muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/2544, Karar No: 2011/3302, Tarih: 24.10.2011

Ayrıca dosya içerisinde bulunan 07.07.2010 ve 09.07.2010 tarihli davalı iç yazışmalarından C..... Belediyesi ile yapılan uzlaşmanın  tasarrufu teşvik kesintisi ve nema borçlarını kapsayıp kapsamadığının uzlaşma komisyonu ve SSK dan sorulması gerektiği anlaşılmaktadır. Mahkemece davaya konu alacağın uzlaşma kapsamında olup olmadığı belediye ve ilgili kuruluşlardan sorulmamıştır.

Yukarıda belirtilen yasal ve hukuksal gerekçeler özellikle dairece benimsenen HGK kararları uyarınca dava konusu tasarrufu teşvik ve nema alacaklarından 5393 Sayılı Kanunun 5.maddesi anlamında uzlaşma yoluna giden Belediye işverenleri açısından sorumluluğun Hazine Müsteşarlığında olduğu kabul edilmelidir. Anılan yasa uyarınca uzlaşma yoluna gitmeyen Belediye işyerleri ile diğer kamu ve özel sektör işyerleri için davalı işverenin sorumluluğu devam etmektedir. Bu ilkeler ışığı altında dosya kesintilerinin tahsil edilip edilmediği SGK dan sorulmalı, gerçekten uzlaşma kapsamında kesintilerin ve nemaların tahsil edilmesi durumunda sorumluluğun hazineye geçtiği kabul edilerek, davalı hakkında dava, anapara katılmaksızın Haziran 2006 tarihindeki değerleme belirlenerek kabul edilmelidir. Eğer davaya konu alacak uzlaşma kapsamına alınmamışsa davalı hazine yönünden husumetten ret kararı verilmelidir. Eksik inceleme ile hatalı bilirkişi raporuna itibarla  karar verilmesi hatalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, 24.10.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/259, Karar No: 2013/3060, Tarih: 21.03.2013

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2013/259 E.  ,  2013/3060 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan sanıklar ..., ..., ..., ..., ... ve ...‘nın yapılan yargılamaları sonunda; atılı suçtan mahkûmiyetlerine dair Silivri 2. Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 27.06.2012 gün ve 2012/88 Esas, 2012/408 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanıklar müdafileri tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

5275 sayılı Kanunun 116/2. fıkrası, 8.8.2011 tarihli 650 sayılı ...nın 30. maddesi ile değiştirilmiş “İkinci derece dahil kan veya kayın hısımlarından birinin ya da eşinin ölümü halinde, tutukluya, soruşturma evresinde soruşturmayı yapan Cumhuriyet savcısı, kovuşturma evresinde kovuşturmayı yürüten hâkim veya mahkeme tarafından, soruşturmanın veya kovuşturmanın selameti ve güvenlik bakımından sakınca oluşturmaması koşuluyla, dış güvenlik görevlisinin refakatinde yol süresi dışında iki güne kadar cenazeye katılması için izin verilebilir.” hükmü öngörülmüştür.

Suç tarihi 24.11.2011- 25.11.2011 günleridir. Bu tarihten sonra 5275 sayılı Kanunun 116/4. fıkrasına, 27.4.2012 tarih ve 6301 sayılı Kanunla “İkinci ve üçüncü fıkraya göre izin verilen tutuklu, izin süresi içinde gece konaklaması gerektiği takdirde, bulunduğu yer ceza infaz kurumunda, bulunmaması halinde kolluk tarafından güvenli görülen yerde kalır. "Hükmü eklenmiş, bu fıkra da 24.1.2013 tarih ve 6411 sayılı Kanunun 12. maddesiyle'' "İkinci ve üçüncü fıkraya göre izin verilen tutuklunun, izin süresi içinde gece konaklaması gerektiği takdirde, kendi evi veya ikinci fıkrada belirtilen bir yakınının evinde, güvenli görülen başka bir yerde ya da gidilen yerde bulunan kapalı ceza infaz kurumunda kalmasına, güvenlik hususu değerlendirilmek ve gerekli güvenlik tedbirleri alınmak suretiyle, gidilen yerin valisi tarafından karar verilir." biçiminde değişikliğe tâbi tutulmuştur.

Silivri 7 nolu Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda tutuklu olarak bulunan mağdur ...’ın babasının 23.11.2011 tarihinde vefatı nedeniyle kendi talebi üzerine İstanbul 13. Ağır Ceza Mahkemesince aynı tarihte 2011/749 D.İş sayı ile, 5275 sayılı CİGTİK.nin 116/2. maddesi hükmüne uygun olarak, “Dış güvenlik görevlisinin refakatinde yol süresi hariç iki gün süreyle cenazesine katılmasına izin verilmesine” karar verilmiştir.

Bu kararın icrası amacıyla, Silivri Cumhuriyet Savcısının 23.11.2011 tarih ve 2011/175 sayılı yazısı ile Ceza İnfaz Kurumu Koruma Jandarma Tabur Komutanlığına, “Tutuklunun 24.11.2011 günü saat 09.00'da belirtilen adreste cenazesine katılabilmesi için kurumumuzdan teslim alınarak izin bitimi 25.11.2011 tarihinde tekrar kurumumuza teslim edilmesi” biçiminde mahkeme kararının infazına ilişkin talimat verilmiş, Jandarma Komutanlığına gönderilen yazıda Cumhuriyet Savcısının imzasının bulunmadığı görülmüş, imzanın daha sonra cezaevinde kalan belge paraflanarak tamamlandığı anlaşılmıştır. Bu talimat uyarınca, sanık ... müdafiin duruşmadaki savunmasına göre, İstanbul İl Jandarma Alay Komutanı olan sanık ... tarafından verilen emir üzerine İl Alay Komutanı Yardımcısı olarak görev yapan sanık ...’in içeriğinde “Tutuklu ...’ün 24 Kasım 2011 günü saat 09.00’da alınıp 25 Kasım 2011 tarihinde saat 16.00’da devriyenin dönüşe geçeceğinin planlandığı, tutuklu, izin süresince gündüzleri ... mh. ... sokak no.11 D.3 .../Tekirdağ adresinde bulunacak, 24 Kasım 2011 günü cenaze merasimi ve taziye sonrası geceyi geçirmek üzere hava kararmadan Tekirdağ Kapalı Ceza İnfaz Kurumuna teslim edileceği, 25 Kasım 2011 günü götürüleceği taziye evinden saat 16.00’da ayrılarak tutuklu İstanbul’a dönüşte teslim alındığı cezaevine teslim edileceği” yazılı bir mesaj formu hazırlatılarak sanık ...’in sorumluluğundaki Cezaevi Koruma Jandarma Taburu Komutanlığına ve sanık ...’un görevi altındaki Sevk Bölük Komutanlığına gönderilmiştir. Sanıklar ... ve ..., görevlendirdikleri sanıklar ... ve ...’a düzenledikleri belge ile emri tebliğ-tebellüğ etmişlerdir. Muratlı ilçesine gidilmiş, hem ilçe emniyet müdürlüğünden hem de ilçe jandarma komutanlığından destek alındıktan sonra saat 11.00 sırasında cenaze evine ulaşılmıştır. Cenaze namazı ve defin işlemlerine katılmasına imkân tanındıktan sonra cenaze evine getirilen tutuklu burada bir süre taziyeleri kabul etmiştir. Mağdurun ve sanıklar ... ile ...’un da beyanlarına göre, tutuklu ve abisi tarafından tutuklunun taziye evinde kalıp kalamayacağı sorularak evde kalması istendiği halde 16.30 sıralarında taziye evinden alınıp 30 km mesafede bulunan Tekirdağ Kapalı Ceza İnfaz Kurumuna teslim edilerek geceyi burada misafir tutuklu olarak geçirmesi sağlanmıştır. 25.11.2011 günü sabahı 08.00 gibi Tekirdağ’daki cezaevinden alınıp tekrar Muratlı’ya getirilmiş olan tutuklunun 15.00’e kadar taziye için kalmasına fırsat verilmiş ve devamında evden alınarak yarım saat mezarlığa uğramasına müsaade edildikten sonra 17.35’de, tutuklu bulunduğu Silivri’deki ceza infaz kurumuna teslim edilmiştir.

Sanık ...’nun savunmalarında ve mahkemeye sunulan belgelerde, bir kısım davalardan yargılanmakta ve tutuklu olan inceleme dosyamızla ilgisi bulunmayan sanıklar ..., ..., ... ve ... hakkında ilgili mahkemelerin vermiş oldukları cenaze izinlerinin nasıl kullanılacağının, mahkeme kararına uygun olarak Cumhuriyet Savcılarınca tutukluların taziye evlerinde kalmaları gereğine yönelik talimatla bildirilmiş olduğunun ifade edilmesi, sanıkların inceleme konumuz olan ve cenaze iznine ilişkin mahkeme kararının yerine getirilme koşullarını da diğerlerine paralel olarak bildiklerini göstermektedir. Bu tutuklu sanıklardan ...’in izin sırasında firar etmiş olması, daha sonra verilecek izinlerin keyfi olarak az ya da hiç kullandırılmamasını değil, tutuklu olup kendilerine mahkeme kararıyla izin verilen kişilerin kaçmamasına yönelik daha sıkı güvenlik önlemleri alınmasını, ancak taziye izninin cezaevinde değil taziye evinde ya da ilgili yerlerde geçirilmesinin sağlanmasını gerektirir.

Öncelikle sanıkların, tutuklu ...’ın cenaze izni kullanmasına ilişkin görevlerinin hukuksal niteliği belirlenmelidir.

Anayasa’nın 138/4. maddesi hükmüne göre “Yasama ve yürütme organları ile idare, mahkeme kararlarına uymak zorundadır; bu organlar ve idare, mahkeme kararlarını hiçbir suretle değiştiremez ve bunların yerine getirilmesini geciktiremez.”

Yine Anayasa’nın 137/2-3. madde ve fıkralarına göre “Konusu suç teşkil eden emir, hiçbir suretle yerine getirilmez; yerine getiren kimse sorumluluktan kurtulamaz.

Askeri hizmetlerin görülmesi ve acele hallerde kamu düzeni ve kamu güvenliğinin korunması için kanunla gösterilen istisnalar saklıdır.”

5237 sayılı TCK.nın 24/3-4. maddesi “Konusu suç teşkil eden emir hiçbir surette yerine getirilemez. Aksi takdirde yerine getiren ile emri veren sorumlu olur. Emrin, hukuka uygunluğunun denetlenmesinin kanun tarafından engellendiği hâllerde, yerine getirilmesinden emri veren sorumlu olur.

Türk Silahlı Kuvvetleri İç Hizmet Kanununun 14/1-2. maddesi uyarınca “Ast; amir ve üstüne umumi adap ve askeri usullere uygun tam bir hürmet göstermeye, amirlerine mutlak surette itaate ve kanun ve nizamlarda gösterilen hallerde de üstlerine mutlak itaate mecburdur.

Ast muayyen olan vazifeleri, aldığı emri vaktinde yapar ve değiştiremez, haddini aşamaz. İcradan doğacak mesuliyetler emri verene aittir.

İtaat hissini tehdit eden her türlü tezahürler, sözler, yazılar ve fiil ve hareketler cezai müeyyidelerle men olunur.”

Askeri Ceza Kanununun 41/2-3. maddesinde ise, “Hizmete müteallik hususlarda verilen emir bir suç teşkil ederse bu suçun işlenmesinden emir veren mesuldür.

3 - Aşağıdaki hallerde maduna da faili müşterek cezası verilir :

a- Kendisine verilen emrin hudutlarını aşmış ise,

b- Amirin emrinin adli ve askeri bir suç maksadını ihtiva eden bir fiile müteallik olduğu kendisince malum ise.” hükümleri öngörülmektedir.

Askeri Ceza Kanununun 41/2-3. maddesinde ise, “Hizmete müteallik hususlarda verilen emir bir suç teşkil ederse bu suçun işlenmesinden emir veren mesuldür.

3 - Aşağıdaki hallerde maduna da faili müşterek cezası verilir :

a- Kendisine verilen emrin hudutlarını aşmış ise,

b- Amirin emrinin adli ve askeri bir suç maksadını ihtiva eden bir fiile müteallik olduğu kendisince malum ise.” hükümleri öngörülmektedir.

Buna göre başta İl Jandarma Komutanı olan sanığın, mahkeme kararıyla kendisine babasının cenazesi için izin verilen mağdurun, bu mahkeme kararına uygun olarak, kaldığı cezaevinden alınması ve yol süresi hariç iki gün süreyle yanlarında dış güvenlik görevlisi bulundurulmak suretiyle taziye evinde tutulmasını emretmek yerine, mahkemenin verdiği iznin tam olarak kullanılmasını engelleyen, iki gün izin kullanmayı içeren mahkeme kararına aykırı olan ve tutukluya taziye nedeniyle verilen kısmi hürriyeti, cezaevine erken teslim ve iznini 48 saat yerine toplam yaklaşık 12 saat süreyle kullandırma biçimindeki emri astlarına vermesi konusu suç teşkil eden ve yerine getirilmesi hiçbir kamu görevlisini cezai sorumluluktan kurtarmayan bir eylemdir. Bu sorumluluk Anayasa'nın 138/4, 137/2, 5237 sayılı TCK.nın 24/3. ve 211 sayılı Türk Silahlı Kuvvetleri İç Hizmet Kanununun 14/1-2, 1632 sayılı Askeri Ceza Kanununun 41/2. maddelerinde yerini bulmaktadır.

Konusu suç oluşturan emri yerine getiren öbür sanıkların sorumlulukları ise, yine Anayasa'nın 138/4, 137/2, 5237 sayılı TCK.nın 24/3. maddeleri ile 1632 sayılı 41/3-b maddesinde öngörülen “Amirin emrinin adli ve askeri bir suç maksadını ihtiva eden bir fiile müteallik olduğu kendilerince malum” olduğu halde yapmakta tereddüt göstermemelerinden doğmaktadır.

İznin başlangıcından sonuna kadar izinliye refakat etme, izinliyi koruma, onun kaçmasını önleme, iznin gereklerini yerine getirmesine imkân sağlama ve izin süresi bitiminde onu kalmakta olduğu ceza veya tutukevine teslim etme sorumluluklarını içeren bu görevin, 2803 sayılı Jandarma Teşkilat ve Vazife Kanununun 7/1-b ve 83/7362 sayılı Jandarma Teşkilatı Görev ve Yetkileri Yönetmeliğinin 81. maddelerinde tanımını bulan, bir suçla ilgili olarak kanunlarda belirtilen işlemlerden veya bunlara ilişkin adli görevlerden olmadığı açıkça görülmektedir. Bununla birlikte “ceza ve tutukevlerinin dış korumalarını yapmayı” mülki görev olarak kabul eden 2803 sayılı Kanunun 7. maddesiyle “Tutuklu ve hükümlülerin sevk ve nakilleriyle muhafaza vazifelerini de mülki görevler arasında sayan anılan yönetmeliğin 45/1-h maddesi gözetildiğinde, izinli olan tutuklu veya hükümlüye refakat etme işinin, sanıkların aşamalardaki savunmalarında da sıklıkla dile getirildiği gibi idari, diğer bir deyişle mülki görev niteliğinde bulunduğunu kabul etmek gerekmektedir.

Sanıkların, tutukluya izin süresince refakat etme eylemlerinin idari görev niteliğinde olduğu kabul edilmesi gerektiğine göre, bu eylem sırasında işlenmiş suç nedeniyle sanıklar için 4483 sayılı ''Memurlar ve Diğer Kamu Görevlilerinin Yargılanması Hakkında Kanun” uyarınca soruşturma izni alınmasının gerekip gerekmediği hususu yine öncelikle değerlendirilmelidir.

4483 sayılı Kanunun 1. maddesinde “… memurlar ve diğer kamu görevlilerinin görevleri sebebiyle işledikleri suçlardan dolayı yargılanabilmeleri için izin vermeye yetkili mercileri belirtmek ve izlenecek usulü düzenlemek” biçimindeki düzenlemeyle amacı ortaya konulmuş, bu maddenin gerekçesinde, “Memurlar ve diğer kamu görevlilerinin sadece görevleri sebebiyle işledikleri suçlardan dolayı yargılanabilmelerinin yetkili merciin izin vermesine bağlı bulunduğu ve bu izinle ilgili usulü düzenlemek olduğu” ifade edilmiştir. Kanunun 2. maddesinde kapsamı “Bu Kanun, Devletin ve diğer kamu tüzel kişilerinin genel idare esaslarına göre yürüttükleri kamu hizmetlerinin gerektirdiği asli ve sürekli görevleri ifa eden memurlar ve diğer kamu görevlilerinin görevleri sebebiyle işledikleri suçlar hakkında uygulanır” biçiminde belirlenmiştir. Buna göre, 4483 sayılı Kanun kapsamında soruşturulması gereken suçlar, memurlar ve kamu görevlilerinin “Görevleri sebebiyle işledikleri eylemler”le sınırlandırılmış, “Görev sırasında işlenen fakat görevle ilgisi bulunmayan suçlar'' kapsam dışında bırakılmıştır. Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 17.02.2004 gün ve 2004/2-10 Esas, 2004/40 Karar; 23.03.2004 gün ve 2004/2-50 Esas, 2004/72 Karar, yine Ceza Genel Kurulunun ilk derece mahkemesi sıfatıyla verdiği 02.03.2012 gün ve 2011/1 Esas, 2012/1 Karar sayılı ilamları ile Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 08.07.2008 gün ve 2008/4583 Esas, 2008/15837 Karar; 04.12.2007 gün ve 2007/8658 Esas, 2007/10300 Karar ve 3. Ceza Dairesinin 31.05.2010 gün ve 2007/14144 Esas, 2010/9605 Karar; 26.04.2010 gün ve 2008/14427 Esas, 2010/7223 Karar; 26.01.2011 gün ve 2010/12392 Esas, 2011/578 Karar sayılı ilamlarında da ifadesini bulduğu gibi Dairemizce benimsenen birçok yargısal kararda vurgulandığı üzere, ''Görev sebebiyle işlenen suç'' kavramının, memuriyet görevinden doğan, görev ile bağlantılı ve sadece kamu görevlileri tarafından işlenebilen, failin kamu görevlisi olmasının suç tipinde kurucu unsur olarak öngörüldüğü, yalnızca kamu görevlisinin işleyebilmesine özgülenmiş, “Görevi kötüye kullanma (TCK.nın 257), kamu görevlisinin resmî belgede sahteciliği (TCK.nın 204/2), kamu görevlisinin hukuka aykırı olarak bir kimsenin üstünü veya eşyasını araması (TCK.nın 120), kamu görevlisinin zimmet veya irtikâp suçunun işlenmesine kasten göz yumması (TCK.nın 251) vb. suçlarını kapsadığı yerleşik Yargıtay içtihatları ile sabittir. Kamu görevlisinin suçun hukuksal yapısında kurucu unsur olarak yer almadığı, sadece kamu görevlilerinin işleyebilmesine özgü olmayan ve herkes tarafından işlenebilen kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunun ''görev sebebiyle işlenen suç'' olarak kabul edilemeyeceği, TCK.nın 109/3-d bendinde öngörülen kamu görevlisinin nüfuzunu kötüye kullanmak suretiyle hürriyetten yoksun bırakma eyleminin yalnızca suçun nitelikli hallerinden birisini oluşturduğu, kamu görevlisi olmanın bu suçta, suçun kurucu unsuru olmadığını izaha gerek bulunmamaktadır.

2803 sayılı Kanunun 7. maddesi ve 83/7362 sayılı Jandarma Teşkilatı Görev ve Yetkileri Yönetmeliğinin 45/1-h Maddesi gözetildiğinde, izinli olan tutuklu veya hükümlüye refakat etmenin, mülki görev niteliğinde kuşku bulunmamakta ise de, bu görev, sadece tutuklu yahut hükümlülerin Kanun ve ilgili yönetmelikte ifade edilen sevk veya nakil görevleriyle aynı nitelikte bir görev değil, tutuklunun mahkemece verilen yol hariç iki gün iznini kullandığı sırada, kendisine dış güvenlik olarak refakat edilmesini ve iki gün sonra da alındığı ceza evine teslimini gerektiren, halen tutuklu bulunan mağdura, mahkemece babasının cenazesi nedeniyle tanınmış, kısmî bir özgürlüğün kullanılmasını sağlamayı gerektiren bir görevdir. Mahkemenin verdiği bir kararla sağlanan özgürlüğün, herhangi bir kamu görevlisi tarafından kısıtlanması veya eksik kullandırılması mümkün olmadığı gibi, hürriyetin kısıtlanmasını sonuçlayan ve konusu itibarıyla suç oluşturan bir emrin ya da talimatın uygulanması da mümkün değildir.

Bunun yanında hürriyetten yoksun bırakma suçunun oluşması için genel kastın yeterli olduğu, özel bir kast ve amaca hukuken gerek bulunmadığı, mağdur tutukluyu mahkeme kararına aykırı olarak iki günlük izin süresinin tamamının kullanılmasını engeller nitelikte hürriyetten yoksun bırakma eyleminin suç olduğunu bilme ve konusu suç olan emri yerine getirmek suretiyle suç işleme kastının varlığı ve suçun tamamlanması için yeterli olduğu kanaatine varılmış, sanıklar ..., ..., ... ve ... hakkında TCK.nın 109/1. maddesi uyarınca tayin edilen 1 yıl 6 ay hapis cezaları aynı Kanunun 109/3. maddesi ile bir kat artırılırken, 2 yıl 12 ay yerine 3 yıl olarak fazla belirlenmesi, bu fıkradan sonra 62. maddenin uygulanması ile sonuç cezaların doğru olarak tayin edilmiş olduğundan; sanıkların, mağduru önce 24.11.2011 günü, defin sonrasında cezaevine alarak 48 saatlik izni kesintiye uğratmaları ve 25.11.2011 günü taziye evine götürdükten sonra izin süresi tamamlanmadan tekrar Silivri Cezaevine teslim etmelerinin aynı suç işleme kararı altında değişik zamanlarda birden fazla hürriyetten yoksun bırakma suçunu oluşturmasına karşın TCK.nın 43. maddesiyle cezalarının artırılmaması ve suçlar TCK.nın 53/1-a maddesinde öngörülen kamu görevinin sağladığı nüfuz kötüye kullanılarak işlenilmesine karşın aynı maddenin

5. fıkrasındaki hak yoksunluğuna hükmedilmemesi karşı temyiz olmadığından; sanıkların mağduru, taziye izni bitmeden, bu iznin tam olarak kullanılmasına engel olacak şekilde, kalmış olduğu cezaevine götürmelerinin, kendilerine verilmiş suç oluşturan bir emrin yerine getirilmesi olup, TCK.nın 110. maddesinin uygulanmasını gerektiren etkin pişmanlık olarak değerlendirilemeyeceği anlaşıldığından bu hususlar bozma nedeni yapılmamıştır.

Sanıklar ... ve ... hakkında kurulan hükümlerin incelenmesinde;

Sanıklar ... ve ... hakkında kurulan hükümlerin incelenmesinde;

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiillerin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatları yapılmış bulunduğundan sanıklar ... ve ... müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle eleştiri dışında usul ve kanuna uygun olan hükümlerin ONANMASINA,

Sanıklar ..., ..., ... ve ... hakkında kurulan hükümlere ilişkin yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanıklar müdafilerinin soruşturma izni gerektiğine, suçun oluşmadığına, suç kastının bulunmadığına ve yukarıda bir kısmı izah edilen sair hususlara yönelik temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Sanıklar ..., ..., ... ve ... hakkında, kasıtlı suçtan dolayı hapis cezasına mahkûmiyetlerinin kanuni sonucu olarak 5237 sayılı TCK.nın 53/3. maddesine göre, 53/1-c madde ve bendinde yer alan kendi alt soyu üzerindeki velâyet, vesayet ve kayyımlık yetkileri ile ilgili hak yoksunluğunun koşullu salıvermeye kadar uygulanacağı, alt soyu haricindekiler yönünden ise bu hak yoksunluğunun hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar devam edeceği gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanıklar müdafilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu hususun yeniden duruşma yapılmaksızın CMUK.nın 322. maddesinin verdiği yetki uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasında yer alan, 5237 sayılı TCK.nın 53/1. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölüm hükümden çıkartılarak, yerine “Sanıkların TCK.nın 53/3. maddesine göre 53/1-c maddesinde yer alan kendi alt soyları üzerindeki velâyet, vesayet ve kayyımlık yetkileri ile haklarından koşullu salıverilmeleri tarihine, 53/1. maddesinde yazılı diğer haklardan 53/2. maddesi gereğince hapis cezalarının infazları tamamlanıncaya kadar yoksunbırakılmalarına” ibaresi eklenmek suretiyle sair yönleri usul ve kanuna uygun olan hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 21.03.2013 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

1-SUÇA KONU OLAYIN OLUŞU:

Silivri 7 Nolu L Tipi cezaevi tutuklularından ...'ın babasının ölümü nedeniyle İstanbul 13.Ağır Ceza Mahkemesinin 23.11.2011 gün ve 2011/749 D. İş sayılı kararıyla, adı geçen tutukluya dış güvenlik görevlisinin refaketinde yol süresi hariç 2 gün süreyle cenazeye katılmasına izin verilmiştir.Bu karar verildiğinde saatler 17.30 'u göstermektedir.