muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/10734, Karar No: 2014/2152, Tarih: 20.02.2014

**20. Hukuk Dairesi         2013/10734 E.  ,  2014/2152 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tesbitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı Hazine tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacılar kadastro mahkemesine verdikleri dava dilekçeleriyle, 117 ada 16 ve 17, 118 ada 2, 3, 4, 5 ve 6, 119 ada 42, 50, 55, 56 ve 57, 125 ada 85, 92, 93, 97, 98 ve 99 sayılı parsellerin içinden kadastro sırasında geçirilen derenin yatağı doğru ölçülmediği için çekişmeli taşınmazların bir bölümünün dere yatağına katıldığını ileri sürerek, ölçümün doğru yapılması istemiyle dava açmışlardır.

Orman Yönetimi dava konusu parsellerin orman sayılan yerlerden olduğu iddiasıyla davaya katılmıştır.

Mahkemece; kadastro tutanakları kesinleştiği gerekçesiyle mahkemenin görevsizliğine karar verilmiş, bir kısım davacıların (... ve arkadaşlarının) talebi üzerine dosya Asliye Hukuk Mahkemesine gönderilmiştir. Asliye Hukuk Hâkimliğince; davacılar Dursun ve ... ile katılan ... Yönetiminin süresi içerisinde dosyanın görevli mahkemeye gönderilmesi için başvuruda bulunmadıkları anlaşılmakla, HMK’nın 20. maddesi uyarınca bu hususta bir karar verilmek üzere dosya Ordu Kadastro Mahkemesine gönderilmiştir. Mahkemece 03.10.2013 günlü ek kararla; davacılar Dursun ve ... ile katılan ... Yönetimi yönünden HMK 20/1. madde gereğince davanın açılmamış sayılmasına karar verilmiş, hüküm davalı Hazine tarafından vekalet ücreti yönünden temyiz edilmiştir.

Dava, kadastro tespitine itiraza ilişkindir.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye göre, mahkemece davanın açılmamış sayılmasına karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmamaktadır. Ancak; kendisini vekil ile temsil ettiren davalı Hazine lehine vekalet ücretine hükmolunması gerekirken, takdir edilmemiş olması doğru değil ise de, bu husus hükmün bozulmasını ve yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, hükmün düzeltilerek onanması uygun görülmüştür. Bu sebeple, hükme üçüncü bent olarak “3402 sayılı Kanunun 31/son hükmüne göre 250,00.- TL vekâlet ücretinin davacılar Dursun ve ... ile katılan ... Yönetiminden alınarak davalı Hazineye verilmesine” ibaresi yazılmak suretiyle düzeltilmesine ve hükmün 6100 sayılı Kanunun geçici 3. maddesi atfıyla H.M.U.K.'nun 438/7. maddesine göre düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA 20.02.2014 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/26105, Karar No: 2013/6981, Tarih: 03.04.2013

**2. Ceza Dairesi         2011/26105 E.  ,  2013/6981 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2008/205417

MAHKEMESİ : Bursa 1. Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 09/04/2008

NUMARASI : 2007/1062 (E) ve 2008/199 (K)

SUÇ : Görevliye Hakaret

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Gerekçeli karardaki suç yerinin ‘Osmangazi/Bursa’ yerine ‘Merkez/Bursa’ olarak yazılmasının mahallinde düzeltilmesi mümkün yazım hatası olduğu kabul edilmiştir

Dosya içeriğine göre sair temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.Ancak,

Sanık hakkında 5237 sayılı TCK.nun 58/6.maddesi gereğince mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasın esas alınan mahkumiyet kararının tekerrüre esas olup olmadığı konusunda tereddüt oluştuğundan bu mahkumiyet kararının onaylı sureti getirtilip, sonucuna göre karar verilmesi gerekirken bu yönden araştırma yapılmadan eksik kovuşturma ile yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş sanığın eşinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı BOZULMASINA, 03/04/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/23800, Karar No: 2015/2978, Tarih: 06.02.2015

**8. Hukuk Dairesi         2014/23800 E.  ,  2015/2978 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davada, 4721 Sayılı TMK'nın "Miras Hukuku" (TMK.3.Kitap) hükümlerinden kaynaklanan ve diğer dairelerin görevine girmeyen davalar sonucu verilen hüküm ve kararların Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih 2015/8 sayılı Kararı ile hazırlanıp, 22.01.2015 Tarihli ve 29244 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Hukuk Daireleri'ne ilişkin iş bölümü uyarınca, hükme yöneltilen temyiz itirazlarının incelenmesi Yargıtay (14.) Hukuk Dairesi'nin görev alanına girmesi nedeniyle, dosyanın anılan Daire Başkanlığı'na GÖNDERİLMESİNE, 06/02/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/5647, Karar No: 2022/6476, Tarih: 06.04.2022

**5. Hukuk Dairesi         2021/5647 E.  ,  2022/6476 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davanın yapılan yargılaması sonucunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı Hazine vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 41. maddesi gereğince yapılan düzeltme nedeniyle uğranılan zararın 4721 sayılı TMK'nın 1007. maddesi uyarınca Hazineden tazmini istemine ilişkindir

Mahkemece, uyulan bozma ilamı gereğince inceleme ve işlem yapılarak davanın kabulü ile hükmedilen bedelin Hazine'den tahsiline karar verilmiş; hüküm, davalı Hazine vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre; dava konusu İstanbul İli, ... İlçesi, ... ada 4 (eski 792) parsel sayılı arsa niteliğindeki taşınmazın 27/4/1972 tarihinde ... adına 3360 m² yüzölçümle tapu kütüğüne tescil edildiği; taşınmazın en son 20/02/1986 tarihinde 1000/3360 hissesinin davacı ...'ya, 25/06/2003 tarihinde, 2360/3360 hissesinin davacı ...'ya satış suretiyle intikal gördüğü; ... Belediyesi tarafından yapılan imar uygulaması sırasında parselin yüzölçümünün hatalı olduğunun 03/02/2014 tarih, 970 sayılı yazıyla ... Kadastro Müdürlüğü'ne bildirildiği, ... Kadastro Müdürlüğü'nün 04.02.2014 tarihinde Kadastro Kanunu'nun 41. maddesi uyarınca hatalı olan 3360 m² yüzölçümünün, 2447,48 m² olarak düzeltildiği, bu düzeltmenin 19.03.2014 tarih ve 5449 yevmiye numarası ile tapu kaydında gerçekleştirildiği, düzeltmeden sonra taşınmazın yüzölçümünde 912.52 m²'lik eksilme olduğu anlaşılmıştır.

Arsa niteliğindeki İstanbul İli, ... İlçesi, ... ada 4 (eski 792) parsel sayılı taşınmazın zeminine emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesinde yöntem itibarıyla bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

TMK'nın 1007. maddesi uyarınca tazminat istemiyle açılan davada değer tespitine ilişkin hükümleri kıyasen uygulanan Kamulaştırma Kanunu'nun 11. maddesinin 1. fıkrasının arsalara ilişkin (g) bendi uyarınca, arsaların bedelinin değerlendirme gününden önceki özel amacı olmayan emsal satışlara göre hesaplanması ve dava konusu taşınmaz ile emsalin zaruret olmadıkça yakın bölgelerde ve benzer yüzölçümlü olması ve değerlendirme tarihine yakın satışların emsal alınması gerekir.

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda bu yönteme uyulmadan değerlendirme gününden sonraki tarihte yapılan emsal satışları esas alınarak değer tespiti doğru olmadığı gibi emsal taşınmazların dava konusu taşınmaza göre küçük yüzölçümlü oldukları da nazara alındığında bilirkişi raporu inandırıcı bulunmamıştır.

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda bu yönteme uyulmadan değerlendirme gününden sonraki tarihte yapılan emsal satışları esas alınarak değer tespiti doğru olmadığı gibi emsal taşınmazların dava konusu taşınmaza göre küçük yüzölçümlü oldukları da nazara alındığında bilirkişi raporu inandırıcı bulunmamıştır.

Bu durumda; taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde re'sen emsal celbi yoluna gidilmesi, taşınmazın, değerlendirme tarihi itibarıyla, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibarıyla imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Müdürlüğü'nden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere ve değerini etkileyen merkezi yerlere olan uzaklığını da gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların re'sen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Hükmün yukarıda açıklanan gerekçelerle davalı Hazine vekilinin temyiz isteminin kabulü ile HUMK’un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, davalı Hazine harçtan muaf olduğundan harç alınmamasına, 06/04/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/4787, Karar No: 2024/7807, Tarih: 19.12.2024

**12. Ceza Dairesi         2022/4787 E.  ,  2024/7807 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2020/85 - 2022/1455

SUÇ : 2863 sayılı Kanuna aykırılık

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz istemlerinin esastan reddi ile hükmün onanması

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın, sanık ... müdafii ve sanık ... tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde, 5271 sayılı CMK'nın 298/1. maddesindeki temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

İlk Derece Mahkemesince sanıklar hakkında 2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan, 5271 sayılı CMK'nın 223/2-a maddesi uyarınca beraat kararı verilmiş, katılan vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile duruşmalı yapılan inceleme neticesinde 5271 sayılı CMK'nın 280/2. maddesi uyarınca İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılması ile sanıklar hakkında 2863 sayılı Kanunun 74/1-2. cümle, 5237 sayılı TCK'nın 35, 62, 50/1-a, 52/2-4. maddeleri uyarınca 4.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmalarına karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca temyiz istemlerinin esastan reddi ile hükmün onanması görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık ... müdafinin temyiz isteği; sanık tarafından kazı yapılmadığına, yalnızca taşın ortadan ikiye kırıldığına, suçun unsurlarının oluşmadığına, eylemin 2863 sayılı Kanunun 74/2. maddesi kapsamında değerlendirilmesi gerektiğine,

Sanık ...'ın temyiz isteği; atılı suçu işlemediğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Olay günü saat 14.00 sıralarında ... Mevkii'ne inen dere yatağında şüpheli şahısların bulunduğu, kaçak kazı yapılıyor olabileceğinin ihbar edilmesi üzerine ihbarda belirtilen yere giden kolluk kuvvetleri tarafından şahısların bulunduğu noktaya 50 metre yaklaşıldığında bir şahsın ayakta olduğunun, iki şahsın bir kayanın dibini kazdıklarının görüldüğü, şahısların kolluk personelini farketmeleri üzerine kaçmaya başladıkları, dur ihtarı üzerine sanık ...'nin kaçmayı bırakıp teslim olduğu, sanık ...'in ve kim olduğu tespit edilemeyen diğer şüphelinin kaçtıkları, olay yerinde yapılan incelemede kayanın murç ve balyoz yardımı ile ortadan ikiye ayrıldığının, ayrılan kayanın yerinde 80 cm çapında ve 20 cm derinliğinde çukur olduğunun tespit edildiği, çukurun etrafında murç, kürek, kazma, balyoz ve define arama aparatlarının ele geçirildiği, kazı mahallinin sit alanında kalmadığı ve 2863 sayılı Kanun kapsamına giren herhangi bir kültür varlığı buluntusuna rastlanılmadığı, sanık ...'in savunmasında altın aramak amacıyla kazı yaptıklarını beyan ettiği, sanık ...'nin atılı suçlamayı kabul etmediği, tutanak tanığı ...'ün ifadesinde, sanık ...'yi çeşmenin yanında, sanık ... ile kimliği belirlenemeyen diğer şüpheliyi kayayı kırarken gördüklerini beyan ettiği anlaşılmıştır.

İlk Derece Mahkemesince, dosyada mevcut belge ve bilgiler, soruşturma ve kovuşturma evrelerinde alınan beyanlarla birlikte dikkate alınarak yapılan değerlendirmede; "Kültür Varlıkları ve Müzeler Genel Müdürlüğü Ankara 2 Numaralı Kültür Varlıklarını Koruma Bölge Müdürlüğü'nün 20.03.2018 tarihli yazısında; söz konusu kaçak kazı çukuru ve çevresinde 2863 sayılı yasa kapsamına giren herhangi bir kültür varlığı buluntusuna rastlanmadığının belirtildiği, kolluk tarafından tutulan 12.11.2017 tarihli olay yeri tespit tutanağında şahısların kazı yaptıkları yerde yapılan incelemede bir kayanın murç ve balyoz yardımıyla ortadan ikiye ayrılmış olduğunun belirtildiği, sanıkların kazı ya da sondaj yaptıklarına dair dosyada bir belge ve bilginin bulunmadığı, sanıkların taş kırmak şeklindeki eylemlerinde üzerlerine atılı suçun yasal unsurlarının oluşmadığı sonuç ve kanaatine varıldığı" gerekçesi ile sanıklar hakkında beraat hükmü tesis edilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince, "Sanıkların ilk ifadeleri, jandarma görevlilerince düzenlenen 12.11.2017 tarihli olay yeri görgü tespit ve suçüstü tutanağı ve ekinde yer alan olay yeri kroki ve fotoğrafları, adli emanet makbuzu, tanık beyanı ve olay yerinde bulunan atılı suçta kullanılmak üzere ele geçirilen aletlerin türü ve niteliği gözönüne alındığında, sanıkların suça konu yerde kültür varlığı bulmak amacıyla kazı yapmaya başladıkları ve bu amaçla olay yerindeki kayayı ikiye böldükleri, suça yönelik icrai hareketlere başladıkları ancak eylemlerini tamamlayamadan jandarma görevlileri tarafından yakalandıkları, böylece sanıkların fikir ve eylem birliği içerisinde hareket ederek kültür varlıkları bulmak amacıyla izinsiz olarak kazı yapmak suçuna teşebbüs ettikleri" değerlendirilerek sanıkların atılı suçtan mahkumiyetlerine dair hüküm tesis edilmiştir.

IV. GEREKÇE VE KARAR

Sanıkların fikir ve eylem birliği içerisinde hareket ederek kültür varlığı bulmak amacıyla kayayı kırdıkları olayda, suça konu eylem yönünden teşebbüs hükümlerinin uygulanamayacağının gözetilmemesi, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve Kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanıklar tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfının doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık ... müdafii ve sanık ... tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı CMK'nın 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302/1. maddesi gereği, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı CMK'nın 304/1. maddesi uyarınca Ankara 18. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 23. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 19.12.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/23807, Karar No: 2008/17430, Tarih: 11.11.2008

**21. Hukuk Dairesi         2007/23807 E.  ,  2008/17430 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kahramanmaraş 1. Asliye Hukuk (İş)  Mahkemesi

TARİHİ : 10/05/2007

Davacı,  davalılardan işverene ait işyerinde 20.08.2000-09.12.2000 tarihleri arasında çalıştığının tespitiyle, 09.12.2000 tarihinde geçirdiği kazanın iş kazası olduğunun ve iş kazası sonucu sürekli iş göremezlik nedeniyle gelir bağlanmasına  karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin  kısmen  kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalılardan A.Ö. ile K.N. Vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan  ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

Davacı; 20.08.2000-09.12.2000 tarihleri arasında davalı işverene çırçır fabrikasında hamal olarak çalıştığının, 09.12.2000 tarihinde geçindiği kazanının iş kazası olduğunun ve iş kazası sonucu sürekli iş göremezlik nedeniyle gelir bağlanması gerektiğinin tespiti istemi ile dava açmıştır.

Mahkemece, davacının 01.11.2000-09.12.2000 tarihleri arasında hizmet akdi ile çalıştığının, 09.12.2000 tarihinde geçirdiği kazanın iş kazası olduğunun ve iş kazası nedeniyle sürekli iş göremezlik geliri bağlanması gerektiğinin tespitine karar verilmiş ve bu karar süresinde davalı işverenler tarafından temyiz edilmiştir.

Davacının davalı iş yerinde hizmet akdi ile çalıştığının ve 09.12.2000 tarihinde geçirdiği kazanın iş kazası olarak kabulünde bir isabetsizlik bulunmamaktadır. Ne var ki dava konusu dönemde davacının 21.07.2000 ile 10.11.2000 tarihleri arasında başka bir işverene ait işyerinde geçen çalışmaları nedeniyle kuruma bildirimde bulunulduğu dosya içerisindeki hizmet cetvelinden anlaşılmaktadır. Hal böyle olunca 01.11.2000 tarihinden itibaren davalı işyerinde çalışmaya başladığının kabulünün isabetsiz olduğu ortadadır.

Davacıya iş kazası kolundan gelir bağlanmasına yönelik karara gelince; Bu yönüyle davanın yasal dayanağı 5510 sayılı Yasa’nın 19. maddesidir. Anılan maddeye göre iş kazası veya meslek hastalığı sonucu oluşan hastalık ve özürler nedeniyle Kurumca yetkilendirilen sağlık hizmeti sunucularının sağlık kurulları tarafından verilen raporlara istinaden Kurum sağlık kurulunca meslekte kazanma gücü en az %10 oranında azalmış bulunduğu tespit edilen sigortalının sürekli iş göremezlik gelirine hak kazanacağı, iş kazası ve meslek hastalığı sonucu sürekli iş göremezlik hallerinde meslekte kazanma gücündeki kayıp oranının belirlenmesine ve bu maddenin uygulanmasına ilişkin diğer usul ve esasların Kurum tarafından çıkarılacak yönetmelikle düzenleneceği bildirilmiştir.

Bu yasal düzenleme gereğince düzenlenen Sosyal Sigorta İşlemleri Yönetmeliğinin 45. maddesinde: Sürekli iş göremezlik gelirinin iş kazası veya meslek hastalığı sonucu oluşan hastalık ve özürler nedeniyle Kurumca yetkilendirilen sağlık hizmeti sunucularının sağlık kurulları tarafından verilen raporlara istinaden Kurum Sağlık Kurulunca meslekte kazanma gücü en az %10 oranında azalmış bulunduğu tespit edilen sigortalıya bağlanacağı, belirlenmiştir.

Öte yandan 5510 sayılı Yasa’nın 95. maddesine göre "Bu Kanun gereğince, yurt dışında tedavi için yapılacak sevklere, çalışma gücü kaybı, geçici iş göremezlik ödeneklerinin verilmesine ilişkin raporlar ile iş kazası ve meslek hastalığı sonucu meslekte kazanma gücü veya çalışma gücü kaybına esas teşkil edecek sağlık kurulu raporlarının usûl ve esaslarını, bu raporları vermeye yetkili sağlık hizmeti sunucularının sahip olması gereken kriterleri belirlemeye, usûlüne uygun olmayan sağlık kurulu raporu ve dayanağı tıbbî belgeleri düzenleyen sağlık hizmet sunucusuna iade ederek belirlenen bilgileri içerecek şekilde yeniden düzenlenmesini istemeye Kurum yetkilidir. Usûlüne uygun sağlık kurulu raporu ve dayanağı tıbbî belgeler ile gerekli diğer belgelerin incelenmesiyle; yurt dışında tedavi için yapılacak sevklere, vazife malullük derecesini, iş kazası veya meslek hastalığı sonucu tespit edilen meslekte kazanma gücünün kaybına veya meslekte kazanma gücünün kaybı derecelerine ilişkin usûlüne uygun düzenlenmiş sağlık kurulu raporları ve diğer belgelere istinaden Kurumca verilen karara ilgililerin itirazı halinde, durum Sosyal Sigorta Yüksek Sağlık Kurulunca karara bağlanır.

Bu maddenin uygulanmasına ilişkin usul ve esaslar, Sağlık Bakanlığı ile Kurumun birlikte çıkaracağı yönetmelikle düzenlenir.

Bu yasal düzenleme gereğince düzenlenen Çalışma Gücü ve Meslekte Kazanma Gücü Kaybı Oranı Tespit İşleri Yönetmeliğinin Geçici 1. maddesinde; Bu Yönetmeliğin yürürlüğe girdiği tarihten önce çalışma gücü kaybı, iş kazası, meslek hastalığı, vazife malullüğü, harp malullüğü sonucu meslekte kazanma gücü kaybı ile erken yaşlanma durumlarının tespiti talebinde bulunan sigortalılar ve hak sahipleri için, yürürlükten kaldırılan ilgili sosyal güvenlik mevzuatının 5510 sayılı Yasa’ya aykırı olmayan hükümlerinin uygulanacağı, 5. maddesinde sigortalı ve hak sahiplerinin çalışma gücü oranlarının a) Sağlık Bakanlığı eğitim ve araştırma hastaneleri, b) Devlet Üniversitesi, c) Türk Silahlı Kuvvetlerine bağlı asker hastaneleri, ç) sigortalıların ikamet ettikleri illerde (a), (b), (c) bentlerinde belirtilen hastanelerin bulunmaması durumunda Sağlık Bakanlığı tam teşekküllü hastanelerin yetkili olduğu, bildirilmiş, Sosyal Sigorta İşlemleri Yönetmeliğinin 56. maddesinde ise Kurum Sağlık Kurulunca verilen karara karşı yapılan itirazların Yüksek Sağlık Kurulunca inceleneceği bildirilmiştir.

Davalı Kurum tarafından sağlık kurulu tarafından davacının meslekte kazanma güç kayıp oranına ilişkin bir belirleme yapılmadığı halde, SSK işlemleri yönünden, Kahraman Maraş’taki sigortalıların, Kahraman Maraş Devlet hastanesine gönderildiğinin bildirilmesi nedeniyle,  mahkemenin talebi üzerine Kahraman Maraş Devlet hastanesince düzenlenen 30.05.2006 tarihli raporla belirlenen  %42,00 sürekli iş göremezlik oranının, davacının beden güç kayıp oranının tespiti için esas alınarak sonuca gidilmesi doğru değildir.

Yapılacak iş; öncelikle, davalı kurum dava konusu olayı iş kazası olarak değerlendirmediğinden, kurumu bağlamamak kaydıyla da olsa, Kurumca yetkilendirilen sağlık hizmeti sunucularının sağlık kurulları tarafından verilen raporlara istinaden Kurum sağlık kurulunca davacının meslekte kazanma gücü kayıp oranını belirlemek buna itiraz halinde 5510 sayılı yasanın 95.maddesindeki yöntem uyarınca öncelikle Sosyal Sigorta Yüksek Sağlık Kurulu'ndan rapor alınması, ilgililerin buna da itiraz etmesi halinde Adli Tıp Kurumundan "Çalışma Gücü ve Meslekte Kazanma Gücü Kaybı Tespiti İşlemleri Yönetmeliğindeki " hükümler çerçevesinde düzenlenmiş rapor alınarak, Sigortalıda meslek hastalığının bulunup bulunmadığının, var ise sigortalının meslekte kazanma güç kaybı oranının kesin biçimde belirlenmekten ibarettir.

Mahkemece; davacının meslekte kazanma güç kayıp oranının %24,20 olduğuna ilişkin Çukurova Üniversitesi Tıp Fakültesince düzenlenen 06.07.2005 tarihli raporla,  davacının iş kazası sonucu %42,00 oranında meslekte kazanma gücünü kaybettiğine ilişkin Kahraman Maraş Devlet hastanesince düzenlenen 30.05.2006 tarihli rapor arasındaki çelişki 5510 sayılı yasa ile düzenlenen yönteme uygun olarak giderilmeksizin yazılı şekilde davacının sürekli iş göremezlik oranının belirlenmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalılar K.N. ve A.Ö.’in bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 11.11.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.