muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/2340, Karar No: 2014/7248, Tarih: 06.03.2014

**9. Hukuk Dairesi         2012/2340 E.  ,  2014/7248 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL ANADOLU 1. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 07/12/2011

NUMARASI : 2010/976-2011/1099

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, çalışma koşullarının olumsuzluğu dolayısıyla meydana gelen meslek hastalığı nedeniyle işten ayrıldığını ileri sürerek, kıdem, ihbar tazminatları ile fazla çalışma, genel tatil ve hafta tatili ücreti alacaklarının davalıdan tahsilini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının talebi üzerine meslek hastalığı sebebiyle iş sözleşmesinin sona erdiğini, iş sözleşmesinin feshinden sonra ibraname imzaladığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davacının meslek hastalığı nedeniyle İş Kanununun 24/1-a maddesine göre , yapılan işin davacının sağlığının tehlikeye düşmesi nedeniyle iş akdini haklı olarak feshettiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Taraflar arasındaki uyuşmazlık, davacının iş sözleşmesin haklı nedenle feshedip etmediği, ibranamenin geçerli olup olmadığı ve uygulanan faiz oranının doğru olup olmadığı noktalarında toplanmaktadır.

Somut olayda, davacının davalı gazetenin basıldığı matbaada elektrik elektronik bakım onarım elemanı olarak çalıştığı , duyma kaybı nedeniyle iş sözleşmesini feshettiği anlaşılmaktadır.

Davacı, davalı aleyhine Kartal 3. İş Mahkemesinin 2010/1113 esas sayılı dosyasında meslek hastalığı nedeniyle maddi manevi tazminat davası açmış olup, dava derdesttir. Bu nedenle anılan davanın kararının kesinleşmesi beklenmeden karar verilmesi hatalıdır.

3. Davacı tarafından imzalanan 28.06.2010 tarihli ibranamedeki "tatil mesaisi ve tatil ücretlerini aldığına" dair davacı beyanı davalının savunması ile çelişmediğinden genel tatil ücreti alacağı açısından ibranameye değer verilerek anılan alacağın reddi gerekirken kabulü hatalıdır.

4. Davacı dava dilekçesinde tazminat ve işçilik alacaklarına avans faizi işletilmesi isteğinde bulunmuştur. Mahkemece taleple bağlılık ilkesi gereğince bankalarca mevduata uygulanan en yüksek faiz oranının geçmemek üzere avans faizine hükmedilmesi gerekirken en yüksek mevduat faizine karar verilmesi isabetsizdir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 06.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1973, Karar No: 2019/2, Tarih: 02.01.2019

**11. Hukuk Dairesi         2017/1973 E.  ,  2019/2 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 20. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 4. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince verilen .../.../2016tarih ve 2015/121 E.- 2016/292 K. sayılı kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair ... Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi’nce verilen .../02/2017 tarih ve 2017/74-2017/136 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için İsmail Kalem tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin "YEŞİL" markası altında faaliyet gösterdiğini, 01., 02., 03., 04., 07., 08., 09., ...., 11.,....,....,14., ....,16.,....,18.,...., ...., 22., ...., ...., ...., ...., 27., 28., 30., 31., 33., 34., 35., 45. sınıf ürün ve hizmetleri içeren, özel/01674 sayılı tanınmış "YEŞİL KUNDURA", 2001/13212 sayılı "YEŞİL MAĞAZACILIK", 2009/49793 sayılı "YEŞİL DERİ", 2006/3410 sayılı "YEŞİL HER ADIMDA BİRLİKTE+ Şekil", 2003/14164 sayılı "YEŞİL KUNDURA", 2006/18310 sayılı "YEŞİL VALUE STRORE HESAPLI ADIMLAR+ Şekil", 2006/51772 sayılı "YEŞİL HOLDİNG", 90/001090 sayılı "YEŞİL KUNDURA", 90/001184 sayılı "YEŞİL KUNDURA", 90/001194 sayılı "YEŞİL", 90/001191 sayılı "YEŞİL SAN", 90/001189 sayılı "YEŞİL TAN", 90/0005678 sayılı "YEŞİL AS", 90/001193 sayılı "YEŞİL AY", 90/001182 sayılı "YEŞİL KUL", 90/001089 sayılı "YEŞİL TAÇ", 2012/18691 sayılı"YEŞİL GÜÇ", 90/001183 sayılı "YEŞİLİM", 90/001195 sayılı "YEŞİLLER", 90/001192 sayılı "YEŞİLLİ", 90/001190 sayılı "YEŞİLLİK", 90/001188 sayılı "YEŞİM", 2012/18701 sayılı "GREEN POWER" ibareli ve diğer markaların sahibi olduğunu, davalı şirket tarafından 09. ve 35. sınıf emtialarda kullanılmak üzere 2012/111425 no.lu "YEŞİLPOLLY ANTİSTATİC BOOT” ibareli marka tescil başvurusuna iltibas ve tanınmışlığa dayalı yapılan itirazın, nihai olarak davalı ... ... tarafından reddedildiğini, davalının kötüniyetli, kararın hukuka aykırı olduğunu ileri sürerek, ... ... kararının iptalini, tescili halinde markanın hükümsüzlüğünü ve sicilden terkinini talep ve dava etmiştir.

Davalı ... vekili, kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Diğer davalı vekili, müvekkilnin 1974 yılından beri faaliyet gösterdiğini, davaya konu markanın müvekkili şirket yetkilisinin soyadından esinlenerek oluşturulduğunu, müvekkilinin iş güvenliği alanında tüm markalarında "POLLY" ibaresini kullandığını, taraf markaları arasında benzerlik bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı ... vekili, kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Diğer davalı vekili, müvekkilnin 1974 yılından beri faaliyet gösterdiğini, davaya konu markanın müvekkili şirket yetkilisinin soyadından esinlenerek oluşturulduğunu, müvekkilinin iş güvenliği alanında tüm markalarında "POLLY" ibaresini kullandığını, taraf markaları arasında benzerlik bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

İlk Derece Mahkemesince, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davalının "YEŞİLPOLLY ANTISTATIC BOOT+Şekil" ibareli başvurusuyla davacının "YEŞİL" esas unsurlu markaları arasında, görsel ve anlamsal olarak ortalama tüketicileri iltibasa düşürecek derecede bir benzerlik bulunmadığı, markaları ortalama tüketici kitlesinin karıştırmayacağı, markalar arasında işletmesel bağlantılandırmayı tesis eden herhangi bir unsurun bulunmadığı, 556 sayılı KHK 8/1-b maddesi anlamında iltibasın bulunmadığı, m. 8/4 koşullarının oluşmadığı, ayrıca, 556 sayılı KHK m. 7/1-b gereğince, aynı veya ayırt edilemeyecek derecede benzerliğin de bulunmadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Karara karşı davacı vekili, istinaf başvurusunda bulunmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince, mahkemenin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle, davacı vekilinin istinaf başvurusunun esas yönünden reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davacının temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye ...,00 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 02/01/2019 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/18304, Karar No: 2017/3425, Tarih: 26.04.2017

**14. Hukuk Dairesi         2015/18304 E.  ,  2017/3425 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 07.01.2011 gününde verilen dilekçe ile önalım hakkına dayanan tapu iptali ve tescil talebi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 18.11.2014 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, önalım hakkı nedeniyle tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

Davacı vekili, müvekkilinin paydaşı olduğu 10259 ada 2 parsel sayılı taşınmazdaki ... belediyesine ait olan 25/69 payın önce... sonra davalı ...’e satıldığı ve bildirim yapılmadığından dava konusu parseldeki payın önalım hakkına dayalı olarak iptali ve adına tesciline karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili ise; davaya konu payın satıcı ile davalı arasındaki yakın akrabalık ilişkisi nedeniyle gerçekte satış değil bağış yapıldığını, öte yandan parselin fiili taksime uygun şekilde kullanıldığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmü davalı vekilinin temyiz etmesi üzerine; Yargıtay 6. Hukuk Dairesinin 2013/52 Esas, 2013/12135 Karar sayılı ilamı ile davalının fiili taksim iddiasının araştırılması gerektiği sebepleri ile mahkeme kararının bozulmasına karar verilmiştir.

Bozmaya uyularak yapılan yargılama sonunda dava konusu parseldeki payını devreden... Davalı ...’in kardeşi olduğu yakın akrabalar arası işlemin satış değil bağış olduğu gerekçeleri ile davanın reddine karar verilmiştir.

Hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun "Yasal Önalım Hakkı-Önalım Hakkı Sahibi" başlıklı 732. maddesinde “Paylı mülkiyette bir paydaşın taşınmaz üzerindeki payını tamamen veya kısmen üçüncü kişiye satması halinde, diğer paydaşlar önalım hakkını kullanabilirler” hükmü düzenlenmiştir.

Anılan düzenlemede, önalım hakkının açık bir tarifi yapılmamakla birlikte temel prensibin mülkiyet serbestisi ve tasarruf yetkisi olduğu gözetilerek paydaşın temlik hakkı sınırlandırılırken bu sınırlandırma sınırlı tutularak sadece satım akitleri için önalım hakkı öngörülmüştür.

Gerçek bir satışın konusu olmayan, satım niteliğinde olmayan pay temliklerinde yasal önalım hakkı doğmayacaktır. Önalım hakkının payın satışındaki şartlar dahilinde kullanılması gerektiğinden, payı paradan başka bir karşılıkla iktisap edenlerden, aynı şartlar yerine getirilmek suretiyle temellük etmeye imkan bulunmamaktadır.

Gerçek bir satışın konusu olmayan, satım niteliğinde olmayan pay temliklerinde yasal önalım hakkı doğmayacaktır. Önalım hakkının payın satışındaki şartlar dahilinde kullanılması gerektiğinden, payı paradan başka bir karşılıkla iktisap edenlerden, aynı şartlar yerine getirilmek suretiyle temellük etmeye imkan bulunmamaktadır.

Payı satın alan tarafından, temlik işleminin satış olarak gösterilmekle birlikte gerçekte hibe olduğu savunmasında bulunulması halinde, diğer bir anlatımla hibe ile temlikin amaçlandığının iddia edildiği hallerde, payı temlik alan davalı muvazaalı resmi işlemin tarafı olduğundan ve hiç kimse kendi muvazaasına dayanamayacağından muvazaa iddiasının dinlenmeyeceği açıktır.

Bunun yanında, paydaş payını karı ve kocaya, çocuklarına yahut akrabaya temlik ederse görünüşte satış sözleşmesi yapılsa bile miras hukuku ile ilgili amaçların yada bağışlama gibi düşüncelerin hakim olduğu durumlarda önalım hakkının kullanılmayacağı 27.03.1957 günlü ve 1956/12 Esas, 1957/2 Karar sayılı Yargıtay İçtihatı Birleştirme Kararında belirtilmiştir.

Anılan kararın açıklayıcı olan gerekçe kısmında; “Miras hukukuna müteallik kaidelere tevkifan veya sair mülahazalarla kendi evladına veya akrabasına satış yapması halinde de şufa cereyan edip etmeyeceği noktasının mülahaza olunmak icap eder. Bu gibi akrabaya satışta ortada satış akdinin bir unsuru olan bedel zikredilmiş olsa bile bunu mücerret bir satış olarak kabul etmeye imkan yoktur. Çünkü burada mümellikin maksadı malının bedelini almak değil, belki akrabalık münasebeti dolayısıyla onu tesahüp etmek ve yerine geçmektir” açıklamasına yer verilmiştir.

Görüldüğü üzere kararın hem bağlayıcı olan sonuç kısmında ve hem de açıklayıcı olan gerekçe kısmında özel bir hukuki statüyü ifade eden “mirasçı” teriminin tek başına kullanılmasından özenle kaçınılmış ve daha geniş olan “akraba” kavramına da yer verilmiştir. Bu halde, kararın sadece satış tarihi itibariyle doğrudan mirasçı olan kişileri kapsamına aldığının kabulü mümkün değildir.

Yukarıda yapılan açıklamaların ışığında 20.03.1957 tarih 1956/12 Esas, 1957/2 Karar sayılı İçtihadı Birleştirme Kararının, sözleşmede taraf olan kişinin işlemde muvazaa savunmasında bulunamayacağı ve bunu her türlü delille ispat edemeyeceği kuralının istisnası olduğu görülmektedir. Anılan kararın uygulanabilmesi için öncelikle satışın, satış tarihi itibariyle doğrudan mirasçılar arasında yapılması gerekmeyip, temlikin taraflarının akraba olması yeterlidir.

Temlikin akrabalar arasında satış şeklinde yapılmış olması halinde ise bu kez İçtihadı Birleştirme Kararının aradığı “hibe veya miras hukukuyla ilgili amacı'nın” bulunup bulunmadığı hususunun, diğer bir ifade ile akrabalar arasında yapılan her temlikte somut uyuşmazlığın niteliğine göre temlikin hibe veya miras hukukuyla ilgili amaçlarla yapılmış olup olmadığının yöntemince ispatı aranmalı ve ispatı halinde temlikle önalım hakkının kullanılmasının mümkün olamayacağı gözetilmelidir.

Temlikin akrabalar arasında satış şeklinde yapılmış olması halinde ise bu kez İçtihadı Birleştirme Kararının aradığı “hibe veya miras hukukuyla ilgili amacı'nın” bulunup bulunmadığı hususunun, diğer bir ifade ile akrabalar arasında yapılan her temlikte somut uyuşmazlığın niteliğine göre temlikin hibe veya miras hukukuyla ilgili amaçlarla yapılmış olup olmadığının yöntemince ispatı aranmalı ve ispatı halinde temlikle önalım hakkının kullanılmasının mümkün olamayacağı gözetilmelidir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 08/02/2012 gün ve 2011/6-762 Esas, 2012/56 sayılı ilamı Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 27/04/2011 gün ve 2011/6-38 Esas sayılı 2011/225 Karar sayılı ilamı, Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 2011/6-164 Esas ve 2011/245 sayılı ilamlarında da satışın satış tarihi itibariyle doğrudan mirasçılar arasında yapılması gerekmeyip, temlikin taraflarının akraba olmasının yeterli olduğuna karar verilmiştir.

Somut olayda; Mahkemece; ilk bozmaya uyularak yapılan yargılama sonunda yapılan keşifte ve diğer toplanan delillerin değerlendirilmesinde dava konusu taşınmazda fiili taksimin olmadığı anlaşılmıştır. Ancak mahkemece; dava konusu payı satan. ... ile payı satın alan davalı ...’in kardeş olduklarından bahisle yakın akrabalık ilişkisi nedeni ile davanın reddine karar verilmiş ise de; resmi satış aktinin kontrol edilmesi sonucunda payı devreden ... ile Payı devralan ...’in anne ve baba isimlerinin farklı olduğu, kardeş olmadıkları anlaşılmaktadır.

Mahkemece, 27.03.1957 tarih 1956/12 Esas, 1957/2 Karar sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı doğrultusunda payını satan ... ile payı satın alan davalı ...’in yakın akraba olup olmadığı hususunun araştırılmasından sonra yukarıda belirtilen Hukuk Genel Kurulu Kararları da gözetilerek yakın akraba olduklarının anlaşılması halinde şimdi olduğu gibi davanın reddine; yakın akraba sayılmadıklarının anlaşılması halinde ise; satış akdindeki bedel ve masrafların toplamının depo edilmesinden sonra davanın kabulüne karar verilmesi gerekir,

Açıklanan nedenlerle; yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiş, bu nedenle hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde yatırana iadesine, 26.04.2017 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/41777, Karar No: 2025/4643, Tarih: 16.04.2025

**11. Ceza Dairesi         2021/41777 E.  ,  2025/4643 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2020/567 E. 2021/51 K.

SUÇ : Bedelsiz senedi kullanma

HÜKÜM : Mahkumiyet

TEMYİZ EDENLER : Katılan vekili, sanık

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Katılanın sanıktan kiraladığı araç için, araçta meydana gelebilecek muhtemel zararlara karşılık teminat olması açısından sanığa suça konu senedi boş bir şekilde imzalayarak Verdiği, sanığın ise bu senedi 01.05.2014 vade tarihli, alacaklısı ..., borç miktarı 15.000,00 TL olacak şekilde doldurup hakkında ek kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilen ...'ya , ... tarafından da bu senetle ilgili 12.06.2015 tarihinde katılan aleyhine icra takibi başlatıldığı, sanığın bu suretle üzerine atılı suçu işlediği iddia olunan olayda;

Yapılan yargılamaya, toplanıp gerekçeli kararda gösterilerek tartışılan delillere, Mahkemenin oluşa uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre, katılan vekili ve sanığın diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir, ancak;

1. Ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 01.05.2001 tarihli ve 2001/6-70 Esas, 2001/77 Karar sayılı ilamında da belirtildiği üzere, imza sahibinin tevdi ettiği kişinin kağıdın zilyetliğinden vazgeçerek bunu başka bir kişiye vermesi halinde, kağıdın yeni zilyedi olan açısından “esasen kendisine tevdi ve teslim olunmayan kağıdı bertakrip (hukuka aykırı) ele geçirme” keyfiyetinin gerçekleşmiş olacağı, bu itibarla somut olayda; açığa imza atandan aldığı kağıdı ...'ya veren sanığın eyleminin “bertakrip ele geçiren failin” fiiline iştirak niteliği taşıdığı anlaşılmakla sanığın eyleminin 5237 sayılı Kanun'un 209 uncu maddesinin ikinci fıkrası yollamasıyla aynı Kanun'un 204 üncü maddesinin birinci fıkrasındaki “resmi belgede sahtecilik” suçunu oluşturduğu gözetilmeden suç vasfında hataya düşülerek hüküm kurulması,

2. Sanığın tekerrüre esas alınan Samsun 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 2013/120 Esas ve 2013/399 Karar sayılı kararının her ne kadar 04.09.2013 tarihinde kesinleştiği belirtilmiş ise de; ilgili kararın Yargıtay 18. Ceza Dairesi’nin 2015/18661 Esas, 2016/8830 Karar sayılı ilamı ile bozulduğu ve bu nedenle tekerrüre esas alınamayacağı, ancak sanığın adli sicil kaydında yer alan Tekkeköy (Kapatılan) Asliye Ceza Mahkemesinin, 03.02.2010 tarihli ve 2008/750 Esas ve 2010/76 Karar sayılı kararının tekerrüre esas alınması gerektiğinin gözetilmemesi,

Yasaya aykırı, katılan vekili ve sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA, 16.04.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/16606, Karar No: 2012/6157, Tarih: 29.03.2012

**10. Hukuk Dairesi         2010/16606 E.  ,  2012/6157 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, itirazın iptali istemine ilişkin olup, dava dilekçesinde 365,62 TL'lik icra takibine vaki itirazın kaldırılarak takibin devamı istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş olup; 06.12.2010 günlü karar davacı Kurum vekili tarafından temyiz edilmiştir.

21.07.2004 gün ve 25529 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak, öngördüğü istisnalar dışındaki hükümleri yayım tarihinde yürürlüğe giren, 14.07.2004 tarih ve 5219 sayılı "Çeşitli Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun" ve ayrıca 5236 sayılı Kanun; katsayı artışı da uygulanmak suretiyle bu kanunların yürürlük tarihinden sonra yerel mahkemelerce verilen hükümler yönünden 2010 yılı için 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 427.maddesindeki temyiz (kesinlik) sınırının 1.430,00-TL olarak değiştirmiştir.

Alacağın bir kısmının dava edilmiş olması halinde temyiz (kesinlik) sınırının tespitinde alacağın tamamı gözetilmesi; tamamı dava edilen bir alacağın kısmen kabulünde ise temyiz (kesinlik) sınırının belirlenmesinde kabul ve reddedilen miktarların esas alınması HUMK'nun 427. maddesi hükmü gereğidir.

Somut olayda, yerel mahkemece, hakkında red kararı verilen vaki itirazın kaldırılarak takibin devamına karar verilmesi istenen icra takibinde 365.62 TL'lik alacak tutarı, yukarıda değinilen temyiz (kesinlik) sınırının altında bulunduğundan, anılan karara karşı temyiz yoluna baş vurulması hükmolunan miktar itibariyle mümkün değildir.

Hal böyle olunca, davacı kurum vekilinin temyiz dilekçesinin miktar itibariyle kesinliği nedeniyle reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle davacı vekilinin temyiz dilekçesinin REDDİNE, 29.03.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5529, Karar No: 2013/7144, Tarih: 30.04.2013

**3. Hukuk Dairesi         2013/5529 E.  ,  2013/7144 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TÜKETİCİ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen tüketicinin açtığı abonelik sözleşmesi davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.

Davacı vekili dilekçesinde, müvekkili olan davacının su abonesi olmak için davalı idareye başvurduğunu, bunun için davalıdan kanal katılım bedeli ve şebeke hisse bedeli adı altında 6873 TL. talep edildiğini, davacının da bu bedeli ödediğini beyan ederek, davacının kanal katılım bedeli ve şebeke hisse bedelinden sorumlu olmadığının tespiti ile, fazla ödenen bedelin iadesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesinde; idarece sunulan hizmet karşılığı bedelin ilk malikten alınan bir bedel olduğunu; 2464 sayılı Belediye Gelirleri Kanunu'nun 87 ve 88.maddeleri ile ...Tarifeler Yönetmeliğinin 39.maddesi gereğince davacının kanal katılım ve şebeke hisse bedelini ödemesi gerektiğini savunup; davanın reddini istemiştir.

Dosyada mevcut ....İ. Genel Müdürlüğü Abone İşleri Daire Başkanlığı’nın 10.10.2012 tarihli yazısının incelenmesinden, bu yazıda davacı hakkında kanal katılım bedelinin, yönetim kurulu kararı ve Belediye Gelirleri Kanununun 89. maddesi gereği (cephexkatsayı) formülüne göre tahakkuk ettirildiği, buna göre de kanal katılım bedelinin 420,71 TL. (kanal katılım ve şebeke hisse bedeli ayrı ayrı olacak şekilde) tahakkuk ettirildiği bildirilmiştir.

Mahkemece, davalı ASKİ.’den gelen 10.10.2012 tarihli yazı esas alınarak davanın kısmen kabulü ile, toplam 841,42 TL. den davacının sorumlu olduğunun tespiti ile fazla ödenen 3912 TL.’nin davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

...Tarifeler Yönetmeliğinin 39. maddesinde; “Su ve kanalizasyon harcamalarına katılma payları”, KP=((LxT)/2)xN Formülüne göre hesaplanan değerdir. Bu değer gayrimenkulün vergi değerinin % 2'sini geçemez.” denilmektedir. Yine formülde; “Adil bir katılımın sağlanmasına yönelik katsayının” N ile ifade edildiği, “Gayrimenkulün toplam inşaat alanının” S ile ifade edildiği, N’ nin ise S/1000 (N=S/1000) olduğu” belirtilmiş bulunmaktadır.

Mahkemece, ...Tarifeler Yönetmeliğinin 39.maddesinde öngörülen, formülde belirtilen birim değerler gözetilerek ve dosyada mevcut hukukçu bilirkişi Serpil Ejder tarafından düzenlenmiş bulunan rapor da, bu kapsamda denetlenip değerlendirilerek, yapılacak yargılama neticesinde hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde hüküm tesisi bozmayı gerektirmiştir.