muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/858, Karar No: 2017/714, Tarih: 12.04.2017

**Hukuk Genel Kurulu         2017/858 E.  ,  2017/714 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki “alacak” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Germencik Asliye Hukuk Mahkemesince (Ticaret Mahkemesi sıfatıyla) davanın reddine dair verilen 27.02.2013 gün ve 2005/378 E., 2013/166 K. sayılı karar davacı vekilinin temyizi üzerine, Yargıtay 23. Hukuk Dairesinin 24.09.2013 gün ve 2013/4965 E., 2013/5716 K. sayılı kararı ile;

"…Davacı vekili, 29.11.2005 davalıların davacı kooperatifin bir dönem yönetim kurulu üyeleri, müdür ve muhasebecileri olduklarını, Sanayi ve Ticaret Bakanlığı'nın Germencik Cumhuriyet Savcılığı'nın talebi üzerine yaptırdığı müfettiş incelemesinde 2001 yılının ilk altı aylık döneminde hesaplar arasında mahsup yapmak sureti ile 6.181.338,262 TL'yi zimmetlerine geçirdiklerini, 2001 yılı ikinci altı aylık dönemde de aynı şekilde hesaplar arasında mahsup sureti ile 14.146.098,099 TL'yi zimmetlerine geçirdiklerinin müfettiş raporu ile sabit olduğunu, ayrıca kooperatif adına kesilen faturalar için hesaplanan kesintilerin Germencik Vergi Dairesine zamanında ödenmemesi nedeniyle doğan 446.060,000 TL olmak üzere Toplam 20.773.496,361 TL zararları olduğunu ileri sürerek, söz konusu miktarların gecikme cezası ile birlikte zimmetlerine geçirdikleri tarihten itibaren yasal faiziyle birlikte davalılardan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar ..., ..., ..., ..., Muzaffer Avcı vekili; Kooperatifler Kanunu'nun 98. maddesi ile TTK'nın 341. maddesine göre kooperatif namına dava açma yetkisinin denetçilere ait olduğunu, davanın husumet nedeniyle reddine karar verilmesini, dava dilekçesinde zararın doğduğu iddia edilen yılın sonunda yapılan genel kurul kararı ile müvekkillerinin ibra edildiğini, davacı kooperatifin hiçbir tazminat talebinin kalmadığını, zimmete geçirme iddialarının asılsız olduğunu savunarak, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı ... ve ... vekili davanın ticaret mahkemesi sıfatıyla görülmesi gerektiğine ilişkin iş bölümü itirazında bulunduklarını, müvekkilleri ile diğer yönetim kurulu üyeleri hakkında Germencik Cumhuriyet Savcılığı'nın 2003/853 soruşturma evrakının bekletici mesele yapılmasını, davanın gerçeklerden ve yasal dayanaktan yoksun olduğunu savunarak, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı ... ve ... vekili davanın ticaret mahkemesi sıfatıyla görülmesi gerektiğine ilişkin iş bölümü itirazında bulunduklarını, müvekkilleri ile diğer yönetim kurulu üyeleri hakkında Germencik Cumhuriyet Savcılığı'nın 2003/853 soruşturma evrakının bekletici mesele yapılmasını, davanın gerçeklerden ve yasal dayanaktan yoksun olduğunu savunarak, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, yapılan yargılama ve tüm dosya kapsamına göre; Aydın 1. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 2011/16-2012/16 E-K sayılı dosyasında alınan raporun hüküm kurmaya elverişsiz olması nedeniyle yeniden bilirkişi incelemesi ile hesaplama yapılması gerektiği, bu yönüyle bilirkişi incelemesi yapılmak üzere 14.11.2012 tarihli oturumunda dosyanın Ankara Nöbetçi Asliye Hukuk Mahkemesine gönderilmesi, bilirkişi için 250,00 TL ücret takdiri ile davacı vekiline gider avansının ikmali hususunda iki haftalık kesin süre verildiği ancak verilen kesin süreye rağmen gider avansının kesin süre geçtikten sonra yatırıldığı kesin süreye rağmen bilirkişi avansı yatırılmadığından 29.11.2012 tarihinde dosyadaki mevcut bilgi ve belgelerle de davacının davası kanıtlanmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, kooperatif yönetim kurulu üyeleri ile müdürü aleyhinde açılan sorumluluk davasıdır.

1086 sayılı HUMK'nun yürürlükte olduğu 01.10.2011 tarihinden önceki dönemde açılan bu dava için yapılacak masraflar nedeniyle istenilecek giderlerin delil avansı kabul edilip, HMK’nun 324. maddesi uygulanmak suretiyle sonuca gidilmesi gerekir.

Öte yandan, mülga 1086 sayılı HUMK'nun 163. maddesi ile 6100 sayılı HMK'nun 94. maddesi uyarınca kesin süreye ilişkin ara kararının hiçbir duraksamaya yer vermeyecek biçimde açık olması taraflara yüklenen yükümlülüklerin, yapılması gereken işlerin neler olduğunun ve her iş için yatırılacak ücretin hiçbir şüpheye yer vermeyecek şekilde açıklanması gerekir.

Mahkemece 14.11.2012 tarihli celsede bir kısım delillerin celbi için müzekkere yazıldığı dosyanın bilirkişi incelemesi yapılmak üzere Ankara Nöbetçi Asliye Hukuk Mahkemesine gönderilmesine ve 250,00 TL bilirkişi ücretinin yatırılması için 2 haftalık kesin süre verilmesi konusunda ara kararı verilmiş ve avansın bu sürede yatırılmaması nedeniyle dava usulden reddedilmiş ise de; mahkemenin ara kararından bilirkişiler tarafından incelenecek delillerin henüz dosyaya girmediği anlaşılmaktadır. Bu durumda; istenen tüm deliller getirtildikten sonra bilirkişiden yapması gereken husus tereddüte yer vermeyecek şekilde açık ve seçik belirtilerek dosya bilirkişiye tevdi edilip, (HMK 273) öte yandan talimat mahkemesine gidiş-dönüş bedeli yatırılmadan sadece bilirkişi ücretinin yatırılması da dosyanın talimat mahkemesine gönderilmesi yönünden amaca uygun olmayacaktır. Açıklanan hususlar karşısında; mahkemece tayin edilen süre HMK 94. maddesi anlamında kesin süre niteliğini taşımadığından, davanın bu sebeple reddi usul ve yasaya uygun düşmemiştir.

Ayrıca kooperatif yönetim kurulu ile müdür aleyhine sorumluluk davası açılabilmesi için bu konuda genel kurulca bir yetki verilip verilmediği hususunun araştırılmaması da bozmayı gerektirmiştir..."

gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle yeniden yapılan yargılama sonunda mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dosyadaki tutanak ve kanıtlara, bozma kararında açıklanan gerektirici nedenlere göre, Hukuk Genel Kurulu’nca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulmak gerekirken, önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.

SONUÇ: Davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile, direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerden dolayı BOZULMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, karar düzeltme yolu açık olmak üzere 12.04.2017 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/12351, Karar No: 2010/13055, Tarih: 08.12.2010

**1. Hukuk Dairesi         2010/12351 E.  ,  2010/13055 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : MARMARİS 3. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 14/07/2010

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, 150 ada 21 parsel sayılı taşınmazın bir kısmının kıyı kenar çizgisi içinde kaldığını ileri sürerek, kıyı kenar çizgisi içinde kalan kısmın tapu kaydının iptali ile yıkım isteğinde bulunmuştur.

Davalılar, davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, taşınmazın bir kısmının kıyı kenar çizgisi içerisinde kaldığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, taraflarca süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi raporu okundu. Düşüncesi alındı. Dosya incelendi. Gereği görüşülüp, düşünüldü.

Dava, tapu iptali ve taşınmazın sicil kaydının kütükten terkini ile yıkım isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Bilindiği üzere; tarafların tüm delilleri toplanıp, tetkik edildikten ve HUMK.nun 376. maddesine göre; son sözleri dinlenip duruşmanın bittiği bildirildikten sonra hakimin; aynı yasanın 388. maddesi uyarınca kararı gerekçesi ile birlikte (tam olarak) yazması ve hüküm sonucunu 389. maddede öngörülen biçimde tefhim etmesi asıldır.

Ne varki, uygulamada söz konusu yasanın 38l. maddesinin son fıkrasının getirdiği ayrıcalığa dayanılarak bazı zorunlu nedenlerle sadece hükmün sonucu tutanağa geçirilip tefhim edilmekte, gerekçeli karar daha sonra yazılmaktadır.

İşte bu gibi hallerde HUMK.nun 389. maddesine uygun olarak tarafların hak ve yükümlülüklerini açıkça gösteren tefhim ile aleniyet ve hukuki varlık kazanan kısa karara daha sonra yazılan gerekçeli kararın uygun olması zorunludur. Esasen kısa kararı yazıp, tefhim etmekle davadan elini çekmiş olan hakimin artık bu kararını değiştirmesine yasal olanak yoktur. Öte yandan, kısa kararla gerekçeli kararın çelişkili olması, yargılamanın aleniyeti, kararların alenen tefhim edilmesine ilişkin Anayasanın l4l. maddesi ile HUMK.nun yukarıda değinilen buyurucu nitelikteki maddelerine de aykırı bir durum yaratır. Ayrıca anılan husus kamu düzeni ile ilgili olup, gözetilmesi yasa ile hakime yükletilmiş bir ödevdir. Aksine düşünce ve uygulama yargı, yargıç ve kararlarının her türlü düşünceden uzak, saygın ve güvenilir olması ilkesi ile de bağdaşmaz.

Değinilen ilke ve yasa hükümleri göz ardı edilerek mahkemece kısa kararda; “…150 ada, .. parsel numarasıyla davalılar A. S.o. B.. O.ve Ö. O. adına iki katlı kargir ev ve tarla vasfıyla kayıtlı ve 533,85 m2 yüzölçümlü taşınmazın teknik bilirkişi (harita ve kadastro mühendisi) L. Ü. tarafından düzenlenen 09.07.2010 düzenleme ve 12.07.2010 havale tarihli krokili ve koordinatlı bilirkişi ek raporunda 21/a ile işaretli 26,94 m2’lik bölümünün davalılar adına olan tapu kaydının iptaline ve kıyı olarak terkinine” denildiği halde gerekçeli kararda; “….130 ada, . parsel numarasıyla davalı M.. o.. T. i. adına 2 katlı kargir bina vasfıyla kayıtlı ve 44,85 m2 yüzölçümlü taşınmazın teknik bilirkişi (harita ve kadastro mühendisi)L. Ü. tarafından düzenlenen 14.05.2010 havale tarihli krokili raporda 4/a ile işaretli 4,47 m2’lik bölümünün davalı T.. İ. adına olan tapu kaydının iptaline ve kıyı olarak terkinine, taşınmaz üzerindeki binanın tapu kaydının iptal ve terkinine karar verilen bölümünde kalan tecavüzlü kısmının kal’ine (yıkılmasına) …” denerek kısa karara çelişkili olarak gerekçeli karar yazılması doğru değildir.

Hal böyle olunca, hükmün l0.4.l992 gün, l992/7 Esas, l992/4 sayılı Yargıtay İçtihatları Birleştirme Kararı çerçevesinde bir karar verilmek üzere HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 08.12.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7833, Karar No: 2017/732, Tarih: 16.02.2017

**14. Ceza Dairesi         2016/7833 E.  ,  2017/732 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

İlk derece mahkemesince bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma; duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş, sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanık ile müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 16.02.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/7328, Karar No: 2012/15964, Tarih: 27.12.2012

**9. Ceza Dairesi         2010/7328 E.  ,  2012/15964 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Anayasayı ihlal

Hüküm : 765 sayılı Kanun hükümlerince kurulan hüküm lehe olduğundan yeniden hüküm kurulmasına yer olmadığına

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan duruşmaya, mahkemenin inceleme sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre hükümlü müdafiinin yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Hükümlü hakkında daha önce tayin olunan müebbet ağır hapis cezasının 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 6. maddesi uyarınca müebbet hapis cezasına dönüştürülmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı olup hükmün bu nedenle BOZULMASINA, ancak bu husus, yeniden yargılamayı gerektirmeden CMUK'nın 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan "Hükümlü hakkında tayin olunan müebbet ağır hapis cezasının, 5252 sayılı Kanunun 6. maddesi gereğince müebbet hapis cezasına dönüştürülmesine" ibaresi eklenmek suretiyle diğer yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 27.12.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3491, Karar No: 2015/38536, Tarih: 11.03.2015

**6. Ceza Dairesi         2013/3491 E.  ,  2015/38536 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Çocuk Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; Yargıtay 13.Ceza Dairesinin 03/12/2012 tarihli görevsizlik kararı ile Daireye gönderilmekle, başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulu'nun takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

TC. Anayasası'nın 90. maddesinin son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin 6/3-c maddesi ışığında, 5271 sayılı CMK'nın 150, 234 ve 239. maddeleri ile 5320 sayılı Yasanın 13. maddesine dayanılarak hazırlanan, Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafi ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 8. maddesi gereğince, sanık için baro tarafından görevlendirilen zorunlu savunmanın ücretlerinin yaşı küçük sanıktan alınmasına hükmedilemeyeceği,bu ücretlerin Adalet Bakanlığı bütçesinde bu amaçla ayrılan ödenekten karşılanacağı gözetilmeden, yazılı şekilde görevlendirilen zorunlu savunman ücretinin alınmasına hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla CMUK’nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak hüküm fıkrasından, “Yargılama giderine” ilişkin kısım çıkarılarak (Zorunlu savunman ücreti çıkartıldıktan sonra kalan yargılama masrafının 6183 sayılı Kanunun 106. maddesinde belirlenen miktardan az olması nedeniyle 6352 sayılı Kanunun 100. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK’nın 324/4. maddesi gözetilerek) "Yargılama giderinin Hazine üzerinde bırakılmasına" karar verilmesi suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 11.03.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/32878, Karar No: 2015/4655, Tarih: 09.02.2015

**8. Ceza Dairesi         2014/32878 E.  ,  2015/4655 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Bozmaya uyularak; yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, suçun oluşumuna ve niteliğine uygun kabul ve uygulamasına, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre, sanığın yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak:

5237 sayılı TCK'nunda cezaların toplanmasına dair bir düzenleme bulun- madığı gözetilmeden, hükmedilen hapis cezası ile temel adli para cezasına esas alınan gün sayısı toplanarak bir gün karşılığı miktar ile çarpılmak suretiyle adli para cezası tayini,

Yasaya aykırı ise de, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususun, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hükümden "sanığın toplam 250 gün karşılığı adli para cezası ile cezalandırılmasına TCK'nun 52/2. maddesi uyarınca adli para cezasının günlüğü sanığın sosyal ve ekonomik durumu dikkate alınarak takdiren 20 TL hesabı ile sanığın 250 gün karşılığı 5.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına” ilişkin bölümün çıkarılması, yerine “TCK.nun 50/1-a maddesi uyarınca sanığa verilen 6 ay 20 gün hapsin TCK.nun 50/3, 50/1-a ve 52/2. maddesi uyarınca günlüğü 20 liradan paraya çevrilerek sanığın 4.000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına" ibaresinin eklenmesi ve hükme “Hapis cezası yanında hükmolunan

50 günün TCK.nun 52/2. maddesi uyarınca günlüğü 20 TL'den çevrilerek sanığın 1.000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına” ibaresinin eklenmesi suretiyle diğer yönleri usul ve yasaya uygun olan hükmün (DÜZELTİLEREK ONANMASINA), 09.02.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/23905, Karar No: 2013/18157, Tarih: 21.11.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/23905 E.  ,  2013/18157 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanık müdafiinin temyiz dilekçesi ekinde sunmuş olduğu ... Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Hastanesi'nin 05.10.2011 tarih ve 2011/2399 sayılı sağlık kurulu raporunda, sanığın 17.09.2010 tarihinde işlemiş olduğu iddia edilen başka bir kamu malına zarar verme suçu yönünden ceza sorumluluğu bulunmadığının tespit edilmiş olması karşısında, kendisine yapılan tebligatın usulsüz olduğunun kabul edilmesi gerektiği anlaşılmakla, temyiz isteminin reddine dair ek karar kaldırılarak yapılan incelemede;

Mala zarar verme suçu başkasının mülkiyetinde bulunan taşınır veya taşınmaz malın kısmen veya tamamen yıkılması, tahrip edilmesi, yok edilmesi, bozulması kullanılamaz hâle getirilmesi veya kirletilmesiyle oluşur. Bu bakımdan, söz konusu suç, seçimlik hareketli bir suçtur. Yıkma, yalnızca taşınmazlar için söz konusudur. Taşınmazın önceki kullanış biçimine uygun olarak bir daha kullanılamaz duruma getirilmesini ifade eder. Yok etme, suça konu şeyin maddî varlığını ortadan kaldırmaktır. Bozma, suça konu şeyin, amacına uygun olarak kullanılması olanağını ortadan kaldırmaktır. Kirletme, başkasının binasının duvarına yazı yazmak, resim yapmak, afiş ve ilân yapıştırmak şeklinde gerçekleştirilmektedir.

Sanığın aynı kasıt altında farklı tarihlerde ceza evinde kaldığı koğuşun duvarlarına yazı yazmak ve kullanımda olan yatak takımlarını yakmak suretiyle kamu malına zarar verdiğinin iddia edildiği somut olayda;

Sanık müdafiinin temyiz dilekçesi ekinde sunmuş olduğu ... Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Hastanesi'nin 05.10.2011 tarih ve 2011/2399 sayılı sağlık kurulu raporunda, sanığın 17.09.2010 tarihinde işlemiş olduğu iddia edilen başka bir kamu malına zarar verme suçu yönünden ceza sorumluluğu bulunmadığının tespit edilmiş olması karşısında, sanığın dava konusu kamu malına zarar verme suçu

yönünden de cezai sorumluluğunun bulunup bulunmadığı hususu tespit edildikten sonra hukuki durumunun takdir ve tayini yerine yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün 5320 sayılı Kanun'un 8/1.maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bozma nedenine göre bu suç nedeniyle sanık cezaevine alınmış ise infazın durdurulmasına, başka suçtan hükümlü ya da tutuklu değilse salıverilmesine, ilgili Cumhuriyet Başsavcılığına yazı yazılmasına 21.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5625, Karar No: 2015/2231, Tarih: 05.02.2015

**8. Hukuk Dairesi         2014/5625 E.  ,  2015/2231 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davada, 4721 Sayılı TMK'nın "Miras Hukuku" (TMK.3.Kitap) hükümlerinden kaynaklanan ve diğer dairelerin görevine girmeyen davalar sonucu verilen hüküm ve kararların Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih 2015/8 sayılı Kararı ile hazırlanıp, 22.01.2015 Tarihli ve 29244 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Hukuk Daireleri'ne ilişkin iş bölümü uyarınca, hükme yöneltilen temyiz itirazlarının incelenmesi Yargıtay (14.) Hukuk Dairesi'nin görev alanına girmesi nedeniyle, dosyanın anılan Daire Başkanlığı'na GÖNDERİLMESİNE, 05/02/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4012, Karar No: 2014/10598, Tarih: 30.06.2014

**3. Hukuk Dairesi         2014/4012 E.  ,  2014/10598 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ZONGULDAK 2. ASLİYE HUKUK (TÜKETİCİ) MAHKEMESİ

TARİHİ : 26/11/2013

NUMARASI : 2012/135-2013/404

Taraflar arasında görülen Tüketici Hakem Heyeti Kararına İtiraz davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili dava dilekçesinde; Zonguldak Valiliği Bilim Sanayi ve Teknoloji Müdürlüğü Tüketici Sorunları Hakem Heyeti Başkanlığının 2012/284 sayılı ve 02/04/2012 tarihli kararının haksız ve hukukî dayanaktan yoksun olduğunu belirterek, iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesinde; Yapılan bir hizmet karşılığı olmayan kayıp-kaçak adı altında alınan bir bedelin dürüst tüketiciye yansıtılmasının mümkün olmadığını, davanın haksız olduğunu belirterek, reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahalli Mahkemece; EPDK'nun kanunlardan kaynaklanan yetkisi içinde elektrik faturalarından tahsili gereken kalemleri belirlediğini ve davacının söz konusu düzenlemeye karşı işlem yapmasının söz konusu olamayacağını, kayıp-kaçak bedelinin enerji nakli sırasında zayi olan enerjiye ait kayıp ve kaçak elektrik nakil bedeli olup davacı tarafından fatura kapsamında tüketicilerden tahsil edilerek tesislerin ıslahı için ayrı bir fona aktarıldığını, tüm abonelere eşit uygulama yapıldığını ve abonelerden bu bedellerin tahsilinin gerektiğini, bu nedenle kayıp-kaçak bedeli alınması uygulamasının yerinde olduğunu belirterek, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Tüketici H.. H.. 03/01/2012 tarihli dilekçesi ile elektrik kullanımına ilişkin faturada; kaçak kullanım (kayıp-kaçak) bedeli adı altında alınan bedellerin iadesi için Tüketici Sorunları Hakem Heyeti’ne başvurmuştur. Zonguldak Tüketici Sorunları Hakem Heyeti 02/04/2012 tarih 2012/284 sayılı kararı ile; kayıp kaçak bedeli adı altında dağıtım şirketi tarafından tüketiciye yansıtılan bedelin yasal olmadığı, tüketici aleyhine haksız şart olduğu ve diğer nedenlerle tüketiciden haksız yere tahsil edilen 62,67 TL nin satıcı/sağlayıcıdan alınarak tüketiciye iadesine karar vermiştir.

Dairenin önüne gelen uyuşmazlık; davacı kurumun abonelerinden dolayısıyla da davalıdan kayıp-kaçak bedeli isteyip isteyemeyeceği; buradan varılacak sonuca göre de davacının davalıdan tahsil ettiği kayıp-kaçak bedelinin iade edilip edilmeyeceği noktasında toplanmaktadır.

Davacı ile davalı arasında elektrik enerjisi satışına ilişkin abonelik sözleşmesi düzenlendiği, bu sözleşmeye istinaden davacı tarafından davalıdan kayıp-kaçak bedeli tahakkuk ettirildiği hususunda tartışma bulunmamaktadır.