muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/23832, Karar No: 2022/14496, Tarih: 20.10.2022

(Kapatılan) 5. Kolordu Komutanlığı Askeri Mahkemesince verilen 03.03.2017 tarih 2016/1421 Esas ve 2017/66 Karar sayılı (Askeri Mahkemelerin kapatılması sonrasında dosya Tekirdağ 3. Asliye Ceza Mahkemesine devredilmiş ve aynı Mahkemenin 03.03.2017 tarihli ve 2017/853 Esas, 2017/374 Karar numarasını almıştır) direnme kararına konu dava dosyası Askeri Savcının temyizi üzerine dairemize gönderilmekle dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

(Kapatılan) Askeri Yargıtay 2'nci Dairesinin 07/12/2016 tarihli, 2016/604 Esas ve 2016/647 Karar sayılı bozma kararının yerinde olduğu değerlendirilerek 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 02.12.2016 gün ve 29906 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 36. maddesiyle değişik 307. maddesinin dördüncü fıkrası gereğince direnme kararını incelemek üzere dosyanın Yargıtay Ceza Genel Kuruluna gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 20.10.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/572, Karar No: 2017/6352, Tarih: 07.07.2017

**20. Hukuk Dairesi         2016/572 E.  ,  2017/6352 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı yerel mahkemece verilen hüküm davalılar ... ve ... Yönetimi tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Temyiz incelemesi yapılabilmesi için;

Mahkemece hükme esas alınan ... bilirkişi raporunda 1963 tarihli memleket haritası ve dayanağı 1956 tarihli hava fotoğrafı uygulanmış ise de;hava fotoğrafı üzerinde streoskopik inceleme yapılmak sureti ile taşınmazda kullanım olup olmadığı ile ilgili yeterli açıklama yapılmadığı gibi kadastro tespitinden 15-20 yıl öncesine ilişkin memleket haritası ve hava fotoğrafı da uygulanmamıştır.

Açıklanan sebeplerle,kadastro tespitinden 15-20 yıl öncesine ilişkin memleket haritası ve hava fotoğrafı bulunduğu yerden getirtildikten sonra,dava dosyasının fen ve ... bilirkişilere verilerek keşifte uygulandığı bildirilen 1956 tarihli hava fotoğrafı ile kadastro tespitinden 15-20 yıl öncesine ilişkin memleket haritası ve hava fotoğrafı ölçekleri kadastro paftası ölçeğine, yine kadastro paftası ölçeği de memleket haritası ve hava fotoğrafları ölçeğine bilgisayar ortamında (... veya benzeri programlar kullanılarak) çevrildikten sonra bu haritalar birbiri üzerine aplike edilmek suretiyle çekişmeli taşınmazın konumunu çevre parsellerle birlikte memleket haritası ve hava fotoğrafları üzerinde gösterilmesi, hava fotoğrafları üzerinde stereoskopik yöntemle üç boyutlu inceleme yapılarak dava konusu taşınmazın, o hava fotoğraflarında ne şekilde gözüktüğü, üzerinde bulunan bitki örtüsü, varsa ağaçların cinsi yaşı ve adedi, kapalılık oranı ile üzerinde tarımsal faaliyet yapılıp yapılmadığı, tasarruf edilen yerlerden olup olmadığı, tasarruf sınırları bulunup bulunmadığı, mezkur tarihlerde kullanıldığına ilişkin emareler bulunup bulunmadığı, kullanım varsa kullanım durumunun ne olduğu, 141 ada 20 sayılı parselin dere niteliğinde gözüküp gözükmediği hususlarında ayrıntılı anlatımı içeren müşterek imzalı, aplikeli ve açıklamalı ek rapor alınarak bu dosya arasına konulması,

Ayrıca, dava dosyasının, 6100 sayılı Kanunun 302/4. ve Bölge Adliye ve Adli Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Cumhuriyet Başsavcılıkları İdari ve Yazı İşleri Hizmetlerinin Yürütülmesine Dair Yönetmeliğin 203. maddeleri uyarınca tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi listesine bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda değinilen eksikliklerin giderilmesi için dosyanın YEREL MAHKEMEYE GÖNDERİLMESİNE 07/07/2017 günü oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1500, Karar No: 2015/2923, Tarih: 06.02.2015

**8. Hukuk Dairesi         2015/1500 E.  ,  2015/2923 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davada, 4721 Sayılı TMK'nın "Miras Hukuku" (TMK.3.Kitap) hükümlerinden kaynaklanan ve diğer dairelerin görevine girmeyen davalar sonucu verilen hüküm ve kararların Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih 2015/8 sayılı Kararı ile hazırlanıp, 22.01.2015 Tarihli ve 29244 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Hukuk Daireleri'ne ilişkin iş bölümü uyarınca, hükme yöneltilen temyiz itirazlarının incelenmesi Yargıtay (14.) Hukuk Dairesi'nin görev alanına girmesi nedeniyle, dosyanın anılan Daire Başkanlığı'na GÖNDERİLMESİNE, 06/02/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/17953, Karar No: 2015/8640, Tarih: 18.06.2015

**16. Hukuk Dairesi         2014/17953 E.  ,  2015/8640 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sırasında ... Mahallesi çalışma alanında bulunan 155 ada 50 parsel sayılı 1426 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz tapu kaydı ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle ... ve paydaşları adına tespit edilmiştir. Davacılar ... mirasçısı ... ve paydaşları tarafından davalı ..., ... ve diğer gerçek kişiler aleyhine Asliye Hukuk Mahkemesinde dava konusu taşınmaz ile birlikte çok sayıda taşınmazı kapsar şekilde açılan tescil davası davaya konu olan parsel hakkında tutanak düzenlenmiş olması nedeniyle Kadastro Mahkemesine aktarılmıştır Mahkemece Yargıtay 17. Hukuk Dairesinin usule ilişkin bozma ilamına uyularak parseller hakkındaki davalar tefrik edilmek suretiyle yapılan yargılama sonunda davacıların davasının reddine, bu dosyada çekişme konusu olan 155 ada 50 parsel sayılı taşınmazın ... ve paydaşları adına tapuya tesciline karar verilmiş; hüküm, davalı ... temsilcisi tarafından temyiz edilmiştir.

Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 141/3. maddesi “mahkemelerin her türlü kararlarının gerekçeli olarak" yazılmasını zorunlu kıldığı gibi; bu zorunluluk, 1086 sayılı Yasa'nın 388 ve 389. maddelerinin de amir hükmüdür. Adil yargılanma hakkının garantileri arasında yer alan "aleni yargılanma ilkesi" ve "hukuki dinlenilme hakkı" da, kararların gerekçeli olmasını zorunlu kılar. Bu prensiplerin amacı, yargılama sürecini ve kararın verilişini kamu denetimine açık tutmak suretiyle adaletin yerine getiriliş biçimini görünür kılmak; kamu eliyle karar verme sürecini denetleyerek kişinin adil yargılanma hakkını güvence altına almak ve adalete güveni korumaktır. Anılan maddeler uyarınca gerekçe, iki tarafın iddia ve savunmalarının özetini, anlaştıkları ve anlaşamadıkları hususları, çekişmeli vakıalar hakkında toplanan delilleri, delillerin tartışılması ve değerlendirilmesini, sabit görülen vakıalarla bunlardan çıkarılan sonuç ve hukuki sebepleri içermelidir. Başka bir deyişle gerekçe; hüküm fıkrasında yazılı sonuçlara nasıl varıldığının tereddüte yer bırakmayacak şekilde açıklanmasıdır. Kararın gerekçesi ile hüküm fıkrası birbirine sıkı sıkıya bağlı olup uyumlu bulunması zorunludur. Açık duruşmada tefhim olunan hüküm fıkrasında varılan sonucun nedenlerini açıklamayan ifadelerin gerekçe olarak kabul edilmesi mümkün değildir. Somut olayda mahkemenin kararı incelendiğinde, toplanan delillerin tartışılıp değerlendirilmediği, sabit görülen vakıalara nasıl ulaşıldığı, bunlardan çıkarılan sonuçlar ile bunların hukuki sebeplerinin neler olduğu hususlarında açıklama yapılmadığı; kararın gerekçe bölümünün dahi bulunmadığı görülmektedir. Bu haliyle mahkemenin kararının gerekçe içermediği açık ve tartışmasız olup kararın gerekçesiz olması karşısında, temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre sair yönlerin incelenmesine şimdilik yer olmadığına, 18.06.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/6140, Karar No: 2013/10804, Tarih: 22.04.2013

**12. Ceza Dairesi         2013/6140 E.  ,  2013/10804 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç :Taksirle yaralama

Hüküm :5237 sayılı TCK'nın 89/4, 50/1-a, 52/4, 53/6. maddeleriuyarınca mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii ile katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Bozmaya uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin eksik araştırma ile karar verildiğine katılan vekilinin cezanın az olup TCK'nın 50. maddesinin uygulanmaması gerektiğine ilişkin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanık hakkında hükmedilen uzun süreli 1 yıl 6 ay hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi sırasında adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının belirtilmemesi, keza uzun süreli hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesine yasal dayanak oluşturan kanun maddesinin TCK'nın 50/1-a olarak eksik gösterilmesi, bir gün karşılığı adli para cezasının belirlenmesine yasal dayanak oluşturan TCK'nın 52/2. maddesinin gösterilmemesi suretiyle 5271 sayılı CMK'nın 232/6. maddesine ve TCK'nın 50/4-1(a), 52/2. maddelerine aykırı davranılması,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konuda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden hükmün adli para cezasına çevirme konulu 2. bendinin karardan çıkartılarak yerine “ Sanığın hakkında tayin olunan hapis cezasının TCK'nın 50/4. maddesi delaletiyle TCK’nın 50/1-a maddesi gereğince hürriyeti bağlayıcı cezanın adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının 545 tam gün olarak belirlenmesine; TCK'nın 52/2. maddesi gereğince bir gün karşılığı adli para cezasının takdiren 20-TL hesabıyla 10.900-TL adli para cezası ile cezalandırılmasına” ibaresinin yazılması suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün isteme uygun olarak DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 22.04.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/7105, Karar No: 2008/13561, Tarih: 17.11.2008

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2008/7105 E.  ,  2008/13561 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalı şirket ile aralarında 30.7.1992 tarihli devre tatil sözleşmesi bulunduğunu belirterek, yenileme ve yeniden inşa etme bedelinden sorumlu olmayacağının tespitine ve 2006 yılı için bildirilen 1168 YTL tutarındaki yüksek devre servis bedelinin indirilmesine, karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Yargılama sırasında taraflar ittifakla, ... 6. Tüketici Mahkemesinde açılmış olan ve konusu itibariyle bu davaya emsal teşkil edecek 2005/365 E.sayılı dava dosyası ile ilgili mahallinde keşif yapılarak bilirkişiden rapor alınmasına karar verildiğini, gelecek bu raporun bu dosya için de emsal teşkil edeceğini bildirerek, bu raporun beklenmesini istemişler, yani delil olarak bu dosyada verilecek bilirkişi raporuna dayanmışlardır. Mahkemece, üç celse bu dosyadaki bilirkişi raporunun ibraz edilmesinin beklenmesine karar verilmiş, daha sonra bu beklemeden vazgeçilerek, davacı tarafa keşif ve bilirkişi ücreti yatırması konusunda süre verilmiş ve ara kararı gereği yerine getirilmediği gerekçesiyle, dava reddedilmiştir. Taraflar emsal olduğunu bildirdikleri dosya ile ilgili bilirkişi raporunun beklenmesini ittifakla istediklerine ve Mahkemece de beklenmesine karar verildiğine göre, bu raporun gelmesinin beklenmesinden vazgeçilmesi doğru değildir. Zira davaların en

2008/7105-13561

az masrafla görülüp sonuçlandırılması ile yükümlü bulunan Mahkemece, ara kararından vazgeçip yeniden keşif ve bilirkişi incelemesi yaptırılmasına karar verilmesi usul ekonomisine aykırıdır. O halde Mahkemece söz konusu rapor ibraz edildikten sonra, yeniden keşif ve bilirkişi incelemesi yaptırılmasının gerekip gerekmediği hususu düşünülerek, karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde davanın reddi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz edilen kararın davacı yararına BOZULMASINA, 17.11.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2005/562, Karar No: 2005/1567, Tarih: 22.02.2005

20. Hukuk Dairesi 2005/562 E., 2005/1567 K.

**20. Hukuk Dairesi 2005/562 E., 2005/1567 K.**

**- KESİNLEŞMEYEN ORMAN KADASTROSU

- ORMANIN ZİLYETLİKLE İKTİSABININ MÜMKÜN OLMAMASI

- TAPUDA KAYITLI OLMAYAN TAŞINMAZIN ZİLYETLİKLE İKTİSABI**- 6831 S. ORMAN KANUNU [ Madde 1 ]

- 6831 S. ORMAN KANUNU [ Madde 2 ]

- 4721 S. TÜRK MEDENİ KANUNU [ Madde 713 ]

- 3402 S. KADASTRO KANUNU [ Madde 18 ]

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki tescil davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı şirket ile davalılardan Orman Yönetimi ve Hazine tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

KARAR

Davacı, dava dilekçesinde sınırlarını bildirdiği Kayı Köyü Yumruközü mevkiinde bulunan taşınmazın tapuda kayıtlı olmadığını, kazandırıcı zamanaşımı zilyedliği yoluyla taşınmaz edinme koşullarının yararına oluştuğunu iddia ederek Medeni Yasanın 713. maddesi hükmüne göre adına tescilini istemiştir. Mahkemece, 13.12.2002 tarihli fen bilirkişi raporunda C=3215 m2 yüzölçümündeki taşınmaz hakkındaki davanın kabulü ile davacı şirket adına tapuya tesciline, a=2234 m2 ve b=1212 m2 bölümler hakkındaki davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı şirket ile davalılardan Hazine ve Orman Yönetimi tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, Medeni Yasanın 713. maddesi hükmü uyarınca tapusuz olan taşınmazın tesciline ilişkindir.

Taşınmazın bulunduğu yerde genel arazi kadastrosu işlemi 1964 yılında yapılmış ve kesinleşmiştir. Kesinleşme tarihi ile davanın açıldığı tarih arasında 20 yıllık süre geçmiştir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde 05.11.2001 tarihinde işe başlanıp ilana çıkarılmayan ve kesinleşmeyen orman kadastrosu vardır.

İncelenen dosya kapsamına, toplanan delillere göre, a=2234 m2'lik bölümün karayolu istimlak sahası içinde, b=1212 m2'lik bölümün orman sayılan yer alması nedeniyle gerçek kişinin davasının reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

Ancak, davacı adına tesciline karar verilen C=3215 m2 yüzölçümlü taşınmazın 1964 yılında yapılan genel arazi kadastrosu sırasında paftada orman olarak tapulama dışı bırakıldığının yazılı olduğu, dava konusu taşınmazla ilgili 6831 Sayılı Yasaya muhalefetten Sulh Ceza Mahkemesinin 2001/39 Esas sayılı dosyası bulunduğu ve halen derdest olduğu, çekişmeli taşınmazın paftasında orman olarak tapulama dışı bırakıldığı hususunda kuşku bulunmadığı, bu gibi yerlerin zilyetlikle kazanılmasının mümkün olmadığı, bu hususun Yargıtay Yüksek Hukuk Genel Kurulunun 12.05.2004 gün, 2004/8-242-2004/292 sayılı kararında da aynen benimsendiği anlaşılmakla, davanın tümden reddine karar verilmesi gerekirken, aksine düşüncelerle yazılı olduğu gibi hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle; davacı şirket vekilinin temyiz istemleri yerinde görülmediğinden REDDİNE, davalılardan Hazine ve Orman Yönetiminin temyiz istemlerinin kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde Orman Yönetimine iadesine 22/02/2005 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6748, Karar No: 2015/9307, Tarih: 21.12.2015

**22. Ceza Dairesi         2015/6748 E.  ,  2015/9307 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2011/233104

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 12. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 21/09/2010

NUMARASI : 2008/69 (E) ve 2010/280 (K)

SUÇ : Hırsızlık

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, kararların süresi, niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Oluş ve dosya kapsamına göre olay günü müşteki E.. Ş..'in, personel müdür olarak çalıştığı işyeri otoparkına aracını park ettiği, saat 17.30 sıralarında işyerinde şöfor olarak çalışan L.. K..'nun ve bir güvenlik görevlisinin yanına iki kişinin gelip iş istediklerini söyledikleri, güvenlik görevlisinin “iş yok” demesi üzerine gittikleri, bir müddet sonra tekrar gelip aynı konuda görüşmek istediklerini söyleyen bu iki şahıs gittikten sonra güvenliğin bulunduğu danışma bölümünde asılı duran müştekiye ait oto anahtarı ile aracın yerinde olmadığını anladıkları, olaydan 1 yıl kadar sonra aracın sahte plaka ve adına düzenlenmiş sahte ruhsat ile ve yine noterlikçe düzenlenen vekaletnameler ile vekili sıfatıyla sanık C.. D..'in diğer sanık S.. H..'a verdiği yetki ile galerici olan tanık M.. Ş..'e satımının yapıldığı,

Tanık satış yapan kişi olarak sanık C.. D..'i fotoğrafından teşhis ettikleri; fakat müşteki L.. K.. ve güvenlik görevlisi olarak belirtilen ve ifadesine başvurulmayan kişiye sanıkların olay günü işyerine gelen kişiler olup olmadıklarının belirlenmesi amacıyla teşhiş yaptırılmadığının ve sanıkların hırsızlık suçunu işlemediklerini savunduklarının anlaşılması karşısında;

Müşteki L.. K.. ve olay günü iş yerinde güvenlik görevlisi olarak çalışan kişi ile sanıkların yüzleştirilmesi, mümkün olmaması halinde sanıkların fotoğrafları çektirtilip gösterilerek olay günü iş yerine gelen iki kişinin sanıklar olup olmadığı konusunda beyanları da alındıktan sonra, sonucuna göre eylemin suç eşyasını kabul etme suçunu oluşturup oluşturmayacağının da karar yerinde tartışılarak sanıkların hukuki durumunun değerlendirilmesi gerektiği halde eksik araştırma sonucu hüküm kurulmuş olması,

../...

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar C.. D.. ve S.. H.. 'ın temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 21.12.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/7031, Karar No: 2013/4422, Tarih: 19.03.2013

**11. Ceza Dairesi         2011/7031 E.  ,  2013/4422 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa muhalefet

HÜKÜM : 213 sayılı Yasanın 359/a-2, TCK'nun 62, 50/1-a, 52/4. maddelerine göre 3000 TL adli para cezası, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına.

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma neticelerine uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanığın yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1) 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9/3. maddesi uyarınca, suç tarihinden sonra yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasanın 276. maddesiyle, 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 359/a-2. maddesinde yapılan değişiklikten önceki haliyle 213 sayılı VUK'nun hükümleri olaya ayrı ayrı uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle lehe Yasanın tespiti gerektiği, Vergi Usul Kanununun 359/a-2. maddesinde yapılan değişiklikten önceki hali lehe kabul edildiği takdirde hükmolunan hapis cezasının paraya çevrilmesinde hapis cezasının her bir günü için sanayi sektöründe çalışan onaltı yaşından büyük işçiler için hüküm tarihinde yürürlükte bulunan asgari ücretin bir aylık brüt tutarının yarısının esas alınması gerektiği gözetilmeden, temel cezanın 5728 sayılı Yasayla yapılan değişiklikten önceki haliyle 6 ay hapis cezası olarak belirlenip, paraya çevirmede TCK'nun 50. maddesinin esas alınması suretiyle karma uygulama yapılması,

2) Ayrıntıları Ceza Genel Kurulunun 19.02.2008 gün ve 346-25 ve 03.02.2009 gün ve 250-13 sayılı kararlarında açıklandığı üzere; 5271 sayılı CMK'nun 231. maddesinde düzenlenen hükmün açıklanmasının geri bırakılması müessesesinin uygulanabilmesi için diğer şartların yanında, suçun işlenmesiyle mağdurun veya kamunun uğradığı zararın, aynen iade, suçtan önceki hale getirme veya tamamen giderilmesi de gerekmektedir. Burada, uğranılan zararlardan kast edilen maddi zararlar olup, manevi zararlar bu kapsamda değerlendirilmemelidir. Maddi zararın bizzat sanık tarafından yerine getirilmesi gerekmeyip, sanık adına onun bilgisi ve rızası tahtında üçüncü kişiler tarafından da tazmin, aynen iade veya eski hale getirme suretiyle giderilmesi de olanaklıdır. Ancak, herhangi bir zararın doğmadığı veya zarar doğurmaya elverişli bulunmayan suçlar yönünden bu koşul aranmayacaktır. Zararın belirlenmesinde hakim, ceza yargılamasında şahsi hak davasına yer verilmediği gerçeğini de göz önünde bulundurmak koşuluyla, kanaat verici basit bir araştırma Esas No : 2011/7031

yapmalı, hukuk hakimi gibi gerçek zararı tam anlamıyla saptamaya çalışmamalıdır. Zira 5271 sayılı CMK'nun 231. maddesindeki düzenleme, kişinin ileride hukuk mahkemesinde şahsi hak davası açmasına ve giderilmediğini düşündüğü gerçek zararının saptanarak kalan kısmına da hükmedilmesini isteme yönünden bir engel oluşturmamaktadır. Öte yandan yine ayrıntıları Ceza Genel Kurulunun 22.05.2001 gün ve 99/104 sayılı kararında açıklandığı üzere; defter ve belgelerin gizlenmesi halinde, sağlıklı bir vergi incelemesi yapılamayacağı açıktır. Vergi denetimi olanağını kaldıran bu halde artık somut bir vergi ziyaının tespiti olanağı da ortadan kalkmaktadır. O halde, mükellefin sorumluluğunu kaldıracak olan ve 213 sayılı Yasanın 13. maddesinde düzenlenen durumlarda veya kastı ortadan kaldıran diğer hallerin kanıtlanması dışında, vergi ziyaının varlığının kabulü de zorunludur. Bir başka anlatımla yukarıda değinilen haller dışında mefruz (soyut) vergi ziyaı bulunduğu kabul edilmeli, müspet (somut) vergi ziyaının varlığı aranmamalıdır. Kaldı ki, 29.07.1998 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren 4369 sayılı Yasa ile 213 sayılı Yasada yapılan değişiklikler ile vergi kaçakçılığı suçlarında "vergi ziyaının varlığı" suçun unsuru olmaktan çıkarılmış ve defter ve belgeleri gizleme halinde, suçun oluştuğu hükme bağlanmıştır.

İncelenen dosya içeriğine göre; 2003 takvim yılına ilişkin defter ve belgelerini vergi incelemesine esas olmak üzere vaki istem üzerine merciine teslim etmediğinden bahisle eylemine uyan 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 359/a-2. maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılan sanık hakkında düzenlenen vergi inceleme raporunda; somut bir zarara yer verilmediği, ancak defter ve belgelerin incelemeye ibraz edilmemesinden dolayı, katma değer vergisi beyanları yeniden hesaplanmak suretiyle, bu vergiler tarh edilerek, bunlara bağlı bir kısım cezalara hükmedildiği, bir başka ifade ile tarh edilen bu vergi ve cezaların eylemden doğan zarar niteliğinde bulunmadıkları anlaşılmaktadır. Şu halde sanığın vaki eylemi nedeniyle CMK'nun 231. maddesinde düzenlenen hükmün açıklanmasının geri bırakılması müessesesinin uygulanmasına engel oluşturabilecek somut bir zararın meydana geldiğinin kanıtlanamadığı cihetle; adli sicil kaydına göre önceki hükümlülüğü bulunmadığı anlaşılan sanık hakkında yasal ve yerinde olmayan gerekçeyle yazılı şekilde CMK'nun 231. maddesinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ceza miktarı yönünden kazanılmış hakkın saklı tutulmasına, 19.03.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.

ÇY