muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/13565, Karar No: 2017/3915, Tarih: 09.05.2017

**14. Hukuk Dairesi         2016/13565 E.  ,  2017/3915 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

.

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 06.09.2013 ve 23.06.2015 gününde verilen dilekçeler ile taşınmaz satış vaadi sözleşmesine dayalı tapu iptali ve tescil, mümkün değilse tazminat talebi üzerine yapılan muhakeme sonunda; asıl davadaki tapu iptali ve tescil isteminin reddine, birleştirilen davadaki tazminat isteminin reddine dair verilen 19.04.2016 günlü hükmün Yargıtayca, duruşmalı olarak incelenmesi davacı ve birleştirilen dosya davacısı ... vekili tarafından istenilmekle, tayin olunan 09.05.2017 günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davacı vekili Av. ... ile karşı taraftan davalı ... vekili Av. ... ve davalı ... vekili Av.... geldiler. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelenlerin sözlü açıklamaları dinlendi. Duruşmanın bittiği bildirildi. İş karara bırakıldı. Bilahare dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

KA R A R

Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve dosya içeriğine göre, mahkeme kararı ve dayandığı gerekçeler usul ve yasaya uygun bulunduğundan yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 1.480 TL Yargıtay duruşma vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalılar ... ve ...'e verilmesine, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 09.05.2017 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/15443, Karar No: 2022/9455, Tarih: 28.11.2022

**8. Hukuk Dairesi         2021/15443 E.  ,  2022/9455 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tespite İtiraz (Ek Karar Temyizi)

K A R A R

Dava konusu 118 nolu parsel 04.05.1956 tarihinde 7.520 m2 yüzölçümü ile...oğlu ... adına tespit edilmiş; Hazinenin tespite itirazı üzerine Bartın Arazi Kadastro Mahkemesinin 29.09.1961 tarihli ve 1956-712 Esas, 1961-955 Karar sayılı ilamı ile davacı Hazinenin davasının reddine, her ne kadar tespit yalnızca ... adına yapılmış ise de; parselin bir kısmının ...'a bir kısmının ise ...'a ait olduğu anlaşıldığından krokide A ile gösterilen 2.120 m2 lik kısmın son parsel numarası ile ..., krokide B ile gösterilen 7.460 m2 lik kısmın 118 parsel numarası ile ... adına tespit ve tesciline karar verilmiştir.

Davalı ... mirasçısı ...; dava konusu parselin metrekare hesabında hata yapılmış olması sebebi ile hükmün infazının yapılamadığı gerekçesi ile tavzih talebinde bulunmuş; Mahkemece 26.03.2021 tarihli ek kararla Bartın Arazi Kadastro Mahkemesinin 29.09.1961 tarihli ve 1956/712 Esas, 1961/955 Karar sayılı kararına ilişkin tavzih talebinin kabulü ile hüküm fıkrasının ''Davacı Hazinenin iddiası mesnetsiz kaldığından davasının reddine, tespit tutanağının iptaline, dosyada mevcut krokide (A) işareti ile gösterilen ve 2120 metre kareden ibaret bulunduğu sahanın...oğlu ... namına tesciline ve bu birliğin son parsel numarasının verilmesine, krokide (B) işareti ile gösterilen ve 5400 metre kareden ibaret bulunan sahaya 118 parsel numarası verilmek suretiyle...oğlu ... namına tesciline'' şeklinde tavzihine karar verilmiş, davacı Hazine tarafından ek karara karşı temyiz yoluna başvurulmuştur.

Dosya muhtevasına, dava evrakı ile yargılama tutanakları münderecatına ve ilâmda belirlenip dayanılan gerektirici sebeplere göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddi ile Usul ve Kanuna uygun bulunan 26.03.2021 tarihli ek kararın ONANMASINA, 28.11.2022 tarihinde oy birliği ile karar verilmiştir.
Yargıtay — Esas No: 2014/23216, Karar No: 2015/2961, Tarih: 06.02.2015

**8. Hukuk Dairesi         2014/23216 E.  ,  2015/2961 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davada, 4721 Sayılı TMK'nın "Miras Hukuku" (TMK.3.Kitap) hükümlerinden kaynaklanan ve diğer dairelerin görevine girmeyen davalar sonucu verilen hüküm ve kararların Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih 2015/8 sayılı Kararı ile hazırlanıp, 22.01.2015 Tarihli ve 29244 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Hukuk Daireleri'ne ilişkin iş bölümü uyarınca, hükme yöneltilen temyiz itirazlarının incelenmesi Yargıtay (14.) Hukuk Dairesi'nin görev alanına girmesi nedeniyle, dosyanın anılan Daire Başkanlığı'na GÖNDERİLMESİNE, 06/02/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/2027, Karar No: 2012/31221, Tarih: 18.12.2012

**7. Ceza Dairesi         2010/2027 E.  ,  2012/31221 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : 1086 sayılı kanuna muhalefet

HÜKÜM : Sanıkların beraatlerine

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Hükümden sonra, 14.04.2011 gün ve 27836 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan ve 01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 12.01.2011 gün ve 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 450.maddesi ile 18.06.1927 tarihli ve 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu ek ve değişiklikleri ile birlikte tümüyle yürürlükten kaldırıldığı, aynı yasanın 398.maddesi ile tedbire muhalefetin eylemlerinin yaptırımının ve görevli mahkemenin yeniden düzenlendiği dikkate alınıp, 5237 sayılı TCK.nun 7.maddesi gözetilerek, yeni yasal düzenlemelere göre sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinin gerekmesi,

Bozmayı gerektirmiş olup, katılanın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün sair yönleri incelenmeksizin BOZULMASINA, 18.12.2012 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2964, Karar No: 2013/2561, Tarih: 01.03.2013

**8. Hukuk Dairesi         2013/2964 E.  ,  2013/2561 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tapu iptali ve tescil

K A R A R

Dava; kadastro çalışmaları sırasında, yol boşluğu niteliğinde tespit dışı bırakılan yere ilişkin olarak açılıp Mahkemece aynı gerekçelerle karar bağlandığına göre, Yargıtay Başkanlar Kurulu'nun 10.01.2013 tarih ve 1 sayılı Kararı ile hazırlanıp, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun 21.01.2013 tarih 1 sayılı Kararı ile aynen kabul edilen ve 26.01.2013 tarih 28540 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Hukuk Dairelerine ilişkin işbölümü uyarınca, hükme yöneltilen temyiz itirazlarının incelenmesi Yüksek Yargıtay (16.) Hukuk Dairesi'ne ait olmakla gereği için dosyanın anılan Daire Başkanlığı'na GÖNDERİLMESİNE, 01.03.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11561, Karar No: 2014/13689, Tarih: 30.09.2014

**18. Hukuk Dairesi         2014/11561 E.  ,  2014/13689 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gemlik 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 17/01/2013

NUMARASI : 2011/764-2013/58

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

1-Kamulaştırma Yasasının 4650 sayılı Yasayla değişik 11.maddesinin birinci fıkrasının arazilere ilişkin (f) bendinde taşınmaz malın kamulaştırma (dava) tarihindeki mevkii ve şartlarına göre olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net gelir üzerinden değerinin belirleneceği öngörülmektedir. Bu yöntemle taşınmazın değerinin saptanmasında münavebeye alınacak ürünler yönünden sulu ya da kuru tarım arazisi niteliğinde olup olmaması önem taşır. Bilirkişi kurulunca düzenlenen raporda taşınmaza yakın ve komşu parsellerde çiftçinin kendi imkanlarıyla yaptığı havuzlardan sulama yapıldığı belirtilmekle yetinilmiş, taşınmazın fiilen sulanıp sulanmadığı, suyun kendi doğal akışı ile mi yoksa özel bir pompalama ya da başka bir sistemle mi taşınmaza ulaştığı, suyun taşınmazın tamamının sulanmasında her mevsim için yeterli olup olmadığı, yapılan sulamanın daimi ve geçerli kabul edilebilmesi için kaynak üzerinde dava konusu taşınmaz lehine bir mükellefiyet kurulmuş olması gerektiğinden bu hususun varlığı ayrıntılı bir biçimde araştırma yapılarak belirlenmeden, pompajla sulama varsa bunun için yapılacak giderlerin de üretim masraflarına ilave edilmesi gerektiği düşünülmeden taşınmazın sulu tarım arazisi olduğunun kabulü ile bu yönde düzenlenen bilirkişi kurulu raporuna dayalı hüküm kurulması,

2-Dava konusu taşınmazların ilçe merkezine yakın olması, ilçenin ihracat merkezi özelliği taşıması,soğuk hava depolarına, zeytin üretim tesislerine yakın olması gibi hususların tarım arazisi niteliğindeki taşınmazın değerinde en fazla %50 oranında objektif değer artışına neden olabileceği düşünülmeden,dava konusu 2057 parsel sayılı taşınmaz için %100 oranında objektif değer artışı uygulayan bilirkişi raporuna göre hüküm kurulması,

Doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 30.09.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/26456, Karar No: 2020/11996, Tarih: 14.10.2020

**9. Hukuk Dairesi         2016/26456 E.  ,  2020/11996 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalılar vekillerince istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının, davalı şirket ve taşeron firmalarda, 21.05.2001 tarihinden 20.12.2012 tarihine kadar kesintisiz olarak saha elemanı olarak çalıştığını, davalı şirket ....’nin 2012 Ocak ayında özelleştirildiğini ve müvekkilinin iş akdi de davalı şirket taşeron ... Ltd. Şti. tarafından 20.12.2012 tarihinde haksız olarak feshedildiğini, en son aylık ücretinin net 1.300.00 TL olduğunu, son iki yıla kadar asgari ücret kısmının bankadan, üstünün elden ödendiğini, son iki yılın tüm ücretinin bankadan ödendiğini, işyerine yemek verildiğini servis hizmetinin olmadığını, son iki haftaya kadar haftanın 6 günü sabah 08:00 de başlayıp akşam yüklendiği iş bitene kadar çalışmak zorunda bırakıldığını ve bu durumda en erken 21:30-22:00 da işi bıraktığını, fazla çalışmaları için herhangi bir ücret ödenmediğini, müvekkilinin davalı şirkette çalıştığı dönemde arife günleri tam mesai ile çalışıp, resmi ve dini bayramlarda ise için çok yoğun olması nedeni ile çoğunlukla çalıştığını ancak davalı işverence kendisine buna ilişkin olarak da herhangi bir ödeme yapılmadığını, çalıştığı sürede 3 kez olmak üzere toplam 45 gün izin kullandırıldığını ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatı ile bir kısım işçilik alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı ... vekili, talep edilen alacakların zamanaşımına uğradığını, davacı ile aralarında herhangi bir iş sözleşmesi bulunmaması sebebiyle davacının bu talebinin de yasal dayanaktan yoksun olduğunu, davacı işçinin, müvekkil kurum çalışanı olmayıp, davacı vekilinin de dilekçede belirttiği üzere diğer davalı yüklenici firmaların işçisi olduğunu, davacı ile müvekkil kurum arasında herhangi bir iş akdi söz konusu olmadığını, davacının Sosyal Güvenlik Kurumu primleri, ücretleri ve bütün alacakları yüklenici firmalar tarafından ödendiğini belirterek davanın reddini talep etmiştir.

Davalı ... İnş. Şti. vekili, asıl işverenin... olması nedeniyle, alt işveren yönünden sıfat yokluğu nedeniyle reddine karar verilmesinin gerektiğini, ücret alacakları bakımından zamanaşımı def'inde bulunduklarını, ihbar tazminatı alacağının doğmadığını, fazla mesai yapılmadığını, müvekkil şirketin tatil günlerinde iş alınmaması nedeniyle, diğer işlerinde günlük olarak yapıldığını bu nedenle fazla mesai yapılmasına ihtiyaç olmadığını, ayrıca elektrik kapama işlemlerin 09.00'da başladığını haftalık 45 saatlik süre kadar çalışmış olması nedeniyle fazla mesai alacağının olmadığını, talep etmiş olduğu ilave tediye alacağı 6772 sayılı Devlet ve ona bağlı müesseselerde çalışan işçilere verildiği bu nedenle uygulama olasılığının olmadığını belirterek davanın reddini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanılan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar süresi içerisinde davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1-Taraflar arasında davacının kıdem tazminatından davalıların sorumluluğu hususunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 112. maddesine 6552 sayılı Kanun'un 8. maddesi ile eklenen fıkralarda, 04.01.2002 tarihli ve 4734 sayılı Kamu İhale Kanunu'nun 62. maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi kapsamında alt işverenler tarafından çalıştırılan işçilerin kıdem tazminatları bakımından; alt işverenlerinin değişip değişmediğine bakılmaksızın aralıksız olarak aynı kamu kurum veya kuruluşuna ait işyerlerinde çalışmış olanların bu şekilde çalışmış oldukları sürelere ilişkin kıdem tazminatına esas hizmet sürelerinin, aynı kamu kurum veya kuruluşuna ait işyerlerinde geçen toplam çalışma süreleri esas alınarak tespit olunacağı, bunlardan son alt işverenleri ile yapılmış olan iş sözleşmelerinin 4857 sayılı Kanun'un 120. maddesi uyarınca yürürlüğü devam eden mülga 1475 sayılı İş Kanunu'nun 14. maddesine göre kıdem tazminatı ödenmesini gerektirecek şekilde sona ermiş olanların kıdem tazminatlarının ilgili kamu kurum veya kuruluşları tarafından, işçinin banka hesabına yatırılmak sureti ile ödeneceği hususları düzenlenmiştir.

6552 sayılı Kanun'un 8. maddesi ile değişik 4857 sayılı Kanun'un 112. maddesinde kamu işverenleri arasındaki rücu işlemi düzenlenmiş olmakla birlikte, kamu asıl işvereninin alt işverenlere rücu işlemine dair herhangi bir düzenlemeye yer verilmediği anlaşılmaktadır. 4857 sayılı Kanun'un 2/6. maddesi hala yürürlükte olup anılan kanun hükmü gereğince asıl işveren alt işveren ilişkisinde asıl işveren, alt işverenin işçilerine karşı o işyeri ile ilgili olarak bu Kanundan, iş sözleşmesinden veya alt işverenin taraf olduğu toplu iş sözleşmesinden doğan yükümlülüklerinden alt işveren ile birlikte sorumludur.

Bu çerçevede, İşyeri devrinin esasları ve sonuçları 4857 sayılı İş Kanunu'nun 6'ncı maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükümde, işyerinin veya bir bölümünün devrinde devir tarihinde mevcut olan iş sözleşmelerinin bütün hak ve borçlarıyla devralan işverene geçeceği öngörülmüştür. Devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlar açısından, devreden işverenle devralan işverenin birlikte sorumlu oldukları aynı maddenin üçüncü fıkrasında belirtilmiş, devreden işverenin sorumluluğunun devir tarihinden itibaren iki yıl süreyle sınırlı olduğu hükme bağlanmıştır.

Değinilen Yasanın 120'nci maddesi hükmüne göre, 1475 sayılı Yasanın 14'üncü maddesi halen yürürlükte olduğundan, işyeri devirlerinde kıdem tazminatına hak kazanma ve hesap yöntemi bakımından belirtilen madde hükmü uygulanmalıdır. Anılan maddeye göre, işyerlerinin devir veya intikali yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli halinde, işçinin kıdemi işyeri veya işyerlerindeki hizmet akitleri sürelerinin toplamı üzerinden hesaplanmalıdır. Bununla birlikte, işyerini devreden işverenlerin bu sorumlulukları, işçiyi çalıştırdıkları sürelerle ve devir esnasındaki işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlıdır.

İşyeri devri halinde kıdem tazminatı bakımından devreden işveren kendi dönemi ve devir tarihindeki son ücreti ile sınırlı olmak üzere sorumludur. 1475 sayılı Yasanın 14'üncü maddesinin ikinci fıkrasında, devreden işverenin sorumluluğu bakımından bir süre öngörülmediğinden, 4857 sayılı Yasanın 6'ncı maddesinde sözü edilen devreden işveren için öngörülen iki yıllık süre sınırlaması, kıdem tazminatı bakımından söz konusu olmaz. O halde kıdem tazminatı işyeri devri öncesi ve sonrasında geçen sürenin tamamı için hesaplanmalı, ancak devreden işveren veya işverenler bakımından kendi dönemleri ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı sorumluluk belirlenmelidir.

Yargıtay ilke kararlarında işçilik alacaklarından kıdem tazminatına ilişkin işverenlerin sorumlulukları yukarıda belirtildiği üzere kabul edilmektedir. 6552 sayılı Kanun'un 8. maddesi ile 4857 sayılı Kanun’un 112. maddesine eklenen son fıkra ile Kamu İhale Kanunu kapsamında alt işverene bırakılan işlerde çalışan işçilerin, kıdem tazminatına esas hizmet sürelerinin birleştirileceği ve son kamu kurum ve kuruluşu tarafından kıdem tazminatının ödeneceği düzenlemesi getirilmiştir.

Buradaki asıl sorun, 112. maddeye eklenen fıkralarla, kamu kurumları açısından kıdem tazminatından sorumluluğun salt son işveren kamu kurumu ile sınırlandırılıp sınırlandırılmadığıdır.

Buradaki asıl sorun, 112. maddeye eklenen fıkralarla, kamu kurumları açısından kıdem tazminatından sorumluluğun salt son işveren kamu kurumu ile sınırlandırılıp sınırlandırılmadığıdır.

4857 sayılı Kanun’un 2. maddesi hükmüne göre kıdem tazminatından asıl işveren ve alt işverenin birlikte sorumluluğunun söz konusu olduğu ve sözü edilen hükümde bir değişiklik yapılmadığı halde, Kamu İhale Mevzuatına tabi alt işverenlik sözleşmeleri kapsamında çalışanların kıdem tazminatının salt son kamu kurumunda ödeneceğinin öngörülmesi, işçi açısından seçimlik hakkı bertaraf etmeyeceği gibi davalı asıl işverenin rücu hakkını da ortadan kaldırmayacaktır.

Somut uyuşmazlıkta; davacının nezdinde çalıştığı son alt işveren dava dışı Park İnş şirketi olup; davalı ... şirketinin devreden alt işveren olması nedeniyle mahkemece, Sezen Yavuz şirketinin yıllık izin ücreti ve ihbar tazminatı bakımından sorumlu tutulmaması ve kıdem tazminatından sorumlu olduğu miktarın da kendi ihale dönemiyle ve devir tarihindeki ücret ile sınırlı olarak belirlenmesi gerekirken, hükme esas alınan bilirkişi raporunda, davacının diğer alt işverenler nezdinde çalıştığı sürenin de dahil edilerek davalı ... şirketinin kendi ihale dönemlerini aşacak şekilde tespit edilen hizmet süresi dolayısıyla hak kazanılan kıdem tazminatından da sorumlu olduğunun kabulü hatalı olmuştur. Ayrıca fazla mesai ve ulusal bayram ve genel tatil ücreti bakımından da davalı ... şirketinin davacıyı çalıştırdığı dönemle sınırlı olarak sorumlu tutulması gerektiğinin de gözetilmemesi hatalıdır.

2-Kabule göre ise, davanın iki ayrı davalısı olmasına rağmen, hüküm sonucunda “davalıdan alınarak” ifadesinin kullanılması suretiyle hangi davalıdan bahsedildiği belirtilmemiş ve infazda tereddüde yol açılmıştır. Temyiz incelemesine konu edilen karar, bu hali ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 297. maddesine aykırı olup infazda tereddüt oluşturacak mahiyettedir. Bu nedenle mahkemece, yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda karar verilmesi; hangi davalıdan, hangi gerekçe ile tahsil hükmünün kurulduğunun açıkça belirtilmesi ve hüküm fıkrasının da buna uygun olarak düzeltilip yazılması gerekmektedir. Anılan hususlar göz ardı edilerek yazılı şekilde hüküm kurulması bozma sebebidir.

3- Taraflar arasında davacının fazla mesai alacağının hesaplanması hususunda ihtilaf vardır.

3- Taraflar arasında davacının fazla mesai alacağının hesaplanması hususunda ihtilaf vardır.

Mahkemece aldırılan 25.08.2014 tarihli bilirkişi raporunda davacının haftada 5 gün 08.00-20.00 saatleri arasında 12 saat çalışıp 1.5 saat ara dinlenme yaptığı ve cumartesi günleri de 08-17.00 saatleri arasında 9 saat çalışıp 1 saat ara dinlenme yaptığı gözetildiğinde toplam haftada 60.5 saat çalışıp 15.5 saat mesai yaptığını belirterek fazla mesai ücret alacağı hesaplanmış, bu bilirkişi raporundaki fazla mesai alacağının hesabına davacı tarafından itiraz edilmediği halde hükme esas alınan 07.05.2015 ve 26.02.2016 tarihli raporlarda davalının aleyhine olarak davacının , haftanın 6 günü 08-20.00 saatleri arasında günde 12 saat çalışıp 1.5 saat ara dinlenme yaptığı, haftada toplam 63 saat çalışıp 18 saat fazla mesai yaptığı kabul edilmiştir. İlk rapordaki hesaplama şekline davacı tarafından açıkça itiraz edilmemesi gözetildiğinde hükme esas alınan raporlarda davalı aleyhine ilk bilirkişi raporunda hesaplanan fazla mesaiden daha fazla hesaplama yapılarak bu alacağa hükmedilmesi hatalıdır.

4- Davacı dava dilekçesinde 100,00 TL fazla mesai ücreti, 100,00 TL ulusal bayram ve genel tatil ücreti ve 100,00 TL ilave tediye ücreti talep etmiş olup 27.05.2015 tarihli ıslah dilekçesiyle de fazla mesai ücretini 19.598,39 TL’ye , ulusal bayram ve genel tatil ücretini 446.83 TL’ye çıkarmıştır. Mahkemece hakkaniyet indirimi dışında davacının 11.302,37 TL net fazla mesai alacağının ve 176,49 TL net genel tatil ücreti alacağının bulunduğuna hükmedilmiş olup ilave tediye alacağı talebi reddedilmiştir. Reddedilen fazla mesai, ulusal bayram ve genel tatil ücreti ve ilave tediye alacakları yönünden davalı lehine vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken davalı lehine vekalet ücretine hükmedilmemesi hatalıdır.

5-Hükme esas alınan 07.05.2015 tarihli bilirkişi raporunda yıllık izin ücreti alacağının net tutarı belirlenirken, sigorta primi ve işsizlik sigortasının saptanan brüt tutardan düşülmediği görülmektedir. Dairemiz uygulamasına göre mahkemece hesaplanan brüt yıllık izin ücreti sigorta primi ve işsizlik sigortası primi de mahsup edilmek suretiyle nete çevrilmelidir. Bu hususun göz ardı edildiği anlaşılmakta olup bu yön hatalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine, 14/10/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.