muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/9254, Karar No: 2023/3197, Tarih: 21.09.2023

**12. Ceza Dairesi         2022/9254 E.  ,  2023/3197 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2022/57 E., 2022/207 K.

SUÇ : Trafik güvenliğini tehlikeye sokma

İNCELEME KONUSU

KARAR : Mahkûmiyet

KANUN YARARINA

BOZMA YOLUNA

BAŞVURAN : Adalet Bakanlığının istemi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması

Alkol veya uyuşturucu maddenin etkisi altındayken ... kullanma suçundan sanık ...'ın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 179/3, 62/1 ve 50/1-a maddeleri uyarınca 500,00 Türk Lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 231. maddesi gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair İstanbul 59. Asliye Ceza Mahkemesinin 16/03/2017 tarihli ve 2016/432 esas, 2017/81 sayılı kararının 05/05/2017 tarihinde kesinleşmesini müteakip, sanığın denetim süresi içerisinde 01/09/2019 tarihinde işlediği kasıtlı suçtan mahkum olduğunun ihbar edilmesi üzerine, sanık hakkında basit yargılama usulü uygulanmak suretiyle yeniden yapılan yargılama sonunda, hükmün açıklanması ile sanığın 5237 sayılı Kanun’un 179/3, 62/1, 50/1-a ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 251/3.maddeleri uyarınca 375,00 Türk Lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına dair İstanbul 59. Asliye Ceza Mahkemesinin 05/04/2022 tarihli ve 2022/57 esas, 2022/207 sayılı kararının itiraz edilmeyerek usulüne uygun şekilde kesinleştiği anlaşılmıştır.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 08.08.2022 tarihli ve 94660652-105-34-16615-2022 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 25.10.2022 tarihli ve KYB-2022/112678 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 25.10.2022 tarihli ve KYB-2022/112678 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

“.. 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun "Cezanın belirlenmesi" başlıklı 61. maddesinin konuyla ilgili 5 ve 8. fıkralarında " (5) Yukarıdaki fıkralara göre belirlenen ceza üzerinden sırasıyla teşebbüs, iştirak, zincirleme suç, haksız tahrik, yaş küçüklüğü, akıl hastalığı ve cezada indirim yapılmasını gerektiren şahsi sebeplere ilişkin hükümler ile takdiri indirim nedenleri uygulanarak sonuç ceza belirlenir. ....

(8) (Ek: 29/6/2005 – 5377/7 md.) Adlî para cezası hesaplanırken, bu madde hükmüne göre cezanın belirlenmesi ve bireyselleştirilmesine yönelik artırma ve indirimler, gün üzerinden yapılır. Adlî para cezası, belirlenen sonuç gün ile kişinin bir gün karşılığı ödeyebileceği miktarın çarpılması suretiyle bulunur."

(8) (Ek: 29/6/2005 – 5377/7 md.) Adlî para cezası hesaplanırken, bu madde hükmüne göre cezanın belirlenmesi ve bireyselleştirilmesine yönelik artırma ve indirimler, gün üzerinden yapılır. Adlî para cezası, belirlenen sonuç gün ile kişinin bir gün karşılığı ödeyebileceği miktarın çarpılması suretiyle bulunur."

5271 sayılı Kanun'un "Basit yargılama Usulü" başlıklı 251/3. maddesinde "Beyan ve savunma için verilen süre dolduktan sonra mahkemece duruşma yapılmaksızın ve Cumhuriyet savcısının görüşü alınmaksızın, Türk Ceza Kanununun 61 inci maddesi dikkate alınmak suretiyle, 223 üncü maddede belirtilen kararlardan birine hükmedilebilir. Mahkûmiyet kararı verildiği takdirde sonuç ceza dörtte bir oranında indirilir." ve

5237 sayılı Kanun'un "Adlî para cezası" başlıklı 52. maddesinin 1 ve 2. fıkralarında ise “Adlî para cezası, beş günden az ve kanunda aksine hüküm bulunmayan hâllerde yediyüzotuz günden fazla olamamak üzere belirlenen tam gün sayısının, bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ile çarpılması suretiyle hesaplanan meblağın hükümlü tarafından Devlet Hazinesine ödenmesinden ibarettir. En az yirmi ve en fazla yüz Türk lirası olan bir gün karşılığı adlî para cezasının miktarı, kişinin ekonomik ve diğer şahsi hâlleri göz önünde bulundurularak takdir edilir.”

Şeklinde yer alan düzenlemelere göre, adlî para cezası hesaplanırken, cezanın belirlenmesi ve bireyselleştirilmesi sırasında artırım ve indirimlerin gün üzerinden yapılması, sonuç olarak ulaşılan miktarın bir gün için belirlenen miktarla çarpımı sonucu ceza verilmesi, basit yargılama usulünün uygulandığı durumlarda ise paraya çevirme işleminden önce belirlenen sonuç ceza üzerinden kanunda öngörülen ve takdiri olmayan indirim oranı uygulandıktan sonra gün para cezasının belirlenmesi gerektiği,

Somut incelemeye konu dosyada, sanık hakkında alkol veya uyuşturucu maddenin etkisi altındayken ... kullanma suçundan 5237 sayılı Kanun'un 179/3 ve 62/1. maddeleri gereğince 25 gün hapis cezası belirlendikten sonra, 5271 sayılı Kanunun 251/3. maddesi gereğince dörtte bir oranı üzerinden indirim yapılarak hesaplanan 18 gün adli para cezasının 5237 sayılı Kanun'un 50/1-a ve 52/2. maddeleri uyarınca adli para cezasının günlüğü 20,00 Türk Lirası üzerinden yapılan paraya çevirme işlemi neticesinde 360,00 Türk Lirası adli para cezasına hükmedilmesi gerekirken, cezanın uygulamasında hata yapılarak 375,00 Türk Lirası adli para cezasına hükmolunmak suretiyle fazla ceza tayininde isabet görülmemiştir..."

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1.Trafik güvenliğini tehlikeye sokmak suçundan sanık ...'ın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 179 uncu maddesinin üçüncü fıkrası delaletiyle ikinci fıkrası ve 62 nci maddesi uyarınca 500,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231 inci maddesinin beşinci fıkrası gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair İstanbul 59. Asliye Ceza Mahkemesinin 16.03.2017 tarihli ve 2016/432 Esas, 2017/81 Karar sayılı kararının 05.05.2017 tarihinde kesinleşmesine müteakip, sanığın denetim süresi içerisinde 01.09.2019 tarihinde kasten işlediği suçtan mahkum olduğunun ihbar edilmesi üzerine, İstanbul 59. Asliye Ceza Mahkemesinin 05.04.2022 tarihli ve 2022/57 esas, 2022/207 sayılı kararı ile sanık hakkında basit yargılama usulü uygulanmak suretiyle yeniden yapılan yargılama sonunda, hükmün açıklanması ile sanığın 5237 sayılı Kanun’un 179/3, 62/1, 50/1-a ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 251/3. maddeleri uyarınca 375,00 Türk Lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

2.5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun "Cezanın belirlenmesi" başlıklı 61.maddesi ile 5271 sayılı Kanun'un "Basit yargılama Usulü" başlıklı 251/3. maddesinde özetle; adlî para cezası hesaplanırken, cezanın belirlenmesi ve bireyselleştirilmesi sırasında artırım ve indirimlerin gün üzerinden yapılması, sonuç olarak ulaşılan miktarın bir gün için belirlenen miktarla çarpımı sonucu ceza verilmesi, basit yargılama usulünün uygulandığı durumlarda ise paraya çevirme işleminden önce belirlenen sonuç ceza üzerinden kanunda öngörülen ve takdiri olmayan indirim oranı uygulandıktan sonra gün para cezasının belirlenmesi gerektiği;

Somut incelemeye konu dosyada, sanık hakkında alkol veya uyuşturucu maddenin etkisi altındayken ... kullanma suçundan 5237 sayılı Kanun'un 179/3-2 ve 62/1. maddeleri gereğince 25 gün hapis cezası belirlendikten sonra, 5237 sayılı Kanun'un 50/1-a ve 52/2. maddeleri uyarınca adli para cezasının günlüğü 20,00 Türk Lirası üzerinden yapılan paraya çevirme işlemi neticesinde bulunan 500 TL üzerinden 5271 sayılı Kanunun 251/3. maddesi gereğince dörtte bir oranı üzerinden indirim yapılarak 375 TL adli para cezasına hükmolunduğu; oysa ki sonuç ceza 25 gün üzerinde indirim yapılmak suretiyle hesaplanan 18 gün adli para cezasının 5237 sayılı Kanun'un 50/1-a ve 52/2. maddeleri uyarınca adli para cezasının günlüğü 20,00 Türk Lirası üzerinden yapılan paraya çevirme işlemi neticesinde 360,00 Türk Lirası adli para cezasına hükmedilmesi gerekirken, cezanın uygulamasında hata yapılarak 375,00 Türk Lirası adli para cezasına hükmolunmak suretiyle karar verilmesi, Kanun’a aykırı olup kanun yararına bozma talebi yerinde görülmekle, 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (d) bendi uyarınca bahse konu hukuka aykırılık Yargıtay tarafından giderilmiştir.

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. İstanbul 59. Asliye Ceza Mahkemesinin 05.04.2022 tarih, 2022/57 E., 2022/207 K. sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

3. 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (d) bendi uyarınca bozma nedeninin daha hafif bir cezayı gerektirdiği belirlendiğinden;

Hüküm fıkrasının üçüncü ve dördüncü paragraflarının hükümden çıkarılarak, ikinci paraftan sonra "5271 sayılı CMK'nin 251/3. maddesi uyarınca sanığa verilen 25 gün hapis cezasından 1/4 oranında indirilerek sanığın neticeten 18 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına" devamında "Sanığın kişiliği suçun işlenmesindeki özellikler, olaydan sonraki olumlu tutum ve davranışı, ekonomik ve sosyal durumu dikkate alınarak verilen hapis cezasının 5237 sayılı TCK'nın 50. maddesi uyarınca günlüğü takdiren 20 TL'den paraya çevrilerek sanığın 360,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına” şeklinde üçüncü ve dördüncü paragrafların eklenmesi ile diğer hususların aynen bırakılmasına, infazın ve müteakip işlemlerin mahallinde buna göre yapılmasına,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

21.09.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/17312, Karar No: 2015/29808, Tarih: 02.11.2015

**22. Hukuk Dairesi         2014/17312 E.  ,  2015/29808 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, yıllık izin, fazla mesai, hafta tatili ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili davacının, müvekkilinin davalı emrinde 2006 yılı Ekim ayından beri çalıştığını, işi bırakmasından önceki bir ay ise yükleme bölümünde çalıştırıldığını, işi bıraktığı gün ise indirme bölümünde çalıştırılmak istendiğini, davacının çalışmaya başladıktan sonra iltihaplı romatizma, kemik erimesi ve astım bronşit hastalıklarına tutulduğunu, sürekli olarak ilaç kullandığını ve tedavi gördüğünü, rapor aldığını, bu nedenle davacının işi bırakmaya zorlandığını, çalışma yerinin değiştirilmesi nedeniyle işten çıkarak ihttarname çektiğini belirterek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere kıdem tazminatı, yıllık ücretli izin alacağı, fazla mesai alacağı, hafta tatili alacağı ve ulusal bayram ve genel tatil çalışma ücretinin davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının 31.08.2010 tarihinde işyerine geldiğinde kendisine yükleme biriminde vasıfsız işçi olarak çalışmakta iken bundan böyle indirme bölümünde şef olarak görevlendirildiğini, davacının personel müdürlüğüne giderek daha fazla çalışmak istemediğini söylediğini, yükleme ve indirme birimlerinin birbirine yakın işler olduğunu, davacının vasfına da uygun olduğunu, davacının hafta tatilini ve izinlerini kullandığını, dini ve milli bayramlarda ekseriyetle çalışıldığı iddiasının doğru olmadığını, bisküvi üreten davalı işyerinin milli ve dini bayramlarda çalışmadığını, davacının kuru ve steril bir ortamda çalıştığını beyanla davanın reddini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davanın kısmen kabuüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Taraflar arasında uyuşmazlık konusu, çalışma şartlarında işçi aleyhine esaslı değişiklik olup olmadığı noktasında toplanmaktadır. Davalının aşağıdaki bendin dışında kalan temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir;

İş ilişkisinden kaynaklanan ve işin yerine getirilmesinde tabi olunan hak ve borçların tümü, çalışma şartları olarak değerlendirilmelidir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davanın kısmen kabuüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Taraflar arasında uyuşmazlık konusu, çalışma şartlarında işçi aleyhine esaslı değişiklik olup olmadığı noktasında toplanmaktadır. Davalının aşağıdaki bendin dışında kalan temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir;

İş ilişkisinden kaynaklanan ve işin yerine getirilmesinde tabi olunan hak ve borçların tümü, çalışma şartları olarak değerlendirilmelidir.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 22. maddesindeki, “İşveren, iş sözleşmesiyle veya iş sözleşmesinin eki niteliğindeki personel yönetmeliği ve benzeri kaynaklar ya da işyeri uygulamasıyla oluşan çalışma koşullarında esaslı bir değişikliği ancak durumu işçiye yazılı olarak bildirmek suretiyle yapabilir. Bu şekle uygun olarak yapılmayan ve işçi tarafından altı işgünü içinde yazılı olarak kabul edilmeyen değişiklikler işçiyi bağlamaz. İşçi değişiklik önerisini bu süre içinde kabul etmezse, işveren değişikliğin geçerli bir nedene dayandığını veya fesih için başka bir geçerli nedenin bulunduğunu yazılı olarak açıklamak ve bildiri süresine uymak suretiyle iş sözleşmesini feshedebilir. İşçi bu durumda 17 ila 21 inci madde hükümlerine göre dava açabilir” şeklindeki düzenleme, çalışma şartlarındaki değişikliğin kanuni dayanağını oluşturur.

İş sözleşmesinin esaslı unsurları olan işçinin iş görme borcu ile bunun karşılığında işverenin ücret ödeme borcu, çalışma şartlarının en önemlileridir. Çalışma şartlarındaki değişiklik, işverenin yönetim hakkı ile doğrudan ilgilidir. İşveren işyerinin kârlılığı, verimliliği noktasında işin yürütümü için gerekli tedbirleri alır.

Kanun'un 22. maddesinin ikinci fıkrasında, çalışma şartlarının, tarafların karşılıklı uzlaşmaları ile değiştirilmesinin her zaman mümkün olduğu kurala bağlanmıştır. Çalışma şartlarında değişiklik konusunda işçinin rızasının yazılı alınması kanun gereğidir. Aynı zamanda işverence değişiklik teklifinin de yazılı olarak yapılması gerekir. İşçi çalışma şartlarında yapılmak istenen değişikliği usulüne uygun biçimde yazılı olarak ve süresi içinde kabul ettiğinde, değişiklik sözleşmesi kurulmuş olur. İşçinin değişikliği kabulü, sadece bu işlem yönünden geçerlidir. Bir başka anlatımla işveren işçinin bir kez vermiş olduğu değişiklik kabulünü, daha sonraki dönemlerde başka değişiklikler için kullanamaz.

İşçinin değişikliği kabul yazısının işverene ulaşma anına kadar bu değişiklikten vazgeçmesi mümkündür. Yazılı bir kabul olmamakla birlikte işçinin değişikliği kuşkuya yer vermeyecek biçimde kabul anlamına gelen davranışlar içine girmesi halinde, işçinin bu davranışı 22. maddenin ikinci fıkrası anlamında, çalışma şartlarında anlaşma yoluyla değişiklik olarak değerlendirilmelidir. İşyerinde müdür unvanını taşıyan bir işçinin daha alt bir göreve verilmesi ve işçinin bu yeni görevini benimseyerek çalışması durumu buna örnek olarak verilebilir.

Yapılan değişiklik önerisi, altı işgünü içinde işçi tarafından yazılı olarak kabul edilmediği sürece işçiyi bağlamaz. İşçi çalışma şartlarında esaslı değişikliği kabul etmez ve işyerinde çalışmaya devam edilirse, değişiklik gerçekleşmemiş ve sözleşme eski şartlarla devam ediyor sayılır.

Somut olayda, davacı işi bırakmasından önceki bir ay ise yükleme bölümünde çalıştırıldığını, işi bıraktığı gün ise indirme bölümünde çalıştırılmak istendiğini, davacının işyerinde çalışmaya başladıktan sonra iltihaplı romatizma, kemik erimesi ve astım bronşit hastalıklarına tutulduğunu, sürekli olarak ilaç kullandığını ve tedavi gördüğünü, rapor aldığını, işten çıkması için işverence zorlandığını ve bu nedenle çalışma alanının değiştirildiğini iddia etmektedir. Davacının çalışma şartlarının değiştirilmesi açısından, davacı aleyhe esaslı değişiklik olup olmadığı konusunda, gerekirse işyerinde keşif yapılmak suretiyle rapor alınmalı, esaslı değişiklik olduğu kanaatine ulaşılması halinde davacı tarafından yapılan feshin haklı nedene dayandığı kabul edilerek şimdiki gibi kıdem tazminatı isteği hüküm altına alınmalı, aksi halde reddine karar verilmelidir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 02.11.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/5448, Karar No: 2023/9230, Tarih: 18.12.2023

**2. Ceza Dairesi         2023/5448 E.  ,  2023/9230 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

EK KARAR TARİHİ :

EK KARAR SAYISI : 2020/820 E., 2020/2560 K.

SUÇA SÜRÜKLENEN

ÇOCUK : ...

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Temyiz isteminin reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen 23.03.2021 tarihli ve 2020/820 Esas, 2020/2560 Karar sayılı ek kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 296/2. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin ek kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 296/2. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Hükmolunan cezanın miktar ve türü gözetildiğinde, 5271 sayılı Kanun'un 286/2-a maddesi uyarınca, ilk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adlî para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararlarının temyizinin mümkün olmaması nedeniyle, İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesince verilen temyiz isteminin reddine ilişkin 23.03.2021 tarihli ve 2020/820 Esas, 2020/2560 Karar sayılı ek kararda bir isabetsizlik görülmediğinden, bu karara yönelik suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteminin aynı Kanun'un 298. maddesi gereği, Tebliğname'ye uygun olarak REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA, dava dosyasının, aynı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Marmaris 2. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 18.12.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10263, Karar No: 2015/9280, Tarih: 20.10.2015

**14. Hukuk Dairesi         2015/10263 E.  ,  2015/9280 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Anamur 3. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 28/11/2014

NUMARASI : 2014/293-2014/132

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 19.07.2007 gününde verilen dilekçe ile önalım hakkı nedeniyle tapu iptali ve tescil, birleştirilen dava ile müdahalenin önlenmesi istenmesi üzerine Yargıtay 6. Hukuk Dairesinin bozma ilamına uyularak yapılan muhakeme sonunda; asıl davanın reddine, birleştirilen davanın kabulüne dair verilen 28.11.2014 günlü hükmün Yargıtayca duruşmalı olarak incelenmesi davacı-karşı davalı tarafından temyiz yolu ile incelenmesi davalı-karşı davacı vekili tarafından istenilmekle tayin olunan 20.10.2015 günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davacı-karşı davalı İ.. K.. geldi. Karşı taraftan gelen olmadı. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelenlerin sözlü açıklamaları dinlendi. Duruşmanın bittiği bildirildi. İş karara bırakıldı. Bilahare dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_ K A R A R \_

Mahkemece, Yargıtay 6. Hukuk Dairesinin bozma ilamı doğrultusunda araştırma ve inceleme yapılarak verilmiş olan karar usul ve yasaya uygun bulunduğundan yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 20.10.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/6126, Karar No: 2014/1808, Tarih: 30.01.2014

**10. Hukuk Dairesi         2013/6126 E.  ,  2014/1808 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İstanbul 1. İş Mahkemesi

Tarihi :06.12.2012

No :2009/18-2012/968

Dava, iş kazası tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilâmında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davacı vekili, davacının davalılardan İ.. A..'ye ait çöp toplama sahasında saha formeni olarak çalıştığını, sürekli çöplerden yayılan zehirli gazlar nedeniyle 31.07.2000 tarihinde işkazası geçirdiğinin tespitini talep etmiş, mahkeme hükme esas aldığı makine mühendisi bilirkişi raporuna göre olguyu çalışma sırasında bilinmeyen bir nesnenin göze gelmesi şeklinde kabul ederek olayın iş kazası olduğunun tespitine karar vermiştir.

Davanın yasal dayanağı olan 506 sayılı Kanunun “İş kazası ve meslek hastalığının tarifi” başlığını taşıyan 11’inci maddesinde, maddede belirtilen hal ve durumlardan birinde meydana gelen ve sigortalıyı hemen veya sonradan bedence veya ruhça arızaya uğratan olayın iş kazası olduğu belirtildikten sonra, söz konusu hal ve durumlar sıralanmış olup, bunlar arasında, sigortalının işyerinde bulunduğu sırada oluşan veya işveren tarafından yürütülmekte olan iş dolayısıyla meydana gelen olaylar bulunmaktadır. Anlaşılacağı üzere madde hükmünün uygulanabilmesi için her şeyden önce “506 sayılı Kanunun 2’nci maddesine göre sigortalılık” ve “bedence veya ruhça arızaya uğratan olay” koşullarının gerçekleşmesi zorunludur.

Somut olayda , davacının çöp toplama sahasında saha formeni olarak çalıştığı 31.07.2000 tarihinde sahada iken, gözünü tutarak geldiği, vizite kağıdı düzenlenerek hastanaye sevk edildiği, davalı işveren İ.. A.Ş tarafından 31.07.2000 tarihli iş kazası raporu düzenlendiği; beyanlardan, olay günü havanın rüzgarlı olduğu, SSK Göztepe Eğitim Hastanesinin 25.10.2000 tarihli raporuna göre, %32 çalışma gücü kaybının olduğu, 21.07.2006 tarihli Meslek Hastalıkları Hastenesinin raporuna göre; sol jukatapapiler skar (Retinal) travmatikte olabilir teşhisi konulduğu, aynı raporda Sağlık İşleri Tüzüğünde, çalıştığı işle ilgili mesleki göz hastalığına rastlanılmadığı gerekçesi ile "meslek ile ilgili hastalığı yoktur" görüşü belirtildiği anlaşılmıştır.

Yukarıdaki açıklamalar ışığı altında inceleme konusu dava değerlendirildiğinde, mahkemece, yeterince inceleme ve araştırma yapılmadığı, dosya içerisine getirtilen kanıtların hüküm kurmaya elverişli olmadığı belirgindir. Mahkemece, öncelikle, olayın nasıl gerçekleştiği hususundaki somut olgu, hiçbir tereddüt oluşturmayacak şekilde belirlenmeli, belirlenen olguya göre, gözdeki arazın meydana gelip gelmeyeceği, nasıl meydana gelmiş olabileceği hususunda tıp fakültesi ana bilim dalından rapor alınmak suretiyle belirlenmeli, ayrıca, davacının çalışma ortamı dikkate alınarak, gözündeki arazın iş kazası sonucunda mı, yoksa meslek hastalığı niteliğinde sayılıp sayılamayacağı irdelenerek, toplanan kanıtlar hep birlikte değerlendirilip, sonuca göre hüküm kurulmalıdır.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece, eksik inceleme ve araştırma sonucu davanın kabulü yönünde hüküm kurulması isabetsizdir.

O hâlde, davalılar vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Temyiz edilen kararın yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istem halinde davalılardan İ.. Çevre Yön. San. Tic. A.Ş.'ye iadesine, 30.01.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.