muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/2437, Karar No: 2015/8197, Tarih: 12.06.2015

**11. Hukuk Dairesi         2015/2437 E.  ,  2015/8197 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA 2. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 21/11/2014

NUMARASI : 2014/544-2014/644

Taraflar arasında görülen davada Ankara 2. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 21.11.2014 tarih ve 2014/544-2014/644 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili ile davalının %50'şer hisse ile dava dışı T. Yapı San. Tur. Tic. Ltd. Şti.'ni kurduklarını, ortakların sermayenin 1/4'ünü şirketin kuruluşunun tescil ve ilanından itibaren üç ay içinde, diğer kalan kısmını ise 31.08.2010 tarihine kadar ödeyeceğini taahhüt etmesine rağmen davalının edimini yerine getirmediğini, şirket kuruluş aşamasında davalının ödemesi gereken zorunlu masraf ve giderleri müvekkilinin ödediğini, davalının sermayenin 1/4'üne isabet eden sermaye koyma borcunu yerine getirmemesi nedeniyle mahkeme kararıyla şirketin fesih ve tasfiyesine karar verildiğini, kararın kesinleştiğini ileri sürerek, şirket muavin defter kayıtlarına göre müvekkilince kuruluş aşamasında yapılan 16.217,19TL'lik harcamanın davalının %50 hissesine isabet eden 8.108,00 TL'lik kesintinin davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, şirketin kuruluş aşamasında yapılan harcamaların şirket ortaklarının hissesi oranında harcandığını, bu durumun 25.10.2008 tarihli 2 nolu kararla imza altına alındığını, davacının davaya dayanak yaptığı harcama listesinin hem ortak harcanan rakamları hem de tasfiyeden sonraki dönemlerde müvekkili ile ilgisi olmayan harcama kalemlerini kapsadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, Dairemizin bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, davacının şirket adına harcamalarının 16.689,25 TL tutarında olduğu, 28.10.2008 tarihli ortaklar kararına göre 1/2'si olan 8.344,63 TL'yi davalıdan isteyebileceği, davalı sermaye taahhüdü borcunu yerine getirmediğinden davacının alacağını istemekte haklı olduğu gerekçesiyle, davanın kabulü ile 8.108,00 TL'nin tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava, tasfiyesine karar verilen şirkete ait şirketin kuruluş aşamasına ilişkin yapılan harcamaların diğer ortaktan tahsili istemine ilişkin olup, mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava, tasfiyesine karar verilen şirkete ait şirketin kuruluş aşamasına ilişkin yapılan harcamaların diğer ortaktan tahsili istemine ilişkin olup, mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

Mahkemece benimsenen bilirkişi raporunda defter kayıt ve belgelerinin incelenmesi sonucunda ortaklar cari hesabında görülen şirketin kuruluş ve tasfiye döneminde kasaya verilen nakitler ve harcamaların davacı tarafından yapıldığı, davalı tarafından herhangi bir harcama ve kasadan tahsilat kaydına rastlanmadığı, yapılan ödemelerin bir kısmının davacının sermaye koyma taahüdü olarak mahsup edildiği belirtilmiştir. Dairemizin bozma ilamında belirtilen 25.10.2008 tarihli ortaklar kurulu kararı 3 maddeden ibaret olup, "1- Şirketimizin kurulması sırasında ve resmi olarak kurulmasından önce yapılan harcamaların şirket defterine kaydedilmesine, 2- Şirketimizin kurulması sırasında yapılan harcamalar şirket ortaklarının hisseleri oranında harcandığından, ortak cari hesaplarına hisseleri oranında alacaklandırılmasına, 3- Yapılan harcamaların sermaye taahhüt hesaplarından mahsup edilerek ortaklara geri ödenmemesine" şeklindedir. Dairemizin uyulan bozma ilamında ortaklar kurulu kararının tüm hükümleri birlikte değerlendirilerek oluşacak sonuca göre karar verilmesi gerektiği belirtilmiş olmasına rağmen, gerek bilirkişi raporunda gerekse mahkeme gerekçesinde belirtilen ortaklar kurulu kararı ile maddi olgu bir bütün olarak değerlendirilip tartışılmamış olmakla bozma gereğinin yerine getirildiğinden bahsedilemez. Bu durumda, uyulan bozma gereğinin yerine getirilmesi amacıyla kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazının kabulü ile kararın davalı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 12.06.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/4040, Karar No: 2012/2665, Tarih: 10.04.2012

**1. Ceza Dairesi         2010/4040 E.  ,  2012/2665 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No: 1/B - 2010/126616

MAHKEMESİ : Bakırköy 5. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ ve NO : 22/12/2009, 2005/331 (E) ve 2009/430 (K)

SANIK : Y.. Y..

SUÇ : Kasten öldürmeye yardım, 6136 sayılı Yasaya Muhalefet

TÜRK MİLLETİ ADINA

1- Katılan Şükrü'nün sanık hakkındaki 6136 sayılı Yasaya aykırılıktan açılan kamu davasına katılma hakkı bulunmadığından, katılan vekilinin bu suça yönelik temyiz isteminin CMUK.nun 317. Maddesi gereğince reddine,

2- Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık Yusuf'un kasten öldürmeye yardım suçunun sübutu kabul edilmiş, takdire ve tahrike ilişen cezayı azaltıcı sebebinin niteliği takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bozma nedenleri dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin sübuta, meşru müdafaa şartlarının varlığına; katılan vekilinin eksik incelemeye, haksız tahrik bulunmadığına yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

a) Nüfus kaydına göre maktul Ferhat'ın suç tarihinde 18 yaşından küçük olduğu anlaşılmakla, sanığın eyleminin 5237 sayılı TCK.nun 82/1-e maddesi kapsamında çocuğu kasten öldürmeye yardım suçunu oluşturduğu gözetilmeden, suçun niteliğinde hataya düşülerek 5237 sayılı TCY'nın 81. maddesi gereğince hüküm kurulması,

b) Baro tarafından CMK 234 maddesi gereğince atanan vekile ödenecek ücretin 5320 sayılı Yasanın 13/1 maddesi gereğince yargılama gideri olarak sanığa yüklenmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmekle hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi BOZULMASINA, 10.04.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/19657, Karar No: 2016/13575, Tarih: 16.06.2016

**7. Hukuk Dairesi         2016/19657 E.  ,  2016/13575 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

(İş Mahkemesi Sıfatıyla)

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1- Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2- Davacı vekili, davacının büyük hissedarı ... olan davalı şirkette 270 civarında işçinin çalıştığını. 2014 yılı Şubat ayında 206 işçinin ... üye olduğunu, 30/03/2014 tarihinde yapılan yerel seçimlerle belediye yönetiminin el değiştirdiğini, bu tarihten itibaren sendika üyesi olan işçilere üyelikten istifa etmeleri yönünde baskı yapıldığını, baskılara dayanamayan çok sayıda işçinin sendika üyeliğinden istifa ettiğini, davalı şirket yöneticilerinin ve Belediye Başkanın işçilerin çoğunluğunu sendika üyeliğinden istifa ettiremeyince 28/11/2014 tarihli yazı ile ilk etapta 64 işçinin iş sözleşmesini 30/11/2014 tarihinden itibaren 5 ay süreyle askıya aldığını, askıya alma işlemine de kış mevsiminin gelmiş olması ve yoğunluğun azalmasının gerekçe gösterildiğini, davacı ve arkadaşlarının ise 31.03.2015 tarihli yazı ile aynı neden gerekçe gösterilerek iş akitlerine son verildiği, davalı işverenin iş sözleşmesini tek taraflı olarak askıya almasının, işin niteliğinden ve yasadan kaynaklanmadığından iş sözleşmesinin feshi niteliğinde olduğunu, iş sözleşmesinin sendikal nedenle ve geçerli bir neden olmaksızın sona erdirildiğini öne sürerek feshin geçersizliğinin tespiti ile davacının işe iadesine, 6356 sayılı Sendikalar ve Toplu İş Sözleşmesi Kanunu'nun 25 maddesine göre davacının yasal süre içinde başvurusu üzerine davalı tarafça işe başlatma - başlatmama şartına bağlı olmaksızın ödenmesi gereken sendikal tazminat tutarının en az 1 yıllık brüt ücreti olarak tespitine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili; iş akdinin feshedilmediğini, sadece şirketin faaliyet konusu olan işlerinin azalması ve ekonomik nedenlerle 5 ay süreyle askıya alındığını, işe iade davası koşullarının oluşmadığını savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, davalı ... davacı ve arkadaşlarının sendikaya üye olmasından dolayı iş akitlerinin tek taraflı olarak askıya alınmasının işverenin haksız feshi olduğu, mahkemece aynı konuya ilişkin dosyalarda verilen davanın reddine ilişkin kararların Yargıtay 7. Hukuk Dairesi'nce bozulup ortadan kaldırıldığı gözönüne alınarak yargılama süresinde davacı işe başlatılmış olmakla davacının işe iade talebi yönünden karar verilmesine yer olmadığına ancak feshin sendikal nedene dayandığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Mahkemece davalı işverence yapılan tek taraflı askıya alma işleminin bir işveren feshi olduğu ve feshin geçerli nedene dayanmadığı anlaşılmakta olup, yargılama sürecinde davacı işçi işe başlatılmış olmakla dava bu yönden konusuz kalmıştır. 03.06.2015 tarihli şirket yazı cevabına göre, fesih tarihi olan 01.04.2015 tarihinde iş akdi askıya alınan 25 kişi bulunmakta olup bu işçilerden 20'si sendikalıdır. İşyerinde çalışan işçi sayısı ise 342'dir. ... 14.05.2015 tarihli yazı cevabına göre, işçiler 05.02.2014 tarihinde sendikaya üye olmaya başlamışlar, yazı tarihine kadar 210 işçi sendikalı olmuş, fesih tarihi olan 01.04.2015 tarihi itibariyle ise iş akdi askıya alınanlar dahil toplam 43 sendika üyesi işçi kalmış bulunduğu anlaşılmıştır. Bu veriler dikkate alındığında fesih işleminin sendikal nedene dayandığının kabulünde bir isabetsizlik bulunmamaktadır. Açıklanan nedenlerle davalının diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ne var ki, davacının dava dilekçesinin sonuç bölümünde feshin sendikal nedenle gerçekleşmesi sebebi ile 6356 sayılı Yasa'nın 25. maddesine göre ödenmesi gereken tazminatı "davacının yasal süre içinde başvurusu" şartına bağladığı gözden kaçırılarak hüküm kurulması hatalıdır.

Davacı, dava dilekçesinde işçinin yasal sürede başvurusu şartı ile işe başlatma ve başlatmama şartına bağlı olmaksızın sendikal tazminata hükmedilmesini talep ettiğinden, bu tazminatın davacının yasal süresi içerisinde işe başvurusuna rağmen işe başlatma ve başlatmama şartına bağlı olmaksızın 1 yıllık ücreti oranında belirlenmesi dosya içeriğine uygun düşecektir.

Mahkemece bu husus gözetilmeden karar verilmesi hatalı olup bozma nedeni ise de, yanılgının giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hüküm bozulmamalı düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenle, temyiz olunan kararın hüküm fıkrasının sendikal tazminata ilişkin 2. bendinin çıkarılmasına, yerine;

'' Davacının yasal süre içinde başvurusuna rağmen, davalı işverence süresi içinde işe başlatılması veya başlatılmaması şartına bağlı olmaksızın ödenmesi gereken tazminat miktarının davacının kıdemi, fesih nedeni ve talebi dikkate alınarak davacının 1 yıllık ücreti tutarında belirlenmesine,'' rakam ve sözcüklerinin yazılmasına, hükmün düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA, peşin alınan temyiz harcının talep halinde davalıya iadesine, 16/06/2016 tarihinde oybirliğiyle KESİN olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5231, Karar No: 2014/12698, Tarih: 30.09.2014

**3. Hukuk Dairesi         2014/5231 E.  ,  2014/12698 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : TEKİRDAĞ 2. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 27/12/2013

NUMARASI : 2013/32-2013/705

Taraflar arasında görülen menfi tespit davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili dava dilekçesi ile, davacının kiracı olarak bulunduğu yufkacı dükkanında davalı belediye ile 2000 yılında 44307 nolu abone sözleşmesi yaptığını, aynı binada diğer bağımsız bölümlerin borcu olduğu için binanın ana vanasının davalı tarafından suyunun kesildiğini, davacının su borcu olmamasına rağmen, binadaki diğer kişilerin borcu olması nedeniyle ana vananın suyunun kesilmesi sonucu zarara uğradığını belirterek borcu olmadığının tespiti ile mağduriyetinin giderilmesi için öncelikle aboneliğine suyun verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili cevabında, davacının 18.02.2000 tarihinde abone olmasına rağmen, aboneliğin, işyerinin bulunduğu işhanının ortak kullanımına ait ana giriş sayacı aboneliğine bağlı olarak yapıldığını, ana giriş sayacının işhanınında mevcut tüm abonelerin ortak kullanımında olduğunu, ana giriş aboneliğinden kaynaklanan borcun ödenmediği sürece, kesilmiş olan ana giriş sayacına bağlı abonelere su verilmediğini beyan etmiştir.

Mahkemece; davanın kabulü ile 44307 nolu abone nedeniyle davacının borçlu olmadığının tespitine karar verilmiş, hükmü davalı vekili temyiz etmiştir

Dosya kapsamından, davacının 18.02.2000 tarihinde 44307 nolu abone sözleşmesi ile abone olduğu işyerinde bulunan mevcut tüm su tesisat borularının öncelikle işhanının ana giriş sayacı aboneliği üzerinden kurulduğu anlaşılmaktadır. Ana giriş sayacı işhanınında mevcut tüm abonelerin ortak kullanımına bağlı olup, işhanında müstakil kullanıma ait sayaçlara su dağıtımı bu sayaçtan geçtikten sonra yapılmaktadır.

T.. B.., Mali Hizmetler Müdürlüğü'nün 07.02.2013 tarihli yazısı ile davacının 44307 nolu abone sözleşmesinden kaynaklanan su borcu olmadığı açıklanmış ise de, dava konusu işhanında bulunan "ana giriş sayacı" ile tüketimi ölçülebilen bina içi ortak yerlerde (işhanı katlarında mevcut tuvaletler, su deposu, ortak kullanıma ait diğer yerler) su tüketildiği için ortak yerlerde tüketilen su bedelinin ana giriş sayacı abonesi tarafından belediyeye su borcunun ödenmemesinden davacı gibi işhanında bulunan diğer işyeri sahipleri dolaylı olarak sorumlu bulunmaktadır.

Bu nedenle, mahkemece; öncelikle dava konusu işhanında ana giriş sayacı ile ilgili davalı belediyeye su borcu olup olmadığı araştırılarak, oluşacak sonuca göre davacının ödenmeyen su borcu bulunup bulunmadığı tespit edildikten sonra karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

Bu nedenle, mahkemece; öncelikle dava konusu işhanında ana giriş sayacı ile ilgili davalı belediyeye su borcu olup olmadığı araştırılarak, oluşacak sonuca göre davacının ödenmeyen su borcu bulunup bulunmadığı tespit edildikten sonra karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 30.09.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/2533, Karar No: 2020/6097, Tarih: 23.06.2020

**13. Ceza Dairesi         2020/2533 E.  ,  2020/6097 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, kasten yaralama, mala zarar verme

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanık ...’nın temyiz dilekçesinde katılan sıfatıyla hükümlere yönelik açık bir temyiz başvurusunun bulunmadığı ve sanık ...’in temyiz yoluna başvurmadığı anlaşılmakla tebliğnamede belirtilen sanık ... hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hüküm temyiz denetimi dışında bırakılarak, sanık ... hakkında yaralama ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçları yönünden kurulan hükümlere yönelik incelemede,

I-Sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

5237 sayılı TCK’nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi’nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hâkimin takdirine göre sanığın temyiz istemleri yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA,

II-Sanık hakkında kasten yaralama suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sanık ...’in katılan ...’ı nitelikli yaralamaya yönelik eylemini TCK’nın 6/1-f-4 maddesi gereği silah kabul edilen otomobili üzerine sürüp ayağını ezmek suretiyle gerçekleştirmesi nedeniyle, sanık hakkında 5237 sayılı TCK’nın 86/3-e maddesinin uygulanması gerektiği düşünülmeden yazılı şekilde eksik cezaya hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'nın temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla 1412 sayılı CMUK'nun 326/son maddesinin gözetilmesine, 23/06/2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/9046, Karar No: 2014/4143, Tarih: 19.02.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/9046 E.  ,  2014/4143 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle Öldürme

Hüküm : TCK'nın 85/1, 62, 50/4, 50/1-a, 52/2-4, 53/6. maddeleri

gereğince mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Salihli Devlet Hastanesinin ölen ...'e ait 10/05/2011 tarihli hasta raporlarında, CBÜ Tıp Fakültesi Epikriz Formunda, 21/06/2011 tarihli Adli Muayene ve Otopsi Tutanağında ve İzmir Adli Tıp kurumunun 20/08/2011 tarihli raporunda belirtilen ve tespit edilen bulgular dikkate alındığında, tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Sanık ...'ın yönetimindeki kamyonetle gündüz vakti, çift yönlü, görüşün açık olduğu, meskun mahalde bulunan yolda seyir halindeyken, olay mahalli kavşağa geldiğinde, kavşak başından, yolun solundan sağına geçmek isteyen yaya ...'e kamyonetin sağ ön kısmıyla çarpması sonucu yayanın öldüğü olayda, araca ait 31 metre fren izinin tespit edildiği, Karayolları Trafik Yönetmeliğinin 109-d maddesinde yer alan ''Kavşağa gelen sürücüler kavşak giriş ve çıkışlarından kurallara uygun olarak karşıya geçen veya geçmek üzere olan yayalara, geçiş hakkını vermek zorundadırlar.'' hükmü gereği sanığın asli kusurlu olduğu anlaşılmakla;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın kusursuz olduğuna ve ceza miktarına ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme aykırı olarak ONANMASINA, 19.02.2014 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11724, Karar No: 2017/6393, Tarih: 12.12.2017

**14. Ceza Dairesi         2016/11724 E.  ,  2017/6393 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, hakaret

HÜKÜM : Mahkûmiyet

İlk derece mahkemesince bozma üzerine verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma; duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş, sübutu kabul olunan fiillerin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatları yapılmış bulunduğundan, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 12.12.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/20797, Karar No: 2015/2861, Tarih: 06.02.2015

**8. Hukuk Dairesi         2014/20797 E.  ,  2015/2861 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davada, 4721 Sayılı TMK'nın "Miras Hukuku" (TMK.3.Kitap) hükümlerinden kaynaklanan ve diğer dairelerin görevine girmeyen davalar sonucu verilen hüküm ve kararların Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih 2015/8 sayılı Kararı ile hazırlanıp, 22.01.2015 Tarihli ve 29244 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Hukuk Daireleri'ne ilişkin iş bölümü uyarınca, hükme yöneltilen temyiz itirazlarının incelenmesi Yargıtay (14.) Hukuk Dairesi'nin görev alanına girmesi nedeniyle, dosyanın anılan Daire Başkanlığı'na GÖNDERİLMESİNE, 06/02/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/15472, Karar No: 2010/136, Tarih: 11.01.2010

**5. Hukuk Dairesi         2009/15472 E.  ,  2010/136 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 19. maddesi uyarınca tapusuz taşınmaz üzerindeki bulunan muhtesatın kamulaştırma bedelinin tesbiti davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın reddine dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün duruşmalı olarak Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş ise de; dosyada davetiye gideri bulunmadığından duruşma isteminin reddi ile incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verilerek, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 19. maddesi uyarınca tapusuz taşınmaz üzerindeki bulunan muhtesatın kamulaştırma bedelinin tesbiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, Kamulaştırma Kanununun 7. ve 8. maddelerinde belirtilen ön koşulların yerine getirilmediğinden bahisle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Davaya konu muhtesatın malikinin mahkeme kararı ile belirleneceği, malik ile idarenin Kamulaştırma Kanununun 7. ve 8. maddeleri uyarınca anlaşmaya varması halinde, aynı Kanunun 19. maddesi gözönüne alındığında bu durum ileride başka ihtilaflara yol açabileceğinden, Kamulaştırma Kanununun 8. maddesindeki prosedürün uygulanma olanağı yoktur.

Bu nedenle, işin esasına girilerek Kamulaştırma Kanununun 19. maddesi uyarınca muhtesat malikinin belirlenerek itiraz olmaz ise belirlenen bedelin zilyedine ödenmesine, itiraz olursa, ileride belirlenecek hak sahibine ödenmek üzere üçer aylık vadeli hesaba yatırılmasına karar verilmesi gerektiği düşünülmeden, yazılı şekilde davanın reddine karar verilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, 11.01.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.