muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/3769, Karar No: 2015/12733, Tarih: 01.04.2015

Somut olayda davacı vekilinin, "Müvekkilinin 14/09/1994 tarihinde ... bünyesinde bulunan ...de çalışmaya başladığını, 01/05/2000 yılında ...de kendi bünyesinde belediye çalışanı olarak işe alındığını ve şoför olarak çalıştığını, müvekkilinin en son 3.200 TL maaş aldığını, müvekkilinin 15/03/2013 tarihinde emekli olduğunu, davalı belediyenin müvekkilinin kıdem tazminatı alacağının 2000 yılından itibaren hesaplanarak ödeme yapıldığını, davacı müvekkilinin 14/09/1994 tarihinden itibaren çalışmış olmasına rağmen hesaplamanın eksik olarak yapıldığını,...ne bağlı bir şirket olduğunu, davacı müvekkilinin ...de çalışırken ... tarafından kadroya alındığını, bu süreç içerisinde...nde geçirilen hizmet süresi için hiçbir tazminat ödemesinin yapılmadığını, müvekkilinin ... kadrosunda da aynı işi yapmaya devam ettiğini, tüm bunlar sebebiyle ... tarafından işe başladığı tarih olan 14/09/1994 tarihinden itibaren kıdem tazminatı hesaplaması yapılması gerekirken 2000 yılından itibaren hesaplanmasının hukuka aykırı olduğunu, müvekkilinin mağdur olduğunu, 1475 sayılı yasanın 14/2. Maddesinde işçinin aynı işveren bağlı olarak bir yada değişik işyerlerinde çalıştığı sürelerin kıdem hesabı yönünden birleştirileceğinin hükme bağlandığı belirterek fazlaya ilişkin talep ve dava haklarını saklı tutarak müvekkiline ödenmeyen kıdem tazminatı fark alacağı için bedel artırımı talebimiz saklı kalmak kaydı ile..." şeklinde beyanda bulunarak, 2.000 TL fark kıdem tazminatı alacağının tahsili için belirsiz alacak davası açtığı anlaşılmıştır.

Davalı vekili, davacının 2000-2013 yılları arasında çalıştığını, bu tarihler nazara alınarak tespit edilen hizmet süresi için, davacıya hak etmiş olduğu kıdem tazminatının eksiksiz olarak ödendiğini savunarak, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, tarafların iddia ve savunmaları tespit edilmiş, tanıklar dinlenmiş, tanık dışındaki diğer deliller toplanmış, bilirkişi raporu aldırılmıştır. Davacı, bilirkişi raporu doğrultusunda davasını ıslah etmiştir. Mahkemece yapılan yargılama sonunda, davacının belirsiz alacak davası açmakta hukuki yararının bulunmadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Mahkemece, tarafların iddia ve savunmaları tespit edilmiş, tanıklar dinlenmiş, tanık dışındaki diğer deliller toplanmış, bilirkişi raporu aldırılmıştır. Davacı, bilirkişi raporu doğrultusunda davasını ıslah etmiştir. Mahkemece yapılan yargılama sonunda, davacının belirsiz alacak davası açmakta hukuki yararının bulunmadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Öncelikle, davacının iddiası ve davalının savunmasından da anlaşılacağı üzere, davacının talep ettiği tazminata esas hizmet süresi konusunda taraflar arasında uyuşmazlık vardır. Hizmet süresine ilişkin bu uyuşmazlık, talep edilen alacağı (alacak miktarını) davanın açıldığı tarihte belirsiz kılmaktadır. Davacıdan davanın açıldığı tarihte talep ettiği alacağın miktarını yahut değerini tam ve kesin olarak belirlemesini beklemek mümkün değildir. Yargılama aşamasında mahkemece celbedilecek bilgi ve belgeler ile tarafların sunacağı delillerin birlikte değerlendirilmesi ve gerekirse aldırılacak olan bilirkişi raporu sonucunda talep edilen alacak miktarı tam ve kesin olarak belirlenecektir. Bu nedenle, davacının talep ettiği alacağın dava açıldığı anda belirlenebilir olmadığı, dolayısıyla davacının davasını belirsiz alacak davası olarak açmasında hukuki yararının bulunduğu açıkça anlaşılmıştır. Mahkemece davacının talebi hakkında esastan olumlu ya da olumsuz bir hüküm kurulması gerekirken, davacının belirsiz alacak davası açmakta hukuki yararının bulunmadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiş olması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Öte yandan, bir an için alacağın belirli olduğu ve davacının belirsiz alacak davası açmakta hukuki yararının bulunmadığını kabul edelim. Bu ihtimalde mahkemece, 6100 sayılı HMK'nun 115 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, davacı tarafa dava şartı noksanlığını gidermesi (tamamlaması) yani alacağını miktar olarak belirli hale getirmesi için kesin verilmesi, verilen bu kesin süreye rağmen dava şartı noksanlığının giderilmemesi durumunda, dava şartı yokluğu nedeniyle davanın usulden reddine karar verilmesi gerekir. Dosyanın incelenmesinde, mahkemece davacı tarafa bu şekilde bir süre verilmediği görülmüştür. Dolayısıyla mahkemece verilen karar, bu yönden de hatalıdır.

Yine bir an için talep edilen alacakların belirli olduğu ve davacının belirsiz alacak davası açmakta hukuki yararının bulunmadığı kabul edelim. Davacı tarafından dava açıldığı sırada belirlenebilir olmadığı ileri sürülen alacaklar (alacak miktarları) bilirkişi raporu ile belirlenmiş, davacı vekili davasını ıslah ederek talep ettiği alacak miktarlarını rapor ile tespit edilen miktarlara yükseltmiştir. Bu şekilde tamamlanabilir dava şartı olan hukuki yarar şartı gerçekleşmiştir. Bir başka ifadeyle, dava şartı noksanlığı hüküm anında giderilmiştir. Bu durumda, 6100 sayılı HMK'nun 115 inci maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca, başlangıçtaki dava şartı noksanlığından ötürü, davanın usulden reddi mümkün değildir.

Son olarak, 6100 sayılı HMK'nun 114 üncü maddesinde, davacının dava açmakta hukuki yararının bulunması, olumlu ve dava açıldıktan sonra tamamlanabilir bir dava şartı olarak düzenlenmiştir. Yasanın 115 inci maddesinde dava şartının bulunmaması yahut mahkemece verilen kesin süreye rağmen dava şartı noksanlığının giderilmemesi durumunda, davanın dava şartı yokluğu nedeniyle usulden reddedilmesi gerektiği hüküm altına alınmıştır. Bu bağlamda, mahkemece davanın dava şartı yokluğu nedeniyle usulden reddine karar verilmesi gerekirken, davanın usulden reddedildiği belirtilmeksizin yazılı şekilde karar verilmesi de hatalıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 01/04/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/26903, Karar No: 2015/3046, Tarih: 06.02.2015

**8. Hukuk Dairesi         2014/26903 E.  ,  2015/3046 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davada, 4721 Sayılı TMK'nın "Miras Hukuku" (TMK.3.Kitap) hükümlerinden kaynaklanan ve diğer dairelerin görevine girmeyen davalar sonucu verilen hüküm ve kararların Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih 2015/8 sayılı Kararı ile hazırlanıp, 22.01.2015 Tarihli ve 29244 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Hukuk Daireleri'ne ilişkin iş bölümü uyarınca, hükme yöneltilen temyiz itirazlarının incelenmesi Yargıtay (14.) Hukuk Dairesi'nin görev alanına girmesi nedeniyle, dosyanın anılan Daire Başkanlığı'na GÖNDERİLMESİNE, 06/02/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/13526, Karar No: 2019/8936, Tarih: 26.09.2019

**15. Ceza Dairesi         2017/13526 E.  ,  2019/8936 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Bedelsiz senedi kullanma, açığa imzanın kötüye kullanılması

HÜKÜM : CMK’nın 223/8 maddesi uyarınca düşme (ayrı ayrı)

Bedelsiz senedi kullanma ve açığa imzanın kötüye kullanılması suçlarından sanık hakkında verilen düşmeye ilişkin hükümler katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın katılandan önceki bir tarihte araç satın aldığı, söz konusu aracın kredi ödemesi sürecinde taraflar arasında anlaşmazlık çıkması üzerine, sanığın, katılanın daha önce kendisinden araç kiraladığı esnada teminat amacıyla verdiği ve geri almayı unuttuğu imzalı ve boş senedi, söz konusu kiralık araç iade edildiği halde, 50.000 TL bedelli olacak şekilde doldurarak katılan aleyhinde icra takibi başlattığı, bu suretle bedelsiz senedi kullanma ve açığa imzanın kötüye kullanılması suçlarını işlediğinin iddia edildiği olayda; sanığa yüklenen ve TCK’nın 156/1 ile 209/1 maddelerinde düzenlenen suçların takibinin şikayete bağlı bulunduğu, TCK 73. maddesinde de şikayet süresinin “fiil ve failin öğrenildiği günden itibaren 6 ay” olduğu ve şikayetin süresi içerisinde yapılıp yapılmadığının yargılama şartı olarak kabul edildiği, bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde, suça konu senet ilgili olarak sanık tarafından icra takibi başlatıldığı ve ödeme emrinin de katılana 11/05/2011 tarihinde tebliğ edildiği, dolayısıyla katılanın en geç bu tarihte söz konusu senedin aleyhine olarak icra takibine konulduğunu öğrenmiş sayılacağı, bu şekilde yapılan icra takibinden haberdar olan katılanın, altı aylık şikayet süresi geçtikten sonra 08/11/2012 tarihinde sanık hakkında şikayetçi olduğu anlaşıldığından, süresinde yapılmış bir şikâyetin bulunmaması nedeniyle verilen düşme hükümlerinde herhangi bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine; ancak,

CMK.nun 223/8 ve TCK.nun 73/1. maddeleri uyarınca şikayetin süresinde yapılmaması sebebi ile davanın ‘’düşmesine’’ hükmedilmesi gerekirken ‘’düşürülmesi’’ denilmek sureti ile hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK'nın 321.maddesi gereğince BOZULMASINA; fakat, bu aykırılığın yeniden yargılama yapılmaksızın aynı Kanun'un 322.maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan; hüküm fıkrasından “düşürülmesine’’ ibaresinin çıkarılıp, yerine ‘’düşmesine’’ ibaresinin eklenmesi suretiyle hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 26/09/2019 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3934, Karar No: 2019/2708, Tarih: 26.02.2019

**8. Ceza Dairesi         2017/3934 E.  ,  2019/2708 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli mala zarar verme ve hakaret

HÜKÜM : Mahkumiyet

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1) Sanık hakkında kamu malına zarar verme suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, suçun oluşumuna ve niteliğine uygun kabul ve uygulamasına, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre sanığın sübuta, suç kastı bulunmadığına ve lehe hükümlerin uygulanmadığına yönelik yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,

2) Sanık hakkında kamu görevlisine hakaret suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde ise;

Hakaret fiilinin cezalandırılmasıyla korunan hukuki değer, kişilerin onur, şeref ve saygınlığı olup, bu suçun oluşabilmesi için, davranışın kişiyi küçük düşürmeye matuf olarak gerçekleşmesi gerekmektedir. Bir hareketin tahkir edici olup olmadığı bazı durumlarda nispi olup, zamana, yere ve duruma göre değişebilmektedir. Kamu görevlileri veya sivil vatandaşa yönelik her türlü ağır eleştiri veya rahatsız edici sözlerin hakaret suçu bağlamında değerlendirilmemesi, sözlerin açıkça, onur, şeref, ve saygınlığı rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnadını veya sövme fiilini oluşturması gerekmektedir. Öte yandan kendilerine belirli idari yetkiler verilmiş görevlilerin, sözlerine ve eylemlerine getirilen eleştirilere daha fazla hoşgörü göstermeleri gerektiği AİHM içtihatlarında kabul edilmektedir. AİHM, kamu görevlilerine karşı yapılmış hakaret içerikli ifadelerle ilgili bir başvuruda, başvuruya konu sözlerin, kamuoyunun söz konusu görevlinin performansına duyduğu güveni ortadan kaldırmaya yönelik gerçek bir tehlike meydana getirip getirmediğini incelemektedir.

Tüm bu bilgiler ışığında; olay günü sanığın Samsun Gazi Devlet Hastanesinde tıbbi sekreter olarak görev yapan katılan ...'a söylediği kabul edilen ‘‘ben ölüyorum ayakta duracak durumum yok, sen bana yan masadan barkot al diyorsun lan’’ şeklindeki sözlerin, muhatabın onur, şeref ve saygınlığını rencide edici boyutta olmayıp, rahatsız edici, kaba ve nezaket dışı hitap tarzı niteliğinde olduğu ve hakaret suçunun unsurları itibariyle oluşmadığı gözetilmeden, sanığın beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 26.02.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/499, Karar No: 2021/3172, Tarih: 02.02.2021

**9. Hukuk Dairesi         2021/499 E.  ,  2021/3172 K.**

**"İçtihat Metni"**

BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ : ... 6. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

İLK DERECE MAHKEMESİ : ... 21. İş Mahkemesi

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının sağlık kuralları bakımından günde 7,5 saat veya daha az çalışması gerektiğini, ancak 8,5 saat çalıştırıldığını belirterek fazla mesai ve kısa çalışma primi alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

İlk Derece Mahkemesi Kararının Özeti:

İlk Derece Mahkemesince, yazılı gerekçe ile davanın reddine karar verilmiştir.

İstinaf Başvurusu :

İlk Derece Mahkemesinin kararına karşı davacı vekili istinaf kanun yoluna başvurmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesi Kararının Özeti :

Bölge Adliye Mahkemesince, davacının istinaf başvurusunun kabulüne, hakkında istinaf başvurusunda bulunulan İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına, dava konusu alacakların hüküm altına alınmasına karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2-Bölge Adliye Mahkemesince hüküm altına alınan kısa çalışma prim alacağı bakımından bilirkişi raporunda belirtilen temerrüt tarihlerinden itibaren faize hükmedilmiş ise de; kısa çalışma primi yönünden Toplu İş Sözleşmesinde bir ödeme günü belirlenmiş değildir. Bu alacağa dava ve ıslah tarihinden itibaren faiz yürütülmesi gerekli iken yazılı şekilde faize hükmedilmesi hatalı olup bozma sebebi ise de, yeniden yargılama yapılmasına ihtiyaç duyulmadığından kararın 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 370/2. maddesi uyarınca aşağıda belirtilen şekilde düzeltilerek onanması uygun bulunmuştur.

Sonuç: Yukarıda açıklanan sebeplerle, temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının hüküm kısmının 2. fıkrasının 2. bendinin tamamen çıkartılarak yerine “Brüt 9.300,00 TL kısa çalışma primi alacağının kabulü ile; brüt 500,00 TL’nin dava tarihinden, bakiyesine ıslah tarihinden itibaren işleyecek en yüksek işletme kredi faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine,” rakam ve sözcüklerinin yazılmasına, hükmün bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesi'ne gönderilmesine, 02/02/2021 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/6508, Karar No: 2011/15265, Tarih: 11.07.2011

**5. Ceza Dairesi         2011/6508 E.  ,  2011/15265 K.**

**"İçtihat Metni"**

Zimmet suçundan sanık ...’nin yapılan yargılanması sonunda; atılı suçtan mahkümiyetine dair, Kozan Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 30.11.2010 gün ve 2010/82 Esas, 2010/180 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtay'ca incelenmesi sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık hakkında zimmet suçundan iddianame ile kamu davası açıldığı, 3628 sayılı Yasanın 17 ve 18. maddelerine göre hazine ile ilgili kamu kurum ve kuruluşlarının bu suçun mağduru olduğu, bu sıfatlarının gereği olarak CMK.nun 234/b maddesi gereğince kovuşturma evresinde sahip oldukları davaya katılma ve öteki haklarını kullanabilmeleri için Maliye Bakanlığı Baş Hukuk Müşavirliği ve Muhakemat Genel Müdürlüğü ile ilgili kamu kurum ve kuruluşlarının duruşmadan haberdar edilmeleri gerektiği, diğer yandan aynı Kanunun 260/1. maddesine göre de kamu davasından haberdar edilmemiş bulunup da katılan sıfatını alabilecek surette suçtan zarar görmüş bulunanların müdahil olmasalar dahi kanun yollarına başvurma haklarının bulunduğu gözetilerek; hükmün bildirilmesinin gerektiği ve ancak dosyada hazinenin ve ilgili kamu kurum ve kuruluşlarının duruşmadan haberdar edildiğine ilişkin bilgi ve belgeye rastlanmadığının anlaşılması karşısında; evvela davanın Hazine ve ilgili kurumlara haber verildiğini ve hükmün tebliğ edildiğini gösteren bilgi ve belgeler var ise dosya içine konulması, aksi halde anılan tebligat noksanlığının giderilmesi ve ayrıca Yargıtay C.Başsavcılığınca düzenlenen ekli tebliğnamenin sanık müdafiine tebliği ile tebellüğ belgelerinin ve verildiği takdirde temyiz ve cevap dilekçelerinin eklenmesinden, hükmün temyiz edilmesi halinde ise bu konuda ek tebliğname düzenlendikten sonra iade edilmek üzere esası incelenmeyen dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİİNE, 11.07.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/707, Karar No: 2020/3684, Tarih: 24.02.2020

**3. Ceza Dairesi         2020/707 E.  ,  2020/3684 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kasten yaralama suçundan sanık ... hakkında akıl hastası olduğu ve ceza ehliyetinin bulunmadığından bahisle 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 32/1 ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 223/3-a maddeleri gereğince ceza verilmesine yer olmadığına, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 32/1-2. cümle ve 57/1. maddeleri uyarınca güvenlik tedbiri uygulanmasına, sanığın koruma ve tedavi altına alınmasına dair İzmir 39. Asliye Ceza Mahkemesinin 08.09.2015 tarihli ve 2014/55 Esas, 2016/591 Karar sayılı kararına karşı Adalet Bakanlığının 19.12.2019 tarihli ve 2019/8020 sayılı yazısıyla kanun yararına bozma isteminde bulunulduğundan bu işe ait dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 06.01.2020 tarihli ve 2020/1407 sayılı tebliğnamesi ile Dairemize gönderilmekle incelendi.

Mezkur ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre, emsal nitelikteki Yargıtay 1. Ceza Dairesinin 10.06.2009 tarihli 2008/8905 Esas, 2009/3418 Karar sayılı ilâmında “…Sanık müdafiinin 23.07.2008 havale tarihli dilekçesi ekinde ibraz edilen Adana Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Hastanesi Baştabipliğinin 21.07.2008 tarihli raporu ile, sanığın, 28.04.2006, 28.11.2007, 01.12.2007, 27.12.2007 tarihleri arasında yatarak ve ayaktan depresyon ve anksiyete bozukluğu tanıları ile tedavi gördüğü, 09.07.2008 tarihinde psikotik bozukluk tanısı ile hastaneye yatırılmış olup, halen tedavisinin sürdürüldüğünün bildirildiği anlaşılmakla, sanığın Adli Tıp Kurumuna sevkinin sağlanarak, suç tarihinde ve halen akıl hastalığı nedeniyle işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama veya bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin bulunup bulunmadığının tespitinden sonra sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi zorunluluğu, bozmayı gerektirmekle, sanık müdafiinin temyiz itirazlarının bu itibarla kabulüyle, hükümlerin tebliğnamedeki düşünce hilafına (BOZULMASINA)…” şeklinde belirtildiği üzere, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 32. maddesi uyarınca davranışlarını yönlendirme yeteneğinin bulunup bulunmadığının tespiti için Adli Tıp Kurumundan rapor alınması gerektiği, somut olayda 29.07.2015 tarihli Ege Üniversitesi Tıp Fakültesi Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Anabilim Dalının psikotik bozukluk tanısı raporuna göre anılan Mahkemesince karar verildiği, mahkemenin kararından sonra sanığa vasi atanması için İzmir 12. Sulh Hukuk Mahkemesinin 2016/757 Esas sayılı dosyasında görülen vesayet davasında Adli Tıp Kurumu İhtisas Dairesinin 31.08.2018 tarihli “…kendi hür iradesi istikametinde serbest olarak eylem ve işlemlere girişebileceği tıbbi kanaatine varıldığı; bu duruma göre ...’ın hali hazır durumu ile fiil ehliyetine haiz olduğu, kendisine vasi veya yasal danışman tayinine mahal olmadığı..” şeklindeki raporu uyarınca davanın reddine karar verildiği, çelişkili bu raporlar karşısında, her ne kadar mahkemesince Ruh Sağlığı ve

Hastalıkları Anabilim Dalının rapor alınmış ise de sanığın suç tarihi itibariyle akıl hastalığı bulunup bulunmadığının tespiti amacıyla Adli Tıp Kurumundan rapor alınması gerektiği gözetilmeksizin, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle, 5271 sayılı CMK'nin 309. maddesi gereğince anılan kararın bozulması lüzumunun ihbar olunduğu anlaşıldı.

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Adalet Bakanlığının kanun yararına bozma isteyen yazısına dayanan tebliğnamede ileri sürülen düşünce yerinde görüldüğünden; İzmir 39. Asliye Ceza Mahkemesinin 08.09.2015 tarihli ve 2014/55 Esas, 2016/591 Karar sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nin 309/4. maddesi gereğince kanun yararına BOZULMASINA, müteakip işlemlerin mahallinde yerine getirilmesine, CMK’nin 309/4-b maddesinin saklı tutulmasına, dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 24.02.2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/37223, Karar No: 2024/5751, Tarih: 02.05.2024

**4. Ceza Dairesi         2021/37223 E.  ,  2024/5751 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2017/5545 E., 2020/53 K.

SUÇ : Hakaret

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Yerel Mahkeme kararının katılan vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sisteminden temin edilen güncel nüfus kaydına göre, katılanın karar tarihinden sonra 30.07.2021 tarihinde vefat ettiği anlaşıldığından, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 243 üncü maddesi uyarınca katılanın ölmesi nedeniyle katılma hükümsüz kalmış olup, mirasçıların katılanın yasal haklarını takip etmek üzere davaya katılma hakları olduğu dikkate alınarak katılanın yasal mirasçıları belirlenip, haklarını takip etmek üzere davaya katılma haklarının bulunduğu hususunu içeren açıklamalı davetiye ile gerekçeli kararın yasal mirasçılara tebliği ile tebliğ - tebellüğ evrakının ve hükmü temyiz etmeleri durumunda temyiz dilekçesinin dava dosyasına eklenmesi ve bu durumda ileri sürülen yeni temyiz istemi hakkında ek Tebliğname düzenlenmesinden sonra dava dosyasının, geri gönderilmek kaydıyla, Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

Oy birliğiyle, 02.05.2024 tarihinde karar verildi.