muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/2781, Karar No: 2024/9194, Tarih: 27.11.2024

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1. Davacı idare vekili istinaf dilekçesinde özetle; belirlenen kamulaştırma bedelinin çok yüksek olduğunu, kapitalizasyon faiz oranının düşük belirlendiğini, objektif değer artışı uygulanmasının hatalı olduğunu, lehlerine vekâlet ücretine hükmedilmesi gerektiğini ileri sürerek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasını talep etmiştir.

2. Davalılar vekili istinaf dilekçesinde özetle; kamulaştırma bedelinin düşük hesaplandığını, taşınmazın sanayi bölgesinde ve arsa vasfında olduğunu, aksi kabul halinde objektif değer artışının %750 oranında, kapitalizasyon faiz oranının ise %3 kabul edilmesi gerektiğini, yapı bedelinin düşük hesaplandığını ileri sürerek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; İlk Derece Mahkemesince hükme esas alınan bilirkişi raporu ile sulu tarım arazisi niteliğindeki davaya konu taşınmaza gelir metodu esas alınarak resmî verilere göre değer biçilmesinde bir isabetsizlik görülmediği, aynı kamulaştırma kapsamında Yargıtay denetiminden geçen dosyalar da dikkate alınarak %300 oranında objektif değer artışı uygulanması da doğru olduğu; ancak dava konusu taşınmazın yol olarak terkinine ilişkin daha önce kesin olarak karar verildiğinden bahisle yeniden karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiş ise de mahkemenin önceki kararları kaldırılmış olduğundan bu konuda yeniden hüküm kurulması gerektiğinden bahisle taraf vekillerinin istinaf başvurularının kısmen kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılarak düzeltilerek yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1. Davacı idare vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü sebepleri tekrar ederek kararın bozulmasını talep etmiştir.

2. Davalılar vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü sebepleri tekrar ederek kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, dava konusu taşınmazın kamulaştırma bedelinin tespiti istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 2942 sayılı Kanun'un 10 uncu maddesinin sekizinci fıkrası ile 11 inci ve 12 nci maddeleri.

3. Değerlendirme

1. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 2942 sayılı Kanun'un 10 uncu maddesinin sekizinci fıkrası ile 11 inci ve 12 nci maddeleri.

3. Değerlendirme

1. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Arazi niteliğindeki dava konusu taşınmaza 2942 sayılı Kanun’un 11 inci maddesinin birinci fıkrasının (f) bendi uyarınca olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net gelir esas alınarak, taşınmaz üzerinde bulunan ağaçlara yaş, cins ve verim durumuna göre maktuen, yapılara ise resmî birim fiyatları esas alınıp yıpranma payı düşülerek değer biçilmesi yerindedir.

3. Aliağa İlçe Tarım ve Orman Müdürlüğünün veri cetveli esas alınarak verim ve masraflar yönünden yapılan hesaplama hukuka uygun görülmüştür.

4. Dava konusu taşınmazın hükme esas alınan bilirkişi kurulu raporunda belirtilen özelliklerine ve dosya kapsamına göre uygulanan kapitalizasyon faiz oranı, değer düşüklüğü oranı ve objektif değer artış oranı uygun görülmüştür.

5. Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin 12055/17 numaralı başvuru sonucu verilen 23.10.2018 tarihli kararı ve Anayasa Mahkemesinin 2016/9364 başvuru numaralı, 01.06.2019 tarihli ve 30791 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanan kararı göz önüne alındığında, davacı idare lehine vekâlet ücretine hükmedilmemesinde hukuka aykırı bir yön bulunmamaktadır.

6. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukukî ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre, usul ve kanuna uygun olup temyiz dilekçelerinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Taraf vekillerinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,Davacı idare harçtan muaf olduğundan harç alınmamasına, davalıdan peşin alınan temyiz harcının Hazineye irat kaydedilmesine, Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,27.11.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6459, Karar No: 2015/5177, Tarih: 01.04.2015

**14. Ceza Dairesi         2014/6459 E.  ,  2015/5177 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Reşit olmayan kimseyi zorla kaçırıp alıkoyma

HÜKÜM : Kaçırma suçundan mahkûmiyet

Mahalli mahkemece bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiillin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanık müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 01.04.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/7176, Karar No: 2019/11164, Tarih: 11.11.2019

**2. Hukuk Dairesi         2019/7176 E.  ,  2019/11164 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Karşılıklı Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-davalı erkek tarafından birleşen davanın kabulü, kusur belirlemesi ve yoksulluk nafakası yönünden; davalı-davacı kadın tarafından ise asıl davanın kabulü, kusur belirlemesi ve tazminatların reddi yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara ve mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına göre, davacı-davalı erkeğin tüm, davalı-davacı kadının ise aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yersizdir.

2-Velayet düzenlemesinde; çocukla ana ve baba yararının çatışması halinde, çocuğun yararına üstünlük tanınması gereklidir. Çocuğun yararı ise; çocuğun bedensel, fikri ve ahlaki bakımdan en iyi şekilde gelişebilmesi ve böyle bir gelişmenin gerçekleştirilmesi için, çocuğa sosyal, ekonomik ve kültürel koşulların sağlanmış olmasıdır. Çocuğun bu konulardaki üstün yararını belirlerken; çocuk yetişkin biri olmuş olsaydı, kendisini ilgilendiren bir olayda, kendi yararı için ne gibi bir karar verebilecekti ise, çocuk için karar veren makamındaki kişinin de aynı yönde vermesi gereken karar; yani çocuğun farazi düşüncesi esas alınacaktır.

Velayet kamu düzenine ilişkin olup, re’sen araştırma ilkesi geçerlidir. Bu nedenle, yargılama sırasında meydana gelen gelişmelerin bile göz önünde tutulması gerekir.

Birleşmiş Milletler Çocuk Hakları Sözleşmesinin 12. maddesi ile Çocuk Haklarının Kullanılmasına İlişkin Avrupa Sözleşmesi'nin 3 ve 6. maddeleri, iç hukuk tarafından yeterli idrake sahip olduğu kabul edilen çocuklara, kendilerini ilgilendiren davalarda görüşlerini ifade etmeye olanak tanınmasını ve görüşlerine gereken önemin verilmesi gerektiğini öngörmektedir. Çocukların üstün yararı gerektirdiği takdirde görüşlerinin aksine karar verilmesi mümkündür. Velayet hususu, çocukları ilgilendiren konuların en başında gelir.Mahkemece, ortak çocuk Selahattin Can’ın velayeti, davalı-davacı annenin psikolojisinin bozuk olduğu gerekçesiyle davacı-davalı babaya verilmiştir. Ancak yapılan yargılama ve toplanan delillerden, davalı-davacı kadının yargılama sırasında psikolojik tedavi gördüğü ve 06.03.2019 tarihli Ödemiş Devlet Hastanesi tarafından düzenlenen sağlık kurul raporuna göre psikiyatrik bir rahatsızlığının bulunmadığı anlaşılmaktadır. O halde, ortak çocuk Selahattin Can’ın idrak çağına geldiği de gözetilerek anne baba yanındaki barınma ve yaşama koşullarını değerlendirir içerikte özellikle anne baba ortamında görüşülerek sosyal inceleme raporu alınması gerektiğinde çocuğun mahkemece bizzat dinlenilmesi ve tüm deliller birlikte değerlendirilip, ebeveynlerinden hangisi yanında kalmasının çocuğun menfaatine olacağı tespit edilip sonucuna göre karar verilmek üzere hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. bentte açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerin ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, aşağıda yazılı harcın Halil'e yükletilmesine, peşin harcın mahsubuna 218.50 TL temyiz başvuru harcı peşin yatırıldığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, temyiz peşin harcının istek halinde yatıran Selma'ya geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 11.11.2019 (Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2012/5662, Karar No: 2013/2469, Tarih: 10.04.2013

**15. Hukuk Dairesi         2012/5662 E.  ,  2013/2469 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davalı-birleşen davanın davacısı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Asıl dava, İİK’nın 67. maddesi uyarınca açılmış itirazın iptâli istemine ilişkindir. Davalı reddini savunmuş, birleşen davasında kabul edilmeyen malzemeler için depo kirası ve gecikmeden kaynaklanan zararlarının tahsiline karar verilmesini istemiştir. Mahkemece asıl davanın kabulüne, birleşen davanın reddine dair verilen karar, davalı ve birleşen davada davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Taraflar arasında imzalanan ........2008 tarihli sözleşmeyle davacı şartnameye uygun özelliklerde kağıt teslimini yükümlenmiştir. Teknik Şartnamenin “İstek ve Özellikler” başlıklı ........ maddesinde, “Satın alınacak kağıtlar matbaada her türlü baskı işlerinde kullanılacaktır” denilmiş, yine aynı maddenin devamında, kağıtların yüzeyinde kırışıklık, leke veya yabancı malzeme olmayacağı belirtilmiştir. Sözleşmenin “denetim, muayene ve kabul işlemleri” başlıklı 35......... maddesinde ise, ikinci muayenenin taraflar için kesin olduğu, muayene sonucu hakkında ihtilâf olması halinde mahkemede tarafların bu raporu delil olarak kabul edecekleri hükmüne yer verilmiştir. Davacının teslim ettiği 1500 paket kağıtlar üzerinde yapılan muayene sonucu, fiziksel özellikleri yeterli ise de, fonksiyon test raporlarında baskı kauçuğundaki tozlanmayla beraber mürekkep dağılımının da normal olmadığı, kağıdın bir kısmında kırılma ve büzüşme meydana geldiği bu haliyle kabulü uygun bulunmadığı saptanmış, bu tutanak taraflarca imzalanmıştır. Davacı yüklenicinin itirazı üzerine yeniden yapılan incelemede yine aynı nedenlerle kağıtların uygun bulunmadığından reddi gerektiğinin rapor edilmesi üzerine davacı, eldeki davasında bu raporların yerinde olmadığını belirterek iş bedelinin ödenmesi istemiyle yapılan takibe vâki itirazın iptâline karar verilmesini istemiştir. Mahkemece ikisi matbaacı, diğeri hukukçu olmak üzere üç kişilik bilirkişi heyetinden rapor alınmış, raporda toz miktarının kağıdın iadesini gerektirecek miktarda olmadığı, diğer hususlarda teknik detaylı incelemenin laboratuvarlarda yapılması gerektiği, kaldı ki alım satım sözleşmesine ilişkin 818 Sayılı BK’nın 198. maddesi uyarınca usulüne uygun ayıp ihbarında bulunulmadığı belirtilmiş, ek raporda ise aynı görüş tekrarlanmıştır.

.

.

Birleşen dosyada matbaacı bilirkişiye yaptırılan incelemesinde, kağıttaki nem oranının ve yüzeyinin baskıya uygun bulunmadığı, yoğun renkli ve zeminli baskılarda istenilen sonucu vermeyeceği, ancak matbu evrak ve bunun gibi alanlarda kullanılabileceği sonucuna varılmıştır. Bu haliyle gerek idarece yapılan muayene raporları, gerekse birleşen dosyada anılan rapor ile hükme dayanak rapor arasında büyük oranda çelişkinin bulunduğu ortadadır. Az yukarıda değinilen sözleşme hükümlerince idarece düzenlenen raporların da delil niteliğinde kabul edileceği taraflarca kararlaştırıldığından, bu raporla oluşan çelişki giderilmeden hüküm kurulması doğru olmamıştır. Öte yandan taraflar arasındaki uyuşmazlık mahkemece de kabul edildiği üzere sözleşme tarihinde yürürlükte bulunan 818 Sayılı Borçlar Yasası’nın 355 ve devamı maddelerinde düzenlenen eser sözleşmesinden kaynaklanmıştır. Eserin ayıplı imâli halinde iş sahibinin hakları BK’nın 360. maddesinde gösterilmiştir. Buna göre ayıp eserin reddini gerektiriyorsa, iş sahibi kabulden imtina edebilir. Ayıp reddi gerektirmezse bedelden indirim talep edilebilir. O halde mahkemece yapılması gereken iş; yeniden seçilecek konunun uzmanı üç kişilik bilirkişi heyetine kağıtlar üzerinde inceleme yaptırılarak, şartnamesinde matbaada kullanılacağı özellikle belirtildiğinden bu husus gözetilmek suretiyle kağıtların sözleşme ve eki şartnameye uygun olup olmadığını saptamak, uygun olduğu anlaşıldığında yüklenicinin iş bedelini talepte haklı olduğunu kabul etmek, ayıplı olduğu saptanırsa BK.'nın 360. maddesi hükmünce değerlendirilerek asıl ve birleşen davada sonucuna göre uygun hüküm kurmaktan ibarettir. Eksik incelemeyle ve çelişkili bilirkişi raporuyla bağlı kalınarak verilen karar usul ve yasaya aykırı olmuş, bozulması gerekmiştir.

Yine davalı idare 492 Sayılı Harçlar Yasası’nın .../j maddesince yargı harçlarından muaf olduğu halde peşin alınan harcın davacıya iadesi yerine, davalıdan tahsiline karar verilmesi de doğru olmamıştır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle kararın davalı-birleşen davada davacı idare yararına BOZULMASINA, ....04.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.

.
Yargıtay — Esas No: 2020/2542, Karar No: 2020/7473, Tarih: 08.12.2020

**3. Hukuk Dairesi         2020/2542 E.  ,  2020/7473 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki adi ortaklığın tespiti ve alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hüküm, davalı vekili tarafından duruşmalı olarak temyiz edilmekle; duruşma günü olarak belirlenen 08/12/2020 tarihinde davacı vekili Av. ... ile davalı vekilleri Av. ... ve Av. ... geldiler. Açık duruşmaya başlandı ve hazır bulunan vekillerin sözlü açıklamaları dinlenildikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için saat 14.00'e bırakılması uygun görüldüğünden, belli saatte dosyadaki bütün kağıtlar okunarak, Tetkik Hakiminin açıklamaları dinlenip, gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 3.050 TL Yargıtay duruşması vekalet ücretinin davalıdan alınıp davacıya verilmesine,

24.457,20 TL bakiye temyiz harcının temyiz edene yükletilmesine, 6100 sayılı HMK'nın Geçici Madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nın 440. maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 08/12/2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/10723, Karar No: 2013/14938, Tarih: 19.09.2013

**5. Hukuk Dairesi         2013/10723 E.  ,  2013/14938 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Mahallinde yapılan keşif sonucu alınan rapor uyarınca dere koruma alanında kalıp kullanımı yasaklanan taşınmazın dava tarihindeki değerinin biçilmesi ve bedelinin davalı idareden tahsili ile el atılan taşınmazın davacı üzerindeki tapusunun iptali ve davalı idare adına tesciline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.Ancak;

11.06.2013 tarihinde yürürlüğe giren 6487 sayılı Yasanın 21. maddesi ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunun Geçici 6. maddesinde yapılan değişiklik uyarınca kamulaştırmasız el atmadan kaynaklanan tazminat davalarında ilam harcı ve taraflar lehine hükmoluncak vekalet ücretinin maktu olarak takdir edilmesi gerektiğinden,

a) Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının vekalet ücretine ilişkin 6 nolu bendinin çıkartılmasına, yerine (Davacı kendisini vekille temsil ettirdiğinden karar tarihinde yürülükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca 1.320,00TL maktu vekalet ücretinin davalı idareden alınarak davacıya verilmesine)cümlesinin yazılmasına

b) Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının harca ilişkin 5 nolu bendinin çıkartılmasına, yerine (Davanın niteliği gereği alınması gerekli 24,30-TL maktu ilam harcının davacı tarafından peşin yatırılan 3.192,25 TL harctan mahsubu ile bakiye 3167,96-TL harcın talep halinde davacıya iadesine, davacı tarafından karşılanan 24,30-TL harcın davalı idareden alınarak davacıya verilmesine) cümlesinin yazılmasına,

c) Gerekçeli kararın 7 nolu bendinden (4610,25) rakamlarının çıkartılmasına, yerine (1442,29) rakamlarının yazılmasına,

Hükmün böylece DÜZELTİLEREK ONANMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 19.09.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/534, Karar No: 2017/1963, Tarih: 16.03.2017

**11. Ceza Dairesi         2017/534 E.  ,  2017/1963 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Mahkumiyet

Bozma üzerine yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma neticelerine uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine; ancak:

Sahte araç muayenesi yapmak suçundan açılan kamu davasında, dosya içeriğinden ve UYAP ortamında yapılan araştırmada sanığın benzer nitelikteki fiilleri nedeniyle derdest, onanmış ve mahkumiyetine karar verilip temyiz süreci devam eden dosyalarının da bulunduğu anlaşılmakla; Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 22.04.2014 gün, 2013/11-397 Esas, 2014/202 sayılı kararında da belirtildiği üzere, 5237 sayılı TCK'nun “Kamu güvenine karşı suçlar” bölümünde düzenlenen ve belgenin gerçeğe aykırı olarak düzenlenmesi ile kamu güveninin sarsıldığı kabul edilerek suç sayılıp yaptırıma bağlanan “resmi belgede sahtecilik” suçlarının hukuki konusunun kamu güveni olduğu, suçun işlenmesi ile kamu güveninin sarsılması dışında, bir veya birden fazla kişinin de haksızlığa uğrayıp, suçtan zarar görmesi halinde dahi, suçun mağdurunun toplumu oluşturan bireylerin tamamının, diğer bir ifadeyle kamunun olduğuna dair kabulünün etkilenmeyeceği, eylemin belirli bir kişinin zararına olarak işlenmesi halinde bu kişinin mağdur değil, suçtan zarar gören olacağının kabulü gerekeceği de gözetilerek açıklanan ilkeler doğrultusunda sanığın fiillerinin her biri yenilenen kastla işlenmiş ayrı suçları mı, yoksa bir suç işleme kararının yerine getirilmesi amacıyla kanunun aynı hükmünü, kısa zaman aralıkları içerisinde, birkaç kez ihlal etmek suretiyle zincirleme tek suçu mu oluşturduğunun değerlendirilmesi açısından, Saray Asliye Ceza Mahkemesinin 2008/224 Esas ve 2010/60 karar sayılı ilamın temyiz incelemesinden geçerek kesinleştiği de gözönüne alınarak bu dosya ile benzer nitelikteki Saray (Tekirdağ) Asliye Ceza Mahkemesi’nin 2015/757 Esas, 2016/257 Karar ve 2010/341 Esas, 2011/85 Karar sayılı dosyaları ile yukarıda bahsedilen kesinleşmiş dosyanın ve UYAP ortamından ve sair surette tespit edilebilecek derdest dosyaları mümkünse birleştirilip, mümkün olmazsa ilgili belgelerin onaylı örnekleri alındıktan sonra, zincirleme suç ilişkisi içindeki eylemlerden bazılarının kesinleşmiş mahkumiyet hükmüne konu olmasının diğer eylemlerin dava konusu yapılmasına engel olmayacağı, bu kapsamda, Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.03.2016 gün ve 2014/847 E. 2016/128 K. sayılı ilamı da gözetilerek sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken eksik inceleme ile hüküm kurulması,

2- Suça konu belgenin akıbeti hakkında bir karar verilmemesi

2- Suça konu belgenin akıbeti hakkında bir karar verilmemesi

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün bu sebeplerden 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 16.03.2017 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/29710, Karar No: 2013/22586, Tarih: 02.10.2013

**2. Ceza Dairesi         2012/29710 E.  ,  2013/22586 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Sanığa atılı suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi suçu için 5237 sayılı TCK'nın 165/1. maddesinin suç tarihinde yürürlükte bulunan şekli ile “altı aydan üç yıla kadar hapis ve bin güne kadar adli para cezası (09.07.2009 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 5918 sayılı Yasının 3. maddesi ile yapılan değişiklik sonucu altı aydan üç yıla kadar hapis ve onbin güne kadar adli para cezası)”yaptırımlarının, her ikisinin de birlikte öngörüldüğü, yasada hapisle birlikte öngörülen adli para cezasının gün sayısının alt sınırının gösterilmediği hallerde aynı Yasanın 52/1. maddesi gereğince alt sınırın beş gün olduğu; somut olayda hükmün gerekçesinde sanık hakkında yüklenen suçtan dolayı temel cezanın alt sınırdan belirlenmesine karar verildiği belirtilerek ve bu karar doğrultusunda hapis cezası yasa maddesinde gösterilen alt sınırdan belirlendiği halde, adli para cezasının, gün sayısının 5 gün yerine, 60 gün olarak belirlenmesi suretiyle TCK'nın 165/1 ve 52/1.maddelerine açıkça aykırı davranılması sonucu, fazla adli para cezasına hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün CMUK'nın 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), ancak bu aykırılığın aynı kanunun 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan; “TCK'nın 165/1. maddesi uyarınca hükmolunan temel adli para cezasının 5 gün olarak belirlenmesine, TCK'nın 52/2. maddesi uyarınca mahkemenin takdiri gözetilerek bir gün karşılığı 20 TL kabul edilerek sonuç adlı para cezasının 100 TL olarak belirlenmesine” karar verilmek suretiyle diğer yönleri usul ve yasaya uygun olan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 02.10.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.