muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/6699, Karar No: 2024/7734, Tarih: 05.11.2024

**11. Hukuk Dairesi         2023/6699 E.  ,  2024/7734 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/1243 Esas, 2023/1180 Karar

HÜKÜM : Davanın kısmen kabulü (Esas hakkında yeniden hüküm tesis edilmek suretiyle)

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 2. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2020/189 E., 2021/63 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı taraf vekilleri tarafından temyiz edilmekle; temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

KARAR

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin 2019/58659 sayılı "..." ibareli marka başvurusunun davalı Kurum tarafından 6769 sayılı Sınai Mülkiyet Kanunu'nun (6769 sayılı Kanun) 5 inci maddesinin birinci fıkrasının (b) ve (c) bentleri gerekçe gösterilerek kısmen reddedildiğini, söz konusu ret kararına karşı itiraz ettiklerini ancak itirazlarının YİDK' tarafından reddedildiğini, oysa "..." ibaresinin ilk defa müvekkili tarafından başvuruya konu edilmiş bir marka olmadığını, ... ibaresinin İngilizce "Influenza" kelimesinden türetildiğini, bir bütün olarak "..." ibaresinin bir anlamının bulunmadığını, "ANTI" ön ekinin ise İngilizce kökenli bir ibare olduğunu, sadece müvekkilinin başvurusunda yer alan bir ibare olmadığını, sektörde birçok ilaç şirketi tarafından tescile konu edildiğini, mal veya hizmetlerin özelliklerini sadece çağrıştıran ya da anımsatan işaretlerin tanımlayıcı olarak değerlendirilemeyeceğini ileri sürerek davaya konu YİDK kararının iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı Kurum vekili cevap dilekçesinde; dava konusu ibarenin, somut ve soyut anlamda ayırt edicilikten yoksun olduğunu, marka algısı yaratmadığını, marka olmaya elverişli olmayan bu ibare üzerinde marka algısının oluşmayacağını, söz konusu ibarenin belirli bir ticari kaynağa ait bir işaret olarak algılanmayacağını, markanın asli işlevi olan belirli bir işletmeye ait mal ve hizmetleri, diğer işletmelere ait benzer mal ve hizmetlerden ayırt etmeyi sağlama işlevini yerine getiremeyeceğini, "..." ibaresinin "grip karşıtı" anlamına geldiğini, bu yönüyle 05. sınıfta yer alan ve reddedilen mallarda söz konusu tasviri ibarenin tescilinin mümkün olamayacağını, marka algısı yaratmadığını ve bir kimsenin tekeline bırakılamayacağını, ancak tali unsur olarak yer alabileceğini, özellikle tescil edilmek istendiği mallar göz önüne alındığında ayırt ediciliğinin bulunmadığının sabit olduğunu, davacı marka başvurusunda yer alan "ANTİFLU" ibaresinin, ortalama tüketici kitlesi tarafından doğrudan doğruya ve hiçbir zihni çabaya gerek kalmadan tasviri şekilde algılanmasının kaçınılmaz olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesince, 2019/58659 sayılı "..." ibareli marka başvurusunun 6769 sayılı Kanun'un 5 inci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi anlamında soyut ayırt ediciliği haiz olduğu, ancak "05. Sınıf: 05/01 İnsan ve hayvan sağlığı için ilaçlar, tıbbi ve veterinerlik amaçlı kimyasal ürünler, tıbbi ve veterinerlik amaçlı kimyasal radyoaktif maddeler, ilaç ihtiva eden kozmetikler. 05/07 Dezenfektanlar, antiseptikler (mikrop öldürücüler), tıbbi amaçlı deterjanlar, ilaçlı sabunlar, dezenfekte edici sabunlar, antibakteriyel el losyonları.” emtiası bakımından somut ayırt ediciliği bulunmadığından, iş bu emtia bakımından tescil engeli içerdiği; "05/04 Hijyen sağlayıcı ürünler: pedler, tamponlar, tıbbi amaçlı yakılar, pansuman malzemeleri, kağıt ve tekstilden mamül çocuklar, yetişkinler ve evcil hayvanlar için bezler." emtiası bakımından ise ANTİFLU ibaresinin somut ayırt ediciliğinin bulunduğu; 2019/58659 sayılı ... ibareli ibareli marka başvurusunun kapsadığı "05. Sınıf: 05/01 İnsan ve hayvan sağlığı için ilaçlar, tıbbi ve veterinerlik amaçlı kimyasal ürünler, tıbbi ve veterinerlik amaçlı kimyasal radyoaktif maddeler, ilaç ihtiva eden kozmetikler. 05/07 Dezenfektanlar, antiseptikler (mikrop öldürücüler), tıbbi amaçlı deterjanlar, ilaçlı sabunlar, dezenfekte edici sabunlar, antibakteriyel el losyonları." emtiası bakımından anılan Yasa hükmünün (c) bendi anlamında tescil edilemeyecek tasviri işaretlerden olduğu ve bu mallar bakımından tescil engeli içerdiği; "05/04 Hijyen sağlayıcı ürünler: pedler, tamponlar, tıbbi amaçlı yakılar, pansuman malzemeleri, kağıt ve tekstilden mamül çocuklar, yetişkinler ve evcil hayvanlar için bezler." emtiası bakımından ise "ANTİFLU" ibaresinin tasviri bir işaret olmadığı gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne, YİDK'nın 2020-M-185 sayılı kararın tescile konu 5. Sınıf "hijyen sağlayıcı ürünler: pedler, tamponlar, tıbbi amaçlı yakılar, pansuman malzemeleri, kağıt ve tekstilden mamul çocuklar yetişkinler ve evcil hayvanlar için bezler," emtiası bakımından davacının itirazının reddi yönünden iptaline, davaya konu markanın yukarda belirtilen mal ve hizmetler yönünden hükümsüzlüğüne ve sicilden terkinine karar verilmiş, hüküm, taraf vekillerince istinaf edilmiştir.

IV. BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI

IV. BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI

Bölge Adliye Mahkemesince, taraf vekillerinin sair istinaf itirazlarının yerinde olmadığı ancak, dava marka başvurusunun reddine dair YİDK kararının iptali istemine ilişkin olup, davada hükümsüzlük talebi bulunmadığına göre, Mahkemece; "Davaya konu markanın hükümsüzlüğüne ve sicilden terkinine" dair hüküm kurulması doğru olmadığı gibi, kabul ret oranının hakkaniyete uygun olarak belirlenmemesi de doğru bulunmadığı gerekçesiyle taraf vekillerinin istinaf başvurusunun kısmen kabulü İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına, esas hakkında yeniden hüküm tesis edilmek suretiyle davanın kısmen kabulüne, davaya konu YİDK kararının tescile konu 5. Sınıf "hijyen sağlayıcı ürünler: pedler, tamponlar, tıbbi amaçlı yakılar, pansuman malzemeleri, kağıt ve tekstilden mamul çocuklar yetişkinler ve evcil hayvanlar için bezler," emtiası bakımından davacının itirazının reddi yönünden iptaline, fazlaya ilişkin istemin reddine, karar verilmiş, karar, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

V. TEMYİZ İNCELEMESİ

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, marka başvurusunun mutlak nedenlere dayalı olarak kısmen reddine ilişkin YİDK kararının iptali istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1.6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2.6769 sayılı Kanun'un 5 inci maddesinin birinci fıkrasının (b) ve (c) bentleri.

3. Değerlendirme

İlk Derece Mahkemesince verilen karara yönelik olarak yapılan istinaf başvurusu üzerine 6100 sayılı Kanun'un 355 vd. maddeleri kapsamında yöntemince yapılan inceleme sonucunda Bölge Adliye Mahkemesince esastan verilen nihai kararda, dosya kapsamına göre saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kurallarına aykırı bir yön olmadığı gibi aynı Kanun'un 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ve 371 inci maddelerinin uygulanmasını gerektirici nedenlerin de bulunmamasına göre usul ve yasaya uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

VI.SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, taraf vekillerinin temyiz istemlerinin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA, aynı Kanun'un 372 nci maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edenlere ayrı ayrı yükletilmesine, 05.11.2024 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/5395, Karar No: 2011/6881, Tarih: 01.11.2011

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2011/5395 E.  ,  2011/6881 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ...İCRA MAHKEMESİ

Ticareti usulüne aykırı terk etmek suçundan sanık ...'nın beraatine karar verilmiş, hüküm yasal süresi içerisinde şikayetçi vekili tarafından temyiz edildiğinden, Yargıtay C.Başsavcılığının bozma istemli tebliğnamesiyle dosya, Daireye gönderilmiş olmakla, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak; GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

1- Teknik Tesisat Sanayi ve Ticaret Ltd.Şti. yetkilileri Ahmet Özkan ve Eyüp Baydar hakkında kurulan hükme yönelik temyiz incelemesinde;

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin 1. fıkrasında, “Ticareti terk eden bir tacir 15 gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret siciline bildirmeye ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaya mecburdur. Keyfiyet ticaret sicil memurluğunca ticaret sicili ilanlarının yayınlandığı gazetede ve alacaklıların bulunduğu yerlerde de mutat ve münasip vasıtalarla ilan olunur. İlan masraflarını ödemeyen tacir beyanda bulunmamış sayılır.” Hükmü ile ticareti terk eden tacirin yapması gereken yükümlülüğü belirlenmiş, aynı Yasa’nın 337/a maddesinin birinci fıkrasında ise 44. maddedeki yükümlülüğe aykırı davranılması da, “Ticareti terk edenlerin cezası” başlığı altında, “44 üncü maddeye göre mal beyanında bulunmayan veya beyanında mevcudunu eksik gösteren veya aktifinde yer almış malı veya yerine kaim olan değerini haciz veya iflas sırasında göstermeyen veya beyanından sonra bu malları üzerinde tasarruf eden borçlu, bundan zarar gören alacaklının şikayeti üzerine, üç aydan bir yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır. Birinci fıkradaki fiillerin işlenmesinden alacaklının zarar görmediğini ispat eden borçluya ceza verilmez.” şeklinde düzenleme ile yaptırıma bağlanmıştır. Maddeden anlaşılacağı üzere ticareti terk suçunun oluşabilmesi için, ticareti terk eden tacirin bu durumu onbeş gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret sicil memurluğuna bildirmemesi ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaması gerekmektedir.

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesindeki mükellefiyet münhasıran tacirler için öngörülmüş olup, ticaret sicil memurluğuna kayıtlı gerçek kişilerin ve ticaret şirketlerinin tacir oldukları hususunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Uyuşmazlık, ticaret şirketlerinin ticareti terk edip edemeyeceklerine, eş anlatımla ticareti terk etmesi durumunda şirket yetkilisi/müdürünün İİK’nun 44. maddesindeki keyfiyeti kayıtlı olduğu ticaret sicili memurluğuna bildirme ve mal beyanında bulunma yükümlülüğü bulunup bulunmadığına yöneliktir.

6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde ticaret şirketlerinin nev’ilerinin; kolektif, komandit, anonim, limited ve kooperatif şirketlerinden ibaret olduğu belirtilmiştir. Yukarıda sayılan ticaret şirketleri yönünden Türk Ticaret Kanunu’ndaki düzenleme incelendiğinde, bunlar için ‘ticareti terk’ değil, bunun yerine infisah ve tasfiyelerinin öngörüldüğü, diğer bir anlatımla Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan şirketlerde ticareti terk değil, ortaklık ilişkisinin sona erdirildiği kabul edilmektedir.

Anılan şirketlerin her biri için infisah ve tasfiye yolu ayrı ayrı gösterilmiştir. ‘İnfisah’, ortaklıklar hukukunda iki manada kullanılmaktadır. Geniş manada; irade ve irade dışı fesih hallerini ve dar manada da; irade dışı yani kendiliğinden sona ermeyi ifade etmektedir. TTK'nun 439. maddesinde infisah eden şirketin tasfiyeye gireceği hükme bağlanmıştır. Tasfiye sürecinde ticaret şirketinin alacak ve borçları belirlenir, alacakları tahsil edilip, borçları ödendikten sonra varsa kalan mevcudu, esas mukavelede aksine bir hüküm olmadıkça, pay sahipleri arasında ödedikleri sermaye ve paylara bağlı olan imtiyaz hakları nispetinde dağıtılır, tasfiyenin sona ermesi üzerine şirkete ait ticaret unvanının sicilden terkini tasfiye memurları tarafından sicil memurluğundan talep olunur. İş bu talep üzerine terkin keyfiyeti tescil ve ilan olunmakla ticaret şirketinin tüzel kişiliği sona ermiş olur. Terkin işlemi için tasfiye bilançosu ile birlikte başvurulduğundan ve zaten tasfiye sonucu ticaret şirketinin herhangi bir mal varlığı da kalmadığından tasfiye memurunun ya da şirket yetkilisinin İİK’nun 44. maddesine göre mal beyanında da bulunması söz konusu olmayacaktır. Terkin işleminden sonra ticaret şirketinden alacağı bulunduğunu iddia eden bir alacaklı, bu alacağını ancak terkin edilen ticaret şirketini yasaya göre ihyasını sağlamak suretiyle tahsil edebilecektir.

Ticaret şirketlerinin vergi hukuku açısından mükellefiyetinin sona erdirilmesi de, Türk Ticaret Kanunu hükümlerine göre yapılması gereken işlemlere göre getirilen tasfiye ve iflasın sona erdiğinin tescil ve ilanına bağlıdır. Başka bir anlatımla, ticaret şirketinin işi bırakması ancak tüzel kişiliğinin ortadan kaldırılması ile mümkündür. Bu nedenle tüzel kişiliği sona erdirilmemiş bir ticaret şirketinin ticari işletmeyi kapattığından, dağıttığından (terk ettiğinden) söz edilemeyecektir. Nitekim Danıştay 4. Dairesinin 2004/602 -2021 sayılı kararında da tüzel kişiliği sona erdirilmemiş şirketin mükellefiyetinin sona erdirilemeyeceği belirtilmiştir.

Öte yandan, İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin ikinci fıkrası, mal beyanının ticaret sicili gazetesinde ilan tarihinden itibaren bir sene içinde, ticareti terk eden tacir hakkında iflas yolu ile takip yapılabileceğini içermektedir. Buradaki tacirden maksat, gerçek kişi olan tacirlerdir. Yani, tüzel kişi tacirler (ticaret şirketleri) hakkında 44 üncü maddenin 2. fıkrasının uygulama kabiliyeti yoktur. Ticaret şirketleri, ticareti terk edince tasfiyeye gireceklerinden ve tasfiye sonunda şirketin ticaret sicilindeki kaydının silinmesinden sonra tüzel kişiliği son bulacağından, artık, ticaret şirketlerini sicilden silindikten sonra iflas yolu ile takip etmeye imkan yoktur…..Esasen, ticaret şirketleri bakımından buna lüzum da yoktur. Zira, tasfiyede şirketin bütün malları tasfiye edilmiştir. (Prof. Dr. Baki Kuru, Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi Cilt XXVII, 1970, Sayı 1-2) Bu açıklama ile İİK’nun 44. maddesinin ikinci fıkrasındaki düzenlemenin, ticareti terk suçunun gerçek kişi tacirler için geçerli olduğunun, ticaret şirketleri yönünden geçerliliği bulunmadığının net olarak ifade edildiği anlaşılmaktadır.

Her ne kadar İİK'nun 44. maddesinin gerekçesinde, ticareti terk eden kötü niyetli borçluların işyerlerini terkederek ve ellerindeki mallarını başkalarına devrederek alacaklılarını zarara uğratmaları nedeniyle İİK'nun 337/a maddesindeki yaptırım düzenlendiği belirtilmekte ise de, ticaret şirketleri yönünden ticareti terk değil ortaklık ilişkisinin sona erdirilebileceğinden, buradaki borçlu ifadesiyle gerçek kişi tacirin kastedildiğinin kabulü zorunludur. Kaldı ki, Kanun’un 345. maddesi uyarınca sorumlu tutulması gereken ticaret şirketlerinin müdür/yetkilileri tarafından alacaklıları zarara uğratmaya yönelik eylemlerinin cezasız bırakılmadığı, nitekim Kanun’un 331, 333/a, 345/a maddelerinde gerekli yaptırımlar düzenlendiği gibi, unsurları bulunduğu takdirde 5237 sayılı Türk Ceza Kanununda müeyyideye bağlanan hileli iflas veya dolandırıcılık suçlarından da cezalandırılabilmeleri mümkün olduğundan, diğer bir deyişle ticaret şirketlerinin müdür/yetkililerinin alacaklıyı zarara uğratan bu tür davranışlarının yaptırımsız kaldığından söz edilemeyecektir.

Bu açıklamalardan anlaşılacağı üzere, İİK’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan eylem, yalnızca ticareti terk keyfiyetinin ticaret sicili memurluğuna bildirilmemesi değil, bununla birlikte İİK’nun 44. maddesine uygun olarak bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerinin bulunduğu bir mal beyanında bulunulmamasıdır. Bu durumda, Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan ticaret şirketlerinde ticaretin terki söz konusu olmayıp, ortaklık ilişkisinin sona erdirilmesi nedeniyle İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesi ile getirilen mal beyanında bulunma yükümlülüğünün, gerçek kişi tacirlere yönelik olduğu, yukarıda sayılan ticaret şirketlerini kapsamadığı, eş anlatımla ticaret şirketlerinin müdür veya yetkililerinin İcra ve İflas Kanunu’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan ticareti terk suçunu işlemeleri yasal olarak mümkün olmadığı ve bu durumda atılı suç da oluşmayacağı sonucuna varıldığından tebliğnamedeki kararın bozulması istemine iştirak edilmemiştir.

Dosya içeriğine, toplanan delillere, kararda yazılı gerektirici nedenlere, yapılan yargılama ve uygulamada isabetsizlik bulunmadığına göre yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün İİK.’nun 366. maddesi uyarınca ONANMASINA,

2- Sanık ... hakkında kurulan hükme yönelik temyiz incelemesi sonunda;

Ticareti terk hükümlerine muhalefet etmek suçunun oluşumu için, gerçek kişi tacirin ticaret sicili memurluğuna kayıtlı olması ve ticareti terk keyfiyetini on beş günlük süre içinde kayıtlı olduğu ticaret sicili memurluğuna bildirmemesi ve bütün alacaklılarının isim ve adreslerini içeren mal beyanında bulunmaması gerekmektedir. Hal böyle olunca, sanık ...'nın gerçek kişi tacir olarak ticaret sicili memurluğunda kayıtlı olup olmadığı, gerçek kişi tacir olarak kaydının bulunduğunun anlaşılması halinde bu kez, vergi mükellefiyetinin devam edip etmediğinin ilgili vergi dairesi başkanlığından sorularak ve kayıtlı olduğu adreste veya başka adreste ticaret yapıp yapmadığı zabıta marifetiyle araştırılarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdiri gerekirken, eksik inceleme ile sanığın beraatine karar verilmesi isabetsiz olup, temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmekle hükmün istem gibi BOZULMASINA, 01.11.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/4191, Karar No: 2021/6563, Tarih: 25.11.2021

**11. Hukuk Dairesi         2020/4191 E.  ,  2021/6563 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Tekirdağ 1. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 10.12.2019 tarih ve 2019-228/370 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçeler, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, taraflar arasında imzalanan sözleşme uyarınca davacının davalıya kırdırmak için verdiği çeklerin ödenmesinin teminatı olarak 25/11/2012 vade tarihli ve 200.000,00 TL bedelli bonoyu verdiğini, çeklerin tamamının ödenmesine rağmen bahsedilen bononun davacıya iade edilmediğini ileri sürerek; davacının bahse konu bono nedeniyle borçlu olmadığının tespitine karar verilmesi talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının davalıya teslim ettiği çeklerin ödenmemesi nedeniyle davalı hakkında icra takipleri yapıldığını, davanın haksız olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda, davacıya ait 227.000,00 TL tutarındaki çeklerin davalı tarafından paraya çevrilmesi suretiyle bedellerinin davacıya ödendiği, bu çeklerin ödenmeme durumuna karşılık davalıya davacı tarafından 200.000,00 TL tutarında teminat senedi verildiği, ödenmeyen çek bedelleri yönünden davalı tarafından davacı aleyhine icra takipleri yapıldığı, davacının davalıya çekleri kırdırmak amacıyla verdiği, bunun karşılığında ise 200.000,00 TL bedeli davalıdan nakit olarak aldığı, davalı tarafından da faktoring şirketine çeklerin kırdırıldığı, ancak kırdırılan çeklerin 82.720,00 TL'lik kısmının karşılıksız kaldığı, kırdırılan ancak karşılıksız kalan çekler nedeniyle davalıya 82.720,00 TL karşılıksız kalan çek bedeli kadar borçlu olduğu, ancak yargılama aşamasında davacı tarafından 200.000,00 TL'lik senet yönünden ödemenin yapıldığı ve davacı vekilinin 10/12/2019 tarihli celsede alınan beyanında istirdat talebinde bulunulduğu, karşılıksız kalmayan kısım olan 117.280,00 TL'nin davacıya geri verilmesi gerektiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile 200.000,00 TL teminat senedi nedeniyle dava konusu olan 25/11/2012 tanzim, 25/11/2012 vade tarihli 200.000,00 TL bedelli bono kapsamında davacının davalıya 117.280,00 TL'lik kısım yönünden borçlu olmadığının tespitine, bu bedel ödendiğinden 117.280,00 TL'nin davalıdan alınarak davacıya verilmesine, fazlaya dair talebin reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına göre, davacı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

Karar, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına göre, davacı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 4,90 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 25/11/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3840, Karar No: 2015/13306, Tarih: 10.12.2015

**11. Hukuk Dairesi         2015/3840 E.  ,  2015/13306 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : .....ASLİYE TİCARET MAHKEMESİ

TARİHİ : 22/05/2012

NUMARASI : 2011/45-2012/107

Taraflar arasında görülen davada ...... Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 22/05/2012 gün ve 2011/45-2012/107 sayılı kararı bozan Daire’nin 14/11/2014 gün ve 2014/16676-2014/17634 sayılı kararı aleyhinde borcu üstlenen TMSF vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin 25.11.1999 tarihinde S... Gazipaşa Şubesi'ne 50.000 DEM'i vadeli olarak yatırdığını, S.. A.Ş.'nin yönetimine 21.12.1999 tarihinde el konularak bankanın TMSF'ye devredildiğini, yapılan araştırmada müvekkilinin bankaya yatırdığı mevduatın, S.... yönetimi tarafından KKTC'de kurulan dava dışı Efektifbank Off-Shore Ltd. unvanlı paravan banka hesabına aktarıldığının, müvekkilinin bankalara olan güveninin kötüye kullanılarak ve iradesi sakatlanarak havale talimatı imzalatıldığının, bu şekilde toplanan paranın Sümerbank yönetimi tarafından grup şirketlerine ve hayali şirketlere usulsüz kredi verilmek suretiyle tüketildiğinin tespit edildiğin ileri sürerek, 25.564,59 Euro'nun vade sonuna kadar %20 akdi faizi, vade sonundan fiili ödeme tarihine kadar ise akdi faizden az olmamak üzere temerrüt faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı banka vekili, davanın reddini istemiştir.

Müdahale talep eden İ... İ... Tekstil San. A.Ş. vekili, müvekkili şirketin hakim hissedarı olduğu S.... A.Ş.'nin TMSF’ye olan borçlarının tümünün ödendiğini, dava konusu tutarın Efektifbank'tan tahsili olanağının olduğunu, bu nedenle TMSF ve bankaya husumet yöneltilmesinin yerinde olmadığını belirterek, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, İ... İ.. Tekstil San. A.Ş.'nin müdahale talebi reddedilerek, yapılan devir sözleşmesi uyarınca TMSF'nin ödemeyi üstlendiği, her ne kadar zaman aşımı savunmasında bulunulmuş ise de uzamış ceza zaman aşımı ve mevduat zaman aşımı süreleri gözetildiğinde bu savunmanın yerinde bulunmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne, 25.564,59 Euro'nun vade sonuna kadar akdi faizi, bu tarihten sonra ise 3095 sayılı Yasanın 4/a maddesi uyarınca işleyecek faizi ile birlikte borcu üstlenen TMSF'den tahsiline dair verilen karar borcu üstlenen TMSF vekili ile müdahale talep eden şirket vekili tarafından temyizi üzerine Dairemizin 14/11/2014 tarihli kararı ile bozulmuştur.

Borcu üstlenen TMSF vekili, karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, borcu üstlenen TMSF vekilinin HUMK’nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.