muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/11511, Karar No: 2011/2722, Tarih: 05.04.2011

**5. Ceza Dairesi         2010/11511 E.  ,  2011/2722 K.**

**"İçtihat Metni"**

Rüşvet almak suçundan sanık ...’ın yapılan yargılanması sonunda; atılı suçtan mahkümiyetine dair, İzmir 11. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 09.03.2010 gün ve 2009/335 Esas, 2010/39 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtay’ca incelenmesi O Yer Cumhuriyet Savcısı ve sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık hakkında rüşvet almak suçundan iddianame ile kamu davası açıldığı, 3628 sayılı Yasanın 17 ve 18. maddelerine göre hazine ile ilgili kamu kurum ve kuruluşlarının bu suçun mağduru olduğu, bu sıfatlarının gereği olarak CMK.nun 234/b maddesi gereğince kovuşturma evresinde sahip oldukları davaya katılma ve öteki haklarını kullanabilmeleri için Maliye Bakanlığı Baş Hukuk Müşavirliği ve Muhakemat Genel Müdürlüğü ile ilgili kamu kurum ve kuruluşlarının duruşmadan haberdar edilmeleri gerektiği, diğer yandan aynı Kanunun 260/1. maddesine göre de kamu davasından haberdar edilmemiş ya da haberdar olmamış bulunup da katılan sıfatını alabilecek surette suçtan zarar görmüş olanların müdahil olmasalar dahi kanun yollarına başvurma haklarının bulunduğu gözetilerek hükmün bildirilmesinin gerektiği, ancak dosyada hazinenin duruşmadan haberdar edildiğine ve temyiz hakkını kullanabilmesi için hazineye hükmün tebliğ edildiğine ilişkin bilgi ve belgeye rastlanmadığının anlaşılması karşısında; davanın hazineye haber verildiğini ve hükmün tebliğ edildiğini gösteren bilgi ve belgeler var ise dosyasına eklenilmesi, aksi halde anılan tebligat noksanlığının giderilmesi ile tebellüğ belgelerinin ve verildiği takdirde temyiz ve cevap dilekçelerinin eklenmesinden, hükmün temyiz edilmesi halinde ise bu konuda ek tebliğname düzenlendikten sonra iade edilmek üzere esası incelenmeyen dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİİNE, 05.04.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/4373, Karar No: 2024/6614, Tarih: 19.09.2024

**11. Hukuk Dairesi         2023/4373 E.  ,  2024/6614 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/365 Esas, 2023/598 Karar

HÜKÜM : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 5. ... ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2019/323 E., 2020/308 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı taraf vekilleri tarafından temyiz edilmekle; temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

KARAR

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin maden sahalarının işletilmesi, kimyasal maddelerin üretimi ve satışı alanında faaliyet gösterdiğini, "Alkim" ibareli tanınmış markaların sahibi olduğunu, davalı Şirketin "Alkım Mühendislik İnşaat Madencilik Makine Nakliye Ltd Şti" ibareli marka başvurusuna yaptıkları itirazlarının dava konusu YİDK kararı ile nihai olarak reddedildiğini, oysa taraf markaları arasında 6769 sayılı Sınai Mülkiyet Kanunu'nun 6 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca iltibas koşulları bulunduğu gibi aynı maddenin beş ve altıncı fıkralarındaki şartlarının da oluştuğunu, davalının ticaret unvanında ve faaliyet alanında “madencilik” bulunmamasına rağmen bu ibareyi dava konusu markada kullanmasının davalının kötü niyetini ortaya koyduğunu ileri sürerek TÜRKPATENT YİDK’ın 2019-M-7782 sayılı kararının iptalini ve 2018/74980 sayılı markanın hükümsüzlüğünü talep etmiştir.

II. CEVAP

1.Davalı TÜRKPATENT vekili cevap dilekçesinde; müvekkili Kurum kararının usul ve yasaya uygun bulunduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

2.Diğer davalı vekili cevap dilekçesinde; tarafların marka işaretleri arasında benzerlik olmadığını, ayrıca birbirinden tamamen farklı mal ve hizmetlerde kullanılacaklarını, kötü niyet iddiasının yerinde olmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

II. CEVAP

1.Davalı TÜRKPATENT vekili cevap dilekçesinde; müvekkili Kurum kararının usul ve yasaya uygun bulunduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

2.Diğer davalı vekili cevap dilekçesinde; tarafların marka işaretleri arasında benzerlik olmadığını, ayrıca birbirinden tamamen farklı mal ve hizmetlerde kullanılacaklarını, kötü niyet iddiasının yerinde olmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesince, davacının itirazına mesnet markalarından 2016/91997 sayılı marka haricindeki diğer “Alkim” esas unsurlu markalar ile dava konusu başvuru arasında işaretler bakımından benzerlik bulunduğu ancak markla arasında emtia benzerliği olmadığı, SMK’nın 6/1 maddesindeki iltibas koşullarının oluşmadığı, davacı markaları kimyasal ürünler sektöründe belli bir tanınmışlık düzeyine erişmiş ise de karşılaştırma konusu mal ve hizmetler ile marka işaretleri birlikte değerlendirildiğinde davalı markasının davacı markasının tanınmışlığından haksız yarar sağlaması, onun ayırt edici niteliğine veya itibarına zarar vermesi ihtimalinin bulunmadığı, diğer yandan davacının ticaret unvanının asıl unsurunu oluşturan "Alkim" ibaresi ile dava konusu başvurunun asli unsurunu oluşturan "Alkım" ibaresi arasında benzerlik bulunduğu, davacının maden sahalarının işletilmesinde ve sanayide kullanılan kimyasal ürünlerin üretimi ve satışında faaliyet gösterdiği, dava konusu başvuru kapsamında yer alan 6. sınıf “Değerli olmayan maden cevherleri” ve 37. sınıf “Madencilik, maden çıkarma hizmetleri” yönünden SMK'nın 6/6 maddesindeki koşulların oluştuğu, davalı şirketin ticaret unvanında ve iştigal alanında yer almamasına rağmen davaya konu markada "Madencilik" ibaresini eklemesinin tek başına kötü niyet iddiasını ispatlamadığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile 2019-M-7782 sayılı YİDK kararının 06. sınıfa giren “Değerli olmayan maden cevherleri” ve 37. sınıfa giren “Madencilik, maden çıkarma hizmetleri” açısından iptaline, dava konusu markanın sayılan mal ve hizmetler yönünden hükümsüzlüğüne, fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince istinaf edilmiştir.

IV. BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI

IV. BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI

Bölge Adliye Mahkemesince, mahkemenin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı, "Alkım Mühendislik İnşaat Madencilik Makine Nakliye Ltd Şti" ibareli dava konusu başvuru ile davacının itirazına mesnet markaları "Alkim" asıl unsurlu markaları arasında, işaretler bakımından benzerlik bulunmasına rağmen, emtia benzerliğine ilişkin koşul gerçekleşmediğinden, SMK'nın 6/1 maddesi anlamında iltibas bulunmadığı gibi somut olay bakımından aynı Kanun'un 6/5 maddesi koşullarının da oluşmadığı, zira mahkemece aralarında uyuşmazlık konusu mal ve hizmetler konusunda uzmanların da yer aldığı iki ayrı bilirkişi heyetinden alınan bilirkişi raporlarında ayrıntılı şekilde açıklandığı üzere, dava konusu marka kapsamında yer alan 6,19 ve 37. sınıfta yer alan mal ve hizmetlerle davacının "Alkim" asıl unsurlu markaları kapsamında yer alan 1. ve 30. sınıf mallar arasında benzerlik bulunmadığı, davacı markalarının kimyasal ürünler konusunda tanınmış olduğu ancak bu tanınmışlığın dava konusu marka kapsamında yer alan uyuşmazlık konusu mal ve hizmetlere sirayet etmeyeceği, ayrıca kötü niyet iddiasının da ispatlanamadığı, davalı Şirketin ticaret unvanı ile iştigal alanında yer almamasına rağmen dava konusu başvuruda "Madencilik" ibaresine yer vermesinin, tek başına başvurunun kötü niyetli olduğunu göstermeyeceğini, diğer taraftan davacının ticaret unvanının çekirdek unsurunu oluşturan "Alkim" ibaresi ile dava konusu başvurunun asli unsurunu oluşturan "Alkım" ibaresinin benzer olduğu, davacının ticaret unvanını fiilen kullandığını ispatladığı mal ve hizmetler ile benzer bulunan 6. sınıf “Değerli olmayan maden cevherleri” ve 37. sınıf “Madencilik, maden çıkarma hizmetleri” yönünden SMK'nın 6/6 maddesindeki koşulların oluştuğu gerekçesiyle taraf vekillerinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, karar taraf vekilince temyiz edilmiştir.

V. TEMYİZ İNCELEMESİ

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, YİDK kararının iptali ve marka hükümsüzlüğü istemlerine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1.6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 6769 sayılı Kanunun 6 ncı maddesi.

3. Değerlendirme

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurularının 6100 sayılı Kanun'un 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (1) numaralı alt bendi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

VI. SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, tarafların temyiz istemlerinin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA, aynı Kanun'un 372 nci maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı temyiz giderlerinin temyiz eden taraflara yükletilmesine,

19.09.2024 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/18455, Karar No: 2013/3430, Tarih: 28.02.2013

**10. Hukuk Dairesi         2011/18455 E.  ,  2013/3430 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Davacı, aksi kurum işleminin iptalini ve yaşlılık aylığına hak kazandığının tespitini istemiştir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

04.10.2000 tarihi itibarıyla 1479 sayılı Yasa kapsamında sigortalılık kayıt ve tescili yapılan davacı, süresinde yaptığı başvuru ve ödemeyle 12.11.1986-04.10.2000 tarihleri arası esasen 5.001 gün olan vergi kayıt süresini, kurum işlemleri gereği 1479 sayılı Yasanın geçici 18’inci maddesi kapsamında 5.040 gün olarak borçlanmıştır. 1977-1978 tarihleri arası 600 gün askerlik süresi, 12.11.1986-04.10.2000 tarihleri arası geçerli sayılan 5.001 gün vergi borçlanma süresi ve 04.10.2000-15.02.2010 tarihleri arası 3.371 gün 1479 sigortalılık süresi olmak üzere toplam 8.972 prim gün sayısı bulunan davacının 15.02.2010 tarihli tahsis başvurusu, tahsis talep tarihi itibarıyla 25 tam yılı (9.000 gün) bulunmadığından bahisle red edildiği anlaşılmaktadır.

Dava dosyası içerisinde yer alan 11.02.2010 günlü hesap ekstrasına göre, 02.02.2010 tarihli 245,00 TL’lik son prim ödemesiyle, davacının, 28.02.2010 tarihi itibarıyla 04.10.2000-28.02.2010 tarihleri arası dönem yönünden prim borcunun bulunmadığının anlaşılması karşısında, tahsise esas prim gün sayısının belirlenmesinde, prim borcu bulunmayan ve tahsis başvurusunun yapıldığı 2010 yılı Şubat ayının tamamının (28 gün) dikkate alınması gerekirken, tahsis başvuru tarihine kadarki sürenin (15 gün) alınması isabetli olmadığı gibi; öte yandan 19.10.2010 tarihli vergi dairesi yazısına göre de 11.11.1986 tarihinde başlayan vergi kaydının halen devam ediyor olması ve vergi kayıt süresine ilişkin olarak davalı Kurum tarafından fazladan borçlandırılan 39 günlük vergi kayıt süresi, devam eden vergi kaydı gözetilerek, zorunlu sigortalılık süresi olarak değerlendirilmesi mümkündür.

Şu halde, yapılması gereken iş; vergi kayıt süresine ilişkin olarak Kurumca fazladan borçlandırılan 39 günlük süre, devam eden vergi kaydı da dikkate alınmak suretiyle zorunlu sigortalılık süresi olarak kabul edilmeli, böylece tahsis koşullarının varlığı yeniden değerlendirilerek varılacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde karar tesisi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 28.02.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/883, Karar No: 2013/2696, Tarih: 25.02.2013

**14. Hukuk Dairesi         2013/883 E.  ,  2013/2696 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı mahal mahkemesinden verilen hüküm davalı idare vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Tapu maliki olduğu iddia edilen muris ... kızı 1899 doğumlu ...'ın anne, baba ve kardeşlerini gösterir nüfus aile kayıt tablosunun ilgili nüfus müdürlüğünden getirtilerek Dairemize gönderilmesi için dosyanın MAHALLİNE İADESİNE, 25.02.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/4788, Karar No: 2020/5271, Tarih: 22.09.2020

**14. Hukuk Dairesi         2019/4788 E.  ,  2020/5271 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescil, birleştirilen davada satış vaadi sözleşmesinin iptali davasından dolayı mahal mahkemesinden verilen yukarıda gün ve sayısı yazılı hükmün; Dairemizin 13/02/2019 gün ve 2016/4149 Esas, 2019/1240 Karar sayılı ilamı ile bozulmasına karar verilmişti. Süresi içinde davalı- davacı vekili tarafından kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla, dosya içerisindeki bütün evrak incelenerek gereği düşünüldü:

\_ K A R A R \_

Mahkemece verilen karar, Dairemizce yasal ve hukuki dayanakları gösterilmek suretiyle bozulmuş olup, karar düzeltme istemi HUMK'nun 440. maddesindeki nedenlerden hiçbirisine dayanmamaktadır. Bu nedenle yerinde olmayan istemin reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan gerekçelerle, HUMK'nun 440. maddesinde gösterilen nedenlerden hiçbirisine uymayan karar düzeltme isteminin REDDİNE, aynı yasanın 442/son ve 4421 sayılı Kanunun 2 ve 4/b-1 maddeleri delaletiyle takdiren 450,00TL para cezası ile bakiye 20,80TL karar düzeltme ret harcının düzeltme isteyenden tahsiline, 22/09/2020 tarihinde oy çokluğu ile karar verildi.Başkan

KARŞI OY

Dosya içerisinde yer alan ve Yargıtay incelemesinden de geçerek kesinleşen Bodrum 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 2015/460 Esas, 2016/255 Karar sayılı ilamında, sanıklar ...ve ...'ın, (başka sanıklarlar birlikte) bu dosyanın tarafı olan ...'in vekili olarak hareket eden katılan ...'e yüksek faizle borç vermek suretiyle tefecilik suçunu işledikleri kabul edilerek, sanıkların mahkumiyetlerine karar verilmiştir. Mahkemece daha önce verilen beraat kararı, Yargıtay Yüksek 5. Ceza Dairesinin 09/07/2015 tarih, 2014/9092 Esas, 2015/13645 Karar sayılı kararıyla bozulmuş, bozma ilamında, "(... yüksek miktardaki paraların elden ödendiğine dair sanıkların savunmaları, birbirine yakın tarihlerde ...'ın yakını ve tanıdığı kişiler adına gerçekleştirilen satış vaadi sözleşmeleri" şeklinde gerekçeye yer verilmiştir. Yani, adı geçen sanıkların tefecilik suçunu işledikleri, ancak yakını ve tanıdıklarına satış vaadi sözleşmesi yaptırmak suretiyle ile bu işten elde ettikleri menfaati aktardıkları kabul edilmiştir. Yüksek 5. Ceza Dairesinin bozma kararının gerekçesi, ilk derece mahkemesinin de gerekçesini oluşturmuştur.

6098 sayılı Türk Borçlar Kanununun 74/1. maddesine göre hukuk mahkemesi hakimi, ceza mahkemesi tarafından verilen beraat kararı ile bağlı olmamakla birlikte, ceza mahkemesi tarafından verilen mahkumiyet kararı ile bağlıdır. Yüksek Yargıtay'ın yerleşik ve istikrarlı içtihatları bu yöndedir. Keza; HMK'nun 204/1. maddesine göre de, "İlamlar ile düzenleme şeklindeki noter senetleri, sahteliği ispat olunmadıkça kesin delil sayılırlar." Dolayısıyla, ceza mahkemesince verilen mahkumiyet kararı, görülmekte olan davanın hakimi için, gerek hüküm fıkrası, gerekse gerekçesi yönünden bağlayıcıdır. Bu nedenle, görülmekte olan iş bu dosyanın davacı ve karşı davalılarının ceza davasında sanık olmadıklarına bakılmaksızın, bu taşınmaz satış vaadi sözleşmelerinin, yukarıda isimleri açıklanan ve haklarında mahkumiyet kararı verilen sanıkların "yakını ve tanıdıkları" sıfatıyla bu satış vaadi sözleşmelerini imzalayıp imzalamadıklarının mahkemece değerlendirilmesi gerekir.

5237 sayılı TCK.nun 55/1. maddesi; "Suçun işlenmesi ile elde edilen veya suçun konusunu oluşturan ya da suçun işlenmesi için sağlanan maddi menfaatler ile bunların değerlendirilmesi veya dönüştürülmesi sonucu ortaya çıkan ekonomik kazançların müsaderesine karar verilir. Bu fıkra hükmüne göre müsadere kararı verilebilmesi için maddi menfaatin suçun mağduruna iade edilememesi gerekir." 55/3. maddesi ise, "Bu madde kapsamına giren eşyanın müsadere edilebilmesi için, eşyayı sonradan iktisap eden kişinin 22/11/2001 tarihli ve 4721 sayılı Türk Medenî Kanununun iyiniyetin korunmasına ilişkin hükümlerinden yararlanamıyor olması gerekir." şeklindeki düzenlemeyi içermektedir. İlk derece mahkemesince yapılacak inceleme sonunda iptali talep edilen satış vaadi sözleşmelerinin, mahkumiyetine karar verilen sanıkların "yakını ve tanıdıkları" sıfatıyla imzalandığının kabul edilmesi halinde, davacı ve karşı davalıların bu sözleşmeden elde ettikleri menfaat, TCK.'nun yukarıda açıklanan 55/1. maddesi anlamında "suçun işlenmesi ile elde edilen menfaat" niteliğini kazanacaktır.

HMK'nun 33. maddesine göre hukuki niteleme, hakime verilmiş bir görevdir. Türk Medeni Kanununun 1024/2. maddesi, "Bağlayıcı olmayan bir hukuki işleme dayanan veya hukuki sebepten yoksun bulunan tescil yolsuzdur." hükmünü içermektedir. Yine TMK'nun 2/2. maddesi, "Bir hakkın açıkça kötüye kullanılmasını hukuk düzeni korumaz." hükmünü içermekte olup, yukarıda açıklandığı gibi, görülmekte olan davanın davacıları ve karşı davalılarının, söz konusu menfaatleri (mahkumiyetine karar verilen sanıklarla birlikte) "yakını ve tanıdıkları" sıfatıyla suçtan elde ettiklerinin anlaşılması halinde ise, hukuki sebepten yoksun tescil, yolsuz tescil olacaktır.

Bununla birlikte; davacı 06/02/2014 tarihli oturumda, satış bedelinin bir kısmını elden, bir kısmını ise banka havalesi ile ödediğini beyan etmiş olup, davacının bu beyanı, Satış Vaadi Sözleşmesinde yer alan "satış bedelinin def'aten ödendiği" ibaresinin gerçeği yansıtmadığını ortaya koymaktadır. HMK'nun 188/1. maddesine göre "Tarafların veya vekillerinin mahkeme önünde ikrar ettikleri vakıalar, çekişmeli olmaktan çıkar ve ispatı gerekmez." Bu durumda, satış bedelinin ödenmediğini ispat külfeti artık davalıya değil, ödendiğini ispat külfeti davacıya aittir; dolayısıyla, bozma ilamında belirtildiği gibi, davalıdan, Satış Vaadi Sözleşmesinde belirtilen bedeli almadığını, aynı nitelikte bir belge ile ispat etmesi istenmemelidir.

Bu nedenle, ilk derece mahkemesinin, davacı-karşı davalı ... vekili tarafından açılan davanın reddine yönelik olarak verdiği karar, -gerekçesi farklı olmakla birlikte- sonuç itibariyle doğru olup, kararın bu kısmının onanması gerektiği kanaatindeyiz.

Davalı- karşı davacı ... vekili tarafından açılan dava ise, ilk derece mahkemesince, "satış vaadi sözleşmesinin 13/02/2007 tarihinde imzalandığı, tefecilik ve suç işleme amacıyla örgüt kurmak ve kurulan örgüte üye olmak suçlarından Bodrum 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 2008/115 Esas sırasına kayıtlı ceza davası açıldığı, şikayet tarihinin 2008 yılı öncesi olduğu, şikayet tarihi itibariyle korku unsurunun kalktığı kabul edilerek.." şeklindeki gerekçeyle hak düşürücü süre yönünden red edilmiştir. Ancak ceza davasının müştekisi ve katılanı bu davanın davacısı ... değil, ... adına vekaleten hareket eden .... Kaldı ki; bu kişiye karşı gerçekleştirilen tefecilik fiili suç olduğu için haksız eylem niteliğindedir. HMK'nun 33. maddesine göre, tarafların iddia ve savunmalarının hukuki nitelemesini yapmak, hakime verilmiş bir görevdir. TBK'nun 49/1. maddesi, "Kusurlu ve hukuka aykırı bir fiille başkasına zarar veren, bu zararı gidermekle yükümlüdür." şeklindedir. Yukarıda da değinildiği gibi, ...'in bu sözleşmeyi cebir ve tehdit altında imzaladığı, davalının da, tefecilik suçundan mahkumiyetlerine karar verilen sanıkların "yakını ve tanıdıkları" sıfatıyla bu sözleşmeden menfaat elde ettiğinin kabul edilmesi halinde davacı, TBK'nun 49. maddesinde tanımlanan, "hukuka aykırı bir fiilden zarar gören" dir. Bu taktirde uygulanması gereken zamanaşımı süresi, 818 sayılı BK.'nunun 31. maddesinde öngörülen süre değil, 53. maddesinde öngörülen olağan veya olağanüstü zamanaşımı süresidir. Bu husus dikkate alınarak, ilk derece mahkemesince işin esasına girilerek karar verilmesi gerekirken, davanın hak düşürücü süre nedeniyle reddine karar verilmesi hatalı olup, kararın bozulması gerekir.

Bu nedenle; davalı-karşı davacı ... vekilinin karar düzeltme talebinin kabulü ile, davacı-karşı davalı ... tarafından açılan davanın reddine dair ilk derece mahkemesi kararının onanması, davalı-karşı davacı ... tarafından açılan davanın reddine dair ilk derece mahkemesi kararının bozulması gerektiği kanaatiyle, sayın çoğunluğun karar düzeltme talebinin reddi yönündeki görüşüne katılmıyoruz.