muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/3400, Karar No: 2019/9230, Tarih: 18.04.2019

**22. Hukuk Dairesi         2019/3400 E.  ,  2019/9230 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ: ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, yasadan kaynaklı bir kısım ek ödemeleri hak etmiş olmasına karşın kendisine ödeme yapılmadığını, maaş ilmühaberinde ücretinin bu nedenle eksik tespit edildiğini beyanla haklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.Davalı vekili, kurum işleminin yürürlükteki mevzuata uygun olduğunu savunarak davanın reddini talep etmiştir.Mahkemece, yapılan yargılama sonucunda toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçe ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davacı vekili, yasadan kaynaklı bir kısım ek ödemeleri hak etmiş olmasına karşın kendisine ödeme yapılmadığını, maaş ilmühaberinde ücretinin bu nedenle eksik tespit edildiğini beyanla haklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.Davalı vekili, kurum işleminin yürürlükteki mevzuata uygun olduğunu savunarak davanın reddini talep etmiştir.Mahkemece, yapılan yargılama sonucunda toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçe ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.Uyuşmazlık, 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek II. cetvelinde yer alan ve özelleştirme sonucu hissesi devredilen davalı kurumda TİP 2 sözleşmesi ile nakle tabi olarak çalışan davacının davalının özelleştirmeden önce tabi olduğu ve özelleştirme ile bazı hükümleri değişen 406 sayılı Kanun'un Ek 29. maddesi kapsamındaki düzenleme ve sözleşmedeki hüküm sebebi ile 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararname'nin Ek 3. maddesi ve 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek II. cetvelinde yer alan kurumlarda çalışan sözleşmeli personele yapılan artışlardan yararlanıp yararlanmayacağı, nakledilirken bu artışların ve ödenen ikramiye, ilave tediye gibi ücretlerin maaş nakil ilmühaberindeki ücretinde dikkate alınıp alınmayacağı noktasında toplanmaktadır.Somut uyuşmazlıkta kanuni dayanaklar 406 sayılı Kanun'un Ek. 29. maddesi, 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek 3. maddesi, 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek II cetveli ve bu kanun hükmünde kararnamelere dayanılarak çıkarılan 2006/1, 2006/3, 2007/1 ve 2008/1 sayılı tebliğler yanında taraflar arasındaki sözleşme hükümleridir.406 sayılı Kanun'un 29. maddesinin 3. fıkrasının birinci cümlesine göre “399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnameye tâbi olarak sözleşmeli personel ve kapsam dışı personel statüsünde çalışanlar hakkında, 4046 sayılı Kanun'un 22. maddesinin dördüncü ve beşinci fıkrası hükümlerinin uygulanmasında, Devlet Personel Başkanlığına bildirildikleri tarihteki ünvanları esas alınarak Yönetim Kurulunca 15.4.2004 tarihi itibarıyla bu ünvana göre belirlenmiş olan ücret ve diğer malî haklarına bu tarihten Devlet Personel Başkanlığına bildirildikleri tarihteki kadro ve pozisyonlarına ilişkin olarak bildirim tarihine kadar geçen süre içinde kamu görevlilerine yapılacak artış oran ve/veya miktarları uygulanmak suretiyle bulunacak tutar dikkate alınır. Kapsam dışı personelden Devlet Personel Başkanlığına bildirilenlerin 15.4.2004 tarihi itibarıyla ünvanlarına göre ücretinin belirlenmemiş olması durumunda, benzer görevlerde bulunanlar dikkate alınarak bu tarih için ücret ve diğer malî hakları tespit etmeye Yönetim Kurulu yetkilidir”.

Taraflar arasında imzalanan TİP 2 sözleşmenin 7. maddesindeki kurallara göre ise “Nakil hakkını saklı tutan çalışanın ikramiye, yardım vs. gibi mali ve özlük hakları için iş mevzuatına tabi kapsam dışı personel esaslarında yer alan hükümler uygulanır. Ancak ücretlerde yapılacak artış oranı, kamudaki memur maaş artış oranında olacaktır ”.

Diğer taraftan özelleştirme uygulamaları sebebi ile nakilleri düzenleyen 4046 sayılı Kanun'un 22/5 maddesinde özelleştirme sebebiyle kamu kurum ve kuruluşlarına nakledilen sözleşmeli ve iş kanunlarına tabi personelin Devlet Personel Başkanlığına bildirildikleri tarihteki kadro ve pozisyonlarına göre almakta oldukları ücret yanında, bildirim tarihi itibarı ile almakta oldukları ikramiye, ek ödeme gibi ek ödemelerinde sabit bir değer olarak bildirileceği hükmünü içermektedir.Ancak 406 sayılı Telgraf ve Telefon Kanunu Türk Telekom personeli için farklı bir uygulama benimsemiş özel düzenleme olduğundan bu Kanun'un 29. maddesinin davacı hakkında uygulanması gerektiği anlaşılmaktadır.406 sayılı Yasada değişiklik yapan ve 02.07.2004 tarihli Resmi Gazetede yayınlanan 5189 sayılı Yasa ile Türk Telekom Personelinin parasal haklarının tespitinde Türk Telekom Yönetim Kurulu yetkili kılınmış olup 406 sayılı Yasanın Ek 29. maddesiyle başka kurumlara atanmak üzere Devlet Personel Başkanlığına bildirilecek personelin 4046 sayılı Yasanın 22. maddesi uyarınca eski görevleriyle yeni görevlerinin parasal hakları arasındaki farkın ödenmesi sırasında yönetim kurulunca bu personelin diğer kamu personeline göre yüksek tutarlara çıkarılmış parasal hakları yerine 15.04.2004 tarihi itibariyle aldıkları ücretlerine iş sözleşmelerinin sona erdiği 15 Ocak tarihine kadar kamu görevlilerine yapılmış zamlar uygulanmış olup bu düzenlemeyle ....'de çalışmakta iken özelleştirme nedeniyle başka kurumlara atananların ücretleriyle aynı unvanlarla özelleştirme kapsamındaki başka kurumlarda görev yapılmakta iken naklen atananların parasal hakları arasında eşitlik sağlanması amaçlanmıştır.27.06.1989 tarih ve 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararnameye 21.03.2006 tarih ve 5473 sayılı Kanun ile eklenilen ek 3. maddede öngörülen ek ödemeler kamu görevlilerine yapılan genel bir artış niteliğinde olmadığından, davacının bu ödemeden yararlanması için anılan kanun kapsamındaki kamu görevlilerinden olması gerekir. Gerek 406 sayılı Kanun'un Ek 29. maddesi,gerekse sözleşmenin 7. maddesi hükümleri davacının iş sözleşmesi ile çalıştığı dönemde kamu görevlilerine yapılan genel nitelikli artışlardan mahrum kalmasını engellemeyi amaçlamaktadır. Davacı davalıya ait işyerinde çalışmasaydı, 15.04.2004 tarihi itibariyle belirlenmiş olan ünvanın ücret ve diğer mali haklarıyla bir kamu kurumuna atanacak ve kamu görevlilerinin ücretlerine yapılan artışlardan yararlanacaktı.Kamu görevlisi olarak çalıştığında hak kazanamayacağı bir ödemeden davalı şirkette çalıştığı sırada yararlanması için bu konuda özel bir düzenleme olması gerekir. Bu bağlamda sözleşmenin 7. maddesi genel artışlarla ilgilidir.Sonuç olarak, 375 sayılı KHK ek 3

. Davacı davalıya ait işyerinde çalışmasaydı, 15.04.2004 tarihi itibariyle belirlenmiş olan ünvanın ücret ve diğer mali haklarıyla bir kamu kurumuna atanacak ve kamu görevlilerinin ücretlerine yapılan artışlardan yararlanacaktı.Kamu görevlisi olarak çalıştığında hak kazanamayacağı bir ödemeden davalı şirkette çalıştığı sırada yararlanması için bu konuda özel bir düzenleme olması gerekir. Bu bağlamda sözleşmenin 7. maddesi genel artışlarla ilgilidir.Sonuç olarak, 375 sayılı KHK ek 3. maddesi uyarınca yapılan ek ödemelerin kamu personeli arasındaki ücret dengesizliğinin giderilmesi amacıyla madde kapsamında sayılan kamu idarelerindeki personel ile sınırlı olan ödeme olduğunu,yapılan düzenlemenin kamu personeli arasındaki ücret adaletini sağlayama yönelik olduğu ve kamu personelinin tamamını kapsayan genel bir artış niteliğinde olmadığı anlaşılmaktadır. Davacının davalı şirkette nakle tabi personel olarak çalıştığı dönemde kamuda çalışanlara yapılan zam oranında maaşına zam yapılarak belirlenen ücrete göre nakil ilmuhaberinde ücretin tespit edildiği sabittir.Davacıya nakle tabi olarak çalıştığı dönemde TİP 2 sözleşmesi uyarınca davalı işverence ikramiye ve ilave tediye ödemesi yapıldığı anlaşılmaktadır. Bu ödemelerin davacının kamuya geçiş hakkını saklı tutarak imzaladığı sözleşme kapsamında kapsam dışı işçilik süresiyle sınırlı olduğu, Devlet Personel Başkanlığına bildirilen ücretine dahil edilmesi yönünde bir düzenleme bulunmadığı, 4046 sayılı Kanun'un 22/5 maddesinin davacı hakkında uygulanamıyacağı,buna göre Devlet Personel Başkanlığına bildirilen ücretine eklenmesinin mümkün olmadığı anlaşılmaktadır.Bu itibarla davalı şirkette çalışmakta iken 406 sayılı Kanun'un ek 29. maddesi uyarınca diğer kamu kurum ve kuruluşlarına nakledilmek üzere Devlet Personel Başkanlığına bildirilen davacının dava konusu ek ödemeden yararlanamıyacağı,sözleşme kapsamında ödenen ikramiye ve ilave tediye gibi ücretlerin nakil ilmuhaberindeki ücrete eklenemiyeceği, nakil ilmuhaberindeki ücretinin eksik belirtilmediği anlaşılmaktadır. Hal böyle olunca Mahkemece asıl ve birleşen davanın reddine karar verilmesi gerekli iken yazılı gerekçe ile kabulüne karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.SONUÇ:Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 18.04.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3574, Karar No: 2020/448, Tarih: 10.02.2020

**4. Hukuk Dairesi         2017/3574 E.  ,  2020/448 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 21/10/2015 gününde adli yardım talepli olarak verilen dilekçe ile staj eğitimi nedeniyle alacak istenmesi üzerine mahkemece adli yardım talebi reddedilerek yapılan yargılama sonunda; dava konusuz kaldığından karar verilmesine yer olmadığına dair verilen 21/04/2016 günlü kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 5236 sayılı Kanun ile eklenen ek 4. madde gereğince HUMK’nun 427. maddesi uyarınca temyize konu bölümünün 2.190,00 TL’yi geçmemesi durumunda karar kesindir. Somut olayda temyize konu olan tutar, bu düzeye ulaşmadığından davalının temyiz inceleme isteğinin reddine 10/02/2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1790, Karar No: 2013/8119, Tarih: 19.09.2013

**20. Hukuk Dairesi         2013/1790 E.  ,  2013/8119 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı Hazine tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı ... Yönetimi, 05.01.2012 tarihli dava dilekçesi ile dava konusu taşınmazların bulunduğu Tahtaköprü Köyünde 64 nolu Orman Kadastro Komisyonunca 6831 sayılı Kanunun 3302 sayılı Kanun ile değişik 2/B maddesi gereğince yapılan çalışmalar sonucu Tahtaköprü Köyü 220 ada 1 parsel sayılı kesinleşmiş orman parseli sınırları içerisinde yer alan ve ekli haritalarda PX, PXI, PXII ve PXIII olarak gösterilen poligon numaraları ve koordinatları yazılı taşınmazların orman sınırları dışına çıkarıldığı, orman içindeki küçük boşlukların uzun vadede orman aleyhine yapılan genişlemelere elverişli ve teknik bakımdan orman sistemi içerisinde bulunması zorunlu olan bu gibi orman içerisindeki küçük boşlukların 6831 sayılı Kanunun 2/B maddesinde 31.12.1981 tarihinden önce bilim ve fen bakımından orman niteliğini tam olarak kaybetmiş yerlerden tarım arazisi olarak kullanılmasında yarar olduğu tesbit edilen arazilerin orman sınırları dışına çıkarılacağı, hükmü gereği orman kadastro komisyonu tarafından tarım arazisi olarak taşınmazların orman sınırları dışına çıkarma işleminin kanuna uygun olmadığı açıklanarak, 6831 sayılı Kanunun değişik 2/B maddesi gereğince orman sınırları dışarısına çıkarılma işleminin iptaline karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece davanın kabulü ile .... İli, ... İlçesi, ... Köyünden 64 nolu Orman Kadastro Komisyonunca yapılan 2/B uygulamaları sonucu orman sınırları dışına çıkarılan ... Mevkiindeki PX nolu 4891 m², ... Mevkiindeki PXI nolu 13725 m² Temiztarla mevkiindeki PXII nolu 3563 m², ... Mevkiindeki PXIII nolu 19195 m² yüzölçümündeki parsele ilişkin orman dışına çıkarılmasına dair tespitin iptaline karar verilmiş, hüküm davalı Hazine tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, 2/B madde uygulama çalışmalarına itiraza ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazların bulunduğu yerde 1948 yılında kesinleşen orman tahdidi ile daha sonra 2010 yılında, 3402 sayılı Kanunun 4. maddesi hükmüne göre 6831 sayılı Orman Kanunun 3302 sayılı Kanunla değişik 2/B madde çalışmaları yapılarak 07/07/2011 tarihinde ilân edilmiştir.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye ve çekişmeli taşınmazların 31/12/1981 tarihinden önce orman niteliğini yitiren yerlerden olmadığı ve elçekildiğinde orman niteliğine dönüşeceğine

göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usûl ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, Harçlar Kanununun değişik 13/j maddesi gereğince harç alınmasına yer olmadığına 19/09/2013 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11070, Karar No: 2015/18619, Tarih: 23.11.2015

**3. Hukuk Dairesi         2015/11070 E.  ,  2015/18619 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : GAZİOSMANPAŞA 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 10/04/2013

NUMARASI : 2007/287-2013/139

Taraflar arasındaki maddi-manevi tazminat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalılardan F.. K.. vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili dava dilekçesinde, davacının kızı Sedef'in davalı Fatma'ya ait ana okuluna gittiğini, davalı Özlem'in öğretmen olduğunu, 27/11/2006 tarihinde küçük Sedef'in üzerine kaynar su döküldüğünü, sırtı ile her iki ayağında 2. derece yanık meydana geldiğini belirterek 50.000,00 TL manevi, 10.000,00 TL maddi olmak üzere toplam 60.000,00 TL tazminatın davalılardan müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davacı taraf 29.01.2009 tarihli celsede davalı Özlem hakkındaki davayı atiye terk ettiğini bildirmiştir.

Davalı F.. K.. vekili davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile; 5.000,00 TL maddi tazminat ile 30.000,00 TL manevi tazminatın 11/06/2007 dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalı F.. K..'dan alınarak davacıya verilmesine, fazlaya dair talebin reddine, davalı Özlem hakkındaki davanın atiye terkedilmesi nedeniyle bu davalı hakkında karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir. Hüküm, davalı F.. K.. vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalı vekilinin sair temyiz itirazları yerinde görülmeyerek reddedilmiştir.

Ancak, karar tarihi itibariyle yürürlükte bulunan AAÜT uyarınca davanın red edilen miktarı üzerinden hesaplanan vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine karar verilmesi gerekirken, bu yöne ilişkin hüküm kurulmamış olması doğru görülmemiştir.

Ne var ki, bu hususların düzeltilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, bu yöne ilişkin temyiz itirazlarının kabulü ile hüküm fıkrasının beşinci maddesinden sonra gelmek üzere "Davalı Fatma kendisini vekille temsil ettirdiğinden reddedilen kısım bakımından AAÜT'ne göre hesap edilen 3.000 TL vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalı Fatma'ya verilmesine” ifadesinin yazılması suretiyle hükmün düzeltilmesine ve düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 23.11.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/15960, Karar No: 2024/1855, Tarih: 22.02.2024

**7. Ceza Dairesi         2021/15960 E.  ,  2024/1855 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2014/179 E., 2016/120 K.

SUÇ : 6831 sayılı Orman Kanunu'na muhalefet

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu, temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. GEREKÇE

Sanığın, Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi’nden temin olunan güncel nüfus kayıt örneğine göre hüküm tarihinden sonra 26.06.2021 tarihinde vefat ettiğinin anlaşılması karşısında, bu durumun Mahkemece araştırılarak 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 64 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca duruşma açılarak sanık hakkında açılan kamu davasının düşürülüp düşürülmeyeceğinin karar yerinde değerlendirilmesinde zorunluluk bulunduğu anlaşılmıştır.

II. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Yerel mahkeme kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

22.02.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/4062, Karar No: 2010/9266, Tarih: 30.09.2010

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2010/4062 E.  ,  2010/9266 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, 20.4.1982- 16.2.1987 tarihleri arasında Esnaf ... sigortalılığının geçerli olduğunun tesbitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici nedenlere göre davalı Kurumun aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava, davacının Kurum girişinin 20.04.1982 tarihi olduğunun ve 20.04.1982-16.02.1987 tarihleri arasında primi ödenmiş 1479 sayılı Yasa'ya tabi esnaf ... sigortalılık süresinin geçerli olduğunun tesbiti istemine ilişkindir.

Mahkemece istemin kabulüne karar verilmiştir.

1.4.1972 tarihinde yürürlüğe giren 1479 sayılı Yasa'nın 24. maddesinde zorunlu ... sigortalılığı için esnaf sicili veya kanunla kurulu meslek kuruluşu kaydı aranırken 20.4.1982 tarihinde yürürlüğe giren 2654 sayılı Yasa ile 1479 sayılı Yasa'nın 24. maddesi değiştirilerek zorunlu ... sigortalılığı için gelir vergisi mükellefi olması şartı getirilmiş ancak gelir vergisinden muaf olanlar için meslek kuruluşuna kayıtlı olma yeterli görülmüş, 22.3.1985 tarihinde yürürlüğe giren 3165 sayılı Yasa ile 24. madde değiştirilerek zorunlu ... sigortalılığı için vergi kaydı veya esnaf sicil kaydı veya oda kaydının bulunması yeterli görülmüş, 2.8.2003 tarihinde yürürlüğe giren 4956 sayılı Yasa ile 24. madde değiştirilerek zorunlu ... sigortalılığı için gelir vergisi mükellefi olma şartı getirilmiş ancak gelir vergisinden muaf olanlar için esnaf sicil kaydı ve oda kaydının bir arada bulunması yeterli görülmüştür.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; davacının 16.04.1992 tarihli bildirgeye göre 16.02.1977 tarihli vergi kaydı nedeniyle geriye yönelik olarak 20.4.1982 tarihi itibariyle tescil edildiği, 01.01.1977-16.02.1987 tarihleri arasında zirai nitelikte,16.02.1987-19.02.1998 tarihleri arasında basit usulde ve 19.02.1998-28.08.2001 tarihleri arasında gerçek usulde vergi kaydının bulunduğu,16.02.1987-01.05.2002 tarihleri arasında Esnaf Odasına kayıtlı olduğu, 10.07.1987-14.05.2002 tarihleri arasında Esnaf Sicil kaydının bulunduğu, davalı Kurumca 1.1.1977- 16.2.1987 tarihleri arasındaki vergi kaydının zirai olduğunun öğrenilmesi üzerine 2003 yılında geriye doğru yapılan bir işlemle 20.4.1982- 16.8.1987 tarihleri arasındaki sigortalılık süresinin iptal edilerek sigorta başlangıç tarihinin 16.2.1987 tarihine çekildiği, dava dosyası içinde bulunan icra dosyasının davadışı ... ile ilgili olduğu, davacıya ait icra dosyasının, ... şahsi sicil dosyasının ve prim ödemelerine ilişkin hizmet cetvelinin getirtilmediği anlaşılmaktadır.

Davacının 1479 sayılı Yasa gereği tescili 1992 yılında geriye yönelik olarak 20.4.1982 tarihi itibariyle yapılmış olmakla, 1985 yılında yürürlükte bulunan 1479 sayılı Yasa'nın 24.maddesi gereğince 01.01.1977-16.02.1987 tarihleri arasındaki vergi kaydının zirai nitelikte olduğunun kabulü halinde uyuşmazlık konusu döneme ilişkin sigortalılık koşullarının oluşmadığı ortadadır. Ne var ki, Kurumun 15.03.2010 tarih ve 4104504 sayılı yazısına göre, davacının 20.04.1982-16.02.1987 tarihleri arası borcunu da kapsayan 20.04.1982 tarihinden kayıt ve tescilinin yapıldığı tarihe kadar olan borcu ile ilgili Kurum tarafından icra işlemi başlatıldığı,İcra Müdürlüğüne ödemelerinin olmasına rağmen hesap ekstresinde görünen ödemelerin herhangi birinde borcunun tamamını bitirdiği tarihe rastlanmadığı, 01.01.1977 tarihinde başlayan vergi kaydının zirai kazanç olduğu ticari faaliyetine ise 16.02.1987 tarihinde başladığı belirtilmiştir.Hal böyle olunca, davacının 01.01.1977 tarihindeki vergi kaydının zirai faaliyetten mi yoksa ticari faaliyetten mi kaynaklandığının ilgili vergi dairelerindeki kayıtlar ve vergi beyannameleri getirtilmek suretiyle tesbit edilip, davacının hangi döneme ilişkin primlerinin icra yoluyla tahsil edildiği kesin olarak saptandıktan sonra, vergi kaydının ticari olduğunun anlaşılması durumunda şimdiki gibi karar vermek, zirai olduğunun anlaşılması halinde ise, uyuşmazlık konusu süreyi veya primleri tahsil edilmiş ve davalı Kurum tarafından uzun süre kullanılmış dönem yönünden Kurumun sigortalılık süresini iptal etmesi Medeni Kanun’un 2. maddesinde ifadesini bulan objektif iyi niyet kurallarıyla bağdaşmayacağından bu süreyi sigortalılık süresi olarak kabul etmek gerekir. Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 1.10.1997 gün ve 1997/10-578 Esas, 1997/758 Karar sayılı ilamı da bu yöndedir.

Yapılacak iş; davacının 01.01.1977 tarihindeki vergi kaydının zirai faaliyetten mi yoksa ticari faaliyetten mi kaynaklandığını ilgili vergi dairelerindeki kayıtlar ve vergi beyannamelerini getirtmek suretiyle tesbit etmek, davacının hangi döneme ilişkin primlerinin icra yoluyla tahsil edildiğini kesin olarak saptamak ve tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre karar vermektir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 30.09.2010 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2682, Karar No: 2016/4576, Tarih: 04.05.2016

**14. Ceza Dairesi         2016/2682 E.  ,  2016/4576 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çocuğun nitelikli cinsel istismarı

HÜKÜM : Mahkumiyet

İlk derece mahkemesince bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma; duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş, sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, suça sürüklenen çocuk müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 04.05.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.