muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/3583, Karar No: 2024/28, Tarih: 09.01.2024

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile erkeğin annesinin sürekli tarafların evinde olduğu ve kadın hakkında ''Gülizar çocuğa bakamaz, yemek yediremez, çocuk okula gidene kadar ben buradayım, beni kimse bu evden çıkaramaz, sen hastasın, ben seni kâle almam beni kapıdan kovsan ben bacadan girerim ama çocuğu verirseniz evimde bakarım' 'şeklinde söylediği sözlere davalı karşı davacı erkeğin sessiz kaldığı, "annemin dediği doğru onun dediği olacak" şeklinde sözler söylediği, en son 26.08.2020 tarihinde kadının çocuğu annesine 2 saatliğine götürmek istemesi üzerine erkeğin annesinin izin vermediği, davacı karşı davalının annesi ve kız kardeşinin eve gelmesi üzerine erkeğin ''biz annemle yaşayacağız'' dediği ve kadının kız kardeşinin üstüne yürüyerek yumruğunu vestiyere vurduğu, erkeğin annesi ile birlikte çocuğu köye götürdükleri iki hafta çocukla ilgili kadına haber vermediği buna karşılık kadının eşine 26.08.2020 tarihinde yaşanan olay nedeniyle ''şerefsiz, moloz, ne biçim adamsın'' şeklinde hakaret ettiği, ''seni öldüreceğim'' şeklinde tehdit ettiği ve zaman zaman eşinin annesinin baskılarına dayanamayarak eşinin annesinin evden kovduğu, gerçekleşen duruma göre, boşanmaya neden olan olaylarda tarafların eşit kusurlu oldukları, velâyete konu çocuğun fiilen anne yanında kalıyor olması ve anne yanında kalmaya devam etmesinin çocuğun gelişimini olumsuz etkileyeceğine dair bir delil bulunmaması, her ne kadar 17.02.2022 tarihli üçlü bilirkişi raporunda küçüğün velâyetinin babaya verilmesi konusunda görüş bildirilmişse de çocuğun annesiyle yaşadığı eve beyaz ev diyerek beyaz evde kalmak istediğini beyan etmesi hali hazırda annenin çocuğa kötü bir muamelesinin olmadığı dosya içerisinde alınan diğer uzman raporlarında da velâyetin anneye verilmesi gerektiği gerekçesi ile asıl ve karşı davanın kabulü ile 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (4721 sayılı Kanun)166 ncı maddesinin birinci fıkrası gereğince tarafların boşanmalarına, ortak çocuğun velâyetinin anneye verilmesine, baba ile çocuk arasında belirlenen zamanlarda kişisel ilişki tesisine, ortak çocuk lehine 01.09.2021 tarihinden itibaren aylık 700,00 TL tedbir ve iştirak nafakasına, yasal koşulları oluştuğundan kadın lehine aylık 700,00 TL tedbir ve yoksulluk nafakasına, kadının maddî ve manevî tazminat taleplerinin, erkeğin manevî tazminat talebinin reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraflarca istinaf başvurusunda bulunulmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraflarca istinaf başvurusunda bulunulmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1.Davacı karşı davalı kadın istinaf dilekçesinde özetle;somut bir delil olmamasına rağmen kadına Mahkemece kusur yüklendiğini, delillerin ne olduğunun gerekçeli kararda açık bir şekilde izah edilmediğini, gerekçeli kararın bu yönden Anayasa’nın 141 inci maddesine aykırılık teşkil etmekte olduğunu, erkeğin kusurlu davranışlarının eksik belirlendiğini, boşanma davası açıldıktan sonra erkeğin kadına sevgi sözcükleri içerir mesajlar attığını, whatsapp konuşma görüntü çıktılarının ibraz edildiğini, çocuğun velâyetinin kadına verilmesi yönündeki kararın isabetli olduğunu, beyan ederek, kusur belirlemesi, karşı boşanma davasının kabulü, reddedilen maddî ve manevî tazminat yönlerinden istinaf başvurusunda bulunmuştur.

2.Davalı karşı davacı erkek istinaf dilekçesinde özetle; kadının, psikolojik hastalık geçmişinin mevcut olduğunun açık olduğunu, hastalığın göstergesi hareketlerin bazı dönemlerde yeniden ortaya çıkmasının çok olası olduğunu, kadının da talebiyle annesini çocuğun bakımında yardımcı olması için çağırdığını, kadının sürekli kontrol altında olması gereken bir hastalığını sakladığını, bu tür bir hastalığın saklanmış olmasının davacı kadına yüklenmesi gerektiğini, Mahkeme'nin kadının şiddet uygulamasını af olarak kabul etmesi ve tarafların eşit kusurlu oldukları tespitine katılmadıklarını, en güncel üçlü heyet raporunda velâyetin babaya verilmesi belirlemesinin yapıldığını, heyet raporunun dikkate alınmadığını, Mahkemenin velâyete ilişkin kararının gerekçelerinden birini de ortak çocuğun "beyaz ev" olarak tabir edilen annesinin bulunduğu evde kalmak istemesine dayandırdığını, çocuğun yaşı, karar verme yetisi nazara alınarak küçüğün söyleminin yeterli olmayacağı, çocuk hakkında darp raporu aldığını, ortak çocuğun, kendisine teyzesi Kübra tarafından fiziksel şiddet uygulandığına dair beyanları göz ardı edilmemesi gerektiğini, velâyete ilişkin kararın gözden geçirilerek velâyetin babaya verilmesini, kadının çalışmasına engel bir durumunun olmadığını, kadın yararına nafakanın kaldırılmasını beyan ederek kusur belirlemesi, asıl boşanma davasının kabulü, reddedilen manevî tazminat, velâyet, tedbir ve yoksulluk nafakası ile miktarları, iştirak nafakası miktarı, yargılama gideri ve vekâlet ücreti yönlerinden istinaf başvurusunda bulunmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile, kararın usul ve kanuna uygun olduğu gerekçesi ile davalı tarafın istinaf başvurusunun 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (1) inci alt bendi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraflarca temyiz isteminde bulunulmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile, kararın usul ve kanuna uygun olduğu gerekçesi ile davalı tarafın istinaf başvurusunun 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (1) inci alt bendi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraflarca temyiz isteminde bulunulmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1.Davacı karşı davalı kadın temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesindeki kanun yolu itirazlarını tekrar ederek, kusur belirlemesi, karşı boşanma davasının kabulü, reddedilen maddî ve manevî tazminat yönlerinden temyiz başvurusunda bulunmuştur.

2.Davalı karşı davacı erkek temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesindeki kanun yolu itirazlarını tekrar ederek, ayrıca Mahkemenin velâyet hususunda aksi kanaatte olması halinde, baba ile ortak çocuk arasında tesis edilen kişisel ilişkiye de itiraz ettiklerini, belirtilen şekilde görüş günlerinin arttırılmasını talep ettiklerini beyan ederek, kusur belirlemesi, asıl boşanma davasının kabulü, reddedilen manevî tazminat, velâyet, kişisel ilişki günlerinin yeterli olmaması, tedbir ve yoksulluk nafakası ile miktarları, iştirak nafakası miktarı, yargılama gideri ve vekâlet ücreti yönlerinden temyiz başvurusunda bulunmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, taraflarca karşılıklı olarak açılan boşanma davasında taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamına imkan vermeyecek nitelikte bir geçimsizlik bulunup bulunmadığı, erkeğe ve kadına yüklenen kusurların gerçekleşip gerçekleşmediği, tarafların kusur durumlarına göre asıl davanın ve karşı davanın kabulünün isabetli olup olmadığı, kadın yararına tedbir ve yoksulluk nafakası ödenmesine ilişkin yasal şartların gerçekleşip gerçekleşmediği ile gerçekleşmiş ise miktarların, iştirak nafakası miktarının dosya kapsamına ve hakkaniyete uygun olup olmadığı, ortak çocuğun velâyetinin hangi ebeveyne verilmesinin çocuğun üstün yararına olduğu, kurulan kişisel ilişki düzenlemesinin kapsam ve süre itibariyle ortak çocuğun üstün yararına uygun olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

4721 sayılı Kanun'un 4 üncü, 6 ncı maddesi, 166 ncı maddesinin birinci ve ikinci fıkrası, 169 uncu maddesi, 174 üncü maddesinin birinci ve ikinci fıkrası, 175 inci ve 176 ncı maddesi, 182 nci, 323 üncü ve 324 üncü maddeleri; 6100 sayılı Kanun'un 190 ıncı ve 194 üncü maddeleri, 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddesi; Birleşmiş Milletler Çocuk Hakları Sözleşmesi'nin 3 üncü maddesi, 9 uncu maddesinin üçüncü fıkrası, 12 nci maddesi. Çocuk Haklarının Kullanılmasına Dair Avrupa Sözleşmesi 3 üncü, 4 üncü ve 6 ncı maddeleri.

3. Değerlendirme

3. Değerlendirme

1.Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre davacı karşı davalı kadın vekilinin tüm, davalı karşı davacı erkek vekilinin aşağıdaki paragrafların kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2.Mahkemece, boşanma kararı ile ortak çocukların velâyeti anneye verilmiş, davalı karşı davacı tarafça bu hususta da istinaf incelemesi talep edilmiş, Bölge Adliye Mahkemesi'nce davalı karşı davacı tarafın velâyete yönelik istinaf itirazı esastan reddedilmiştir. Velâyetin düzenlenmesinde asıl olan çocukların üstün yararı ve menfaatidir. Somut olayda, Mahkemece taraflar ve ortak çocuk yönünden üçlü heyet raporu tanzim ettirilmiş, fakat hükme esas alınmamıştır. Dosya arasında bulunan Ankara Şehir Hastanesi'nin raporu, erkeğin temyiz aşamasında dilekçesine eklediği Ankara 17. Aile Mahkemesi'nin 2023/73 Değişik İş-73 Karar sayılı karar sureti de dikkate alınarak Mahkemece psikolog, pedagog ve sosyal çalışmacıdan oluşan uzmanlardan, her iki ebeveynin yaşadıkları yerde ve çocukla görüşmek suretiyle inceleme ve rapor istenip; tarafların barınma, gelir, sosyal ve psikolojik durumlarına göre çocuğun sağlıklı gelişimi için velâyeti üstlenmeye engel bir durumun bulunup bulunmadığının araştırılması ve ebeveynlerinden hangisi yanında kalmasının çocuğun menfaatine olacağı konusunda yeniden heyet raporu aldırılarak diğer delillerle birlikte yeniden değerlendirme yapılarak gerçekleşecek sonucu uyarınca karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ve araştırmayla velâyet yönünden yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve kanuna aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1.Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının velâyet düzenlemesi yönünden ORTADAN KALDIRILMASINA,

2.İlk Derece Mahkemesi kararının velâyet düzenlemesi yönünden BOZULMASINA, kişisel ilişki, çocuk lehine iştirak nafakasına yönelik temyiz itirazları yönlerinden şimdilik inceleme yapılmasına yer olmadığına,

3.Davacı karşı davalının tüm, davalı karşı davacının sair temyiz itirazlarının reddi ile Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozma kapsamı dışında kalan temyize konu bölümlerinin 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek hâlinde yatıran Ali'ye iadesine,

Aşağıda yazılı temyiz karar harcının temyiz eden Gülizar'a yükletilmesine,

Dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine, bozma kararının bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

19.01.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9824, Karar No: 2014/15420, Tarih: 20.11.2014

**3. Hukuk Dairesi         2014/9824 E.  ,  2014/15420 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : SAMSUN 1. AİLE MAHKEMESİ

TARİHİ : 06/03/2014

NUMARASI : 2013/514-2014/127

Taraflar arasında görülen iştirak nafakasının artırımı ve yardım nafakası davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davacılar tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili dilekçesinde; tarafların boşandıklarını, ortak çocukların velayetinin davacıya bırakıldığını, ortak çocuklar için ayrı ayrı 100'er TL iştirak nafakasına karar verildiğini; hükmolunan nafakanın yetersiz kaldığını, ortak çocuklar için iştirak nafakasının ayrı ayrı 1000'er TL'ye çıkartılmasına ve davacı Enes'in de boşanma davasından sonra ergin olması ve halen yurt dışında üniversite eğitimine devam etmesi nedeniyle davacı Enes için aylık 1.500 TL yardım nafakasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, maaşı dışında gelirinin olmadığını, talep edilen nafaka miktarının fazla olduğunu, davacı Enes'in bilgisi dışında yurt dışında eğitim gördüğünü savunup; davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece; davanın kısmen kabulü ile, ortak çocukların yaşının büyümüş olması, ihtiyaç ve masraflarının artması nedeniyle iştirak nafakasının yetersiz olduğu, davacı Enes'in eğitimine devam etmesi nedeni ile çalışmasının mümkün olmadığı, davalı babasının yardımı olmadığı takdirde geleceğinin ve eğitim hayatının olumsuz yönde etkileneceği açık olduğu gerekçesi ile, ortak çocuklar için hükmolunan 100'er TL iştirak nafakasının 200'er TL'ye yükseltilmesine, davacı Enes için aylık 300 TL yardım nafakasına, fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiş, hüküm davacılar vekili tarafından süresinde temyiz edilmiştir.

Dava; ortak çocuklar F. Fu.. ve R. F..için iştirak nafakasının artırılması ve diğer davacı ortak çocuk E. İ.. için yardım nafakası istemine ilişkindir.

TMK.nun 182/2.maddesinde; velayetin kullanılması kendisine verilmeyen eşin, çocuğun bakım ve eğitim giderlerine gücü oranında katılmak zorunda olduğu hükme bağlanmıştır.

Velayet kendisine tevdi edilmeyen taraf, ekonomik imkanları ölçüsünde müşterek çocuğunun giderlerine katılmakla yükümlüdür. Diğer taraftan, iştirak nafakası belirlenirken ana ve babanın ekonomik durumları gözönünde tutulmakla birlikte velayet hakkı kendisine tevdi olunmuş tarafın bu görev nedeniyle emeğinin ve yüklendiği sorumlulukların karşılığı olağan harcamaların da dikkate alınması zorunludur.

Mahkemece, nafaka takdir edilirken; çocuğun yaşı, eğitimi ve ihtiyaçlarının yanında, ana-babanın gelir durumu da gözetilmeli ve nafaka yükümlüsünün (babanın) gelir durumu ile orantılı olacak şekilde hakkaniyete uygun bir nafakaya hükmedilmelidir.

Mahkemece, nafaka takdir edilirken; çocuğun yaşı, eğitimi ve ihtiyaçlarının yanında, ana-babanın gelir durumu da gözetilmeli ve nafaka yükümlüsünün (babanın) gelir durumu ile orantılı olacak şekilde hakkaniyete uygun bir nafakaya hükmedilmelidir.

Yine TMK. 328/2 ve 364/1.maddelerine göre, şayet çocuk reşit olduğu halde eğitimine devam ediyorsa eğitimi sona erinceye kadar ana ve babanın bakım borcu devam eder. Bu durumda çocuk ana ve babaya karşı yardım nafakası davası açabilir.

Dosya kapsamındaki bilgi ve belgelerden, ortak çocuklar R. F..2001 yılı doğumlu ve 7.sınıf öğrencisi, diğer ortak çocuk F. F.. 1997 doğumlu ve 11.sınıf öğrencisi olup; yardım nafakası isteyen diğer ortak çocuk Enes İhsan Ergin ise yurt dışında üniversite öğrencisidir. Ortak çocuklardan R. F.. ve F.F..'ın davacı ile birlikte yaşadığı, ortak çocukların velayeti kendisine verilen davacı annenin aylık 1.438 TL gelirinin olduğu, aylık 350,00 TL kira gelirinin bulunduğu, davalı babanın ise üniversite öğretim görevlisi olduğu,aylık 3.756 TL gelirinin bulunduğu anlaşılmaktadır.

Tarafların sosyal ve ekonomik durumları, çocukların yaşları, eğitim durumları ve davacı Enes İhsan'ın ihtiyaçları gözetildiğinde; artırılan ve hükmedilen nafaka miktarları çok düşük olup, hakkaniyete uygun bulunmamıştır.

Mahkemece yapılacak iş; tarafların gerçekleşen sosyal ve ekonomik durumlarına, ortak çocukların yaş ve eğitimlerine ve artan ihtiyaçlarına, nafakanın niteliğine ve özellikle ekonomik göstergelerdeki değişim gözetilerek TMK’nun 4.maddesinde vurgulanan hakkaniyet ilkesine uygun bir miktarda nafakaya hükmetmekten ibarettir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 20.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/17388, Karar No: 2016/9646, Tarih: 11.05.2016

**2. Hukuk Dairesi         2015/17388 E.  ,  2016/9646 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı kadın tarafından, müşterek çocuk ile davalı baba arasında düzenlenen kişisel ilişki tesisi yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Taraflar arasında görülen ve Türk Medeni Kanunun 166/3. uyarınca boşanmaya karar verilen davada velayeti anlaşma uyarınca anneye bırakılan müşterek çocuk ile baba arasında kişisel ilişki konusunda düzenleme yapılmayarak konu hakimin takdirine bırakılmıştır. Bu durumda mahkemece yapılacak iş kişisel ilişki konusunda taraflara bir öneride bulunmak, kabul edildiği takdirde buna göre karar vermek, kabul edilmediği ve taraflarca anlaşmaya varılarak bir düzenleme de yapılmadığı takdirde, davanın Türk Medeni Kanununun 166/1-2. maddesi uyarınca çekişmeli boşanma olarak sürdürülmesi, tarafların boşanmalarına karar verilmesi halinde velayetin düzenlenmesine esas olması açısından 4787 sayılı yasanın 5. maddesi gereğince uzman kişilerden rapor alınması ve tüm deliller birlikte değerlendirilerek karar vermekten ibarettir. Yasal koşullar oluşmadan ve kişisel ilişki konusunda tarafların görüşü alınmadan kişisel ilişki düzenlemesi yapılması ve Türk Medeni Kanununun 166/3 maddesi uyarınca anlaşmalı boşanmaya karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup hükmün bu taleple bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma sebebine göre diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.11.05.2016(Çrş.)
Yargıtay — Esas No: 2009/5122, Karar No: 2010/2130, Tarih: 01.03.2010

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2009/5122 E.  ,  2010/2130 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-KARAR-

Davacı vekili, müvekkilinin davalı şirkete 24.760 kg. Soya yağını satarak teslim ettiğini, davalının mal bedelini ödemediğini belirterek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 28.970.45.-TL. alacağın 12.10.2005 tarihinden itibaren ticari faizi ile birlikte tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin 24.760 kg. Soya yağını teslim almadığını, dayanılan sevk irsaliyesinde müvekkilini bağlayan imza bulunmadığını bildirerek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, benimsenen bilirkişi raporu doğrultusunda, davacının malı davalıya teslim ettiğini kanıtlayamadığı, davalının fatura bedelinden sorumlu tutulamayacağı, ancak cari hesap bakiyesinden kalan 562.10.-TL. istemin yerinde olduğu gerekçesiyle davanın bu miktar için kısmen kabulüne, 16.2.2006 tarihinden itibaren ticari temerrüt faizi yürütülmesine karar verilmiş, hüküm davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Taraflar arasında davacının satıcı davalının alıcı olduğu Soya yağı ticareti ile ilgili cari hesap ilişkisine dayanan akdi ilişkinin varlığı çekişmesizdir. Uyuşmazlık 10.10.2005 tarih ve 040741 nolu faturada satımı yapıldığı belirtilen 87.780 ton malın tamamının mı yoksa bu miktarın 24.760 kg.nın mı eksik teslim edildiği hususundadır.

Tarafların ticari defter kayıtları üzerinde yapılan bilirkişi incelemesinde davacının dayanağı, 10.10.2005 tarihli faturanın davalı şirket defterine 12.10.2005 tarihinde kaydedildiği, davalı şirketin bu fatura kapsamındaki malın bir kısmına iade faturası düzenlediği ancak iade faturasının davacı ticari defterlerinde kayıtlı olmadığı anlaşılmıştır.

TTK.nun 23/2. maddesine göre faturayı alan aldığı tarihten itibaren 8 gün içinde itiraz etmez ise faturanın münderecatını kabul etmiş sayılır. Somut olayda davalının davacı dayanağı 10.10.2005 tarihli faturayı 12.10.2005 tarihinde yevmiye defterine kaydedildikten sonra 27.12.2005 tarihinde iade faturası keserek fatura münderecatına itiraz etmesi nedeniyle bu yöndeki savunmalarına itibar edilemeyeceği gibi akdi ilişki çekişmesiz olmakla mal teslimi yönünden dinlenen davacı tanığının beyanı ile de sevk irsaliyesine konu malın davalıya teslimi de sabittir.

Bu duruda, malın davalıya teslim edildiği sabit olmakla davanın kabulü gerekirken, yazılı gerekçesiyle reddinde isabet görülmemiştir.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenle hükmün temyiz eden davacı yararına BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 1.3.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5199, Karar No: 2015/615, Tarih: 15.01.2015

**11. Ceza Dairesi         2014/5199 E.  ,  2015/615 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mühür bozma

HÜKÜM : Sanıkların beraatlerine

Sanıklar hakkında mühür bozma ve elektrik enerjisi hakkında hırsızlık suçlarından verilen 05.05.2011 gün ve 2010/188 Esas 2011/311 Karar sayılı beraat hükümlerinin katılan vekili tarafından yasal süresinde temyiz edildiği, ancak dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 29.11.2012 tarihli yazısı ile 6352 sayılı Yasanın geçici 2/1-2. maddeleri uyarınca yeniden değerlendirilmesi için iadesi üzerine mahkemece mühür bozma suçundan yeniden hüküm kurulmadığı anlaşıldığından, katılan vekilinin 05.05.2011 tarihli mühür bozma suçundan verilen ilk hükme yönelik temyizine hasren dosya incelenip gereği görüşüldü:

Elde edilen delillerin hükümlülüğe yeter nitelik ve derecede bulunmadığı mahkemece dosya içeriğine uygun olarak gerekçeleri gösterilerek kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle beraat hükümlerinin istem gibi ONANMASINA, 15.01.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/8603, Karar No: 2014/16481, Tarih: 07.05.2014

**13. Ceza Dairesi         2014/8603 E.  ,  2014/16481 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanığın yüzüne karşı verilen kısa kararda “...gerekçeli kararın tefhimini izleyen günden itibaren 7 gün içinde ...” şeklinde kısa karar yerine gerekçeli karar şeklinde yanıltıcı ibare kullanıldığından, sanığın 17.12.2013 tarihli temyiz dilekçesi süresinde yapılmış temyiz talebi kabul edilerek mahkemenin 19.12.2013 tarihli ek kararı da kaldırılarak yapılan temyiz incelemesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre sanık ...'nin temyiz istemi yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye aykırı olarak ONANMASINA, 07.05.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.