muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/9805, Karar No: 2022/1179, Tarih: 15.02.2022

3.2. İlgili Hukuk

3.2.1. 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun 611. maddesine göre ölünceye kadar bakıp gözetme sözleşmesi, taraflarına karşılıklı hak ve borçlar yükleyen bir akittir. Başka bir anlatımla ivazlı sözleşme türlerindendir. Bu sözleşme ile bakım alacaklısı, sözleşme konusu malın mülkiyetini bakım borçlusuna geçirme; bakım borçlusu da bakım alacaklısına yasanın öngördüğü anlamda ölünceye kadar bakıp gözetme yükümlülüğü altına girer.

Hemen belirtmek gerekir ki, bakıp gözetme koşulu ile yapılan temliki işlemin geçerliliği için sözleşmenin düzenlendiği tarihte bakım alacaklısının özel bakım gereksinimi içerisinde bulunması zorunlu değildir. Bu gereksinmenin sözleşmeden sonra doğması ya da alacaklının ölümüne kadar çok kısa bir süre sürmüş bulunması da sözleşmenin geçerliliğine etkili olamaz.

Kural olarak, bu tür sözleşmeye dayalı bir temlikin de muvazaa ile illetli olduğunun ileri sürülmesi her zaman mümkündür. En sade anlatımla muvazaa, irade ile beyan arasında kasten yaratılan aykırılık olarak tanımlanabilir. Böyle bir iddia karşısında, asıl olan tarafların akitteki gerçek ve müşterek amaçlarının saptanmasıdır. Şayet bakım alacaklısının temliki işlemde bakıp gözetilme koşulunun değil de, bir başka amacı gerçekleştirme iradesini taşıdığı belirlenirse (örneğin mirasçılarından mal kaçırma düşüncesinde ise), bu takdirde akdin ivazlı (bedel karşılığı) olduğundan söz edilemez; akitte bağış amacının üstün tutulduğu sonucuna

varılır. Bu halde de Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu'nun 1.4.1974 gün ve 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı olayda, uygulama yeri bulur.

Miras bırakanın, ölünceye kadar bakıp gözetme karşılığı yaptığı temlikin muvazaa ile illetli olup olmadığının belirlenebilmesi için de, sözleşme tarihinde murisin yaşı, fiziki ve genel sağlık durumu, aile koşulları ve ilişkileri, elinde bulunan mal varlığının miktarı, temlik edilen malın, tüm mamelekine oranı, bunun makul karşılanabilecek bir sınırda kalıp kalmadığı gibi bilgi ve olguların göz önünde tutulması gerekir.

3.3. Değerlendirme

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı (IV/3.2.) paragraftaki yasal ve hukuksal gerekçeye, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre Bölge Adliye Mahkemesince (IV/3.) paragrafta yer verilen gerekçeyle yazılı şekilde karar verilmesinde bir isabetsizlik yoktur.

VI. SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı 4.709,93 TL bakiye onama harcının davalıdan alınmasına, 15/02/2022 tarihinde kesin olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5395, Karar No: 2013/12998, Tarih: 30.09.2013

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2013/5395 E.  ,  2013/12998 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkili şirkete Tüm Ev Sigorta Poliçesi ile sigortalı konutta 13.10.2007 tarihinde Tavukçu Deresi'nin taşması sonucu hasar meydana geldiğini, derenin ıslah çalışmasını yürüten davalıların iş sahibi, yüklenici ve alt yüklenici sıfatıyla zarardan sorumlu olduklarını, hasar bedelinin davacı tarafından sigortalıya ödendiğini ileri sürerek, 30.171,15 TL. tazminatın ödeme tarihinden itibaren işleyecek ticari faizi ile davalılardan rücuen tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı ... İnş.San.ve Tic.A.Ş. vekili, müvekkili şirketin dere ıslah işini yapılan ihale sonucu üstlendiğini, aşırı yağış nedeniyle derenin taştığını, meydana gelen hasarda müvekkilinin kusur ve sorumluluğunun bulunmadığını bildirerek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Davalı ...Ltd.Şti. vekili, müvekkilinin alt yüklenici olduğunu, olayda kusurunun bulunmadığını ve davanın reddini savunmuştur.

Davalı İSKİ vekili, davanın görev, husumet ve esas yönünden reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece toplanan delillere göre; davanın kısmen kabulü ile 27.565,00 TL.nın ödeme tarihinden itibaren işleyecek ticari faiziyle davalılardan tahsiline karar verilmiş; hüküm, davalılar vekillerince ayrı ayrı temyiz edilmiştir.

2013/5395

2013/12998

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına, aynı olaya ilişkin Yargıtay 3. Hukuk Dairesi’nin 2010/8610 E.,2010/10844 K. sayılı, Yargıtay 7. Hukuk Dairesi’nin 2010/3380 E., 2010/6319 K. sayılı kesinleşen ilâmlarıyla, Yargıtay 11.Hukuk Dairesi'nin 2011/14531 E., 2012/21553 K. sayılı, 2011/13335 E., 2013/80 K. sayılı ilamları ve Dairemizin yine aynı olaya ilişkin değişik dosyalarında yapılan temyiz incelemeleri üzerine verilen kararlarda davalıların zarardan sorumlu olduğunun kabul edilmiş olmasına göre, davalı vekillerinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 532,97 TL kalan onama harcının temyiz eden davalılardan alınmasına 30.09.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/12697, Karar No: 2012/14607, Tarih: 13.06.2012

**4. Ceza Dairesi         2012/12697 E.  ,  2012/14607 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 03/05/2012 tarihli maddi hata düzeltimi içerikli yazısında; "Torbalı 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 27.06.2007 gün ve 2004/506-2007/361 sayılı kararı ile görevi yaptırmamak için direnme suçundan Sanık...; 765 Sayılı Türk Ceza Yasasının 258/1. maddesine göre 6 ay cezası ile cezalandırılmıştır.

Yerel Mahkemece verilen karara karşı Sanık ... ile Müşteki ... ve O Yer Cumhuriyet Savcısı, ayrı ayrı verdikleri dilekçe ile söz konusu kararın temyizen bozulmasını talep etmişlerdir.

Yüksek Daire 21.03.2012 gün ve 2009/29436 - 2012/6641 sayılı kararı ile, eylemin doğru nitelendirildiğini ve yasada öngörülen suç tiplerine uyduğunu ifade ederek, sanık ...'nin temyiz itirazının reddiyle hükmün onanmasına oy birliğiyle karar vermiştir.

Yüksek Dairenizin 21.03.2012 gün ve 2009/29436 - 2012/6641 sayılı kararında, müşteki ...'in ve O Yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları ile ilgili olarak ise her hangi bir görüş belirtilmemiştir.

5560 Sayılı Yasanın 29. maddesi ile eklenen, 5320 Sayılı Yasanın 8. maddesinin 1. fıkrasının 2. cümlesi uyarınca, Yüksek Dairenizin 21.03.2012 gün ve 2009/29436 - 2012/6641 sayılı ilamındaki yazıma ait maddi hatanın düzeltilmesi arz ve talep olunur." denilmektedir.

5320 sayılı CYY. Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 8/1 maddesine 5560 sayılı Yasa ile eklenen son cümlede ''Yargıtay ceza daireleri ile Ceza Genel Kurulu kararlarındaki yazıma ilişkin maddi hataların düzeltilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısı, ilgili ceza dairesi veya Ceza Genel Kuruluna başvurabilir." hükmü yer almaktadır.

İncelenen somut olayda. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 18.12.2009 tarih ve 2008/10289 sayılı tebliğnamesiyle. Dairemize gönderilen Torbalı 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 27.06.2007 tarih ve 2004/506- 2007/361 sayılı kararının onanmasına karar verildiği, ancak anılan onama ilamının hükmü temyiz edenler kısmında müşteki vekili ve O Yer Cumhuriyet Savcısının yanılgı sonucu yazılmadığı anlaşılmaktadır.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının düzenlediği tebliğnamedeki düşünce yukarıda belirtilen nedenlerle yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca. Dairemizin 21.03.2012 tarih ve 2009/29436 - 2012/6641 sayılı kararının hükmü temyiz edenlere ilişkin kısmındaki yazım yanılgısının, "sanık ..., müşteki vekili ile O Yer Cumhuriyet Savcısının" olarak DÜZELTİLMESİNE, 13/06/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1821, Karar No: 2021/410, Tarih: 20.01.2021

**12. Ceza Dairesi         2020/1821 E.  ,  2021/410 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanık ...'ın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 179/2, 62 ve 52/2. maddeleri gereğince 500,00 Türk Lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına dair Kırklareli 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 19/09/2019 tarihli ve 2019/846 esas, 2019/692 sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

Dosya kapsamına göre, Kırklareli 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 19/09/2019 tarihli oturumunda kısa karar olarak, 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 179/2 ve 62. maddeleri gereğince 6 ay 20 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 231/5. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair karar verilmesine rağmen, gerekçeli kararda, 5237 sayılı Kanunun 179/2, 62 ve 52/2. maddeleri gereğince 500,00 Türk Lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmek suretiyle kısa karar ile gerekçeli karar arasında çelişki oluşturulmasında, isabet görülmediğinden bahisle, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 04/05/2020 gün ve 94660652-105-39-20873-2019-Kyb sayılı yazılı istemini içeren yazısı ekinde bulunan dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 23/05/2020 gün ve 2020/1821 sayılı ihbarnamesi ile Daireye ihbar ve dava evrakı tevdi kılınmakla;

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

İncelenen dosyada, tefhim edilen ve hükmün esasını oluşturan kısa kararda sanık hakkında, 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 179/3-2, 62 maddeleri gereğince hükmedilen 6 ay 20 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve 5271 sayılı Kanunun CMK’nın 231/5. maddesi gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği halde gerekçeli kararda sanığın trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçunu işlendiğinden bahisle 179/3-2, 62, 50/3, 52/2-3-4. maddeleri gereğince 500 Türk Lirası adli para cezasına hükmedilerek, kısa karar ile gerekçeli karar arasında çelişki meydana getirilmesinde isabet görülmemiş olup,

Kanun yararına bozma talebine atfen düzenlenen ihbarnamedeki bozma isteği incelenen dosya kapsamına göre yerinde görüldüğünden, Kırklareli 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 19/09/2019 tarihli ve 2019/846 esas, 2019/692 sayılı kararının CMK'nın 309. maddesi uyarınca KANUN YARARINA BOZULMASINA, müteakip işlemlerin mahallinde yapılmasına, dosyanın mahalline iadesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE; 20.01.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5940, Karar No: 2014/22104, Tarih: 24.12.2014

**15. Ceza Dairesi         2013/5940 E.  ,  2014/22104 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2011/156126

MAHKEMESİ : Ankara 1. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 25/11/2010

NUMARASI : 2009/213 (E) ve 2010/235 (K)

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık, resmi belgede sahtecilik

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Bilişim sistemlerinin, banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık suçu, TCK’nın 158/1-f maddesinde düzenlenmiştir. Maddenin gerekçesindede; “Dolandırıcılık suçunun, bilişim sistemlerinin, banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle işlenmesi de, birinci fıkranın (f) bendinde bu suçun bir nitelikli unsuru olarak kabul edilmiştir. Bilişim sistemlerinin,banka veya kredi kurumlarının, özellikle bu kurum ve kuruluşları temsil edenlerin, kurum ve kuruluşları adına hareket eden kişilerin, başkalarını kolaylıkla aldatabilmeleri bir güven kurumu olan bu kuruma güvenin sarsılması bu kurumların araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık suçunu, nitelikli hâl saymıştır. Bilişim sisteminin aldatılmasından söz edilemeyeceği için, ancak bu sistemin araç olarak kullanılarak bir insanın aldatılması yani dolandırılması halinde bu bendin uygulanması mümkündür. Aksi halde yani sisteme girilerek bir kişi aldatılmayıp sistemden yararlanılarak çıkar sağlanmışsa bilişim suçu veya bilişim sistemi kullanılmak suretiyle hırsızlık suçunun oluşması söz konusu olacaktır. Bilişim sisteminden maksat, verileri toplayıp, yerleştirdikten sonra bunları otomatik işlemlere tâbi tutma olanağını veren manyetik sistemlerdir. Günümüzde bilişim sistemleri ile sesli-görüntülü haberleşme, elektronik imzanın kabulü,yeni ticari ilişkiler, internet bankacılığı hizmeti ile para transferleri ve bunlar gibi pek çok yenilik toplumsal hayata girmiş, bilişim gerek iş gerekse günlük hayatta vazgeçilemeyecek kadar önemli bir noktaya ulaşmış, bilişim teknolojileri daha hızlı ve ucuz bir nitelik arz etmesi nedeniyle, klasik yöntemlere nazaran daha fazla tercih edilir duruma gelmiştir. Bu sistemlerin güvenle kullanılması, aynı anda hızlı ve kolayca birçok kişi tarafından ulaşılması ve diğer taraftaki failin kontrol imkanını azaltması nedeniyle nitelikli hal sayılmıştır.

Banka ya da kredi kurumlarının araç olarak kullanıldığından söz edilebilmesi için, dolandırıcılık fiili gerçekleştirilirken bankaların olağan faaliyetlerinden ya da bu faaliyeti yürüten sujelerden hileli araçlar kullanılarak yararlanılması veya banka ve kredi kurumlarının olağan faaliyetleri nedeniyle üretmiş oldukları maddi varlıkların suçta araç olarak kullanılarak haksız çıkarın elde edilmesi gerekir. Bankaların, ödeme aracı olarak kullanılması halinde bu fıkra uygulanamayacaktır.

Banka ya da kredi kurumlarının araç olarak kullanıldığından söz edilebilmesi için, dolandırıcılık fiili gerçekleştirilirken bankaların olağan faaliyetlerinden ya da bu faaliyeti yürüten sujelerden hileli araçlar kullanılarak yararlanılması veya banka ve kredi kurumlarının olağan faaliyetleri nedeniyle üretmiş oldukları maddi varlıkların suçta araç olarak kullanılarak haksız çıkarın elde edilmesi gerekir. Bankaların, ödeme aracı olarak kullanılması halinde bu fıkra uygulanamayacaktır.

Sanık N.. A..'nun, katılandan satın aldığı mal karşılığında katılana verdiği Garanti Bankası ... Şubesine ait 31/12/2005 keşide tarihli, 4.800 TL bedelli, keşidecisi N.. A.. olan çekin bankaya ibrazında karşılığının bulunmaması üzerine katılanın şikayetçi olduğu, bilirkişi raporlarına göre çekin sahte olmadığı ancak imzaların sanık ve katılana ait olmadığının belirlendiği somut olayda, sanık, tanık ve katılan beyanları ile tüm dosya kapsamına göre, sanığın savunmasında çekin kendisine ait olduğunu, imzanın kendisine ait olmadığını söylemesi karşısında, suça konu çekin hamili olan sanığın H.. A.. ile daha önceye dayalı ticari alışverişlerinin bulunup bulunmadığı, gerek katılanın gerekse sanığın işyerlerinden.araştırılmak suretiyle alışverişin devamlılığının tespiti halinde bu tür çeklerin katılan tarafından kabul edilip edilmediğinin, ödemelerin yapılıp yapılmadığının değerlendirilip, çekin sahibi olan sanığın kabul etmediği kendisine ait çekteki imzanın sanığa ait olmadığının da belirlenmesi karşısında, katılana ait işyerinde çalışan kişinin beyanına itibar edilerek oluşa uygun düşmeyen gerekçeyle sahtecilikten mahkumiyet hükmü kurulması ve çekin sanık tarafından verildiğinin kabulü halinde ise çekin alışveriş sırasında mı verildiği yoksa alışveriş bittikten sonra mı verildiği, önceye dayalı bir borç karşılığı verilmiş ise dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmayacağı değerlendirilmeden, eksik inceleme ve yetersiz gerekçeyle yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 24/12/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4901, Karar No: 2016/6086, Tarih: 20.06.2016

**14. Ceza Dairesi         2016/4901 E.  ,  2016/6086 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çocuğun basit cinsel istismarı

HÜKÜM : Mahkûmiyet

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma; duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş, sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanık müdafii ile katılan mağdure vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 20.06.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/583, Karar No: 2007/556, Tarih: 18.07.2007

**Hukuk Genel Kurulu         2007/1-583 E.  ,  2007/556 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Dursunbey Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 19/03/2007

Taraflar arasındaki "tapu iptali, tescil" davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Dursunbey Asliye Hukuk Mahkemesince davanın kabulüne dair verilen 7.6.2006 gün ve 2005/268-2006/107   sayılı kararın incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 1. Hukuk Dairesinin 6.12.2006 gün ve 9628-12169 sayılı ilamı ile, (...Dava, ehliyetsizlik ve hile hukuksal nedenlerine dayalı tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne  karar verilmiştir.

Davranışlarının, eylem ve işlemlerinin sebep ve sonuçlarını anlayabilme, değerlendirebilme ve ayırt edebilme kudreti (gücü) bulunmayan bir kimsenin kendi iradesi ile hak kurabilme, borç (yükümlülük) altına girebilme ehliyetinden söz edilemez. Nitekim Medeni Kanunun” fil ehliyetine sahip olan kimse, kendi fiilleriyle hak edinebilir ve borç altına girebilir” biçimindeki 9. maddesi hükmüyle hak elde edebilmesi, borç (yükümlülük) altına girebilmesi, fil ehliyetine bağlamış. 10. maddesinde de, fil ehliyetinin başlıca koşulu olarak ayırtım gücü ile ergin ( reşit) olmayı kabul ederek” ayırt etme gücüne sahip ve kısıtlı olmayan bir ergin kişinin fil ehliyeti vardır. “hükmünü getirmiştir. “Ayırtım gücü “eylem ve işlev ehliyeti olarak ta tarif edilerek aynı yasanın 13. maddesinde “yaşının küçüklüğü yüzünden veya akıl hastalığı, akıl zayıflığı, sarhoşluk yada bunlara benzer sebeplerden biriyle akla uygun biçimde davranma yeteneğinden yoksun olmayan herkes bu kanuna göre ayırt etme gücüne sahiptir.” denmek suretiyle açıklanmış, ayrıca ayırtım gücünü ortadan kaldıran önemli nedenlerden bazılarına değinilmiştir. Önemlerinden dolayı bu ilkeler, söz konusu yasa ile öteki yasaların çeşitli hükümlerinde de yer almışlardır.

Hemen belirtmek gerekir ki, Medeni Kanununun 15. maddesinde de ifade edildiği üzere, ayırtım gücü bulunmayan kimsenin geçerli bir iradesinin bulunmaması nedeniyle, kanunda gösterilen ayrık durumlar saklı kalmak üzere, yapacağı işlemlere sonuç bağlanamayacağından karşı tarafın iyi niyetli olması o işlemi geçerli kılmaz. (Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı 11.6.1941 tarih 4/21)

Hemen belirtmek gerekir ki, Medeni Kanununun 15. maddesinde de ifade edildiği üzere, ayırtım gücü bulunmayan kimsenin geçerli bir iradesinin bulunmaması nedeniyle, kanunda gösterilen ayrık durumlar saklı kalmak üzere, yapacağı işlemlere sonuç bağlanamayacağından karşı tarafın iyi niyetli olması o işlemi geçerli kılmaz. (Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı 11.6.1941 tarih 4/21)

Yukarıda sözü edilen ilkelerin ve yasa maddelerinin ışığı altında olaya yaklaşıldığında bir kimsenin ehliyetinin tesbitinin şahıs ve mamelek hukuku bakımından doğurduğu sonuçlar itibariyle ne kadar büyük önem taşıdığı kendiliğinden ortaya çıkar. Bu durumda, tarafların gösterecekleri, tüm delillerin toplanılması tanıklardan bu yönde açıklayıcı, doyurucu somut bilgiler alınması, varsa ehliyetsiz olduğu iddia edilen kişiye ait doktor raporları, hasta müşahade kağıtları, film grafilerinin eksiksiz getirtilmesi zorunludur. Bunun yanında, her ne kadar H.U.M.K. ‘nun 286 maddelerinde belirtildiği gibi bilirkişinin “rey ve mütaalası” hakimi bağlamaz ise de, temyiz kudretinin yokluğu, yaş küçüklüğü, akıl hastalığı, akıl zayıflığı, sarhoşluk gibi salt biyolojik nedenlere değil, aynı zamanda bilinç, idrak, irade gibi psikolojik unsurlara da bağlı olduğundan, akıl hastalığı, akıl zayıflığı gibi biyolojik ve buna bağlı psikolojik nedenlerin belirlenmesi, çok zaman hakimlik mesleğinin dışında özel ve teknik bilgi gerektirmektedir.

Hele ayırt etme gücünün nisbi bir kavram olması kişiye eylem ve işleme göre değişmesi bu yönde en yetkili sağlık kurulundan, özellikle Adli tıp kurumundan rapor alınmasını da gerekli kılmaktadır. Esasen Medeni Kanunun 409/2 maddesi akıl hastalığı veya akıl zayıflığının bilirkişi raporu ile belirleneceğini öngörmüştür.

Somut olaya gelince; davacı C.’in 18.9.2000 tarihli akitle çekişme konusu 9 parça taşınmazını davalı oğlu K.e satış suretiyle temlik ettiği anlaşılmaktadır.

Öte yandan adı geçenin 12.10.2004 tarihinde vesayet altına alındığı, eldeki davayı vasinin açtığı ve kısıtlının ölümüyle mirasçılarının davayı takip ettikleri görülmektedir.

Mahkemece vesayete esas alınan Balıkesir Devlet Hastanesi 9.1.2003 tarih 283 numaralı Sağlık Kurulu raporuna göre, davacının senil Demans rahatsızlığının bulunduğu, satış işleminin yapıldığı 2000 yılı ile vesayete esas alınan 2003 tarihli rapor arasında 3 yıl gibi bir sürenin geçtiği, 3 yıl içinde vesayeti gerektirir hastalığın aniden baş göstermesinin hayatın olağan akışına uymadığı gerekçesiyle davacının ehliyetinin bulunmadığı kabul edilerek davanın kabulüne karar verilmiştir.Oysa akit tarihinde davacı C.in tasarrufa ehil olup olmadığı yönünde bir araştırma yapılmış değildir.

Hal böyle olunca, yukarıda açıklanan ilkeler ve yasa hükümleri çerçevesinde araştırma yapılarak tüm delillerin birlikte değerlendirilme sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı olduğu üzere hüküm kurulması isabetsizdir...) gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle, yeniden yapılan yargılama sonunda, mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

TEMYİZ EDEN: Davalı vekili

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dosyadaki tutanak ve kanıtlara, bozma kararında açıklanan gerektirici  nedenlere göre,Hukuk Genel Kurulu’nca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulmak gerekirken,önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır.Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.

SONUÇ:Davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile,direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerden dolayı H.U.M.K.nun 429. Maddesi gereğince BOZULMASINA,istek halinde temyiz peşin harcının geri verilmesine, 18.7.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.