muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/16782, Karar No: 2012/21178, Tarih: 21.11.2012

Ancak;

Kasten işlemiş olduğu suçtan, hapis cezasıyla hükümlülüğün yasal sonucu olarak sanıklar hakkında 5237 sayılı TCY’nın 53/1.maddesinin uygulanması sırasında yoksunluk kararı verilen hak ve sürelerin açıkca gösterilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş sanıklar ... ve ... savunmanının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün açıklanan nedenle istem gibi BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla CMUK’nın 322.maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından; 5237 sayılı TCY’nın 53/1. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölüm çıkarılarak yerine “Kasten işlemiş oldukları suçtan, hapis cezalarıyla mahkûmiyetlerinin yasal sonucu olarak sanıkların, 5237 sayılı TCY’nın 53/1.maddesinin “a,b,c,d,e” bentlerinde yazılı haklardan aynı maddenin 2. fıkrası uyarınca cezanın infazı tamamlanıncaya kadar, kendi alt soyları üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından ise anılan maddenin 3. fıkrası uyarınca mahkum oldukları hapis cezalarından koşullu salıverilinceye kadar yoksun bırakılmalarına,” tümcesinin eklenmesi suretiyle, eleştiriler dışında diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

II- Sanık ... yönünden kurulan hükmün incelenmesine gelince;

Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak,

1-5252 sayılı Yasanın 9/3. maddesi uyarınca, sanık yararına olan hüküm, önceki ve sonraki kanunların ilgili bütün hükümleri olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbiriyle karşılaştırılması suretiyle bulunacağından, her iki Yasaya göre denetime olanak sağlayacak şekilde uygulanan Yasa maddeleriyle verilmesi gereken cezalar ayrı ayrı tespit edilip sonuç cezalar karşılaştırılarak, lehe olan yasa belirlenip uygulama yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

2-5237 sayılı TCY.nın 141 ve 142. maddelerinde tanımlanan hırsızlık suçu ile 765 sayılı TCY.nın 493/1-son. maddesinde yer alan suçun öğelerinin farklı olduğu, sanıkların, kamu kurumu niteliğindeki okula şahsi çeviklikle girip müdür yardımcısı odasının kapısını da kırdıktan sonra hırsızlık yaptıklarının ve okul müdürünün şikayetçi olduğunun anlaşılması karşısında; eylemin 5237 sayılı Yasanın 142/1-a maddesinde belirtilen hırsızlık suçu yanın da ayrıca kamu malına zarar verme ve birden fazla kişiyle işyeri dokunulmazlığını bozma suçunu da oluşturduğu ve bu suçlar yönünden de uygulama yapılması gerektiği gözetilmeden, yazılı biçimde uygulama yapılması,

3-5237 sayılı TCY’nın 145. maddesindeki “malın değerinin azlığı” kavramının, 765 sayılı TCY’nın 522. maddesindeki hafif ve pek hafif ölçütleri, her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlamak dışında benzerliği bulunmadığı, “değerin azlığı” nın 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, bunun; daha çoğunu alabilme olanağı varken, yalnızca gereksinmesi kadar ve değer olarak da az olan şeyi alma durumunda, olayın özelliği ve sanığın kişiliği de değerlendirilerek, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanarak uygulanabileceği gözetilmeden, bu maddeye düzenleniş amacının dışında yorumlar getirilerek yazılı biçimde uygulama yapılması,

4- Kasten işlemiş olduğu suçtan, hapis cezasıyla hükümlülüğün yasal sonucu olarak sanık hakkında 5237 sayılı TCY’nın 53/1.maddesinin uygulanması sırasında yoksunluk kararı verilen hak ve sürelerin açıkca gösterilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

5- Hüküm tarihinden sonra 08.02.2008 tarih ve 26781 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren, 5728 sayılı Yasanın Geçici madde: 1/1.fıkrası yollamasıyla, aynı Yasanın 562. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK.nın 231/5-14. fıkraları gereği sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesi zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, sanığın kazanılmış hakkının gözetilmesine, 21/11/2012 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/18677, Karar No: 2018/7452, Tarih: 03.07.2018

**3. Hukuk Dairesi         2016/18677 E.  ,  2018/7452 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki maddi-manevi tazminat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hüküm taraf vekilleri tarafından temyiz edilmiş, duruşmalı olarak incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle; daha önceden belirlenen, 03/07/2018 tarihli duruşma günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davacı asil ve vekili Av.... geldi. Karşı taraf adına gelen olmadı. Açık duruşmaya başlandı ve hazır bulunanların sözlü açıklamaları dinlenildikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için saat 14.00'e bırakılması uygun görüldüğünden, belli saatte dosyadaki bütün kağıtlar okunarak, Tetkik Hakiminin açıklamaları dinlenip, gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 6.70 TL bakiye temyiz harcının temyiz eden davacıya yükletilmesine, 204.25 TL bakiye temyiz harcının ise temyiz eden davalıya yükletilmesine, 6100 sayılı HMK'nun Geçici Madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nun 440. maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 03.07.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/731, Karar No: 2019/6908, Tarih: 15.04.2019

**4. Ceza Dairesi         2015/731 E.  ,  2019/6908 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Tehdit, kasten yaralama

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

A-Sanık hakkında mağdur ...'e yönelik kasten yaralama suçundan kurulan kararda öngörülen cezanın nitelik ve niceliğine göre, verildiği tarih itibariyle hükmün temyiz edilemez olduğu anlaşıldığından, 5320 sayılı Kanunun 8/1 ve 1412 sayılı CMUK’nın 317. maddeleri uyarınca sanık ...'in, TEMYİZ İSTEĞİNİN REDDİNE,

B-Sanık hakkında mağdurlar ... ve ...'ye yönelik tehdit suçundan kurulan hükmün temyizine gelince;

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede:

1-Mağdurlar ... ve ...'nin aşamalardaki ifadeleri ve tüm dosya kapsamına göre, sanığın, ailesiyle yaşadığı olay nedeniyle çağrılan kolluk görevlerinin kendisine müdahalesi sırasında, ''bana pompalı Yüksel derler hepinizi öldüreceğim beni kimse götüremez" şeklinde sözler söylediğinin kabul edilmesi karşısında, sanığın eyleminin, görevi yaptırmamak için direnme suçunu oluşturup oluşturmadığının tartışılmaması,

2-Kabule göre de;

02/12/2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanunun 34. maddesiyle değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesi ve maddeye eklenen fıkraya göre uzlaşma hükümleri yeniden düzenlenmiş ve sanığa isnat edilen TCK'nın 106/1. maddesi kapsamındaki tehdit suçunun uzlaştırma kapsamında bulunduğu anlaşılmış olmakla, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 2 ve 7. maddeleri de gözetilerek, uzlaştırma işlemi uygulanarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun bu kapsamda tekrar değerlendirilip belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'in temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeksizin HÜKMÜN 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yeniden hüküm kurulurken 1412 sayılı CMUK’nın 326/son maddesinin gözetilmesine, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 15/04/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2001/297, Karar No: 2001/314, Tarih: 28.03.2001

Hukuk Genel Kurulu 2001/2-297 E., 2001/314 K.

**Hukuk Genel Kurulu 2001/2-297 E., 2001/314 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki "boşanma" davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Adana Asliye 5.Hukuk Mahkemesi'nce davanın kabulüne dair verilen 26.1.2000 gün ve 1999/492 E- 2000/3 K. sayılı kararın incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 2.Hukuk Dairesi'nin 23.5.2000 gün ve 2000/3972-6795 sayılı ilamiyle;

(...Davacıya 25.11.1999 günlü duruşmada delillerini bildirmesi için kesin süre verilmiştir. Davacının 26.01.2000 tarihli delil listesinin ikinci oturumda verildiği tutanağa geçirilmiştir.Delil listesinde hakim havalesi ya da yazı işleri müdürü havalesi bulunmamaktadır. Dosyaya giren her yazılının hakime veya yazı işleri müdürü tarafından tarihi konularak havale edilmesi gerekir.(Yazı İşleri Yönetmeliği md.25-26) Bu durumda davacının kesin süre içinde delil listesini veridiğini kabulü mümkün değildir. Hukuk Muhakemeleri Usulü Kanunun 163. maddesi gereğince davacı kesin süre içerisinde delil ikame etmediğinden, delil ikamesi hakkını kaybetmiştir. O halde ispat edilmeyen davanın reddi gerekirken kabulü isabetsizdir...) gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle, yeniden yapılan yargılama sonunda; mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

TEMYİZ EDEN : Davalı vekili

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulu'nca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava, evlilik birliğinin temelinden sarsılması hukuksal nedenine dayalı boşanma isteğine ilişkindir. Mahkemece davanın kabulüne ve tarafların boşanmalarına karar verilmiştir. Özel Dairenin bozma ilamına karşı mahkemece direnilmiştir.

Davalı vekiline direnme kararı 22.12.2000 tarihinden tebliğ edilmiş, davalı vekili 2.1.2001 havale tarihli dilekçeyle temyiz talebinde bulunmuştur. Ancak, temyiz harç ve giderleri 15.1.2001 tarihinde yatırılmış, aynı tarihte de temyiz defterine kaydedilmiştir. Harç ve temyiz defterine kayıt tarihi itibariyle (HUMK.nun 434/2.maddesine göre) HUMK.nun 432.maddesinde öngörülen 15 günlük temyiz süresi geçmiştir. Davalı vekili havale tarihinde harcı mahkemeye verdiğini ve gecikmenin mahkemeden kaynaklandığı hususunu da tutanak vs. herhangi bir belgeyle kanıtlayamamıştır.

Açıklanan nedenle davalı vekilinin temyiz isteminin reddine ilişkin mahkeme kararı usul ve yasaya uygun olup onanması gerekir.

SONUÇ : Davalı vekilinin temyiz itirazların reddi ile usul ve yasaya uygun bulunan mahkemenin temyiz isteğinin reddine ilişkin ek kararının açıklanan nedenlerle ONANMASINA, gerekli temyiz ilam harcı peşin alınmış olduğundan, başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 28.3.2001 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/12470, Karar No: 2009/14143, Tarih: 30.12.2009

**1. Hukuk Dairesi         2009/12470 E.  ,  2009/14143 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA 7. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ,

TARİHİ : 17/06/2009

Taraflar arasında birleştirilerek görülen davada;

Davacılar, kayden maliki oldukları 36436 ada 8 parsel sayılı taşınmazla ilgili olarak dava dışı yükleniciyle aralarında düzenlemiş oldukları kat karşılığı inşaat sözleşmesinin hükmen feshedildiğini, anılan taşınmazda kat irtifakı tesis edilerek inşaat sözleşmesi gereği yükleniciye verilen vekaletle temlik edilmiş olan 15 ve 17 nolu bağımsız bölümlerin halen davalı adına kayıtlı olduğunu, ancak yüklenicinin edimini yerine getirmemesi nedeniyle sözleşmenin feshi sonucu davalının iyiniyetli sayılamayacağı gibi anılan bağımsız bölümleri ediniminin muvazaalı olarak gerçekleştirildiğini ileri sürüp, tapu iptali ve tescil isteğinde bulunmuşlardır.

Davalı, 15 nolu bağımsız bölümü davacı K..'den satın aldığını ve o tarihte inşaatın devam etmekte olduğunu, 17 nolu bağımsız bölümü ise başka yerdeki kendine ait bağımsız bölümle trampa etmek suretiyle üçüncü kişiden temellük ettiğini, iyiniyetli kazanımlarının korunması gerektiğini, yüklenicinin yapmış olduğu imalatlar nedeniyle bağımsız bölüm hakettiğini belirtip, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddia sabit görülerek, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

Asıl ve birleşen dava, tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Bilindiği üzere; tarafların tüm delilleri toplanıp, tetkik edildikten ve HUMK.nun 376. maddesine göre; son sözleri dinlenip duruşmanın bittiği bildirildikten sonra hakimin; aynı yasanın 388. maddesi uyarınca kararı gerekçesi ile birlikte (tam olarak) yazması ve hüküm sonucunu 389. maddede öngörülen biçimde tefhim etmesi asıldır.

Ne varki, uygulamada söz konusu yasanın 381. maddesinin son fıkrasının getirdiği ayrıcalığa dayanılarak bazı zorunlu nedenlerle sadece hükmün sonucu tutanağa geçirilip tefhim edilmekte, gerekçeli karar daha sonra yazılmaktadır.

Ne varki, uygulamada söz konusu yasanın 381. maddesinin son fıkrasının getirdiği ayrıcalığa dayanılarak bazı zorunlu nedenlerle sadece hükmün sonucu tutanağa geçirilip tefhim edilmekte, gerekçeli karar daha sonra yazılmaktadır.

İşte bu gibi hallerde, HUMK.nun 389. maddesine uygun olarak tarafların hak ve yükümlülüklerini açıkça gösteren tefhim ile aleniyet ve hukuki varlık kazanan kısa karara daha sonra yazılan gerekçeli kararın uygun olması zorunludur. Esasen kısa kararı yazıp, tefhim etmekle davadan elini çekmiş olan hakimin artık bu kararını değiştirmesine yasal olanak yoktur. Öte yandan, kısa kararla gerekçeli kararın çelişkili olması, yargılamanın aleniyeti, kararların alenen tefhim edilmesine ilişkin Anayasanın 141. maddesi ile HUMK.nun yukarıda değinilen buyurucu nitelikteki maddelerine de aykırı bir durum yaratır. Ayrıca anılan husus kamu düzeni ile ilgili olup, gözetilmesi yasa ile hakime yükletilmiş bir ödevdir. Aksine düşünce ve uygulama yargı, yargıç ve kararlarının her türlü düşünceden uzak, saygın ve güvenilir olması ilkesi ile de bağdaşmaz.

Değinilen ilke ve yasa hükümleri gözardı edilerek; kısa kararda, “çekişmeli bağımsız bölümlerin tapu kayıtlarının iptali ile asıl ve birleşen dosya davacıları adına tesciline,” gerekçeli kararda ise, “çekişmeli bağımsız bölümlerin tapu kayıtlarının iptali ile, 15 numaralı bağımsız bölümün davacı K. T.. adına, 17 numaralı bağımsız bölümün ise diğer asıl dosya davacıları olan H.., Ç.., B..ve B..adlarına tesciline” karar verilmesi suretiyle kısa karara çelişkili olarak gerekçeli karar yazılması doğru değildir.

Hal böyle olunca, hükmün l0.4.l992 gün, l992/7 Esas, l992/4 sayılı Yargıtay İçtihatları Birleştirme Kararı çerçevesinde bir karar verilmek üzere HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 30.12.2009 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/6900, Karar No: 2024/2886, Tarih: 19.03.2024

**7. Ceza Dairesi         2022/6900 E.  ,  2024/2886 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2020/888 E., 2021/284 K.

SUÇ : 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'na muhalefet

HÜKÜM : Mahkûmiyet, kaçak eşyanın müsaderesi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Suça sürüklenen çocuk hakkında bozma üzerine kurulan hükmün, karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu, temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. TEMYİZ SEBEPLERİ

Suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz sebebi, cezanın belirlenmesinde kurallara riayet edilmediğine, anılan suçun uzlaşma kapsamında olduğuna, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesi gerektiğine ve re'sen tespit edilecek nedenlere ilişkindir.

II. GEREKÇE

Olay tutanağına göre, 24.06.2013 tarihinde, Aksaray- Ankara E-90 karayolu üzerinde, 72 AS 834 plakalı yolcu otobüsünün uygulama noktasında durdurulduğu, Aksaray 2. Sulh Ceza Mahkemesinin 2013/329 Değişik İş sayılı arama kararına istinaden otobüsün bagaj kısmında yapılan aramada suça sürüklenen çocuğa ait valiz ve koli içerisinde 192 karton kaçak sigara ele geçirildiği anlaşılmıştır.

Suça sürüklenen çocuk hakkında 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'nun (5607 sayılı Kanun) 3 üncü maddesinin onsekizinci fıkrası uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

Suça sürüklenen çocuk aşamalardaki savunmalarında, sigaraların kendisine ait olduğunu, satmak için aldığını, maddi durumu olmadığından zararı karşılayamacağını beyan etmiştir.

Kaçak eşyaya mahsus tespit (KEMT) varakasında belirlenen gümrüklenmiş değerin Dairemiz yerleşik içtihatlarına göre " pek hafif değer" aralığında olduğu anlaşılmıştır.

Tüm dosya kapsamına göre, yolcu otobüsünde yapılan aramada suça sürüklenen çocuğa ait 192 karton kaçak sigara ele geçirilmesi ve suçunu ikrar etmesi karşısında, suça sürüklenen çocuğun atılı suçu işlediği sabit kabul edilip hakkında 5607 sayılı Kanun'a muhalefet suçundan mahkûmiyet hükmü kurulmasında hukuka aykırılık bulunmamıştır.

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin suça sürüklenen çocuk tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımın doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, suça sürüklenen çocuk hakkında kurulan hükümde hukuka aykırılık bulunmamış, suça sürüklenen çocuk müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

III. KARAR

III. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle suça sürüklenen çocuk müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA, 19.03.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/5233, Karar No: 2020/10318, Tarih: 24.11.2020

**5. Hukuk Dairesi         2019/5233 E.  ,  2020/10318 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi ... Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne ilişkin ilk derece mahkemesinin kararına karşı taraf vekillerinin istinaf başvurusu üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesinin 5. Hukuk Dairesinin istinaf isteminin esastan reddine dair kararı ile birlikte ... 6. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2015/500 E. - 2016/797 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı, taraf vekillerince yapılan istinaf başvurusunun, ... Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesince HMK'nun 353/1-b-1 maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiş hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Aşağıda açıklanan gerekçelerle ... Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesinin istinaf başvurusunun esastan ret kararı kaldırıldıktan sonra ... 6. Hukuk Mahkemesinin 2015/500 E. 2016/797 K. sayılı kararının incelenmesinde,

Arsa niteliğindeki ... Mahallesi ... ada ... parsel sayılı taşınmazın zeminine emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesinde yöntem itibariyle bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

1-Kamulaştırma Kanunu'nun kıymet takdir esaslarını belirten 11. maddesinin 1.fıkrasının arsalara ilişkin (g) bendi uyarınca, arsaların bedelinin değerlendirme gününden önceki özel amacı olmayan emsal satışlara göre hesaplanması ve dava konusu taşınmaz ile emsalin zaruret olmadıkça yakın bölgelerde ve benzer yüzölçümlü olması ve değerlendirme tarihine yakın satışların emsal alınması gerekir.

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda bu yönteme uyulmadan dava konusu taşınmaza göre yüzölçümü küçük ve uzak bir bölgeden taşınmazın emsal alındığı anlaşıldığından bu rapora göre hüküm kurulması mümkün olmadığı gibi,aynı kamulaştırma kapsamında Dairemiz denetimden geçen 2018/1091 Esas 2020/253 Karar sayılı dosyada aynı değerlendirme tarihi itibariyle dava konusu taşınmaza yakın konumda bulunan ... ada ... parsel sayılı taşınmazın m2 sine 1.355,00 TL değer biçildiği ve bu m2 birim bedelinin Dairemizce uygun bulunduğu gözetildiğinde dava konusu taşınmaza 1.100,00 TL değer belirleyen bilirkişi raporu inandırıcı bulunmamıştır.

Bu durumda; taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde re'sen emsal celbi yoluna gidilmesi, taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere ve değerini etkileyen merkezi yerlere olan uzaklığını da gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru olmadığı gibi;

2-Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin 12055/17 numaralı başvuru sonucu verilen 23.10.2018 tarihli kararı ve Anayasa Mahkemesinin 2016/9364 başvuru numaralı, 01.06.2019 gün 30791 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan kararı da göz önüne alınarak davacı idare lehine vekalet ücretine hükmedilmemesi gerektiğinden,

3-7139 sayılı Kanunla değişik Kamulaştırma Kanununun 10/8 fıkrası gereğince, bozma sonrası bankaya hak sahibi adına yatırılacak bedelde artış olması halinde bu kısım için; 7139 sayılı Kanun ile yapılan değişiklik hükümlerine göre işlem yapılması gerektiğinden,

Hükmün yukarıda açıklanan gerekçelerle taraf vekillerinin temyiz istemlerinin kabulü ile hükmün BOZULMASINA, HMK’nun 373/1. maddesi uyarınca kararın bir örneğinin ... Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi'ne GÖNDERİLMESİNE, taraflardan peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 24/11/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.