muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/15586, Karar No: 2014/15694, Tarih: 06.11.2014

Yargıtay’ın yerleşmiş uygulamalarında ise özel ve dikkate alınması gereken haklı bir neden bulunmadıkça tarım arazilerinin olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net gelir üzerinden bilimsel yöntemle yapılacak değerlendirmede münavebeye alınacak ürünler için aynı Yasanın 4650 sayılı Yasa ile değişik 15. maddesinin son fıkrası hükmü uyarınca, kamulaştırma belgelerinin mahkemeye verildiği gün itibarıyla dekar başına elde edilecek asgari ve azami verim, üretim gideri ve toptan satış fiyatına ilişkin olarak ciddi istatistiki bilgilere dayalı olduğu bilinen o yerdeki gıda, tarım ve hayvancılık müdürlüğü verilerinin esas alınması aranmaktadır.

Dairenin geri çevirme kararı üzerine dosyaya getirtilen Salihli Gıda, Tarım ve Hayvancılık İlçe Müdürlüğü'nün 06.08.2014 tarih ve 3239 sayılı yazısı ile gönderilen veri cetvelinde sulu şartlarda buğday, saman, 2. ürün mısır ve 1. ürün mısırın 2013 yılına ait veri cetveli ile aynı kamulaştırma kapsamında Dairemize intikal eden Salihli 1. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2013/288E-2013/842K (Dairenin 2014/12586E- 2014/15149K) sayılı dosyası içerisene geri çevirme kararı üzerine getirtilen veri cetveli arasında münavebeye alınan ürünlerin dekar başına asgari ve azami verimi, üretim gideri ve toptan satış fiyatları arasında çelişki bulunmaktadır.

Saptanan bu durum karşısında mahkemece her iki cetvel gıda, tarım ve hayvancılık ilçe müdürlüğüne gönderilip çelişkinin nereden kaynaklandığı sorularak, çelişkinin giderilmesinden sonra, bilirkişi kurulunca münavebeye alınan buğday, saman, mısır ve ası mısırın 2013 yılı itibarıyla sulu şartlardaki dekar başına asgari ve azami verimi, üretim gideri ile kg. başına toptan satış fiyatlarını gösteren veri cetveli getirtildikten sonra bilirkişi raporundaki değerlerin bu verilere uygunluk sağlayıp sağlamadığının denetlenmesi ve gerekirse verilere uygunluk sağlayan ek raporlar alınarak oluşacak sonuca göre karar verilmesi gerektiğinin dikkate alınmaması,

3-Davanın mahiyeti gereği davada kendisini vekille temsil ettiren davacı idare lehine karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca maktu vekalet ücretine hükmedilmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Mahkemece, bilirkişi heyetinden 1. ve 2 .fıkralarda açıklanan bozma sebeplerini karşılayan ek rapor alınarak, raporun bozmaya ve veri cetveline uygunluğu da denetlendikten sonra temyiz edenin usulü kazanılmış hakkıda gözetilerek oluşacak sonuç doğrultusunda bir karar verilmelidir

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 06.11.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/16956, Karar No: 2017/6714, Tarih: 09.05.2017

**8. Hukuk Dairesi         2015/16956 E.  ,  2017/6714 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Katılma alacağı

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kabulüne ve karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiş olup hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

K A R A R

Davacı ... vekili, davalı adına edinilen taşınmaz nedeniyle 40.000,00 alacağın davalıdan alınarak davacıya verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı ... vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulü ile, 40.000,00 TL alacağın tahsiline karar verilmiştir. Hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Maddi olayları ileri sürmek taraflara, hukuki nitelendirme yapmak ve uygulanacak kanun maddelerini belirlemek hakime aittir (6100 sayılı HMK m. 33). İddianın ileri sürülüş şekline göre dava, artık değere katılma alacağı isteğine ilişkindir.

Mal rejiminin devamı süresince, bir eşin sahip olduğu edinilmiş malda, diğer eşin artık değerin yarısı oranında katılma alacak hakkı vardır. Artık değere katılma alacağı; eklenecek değerlerden (TMK m. 229) ve denkleştirmeden (TMK m. 230) elde edilen miktarlar da dahil olmak üzere, eşin edinilmiş mallarının (TMK m. 219) toplam değerinden, bu mallara ilişkin borçlar çıktıktan sonra kalan artık değerin (TMK m. 231) yarısı üzerindeki diğer eşin alacak hakkıdır (TMK m. 236/1). Katılma alacağı Yasa'dan kaynaklanan bir hak olup, bu hakkı talep eden eşin gelirinin olmasına veya söz konusu mal varlığının edinilmesine, iyileştirilmesine ya da korunmasına katkıda bulunulmasına gerek yoktur.

Mal rejiminin sona erdiği sırada mevcut olan edinilmiş mallar tasfiye edilir (4721 s.lı TMK’nun m. 235/1).

Edinilmiş mallara katılma rejiminin tasfiyesinde, artık değere katılma alacak miktarı hesaplanırken "eklenecek değerler" göz önünde bulundurulur. 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 229. maddesine göre; eşlerden birinin mal rejiminin sona ermesinden önceki bir yıl içinde diğer eşin rızası olmadan, olağan hediyeler dışında yaptığı karşılıksız kazandırmalar ile mal rejiminin devamı süresince diğer eşin katılma alacağını azaltmak kastıyla yaptığı devirler mal rejiminin sona erdiği anda mevcutmuş gibi tasfiyeye dahil edilir.

Bu tür uyuşmazlıklarda; öncelikle, davalı eş tarafından 229. madde sayılan amaç ve doğrultuda kazandırma veya devrin yapılıp yapılmadığı araştırılıp belirlenmelidir. Mahkemece, karşılıksız kazandırma veya devrin yapıldığının anlaşılması durumunda, söz konusu mal mevcut kabul edilerek yapılan hesaplamada davacı tarafın katılma alacak hakkının olup olmadığı, varsa miktarı saptanarak davalı eşten tahsili yönünde hüküm kurulmalıdır. Tasfiyede devredilen malvarlığının devir tarihindeki niteliği gözönünde bulundurularak tasfiye (karar) tarihindeki sürüm değeri esas alınır (TMK'nun m. 235/2).

Somut olaya gelince; eşler, 04.08.1988 tarihinde evlenmiş, 01.04.2013 tarihinde açılan boşanma davasının kabulüne ilişkin hükmün, kesinleşmesiyle boşanmışlardır. Mal rejimi boşanma davasının açıldığı tarih itibarıyla sona ermiştir (TMK m. 225/son). Sözleşmeyle başka mal rejiminin seçildiği ileri sürülmediğinden evlilik tarihinden 4721 sayılı TMK'nun yürürlüğe girdiği 01.01.2002 tarihine kadar mal ayrılığı (743 sayılı TKM m. 170), bu tarihten mal rejiminin sona erdiği tarihe kadar ise, edinilmiş mallara katılma rejimi geçerlidir (4722 sayılı yasanın m. 10, TMK m. 202/1). Tasfiyeye konu 13863 ada 3 parsel 2 nolu bağımsız bölüm, eşler arasında edinilmiş mallara katılma rejiminin geçerli olduğu 27.09.2007 tarihinde satın alınarak davalı eş adına tescil edildiği anlaşılmıştır. Davalı eş taşınmazı 04.04.2011 tarihinde 3. kişiye satmıştır. Mal rejiminin tasfiyesinde eşlerin bağlı bulunduğu rejime ilişkin hükümler uygulanır (TMK m. 179).

Yukarda açıklanan yasal düzenleme ve ilkeler uyarınca yapılan incelemede;

Tüm dava dosyası kapsamı birlikte değerlendirildiğinde, mahkemece, tasfiyeye konu taşınmazın satışından elde edilen paranın davalı tarafından evin ve çocukların ihitiyaçlarına harcandığını savunmasına karşı davacının harcanmadığına yönelik yeminli beyanına göre taşınmazın davacının katılma alacağını azaltma kastı ile devredildiği kabul edilerek katılma alacağına hükmedildiği, davalı adına satın alınan tasfiyeye konu 13863 ada 3 parsel 2 nolu bağımsız bölümün boşanma dava tarihinden yaklaşık iki yıl önce devredildildiği anlaşılmıştır. Mal rejimin sona erdiği tarihte tasfiye konu mevcut mal olmadığına göre, TMK 229 maddesine göre eklenecek değerlerin varlığını yani, mal rejiminin devamı süresince diğer eşin katılma alacağını azaltmak kastıyla yaptığı devir olduğunu davacının ispatlaması gerekir (TMK m. 6, HMK m. 190). Taraf ve tanık beyanları ile toplanan tüm delillere göre, davacı tarafından taşınmazın devir parasının mevcut olduğunun iddia ve ispat edilmemiş, ayrıca davalının diğer eşin katılma alacağını azaltmak kastıyla yaptığı devir yaptığı ispatlanamamıştır. Kaldı ki ispat külfeti davacı da olmasına rağmen mahkemece yemin hakkı yanlış tarafa yöneltilmiştir. O halde Mahkemece, davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olmuştur.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarda 2. bentte gösterilen sebeplerle 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3.maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA ve HUMK'nun 440/I maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine ve peşin harcın istek halinde temyiz edene iadesine, 09.05.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/23742, Karar No: 2015/2976, Tarih: 06.02.2015

**8. Hukuk Dairesi         2014/23742 E.  ,  2015/2976 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davada, 4721 Sayılı TMK'nın "Miras Hukuku" (TMK.3.Kitap) hükümlerinden kaynaklanan ve diğer dairelerin görevine girmeyen davalar sonucu verilen hüküm ve kararların Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih 2015/8 sayılı Kararı ile hazırlanıp, 22.01.2015 Tarihli ve 29244 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Hukuk Daireleri'ne ilişkin iş bölümü uyarınca, hükme yöneltilen temyiz itirazlarının incelenmesi Yargıtay (14.) Hukuk Dairesi'nin görev alanına girmesi nedeniyle, dosyanın anılan Daire Başkanlığı'na GÖNDERİLMESİNE, 06/02/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/9488, Karar No: 2013/6419, Tarih: 07.03.2013

**4. Ceza Dairesi         2011/9488 E.  ,  2013/6419 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Tehdit, hakaret

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Hakaret suçlarının alenen işlenmesi karşısında, TCK'nın 125/4. maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

2-CMK'nın 226. maddesi gereğince sanıklara ek savunma hakkı verilmeden, TCK'nın 43. maddesinin uygulanması,

3-Sabıkası bulunmayan sanıklar hakkında CMK'nın 231. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışılmaması,

4-Hakaret suçlarından kurulan hükümlerde, uzun süreli hapis cezaları ertelenen sanıklar hakkında TCK'nın 53/3. maddesindeki düzenlemede gözetilerek, aynı Kanunun 53/1. maddesinin a,b,c,d bentlerindeki hak yoksunluklarının tamamı yerine, yalnızca (b) bendindeki hak yoksunluğuna hükmolunması,

5-Açıkta alkol alan sanıkların, ihbar üzerine olay yerine gelip başkalarının huzur ve sükununu bozacak şekilde alkol almanın uygun davranış olmadığını bildiren müşteki polis memurlarına ''Sizin biletinizi kestik, elbet bir yerde sizi kıstıracağız, sizi vuracağız, kafanızı koparacağız, Yıldırım'a ayak basamayacaksınız, size burada görev yaptırmayacağız'' biçimindeki sözler söylemekten ibaret eylemlerinin kamu görevlisine karşı direnme suçunu oluşturup oluşturmayacağı tartışılmadan, yetersiz gerekçeyle tehdit suçundan hüküm kurulması,

6-Tehdit suçlarında, sanıkların cezasından TCK'nın 62. maddesi uyarınca takdiri indirim yapılırken, yanlış hesaplama sonucu hapis cezasının 2 yıl 1 ay yerine 2 yıl 2 ay olarak belirlenmesi,

Kanuna aykırı, sanık ...'in ve sanık ... müdafinin temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yeniden hüküm kurulurken 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince yürürlükte olan 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hakkın saklı tutulmasına, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 07/03/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12362, Karar No: 2019/5559, Tarih: 23.09.2019

**16. Hukuk Dairesi         2016/12362 E.  ,  2019/5559 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu,

GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

1- Tebligat Kanunu'nun bilinen adrese tebligatı düzenleyen 10. maddesinin 1. fıkrasına göre; tebligat, muhatabın bilinen en son adresinde yapılır. Tebligat Kanunu'na 6099 sayılı Kanun'un 3. maddesi ile eklenen aynı maddenin 2. fıkrasına göre ise, bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması halinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat bu adrese yapılır.

Dosya kapsamında, davalılar ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... ve ... adlarına çıkartılan gerekçeli karar tebligatlarının Tebligat Kanunu’nun 21/2. maddesine göre mernis adreslerine yapılmış olduğu anlaşılmaktadır. Bu davalıların adresleri dava dilekçesinde bildirilmediği gibi mahkemece de davalıların adresleri araştırılmaksızın mernis adreslerine doğrudan Tebligat Kanunu’nun 21/2. maddesine göre tebliğ yapılmış olması nedeniyle yapılan tebligatlar usulsüzdür. Bu nedenle, adı geçen davalıların bilinen son adresleri itibari ile adres araştırmalarının yapılması ve öncelikle araştırma sonucu elde edilen adreslerine gerekçeli kararın tebliğe çıkartılması, sonuç alınamazsa adres kayıt sistemindeki adresine “mernis adresi” şerhi düşülmeksizin tebligat çıkartılması, yine sonuç alınamazsa bu sefer adres kayıt sistemindeki adreslerine “mernis adresi” şerhi düşülerek Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesine göre tebligat yapılması ve temyiz süresinin beklenmesi,

2- Dava konusu 181 ada 12 parsel, 153 ada 8 parsel, 477 ada 7 parsel, 152 ada 5 ve 12 parsel sayılı taşınmazlar ile hükümde belirtilen 152 ada 15 parsel sayılı taşınmazların kadastro tespit tutanak örnekleri ile kadastro sonucu oluşan tapu kayıtlarının tüm tedavüllerinin, tespitler hükmen kesinleşmiş ise mahkeme karar örneklerinin Tapu Müdürlüğünden istenilerek dosya içerisine konulması, bundan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 23.09.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11517, Karar No: 2018/3696, Tarih: 17.05.2018

**11. Hukuk Dairesi         2016/11517 E.  ,  2018/3696 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada... Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 11.04.2016 tarih ve 2014/255-2016/328 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, 10.09.2013 başlangıç tarihli, 1 yıl süreli .... Sigorta Poliçesi ile dava dışı Finans Finansal Kiralama A.Ş.’nin müvekkiline kiralamış olduğu iş makinelerinin sigorta örtüsü altına alındığını, 22/11/2013 tarihinde forklift türü iş makinesinin yük kaldırma kollarından birinin kırıldığını, işlevsel olarak iki kolun aynı anda değişmesi gerektiğinden davalı ... şirketinden her iki kolun aynı anda değiştirilmesini talep ettiklerini, sigorta şirketinin ise sadece bir kolun teminat kapsamında değiştirilebileceğini belirttiklerini, bu durumun söz konusu poliçede korunan yararı karşılamadığını, ayrıca makineyi dava dışı .... firmasına aylık 8.000 Euro bedel karşılığı kiraladıklarını, hasarın giderilmemesi nedeniyle kar mahrumiyetlerinin olduğunu belirterek makinenin her iki kolunun değiştirilmesi için 45.109,00 TL, yoksun kalınan kar için 100 TL olmak üzere 45.209.00 TL’nin ticari temerrüt faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacı kiracı sigorta ettiren şirket ile sigortalısı Finans Finansal Kiralama A.Ş. arasında Finansal Kiralama Sözleşmesi imzalandığını ve davacı tarafından dava konusu forkliftin kiralandığını, davalı tarafından da sigortalandığını, .... Kiralama Şti.'nin muvafakatının alınması gerektiğini, aksi halde husumet yönünden davanın reddinin gerektiğini, dava konusu forklift iş makinesinin davalı şirkete sigortalı olduğunu, 22.11.2013 tarihinde hasar meydana geldiğini ve eksper tarafından hazırlanan rapora göre 1,5 yıldır kullanılan forkliftin sol ön çatalının kullanıcı hatası nedeniyle ve muhtemelen bir yere çarpması sonucu kırıldığını, forklift çatalının 2 yaşın üzerinde ve yoğun kullanım sonucu aşınma nedeniyle çift olarak değiştirilmesi gerektiğini, ancak forkliftte böyle bir durum olmadığını, yalnızca çatalların çift satılması nedeniyle sigortalının çiftin karşılanmasını talep ettiğini, ancak bu çatalı üreten firmalara tek çatal siparişinin de verilebildiğini, sigortalıda çok sayıda forklift olması ve yaptıkları iş dolayısıyla bu tür kırılma olasılıklarının yüksek olması nedeniyle çatalların piyasadan temin edilmesinin tavsiye edildiğini, çatalın birinin sağlam olması dikkate alınarak hasar hesabında sadece bir çatalın fiyatının esas alındığını, hasar için tespit edilen 10.639,34 USD’yi davacıya ödemeye hazır olduklarını bildirdiklerini, ancak davacının kabul etmediğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece tüm dosya kapsamına göre, forklif iş makinesi çatallarından bir tanesinin kırılması halinde her iki çatalın birlikte değiştirilmesinin zorunlu olduğu, forklift iş makinesinin bir bütün olarak sigortalanması nedeniyle davalı ... şirketinin her iki çatalın bedelini sigortalısına ödemek zorunda olduğu kar mahrumiyetinin ise poliçe kapsamında bulunmadığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, 45.109,00 TL'nin 26/05/2014 tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine karar verilmiştir.

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 2.311,30 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, 17.05.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/14478, Karar No: 2025/8207, Tarih: 05.05.2025

**4. Ceza Dairesi         2022/14478 E.  ,  2025/8207 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2020/122 E., 2021/759 K.

SUÇ : Cumhurbaşkanına hakaret

HÜKÜM : Esastan ret

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Yapılan ön inceleme neticesinde Bölge Adliye Mahkemesinin, yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu kararının katılan vekili tarafından temyizi üzerine gereği düşünüldü:

Sanığın, Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi’nden temin olunan güncel nüfus kayıt örneğine göre hüküm tarihinden sonra 16.05.2024 tarihinde vefat ettiğinin anlaşılması karşısında, bu durumun Mahkemece araştırılarak 5237 sayılı Kanun'un 64/1. maddesi uyarınca sanık hakkında açılan kamu davasının düşmesine karar verilip verilmeyeceğinin değerlendirilmesinde zorunluluk bulunduğu anlaşıldığından, katılan vekilinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden Bölge Adliye Mahkemesi kararının 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği, tebliğnameye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304. maddesi uyarınca Hozat Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilamının bir örneğinin ise Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

05.05.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/12813, Karar No: 2010/9576, Tarih: 06.04.2010

**9. Hukuk Dairesi         2010/12813 E.  ,  2010/9576 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Y A R G I T A Y K A R A R I

Yargıtay Başkanlar Kurulunun 31/01/2005 günlü kararı ile iş kazaları ve meslek hastalığından doğan maddi ve manevi tazminat davalarından kaynaklanan işveren ve işçi arasındaki rücu davalarına / iş kazaları ile meslek hastalığından dolayı istenilen maddi ve manevi tazminat taleplerinin yanında işçilik alacaklarına ilişkin hüküm ve kararların temyiz incelemesi Yargıtay 21.Hukuk Dairesine verilmiştir.

Taraflar arasındaki uyuşmazlığın niteliğine ve Yargıtay Başkanlar Kurulunun anılan kararına göre, dosyanın Yargıtay 21.Hukuk Dairesi'ne GÖNDERİLMESİNE,

06.04.2010 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/11171, Karar No: 2019/14589, Tarih: 10.12.2019

**8. Ceza Dairesi         2019/11171 E.  ,  2019/14589 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mala zarar verme suçundan suça sürüklenen çocuk ...'ın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 151/1, 31/3 ve 62. maddeleri gereğince 2 ay 20 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, anılan Kanun'un 50/3 ve 50/1-a maddesi uyarınca cezasının 1.200,00 ve 400,00 Türk lirası adlî para cezalarına çevrilmesine dair Küçükçekmece 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 16/11/2018 tarihli ve 2017/653 esas, 2018/1358 sayılı kararını kapsayan dosyası ile ilgili olarak;

Dosya kapsamına göre;

1-5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun“Kısa Süreli Hapis Cezasına Seçenek Yaptırımlar” başlıklı 50. maddesi 2. fıkrasında yer alan “Suç tanımında hapis cezası ile adlî para cezasının seçenek olarak öngörüldüğü hâllerde, hapis cezasına hükmedilmişse; bu ceza artık adlî para cezasına çevrilmez.” şeklindeki düzenlemeye rağmen, sanık hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 151/1. maddesi uyarınca verilen kısa süreli hürriyeti bağlayıcı cezanın, seçenek yaptırım olarak adlî para cezasına çevrilmesinde,

2-Sanık hakkında anılan suç uyarınca hükmedilen 2 ay 20 gün hapis cezasının 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 50/3 ve 50/1-a maddeleri uyarınca, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun karar ve hüküm hususundaki kurallarına aykırı şekilde cezanın bölünerek 2 ay hapis cezasının 1.200,00 Türk lirası adlî para cezasına ve 20 gün hapis cezasının 400,00 Türk lirası doğrudan adlî para cezasına çevrilmesi suretiyle hükmün infazında karışıklık meydana getirecek şekilde karar verilmesinde,

İsabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı CMK.nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 20.03.2019 gün ve 1780 sayılı kanun yararına bozma istemine atfen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 04.04.2019 gün ve KYB/2019/35166 sayılı ihbarnamesi ile dairemize tevdii kılınmakla incelendi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1-)TCK.nın 151/1. maddesinin seçimlik ceza öngörmesi ve aynı Yasanın 50. maddesinin 2. fıkrasında suç tanımında hapis cezası ile adli para cezasının seçenek olarak öngörüldüğü hallerde hapis cezasına hükmedilmişse bu cezanın artık adli para cezasına çevrilemeyeceği hükmünün düzenlenmesi karşısında; hükümlü ... hakkında yasada seçenek olarak öngörülen yaptırımlardan hapis cezasına hükmedilmiş olması nedeni ile kısa süreli hapis cezasının adli para cezasına çevrilemeyeceğinin gözetilmemesi,

2-)Hükümlü hakkında anılan suç uyarınca hükmedilen 2 ay 20 gün hapis cezasının 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 151/1., 31/3. ve 62. maddeleri uyarınca, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun karar ve hüküm hususundaki kurallarına aykırı şekilde 1600 TL adli para cezası yerine cezanın bölünerek 2 ay hapis cezasının 1.200,00 Türk lirası adlî para cezasına ve 20 gün hapis cezasının 400,00 Türk lirası doğrudan adlî para cezasına çevrilmesi suretiyle hükmün infazında karışıklık meydana getirecek şekilde karar verilmesinde,