muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/2894, Karar No: 2022/3517, Tarih: 16.03.2022

Milletlerarası Özel Hukuk ve Usul Hukuku Hakkında Kanun’un 5. maddesine göre, yetkili yabancı hukukun belirli bir olaya uygulanan hükmünün Türk kamu düzenine açıkça aykırı olması hâlinde, bu hüküm uygulanmaz; gerekli görülen hâllerde, Türk hukuku uygulanır. Kamu düzeni müdahalesi sınırlı ve istisnaî niteliktedir. Türk kamu düzeninin ihlâlini gerektirecek hâller, çoğunlukla emredici bir hükmün açıkça ihlâli halinde düşünülecektir. Fakat her emredici hükmün ihlâli halinde veya her emredici hükmü ihlâl eden bir yabancı kararın Türk kamu düzenine aykırı bulunduğunu söylemek olanaklı değildir. (Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu Kararı, E. 2010/1 K. 2012/1 T. 10.02.2012). Örneğin, ihbar ve kıdem tazminatı ile yıllık izin, fazla mesai, hafta ve genel tatil alacaklarına ilişkin hükümler iç hukukumuz bakımından emredici nitelikte olmakla birlikte, bunlara dair yabancı hukukun farklı düzenlenmeleri, sırf farklılıkları nedeniyle somut uyuşmazlıkta ortaya çıkan durum değerlendirilmeden Milletlerarası Özel Hukuk ve Usul Hukuku Hakkında Kanun m. 5 uyarınca kamu düzeni müdahalesine neden olmaz. Keza uygulanması gereken yabancı hukukun işçiye Türk hukukundan daha az koruma getirmesi de tek başına kamu düzeni müdahalesi için yeterli bir sebep değildir. Kanunlar ihtilâfı hukukundaki kamu düzeni anlayışı, iç hukukun kamu düzeni anlayışından farklı ve daha dar kapsamlıdır.

Bir yabancı hukuk kuralı Türk hukukunun temel değerlerine, Türk genel adap ve ahlak anlayışına, Türk kanunlarının dayandığı temel adalet anlayışına ve hukuk siyasetine, Anayasa’da yer alan temel hak ve özgürlüklere milletlerarası alanda geçerli ortak ve kabul görmüş hukuk prensiplerine, ikili anlaşmalara, gelişmiş toplumların ortak benimsedikleri ahlak ve adalet anlayışına, medeniyet seviyesine siyasi ve ekonomik rejimine aykırı olması halinde kamu düzenimize aykırılığı söz konusu olabilir (Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu Kararı, E. 2010/1 K. 2012/1 T. 10.02.2012). Örneğin yabancı hukukun, küçük çocukların çalışmasına ya da ücret ve diğer haklarda ırka dayalı ayrımcılık yapılmasına izin vermesi kamu düzenimize aykırıdır.

Yabancı hukukun uygulanmasını engelleyen diğer bir durum ise, doğrudan uygulanan kurallardır (müdahaleci normlar). Bu kurallar, taraflardan ziyade, devlet organizasyonunun sosyal, ekonomik ve politik menfaatlerini gerçekleştirmeyi amaçlar. Bu açıdan vatandaş yabancı ayrımı gözetilmeden, yabancılık unsuru taşısın taşımasın, hukuk seçimi yapılsın yapılmasın, uygulama alanına giren her ilgili olay ve hukukî ilişkide mutlaka uygulanması gereken kurallardır (ŞANLI, Cemal/ESEN, Emre/ATAMAN-FİGANMEŞE, İnci, Milletlerarası Özel Hukuk, ... 2019, s. 7; ÇELİKEL, Aysel/ERDEM, B. Bahadır, Milletlerarası Özel Hukuk, ... 2020, s. 155). İş hukukunda işçiyi koruyan her emredici kural, doğrudan uygulanan kural olarak nitelendirilmez; ayrıca devlet organizasyonunun sosyal, ekonomik ve politik menfaatlerini de koruması gerekir. Bununla birlikte, emredici hükümler ile doğrudan uygulanan kuralların ayırt edilmesi her zaman kolay değildir ve tartışmalıdır. Doğrudan uygulanan kurallara, kamu hukuku nitelikli iş güvenliği hükümleri, özel işçi gruplarını koruyucu hükümler ve yasal greve ilişkin hükümler ve asgarî ücrete ilişkin düzenlemeler örnek olarak gösterilebilir (ELÇİN, Doğa, Milletlerarası Unsurlu Bireysel ve Toplu İş Sözleşmelerine Uygulanacak Hukuk, ... 2012, s. 189-195). Devlet organizasyonun korunması, çoğu olayda ülke ile belirli bir şekilde irtibatlı ya da ülkede gerçekleştirilen iş sözleşmelerinde söz konusu olur. Örneğin, tamamen yurt dışından ifa edilen bir iş ilişkisinde Türk hukukundaki asgarî ücrete ilişkin kuralın uygulama alanına giren bir olay ya da ihtilâf söz konusu olmaz (AYGÜL, Musa, “Yabancı Unsurlu İş Hukuku İhtilâfları ile İlgili Yargıtay Kararlarının Değerlendirilmesi”, (Editörler, TANRIBİLİR, Feriha Bilge/GÜMÜŞLÜ TUNÇAĞI) Gülce, 10. Yılında Milletlerarası Özel Hukuk ve Usul Hukuku Hakkında Kanun, ... 2017, s. 525-526; VURAL ÇELENK, Belkıs, “Yabancı Unsurlu İş Sözleşmelerinde For Devletinin Doğrudan Uygulanan Kurallarının Tespiti ve Uygulaması”, Yıldırım Beyazıt Hukuk Dergisi, 2017/1, s. 286).

Milletlerarası Özel Hukuk ve Usul Hukuku Hakkında Kanun m. 27(1) uyarınca iş sözleşmesinin tarafları, sözleşme ile irtibatlı olsun olmasın diledikleri bir ülkenin hukukunu seçebilirler. Ancak tarafların seçmiş oldukları bu hukuk düzeninin, işçinin mutad işyeri hukukunun emredici hükümleri uyarınca sahip olacağı asgarî korumanın altında kalması hâlinde mutad işyeri hukuku uygulanır. Bu durumda, seçilen hukuk ile mutad işyeri hukuku arasında bir yararlılık karşılaştırması yapılmalıdır (DOĞAN, Vahit, “5718 Sayılı Kanununa Göre İş Akdine Uygulanacak Hukukun Tespiti”, Gazi Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, 2007, C. XI, S. 1-2, s. 153; BÜYÜKALP SARIÖZ, A. İpek, “Mutad İşyeri Kavramı ve MÖHUK m.27/f.3’ün Uygulanması Sorunu”, Hacettepe Hukuk Fakültesi Dergisi, 2018, C. 8, S. 2, s. 211-212; ELÇİN, s. 89-100). Mutad işyeri, işin zaman ve içerik olarak ağırlıklı ifa edildiği işyeridir. Başka bir anlatımla, mutad işyeri, işçinin işini fiilen yaptığı yerdir. İşçinin ücretinin ne şekilde ve hangi para biriminden ödendiği mutad işyerinin belirlenmesi açısından belirleyici değildir. İşçinin işini geçici olarak başka bir ülkede yapması, örneğin montaj için yurt dışında görevlendirilmesi durumunda, bu işyeri mutad işyeri sayılmayacaktır. Geçici çalışmanın ne kadar olacağı her olayın özelliğine göre hâkim tarafından belirlenmelidir. İşçi sadece yabancı ülkede çalışmak için işe alınmışsa ya da işveren çalışmak üzere yabancı ülkeye gönderdiği işçisini geri alma niyetinden veya işçi geri dönme niyetinden vazgeçerse, yabancı ülkeye gönderilen işçinin fiilen çalıştığı yer, mutad işyeri hâline gelir (AYGÜL, Musa/ÇOBAN, Nazlı, “Birden Fazla Ülkede İfa Edilen İş Sözleşmelerinde Mutad İşyerinin Tespiti”, Terazi Hukuk Dergisi, 2020, S. 169, s. 1822-1824;ELÇİN, s. 118-137; BÜYÜKALP SARIÖZ, s. 217).

Yabancılık unsuru taşıyan iş sözleşmelerinde taraflar uygulanacak hukuku seçmemişlerse veya yapmış oldukları hukuk seçimi anlaşması herhangi bir sebepten geçerli değilse, işçinin işini mutad olarak yaptığı işyeri hukuku uygulanır. İşçinin işini geçici olarak başka bir ülkede yapması hâlinde, bu işyeri mutad işyeri sayılmaz (MÖHUK m. 27(2)). İşin birden fazla ülkede ifa edilmesinde de, mutad işyerinin tespitine çalışılmalıdır. Bu hâlde mutad işyeri, Avrupa Birliği Adalet Divanı kararlarında ve doktrinde belirtildiği üzere, işçinin işini ifa faaliyetlerini veya ifa faaliyetlerinin çoğunluğunu gerçekleştirdiği yer, işçinin esas olarak işverene karşı yükümlülüklerini yerine getirdiği yer, işçinin işini ifa etmek üzere hangi ülkede daha çok zaman geçirdiği, işin organize edildiği yer, işin esas kısmının ve ağırlıklı bölümünün yapıldığı yer gibi kriterlerden hareket edilebilir (Yargıtay 22. HD, E. 2016/9339 K. 2019/16564, T. 18.09.2019; AYGÜL/ÇOBAN, 1822-1824). Ancak işçinin işini belirli bir ülkede mutad olarak yapmayıp devamlı olarak birden fazla ülkede yapması hâlinde iş sözleşmesi, işverenin esas işyerinin bulunduğu ülke hukukuna tâbidir (MÖHUK m. 27(3)). Esas işyeri ile kastedilen, işverenin işyeri merkezinin bulunduğu ülkedir. Örneğin açık denizlerde görev alan gemi adamları bakımından esas işyerinin bulunduğu ülke hukuku önem taşır. Ancak hâlin bütün şartlarına göre iş sözleşmesiyle daha sıkı ilişkili bir hukukun bulunması hâlinde sözleşmeye mutad işyeri hukuku ve işverenin esas işyerinin bulunduğu ülke hukuku yerine bu hukuk uygulanabilir (MÖHUK m. 27(4)). Daha sıkı ilişkili hukukun uygulanmasındaki en önemli unsur, işçinin menfaatidir (ELÇİN, s. 147). Örneğin, işçinin sosyal çevresinin Türkiye’de bulunması, Türkiye’nin sosyal güvence sistemi içinde yer alması, ücretinin Türkiye’de ve Türk Lirası üzerinden ödenmesi, işverenin Türk olması, iş sözleşmesinin Türk hukukuna özgü kurumlar gözetilerek düzenlenmesi, Türk hukukuna tâbi daha önceki bir iş sözleşmesine gönderme yapılması, iş sözleşmesinin Türkçe kaleme alınması gibi unsurların tamamının ya da önemli bir bölümünün varlığı hâlinde, iş sözleşmesinin Türk hukuku ile sıkı ilişki içinde olduğu sonucuna varılabilir (ELÇİN, 152).

Sözleşmenin belirli süreli olarak yapılıp yapılamayacağı, sözleşmenin sona ermesi nedeniyle işçinin hak kazanacağı tazminatlar, fazla çalışma, yıllık izin, işverence yapılan uygulama ve ödemelerin niteliği, zamanaşımı gibi hususlar Milletlerarası Özel Hukuk ve Usul Hukuku Hakkında Kanun m. 27 uyarınca tayin edilen hukuka göre değerlendirilmelidir. Hafta tatili, dinî ve millî bayram günleri ve ücretlerini düzenleyen hükümler, doğrudan uygulanan kuraldır; ancak uygulama alanına giren iş ilişkilerine uygulanır. Örneğin tamamen yurt dışında ifa edilen bir iş ilişkisinde, dinî ve millî bayram günleri Türk hukukuna göre belirlenemez (AYGÜL, s. 528; ERDOĞAN, Ersin/ERDOĞAN, Canan, “Türkiye’den Yurt Dışına Götürülen İşçiler Hakkında Yargıtay Kararının Değerlendirilmesi”, İş Hukuku ve Sosyal Güvenlik Hukuku Dergisi, 2016, C. 13, S. 50, s. 971-972).

Somut uyuşmazlıkta; davacı taraf davalının yurt dışı işyerlerinde çalıştığını, ücretinin ABD Doları olarak ödendiğini ileri sürerek ödenmeyen işçilik alacaklarının hüküm altına alınmasını istemiş, davalı işveren ise davacının davalı şirketin yurt dışı şantiyelerinde çalışması sebebiyle uyuşmazlığın yabancı hukuka göre çözümlenmesi gerektiğini savunmuştur. İlk Derece Mahkemesince, davalı vekilinin bu savunmasına değer verilmeksizin, uyuşmazlığa Türk hukuku uygulanmak suretiyle yargılama sonuçlandırılmış ve istinaf kanun yolu incelemesinde de davalının bu yöndeki istinaf başvurusu; davacı işçi yurt dışında çalışmış ise de davalı işverenin Türk şirketi olup, işyerinin merkezinin de Türkiye olduğu gerekçe gösterilerek reddedilmiş ise de varılan sonuç dosya kapsamına uygun düşmemiştir.

Dosya kapsamına göre davacı işçi davalının yurt dışı işyerlerinde 01.11.2002-08.05.2015 tarihleri arasında fasılalı olarak çalışmıştır. Davacının tüm çalışma döneminde yabancılık unsuru mevcut olmakla birlikte taraflar arasında hukuk seçimi anlaşması yapıldığına dair iş sözleşmesi bulunmayan dönemlerde Türk hukukunun ve 4857 sayılı Yasa hükümlerinin uygulanmasında bir isabetsizlik olmasa da taraflar arasında 05.06.2013 tarihli belirsiz süreli yurt dışı iş sözleşmesinin imzalandığı, tarafların iş ilişkisindeki hak ve yükümlüklerine ilişkin sözleşmenin çalışma süresi, fesih, fazla mesai ücreti, hafta tatili ve genel tatil ücreti alacaklarına ilişkin maddelerinde çalışılan ülke mevzuatının uygulanacağının belirtildiği, yine sözleşmenin 16. maddesinde de anlaşmazlık halinde uygulanacak mevzuata ilişkin ihtilaf durumunda sözleşme maddelerinde çalışılan ülke mevzuatının geçerli olduğunun belirtildiği hususlardaki ihtilafların çözümünde öncelikle çalışılan ülke mevzuatının uygulanacağının ifade edildiği görülmüştür. Buna göre 06.06.2013-08.05.2015 tarihleri arasındaki çalışma dönemi için tarafların iş sözleşmesi ile bir hukuk seçimi anlaşması yaptıkları açıktır. Davacı, dava konusu alacakların ait olduğu söz konusu çalışma döneminde davalıya ait Rusya’da bulunan işyerinde çalışmış olup, bu durumda ilgili dönemde mutad işyerinin de işçinin işini fiilen yaptığı Rusya olduğu sabittir.

Tüm bu hususlar dikkate alındığında, Milletlerarası Özel Hukuk ve Usul Hukuku Hakkında Kanun’un 27/1. hükmü kapsamında taraflar arasında davacının 06.06.2013-08.05.2015 tarihleri arasındaki çalışma dönemi yönünden bir hukuk seçimi anlaşması bulunduğundan, dava konusu alacakların ait olduğu söz konusu çalışma dönemi hakkında Rusya Hukuku’nun uygulanması gerekmektedir. Hal böyle olunca, gerekirse Rusya Hukuku’nda uzman bir bilirkişiden de rapor alınmak suretiyle, dava konusu uyuşmazlık bakımından değerlendirme yapılması ve dosya kapsamındaki delil durumu birlikte değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekmektedir. Bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, bozma sebebine göre sair temyiz nedenleri incelenmeksizin dosyanın kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde ilgililere iadesine, 16.03.2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9660, Karar No: 2017/15605, Tarih: 27.12.2017

**13. Ceza Dairesi         2016/9660 E.  ,  2017/15605 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, konut dokunulmazlığını ihlal

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Mahkemenin 31.03.2016 tarihli ek kararında isabetsizlik bulunmadığından sanık ...'ın ek karara yönelen temyiz isteminin CMUK'nun 317. maddesi gereğince reddiyle usul ve yasaya uygun ek kararın istem gibi ONANMASINA, 27.12.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/4928, Karar No: 2009/5584, Tarih: 10.06.2009

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2009/4928 E.  ,  2009/5584 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Kadıköy 3. İcra Mahkemesi

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı Hazine vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı Hazine vekili borçlu şirket yönetim kurulu ve üyeleri hakkında takip yapıldığını, muvazaalı devirler nedeniyle tasarrufun iptali davası açıldığını; terkin edilen hacizlerin, davalı ile dava dışı kişiler arasındaki devirler nedeniyle ne kadar hisseyi kapsadığının belirlenmesi gerektiğini, ancak düzenlenen sıra cetvelinde bunların ve lehlerine konulmuş bulunan ihtiyati tedbirin dikkate alınmadığını ileri sürerek sıra cetvelinin iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili davacı Hazine’nin haczinin dava dışı ...’nin borcu için konulduğunu, tasarrufun iptali davasında verilen ihtiyati haciz kararının tapuya işletilmediğini, dava devam ettiğinden bu haczin kesinleşmediğini bildirerek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

İcra Mahkemesince yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve alınan bilirkişi raporuna göre, davacı yanın satıştan önce A. Muvaffak Yerlici için konulmuş bir haczi olmadığı, satıştan sonra verilen tedbir şerhinin hak sağlamayacağı, bu tedbirin ihtiyati haciz sayılması halinde dahi tasarrufun iptali davası sonuçlanmadığından kesinleşmediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş; hüküm davacı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı Hazine vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan İcra Mahkemesi kararının İİK’nun 366.maddesi uyarınca ONANMASINA, 10.06.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/14818, Karar No: 2013/159, Tarih: 08.01.2013

**11. Ceza Dairesi         2010/14818 E.  ,  2013/159 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik, nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : ..., ..., ...: a)765 sayılı TCK.nun 339/1, 80, 31 maddelere gereğince 4 yıl 8 ay hapis cezası ve 3 yıl kamu hizmetlerinden yasaklanma,

I- Birleşen 2006/151 esas sayılı dosyada sanıklar ... ve ... hakkında "nitelikli dolandırıcılık" suçundan verilen beraat hükümlerine yönelen katılan SGK (Bağ-kur Genel Müdürlüğü) vekilinin temyiz itirazlarının yapılan incelemesinde;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanıklara yüklenen “nitelikli dolandırıcılık” suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK’nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suçun işlendiği tarihten temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış ve katılan kurum vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Yasanın 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak sanıklar hakkındaki kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK’nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK’nun 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE,

II- Ana dosyada sanıklar ..., ... ve ... hakkında "nitelikli dolandırıcılık" suçundan verilen "ortadan kaldırma" ve sanıklar ..., (birleşen 2003/149 esas sayılı dosyanın sanığı) ... hakkında "resmi belgede sahtecilik" suçundan verilen “beraat” ve "nitelikli dolandırıcılık" suçlarından verilen "ortadan kaldırma" hükümleri ile, sanıklar ... ve ... hakkında "nitelikli dolandırıcılık" ve değişen suç vasfına göre "özel evrakta sahtecilik" suçlarından verilen "ortadan kaldırma" kararlarına yönelen şikayetçi SGK (Bağ-kur Genel Müdürlüğü) vekilinin; sanıklar ..., ... ve ... hakkında "resmi belgede sahtecilik" suçundan verilen mahkumiyet hükümlerine yönelen sanıklar ... ve ... ile müdafileri ve sanık ... müdafiinin; birleşen 2006/151 esas sayılı dosyada sanıklar ... ve ... hakkında "resmi belgede sahtecilik" suçundan verilen “beraat” hükmüne yönelen katılan SGK (Bağ-kur Genel Müdürlüğü) vekilinin temyiz itirazlarının yapılan incelemesinde;

1- Birleşen 2006/151 esas sayılı dosyada, sanıklar ... ve ... hakkında “resmi belgede sahtecilik” ve “nitelikli dolandırıcılık” suçlarından açılan davada usulüne uygun olarak katılan sıfatını alan SGK'nun (Bağ-kur Genel Müdürlüğü), bu dosyanın 22.09.2006 tarihli karar ile 2003/75 esas sayılı ana dosya ile birleştirilmesinden sonra ana dosyaya sunmuş olduğu 08.02.2008 tarihli dilekçesinde tüm sanıklar hakkında şikayetçi olduğunu belirtmesi ve 13.02.2008 tarihli oturumda yazılı beyanını tekrar etmesi karşısında; 5271 sayılı CMK'nun 238/2. maddesi uyarınca ana dosyada yer alan sanıklar ve birleşen 2003/149 esas sayılı dosyanın sanığı ... haklarında açılan kamu davalarına katılmak isteyip istemediği sorulmadan yargılamaya devamla yazılı şekilde karar verilmesi;

2- Ana dosyada sanıklar ..., ... ve ... hakkında gerçeğe aykırı reçete tanzim etmek suretiyle "resmi belgede sahtecilik" suçundan cezalandırılmaları talebiyle açılan davada; sanıkların yüklenen suçu kabul etmemesi, alınan bilirkişi raporlarının olayın aydınlanması yönünden açıklayıcı ve yeterli olmaması karşısında gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde belirlenebilmesi amacıyla öncelikle Sağlık Bakanlığı müfettişlerince bu konuda bir soruşturma yapılıp yapılmadığının araştırılıp varsa soruşturma raporunun onaylı suretinin dosya arasına alınması, müşteki kurum müfettişlerince düzenlenen soruşturma raporları ve diğer belgelerin asılları veya onaylı suretlerinin de denetime olanak sağlayacak şekilde dosya arasına alınması, doktor olan sanık ...'nun diğer sanıklar ... ve ...'nın iştirakleri ile hangi reçete ve belgeleri sahte olarak hazırladığının ve suçun unsurlarının tespiti amacıyla, suça konu reçetelerin düzenlendiği sağlık kurumlarının poliklinik defterleri incelenerek, reçetelerde adı geçen hastaların kayıtlı olup olmadıkları, muayene edilip edilmedikleri ve uygulanan tedavilerin reçetelerde belirtilen teşhislerle uyumlu olup olmadığı, şahısların belirtilen hastalıklarının bulunup bulunmadığı, hangi sahte kupürlerin hangi reçetelerde kullanıldığının araştırılması, sanık ...'nun birkısım reçetelerdeki yazı ve imzaların kendisine ait olmadığını belirtmesi de dikkate alınarak savunmada geçen reçeteler üzerinde el yazısı ve imza incelemesi yaptırılması ve yine reçetelerde ilaçları teslim alan adına atılan imzaların aidiyetinin araştırılması, 25.06.2007 tarihli bilirkişi raporu doğrultusunda bir kısım reçetelerde yer alan Eprex 2000/4000 ve Neorecormen isimli ilaçlara ilişkin hastaların klinik kayıtlarının araştırılmasından sonra toplanan tüm delillerin birlikte değerlendirilmesi ve sanıkların hukuki durumunun takdir ve tayini ile her bir sanık yönünden varılan kanaatin dayandığı verilerin gerekçeye yansıtılması gerekirken, eksik inceleme sonucu soyut ifadelerle yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi;

3- Birleşen 2006/151 esas sayılı dosyada; Fethiye merkez 3 no.lu sağlık ocağında görevli doktor sanıklardan ...'ın; diğer sanık ... adına 26.10.2001 ve 09.11.2001 tarihli, diğer hasta ... adına 20.11.2001 tarihli reçeteyi; adı geçen hastaların bizzat sağlık ocağına başvurmadıkları halde başvurmuşlar gibi sağlık karnelerine ilaç yazarak sahte reçete düzenlemek suretiyle "resmi belgede sahtecilik" suçlarını işledikleri iddiasıyla açılan davada; sanık ...'nın yargılama aşamasında verdiği savunmasında; sözkonusu sağlık ocağında muayene olduğunu, yazılan ilaçları almak için Hisarönü eczanesine gittiğinde görevlinin kendisine ilaçların eksik olduğunu söylemesi üzerine karnesinin bir gün eczanede kaldığını, verilen ilaçları aldığını, buna ilişkin imzanın da kendisine ait olduğunu belirtmesine rağmen; soruşturma aşamasındaki ifadesinde anılan sağlık ocağında sanık ...'a muayene olmadığını söyleyip ilaçları alan kısmındaki imzayı da kabul etmemesi şeklindeki çelişkili beyanları; yaptırılan imza incelemesi sonucunda düzenlenen 04.06.2007 ve 19.11.2007 tarihli bilirkişi raporlarında "adı geçenin kendisinin aldığını belirttiği reçete de dahil olmak üzere teslim alan imzalarını içeren 2 adet reçetedeki imzaların sanık ...'ya ait olmadığı" yönünde görüş bildirilmesi, yine reçete sahibi ...'ın soruşturma aşamasındaki ifadesinde sanık ...'a muayene olmadığını belirtmesi karşısında; sanık ... reçetelerinin yazılma tarihleri arasındaki zaman dilimi de dikkate alınarak Hisarönü eczanesi yetkilisinin belirlenip bu konuda tanık sıfatıyla dinlenmesi, ilgili sağlık ocağı kayıtlarının suç tarihinden geriye doğru zaman sürecinde araştırılarak adına reçete düzenlenen ... ve ...'ın daha önce de anılan sağlık ocağına gidip gitmedikleri, doktor sanığa ait muayene kayıtlarının bulunup bulunmadığı, reçetelerde belirtilen ilaçların varsa sanıkların hastalıklarıyla uyumlu olup olmadığının araştırılmasından sonra toplanan tüm delillerin birlikte değerlendirilerek sanıkların hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken eksik inceleme sonucu yazılı şekilde beraat kararı verilmesi;

Yasaya aykırı, katılan (müşteki) SGK (Bağ-kur Genel Müdürlüğü) vekilinin, sanıklar ... ve ... ile müdafileri ve sanık ... müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebepten dolayı, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 08.01.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/5604, Karar No: 2006/7106, Tarih: 20.06.2006

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2006/5604 E.  ,  2006/7106 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 3.2.2005 gününde verilen dilekçe ile köy yoluna ve köy boşluğuna elatmanın önlenmesi ve kal istenmesi üzerine bozma ilamına uyularak yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 28.3.2006 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve dosya içeriğine göre, yerel mahkeme kararı ve dayandığı gerekçeler usul ve yasaya uygun bulunduğundan yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 20.6.2006 tarihinde oybirliği ile karar verildi.