muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/3791, Karar No: 2021/9002, Tarih: 20.12.2021

2-Bebeğin 19/12/2011 tarihinde sabah saat 09:00’da sezeryanla 39 haftalık miadında ve 2650 gr olarak Özel Kuşadası Hastanesinde doğduğu, APGAR 0. dk : 7, 5. dakikada 9 olarak ölçüldüğü, gelişen morarma ve solunum sıkıntısı nedeniyle akşam saat 21:00 civarında Çocuk Hastalıkları Servisine sevk edildiği, yenidoğanın geçici taşipnesi/aspirasyon ? ön tanıları ile yatışının yapıldığı, kuvözde izleme alınarak 2 lt/dk oksijen, sıvı tedavisi, Ampisilin+ Amikozid, % 10 dextroz tedavisi başlandığı ve Kan gazı, PA akciğer grafisi, hemogram, CRP isteklerinin yapıldığı, gece boyunca oksijenize olarak satürasyonlarının 95 civarında seyrettiği, sabaha karşı ateşinin 38'e yükseldiği, solunumunun taşipneik olarak seyrettiği, sabah 08:00 civarında satürasyonunun aniden düşmeye başladığı, solunum sıkıntısına girdiği ilgili çocuk doktoruna haber verilerek müdahalede bulunulduğu, arter kan gazı ve tetkikleri için kan alınarak sonuçlarının beklendiği sırada bebekte ani kardiyak arrest geliştiği ancak yapılan müdahalelere rağmen bebeğin kurtarılamadığı bildirildiğine göre; Bebeğin tedavisinin düzenlenmesinde bronkopnömoniye yönelik Ampisilin+Amikozid tedavisinin uygun olduğu, akciğer grafisi ve klinik bulgularına göre RDS Tip I ( Hyalen membran hastalığının) ayırıcı tanı da düşünülmüş olmasının lazım geldiği, PA Akciğer grafisinin değerlendirilerek yakın kan gazı takibi (kısa aralıklı), gerektiğinde entübe edilerek ventilatöre bağlanması ve sürfaktan tedavisinin uygulanması veya bu tedavilerin yapılabileceği tam teşekküllü bir merkeze sevkinin ivedilikle lazım geldiği, bunların yapılmadığı anlaşıldığından bebeğin takip tedavisini yapan çocuk doktoru Meryem Şeniz Yüksel’in kusurlu olduğu, ancak yenidoğanda Hyalen membran hastalığı ve bronkopnömoninin mortalitesi yüksek bir hastalık olup her türlü müdahale zamanında yapılmış olsa bile bebeğin kurtulmasının kesin olmadığı oybirliğiyle mütalaa olunur...” görüşünün açıklanması karşısında, sanığın eylemi ile netice arasında illiyet bağının kesin bir şekilde kurulamadığı, bu nedenle sanığın taksirle öldürme suçundan sorumlu tutulamayacağı, kamu görevlisi olmaması nedeniyle TCK'nın 257. maddesi kapsamında da değerlendirilmeyeceği, kusurlu davranışın hukuki sorumluluğu gerektirebileceğinden, mahkemece sanığın beraatine karar verildiği, beraate ilişkin kabul ve uygulamanın yerinde olduğu anlaşılarak yapılan incelemede;

Gerekçeli karar başlığında suç tarihinin “20/12/2011” olarak yazılmamış olması, mahallinde düzeltilmesi mümkün bir yazım hatası olarak kabul edilmiştir.

Bozma ilamına uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılanlar vekilinin beraat kararının hukuka, ahlaka, adalete ve vicdana aykırı olduğuna, sanığın üzerine düşen özen ve dikkat yükümlülüğünü yerine getirmeyerek ihmal neticesinde bebeğin ölümüne sebep olduğuna ilişkin temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Bozma ilamına uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılanlar vekilinin beraat kararının hukuka, ahlaka, adalete ve vicdana aykırı olduğuna, sanığın üzerine düşen özen ve dikkat yükümlülüğünü yerine getirmeyerek ihmal neticesinde bebeğin ölümüne sebep olduğuna ilişkin temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Yüklenen suçun sanık tarafından işlendiğinin sabit olmaması nedeniyle sanık hakkında beraat kararı verilirken, uygulama maddesinin CMK'nın "223/2-e" maddesi yerine "223/2-e.c" olarak gösterilmesi suretiyle CMK'nın 232/6.maddesine aykırı hareket edilmesi;

Kanuna aykırı olup, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konuda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden, hüküm fıkrasının birinci bendinde yer alan "223/2-e.c" ibaresinin "223/2-e" olarak değiştirilmesi ve hükümdeki diğer hususların aynen bırakılması suretiyle, sair yönleri usul ve Kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA; 20/12/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/3454, Karar No: 2020/7810, Tarih: 25.06.2020

**3. Ceza Dairesi         2020/3454 E.  ,  2020/7810 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten yaralama

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Mahkemenin 15/09/2010 tarihli ve E.2010/54 - K.2010/104 sayılı erteli mahkumiyete dair kararının 04/10/2010 tarihinde kesinleşmesinden sonra, hükümlünün deneme süresi içinde yeniden bir suç işlemesi nedeniyle 5237 sayılı TCK'nin 51/7. maddesi uyarınca dosyanın yeniden ele alınarak hükmün açıklanmasına karar verilmiş ise de hükmün kararın aynen infazı niteliğinde olduğu, 31/03/2016 tarihli ve E.2016/149 - K.2016/223 sayılı kararın 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un 98. ve 101. maddelerine göre itiraz yasa yoluna tabi olduğu anlaşıldığından, dosyanın itiraz mercii tarafından incelenmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 25/06/2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/21481, Karar No: 2019/6462, Tarih: 25.03.2019

**22. Hukuk Dairesi         2017/21481 E.  ,  2019/6462 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalılardan ... vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, iş akdinin haksız nedenle davalı tarafından fesh edildiğini beyanla, kıdem, ihbar, fazla mesai, ulusal bayram genel tatil, hafta tatili ve yıllık izin alacaklarının davalılardan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalılar Cevaplarının Özeti:

Davalı, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalılardan ... vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davacının tüm, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında işçi işveren ilişkisi bulunup bulunmadığı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanunu’nun 1. maddesinin 2. fıkrası ve 4. maddesinde belirtilen ayrık durumlar dışında kalan bütün işyerlerinde, işverenler ile işveren vekillerine ve çalışma şekline bakılmaksızın işçilere bu Kanun’un uygulanacağı belirtilmiştir.

Kanun’un 2. maddesinde bir iş sözleşmesine dayanarak çalışan gerçek kişi işçi, işçi çalıştıran gerçek veya tüzel kişi ile tüzel kişiliği olmayan kurum ve kuruluşlar işveren olarak tanımlanmıştır. İşçi ve işveren sıfatları aynı kişide birleşmez

İş Kanunu’nun 8. maddesinin 1. fıkrası göre iş sözleşmesi, bir tarafın (işçi) bağımlı olarak iş görmeyi diğer tarafın(işveren) da ücret ödemeyi üstlenmesinden oluşan sözleşmedir. Ücret, iş görme ve bağımlılık iş sözleşmesinin belirleyici öğeleridir.

İş sözleşmesini eser ve vekâlet sözleşmelerinden ayıran en önemli ölçüt bağımlılık ilişkisidir. Her üç sözleşmede iş görme edimini yerine getirenin iş görülen kişiye (işveren-eser sahibi veya temsil edilen) karşı ekonomik bağımlılığı vardır.

İş Kanunu’nun 8. maddesinin 1. fıkrası göre iş sözleşmesi, bir tarafın (işçi) bağımlı olarak iş görmeyi diğer tarafın(işveren) da ücret ödemeyi üstlenmesinden oluşan sözleşmedir. Ücret, iş görme ve bağımlılık iş sözleşmesinin belirleyici öğeleridir.

İş sözleşmesini eser ve vekâlet sözleşmelerinden ayıran en önemli ölçüt bağımlılık ilişkisidir. Her üç sözleşmede iş görme edimini yerine getirenin iş görülen kişiye (işveren-eser sahibi veya temsil edilen) karşı ekonomik bağımlılığı vardır.

İş sözleşmesini belirleyen ölçüt hukuki-kişisel bağımlılıktır. Gerçek anlamda hukuki bağımlılık işçinin işin yürütümüne ve işyerindeki talimatlara uyma yükümlülüğünü içerir. İşçi edimini işverenin karar ve talimatları çerçevesinde yerine getirir. İşçinin işverene karşı kişisel bağımlılığı ön plana çıkmaktadır. İş sözleşmesinde bağımlılık unsurunun içeriğini işverenin talimatlarına göre hareket etmek ve iş sürecinin ve sonuçlarının işveren tarafından denetlenmesi oluşturmaktadır.  İşin işverene ait işyerinde görülmesi, malzemenin işveren tarafından sağlanması, iş görenin işin görülme tarzı bakımından iş sahibinden talimat alması, işin iş sahibi veya bir yardımcısı tarafından kontrol edilmesi, bir sermaye koymadan ve kendine ait bir organizasyonu olmadan faaliyet göstermesi, ücretin ödenme şekli kişisel bağımlılığın tespitinde dikkate alınacak yardımcı olgulardır. Bu belirtilerin hiçbiri tek başına kesin ölçüt teşkil olmaz. İşçinin işverenin belirlediği koşullarda çalışırken kendi yaratıcı gücünü kullanması, işverenin isteği doğrultusunda işin yapılması için serbest hareket etmesi bağımlılık ilişkisini ortadan kaldırmaz. Çalışanın işyerinde kullanılan üretim araçlarına sahip olup olmaması, kâr ve zarara katılıp katılmaması, girişimcinin sahip olduğu karar verme özgürlüğüne sahip olup olmaması bağımlılık unsuru açısından önemlidir.

Somut olayda, davacı, davalıların mülkiyetinde bulunan taşınmazda bekçilik yaptığını, davalılar ise, taşınmazın miras yolu ile intikal ettiğini ve bu taşınmazının mülkiyeti her ne kadar kendilerine ait olsa da, kiraya verdiklerini ve davalı ile aralarında işçi, işveren ilişkisi bulunmadığını davalılar tarafından 09.12.2007 tarihli ... ile ...arasında yapılmış 4 yıl süreli bir kira sözleşmesi sunulmuştur. Sözleşmede, davalı işyerinin tüm bakım masraflarının, ilaçlama ve sulama masraflarının kiracıya ait olduğu düzenlenmiştir. 2007 yılından önce de, ...'nun babasının aynı taşınmazı kiraladığını savunmuşlardır. Dinlenen davacı tanığı Sinan ;"Biz orada oturup çay içtiğimizde yaşlı teyzeler geliyordu bunlar kim dediğimde buranın sahipleri dedi.... adında bir adam geliyordu portakalı o topluyordu ama ne yaptığını bilemiyorum. " şeklinde, davacı tanığı ...; "... adında orada çalışan birini tanıyorum. Davacının yanına gelirdi portakal toplama işi yapardı. Bahçenin sahiplerini tanımıyorum."şeklinde, beyanda bulunmuşlardır. Davalı tanıklarından ..." Yaklaşık 10 yıldan beridir davacının orada bekçi olarak çalıştığını biliyorum. Orası portakal bahçesidir evi de bahçenin içerisindedir. Bahçe ...' na aittir. Ben davalı ...'nin eşi olurum. Biz ... ve oğlu ...' na yaklaşık 2013 yılının başlarında bahçeyi kiraya verdik. ... Biz bahçeyi bu şekilde sürekli kiraya vermek suretiyle işlettik. Davacıda kiracılarla muhataptır. Bizimle bir bağı yoktur. Ücretini de kiracılardan alıyordu. Davacının oturduğu evin mülkiyeti bizlere aitti. Bahçe içindeydi biz ona gelsin otursun dedik. "şeklinde, davalı tanığı ...' da;" Davalılara ait narenciye bahçesinde bir bahçe evi vardır davacı orada yaklaşık 12-13 yıl kaldı. ... bu bahçeyi 13-14 yıl önce kiraladı, daha sonra oğlu ... kiralamaya başladı. Davacı bu kişilere bağlı olarak o bahçede çalıştı. Ücretlerini bu kiracılardan aldı. Davacı orada bekçi ve bahçe bakım işleri gibi işlere bakıyordu. Emir ve talimatları ... ve oğlu ...'ndan alıyordu. "şeklinde, davalı tanığı ...' da:" Ben davalıları tanıyorum 1997 ve 2007 yılları arası ... ve ... nun kiralamaya ilişkin sözleşmeyi bizzat ben hazırladım bu sözleşmenin içeriğinde tüm bekçinin, bahçenin her türlü masrafı bu kişilere aitti. Davacı bu kişilere bağlı olarak o bahçede çalıştı. Bahçe içerisinde bulunan evde ikamet ediyordu. Davacı orada bekçilik yapıyordu. Emir ve talimatları ile ücretini ... ve oğlu ...' ndan alıyordu. Yer sahipleri arada bir araziye giderlerdi bir takım kendilerine ayrılmış olan ürünleri toplarlardı ancak bunları kendi ihtiyaçları için toplarlardı o ağaçlar kira haricinde bırakılan ağaçlardı. 6 kişinin üçer veya beşer ağacı vardır. Bu kira haricinde bırakılan davalılara ait ağaçlarında bakımı ve bekçiliği davacının görevi idi." şeklinde beyanda bulunmuşlardır

. Davacı orada bekçilik yapıyordu. Emir ve talimatları ile ücretini ... ve oğlu ...' ndan alıyordu. Yer sahipleri arada bir araziye giderlerdi bir takım kendilerine ayrılmış olan ürünleri toplarlardı ancak bunları kendi ihtiyaçları için toplarlardı o ağaçlar kira haricinde bırakılan ağaçlardı. 6 kişinin üçer veya beşer ağacı vardır. Bu kira haricinde bırakılan davalılara ait ağaçlarında bakımı ve bekçiliği davacının görevi idi." şeklinde beyanda bulunmuşlardır. Dinlenen tanık beyanları, dosyaya sunulan kira sözleşmesi ve tüm delillerin birlikte değerlendirilmesi neticesinde, davacı ile davalılar arasında işçi işveren ilişkisi bulunmadığı, davacının işvereninin davalılar olmadığı anlaşıldığından, davanın husumet yokluğu nedeniyle reddine karar vermek gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm kurulması hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ:Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 25/03/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2331, Karar No: 2019/3600, Tarih: 13.06.2019

**20. Ceza Dairesi         2018/2331 E.  ,  2019/3600 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARLA

İLGİLİ BİLGİLER

Mahkeme : ANKARA Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesi

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Hükümler : 1-Ankara 10. Ağır Ceza Mahkemesi’nin 04.04.2017, 2015/450 Esas, 2017/89 Karar sayılı mahkumiyet hükmü

2-İstinaf talebinin esastan reddi

Ankara 10. Ağır Ceza Mahkemesi’nce hakkında mahkumiyet hükmü kurulup, istinaf talebi esastan reddedilen diğer sanık ... hakkında temyiz talebi bulunmadığından, sanık ... müdafiinin temyiz talebine hasren inceleme yapılmıştır.

Duruşmalı inceleme talebinde bulunan sanık müdafiinin yöntemine uygun davetiye tebliğine rağmen duruşmaya gelmemesi nedeniyle temyiz incelemesi duruşmasız olarak yapılmıştır.

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, temyiz edenin sıfatı, başvurusunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

5271 sayılı CMK'nın 288. ve 294. maddelerinde yer alan düzenlemeler ile CMK'nın 289. maddesinde sayılan kesin hukuka aykırılık halleri dikkate alınarak sanık müdafiinin temyiz dilekçesinin hükmün hukuki yönüne ilişkin olduğu belirlenerek anılan sebeplere göre yapılan incelemede,

Sanık hakkında uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan kurulan hükme ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin kararı hukuka uygun bulunduğundan, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz isteklerinin CMK'nın 302/1. maddesi uyarınca ESASTAN REDDİNE, hükmolunan ceza miktarı ile tutuklu kalınan süre göz önüne alınarak sanık hakkındaki salıverilme talebinin reddine, 28/02/2019 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7165 sayılı Kanunun 8. maddesi ile 5271 sayılı CMK'nın 304/2. maddesine eklenen (a) bendi uyarınca dosyanın Ankara 10. Ağır Ceza Mahkemesine; kararın bir örneğinin Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesine gönderilmesine, 13.06.2019 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/12578, Karar No: 2014/18399, Tarih: 30.10.2014

**6. Ceza Dairesi         2012/12578 E.  ,  2014/18399 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2010/328286

MAHKEMESİ : Tekirdağ 1. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 21/04/2010

NUMARASI : 2009/90 (E) ve 2010/93 (K)

SUÇ : Yağma

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-)Oluş ve dosya içeriğine göre; hükümlünün temyize gelmeyen arkadaşlarıyla birlikte, yakınanı Çerkezköy İlçesinde götürdükleri pasaj içinde ufak bir dükkanda, .. VES .. plakalı aracın ön satış sözleşmesini imzalatıp pasaportunu aldıkları, aracın oto pazarında satımı konusunda kendilerine yardımcı olmasını isteyip, gelmemesi halinde pasaportunu vermeyeceklerini, tekrar kendisini alıp döveceklerini söyleyip araç içinde senet imzalattıkları ve adresini bildiklerini belirtip gelmediği takdirde başına geleceklerden kendisinin sorumlu olduğunu belirterek Çorlu otobüs garajına bıraktıkları, yapılan ihbar sonucunda 30.03.1998 tarihinde takibe alınan ... VES ..pakalı araç içinde yakalanan temyize gelmeyen hükümlü N...Ö...'ün üzerinde yakınana ait pasaport ile yakınana imzalatılan senet ve bahsi geçen araca ait ön satış sözleşmesinin bulunduğu olayda, yağma suçunun birden fazla kişiyle ve işyerinde işlediğinin anlaşılması karşısında; 5237 sayılı TCK'nın 149/1. maddesinin (c) bendinin yanında (d) bendinin uygulanması ve cezanın alt sınırından uzaklaşılması gerektiğinin düşünülmemesi,

2-)Kasten işlemiş olduğu suçtan, hapis cezasıyla mahkumiyetinin yasal sonucu olarak hükümlünün, 5237 sayılı TCK’nın 53/1.maddesinin “a, b, c, d, e” bentlerinde yazılı haklardan aynı maddenin 2. fıkrası uyarınca cezanın infazı tamamlanıncaya kadar, kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından ise anılan maddenin 3. fıkrası uyarınca mahkum olduğu hapis cezasından koşullu salıverilinceye kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

3-)Hükümlünün eylemine uyan 765 sayılı TCK'nın 496/1, 59, 31, 33. maddeleriyle hükümden sonra 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK'nın aynı suça uyan 149/1-(c), (d), 62, 53. maddeleri uyarınca her iki Yasaya göre karşılaştırma yapılarak uygulama yapılması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş, hükümlü savunmanının temyiz itirazı ve tebliğnamedeki düşünce bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 29.04.1999 tarihli ilk hükümdeki ceza süresini aşmamak koşuluyla infaz aşamasında verilen uyarlama kararlarının kazanılmış hak oluşturmayacağının gözetilmesine, 30.10.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/31101, Karar No: 2017/3136, Tarih: 06.04.2017

**19. Ceza Dairesi         2015/31101 E.  ,  2017/3136 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre,

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 331 maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaşma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaşmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 06.04.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/813, Karar No: 2014/378, Tarih: 16.01.2014

**7. Hukuk Dairesi         2013/813 E.  ,  2014/378 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Kozan 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

(Tüketici Mahkemesi Sıfatıyla)

Tarihi : 07/09/2012 (Asıl Karar)

03.10.2012 (T.Reddi Kararı)

Numarası : 2012/329-2012/396

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davacı tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı, davalının elektrik faturalarına yansıtılan kayıp-kaçak dağıtım ve iletim bedellerinin haksız olduğundan bahisle iadesi istemiyle Kozan Tüketici Sorunları Hakem Heyetine yaptığı başvuru üzerine Tüketici Sorunları Hakem Heyetinin davalı tüketicinin talebini kabul ettiğini, dava konusu elektrik faturasında yer alan kayıp kaçak bedelinin davacı kurumun kendi insiyatifi ile belirlenmiş bir bedel olmayıp 4628 Sayılı Elektrik Piyasası Kanununun kendisine vermiş olduğu yetkiye dayanılarak Enerji Piyasası Düzenleme Kurumu (EPDK) tarafından bir tarifeyle belirlenmiş bir bedel olduğunu, kayıp kaçak tahakkuklarının bu esaslara göre hesaplanarak faturalara yansıtıldığını belirterek söz konusu Tüketici Hakem Heyeti Kararının itirazen ortadan kaldırılmasını istemiştir.

Mahkemece istemin reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiş, mahkemece kararın kesin verildiği gerekçesiyle temyiz talebinin reddine karar verilmiş davacı bu kez bu kararı temyiz etmiştir.

1-Davacı elektrik faturasına yansıtılan kayıp-kaçak bedeline ilişkin Tüketici Hakem Heyeti tarafından verilen kararın ortadan kaldırılması istemiyle eldeki davayı açmıştır. Öncelikle kararın kesin olup olmadığının belirlenmesi gerekir. Tüketici Hakem Heyeti Kararında kayıp-kaçak bedeli tahakkukunun haksız olduğu belirtilip başvuru tarihine kadar ödemenin tüketiciye iadesine karar verilmiştir. Her ne kadar kararda belirtilen miktar kesinlik sınırı altında görünse de kayıp kaçak bedelinin başvuru tarihinden sonraki faturaların düzenleme biçimine de etkisi olacağından, bir başka deyişle kararın ard etkisi olduğundan ve HGK ve Dairemizce de benimsenen görüş bu yönde olduğundan mahkemenin itirazın kısmen kabulü ile tahsil edilen kayıp-kaçak bedelinin iadesine ilişkin kararının kesin olduğundan söz etmek mümkün değildir. Bu nedenle mahkemenin 03.10.2012 günlü temyiz isteminin reddine ilişkin kararının kaldırılıp işin esasının incelenmesi gerekmiştir.