muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/32300, Karar No: 2012/38256, Tarih: 19.11.2012

**9. Hukuk Dairesi         2012/32300 E.  ,  2012/38256 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İŞ) Mahkemesi

DAVA :Davacı vekili, davacı işçinin yıllık ücretli izin, fazla mesai ve tatil çalışmaları karşılığı ücret alacaklarının davalı işverenden tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının ... nezdinde çalışmakta iken, 6111 sayılı kanunun 166. Maddesi kapsamında Milli Eğitim Müdürlüğüne tayin edildiğini, davacının ataması yapılırken bir kısım yıllık izin hakkının kullandırılmadığını ve yıllık izin alacağının ödenmediğini, davacının atandıktan sonra emekli olduğunu, ancak atandığı kurumda da yıllık izinleri kullandırılmadığı gibi yıllık izin ücretlerinin de ödenmediğini, davacının kullanmadığı yıllık izinlerinin mevcut olduğunu, yıllık izin ücretlerinden davalı belediyenin sorumlu olduğunu belirterek, yıllık ücretli izin alacağının davalı işverenden tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, devir nedeni ile davalının izinden sorumlu olmadığını, fazla mesai ve tatil çalışmaları olmadığını davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece yapılan yargılama sonunda, alınan hesap raporuna itibar edilerek, yıllık izin alacağında günlük ücret işçinin en son aldığı çıplak aylık üzerinden hesaplanması gerektiği, yıllık izin kullandırıldığına yıllık izinlerin muntazam kullandırıldığını kullanılmamış ise ücretinin ödendiğinden işveren izin defteri ve bordrosu ile ispatlamak zorunda olduğu, yıllık izin ücretine faiz başlangıcı temerrüt tarihi olup temerrüt yoksa dava tarihi itibari ile istenebileceği, yıllık izin iş akdinin sona ermesi ile muaccel olan bir alacak kalemi olduğu, İş Kanunu'nun 53/son hükmü gereği yıllık izin süreleri ile iş sözleşmesi ile de arttırılabileceği, davalı ... tarafından gelen yazıda davacının tüm süreye göre kullanmadığı izinleri bulunduğu, fazla mesai yaptığı, ücretlerinin ödenmediği gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Karar davacı vekili tarafından fazla mesai ücretinin davalı kurum yazısına göre eksik hesaplanması ve indirim yapılması, nöbet günlerine gelen tatil günleri için tatil ücreti hesaplanmaması, fazla mesai ücretine en yüksek mevduat faizi yerine yasal faiz uygulanması nedeni ile davalı vekili tarafından ise cevap nedenleri ile temyiz edilmiştir.

E) Gerekçe:

1. Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre tarafların bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

E) Gerekçe:

1. Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre tarafların bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2. Uyuşmazlık 6111 sayılı kanun gereğince başka kamu kurumuna iş sözleşmesi ile birlikte nakledilen davacının kullanmadığı yıllık ücretli izinlerden davalının sorumlu olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

4857 sayılı İş Kanunu’nun 6. Maddesinde işyeri devri halinde devreden ve devralan işverenin sorumluluğu düzenlenmiş olup, maddeye göre “İşyeri veya işyerinin bir bölümü hukukî bir işleme dayalı olarak başka birine devredildiğinde, devir tarihinde işyerinde veya bir bölümünde mevcut olan iş sözleşmeleri bütün hak ve borçları ile birlikte devralana geçer. Devralan işveren, işçinin hizmet süresinin esas alındığı haklarda, işçinin devreden işveren yanında işe başladığı tarihe göre işlem yapmakla yükümlüdür. Yukarıdaki hükümlere göre devir halinde, devirden önce doğmuş olan ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlardan devreden ve devralan işveren birlikte sorumludurlar. Ancak bu yükümlülüklerden devreden işverenin sorumluluğu devir tarihinden itibaren iki yıl ile sınırlıdır”. 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu ise 428. Maddesinde işyeri, 429. Maddesinde ise iş sözleşmesinin devrinde devreden ve devralan işverenlerin sorumluluğunu aynı şekilde düzenlemiştir.

İş Kanunu’nun 59. Maddesi gereğince de “İş sözleşmesinin, herhangi bir nedenle sona ermesi halinde işçinin hak kazanıp da kullanmadığı yıllık izin sürelerine ait ücreti, sözleşmenin sona erdiği tarihteki ücreti üzerinden kendisine veya hak sahiplerine ödenir”. Yıllık izin hakkı Anayasal temeli olan bir dinlenme hakkı olup, işçinin iş sözleşmesinin devamı sırasında ücrete dönüşmez ve bu haktan vazgeçilemez. İşyerinin devri veya iş sözleşmesinin devri halinde ortada fesih bulunmadığından sözleşmenin feshi ile muaccel hale gelen yıllık ücretli izin alacağından devreden işveren sorumlu tutulamaz.

6111 sayılı kanunun 166/6 maddesine göre “Devredilen işçilerin ücret ile diğer malî ve sosyal hakları; toplu iş sözleşmesi bulunan işçiler bakımından yenileri düzenleninceye kadar devir işleminden önce tabi oldukları toplu iş sözleşmesi hükümlerine göre, toplu iş sözleşmesi olmayan işçiler bakımından 2010 yılı Kasım ayında geçerli olan bireysel iş sözleşmesi hükümlerine göre belirlenir. Devre konu işçiler bakımından devir tarihinden önce doğmuş ve devir tarihinde ödenmesi gereken borçlardan devralan kurum sorumlu tutulamaz. Kıdem tazminatına ilişkin hükümler saklıdır”.

Diğer taraftan 01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren HMK.’un 124/4 maddesinde “dava dilekçesinde tarafın yanlış veya gösterilmesi kabul edilebilir bir yanılgıya halinde dayanması halinde, hakimin karşı tarafın rızasını aramaksızın taraf değişikliğini kabul edebileceği, bu durumda hakimin davanın tarafı olmaktan çıkarılan ve aleyhine dava açılmasına sebebiyet vermeyen kişi lehine yargılama giderine hükmedilemeyeceği” düzenlenmiştir. Anılan maddenin gerekçesinde de yanılgının “diğer tarafın davranış ya da işlemlerinden veya hukuki ilişkinin karmaşık niteliğinden kaynaklanabileceği” belirtilmiştir.

2.a) Dosya içeriğine göre davalı ... başkanlığında istihdam fazlası olarak belirlenen ve komisyon kararı ile Milli Eğitim Bakanlığı’na iş sözleşmesi devredilen davacı işçi nakil kararı sonrası devreden kurumda işe başlamış ve orada halen çalışmaya devam etmektedir.

İş sözleşmesi devredildiğinden ve devir tarihinden ortada fesih bulunmadığından devreden davalı ... başkanlığının doğmamış ve muaccel olmayan yıllık ücretli izinden sorumluluğu bulunmamaktadır. Yıllık ücretli izin alacağından da devralan sorumludur. Dava açıldığı tarihte devreden davalı belediyenin aslında taraf sıfatı bulunmamaktadır. Ancak Belediye Başkanlığı’nın 6111 sayılı kanun uyarınca nakle tabi tutulan davacı hakkındaki yasal düzenlemede kıdem tazminatına ilişkin hükümler saklı tutulurken, fesihle muaccel olan yıllık ücretli izin alacağı konusunda bir düzenlemeye yer verilmeyerek, hukuki ilişkide karmaşıklık yaratıldığı ve davacının yanılgı içinde olduğu anlaşılmaktadır. Bu nedenle davacının yıllık ücretli izin konusunda taraf sıfatında yanılgıya düştüğü kabul edilerek,

HMK.’un 124/4 maddesi uyarınca taraf değişikliği yolu ile dava dilekçesi devralan işverene tebliğ edilmeli, delilleri toplanmalı ve sonucuna göre karar verilmelidir. Yazılı şekilde taraf sıfatı olmayan davalı hakkında hüküm kurulması hatalıdır.

2.b) Kabule göre ise;

Davacı işçi dava açıldığında devralan kurumda çalışmaya devam etmektedir. Yıllık ücretli izin yukarda açıklandığı üzere fesih bulunmadığından muaccel ve istenebilir hale gelmemiştir. Keza hükme esas bilirkişi raporunda davacının kullanmadığı yıllık ücretli izin ücreti son ay bordrosunda net ödenen miktar üzerinden hesaplanmıştır. Yıllık ücretli izin alacağının günlük çıplak ücret üzerinden hesaplanması gerekir. Bordroda net ödenen ücret içinde davacının çıplak ücreti dışından ücretin eki niteliğindeki diğer ödemelerde vardır. Diğer taraftan davacı son yıllarda izin kullanmadığını belirtmesine rağmen, talep dışında çıkılarak tüm süre içinde kullanmadığı izinler karşılığı ücret hesaplanmıştır. Yıllık ücretli izin alacağının talep gibi son yıllar yerine tüm süre üzerinden kullanılmayan izinler için ve çıplak günlük ücret yerine, bordroda ödenen net ücret üzerinden hesaplanması hatalı olduğu gibi kabulü de isabetsizdir.

3. 4857 sayılı İş Kanunu’nun da kural olarak haftalık çalışma esası benimsenmiştir. Kanunun 41. Maddesine göre “Fazla çalışma, Kanunda yazılı koşullar çerçevesinde, haftalık kırkbeş saati aşan çalışmalardır. 63 üncü madde hükmüne göre denkleştirme esasının uygulandığı hallerde, işçinin haftalık ortalama çalışma süresi, normal haftalık iş süresini aşmamak koşulu ile bazı haftalarda toplam kırkbeş saati aşsa dahi bu çalışmalar fazla çalışma sayılmaz”. 63. maddeye göre ise “Aksi kararlaştırılmamışsa bu süre, işyerlerinde haftanın çalışılan günlerine eşit ölçüde bölünerek uygulanır. Tarafların anlaşması ile haftalık normal çalışma süresi, işyerlerinde haftanın çalışılan günlerine, günde onbir saati aşmamak koşulu ile farklı şekilde dağıtılabilir. Bu halde, iki aylık süre içinde işçinin haftalık ortalama çalışma süresi, normal haftalık çalışma süresini aşamaz. Denkleştirme süresi toplu iş sözleşmeleri ile dört aya kadar artırılabilir” şeklinde kurala yer verilmiştir.

Ancak 4857 sayılı İş Kanunu ve kanuna ilişkin fazla çalışma ve fazla sürelerle çalışma yönetmelik, haftalık çalışma esasının istisnalarına da yer vermiştir.

a) Günlük çalışma süresinin onbir saatten fazla olamayacağı Kanunda emredici şekilde düzenlendiğinden, tespit edilen fazla sürelerin denkleştirmeye tabi tutulmaması, onbir saati aşan çalışmalar için zamlı ücret ödenmesini gerektirmesidir.

b) İş Kanununun 63 üncü maddesinin son fıkrası uyarınca sağlık kuralları bakımından günde ancak 7,5 saat ve daha az çalışılması gereken işlerde, bu süreyi aşan çalışmalar fazla mesai ücreti ödenmesini gerektirir.

c) Maden ocakları, kablo döşemesi, kanalizasyon, tünel inşaatı gibi işlerin yer ve su altında yapılanlarında, günlük çalışma esası vardır.

d) En önemlisi ise gece çalışmalarında getirilen sınırlamadır. Kanunun 69/3 maddesi uyarınca “işçilerin gece çalışmaları günde yedibuçuk saati geçemez”. Kanunda belirtilen bu süre günlük çalışmanın, dolayısıyla fazla çalışmanın bir sınırını oluşturur. Gece çalışmaları yönünden haftalık kırkbeş saat olan yasal çalışma sınırı aşılmamış olsa dahi, günde yedibuçuk saati aşan çalışmalar için fazla çalışma ücreti ödenmelidir.

Tanık beyanlarına dayalı fazla çalışmalarda işçinin aralıksız her gün aynı şekilde yıllık izin, mazeret izni, raporlu olunan günler gibi çalışması hayatın olağan akışına uygun düşmeyeceğinden fazla çalışmalardan belirli oranda indirim yapılmalıdır. Ancak fazla çalışmanın tanık anlatımları yerine yazılı belgelere ve işveren kayıtlarına dayanması durumunda böyle bir indirim yapılmaması gerekir.

Tanık beyanlarına dayalı fazla çalışmalarda işçinin aralıksız her gün aynı şekilde yıllık izin, mazeret izni, raporlu olunan günler gibi çalışması hayatın olağan akışına uygun düşmeyeceğinden fazla çalışmalardan belirli oranda indirim yapılmalıdır. Ancak fazla çalışmanın tanık anlatımları yerine yazılı belgelere ve işveren kayıtlarına dayanması durumunda böyle bir indirim yapılmaması gerekir.

Dosya içeriğine göre davacı işçi nakilden önce davalı işyerinde itfaiye elemanı olarak 24 saat çalışma ve 48 saat dinlenme esasına göre çalışmıştır. Bu çalışma şekline göre 10 saat ara dinlenme kabul edildiğinde, davacının çalıştığı gün 14 saat çalıştığı ve günde 11 saati aşan çalışma nedeni ile 3 saat fazla mesai yaptığı açıktır. Bu nedenle hükme esas bilirkişi raporunda davacının günlük esas göre fazla mesai ücretinin hesaplanması doğrudur. Ayrıca davalı işveren iç yazışmasında davacının ayda 60 saat fazla mesai yaptığını kabul etmiştir. Diğer taraftan davacının bu çalışma şekline göre ulusal bayram ve genel tatil günlerine denk gelen nöbetinin olacağı da açıktır.

Bu tespitlere göre:

3.a) Nöbet çizelgeleri gibi kayıtlar esas alınarak fazla mesai karşılığı ücretler hesaplandığı anlaşılmaktadır. Hesaplamanın kayda dayanması nedeni ile fazla mesai karşılığı ücret alacağından indirim yapılmaması gerekir. Mahkemece kayda dayanan bu alacaklardan indirim yapılması isabetsizdir.

3.b) Ayrıca davacının çalışma şekline göre tatil günlerine denk gelen çalışması bulunduğundan, en azından 1/3 oranına isabet eden ulusal bayram ve tatil günleri için ücret alacağının hesaplanıp hüküm altına alınması gerekirken, bu alacak isteminin reddine karar verilmesi de doğru değildir.

4. 4857 sayılı İş Kanununun çeşitli hükümlerinde faiz konusunda düzenlemelere yer verilmiştir. Anılan Yasanın 34 üncü maddesinde, gününde ödemeyen ücretler için mevduata uygulanan en yüksek faizin uygulanacağı hükmü bulunmaktadır. Maddede sözü edilen ücret geniş anlamda ücret olup, çalışma karşılığı ücretler, ikramiye, pirim, jestiyon ve benzeri ödemelerin yanı sıra, çalışma, hafta tatili ile bayram ve genel tatil ücretleri de bu kapsama dahildir.

Mahkemece hüküm altına alınan fazla mesai ücret alacağına talep gibi en yüksek banka mevduat faizi yerine yasal faiz yürütülmesi de hatalı olup ayrı bir bozma nedeni yapılmıştır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 19.11.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/20436, Karar No: 2017/980, Tarih: 09.02.2017

**19. Hukuk Dairesi         2016/20436 E.  ,  2017/980 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Mahkemece verilen direnme kararının 6763 Sayılı Yasanın 45. md. ile 6100 Sayılı HMK'ya eklenen geçici .... madde çerçevesinde Dairemizce yeniden yapılan incelemesi sonucunda dosya incelendi, gereği görüşüldü.

- K A R A R -

Dairemizin 29.04.2013 tarih 2013/2307 Esas 2013/7778 Karar sayılı bozma ilamına karşı mahkemece direnilmesi üzerine verilen direnme kararı davacı vekili tarafından süresi içinde temyiz edilmiştir.

6100 sayılı HMK’ya 6763 Sayılı Kanun’un 45. maddesi ile eklenen Geçici .... madde hükmü gereğince Dairemizce yeniden yapılan inceleme sonucunda Dairemizin bozma kararının usul ve kanuna uygun olduğu anlaşıldığından direnme kararına ilişkin dosyanın temyiz incelemesi için Yargıtay Hukuk Genel Kuruluna gönderilmesine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle dosyanın Hukuk Genel Kurulu'na gönderilmek üzere Yüksek Birinci Başkanlığa sunulmasına, 09/02/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/3991, Karar No: 2011/4332, Tarih: 04.04.2011

**4. Ceza Dairesi         2009/3991 E.  ,  2011/4332 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Tehdit ve kasten yaralama

HÜKÜM : Hükümlülük

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1)Sanık müdafıinin 17.10.2006 tarihli oturumda lehe hükümlerin uygulanması yolundaki isteminin 5237 sayılı TCK'nun 62.maddesindeki takdiri indirim uygulamasını da kapsadığı gözetilmeden, anılan maddenin uygulanmamasına ilişkin gerekçe gösterilmeyerek CMK'nun 230. maddesine aykırı davranılması,

2)5237 sayılı TCK'nun 58 maddesinin uygulanması sırasında 5275 sayılı Yasa'nın 108/2 maddesi hükmü gözetilerek hangi eski hükümlülüğün ve hangi suçtan verilen cezanın tekerrüre esas alındığının kararda açık bir biçimde gösterilmemesi suretiyle infazda tereddüde yol açılması,

3)Sanığın 01.06.2006 tarihli duruşmada olay sırasında yanında bulunduğunu ifade ettiği tanıklar Sadık ve Selim'in açık kimlikleri tespit edilmek suretiyle duruşmaya çağrılıp dinlenmeden, hüküm kurularak savunma hakkının sınırlandırılması,

Yasaya aykırı ve sanık ... müdafiinin temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 04.04.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1258, Karar No: 2012/2591, Tarih: 20.03.2012

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2012/1258 E.  ,  2012/2591 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ESKİŞEHİR 1. İCRA MAHKEMESİ

Ticareti terk hükümlerine muhalefet etmek suçundan sanık ...'in beraatine karar verilmiş, hüküm yasal süresi içerisinde şikayetçi vekili tarafından temyiz edildiğinden, Yargıtay C.Başsavcılığının onama istemli tebliğnamesiyle dosya, Daireye gönderilmiş olmakla, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak; GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14.02.2012 tarih ve 2011/505, 509, 513, 21.02.2012 tarih ve 2011/506, 510, 511 ve 621 esas sayılı dosyalarında, ticaret şirketlerinin müdür ve yetkililerinin ticareti terk suçunu işlemelerinin mümkün olduğu yönünde oyçokluğuyla verilen karar doğrultusunda uygulama yapılması Dairemizce de uygun bulunmuş olmakla; ticaret şirket yetkilisi olan sanığa isnat edilen suçun oluşabilmesi için tacirin fiili olarak ticareti terk etmesi ve bu durumu onbeş günlük süre içerisinde kayıtlı olduğu ticaret siciline bildirmemesi ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini içeren bir mal beyannamesi vermemesi gerekmekte olup, somut olayda, İzmir Ticaret Sicili Memurluğunun 23.11.2010 tarih ve 50700 sayılı yazısı ekindeki Türkiye Ticaret Sicili Gazetesinin 1 Ekim 2007 tarih ve 6906 sayılı nüshasına göre sanık ...'in iki yıl süre ile temsil ve ilzama yetkili kılınmasına ve bu sürenin sona ermesine rağmen yenisi seçilmemiş ise de, Yargıtay 11. Hukuk Dairesinin 30.11.1992 tarih, 6270 Esas, 11024 sayılı kararında da belirtildiği üzere, şirket ana sözleşmesinde iki yıllık görev süresinin sona ermesi halinde bu sıfatın kendiliğinden düşeceğine dair bir hüküm bulunup bulunmadığı araştırılarak, bu konuda bir hüküm bulunmadığının saptanması durumunda temsil yetkisinin yeni yetkili seçilinceye kadar devam edeceğinin kabulünün gerekmesi nedeniyle, borçlu ticaret şirketinin kayıtlı olduğu vergi dairesi müdürlüğünden mükellefiyetinin devam edip etmediği sorularak, bildirilecek adreslerde ticareti terk edip etmediği yönünde zabıta araştırması yaptırılarak ve sonucuna göre yetkilisi sanığın hukuki durumunun takdir edilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde beraat kararı verilmesi isabetsiz olup, temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 20.03.2012 gününde oybirliği ile karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2012/5102, Karar No: 2012/8490, Tarih: 31.10.2012

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2012/5102 E.  ,  2012/8490 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

KANUN YOLU : TEMYİZ

Davacı tarafça genel kadastro ile oluşan tapu kaydının iptali ve tescil istemi ile tapu kaydına dayanılarak açılan dava sonucunda verilen hükmün Yargıtayca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ :

Dava konusu ... Köyü 108 ada 29, 109 ada 20, 115 ada 32, 116 ada 5, 6, 123 ada 1, 128 ada 49, 50 ve 72, 150 ada 15, 17, 151 ada 18, 161 ada 3, 4, 5, 19, 21, 22, 23, 26, 163 ada 31 ve 166 ada 6 parsel sayılı 209.09, 169.54, 22.49, 1421.17, 308.34, 706.68, 795.51, 91.56, 559.93, 2601.77, 8937.17, 5050.18, 116.48, 442.04, 287.19, 254.85, 66.45, 1140.12, 133.97, 184.32, 246.70 ve 1953.33 metrekare yüzölçümündeki taşınmazlardan 115 ada 32, 151 ada 18, 161 ada 3, 5, 19 parseller davalılardan ..., 108 ada 29 parselin 1/8 payı, 163 ada 31 parselin 1/4 payı, 150 ada 15 parselin tamamı davalılardan ...,116 ada 5 ve 150 ada 17 parseller eşit hisselerle ... ve ..., 128 ada 49, 50, 72, 166 ada 6 parseller davalı ..., 116 ada 6, 123 ada 1, 161 ada 4, 22 ve 23 parseller bir kısım davalıların murisi ..., 109 ada 20,161 ada 21, 26 parseller davalı ... adına tespit ve tescil edilmiştir. Davacı ... oğlu 1941 doğumlu Asım Karaca, tapu kaydına ve kök miras bırakan ...’dan gelen miras hakkı bulunduğu iddiasına dayanarak dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın aktif husumet eksikliği nedeniyle reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine, toplanan delillere, kararda yazılı gerektirici nedenlere göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, 31.10.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/3034, Karar No: 2010/8132, Tarih: 15.12.2010

1. Ceza Dairesi 2009/3034 E., 2010/8132 K.

**1. Ceza Dairesi 2009/3034 E., 2010/8132 K.**

**- BİRLİKTE FAİLLİK

- KASTEN ÖLDÜRME

- TASARLAYARAK ÖLDÜRME**- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 37 ]

- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 82 ]

**"İçtihat Metni"**

Fikriye'yi tasarlayarak öldürmekten sanıklar Ahmet, Gürhan ile Adnan'ın yapılan yargılanmaları sonunda: Hükümlülüklerine ilişkin (UŞAK). Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 22.10.2008 gün ve 228/309 sayılı, hüküm resen temyize tabi olmakla beraber Yargıtay'ca incelenmesi CSavcısı ile sanıklar müdafii tarafla-rından da istenilmiş olduğundan dava dosyası C.Başsavcılığındantebliğname ile Dairemize gönderilmekle: incelendi ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

A-l) Dosya içeriğine ve gösterilen gerekçeye göre; sanık Ahmet'in, sanıklar Gürhan ve Adnan'ın tasarlayarak adam öldürme suçuna yardım eden olarak katıldığının kabul edilmesinde bir isabetsizlik bulunmadığından, tebliğnarhedeki(1) nolu bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

2- Sanık Adnan 20.07.1993 tarihinde şartla tahliye olduktan sonra 29.08.2009 olan bihakkın tahliye tarihinden önce yargılamaya konu suçu işlediği anlaşılmış ise de, mahkemesine şartla tahliyenin geri alınması hususunda her zaman ihbarda bulunulması mümkün görülmüştür.

B) Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanıklar Gürhan, Ahmet ve Adnan'ın suçlarının sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde sanık Gürhan'ın tasarlayarak adam öldürme ve sanık Ahmet'in tasarlayarak adam öldürmeye yardım suçlarının niteliği tayin, takdiri cezayı azaltıcı sebebinin niteliği takdir kılınmış, sanık Adnan'ın savunması kabul edilmiş, sanıklar Gürhan ve Ahmet'in savunmaları inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde bozma ve eleştiri nedenleri dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık Gürhan müdafıinin sübuta, tahrikin bulunduğuna, sanık Adnan ve Ahmet müdafiilerinin bir sebebe dayanmayan, Cumhuriyet Savcısının ve sair nedenlere dayanan ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle;

1-Sanık Gürhan'ın tasarlayarak adam öldürme ve sanık Ahmet'in tasarlayarak adam öldürmeye yardım suçlarından kurulan ve resen de temyize tabi hükümlerin tebliğnamedeki düşünce gibi (ONANMASINA),

2-Sanık Adnan hakkında tasarlayarak adam öldürmeye yardım suçundan kurulan hüküm yönünden;