muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/12191, Karar No: 2010/15274, Tarih: 07.12.2010

İlk keşifte 1937 - 1956 - 1937 doğumlu yerel bilirkişi ve tespit bilirkişileri dinlenmiş, bunlardan yerel bilirkişi "172/1 parsel 30 yıl önce davacı tarafından ekilip biçilirdi. Daha sonra ... olduğu için işlenmemeye başladı. Madenciye kiraya verilip verilmediğini ben bilmem. Madenci bana Orman idaresine para verdiğini söyledi." şeklinde; tespit bilirkişileri ise “tutanaklardaki beyanlarımız doğrudur. Ekleyecek bir husus yoktur." şeklinde anlatımlarda bulunmuşlardır.

-2-

2010/12191 - 15274

2. Keşifte dinlenen 3 yerel bilirkişi ile 3 tanıktan bir bölümü "Buralarda herhangi bir ... işletmesi yoktur. Davacının babası ve kendisi tarafından ekilip biçiliyordu. 1978 - 1980 yıllarında burada ... Madencilik adı altında kömür madeni açıldı. O tarihten beri davacı ekip biçmiyor. Madenden kira alıp almadığını bilmiyorum. Bu yerin kirası karşılığında kömür verildiğini duydum, fakat kime verildiğini bilmiyorum. Davacı Manisa'da oturur, senede bir gelip taşınmazlarını kontrol eder. Buralarla ilişkisini kesmiş değildir. 172/1 parselde kömür madeni yoktur. Buradan kömür çıkartılmaz, sadece ... işletmesinin şantiyesi mevcuttur. Kömür burada işleniyor." şeklinde bilgi ..., bir bölümü ise bu yerin kirasına karşılık olmak üzere önce davacının babasının, sonra da kendisinin kömür aldıklarını hatta hayır olsun diye camiye de kömür verdiklerini bildirmişlerdir.

Görüldüğü üzere çekişmeli bu yerin kullanımı karşılığında ... işletmesi tarafından Orman Yönetimine mi, yoksa davacıya mı ödeme yapıldığı konusunda bir çelişki oluşmuş ve mahkemece bu çelişki üzerinde durularak, giderilmemiştir. Çelişkili anlatımlara dayanılarak davacının bu yerdeki zilyetliğini kanıtladığı düşünülemez. Bu nedenle; mahkemece, yeniden taşınmaz başında yapılacak keşifte önceden yapılan keşiflerde hazır bulunmuş olan yerel bilirkişi, tanık ve tespit bilirkişilerinin yeniden dinlenerek çelişkinin giderilmesi, bu yerin kullanımı karşılığında ... işletmesi tarafından Orman İşletmesine mi, yoksa davacıya mı bedel ödendiği hususunun açıklığa kavuşturulması ve oluşacak sonuca göre bir hüküm kurulması gereklidir.

SONUÇ : Yukarıda 1. ve 2. bentte açıklanan nedenlerle; Hazinenin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA 07/12/2010 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/14523, Karar No: 2021/1641, Tarih: 24.02.2021

**8. Hukuk Dairesi         2018/14523 E.  ,  2021/1641 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : Elatmanın Önlenmesi, Ecrimisil

İLK DERECE

MAHKEMESİ : İstanbul 9. Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda İstanbul 9. Asliye Hukuk Mahkemesinin 20.02.2017 tarihli ve 2014/50 Esas, 2017/22 Karar sayılı kararıyla davanın elatmanın önlenmesi yönünden reddine ve ecrimisil yönünden kabulüne karar verilmiş, Mahkeme hükmüne karşı taraf vekillerince istinaf yoluna başvurulması üzerine İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına şeklinde hüküm kurulmuş olup, bu kez davacılar vekili ve davalı vekilinin Bölge Adliye Mahkemesi kararını temyizi üzerine Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kararı temyiz eden davalı vekili tarafından kanun yollarına başvuru sırasında adli yardım talep edildiğine göre, bu talep hakkında karar verme yetkisi kanun yolu incelemesini yapacak olan Yargıtaya aittir (HMK mad.336/3). Dosya arasına alınan ve dilekçe ekinde sunulan bilgi ve belgeler, talep edenin kendisi ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin, gereken yargılama giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olduğu yönünde haklı olduğu hususunda kanaat uyandırmaya yeterli olduğuna, adli yardım talebinin reddi halinde Devletin mahkeme harcı almasındaki menfaati ile başvuranın mahkeme vasıtasıyla hakkını korumadaki çıkarları arasındaki adil dengenin sarsılacağına, davacının temyiz harç ve giderleri ödemekle yükümlü tutulmasının kendisine aşırı yük getireceğine, bu hususun Anayasanın 36. ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin 6. maddesinde düzenlenen adil yargılanma hakkı ile bu kapsamda adalete ve mahkemeye erişim hakkına aykırı da bulunduğuna göre, adli yardım talebi yerinde görüldüğünden, HMK’nin 334 ve devamı maddeleri gereğince açıkça dayanaktan yoksun olmadığı anlaşılan adli yardım talebinin kabulüne, davalı tarafın temyiz harç ve giderlerinden geçici olarak muaf tutulmasına karar verilerek işin esasının incelenmesine geçildi.

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, yapılan yargılama ve uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları ile temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararında yazılı gerekçelere, hukuki ilişkinin nitelendirmesine göre temyiz itirazları yerinde görülmediğinden, temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı HMK'nin 370. maddesi uyarınca ONANMASINA, 35,90 TL peşin harcın onama harcına mahsubu ile kalan 23,40 TL'nin temyiz eden davacıdan alınmasına, 24.02.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6157, Karar No: 2015/3305, Tarih: 09.02.2015

**8. Hukuk Dairesi         2014/6157 E.  ,  2015/3305 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davada, 4721 Sayılı TMK'nın "Miras Hukuku" (TMK.3.Kitap) hükümlerinden kaynaklanan ve diğer dairelerin görevine girmeyen davalar sonucu verilen hüküm ve kararların Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih 2015/8 sayılı Kararı ile hazırlanıp, 22.01.2015 Tarihli ve 29244 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Hukuk Daireleri'ne ilişkin iş bölümü uyarınca, hükme yöneltilen temyiz itirazlarının incelenmesi Yargıtay (14.) Hukuk Dairesi'nin görev alanına girmesi nedeniyle, dosyanın anılan Daire Başkanlığı'na GÖNDERİLMESİNE, 09/02/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3928, Karar No: 2014/5085, Tarih: 07.03.2014

**10. Hukuk Dairesi         2014/3928 E.  ,  2014/5085 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Dava, rucüan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkeme, bozma üzerine, davanın kabulüne karar vermiştir.

Davalı vekili tarafından, süresinde verilen esas hükme yönelik temyiz itirazı, eksik ödendiği belirtilen harca ilişkin muhtıraya süresinde uyulmadığı gerekçesi ile reddine ilişkin Mahkemenin, 03.12.2013 tarih ve 2012/487 Esas, 2013/728 Karar sayılı Ek Kararının temyiz edildiği görülmüştür.

Hukuk Muhakemeleri Kanununun geçici 3. maddesindeki atıf gereği, Hukuk Usulu Muhakemeleri Kanununun 432. maddesine göre, temyiz itirazının reddine ilişkin karar, tebliğinden itibaren yedi gün içinde temyiz edilebilir.

Mahkemenin, temyiz itirazına reddine ilişkin Ek Kararı, 12.12.2013 tarihinde davalı vekiline yöntemince tebliğ edilmiş, ek karara ilişkin temyiz ise 20.12.2013 tarihinde vuku bulmuştur. Şu duruma göre anılan davalının temyizi yönünden yedi günlük temyiz süresi geçmiştir.

O hâlde, 01.06.1990 gün ve 1989/3 E. 1990/4 K. sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme kararı da göz önünde tutularak anılan davalının ek kararın temyizine ilişkin dilekçesinin süre aşımı yönünden reddine karar verilmesi gerekmiştir.

S O N U Ç : Yukarıda açıklanan nedenlerle; davalı vekilinin ek karara ilişkin temyiz isteminin, süre yönünden REDDİNE, 07.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/1118, Karar No: 2022/9868, Tarih: 06.12.2022

**8. Hukuk Dairesi         2022/1118 E.  ,  2022/9868 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Konya Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : Kadastro Tespitine İtiraz

İLK DERECE MAHKEMESİ : ... Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasında ... Kadastro Mahkemesinde görülen dava sonucunda verilen hükme karşı davacı vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine Konya Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesince, istinaf başvurusunun esastan reddine, İlk Derece Mahkemesinin kararının kaldırılarak davanın hukuki yarar yokluğundan usulden reddine karar verilmiş olup, bu kez davacı vekili tarafından Bölge Adliye Mahkemesi kararı temyiz edilmiş olmakla; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı ..., ... İli...., İlçesi ...., Mahallesi çalışma alanında bulunan ve dava dilekçesine ekli krokide (A) harfi ile gösterilen taşınmazın, uygulama kadastrosu çalışmaları sırasında dere yatağı olarak tescil harici bırakıldığını, taşınmazın 30 yılı aşkın süredir zilyetliğinde bulunduğunu, aynı taşınmaz hakkında Şereflikoçhisar Asliye Hukuk Mahkemesinin 2021/173 Esasında tapusuz taşınmazın tescili istemiyle dava açtığını ve davanın derdest olduğunu, sözü edilen dava nedeniyle eldeki davanın bekletici mesele yapılması gerektiğini ileri sürerek, tespitin iptali istemiyle dava açmıştır.

Mahkemece yapılan yargılama sonunda Mahkemenin görevsizliğine, HMK'nin 20. maddesi uyarınca kararın kesinleşmesinden itibaren 2 hafta içinde taraflarca başvurulması halinde dosyanın görevli ve yetkili Şereflikoçhisar Asliye Hukuk Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiş; hükmün davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine, İlk Derece Mahkemesinin kararının kaldırılarak davanın hukuki yarar yokluğundan usulden reddine şeklinde hüküm kurulmuş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları ile temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararında yazılı gerekçelere, hukuki ilişkinin nitelendirmesine göre temyiz itirazları yerinde görülmediğinden, temyiz itirazlarının reddiyle usul ve Kanuna uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı HMK'nin 370. maddesi uyarınca ONANMASINA, 59,30 TL peşin harcın onama harcına mahsubu ile kalan 21,40 TL'nin temyiz eden davacıdan alınmasına 06.12.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/4151, Karar No: 2025/807, Tarih: 15.01.2025

**11. Ceza Dairesi         2024/4151 E.  ,  2025/807 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2022/535 E., 2024/85 K.

SUÇ :Defter, kayıt ve belgeleri gizleme

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp gerekçeli kararda gösterilerek tartışılan delillere, Mahkemenin oluşa uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre, katılan vekilinin diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

Defter, kayıt ve belgelerin ibraz edilmemesi hâlinde bir vergi ziyaı oluşmadığı gibi tarh edilen vergi ve vergi aslına bağlı olarak kesilen bir cezanın da bulunmadığı, söz konusu eylemden dolayı 213 sayılı Vergi Usulu Kanunu'nun (213 sayılı Kanun) 353/4. maddesi uyarınca kesilen özel usulsüzlük cezasının aynı Kanun'un 359 ve 371. maddelerinde belirtilen tarh edilen vergi ve vergi aslına bağlı olarak kesilen bir ceza olmadığı nazara alındığında; 213 sayılı Kanun'un 359. maddesine 7394 sayılı Kanun'un 4. maddesi ile eklenen "Tarh edilen vergi ve vergi aslına bağlı olarak kesilen cezanın bulunmadığı durumlarda verilecek ceza yarı oranından indirilir." şeklindeki hüküm uyarınca sanık hakkında, alt sınırdan tayin edilen temel ceza üzerinden 1/2 oranında indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün, 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 321. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

15.01.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/4561, Karar No: 2012/26058, Tarih: 21.11.2012

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2012/4561 E.  ,  2012/26058 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem, ihbar tazminatı ile yıllık izin ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, golf tesislerinde temizlik işlerinden sorumlu müdür olarak çalıştığını, kesinleşen işe iade kararı üzerine süresinde başvurduğunu, davalının işe başla ihtarı uyarınca 01.10.2006 tarihinde işe gittiğini ancak başlatılmadığını, iş sözleşmesinin haksız şekilde işverence feshedildiğini ... sürerek, kıdem ve ihbar tazminatları ile ücret, izin, fazla çalışma, ve genel tatil alacaklarını istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacıya kesinleşen iade kararı üzerine atlı spor kulübünün temizliğinden sorumlu müdürlük görevinin verildiğini, 16.10.2006 tarihli ihtarnamenin 18.10.2006 tarihinde tebliğ edilmesine rağmen davacının 31.10.2006 tarihinde geldiğini, davacının daha önce çalıştığı birimin kapatıldığını, ünvan ve sözleşme hakları aynı kalmak şartı ile göreve başlanmasının istendiğini ancak davacının çalışmaya başlamayarak ve düşüneceğini belirterek işyerinden ayrıldığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davalının davacıyı eski işine veya eski işine eş değerde başka bir işe almadığı davacının eski işinde müdürlük yaptığı bölümde çalışan elemanının atlı spor kulübüne göre çok daha fazla olduğu davacının daha düşük pozisyonda olduğu anlaşılan görevi kabul etmediği; iş sözleşmesini fesihte davalının haksız olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Taraflar arasında uyuşmazlık konusu, çalışma şartlarında işçi aleyhine esaslı değişiklik olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Taraflar arasında uyuşmazlık konusu, çalışma şartlarında işçi aleyhine esaslı değişiklik olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

İş ilişkisinden kaynaklanan ve işin yerine getirilmesinde tabi olunan hak ve borçların tümü, “çalışma şartları” olarak değerlendirilmelidir. 4857 sayılı Kanun'un 22.  maddesindeki, “İşveren, iş sözleşmesiyle veya iş sözleşmesinin eki niteliğindeki personel yönetmeliği ve benzeri kaynaklar ya da işyeri uygulamasıyla oluşan çalışma şartlarında esaslı bir değişikliği ancak durumu işçiye yazılı olarak bildirmek suretiyle yapabilir. Bu şekle uygun olarak yapılmayan ve işçi tarafından altı işgünü içinde yazılı olarak kabul edilmeyen değişiklikler işçiyi bağlamaz. İşçi değişiklik önerisini bu süre içinde kabul etmezse, işveren değişikliğin geçerli bir sebebe dayandığını veya fesih için başka bir geçerli sebebin bulunduğunu yazılı olarak açıklamak ve bildirim süresine uymak suretiyle iş sözleşmesini feshedebilir. İşçi bu durumda 17 ila 21 inci madde hükümlerine göre dava açabilir” şeklindeki düzenleme, çalışma şartlarındaki değişikliğin normatif dayanağını oluşturur.

Çalışma şartlarındaki değişiklik, işverenin yönetim hakkı ile doğrudan ilgilidir. İşveren işyerinin kârlılığı, verimliliği noktasında işin yürütümü için gerekli tedbirleri alır. İş görme ediminin yerine getirilmesinin şeklini, zamanını ve hizmetin niteliğini işveren belirler. İşverenin yönetim hakkı, taraflar arasındaki iş sözleşmesi ya da işyerinde uygulanan toplu iş sözleşmesinde açıkça düzenlenmeyen boşluklarda uygulama alanı bulur.

İşçi çalışma şartlarında esaslı değişikliği kabul etmez ve işyerinde çalışmaya devam edilirse, değişiklik gerçekleşmemiş ve sözleşme eski şartlarla devam ediyor sayılır. Bu durumda işveren, değişiklik teklifinden vazgeçerek sözleşmenin eski şartlarda devamını isteyebilir ya da çalışma şartlarında değişikliğin geçerli bir nedene dayandığını veya fesih için başka bir nedenin bulunduğunu yazılı olarak açıklamak ve bildirim süresine uymak şartları ile sözleşmeyi feshedebilir.

İşçi çalışma şartlarında esaslı değişikliği kabul etmez ve işyerinde çalışmaya devam edilirse, değişiklik gerçekleşmemiş ve sözleşme eski şartlarla devam ediyor sayılır. Bu durumda işveren, değişiklik teklifinden vazgeçerek sözleşmenin eski şartlarda devamını isteyebilir ya da çalışma şartlarında değişikliğin geçerli bir nedene dayandığını veya fesih için başka bir nedenin bulunduğunu yazılı olarak açıklamak ve bildirim süresine uymak şartları ile sözleşmeyi feshedebilir.

Somut olayda golf tesislerinde temizlik işlerinden sorumlu müdür olarak çalışan davacının açtığı işe iade davasının kesinleşmesi üzerine davalıya 26.09.2006 tarihinde işe başlamak için başvurduğu, davalı tarafından 16.10.2006 tarihli ihtarname ile davacıya işe başlaması için teklif sunulduğu, davacının başlamak için gittiğinde kendisine atlı spor kulübündeki at ahırlarının temizlik işinin verilmesi sebebi ile daha alt pozisyon olduğu için davacı tarafından kabul edilmediği dosya kapsamından anlaşılmaktadır. Davacı tanıkları atlı spor kulübünde müdürlük kadrosunun bulunmadığını, üç kişinin çalıştığını beyan etmiştir. Davalı ise davacının çalıştığı birimin kapatıldığını, şirketin aldığı karar ile kulüp tesislerinin temizlik işlerinin dışarıdan satın alınmasına karar verildiğini bu uygulamanın şirkette halen devam ettiğini belirtmiştir. Davalı işverenin davacıya aynı pozisyonda iş verme zorunluluğu bulunmamakla birlikte davalının işverenin işe davetinin samimi olup olmadığının denetlenmesi bakımından davacıdan yapmasını istediği işin önceki işi ile aynı olup olmadığı ücret ve diğer şartlar bakımından araştırılmalıdır. Davalı tarafından belirtilen şirketin aldığı işletmesel karar, davacının çalıştığı birimin kapatılıp kapatılmadığı, temizlik konusunda dışarıdan hizmet alımı yapılıp yapılmadığı, davacıya teklif edilen iş şartlarında aleyhe değişiklik olup olmadığı konusunda uzman bir bilirkişi kurulu aracılığı ile tespit edilerek oluşacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 21.11.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/16443, Karar No: 2025/117, Tarih: 07.01.2025

**10. Ceza Dairesi         2023/16443 E.  ,  2025/117 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2021/617 E., 2021/1716 K.

SUÇ : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

İNCELEME KONUSU KARAR : Mahkûmiyet

KANUN YARARINA BOZMA

YOLUNA BAŞVURAN : Adalet Bakanlığının istemi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması

Kayseri 9. Asliye Ceza Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararı ile hükümlü hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan, 5237 sayılı TCK'nın 191/1. maddesi uyarınca 2 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, kararın istinaf edilmeksizin 23.12.2021 tarihinde usûlüne uygun şekilde kesinleştiği anlaşılmıştır.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı CMK'nın 309/1. maddesi uyarınca, 26.07.2023 tarihli ve 94660652-105-38-14708-2022-Kyb sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 18.09.2023 tarihli ve KYB-2023/90101 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 18.09.2023 tarihli ve KYB-2023/90101 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

“Benzer bir konuya ilişkin olarak Yargıtay 10. Ceza Dairesinin 16/06/2021 tarihli ve 2020/18965 esas, 2021/7640 karar sayılı ve Yargıtay 10. Ceza Dairesinin 21/06/2021 tarihli ve 2020/21397 esas, 2021/7865 karar sayılı ilâmları ile benzer diğer ilamlarında da değinildiği üzere, şüpheli hakkında verilen "Kamu davasının açılmasının ertelenmesi" kararı ve bu karar ile birlikte verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına ilişkin kararların, şüpheliye usulüne uygun tebliğ edilmeden tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazına başlanamayacağı, anılan kararın infazına başlanmış olmasının hatta tedbirin infazının tamamlanmasının bir önem arz etmediği,

Somut olayda, Kayseri Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 05/07/2019 tarihli ve 2018/41526 soruşturma, 2019/697 sayılıamu davasının açılmasının ertelenmesine ilişkin şüphelinin yokluğunda verilen kararın şüpheliye08/07/2019 tarihinde tebliğ edilmiş ise de, karara karşı itiraz yoluna başvuru süresinin 15 gün olduğu hususunun da kararda belirtilmediği gibi usulüne uygun bir yasa yolu bildirimi yapılmaması nedeniyle kamu davasının açılmasının ertelenmesine dair kararın kesinleşmediği cihetle, kovuşturma şartı gerçekleşmediğinden kamu davasının durmasına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde, isabet görülmemiştir.”

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

A. Şüpheli hakkında, 25.08.2018 tarihinde işlediği kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan yapılan soruşturma sonunda, Kayseri Cumhuriyet Başsavcılığının 05.07.2019 tarihli ve 2018/41526 Soruşturma, 2019/697 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nın 191/2. maddesi uyarınca beş yıl süre ile kamu davasının açılmasının ertelenmesine, aynı Kanun'un 191/3. maddesi uyarınca bir yıl süre ile tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına, erteleme süresi içerisinde kendisine yüklenen yükümlülüklere veya uygulanan tedavinin gereklerine uygun davranmamakta ısrar etmesi ya da

tekrar kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması durumunda hakkında kamu davası açılacağının ihtarına karar verildiği, kararda itiraz kanun yolu ve mercii ile 15 günlük itiraz süresinin gösterilmediği, kararın, 08.07.2019 tarihinde ceza infaz kurumunda bulunan şüpheliye "okumak/almak" şerhi ile tebliğ edilerek tedbirin infazı için Denetimli Serbestlik Müdürlüğüne gönderildiği,

B. Sanığın, erteleme süresi zarfında 30.01.2021 tarihli eylemi ihlal kabul edilerek, erteleme kararının kaldırılarak Kayseri Cumhuriyet Başsavcılığının 06.04.2021 tarihli ve 2018/41526 Soruşturma, 2021/5773 Esas, 2021/4450 sayılı iddianamesi ile kamu davası açıldığı,

C. Kayseri 9. Asliye Ceza Mahkemesinin kanun yararına bozma istemine konu 15.12.2021 tarihli ve 2021/617 Esas, 2021/1716 Karar sayılı kararı ile sanığın 5237 sayılı TCK'nın 191/1. maddesi uyarınca 2 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, kararın istinaf edilmeksizin kesinleştiği,

Anlaşılmıştır.