muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/12883, Karar No: 2019/1876, Tarih: 04.03.2019

3-Davanın yasal dayanağını oluşturan ve işverenin iş kazası veya meslek hastalığından sorumluluğunu düzenleyen 5510 sayılı Kanunun 21/1’inci maddesinde; “İş kazası ve meslek hastalığı, işverenin kastı veya sigortalıların sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir hareketi sonucu meydana gelmişse, Kurumca sigortalıya veya hak sahiplerine bu Kanun gereğince yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri toplamı, sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı olmak üzere, Kurumca işverene ödettirilir. Anılan madde ile tazmin sorumlularının Kurum karşısındaki sorumluluğu bir tavanla sınırlandırılmış olup, bu sorumluluk “...sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı…” bulunmaktadır. Maddenin açık hükmü karşısında; ilk peşin sermaye değerli gelirin, Kurum yararına tazmini mümkün kısmının belirlenebilmesi için gerçek zarar tavan hesabı yapılması zorunluluğu bulunmaktadır. Gerçek zarar hesabı tazminat hukukuna ilişkin genel ilkeler doğrultusunda yapılmalı, sigortalı sürekli iş göremezlik durumuna girmiş ise bedensel zarar hesabı, ölümü halinde destekten yoksun kalma tazminatı (Borçlar Kanununun 45-46, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 54-55. maddeleri) hesabı dikkate alınmalıdır.

Gerçek zarar hesaplanmasında ise; zarar ve tazminata doğrudan etkili olan işçinin net geliri, bakiye ömrü, iş görebilirlik çağı, iş görmezlik ve karşılık kusur oranları, destek görenlerin gelirden alacakları pay oranları, eşin evlenme olasılığı, gibi tüm verilerin hiçbir kuşku ve duraksamaya yer vermeyecek şekilde öncelikle belirlenmesi gerekir. Anlaşılacağı üzere rücu alacağından sorumluk belirlenirken gelirlerin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değerleri ile yargılamada yöntemince hesaplanacak gerçek (maddi) zarar karşılaştırması yapılıp düşük (az) olan tutarın hükme esas alınması gerekir.

Gerçek zarar miktarı; işçinin olay tarihindeki bakiye ömrü esas alınarak aktif ve pasif dönemde elde edeceği kazançlar toplamından oluşmaktadır. Sigortalı veya hak sahiplerinin bakiye ömürleri daha önceki yıllarda ...’dan alınan 1931 tarihli “PMF” cetvelleri ile saptanmakta ise de; Başbakanlık Hazine Müsteşarlığı, ... Üniversitesi Fen Fakültesi ... Bilimleri Bölümü, ... Danışmanlık, ... Üniversitesi ve ... Üniversitesi’nin çalışmalarıyla “TRH2010” adı verilen “... Tablosu” hazırlanmış olup, Sosyal Güvenlik Kurumunun 2012/32 sayılı Genelgesiyle de ilk peşin sermaye değerlerinin hesabında anılan tablolarının uygulanmasına geçilmiştir. Gerçek zarar hesabı özü itibariyle varsayımlara dayalı bir hesap olup, gerçeğe en yakın verilerin kullanılması esastır. Bu durumda ülkemize özgü ve güncel verileri içeren TRH2010 tablosunun bakiye ömrün belirlenmesinde esas alınması gerekecektir.

İşçinin 60 yaşına kadar aktif dönemde günlük net geliri üzerinden, 60 yaşından sonra bakiye ömrü kadar pasif dönemde asgari ücret üzerinden, her yıl için ayrı ayrı hesaplama yapılacağı Yargıtay’ın yerleşmiş görüşlerindendir. İşçinin günlük net geliri tespit edilerek bilinen dönemdeki kazancı mevcut veriler nazara alınarak iskontolama ve artırma işlemi yapılmadan hesaplanmakta, bilinmeyen dönemdeki kazancı ise; önceki uygulamalarda yıllık olarak %10 arttırılıp %10 iskontoya tabi tutulmakta idi. Tazminatların peşin olarak hesaplanması, buna karşılık gelirin taksit taksit elde edilmesi, bu nedenle peşin belirlenen tazminatın her taksitte ödenen kısmın bakiyesinden faiz geliri elde edileceğinden sermayeye ekleneceği nazara alınarak, tazminata esas gelire artırım ve iskonto uygulanmaktadır. Peşin sermayeden elde edilecek yarar reel faiz kadardır. Buna göre önceki uygulamalardaki gibi %10 artırım ve iskonto oranı yerine, enflasyon dışlanarak, değişen ekonomik koşullar ve reel faiz oranları nazara alınıp, Sosyal Güvenlik Kurumu ilk peşin sermaye değeri hesaplamalarına paralel olarak %5 oranının uygulanması hakkaniyete uygun olacaktır.

Yukarıdaki yasal düzenleme ve açıklamalar ışığında dava değerlendirildiğinde, 5510 sayılı Kanun'un 21/1-4 kapsamında davalı işverenlerin teselsül sorumluluğu belirlenmeli, gerçek zarar tavan hesabı yaptırılarak, ilk peşin değerle/gerçek zararın karşılaştırılması sonucu düşük olanın kusur karşılığına isabet eden miktar dikkate alınmalı, yine bu kapsam ve sorumluluk belirlenirken davalı 3. kişilerin dosyayı temyiz etmemesi karşısında davacı Kurum lehine oluşan usuli kazanılmış hak durumu da nazara alınarak karar verilmek üzere hüküm bozulmalıdır.

Mahkemece açıklanan bu maddi ve hukuki esaslar gözetilmeden yanılgılı değerlendirme ile yazılı biçimde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacı Kurum ile davalılardan ..., İnş. Tur. San. ve Tic. Ltd. Şti. ve ... İnş. Tem. Hiz. Taş. Spor San. ve Tic. A.Ş. vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalılardan ..., İnş. Tur. San. ve Tic. Ltd. Şti. ve ... İnş. Tem. Hiz. Taş. Spor San. ve Tic. A.Ş.'ye iadesine, 04.03.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1415, Karar No: 2018/5467, Tarih: 02.05.2018

**19. Ceza Dairesi         2017/1415 E.  ,  2018/5467 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak,

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 332. maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nun 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 02/05/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/12847, Karar No: 2011/12247, Tarih: 02.11.2011

**8. Ceza Dairesi         2009/12847 E.  ,  2011/12247 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük ve müsadere

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Suç tarihinden önce kasıtlı suçtan mahkumiyeti bulunması nedeniyle CMK.nun 231. maddesinin uygulanma olanağı bulunmayan sanık hakkında; yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen kanıtlara, mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine göre yerinde görülmeyen sair itirazların reddine, ancak:

1- 5237 sayılı TCK.nda cezaların içtimaına dair bir düzenleme bulunmadığı gözetilmeden, hapisten çevrilen para cezası ile doğrudan verilen adli para cezasının toplanarak hüküm tesis edilmiş olması,

2- Adli para cezasına ilişkin taksitlendirmenin yasal dayanağının gösterilmemesi,

3- Sanığa verilen sonuç adli para cezası taksitlendirilirken infazda duraksamaya neden olacak şekilde taksit aralığının gösterilmemesi,

Yasaya aykırı ise de, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususların, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasından, hapis cezasından çevrilen ve doğrudan verilen para cezalarının içtimaına ilişkin bölümün çıkarılması, "52/4. maddesi ibaresinden önce gelmek üzere 5237 sayılı TCK.nu" ibaresinin ilavesi ve para cezasının taksitlendirilmesine ilişkin bölümün taksit aralığının "1' er" ay olduğu ibaresinin eklenmesi suretiyle, sair yönleri usul ve yasaya uygun olan hükmün (DÜZELTİLEREK ONANMASINA), 02.11.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1273, Karar No: 2017/2318, Tarih: 14.06.2017

**1. Ceza Dairesi         2017/1273 E.  ,  2017/2318 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten öldürme

HÜKÜM : TCK'nun 81, 29, 62, 53. maddeleri uyarınca 12 yıl 6 ay hapis cezası.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Müdafiinin 1 haftalık yasal süre içindeki temyiz isteminden sonra sanık ...'in cezaevinden gönderdiği 24.02.2017 tarihli dilekçesiyle dosyasının onaylanmasını istediği anlaşılmakla, Dairemizce de benimsenen Ceza Genel Kurulunun 5.2.2008 gün ve 2008/1-9-15 sayılı Kararı uyarınca, cezanın onaylanması isteği, temyiz isteminden feragat niteliği taşıdığından, o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazlarıyla sınırlı olarak yapılan incelemede,

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ...'in maktul ...'i kasten öldürme suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin, bozma nedeni saklı kalmak üzere tahrikin varlığına ve takdire ilişkin cezayı azaltıcı sebeplerin niteliği takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bozma nedeni dışında bir isabetsizlik görülmediği,

Ancak;

Oluşa ve tüm dosya kapsamına göre, sanık ile maktulün arkadaş oldukları ve bir süre birlikte nakliye firmalarında çalıştıkları, eşyalarını taşıdıkları bir kişinin kendilerine vücut geliştirme aletlerini hediye ettiği, bir müddet sonra maktulün bu aletleri sattığını öğrenen sanığın satış bedelinden pay istediği, bu sebeple yaptıkları telefon görüşmesi sırasında maktulün sinkaflı küfür etmesi üzerine sinirlenen sanığın ertesi gün üzerinde gizlediği demir çubuk ile maktulün evine gittiği, birlikte yemek yedikleri ve bir süre sohbet ettikten sonra sanığın demir çubuk ile maktulün kafasına vurarak etkisiz hale

getirdiği, akabinde ellerini ve ayaklarını elektirik kablosuyla bağladığı maktulün ağızını da koli bandıyla kapatarak havasız bıraktığı ve mekanik asfiksi sonucu ölümüne neden olduğu anlaşılan olayda;

TCK.nun 29. maddesinin uygulanması sırasında, maktulden kaynaklanan söz ve davranışların ulaştığı boyuta göre asgari düzeyde indirim yapılmasının yeterli olduğu gözetilmeden yazılı şekilde 15 yıl hapis cezasına hükmedilerek eksik ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş olup, o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, hükmün tebliğnamedeki düşünceye uygun olarak BOZULMASINA, 14/06/2017 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/13463, Karar No: 2008/13834, Tarih: 27.10.2008

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2008/13463 E.  ,  2008/13834 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı Yerel Mahkemece verilen hüküm Hazine, Orman Yönetimi ve ... Belediye Başkanlığı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Yargıtayca incelenmesine gerek görülen;

1) Afyon 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin 1960/986-1970/481 ile aynı mahkemenin 1972/124-349 sayılı dava dosyalarının bulundukları yerlerden getirtilerek,

2) ... Köyü ve ... Köyünde orman kadastrosunun yapılıp yapılmadığının yapılmış ise orman kadastrosuna ilişkin işe başlama, işi bitirme, sonuçları ilan tutanakları, çekişmeli taşınmazın bulunduğu yeri orman sınır noktalarıyla birlikte gösterir orman tahdit haritasının orijinalinden çekilmiş renkli fotokopi örneğinin Orman Yönetiminden getirtilerek,

3) Hükme dayanak yapılan ... bilirkişi raporu Orman Yönetimine gönderilerek çekişmeli taşınmazın hangi köyün orman kadastro çalışma alanında kaldığının Orman Yönetiminden sorulması, alınacak cevabi yazıların bu dosya arasına konulması,

Ayrıca, dava dosyasının H.Y.U.Y.’nın 433/3. maddesi ve Hukuk Mahkemeleri Yazı İşleri Yönetmeliğine uygun olarak tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi pusulasına bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda değinilen eksikliklerin giderilmesi için dosyanın Yerel Mahkemeye Gönderilmesine 27.10.2008 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4865, Karar No: 2015/3150, Tarih: 08.06.2015

**15. Hukuk Dairesi         2014/4865 E.  ,  2015/3150 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Adana 6. Asliye Hukuk Hakimliği

Tarihi :08.04.2014

Numarası :2012/939-2014/210

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davalı-birleşen dosya davacısı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Asıl dosyada, iş sahibi tarafından açılan dava, sözleşmenin feshi nedeniyle avans olarak ödenen iş bedelinin iadesi ve ayıplı eserin söküm bedelinin tahsili; birleşen dosyada, yüklenici tarafından açılan dava ise, eser sözleşmesinden kaynaklanan bakiye iş bedelinin tahsili amacıyla girişilen icra takibine vaki itirazın iptâli, takibin devamı ve icra inkâr tazminatının iş sahibinden tahsili istemlerine ilişkin olup; mahkemece asıl dava hakkında konusuz kaldığından karar verilmesine yer olmadığına, birleşen dosyada açılan davanın kısmen kabulüne dair verilen karar davalı birleşen dosyada davacı yüklenici vekilince, birleşen dosyada verilen kısmen redde dair karara münhasıran temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacı yüklenici vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

2-Birleşen dosyada yüklenici vekili dava dilekçesinde, taraflar arasında akdedilen sözleşmenin 30.000,00 TL + KDV bedelli olduğunu ifade etmiş, buna göre bakiye iş bedelinin tahsili amacıyla girişilen icra takibine vâki itirazın iptâli, takibin devamı ve icra inkâr tazminatının tahsilini talep etmiştir. Ancak, yüklenici vekilinin dava dilekçesi ekinde delil olarak sunduğu sözleşme örneğinde iş bedeli "Toplam 30.000,00 TL" olarak gösterilmiştir. Buna karşılık, iş sahibi vekili tarafından asıl dosyaya sunulan dava dilekçesi ekindeki sözleşmede ise, iş bedelinin KDV Hariç 30.000,00 TL olduğu yazılıdır. Ayrıca, iş sahibi dava dilekçesinde, 31.200,00 TL ödeme yaptığını ifade etmiştir. Diğer taraftan, her iki tarafça dosyaya ibraz edilen sözleşmede de, yapılacak işler arasında kütüphane yapımına ilişkin bir ibareye yer verilmemiştir.

Mahkemece, yüklenici tarafından birleşen dava dosyasına ibraz edilen sözleşmenin KDV içermediği, KDV içeren sözleşme örneklerinin her zaman düzenlenebileceği gerekçesiyle 30.000,00 TL iş bedelinin içerisinde KDV'nin bulunduğu; ayrıca asıl dosyada taraflarca yargılama sırasında yapılan anlaşma gereğince dava dilekçesindeki eksikliklerin yüklenici tarafından tamamlanacağının kabul edildiği, dava dilekçesinde kütüphane yapımının eksik iş olarak gösterildiği, bu şekliyle kütüphane yapım işinin sözleşmede bulunmamakla birlikte yüklenici tarafından yapılacak iş olarak kabul edildiği, yüklenicinin kütüphane imalâtı için bedel talep edemeyeceği gerekçeleriyle, KDV alacağı ve kütüphane yapım bedeline ilişkin talepleri reddedilmiştir.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 187. maddesi uyarınca, ispatın konusu, tarafların üzerinde anlaşma sağlayamadıkları hususlardır. Tarafların beyanları itibariyle üzerinde anlaştıkları hususlar, ispatın konusunu oluşturmaz.

Somut olaya dönüldüğünde; iş sahibi tarafından açılan davada, dava dilekçesi ekinde delil olarak ibraz edilen yüklenicinin ıslak imzasının bulunduğu sözleşmede, iş bedeli 30.000,00 TL + KDV olarak gösterilmiş, iş sahibi de bu teklife göre anlaşma sağlandığını ifade etmiştir. Bu durumda, yüklenicinin iş bedeli konusundaki beyanı ile iş sahibinin delil olarak ibraz ettiği sözleşme birbiriyle uyumlu olup, iş bedelinin 30.000,00 TL + KDV olduğu konusunda taraflar arasında anlaşma sağlandığı açıktır. Kaldı ki, iş sahibi 31.200,00 TL ödeme yaptığını ileri sürdüğünden, iş bedelinin KDV Dahil 30.000,00 TL olarak kabulü mümkün değildir. Mahkemece aksi yönde değerlendirme yapılarak iş bedelinin KDV Dahil 30.000,00 TL olduğu sonucuna varılıp, buna göre karar verilmesi doğru olmamıştır.

Diğer taraftan; az yukarıda izah edildiği üzere, taraflar arasında akdedilen sözleşmede yüklenici tarafından üstlenilen işler arasında kütüphane yapım işinin bulunmadığı ihtilafsızdır. Mahkemece de, bu işin sözleşmede yüklenici tarafından üstlenilen işlerden olmadığı kabul edilmiş, ancak 15.08.2012 tarihli protokol kapsamında yüklenicin bu işi de yapmayı üstlendiği ve bu nedenle bedel talep etmesinin mümkün olmadığı ifade edilmiştir.

15.08.2012 tarihli protokolün 2. maddesinde; asıl dava dosyasına iş sahibi tarafından sunulan dava dilekçesinde, eksik imâl edildiği gösterilen işlerin yüklenici tarafından tamamlanacağı ifade edildikten sonra, kütüphanenin de, iş sahibinin talebi doğrultusunda yapılacağı kabul edilmiştir. 04.10.2012 tarihli protokolün 1. maddesinde de, kütüphanenin yapılarak teslim edildiği belirtilmiştir. Bu nedenle, kütüphane yapım işinin yüklenici tarafından bedelsiz olarak sözleşme kapsamında yapıldığının kabulü mümkün olmayıp, bu işin sözleşme dışı iş olduğu anlaşılmaktadır. Bu durumda, mahkemece, işin yapıldığı 2012 yılı Ağustos ayında yürürlükte bulunan 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 526 ve devamı maddeleri gereğince, işin yapılıp teslim edildiği yıl mahalli serbest piyasa rayiçlerine göre teknik bilirkişilerden alınacak raporla kütüphanenin bedelinin belirlenmesi ve iş sahibinden tahsili yerine, eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme ile sonuca varılması da isabetsiz olmuştur.

Mahkemece yapılacak iş; sözleşmede iş bedelinin KDV Dahil 35.400,00 TL olarak belirlendiği kabulüyle, teknik bilirkişilerden alınacak raporla sözleşme dışı iş olduğu anlaşılan kütüphanenin 2012 yılı mahalli piyasa rayiçlerine göre bedelini hesaplatmak, bu işle ilgili olarak düzenlenen faturada gösterilen bedeli aşmamak kaydıyla belirlenecek bedeli, sözleşmede gösterilen iş bedeline eklemek, iş sahibi tarafından kanıtlanan toplam 21.400,00 TL ödemeyi toplam bedelden mahsup ederek kalan asıl alacak üzerinden birleşen dosyada itirazın iptâli ile takibin devamına karar verilmesinden ibarettir.

Mahkemece, açıklanan ilkelere uygun düşmeyen değerlendirme ve eksik incelemeye dayalı olarak birleşen dosyada yüklenici tarafından açılan davada kısmen redde karar verilmiş olması doğru görülmemiş, kararın bozulması uygun bulunmuştur.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle davalı birleşen dosyada davacı yüklenici vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine, 2. bent uyarınca kabulüyle hükmün davalı birleşen dosyada davacı yüklenicisi yararına ve birleşen davaya münhasıran BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davalı-birleşen dosya davacısına geri verilmesine, karara karşı tebliğ tarihinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme isteminde bulunulabileceğine 08.06.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/25876, Karar No: 2014/22196, Tarih: 09.12.2014

**8. Hukuk Dairesi         2014/25876 E.  ,  2014/22196 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tapusuz taşınmaz tescili

.K.. A R A R

Dava, kadastro çalışmaları sırasında paftasında köy boşluğu olarak tespit dışı bırakılan taşınmazın tescili isteğine ilişkin olarak açılıp Mahkemece aynı gerekçelerle karara bağlandığına göre, Yargıtay Başkanlar Kurulu'nun 27.12.2013 tarih 38 sayılı Kararı ile hazırlanıp, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun 24.01.2014 tarih 1 nolu Kararı ile kabul edilen ve 29.01.2014 tarih 28897 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Hukuk Daireleri'ne ilişkin iş bölümü uyarınca, hükme yöneltilen temyiz itirazlarının incelenmesi Yargıtay (16.) Hukuk Dairesi’nin görevi cümlesinden bulunmakla, gereği için dosyanın anılan Daire Başkanlığı'na GÖNDERİLMESİNE, 09.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/12806, Karar No: 2012/16206, Tarih: 11.07.2012

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2011/12806 E.  ,  2012/16206 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

...

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanığın yakalandıktan sonra kardeşi olan ...'nın kimlik bilgilerini verdiği, işlemlerin bu şekilde yürütüldüğü ve kolluk tarafından ifadesinin bu kimlik altında alındığı ancak parmak izi incelemesi suretiyle gerçek kimliğinin tespit edildiği anlaşılmakla sanık hakkında ''iftira'' suçundan zamanaşımı süresi içinde işlem yapılması olanaklı görülmüştür.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- Sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 58. maddesi uyarınca mükerrirlere özgü infaz rejimine göre cezanın infazına hükmedilmiş ise de; sanığın, tekerrüre esas önceki hükümlülüklerinden en ağırı yerine üç ayrı hükümlülüğünün tekerrüre esas alınması suretiyle 5275 sayılı Kanun'unun 108/2. maddesine aykırı karar verilmesi,

2- 5237 sayılı Yasanın 53/3. maddesi göz ardı edilerek, 53/1-c bendinde belirtilen haklardan sanığın mahkum olduğu hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmasına karar verilmiş olması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... Çıkara müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından ‘‘tekerrür ve hak yoksunluğuna” ilişkin bölümler çıkarılarak, yerlerine “5237 sayılı TCK’nın 58/6-7. maddesi gereğince, sanık hakkında hükmolunan cezanın, Tekirdağ 2. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 06.12.2005 infaz tarihli 2005/85-542 sayılı sabıka kaydındaki en ağır cezayı içeren önceki hükümlülüğü nedeni ile mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine, infazdan sonra sanık hakkında

..//.

-2-

denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına” ve ‘‘53/1. maddesinde belirtilen ve 53/3. maddesindeki kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri dışındaki haklardan sanığın mahkum olduğu hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar; 53/3. maddesi gözetilerek 53/1-c maddesi uyarınca kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından ise koşullu salıverilme tarihine kadar yoksun bırakılmasına’’ kelimelerinin eklenmesi suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 11.07.2012 gününde oy birliğiyle karar verildi.