava açılmadığı gerekçesiyle, anılan ortaklar kurulu kararı değerlendirme konusu yapılmaksızın davacının 350 hisseye tekabül eden % 25 oranında pay sahibi olduğunun tespitine karar verilmiştir.

Sermaye arttırımı kararı ortakların tahhütlerini artırıcı mahiyette bir karar olmadığından bu husustaki kararın oybirliği ile alınmasına gerek yoktur. Ancak şirket ana sözleşmesinde sermaye arttırımında oybirliğini gerektirir bir hüküm varsa bunun uygulanması gerekir. Bu itibarla mahkemece davalı şirket ana sözleşmesi de dosyaya getirtilerek sermaye artırımına ilişkin alınan kararlarda oy birliğinin gerekip gerekmediği, yine davacının 13.05.1997 tarihli sermaye artırımına ilişkin karara katılmadığı ve imzanın sahte olduğuna ilişkin iddiası da incelenmek suretiyle, oy birliğinin gerekmesi ve sermaye artırımına ilişkin karardaki imzanın davacıya ait olmadığının tespiti halinde, iddiaya konu genel kurulda alınan sermaye artırımına ilişkin kararın yoklukla malul olacağının kabulü gerekir.

Bu durumda mahkemece, yukarıda yapılan açıklamalar doğrultusunda 13.05.1997 tarihli ortaklar kurulunun sermaye artırımına ilişkin kararının oy birliği ile alınmasının gerekli olup olmadığı, denetime elverişli bir şekilde açıklığa kavuşturulması, oy birliğinin gerekli olduğunun tespiti halinde sermaye artırımına ilişkin alınan genel kurul kararının iptali için ayrıca bir dava açılmasına gerek bulunmaksızın hadise şeklinde incelenerek, davacının payının bu çerçevede belirlenmesi ve sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken yanlış ilkeden hareketle, eksik incelemeye dayalı hüküm tesisi doğru olmamış, kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazının kabulü ile kararın anılan taraf yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 14.11.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/451, Karar No: 2024/19388, Tarih: 11.12.2024

**2. Ceza Dairesi         2024/451 E.  ,  2024/19388 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Ceza Dairesi

EK KARAR TARİHİ : 22.03.2023

SAYISI : 2022/2657 E., 2023/472 K.

KATILANLAR: ..., Ziraat Bankası A.Ş.

ŞİKÂYETÇİLER : ..., ...

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Temyiz isteminin reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Ek kararın onanması

Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin, 22.03.2023 tarihli ve 2022/2657 Esas, 2023/472 Karar sayılı ek kararının; 5271 sayılı Kanun'un 296/2. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin ek kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 296/2. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Sanık hakkında hırsızlık suçundan hükmolunan cezaların miktar ve türleri gözetildiğinde, 5271 sayılı Kanun'un 286/2-a. maddesi uyarınca, ilk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararlarının temyizinin mümkün olmaması karşısında; Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin, 22.03.2023 tarihli ve 2022/2657 Esas, 2023/472 Karar sayılı ek kararında hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 296/2. maddesi gereği Tebliğname'ye uygun olarak REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Kocaeli 9. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 11.12.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11046, Karar No: 2015/12436, Tarih: 22.06.2015

**10. Hukuk Dairesi         2014/11046 E.  ,  2015/12436 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkeme, ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, taraflar avukatları tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ...arafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-)Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, davacı Kurum ve ... avukatlarının tüm, davalı ... avukatının sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-)Dava, 20.01.2009 tarihli iş kazasında vefat eden sigortalının haksahiplerine bağlanan gelirlerin ve yapılan ödemelerin tahsili istemine ilişkin olup, davanın yasal dayanağı olay tarihinde yürürlükte olan 5510 sayılı Kanunun 21'inci maddesinin 1 ve 4’üncü fıkralarıdır.

5510 sayılı Kanunun 21’inci maddesinin dördüncü fıkrası, üçüncü kişinin sorumluluğunu düzenlemekte olup; buna göre, iş kazası, meslek hastalığı ve hastalık, üçüncü bir kişinin kusuru nedeniyle meydana gelmişse, sigortalıya ve hak sahiplerine yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değerinin yarısı, zarara sebep olan üçüncü kişilere ve şayet kusuru varsa bunları çalıştıranlara rücu edilebilecektir.

Üçüncü kişinin rücu alacağından sorumluluğu kusur sorumluluğu esasına dayanır. Bir başka ifadeyle; üçüncü kişi, ancak kusurlu bir hareketinin varlığı halinde rücu alacağından sorumludur.

İş kazası, meslek hastalığı ve hastalığın üçüncü kişinin kusuru sonucunda meydana gelmesi halinde rücu edilecek miktar ise; sigortalı ya da hak sahiplerine yapılan ödemelerin tümünün, bağlanacak gelirlerin ise başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değerinin yarısının, kusur karşılığından oluşmaktadır.

Sigortalının iş kazası veya meslek hastalığına uğramasına birden çok kişinin birlikte kusurlarıyla sebebiyet vermeleri halinde; 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun 61 ve 62’nci (818 sayılı Mülga Borçlar Kanununun 50 ve 51) maddeleri uyarınca teselsül hükümlerine göre birlikte sorumlulukları söz konusu olacaktır. Bu halde, Türk Borçlar Kanunu’nun 62’inci maddesi uyarınca kendi payına düşeninden fazlasını ödeyen kişinin diğer müteselsil sorumlulara karşı rücu hakkı baki kalmak koşuluyla, her bir sorumlu yönünden kusurlarına düşen miktar ayrılmaksızın teselsül kurallarına göre sorumluluklarına hükmedilebilecektir.

Bu yasal çerçevede eldeki davada; hükme esas alınan kusur raporunda davalı işveren şirketin % 89, üçüncü kişi olan davalı ...’ın % 1, kazalının % 10 oranında kusurlu olduğu, sigortalının hak sahiplerine bağlanan gelirlerin ilk peşin sermaye değerinin 74.088,36TL., cenaze ödeneğinin 289,00 TL. olduğu, davalı işverenin 21/1’inci madde hükmü uyarınca Kurum zararının % 90’nından sorumlu olduğu; teselsül hükümleri uyarınca ilk peşin sermaye değerli gelirin yarısı ile cenaze ödeneği toplamının % 90 kusur karşılığından ise davalı ...’ın 21/4’üncü madde gereğince müştereken müteselsilen sorumlu tutulması gerektiği gözetilmeksizin, yanılgılı değerlendirme sonucu, davalı ...’ın ilk peşin sermaye değerli gelirin tamamının % 90’nından sorumlu tutulmuş olması, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenleridir.

O hâlde, davalı ...’ın bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istem halinde davalılardan ...'a iadesine, 22.06.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/17418, Karar No: 2017/6816, Tarih: 18.04.2017

**9. Hukuk Dairesi         2015/17418 E.  ,  2017/6816 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA :Taraflar arasındaki, emeklilik ikramiyesi alacağının ödetilmesi davasının yapılan yargılaması sonunda; ilamda yazılı nedenlerle gerçekleşen miktarın faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine ilişkin hüküm süresi içinde duruşmalı olarak temyizen incelenmesi davalı avukatınca istenilmesi üzerine dosya incelenerek işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 18.04.2017 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü davalı adına Avukat ... geldi. Karşı taraf adına kimse gelmedi. Duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatın sözlü açıklaması dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili; müvekkilin, 01.12.1984 tarihinde Osmanlı Bankası Türkiye Personeli Emekli ve Yardım Sandığı Vakfı'na tabi olarak Osmanlı Bankasında çalışmaya başladığını, 2001 yılında Osmanlı Bankası ile Garanti Bankasının birleşmesi üzerine, davalı Vakfa bağlı olarak 31.01.2014 tarihine kadar çalışması devam ettiğini ve bu tarihten sonra davalı Vakıf nezdinde emekliye ayrıldığını, Osmanlı Bankası ile Garanti Bankasının birleşmesi üzerine ... 7. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2002/723 E. Sayılı dosyasında verilen karar ile Osmanlı Bankası Türkiye Personeli Emekli ve Yardım Sandığı Vakfı ile davalı vakfın 10.10.2002 tarihli resmi senet nazara alınarak birleştirilmesine karar verildiğini, emeklilik tarihi itibariyle müvekkilinin davalı vakıf nezdinde sigortalı olup, emekli maaşının da davalı Vakıf tarafından bağlandığını, davacıya emekliliğinde Osmanlı Bankası'nda çalışmaya başladığı tarihten davalı nezdinde emekli olduğu tarihe kadar geçen toplam çalışma süresi esas alınarak hak ettiği emeklilik ikramiyesinin ödenmediğini ileri sürerek; emeklilik ikramiyesinin davalıdna tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

B) Davalı Vekilinin Cevabının Özeti: