muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/22780, Karar No: 2022/20960, Tarih: 26.10.2022

**4. Ceza Dairesi         2020/22780 E.  ,  2022/20960 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakaret

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler, gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak,

1- Hakaret fiillerinin cezalandırılmasıyla korunan hukuki değer, kişilerin onur, şeref ve saygınlığı olup, bu suçun oluşabilmesi için, davranışın kişiyi küçük düşürmeye matuf olarak gerçekleşmesi gerekmektedir. Bir hareketin tahkir edici olup olmadığı bazı durumlarda nispi olup, zamana, yere ve duruma göre değişebilmektedir. Kişilere yönelik her türlü ağır eleştiri veya rahatsız edici sözlerin hakaret suçu bağlamında değerlendirilmemesi, sözlerin açıkça, onur, şeref, ve saygınlığı rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnadını veya sövme fiilini oluşturması gerekmektedir.

Olay günü sanığın, katılanlara söylediği kabul edilen sözlerinin, muhatapların onur, şeref ve saygınlığını rencide edici boyutta olmayıp, rahatsız edici, kaba ve nezaket dışı hitap tarzı niteliğinde olduğu ve dolayısıyla hakaret suçunun unsurlarının oluşmadığı gözetilmeden, yasal olmayan ve yerinde görülmeyen gerekçeyle mahkumiyet kararı verilmesi,

2- Kabule göre de;

a- Suça konu yerin apartman boşluğu olduğunun anlaşılması karşısında, apartman boşluğunun aleni olmayacağı gözetilmeden TCK’nın 125/4. maddesinin uygulanması suretiyle fazla ceza tayin edilmesi,

b- Sanık hakkında tekerrüre esas alınan önceki mahkûmiyetin kesin nitelikteki adli para cezasından ibaret olması karşısında, sanık hakkında TCK'nın 58. maddesinin uygulanamayacağının gözetilmemesi ve seçimlik ceza öngörülen hakaret suçunda, hatalı değerlendirmeyle ceza tespitinin tekerrür hükümlerine göre yapıldığı belirtilerek hapis cezasının tercih edilmesi,

C- 2a nolu bozmaya uyulması halinde 17/10/2019 gün ve 7188 sayılı Kanun'un 24. maddesiyle değişik CMK'nın 251. maddesinde Basit Yargılama Usulü düzenlenmiş olup, bu düzenlemenin uygulanmasıyla ilgili olarak, CMK'ya 7188 sayılı Kanunla eklenen geçici 5. maddenin birinci fıkrasının (d) bendinde yer alan “hükme bağlanmış” ibaresinin Anayasa Mahkemesi’nin 14/01/2021 tarihli ve 2020/81 Esas, 2021/4 sayılı kararıyla "basit yargılama usulü" yönünden Anayasa'nın 38. maddesine aykırı görülerek iptaline karar verilmesi karşısında, temyiz incelemesi yapılan ve CMK'nın 251/1. maddesi kapsamına giren suç yönünden; Anayasa'nın 38. maddesi ile 5237 sayılı TCK'nın 7 ve 5271 sayılı CMK'nın 251 vd. maddeleri gereğince yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık ...’in temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, tebliğnameye uygun olarak HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 26/10/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1171, Karar No: 2019/19475, Tarih: 11.11.2019

**9. Hukuk Dairesi         2016/1171 E.  ,  2019/19475 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraflar vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı/Karşı Davalı İsteminin Özeti:

Davacı/karşı davalı vekili, davacının davalı şirkette 21/11/2000-26/08/2002 ve 05/09/2002-15/08/2012 tarihleri arasında uluslararası tır şoförü olarak çalıştığını, aylık asgari ücret seviyesinde sabit ücret + yaptığı her yurt dışı seferi ve parsiyel için ücret aldığını, İstanbul'dan hava yolu ile İtalya'ya gidip orada 30-50 gün kaldığını, Trieste Limanı ile Avrupa ülkeleri arasında ayda ortalama 4 sefer yaptığını ve sefer başına 375 Euro ücret aldığını, sefer ücretleri yanında ayda ortalama 8 parsiyel yaptığını ve parsiyel başına 20 Euro aldığını, sefer ücretinin 2011 yılı başından itibaren 200 Euro ve km başına 5 cent olarak değiştirildiğini, ayda ortalama 4 sefer ve 10.000 km yaptığını, bu uygulama ile sefer başına alınan ücretin 50 Euro düşürüldüğünü, sefer başına aldığı ücretin düşürülmesine rızası ve onayı olmadığını, ulusal bayram ve genel tatil günlerinde çalıştığı halde ücretinin ödenmediğini, yıllık ücretli izinleri kullandırılmadığı ve ücreti ödenmediği halde işten çıkarma tehdidi ile boş yıllık izin defterine imza attırıldığını, birinci çalışma dönemine ait iş akdini emeklilik nedeniyle feshettiğini, bu döneme ait kıdem tazminatının sefer ücretleri nazara alınmaksızın asgari ücret üzerinden hesaplanarak ödendiğini, ikinci dönem çalışmasını ise sefer ücretlerinin indirilmesi, bayram genel tatil günleri ücretlerinin ödenmemesi ve ücretli izinlerinin kullandırılmaması nedeniyle sonlandırdığını iddia ederek, kıdem tazminatı ile yıllık izin ücreti, sefer primi ve ulusal bayram genel tatil ücreti alacaklarının davalıdan tahsilini, teminat senedinin iade yada iptalini istemiştir.

B) Davalı/Karşı Davacı Cevabının Özeti:

B) Davalı/Karşı Davacı Cevabının Özeti:

Davalı/karşı davacı vekili, zamanaşımı itirazında bulunduklarını, davacının 24/11/2000-26/08/2002 tarihleri arasındaki birinci dönem çalışmasını istifa ederek sonlandırdığını, buna rağmen davacıya 26/02/2003 tarihinde 441,75-TL kıdem tazminatı ödendiğini, davacının 26/02/2003 günlü ibraname ile müvekkili şirketi ibra ettiğini, ibranameden de anlaşılacağı üzere bu döneme ait tüm alacaklarının davacıya ödendiğini, davacının ikinci dönemde 05/09/2002-15/08/2012 tarihleri arasında müvekkili şirkette çalıştığını ve istifa ederek işten kendi isteği ile ayrıldığını, bu nedenle kıdem ve ihbar tazminatına hak kazanamayacağını, davacının asgari ücretle çalıştığını, yurt dışı seferine gittiğinde yapılan ödemenin ücrete dahil bir meblağ olmadığını, aracın ve şoförün yol giderlerini karşılamak üzere verildiğini, sefer primi ödemesinin olmadığını, müvekkili şirkette bayram ve genel tatillerde mesai yapılmadığını, davacının çalıştığı sürede bütün izinlerini kullandığını, müvekkili şirkette işçilerden işe girişte açık senet alınması uygulaması bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Karşı davasında ise, davacının ikinci dönem çalışmasını bildirimde bulunmadan kendi isteğiyle istifa ederek sonlandırdığını ve bildirim süresinde de çalışmadığını iddia ederek, ihbar tazminatının davacıdan tahsilini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, asıl davanın kısmen kabulüne, karşı davanın reddine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı yasal süresi içinde taraf vekilleri temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, tarafların aşağıdaki bendlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasındaki uyuşmazlık, işçinin kullandırılmayan izin sürelerine ait ücretlere hak kazanıp kazanmadığı noktasında toplanmaktadır.

4857 sayılı İş Kanununun 59 uncu maddesinde, iş sözleşmesinin herhangi bir nedenle sona ermesi halinde, işçiye kullandırılmayan yıllık izin sürelerine ait ücretlerin son ücret üzerinden ödeneceği hükme bağlanmıştır. Yıllık izin hakkının ücrete dönüşmesi için iş sözleşmesinin feshi şarttır. Bu noktada, sözleşmenin sona erme şeklinin ve haklı nedene dayanıp dayanmadığının önemi bulunmamaktadır.

Yıllık izinlerin kullandırıldığı noktasında ispat yükü işverene aittir. İşveren yıllık izinlerin kullandırıldığını imzalı izin defteri veya eşdeğer bir belge ile kanıtlamalıdır. Bu konuda ispat yükü üzerinde olan işveren, işçiye yemin teklif edebilir.

Dosyadaki bilgi ve belgelerden, davalı/karşı davacı vekili tarafından dosya içerisine davacı/karşı davalı imzalı yıllık ücretli izin defterinin ibraz edildiği ve bu belgeye itibarla yapılan hesaplamanın hükme esas alındığı anlaşılmaktadır.

Yıllık izinlerin kullandırıldığı noktasında ispat yükü işverene aittir. İşveren yıllık izinlerin kullandırıldığını imzalı izin defteri veya eşdeğer bir belge ile kanıtlamalıdır. Bu konuda ispat yükü üzerinde olan işveren, işçiye yemin teklif edebilir.

Dosyadaki bilgi ve belgelerden, davalı/karşı davacı vekili tarafından dosya içerisine davacı/karşı davalı imzalı yıllık ücretli izin defterinin ibraz edildiği ve bu belgeye itibarla yapılan hesaplamanın hükme esas alındığı anlaşılmaktadır.

Davacı/karşı davalı işçinin izin defterinde izinde olduğu gösterilen sürelerden bir kısmında yurt dışında olduğu dosyadaki yurda giriş-çıkış kayıtlarından anlaşılmakta olup, davacının yurt dışında olduğu tespit edilen dönemlerde izin kullanmadığının kabulu gerekirken bu dönemlerde de izinli olduğu kabul edilerek yapılan hesaplamaya itibar edilmesi hatalıdır.

3-Karşı dava yönünden, davalı/karşı davacının reddedilen ihbar tazminatı talebi miktarı 1.000,00 TL olup, davacı/karşı davalı lehine hükmedilecek ücreti vekaletin karar tarihindeki Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin 13. maddesi 2. fıkrası gereğince bu miktarı geçemeyeceğinin gözetilmemesi sonucunda davacı/karşı davalı lehine 1.500,00 TL vekalet ücretine hükmedilmesi hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgilisine iadesine, 11/11/2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/37848, Karar No: 2014/473, Tarih: 20.01.2014

**22. Hukuk Dairesi         2013/37848 E.  ,  2014/473 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 3. İş Mahkemesi

TARİHİ : 09/05/2013

NUMARASI : 2012/843-2013/337

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi . ......tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı işçi, TCDD Genel Müdürlüğüne bağlı işçi olarak çalıştığını, daha önce Sivas Demir-Çelik işletmelerinde çalışırken işyerinin özelleştirilmesi sonucu 1999 yılında açıktan atama ile TCDD bünyesinde yedinci derece ile işe başladığını, onsekizinci dönem Toplu İş Sözleşmesi'nin 25. maddesine göre yedinci derecenin karşılığının çırak okulu ve dengi okullar olduğunu, kendisinin meslek yüksek okulu elektrik bölümü mezunu olduğunu, toplu iş sözleşmesinde sanat okulu mezunlarının altıncı dereceden işe başladığı halde yüksekokul mezunlarının durumu hakkında bir düzenleme olmadığından işyerinin kendisini yedinci dereceden başlatmış olduğunu beyan ederek işe giriş derecesinin altıncı derece olarak tespitine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı işveren, Toplu İş Sözleşmesi’nin 25. maddesinin II/C. fıkralarına göre ikinci sınıf elektrikçi ehliyeti olanlar ile elektrik tesisatçıları hakkında yönetmelik hükümlerine göre elektrik tesisatçılığı ustalık belgesine sahip olanların yedinci dereceden işe başlatılacağı hüküm altına alınmış olduğunu, bu sebeple adı geçen işçinin Toplu İş Sözleşmesi'nin 25. maddesine göre ikinci sınıf elektrikçi ehliyeti olanlar gibi yedinci dereceden işe başlatılmış olduğunu beyan ederek haksız olarak açılan davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, davacının meslek yüksek okulu mezunu olduğu, eğitim durumunun toplu iş sözleşmesinde yazılı okul mezunlarından daha yüksek olduğu, toplu iş sözleşmesinde meslek yüksek okulu için bir derece öngörülmemiş olması, meslek lisesi mezunu olanların derecesinin uygulanmasına engel oluşturmayacağı gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.Karar, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki bilgi ve belgelere göre davacının S...Demir Çelik İşletmelerinde çalışmaktayken bu kuruluşun özelleştirilmesi üzerine davalı işveren idarede açıktan atama suretiyle işe alındığı, taraflar arasında davacının niteliğine göre yedinci derecenin birinci kademesinden işe başlatılması yönünde iş sözleşmesi yapıldığı anlaşılmaktadır.Davacının, davalı işveren idarede açıktan atama suretiyle işe alındığı sabit olup işe alınırken yürürlükteki toplu iş sözleşmesinde meslek yüksek okulu mezunlarına yönelik açık bir düzenleme yer almadığından ikinci sınıf elektrik teknisyeni olduğu dikkate alınarak yedinci derecenin birinci kademesinde işe başlaması teklif edilmiş davacıda bu derece ve kademeyi kabul etmesi üzerine iş sözleşmesi yapılmıştır.

İş sözleşmesi tarafların özgür iradesi ile akdolunmuştur. Toplu iş sözleşmesinde davacının iddiasına dayanak yapılan maddede yer alan hükümler, sınavla işe alınan sanat enstitüsü, endüstri meslek lisesi, teknik lise mezunlarının intibak derecelerini düzenlemiştir. Davacı sınavsız işe alındığına ve işe alındığı sırada yürürlükte olan toplu iş sözleşmesinde meslek yüksek okulu mezunlarına ilişkin bir düzenlemeye yer verilmediğine göre tarafların özgür iradesi ile yapmış oldukları hizmet sözleşmesine üstünlük tanınması gerekir. Yorum yoluyla işveren iradesi yerine geçecek şekilde davacının meslek yüksek okulu diploması sebebiyle intibakının yeniden yapılması ve bu nedenle davalı işverene mali yük getirilmesi mümkün değildir. Kaldı ki uzun yıllar ilk işe giriş derece ve kademesi üzerinden gerçekleşen çalışma şartlarına davacı tarafından herhangi bir şekilde itiraz edilmemiştir.

Tüm bu yönler dikkate alınarak yorum yoluyla ve özellikle işveren iradesi yerine geçecek şekilde hüküm oluşturulması usul ve kanuna uygun olmadığından davanın reddi yerine kabulü hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda belirtilen sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine kesin olarak 20.01.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verilmiştir.
Yargıtay — Esas No: 2011/1575, Karar No: 2011/1591, Tarih: 21.09.2011

**12. Ceza Dairesi         2011/1575 E.  ,  2011/1591 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : 765 sayılı TCK' nın 459/2-son, 59/2, 72 ; 647 sayılı Kanunun 4, 5, 6 ; 2918 sayılı Kanunun 119. maddeleri gereğince mahkumiyet, erteleme

Taksirle yaralama suçundan sanık hakkında kurulan mahkumiyet hükmü sanık müdafiileri tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Olay tarihinde, sanığın 1.18 promil alkollü araç kullandığı tespit edildiği halde bilinçli taksir hükmünün uygulanmaması suretiyle sanığa eksik ceza tayin edilmesi karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış olup, zararın giderilmemesi nedeniyle CMK'nın 231. maddesinde düzenlenen hükmün açıklanmasının geri bırakılması müessesinin şartları oluşmamakla, tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Sanık müdafilerinin hükmün usulsüz ve haksız olduğuna ilişkin temyiz itirazlarının reddine, ancak;

765 sayılı TCK 459/2- son maddesi gereğince sanığa tayin edilen temel adli para cezasının üst sınırının 765 sayılı TCK'nın 19. maddesi gereğince 440 TL'yi aşamayacağı gözetilmeden hüküm kurulması, kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, bu hususların yeniden yargılama yapılmaksızın CMUK’un 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, "sanığın 765 sayılı TCK'nın 459/2. maddesi gereğince 6 ay hapis ve 440 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, sanığın kusur durumu gözetilerek TCK'nın 459/son maddesi gereğince cezasından 3/8 indirim yapılarak 3 ay 22 gün hapis ve 275 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, hakkında TCK'nın 59/2. maddesi gereğince 1/6 indirim yapılarak 3 ay 3 gün hapis ve 229 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, sanığa verilen hapis cezasının günlüğü suç tarihi itibariyle 11 TL'den paraya çevrilerek 1023 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, sanığa verilen aynı neviden para cezalarının TCK'nın 72. maddesi uyarınca

toplanarak sonuçta 1252 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, 647 sayılı Kanunun 5. maddesi gereğince adli para cezasının 6 eşit ve aylık taksitler halinde ödenmesine, 647 sayılı Kanunun 6. maddesi uyarınca sanığa verilen cezanın ERTELENMESİNE şekliyle diğer yönleri usul ve kanuna uygun olan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 21/07/2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/4767, Karar No: 2008/11680, Tarih: 28.11.2008

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2008/4767 E.  ,  2008/11680 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Tarih : 26/12/2007

No : 236/742

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, taraflar arasındaki ticari ilişki kapsamında müvekkilince davalıdan fermuar satın alınarak imal edilen mallarda kullanıldığını, sonrasında bu mallar yurtdışına ihraç edilmiş ise de satıma konu fermuarların eşofmanlarda akıntı yaparak renk verdiğini ve malların iadesi sonucu müvekkilinin zarara uğradığını belirterek 25.525.35 YTL maddi, 20.000 YTL manevi tazminatın davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacı yanın süresinde ayıp ihbarında bulunmadığını bildirerek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece davacı yanca kanıtlanamayan davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, 28.11.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/5567, Karar No: 2007/5960, Tarih: 03.10.2007

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2006/5567 E.  ,  2007/5960 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Hakimliği

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Taraflar arasındaki uyuşmazlık, 01.02.1998 tarihli sözleşme uyarınca davacının yaptığı imalâtın ödenmeyen bedelinin davalıdan tahsiline ilişkin olup mahkemece davanın reddine dair verilen karar davacı vekilince temyiz edilmiştir.

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle davacının ticari defterlerinde yer alan alacak miktarına göre sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2- Mahkemece tüm iş bedelinin ödendiği kabul edilerek davanın reddine karar verilmiş ise de davalı iş sahibi yapılan imalâtın bedelinin ödendiğini ispat etmekle yükümlü olup dosyaya sunulan ödeme belgelerinin fotokopi olduğu ve bir kısım belgelerin de tahrif edildiği ileri sürüldüğüne göre davalıdan belge asılları istenmeli, imzalara itiraz edilmesi ve tahrifat iddiaları nedeniyle bu konuda mahkemece açılan ceza davası dosyaları da celbedilerek gerekli inceleme yapılıp bilirkişiden rapor alınmalı, ispat edilemeyen ödemeler bakımından davalının davacıya yemin teklifine hakkı olduğu hatırlatılmalı ve sonucuna göre hüküm kurulmalıdır.

Bu hususlar üzerinde durulmadan eksik inceleme ile davanın reddi doğru olmamış kararın bozulması uygun görülmüştür.

SONUÇ:Yukarıda (1.) bentte yazılı nedenlerle davacının sair temyiz itirazlarının reddine, (2.) bent gereğince kabulüyle hükmün temyiz eden davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine, 03.10.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/25138, Karar No: 2019/19355, Tarih: 10.12.2019

**4. Ceza Dairesi         2015/25138 E.  ,  2019/19355 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Silahla tehdit, genel güvenliğin kasten tehlikeye sokulması, 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü;

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1) Sanık hakkında silahla tehdit ve genel güvenliğin kasten tehlikeye sokulması suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerinin temyizinde;

Sanığın, belinden çıkardığı tabancayı müştekiye doğrultup "Binmezsen ayaklarına sıkarım." diyerek havaya ve yere doğru 2-3 kez ateş ettiği iddia ve kabul edilen eyleminin, TCK'nın 106/2-a maddesinde tanımlanan silahla tehdit ve aynı Kanunun 170/1-c maddesinde tanımlanan genel güvenliğin silahla kasten tehlikeye sokulması suçlarını oluşturduğu, fakat TCK'nın 44. maddesi uyarınca sadece en ağır cezayı gerektiren silahla tehdit suçundan dolayı mahkumiyet kararı verilmesi gerektiği gözetilmeden, yerinde görülmeyen gerekçe ve kanuni olmayan hukuki nitelendirme ile aynı Kanunun 106/2-a maddesinde düzenlenen silahla tehdit ve 170/1-a maddesindeki genel güvenliğin kasten tehlikeye sokulması suçlarından ayrı ayrı mahkumiyet hükümleri kurulması,

2) Sanık hakkında 6136 sayılı Yasaya aykırılık suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün temyizine gelince,

Suçta kullanıldığı iddia edilen silahın ele geçirilememesi, olay yerinden elde edilen 3 adet 9 mm çapında boş kovanın, 6136 sayılı Yasa kapsamında yasak niteliğe haiz olup olmadığına dair dosyada ekspertiz raporunun da bulunmaması karşısında, söz konusu boş fişekler üzerinde yapılacak kriminal inceleme ile anılan yasa kapsamında kalıp kalmadığı hususunda ekspertiz raporu aldırılarak sonucuna göre, sanığın 6136 sayılı Yasaya muhalefet suçu açısından hukuki durumunun belirlenmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı ve sanık ...'un temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden HÜKÜMLERİN 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 10/12/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.