muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/12369, Karar No: 2010/3497, Tarih: 30.03.2010

**21. Hukuk Dairesi         2009/12369 E.  ,  2010/3497 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi  :  Konya 1.İş Mahkemesi

Tarih   :  02.07.2009

Davacı, iş kazası sonucu maluliyetinden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesi davasının yapılan yargılaması sonunda; ilamda yazılı nedenlerle,23.284,49 TL maddi ve manevi tazminatın yasal faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine ilişkin hükmün süresi içinde temyizen incelenmesi taraf vekillerince istenilmesi ve davalı vekilince de duruşma talep edilmesi üzerine, dosya incelenerek, işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 30.03.2010 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü davacı vekili Av.A.K. Geldi. Karşı taraf adına kimse gelmedi. Duruşmaya başlanarak hazır bulunan Avukatın sözlü açıklaması dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek aynı gün Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği konuşulup düşünüldü ve aşağıda karar tesbit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre, tarafların aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava iş kazası sonucu yardıma muhtaç ve % 100 oranında sürekli işgöremezliğe uğrayan sigortalının maddi ve manevi zararının giderilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece davacının maddi zararının bir bölümünün sigorta tahsisleri peşin sermaye değeri ile karşılandığından maddi tazminat isteminin kısmen kabulüne, manevi tazminat isteminin ise kabulüne karar verilmiş  ve bu karar davacı ve davalı tarafça süresinde temyiz edilmiştir. Varılan bu sonuç aşağıda açıklanan nedenlerle hatalıdır.

17.08.2006 havale tarihli dava dilekçesinden açıkça anlaşıldığı üzere, davacı zararlandırıcı sigorta olayı nedeniyle manevi tazminat talebinde bulunurken, kazanın meydana gelmesinde hiçbir kusurunun olmadığını belirtmiş, giderek davalının tam kusuruna dayanmıştır. 22.06.1966 gün 1966/7-7 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı’nın gerekçesinde de açıklandığı üzere zarar görenin müterafik kusurunun varlığı halinde bu durumun manevi tazminatın takdirinde göz önünde bulundurulması gerekir. Somut olayda, kazalının %25 oranında kusurlu bulunduğu kusur raporu karara esas alınmıştır. Hal böyle olunca ve özellikle, sigortalının kusursuz olduğu belirtilerek dava açılmış olmasına göre, manevi tazminatın sigortalının müterafik kusuru gözetilerek talepten  bir miktar indirim yapılmak suretiyle belirlenmesi gerekirken, davacı yararına talep gibi manevi tazminat takdir edilmesi usul ve yasaya aykırı olmuştur.

Hesap raporuna yönelik temyiz itirazlarına gelince: Dava, sigortalının, iş kazası sonucu sürekli iş göremezlik nedeniyle uğramış olduğu zararın giderilmesi istemine ilişkindir. Kusurun aidiyeti ve oranı ile yardıma muhtaç % 100 oranındaki iş göremezlik uyuşmazlık konusu değildir. Uyuşmazlık, tazminatın belirlenmesi noktasında toplanmaktadır. Tazminatın saptanmasında ise; zarar ve tazminata doğrudan etkili olan işçinin net geliri, bakiye ömrü, iş görebilirlik çağı, iş görmezlik ve karşılık kusur oranları, Sosyal Sigortalar tarafından bağlanan peşin sermaye değeri gibi tüm verilerin hiçbir kuşku ve duraksamaya yer vermeyecek şekilde öncelikle belirlenmesi gerektiği tartışmasızdır.

Diğer yandan tazminat miktarının işçinin rapor tarihindeki bakiye ömrü esas alınarak aktif ve pasif dönemde elde edeceği kazançlar toplamından oluştuğu yönü ise söz götürmez. Başka bir anlatımla, işçinin günlük net geliri tespit edilerek bilinen dönemdeki kazancı mevcut veriler nazara alınarak iskontolama ve artırma işlemi yapılmadan hesaplanacağı, bilinmeyen dönemdeki kazancının ise; yıllık olarak %10 arttırılıp %10 iskontoya tabi tutulacağı, 60 yaşına kadar (aktif) dönemde, 60 yaşından sonrada bakiye ömrüne kadar (pasif) dönemde elde edeceği kazançların ortalama yöntemine başvurulmadan her yıl için ayrı ayrı hesaplanacağı sigortalının sürekli iş göremezlik nedeniyle yardıma muhtaç olduğu belirlenmiş ise,  bakım ihtiyacının yaşam boyu süreceğinin belirgin bulunmasına göre, ayrıca asgari ücretin brütü üzerinden yaşam boyunca bakıcı gideri hesaplanacağı Yargıtay'ın oturmuş ve yerleşmiş görüşlerindendir. Hal böyle olunca yardıma muhtaç olan davacının tazminatının hesaplanmasında bakıcı giderinin dikkate alınmaması hatalı olmuştur. Mahkemece bu maddi ve hukuki olgulara aykırı biçimde yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Kabul ve uygulamaya göre de, Davacının maddi tazminat isteminin kısmen reddi nedeniyle davalı yararına avukatlık ücreti takdiri de hatalıdır. Gerçekten davacının maddi tazminat isteminin kısmen reddi dava tarihinden sonra yürürlüğe giren katsayı artışları sonucu sigorta tahsisleri peşin sermaye değerinin yeniden hesaplanmasından kaynaklanmaktadır. Davacının dava açarken bu hususu bilebilmesi mümkün olmadığından anılan nedenle maddi tazminat isteminin reddi halinde reddolunan bölüm için davalı yararına avukatlık ücretine karar verilemez. Dairemizin giderek Yargıtay’ın yerleşmiş görüşleri bu doğrultudadır.

O halde, tarafların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA,temyiz harcının istek halinde taraflara iadesine,davacı    yararına takdir edilen 750.00 TL. duruşma Avukatlık parasının karşı tarafa yükletilmesine, 30.03.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1901, Karar No: 2015/2498, Tarih: 11.06.2015

**23. Ceza Dairesi         2015/1901 E.  ,  2015/2498 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : Mahkumiyet, beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanıklar ..., ... ve ...'ın,... Sitesi'nde 04/08/2007 - 27/07/2008 tarihleri arasında yönetim kurulu başkanı ve üyesi sıfatıyla görev yaptıkları ve bu tarihler arasında siteye ait hesaplarda usulsüzlük yaparak uhdelerine para geçirerek hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunu işledikleri iddia olunan somut olayda ;

Sanıklar tarafından ... isimli firmaya, sitenin yolların kilitlitaş ile kaplanması, sığınak yapımı, yol kenarları bordür yapımı, kapalı kutu baks yapımı ve sitenin altyapı işlerinin sadece sanıkların yönetimde oldukları 13/07/2007 ile 30/06/2008 tarihleri arasında yapılmadığı, bu dönemden önce yapıldığı ve sırf bütçeyi denkleştirmek için o dönemde gider olarak gösterildiğinin iddia olunması karşısında gerçeğin kuşkuya yer bırakmayacak şekilde tespiti bakımından; öncelikle, site muhasebecisi ile site sakinlerinden konuya vakıf olanlarının tanık olarak beyanlarının alınarak, söz konusu imalatların sanıkların yönetim kurulu görevlerini sürdürdükleri tarihten öncesinde yapılıp yapılmadığının sorulması ve sitenin defterlerinde sanıkların görev yaptığı tarihten önceki defterlerin getirtilmek suretiyle incelenerek, söz konusu imalatlardan ötürü herhangi bir ödeme yapılıp yapılmadığının tespit edilmesi, sanıkların göreve gelme tarihinden önce bu imalatların yapılmış olması durumunda sanıkların görev yaptıkları dönemlere ait defterlerde bu imalatların kendi görev süreleri içerisinde yapılmış gibi göstermek suretiyle defterlerde gösterip göstermedikleri, toplanan gelirler ve harcamaların uyumlu olup olmadığının belirlenmesi usulsüz harcama miktarı varsa bu harcamalardan kimlerin sorumlu olduklarının tespitinden sonra, toplanan tüm delillerin sonucuna göre sanıkların hukuki durumunun tayin ve takdirinin gerektiği gözetilmeden eksik incelemeyle yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet savcısı ve sanık Bahattin müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 11/06/2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/891, Karar No: 2014/892, Tarih: 10.02.2014

**23. Hukuk Dairesi         2014/891 E.  ,  2014/892 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Çatalca 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 03/12/2013 (Ek Karar: 12.11.2013)

NUMARASI : 2013/54-2013/54

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescil davasında davacı vekilinin talebi üzerine verilen ihtiyati tedbir kararının kaldırılması talebinin reddine yönelik olarak verilen kararın süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-KARAR-

Uyuşmazlık, arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesine dayalı tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

Mahkemece, yargılama sırasında davalı yüklenici adına kayıtlı, İstanbul İli, Çatalca İlçesi, .. ada, 10 parsel A/..., 20, 21 no'lu bağımsız bölümlerin tapu kaydına üçüncü kişilere devir ve temlikinin önlenmesi yönünde ihtiyati tedbir kararı verilmiştir.

Davalı vekilinin, mahkemenin ihtiyati tedbir kararına yönelik itirazı ise reddedilmiştir.

Davalı vekilince, mahkemenin 12.11.2013 tarihli ihtiyati tedbir kararına itirazın reddine ilişkin karar temyiz edilmiştir.

1-Mahkemece, 12.11.2013 günlü duruşmadaki ara kararı ile davalı vekilinin tedbirin kaldırılması, olmadığı takdirde tedbir konulan dairelerin değiştirilmesi yönündeki talebin reddine karar verilmiş, ancak gerekçeli karar yazılmamıştır. İhtiyati tedbir kararına yapılan itirazın reddine dair kararın HMK'nun 391/2. maddesi uyarınca gerekçeli şekilde yazılması gerekmekte olup, esasen Yargıtay denetiminin de gerekçeli karar üzerinden yapılması mümkündür. T.C. Anayasası'nın 141. maddesine göre de tüm mahkeme kararlarının gerekçeli olması gerekmektedir. Temyiz edilen kısa karar bu hususları kapsamadığından temyiz denetimi mümkün değildir. Mahkemece, HMK'nun 391/2. maddesine uygun olarak gerekçeli karar yazılmamış olduğundan kararın bozulması gerekmiştir.

2-Kabule göre de, davacı vekili, sözleşmeye göre ilave olarak fazla yapılan 19 dairenin sözleşmedeki %33,33 paylaşım oranı dikkate alındığından arsa sahiplerine verilmesi gereken 6,33 daireden, davacının 1/4 hissesine düşen 1,58 dairenin tapu kaydının iptali ile davacı adına tesciline karar verilmesini talep etmiştir. Ancak mahkemece, davalı üzerine kayıtlı İstanbul İli, Çatalca İlçesi, .. ada, ... parsel A/12, 20, 21 no'lu bağımsız bölümlerin tapu kaydına üçüncü şahıslara devir ve temlikinin önlenmesi için taleple orantılı olmayacak şekilde ihtiyati tedbir konulmuş olup, bu haliylede karar doğru olmamıştır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, mahkemenin davalı vekilinin tedbirin kaldırılması veya değiştirilmesi yönündeki talebinin reddine ilişkin 12.11.2013 tarihli kararının BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 10.02.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/4611, Karar No: 2018/5046, Tarih: 27.02.2018

**22. Hukuk Dairesi         2017/4611 E.  ,  2018/5046 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

AVUKAT ...

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkili işçinin davalıya ait işyerinde kayden alt işveren işçisi olarak çalıştığını, asıl işveren-alt işveren arasındaki ilişkinin muvazaaya dayalı olduğunu, davalının kendi işçilerine sağladığı mali haklardan müvekkilinin de yararlanması gerektiğini ileri sürerek, müvekkilinin gerçek işverenin baştan itibaren davalı olduğunun tespitiyle, ücret, ilave tediye ve ikramiye alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçeyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında, davacıya ödenmesi gereken aylık ücret miktarının belirlenmesi noktasında uyuşmazlık vardır.

Somut olayda, asıl işveren-alt işveren ilişkisinin muvazaaya dayandığına ilişkin kabul, emsal dava dosyaları da nazara alındığında yerindedir. Bu durumda, davacıya ödenmesi gereken aylık ücret miktarının tespitinde, davalı işveren bünyesinde, davacıyla benzer veya aynı işi yapan emsal işçinin belirlenmesi gereklidir. Ancak, davacının, toplu iş sözleşmesinin tarafı sendikaya üye olmadığı ve dayanışma aidatı kesilmesi yönünde bir başvurusunun da bulunmadığı gözetildiğinde; davalı bünyesinde çalışan ve toplu iş sözleşmesine göre aylık ücret ile hakları belirlenen işçilerin, davacıyla benzer veya aynı işi yapsa dahi, emsal olarak kabul edilmesi mümkün değildir.

Davalı tarafça 22/03/2016 tarihli cevabi yazı ekinde gönderilen “Afşin Elbistan Linyitleri İşletme Müdürlüğü Garaj Amirliğinde çalışan Şoför Personel Bilgi Listesi” başlıklı belge içeriğinde, davacıyla aynı işi yapan davalı işçilerinin isim listesi ve yevmiyeleri bildirilmiş ise de, yazı ekinde yer alan söz konusu işçilerin bordrolarında, sendikal aidat kesintisi olduğu görülmektedir. Dolayısıyla, bu çalışanların toplu iş sözleşmesinden yararlandıkları anlaşılmakla, emsal kabul edilmeleri mümkün değildir. Kaldı ki, listede ismi yazılı işçilerin yirmi yılı aşkın çalışması bulunmakta olup, kıdem süreleri davacıya nazaran oldukça yüksektir. Diğer taraftan, bahsi geçen listenin alt kısmında yer olan notta “2003 yılından sonra başlayan işçi personellerin bugünki temel yevmiye katsayıları ise 73,22 TL’dir” ile “2003 yılından sonra şoför personel alımı olmamıştır” şeklindeki bilgilerin yazılı olduğu görülmektedir. Bir taraftan 2003 yılından sonra şoför alımı olmadığının belirtilmesine rağmen, diğer taraftan 2003 yılından sonra başlayan işçilerin temel yevmiye katsayılarının 73,22 TL olduğunun yazılması, söz konusu bilgilerin değerlendirilmesinde tereddüt uyandırmaktadır. Ayrıca, bahsi geçen 2003 yılından sonra işe başlayan davalı işçilerinin kimler oldukları, görevleri, toplu iş sözleşmesinden yararlanıp yararlanmadıkları, yazı içeriğinde belirtilen yevmiye katsayısının neye göre belirlendiği, toplu iş sözleşmesiyle bir alakasının olup olmadığı, bu katsayı oranından günlük yevmiye miktarına nasıl ulaşıldığı gibi hususlar hakkında açıklayıcı bir bilgi de bulunmamaktadır. Dolayısıyla, hükme esas alınan bilirkişi raporunda, sözü geçen listede yazılı bilgilerden hareketle sonuca gidilmesi yerinde değildir.

Öte yandan, dava konusu uyuşmazlıkla aynı nitelikteki emsal davalarda, Elbistan İş Mahkemesi’nce verilen kararlarda, davalının emsal işçisinin aylık ücretinin, kayden alt işveren bünyesinde çalıştırılan şoförlere fiilen ödenen ücretin “1,73 katı” olduğu kabul edilerek sonuca gidilmiştir. Söz konusu davalarda verilen kararların, Yargıtay 7. Hukuk Dairesi’nin temyiz incelemesinden geçtiği ve aylık ücret miktarına ilişkin hüküm kısmının bozmaya konu edilmediği anlaşılmaktadır (Örneğin; Yargıtay 7. Hukuk Dairesi’nin 22/10/2015 tarihli 2015/34814 esas ve 2015/20303 karar sayılı; 09/11/2015 tarihli 2014/21311 esas ve 2015/21810 karar sayılı kararları). Mahkemece ise, söz konusu kararlardan farklı bir kabulle sonuca gidilmiştir. Bu halde, emsal davalarda aylık ücret miktarı kabulüne nasıl ulaşıldığı hususunun incelenmemesi de hatalı olmuştur.

Anılan sebeplerle, davalı işverene yeniden yazı yazılarak, davacıyla benzer veya aynı işi yapan ve fakat toplu iş sözleşmesinden yararlanmayan emsal işçisinin olup olmadığı sorulmalı; varsa ücret bordrolarının gönderilmesi istenilmelidir. Ayrıca, 22/03/2016 tarihli cevabi yazı ekindeki “Afşin Elbistan Linyitleri İşletme Müdürlüğü Garaj Amirliğinde çalışan Şoför Personel Bilgi Listesi” başlıklı belgenin alt kısmında yer alan “2003 yılından sonra başlayan işçi personellerin bugünki temel yevmiye katsayıları ise 73,22 TL’dir” ile “2003 yılından sonra şöfor personel alımı olmamıştır” şeklindeki çelişkili notlara işaret edilerek; bahsi geçen 2003 yılından sonra işe başlayan davalı işçilerinin kimler oldukları, görevleri (şoför olup olmadıkları), toplu iş sözleşmesinden yararlanıp yararlanmadıkları, yazı içeriğindeki söz konusu yevmiye katsayısının neye göre belirlendiği ve toplu iş sözleşmesiyle bir alakasının olup olmadığı, bu katsayıdan günlük yevmiye miktarına nasıl ulaşıldığı gibi hususlar hakkında bilgi verilmesi de istenilmelidir. Yukarıda belirtilen, temyiz incelemesinden geçen emsal dava dosyaları da incelenerek aylık ücret miktarı kabulüne nasıl ulaşıldığı tespit edilmelidir. Bu yönlerden yapılacak araştırma ve inceleme neticelerine göre, davacıya ödenmesi gereken aylık ücret miktarı noktasındaki uyuşmazlık yeniden değerlendirilerek sonuca gidilmelidir. Eksik araştırma ve incelemeyle karar verilmesi hatalı olup, bozmayı gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 27/02/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

Ş.K.
Yargıtay — Esas No: 2014/11263, Karar No: 2015/4734, Tarih: 12.03.2015

**12. Ceza Dairesi         2014/11263 E.  ,  2015/4734 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK'nın 85/1, 22/3, 62, 53/6, 63. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

13.06.2012 günü saat 20.45 sıralarında sanık sürücü ...'ın yönetimindeki araç ile yerleşim yeri dışında, aydınlatmanın olduğu, bölünmüş, birden çok şeritli, kuru, düz, asfalt kaplama yolda seyri sırasında olay mahalline geldiğinde, kendi beyanına göre önündeki aracı sollamak istediği sırada sol taraftan başka bir aracın gelmesi üzerine sağa yönelip mevcut hızı ile sağdaki emniyet şeridine girerek burada kendisi ile aynı yönde yürümekte olan yayaya çarpması sonucu yaya ...'in vefat ettiği olayda, kazanın hemen akabinde sanık ile konuşan ve taraflarla akrabalık bağı olmayan tanık ...'nun sanığın hareketlerinden sarhoş olduğunu anladığı ve sanığın ayakta duramayacak kadar sarhoş olduğunu kendisine aracı kullanamayacağını belirttiği şeklindeki anlatımı ile mahkemenin “sanığın kaza yerinde durmayarak kaçması nedeniyle alkol testi yaptırılamamış olsa da; gerek olayın görgü tanıklarının beyanları, gerek ise sanığın kaçması ve 8 gün sonra gelerek teslim olması ve olayın oluş şekli dikkate alındığında sanığın olay esnasında alkollü olduğu” şeklindeki kabulünde isabetsizlik bulunmadığından, tebliğnamedeki 1 nolu bozma içeren düşünceye iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin kusura, bilirkişi raporlarına ve sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Katılan vekilinin yargılama sırasında 11.02.2013 tarihli dilekçe ile, maddi manevi zararın sanık tarafından giderilmesi nedeniyle sanık hakkındaki şikayetlerinden vazgeçtiklerini beyan ettiği şikayetten vazgeçme ile katılma kararı hükümsüz kaldığı gözetilmeden, katılan yararına vekalet ücretine hükmedilmesi,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konularda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, maddenin verdiği yetkiye istinaden vekalet ücretine ilişkin hüküm fıkrasının 9. bendinin hükümden çıkartılması suretiyle, sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 12/03/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1083, Karar No: 2016/4417, Tarih: 12.04.2016

**20. Hukuk Dairesi         2016/1083 E.  ,  2016/4417 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

Taraflar arasındaki davada, Şanlıurfa 2. Asliye Hukuk ve Şanlıurfa 2. Aile Mahkemelerince ise ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, nüfus kayıt düzeltim istemine ilişkindir.

Şanlıurfa 2. Asliye Hukuk Mahkemesince, davanın soybağının düzeltilmesi istemine ilişkin olduğu gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiştir.

Şanlıurfa 2. Aile Mahkemesince ise davanın 5490 sayılı Kanundan kaynaklandığı gerekçesiyle karşı görevsizlik kararı verilmiştir.

Somut olayda, davacıların, evlilik dışında dünyaya gelen çocukları küçük ... ...'ın, davalılar ... ve ...'ın hanesine yazıldığı, ancak gerçekte kendi çocukları olduğu iddiasıyla, bağlı bulunduğu nüfus kaydının iptali ile kendi hanelerine kaydı ve anne baba isminin değiştirilmesi istemiyle dava açıldığı, küçüğün nüfus kayıtlarına göre doğum tarihinin 01/01/2007, gerçek anne ve baba olduğu ileri sürülen ... ve ...'ın evlenme tarihinin ise 02/05/2006 olduğu ve küçüğün doğum tarihinde evli oldukları anlaşılmıştır.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 13.11.2013 tarihli ve 2013/18-354 E. 2013/1554 K. sayılı kararında da belirtildiği üzere, bu türden yanlış ve yanıltıcı beyan ve işlemlerle kanuna aykırı olarak yapılan kayıtların düzeltilmesi, niteliği itibarıyla bir nesep davası olmayıp, hatalı yapılan nüfus kaydının düzeltilmesine ilişkindir. 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanununun 36. maddesi uyarınca nüfus kaydının düzeltilmesine yönelik olan ve Türk Medenî Kanununun 282 ve devamı maddelerinde düzenlenen soybağı kurulmasıyla ilgisi bulunmayan davanın genel hükümlere göre asliye hukuk mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri gereğince Şanlıurfa 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 12/04/2016 gününde oy birliğiyle karar verildi.