muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/2397, Karar No: 2019/8117, Tarih: 12.12.2019

**11. Hukuk Dairesi         2018/2397 E.  ,  2019/8117 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : SAMSUN BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ3. HUKUK DAİRESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada Samsun Asliye Ticaret Mahkemesince verilen 13/12/2017 tarih ve 2017/130 E- 2017/1159 K. sayılı kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi'nce verilen 15/03/2018 tarih ve 2018/424 E- 2018/461 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, duruşma için belirlenen 10.12.2019 günü hazır bulunan davacı vekili Av. ... ile davalı vekili Av. ... dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili şirketin eski ortağı ve müdürü olan ... tarafından diğer ortakların imzalarının sahte olduğu bir genel kurul kararı alınarak şirketin amaç ve konusunun değiştirildiğini, bu değişiklikle dava dışı Ana Yapı Malzemeleri Isı Sistemleri İnş. San ve Tic. Ltd. Şti'nin borçlarına karşılık müvekkili şirketin sahip olduğu taşınmazlar üzerinde ipotek tesis edildiğini, 10/03/2016 tarihli Genel Kurul ve alınan kararların yok hükmünde olduğunu, zira bu genel kurulda toplantı, karar-yeter sayısı bulunmadığını, genel kurul kararıyla ana sözleşmenin amaç ve konu maddesinin değiştirilerek "sahip olduğu gayrmenkulleri üzerinde gerek şirketin gerekse gerçek tüzel kişilerin kullandığı ve kullanacağı kerdilerin teminatını teşkil etmek üzere ipotek tesis edebilir" ibaresinin eklendiğini, genel kurulda toplantıya katılmayan üyelerin imzalarının da taklit edildiğini, dolayısıyla sahte bir genel kurul kararı tutanağı düzenlendiğini, dolayısıyla konulan ipoteğin yolsuz olduğunu, terkini gerektiğini, davalının 3. kişi durumunda olmaması sebebiyle iyi niyet iddiasında da bulunamayacağını beyanla, öncelikle Genel Kurul Kararının yok hükmünde olduğuna yönelik açılan mahkememizin 2017/132 esas sayılı dosyanın bekletici mesele yapılmasını, müvekkili şirkete ait Samsun İli, ... İlçesi, ... Mah. 6765 Ada, 20 Parsel B Blok 4 nolu bağımsız bölüm üzerinde tesis edilen 11/03/2016 tarih ve 4954 yevmiye numaralı ve Samsun ili ... İlçesi ... Mah. 6765 Ada, 20 Parsel B Blok 18 nolu bağımsız bölüm üzerinde tesis edilen 26/08/2016 tarih ve 17159 yevmiye numaralı ipoteklere ilişkin tescillerin terkinine ve tapu kaydının tashihine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, dava konusu edilen her iki ipotek işleminin de 04/01/2016 tarihli şirket yetki belgesi ve şirket amaç ve konusu kapsamında tesis edildiğinin anlaşıldığını, sahteliği iddia edilen 11/03/2016 tarihli Genel Kurul ve ana sözleşmenin amaç ve konu değişikliği öncesinde de davalı şirketin ve yetkilisi ...'in işbu ipotek işlemlerini tescil etme hak ve yetkisine sahip olduğunu, sözleşme değişikliği yok hükmünde olsa dahi mevcut ana sözleşmenin şirket adına ipotek vermeye imkan tanıdığı 04/01/2016 tarihli yetki belgesi ve verilen diğer ipoteklerde de bu iddianın kesin kanıtı olduğunu, şirketin ipotek verebileceğini, davacı tarafın sırf vermiş olduğu ipoteklerden kurtulabilmek amacıyla, kötüniyetle işbu davayı açtığını, 03 Temmuz 2012 tarihinde ilan edilen önceki ana sözleşmede amaç ve konu kısmında şirketin ipotek verme yetkisinin zaten mevcut olması, dava konusu her iki ipotek işleminin sahteliği iddia edilen 11/03/2016 tarihli genel kurul kararına göre değil 04/01/2016 tarihli yetki belgesine göre Tapu Müdürlüğüne tescil edilmesi, Ultravires ilkesinin 6102 sayılı Yasa ile kaldırılması sonucu TTK 371/2 maddesi uyarınca zaten şirket ana sözleşmesinde yer almasa dahi yapılan işlemlerin şirketi bağlayacağı, işlemi yapan yetkiliye şirketin iç ilişkide rucu hakkının bulunduğunun düzenlenmiş olması gerektiğini savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

İlk Derece Mahkemesi tarafından, davacı şirketin amaç ve konusunun değişiklikten önceki halinin de ipotek tesis edilmesine yeterli olduğu, ipotek verme işlemlerinin tacirlerin olağan ticari işlemleri arasında yer aldığı, ana sözleşmede hüküm bulunmasa dahi işletme konusu içerisinde olup, şirketi bağlayıcı nitelikte olduğu, 6102 sayılı TTK'nın 125, 629 ve 371 maddeleri gereği şirketi temsile yetkili olanların şirketin amaç ve işletme konusuna giren her türlü hukuki işlemleri şirket adına yapmaları konusunda yetkili oldukları ve bu işlemlerin 3. kişileri de bağlayıcı mahiyette olduğu, ipoteğin tesisinde 04/01/2016 tarihli 2016/35 sayılı yetki belgesinin kullanıldığı ve ...'in o tarih itibariyle tek başına temsile ve ipotek tesisine yetkili şirket müdürür olduğu, her iki şirketin amaçlarının inşaat işleri yönünden ortak olduğu ve şirketler arasında organik bağ bulunduğu, lehine ipotek verilen şirketin konkordato talebinden sonra işbu davanın açıldığı, genel kurul kararı ile dava tarihi arasındaki geçen süre ve bu süre zarfında yapılan değişikliğin diğer ortaklarca bilinmemesinin hayatın olağan akışına uygun olmadığı, yokluğuna karar verilen genel kurul kararının sahte tanzim edildiğinden bankanın bilgisi olduğuna dair yeterli delil olmadığı ve söz konusu genel kurul kararındaki amaç değişikliğinin ipoteklerin konulmasında doğrudan etkili görülmediği ve Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 2017/5187 sayılı dosyasındaki beyanlar nazara alındığında, ipoteklerin kaldırılması şartlarının oluşmadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiş; bu karar karşı davacı tarafça istinaf yoluna başvurulmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından, davacı şirketin kendi iç işleyişi içerisinde imza yetkisi taşıyan şirket müdürünün genel kurul kararı almadan sahte genel kurulu kararına istinaden ipotek tesis etmesi işleminin bu ilişkide üçüncü iyi niyetli kişi kapsamında kalan bankaya karşı ileri sürülemeyeceği, 6102 sayılı TTK'nın 371. maddesi gereğince davacı şirketin bankaya karşı genel kurul kararının sahte olduğunu ileri sürerek ipoteğin terkinini talep edemeyeceği, hatalı işlem yapan şirket müdürüne karşı talepte bulunabileceği gerekçesi ile davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, takdir olunan 2.037,00 TL duruşma vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine, aşağıda yazılı bakiye 8,50 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 12/12/2019 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/13491, Karar No: 2007/1310, Tarih: 06.02.2007

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2006/13491 E.  ,  2007/1310 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki maddi tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, sulama tarım arazisi abonesi olduğunu, davalı ile aralarındaki sözleşmeye güvenerek 156.000 m2 alanındaki taşınmazına pamuk ektiğini, elektrik kesintisi ve voltaj dalgalanmaları nedeniyle araziyi yeterince sulayamadığını, %80 oranında ürün kaybına neden olunduğunu ileri sürerek fazlaya ilişkin haklarını saklı tutmak suretiyle şimdilik 13.000 YTl.nın tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davacının 2004 üretim yılında uğradığı zararı talep etmesine rağmen ibraz etiği yer altı Suyu Kullanma Belgesinin 28.5.2005 tarihli olduğu 23.7.2001 tarihli belgenin de davaya konu taşınmaza ait olduğunun anlaşılmadığı ve bu belgenin davalı kurum ile dava dışı ... kayıtlarında bulunmadığı gerekçe gösterilerek davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacının sunduğu ve altında ... Bölge Müdür Yardımcısı...’nın kaşe ve imzasının bulunduğu 23.7.2000 tarihli Yer altı Suyu kullanma Belgesinin Sahte olduğu yönünde davalının bir itirazı yoktur. Sonradan aynı kurumdan alınan 23.8.2005 tarihli belge ile “statik seviye” dışında diğer verilerin her iki belgede uyum içerisinde olduğu anlaşılmaktadır. Dosya kapsamından taraflar arasındaki abonelik sözleşmesinin 6.8.1997 tarihinde düzenlendiği davaya konu taşınmaz içerisindeki kuyununda zararın meydana geldiği 2004 üretim yılından önceki bir tarihte açıldığı anlaşılmaktadır. Kaldı ki davalı idarenin davacıdan Yer altı Suyu Kullanma belgesi olmaksızın sözleşme imzalaması kendi kusurudur. Kişinin kendi kusuruna dayanarak lehine sonuç çıkarmaya çalışması hukuken himaye edilemez. Hal böyle olunca mahkemece zarar tarihinden önce taşınmazda kuyu

2006/13491 2007/1310

bulunduğu kabul edilmeli işin esası incelenip, sonucuna göre bir karar verilmelidir. Bu yön göz ardı edilerek yazılı gerekçeyle davanın reddedilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Açıklanan nedenlerle temyiz olunan kararın davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz edene iadesine, 6.2.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/7264, Karar No: 2022/7733, Tarih: 13.09.2022

**9. Ceza Dairesi         2021/7264 E.  ,  2022/7733 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Çocuğun cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Sanığın çocuğun cinsel istismarı suçundan mahkumiyeti ile kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan beraatine dair Mersin 1.Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 24.04.2018 gün ve 2016/175 Esas, 2018/271 Karar sayılı hükümlerine yönelik istinaf başvurusunun esastan reddi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle başvurunun muhtevası nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Sanık hakkında atılı suçlardan dolayı ilk derece mahkemesince yapılan yargılama sonucunda kurulan hükümlerin istinaf incelemesini gerçekleştiren Bölge Adliye Mahkemesince vaki istinaf başvurusunun esastan reddine dair verilen kararların katılan Bakanlık vekili tarafından 15.10.2018 tarihli Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) aracılığıyla gönderilen dilekçeyle temyiz edildiği, katılan mağdure vekilinin ise 17.10.2018 havale tarihli dilekçesiyle sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hükmü de ayrıca temyiz etmesine karşılık 08.12.2018 günlü tebliğnamede bu hususlarda görüş bildirilmediği anlaşıldığından, ek tebliğname düzenlenmek suretiyle söz konusu eksiklik giderildikten sonra Dairemize iade edilmesi için esası incelenmeyen dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 13.09.2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/18682, Karar No: 2010/3707, Tarih: 11.03.2010

**5. Hukuk Dairesi         2009/18682 E.  ,  2010/3707 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm; davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre, üzerinde bulunan ağaçlara ise maktuen değer biçilmesinde ve ağaç bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 11.03.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/101, Karar No: 2013/1022, Tarih: 11.02.2013

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2013/101 E.  ,  2013/1022 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen dava sırasında davacı vekili tarafından 29.05.2012 tarihli dilekçe ile reddi hâkim yoluna başvurulmuştur.

Bu konuda merci tarafından verilen kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmiş olmakla, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Taraflar arasında görülen şikayet davası sırasında davacı vekili tarafından “...Adli tıp kurumundan 3 defa rapor alınmasına rağmen mahkemece jandarma kriminal laboratvarından yeniden rapor alınması için ara karar verilmesi nedeniyle hâkimin tarafsızlığından şüphe duyulduğu...” gerekçesiyle reddi hâkim talebinde bulunulmuştur.

Reddedilen Hâkim ...n talebin reddi gerektiği görüşü üzerine, talebi inceleyen merci tarafından “...yeniden bilirkişi incelemesinin zorunlu bulunduğu, reddi hâkim sebeplerinin Yargıtay denetimine tâbi olduğu...” gerekçesiyle reddi hâkim talebinin REDDİNE ve H.M.K.'nun 42/4 maddesi uyarınca 500.- TL para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Hâkimin reddi için ileri sürülen sebepler işin esası yönünden temyiz sebebi olup, H.M.K.’nun 36. maddesinde tanımı yapılan sebeplerden olmadığından talebin reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmamaktadır. Ancak, ret talebinin, kötü niyetli yapılması ve esas yönünden kabul edilmemesi halinde, talepte bulunanlar hakkında verilecek para cezasının nevî disiplin para cezası olduğu H.M.K.'nun 42/4 maddesinde düzenlenmiş olmasına rağmen mahkemece para cezasının nevî belirtilmeden para cezasına hükmedilmesi doğru değil ise de, bu husus hükmün bozulmasını ve yeniden yargılanmasını gerektirmediğinden, hükmün düzeltilerek onanması uygun görülmüştür. Bu sebeple; hüküm fıkrasının ikinci bendinin birinci satırında yer alan “500,00.- TL” den sonra “disiplin” kelimesinin yazılması suretiyle düzeltilmesine ve hükmün 6100 sayılı Kanunun geçici 3. maddesi atfıyla H.U.M.K.'nun 438/7 maddesi gereğince düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA, temyiz harcının istek halinde iadesine 11/02/2013 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5429, Karar No: 2014/25117, Tarih: 23.09.2014

**22. Hukuk Dairesi         2014/5429 E.  ,  2014/25117 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Develi 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 16/12/2013

NUMARASI : 2011/654-2013/548

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davanın belirsiz alacak davası olduğunu belirterek, fark aylık ücret ve fark ikramiye alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının dava konusu alacaklara hak kazanmadığını, ayrıca davanın belirsiz alacak davası şeklinde açılamayacağını beyanla davanın reddini savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, gerek usul hukuku gerekse de maddi hukuk kurallarının uygulanması bakımından dava belirsiz alacak davası kabulüyle sonuçlandırılmış, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

Taraflar arasında öncelikle çözümlenmesi gereken uyuşmazlık, davanın belirsiz alacak davası türünde açılabilmesi için gerekli şartları taşıyıp taşımadığı noktasında toplanmaktadır.

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 107. maddesiyle, mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nda yer almayan yeni bir dava türü olarak belirsiz alacak ve tespit davası kabul edilmiştir.

6100 sayılı Kanunun 107. maddesine göre,

"(1) Davanın açıldığı tarihte alacağın miktarını yahut değerini tam ve kesin olarak belirleyebilmesinin kendisinden beklenemeyeceği veya bunun imkânsız olduğu hâllerde, alacaklı, hukuki ilişkiyi ve asgari bir miktar ya da değeri belirtmek suretiyle belirsiz alacak davası açabilir.

(2) Karşı tarafın verdiği bilgi veya tahkikat sonucu alacağın miktarı veya değerinin tam ve kesin olarak belirlenebilmesinin mümkün olduğu anda davacı, iddianın genişletilmesi yasağına tabi olmaksızın davanın başında belirtmiş olduğu talebini artırabilir.

(3) Ayrıca, kısmi eda davasının açılabildiği hâllerde, tespit davası da açılabilir ve bu durumda hukuki yararın var olduğu kabul edilir."

Hükümet tasarısında yer almayan bu madde, Türkiye Büyük Millet Meclisi Adalet Komisyonu tarafından, esasen baştan miktar veya değeri tam tespit edilemeyen bir alacakla ilgili hak arama durumunda olan kişinin, hukuk sisteminde karşılaştığı güçlüklerin bertaraf edilerek hak arama özgürlüğü çerçevesinde mümkün olduğunca en geniş şekilde korunmasının sağlanması gerekçesi üzerinde durularak ihdas edilmiş ve nihayetinde kanunlaşmıştır.

Hükümet tasarısında yer almayan bu madde, Türkiye Büyük Millet Meclisi Adalet Komisyonu tarafından, esasen baştan miktar veya değeri tam tespit edilemeyen bir alacakla ilgili hak arama durumunda olan kişinin, hukuk sisteminde karşılaştığı güçlüklerin bertaraf edilerek hak arama özgürlüğü çerçevesinde mümkün olduğunca en geniş şekilde korunmasının sağlanması gerekçesi üzerinde durularak ihdas edilmiş ve nihayetinde kanunlaşmıştır.

Davanın belirsiz alacak davası türünde açılabilmesi için, davanın açıldığı tarih itibariyle uyuşmazlığa konu alacağın miktar veya değerinin tam ve kesin olarak davacı tarafca belirlenememesi gereklidir. Belirleyememe hali, davacının gerekli dikkat ve özeni göstermesine rağmen miktar veya değerin belirlenmesinin kendisinden gerçekten beklenilmemesi durumuna ya da objektif olarak imkansızlığa dayanmalıdır.

Madde gerekçesinde "alacaklının bu tür bir dava açması için, dava açacağı miktar ya da değeri tam ve kesin olarak gerçekten belirlemesi mümkün olmamalı ya da bu objektif olarak imkânsız olmalıdır. Açılacak davanın miktarı biliniyor yahut tespit edilebiliyorsa, böyle bir dava açılamaz. Çünkü, her davada arandığı gibi, burada da hukukî yarar aranacaktır, böyle bir durumda hukukî yararın bulunduğundan söz edilemez. Özellikle, kısmî davaya ilişkin yeni hükümler de dikkate alınıp birlikte değerlendirildiğinde, baştan tespiti mümkün olan hâllerde bu yola başvurulması kabul edilemez." şeklindeki açıklamayla, alacağın belirli veya belirlenebilir nitelikte olması durumunda, belirsiz alacak davası açılarak bu davanın sağladığı imkanlardan yararlanmanın mümkün olmadığına işaret edilmiştir.

Alacağın hangi hallerde belirsiz, hangi hallerde belirli veya belirlenebilir olduğu hususunda kesin bir sınıflandırma yapılması mümkün olmayıp, her bir davaya konu alacak bakımından somut olayın özelliklerinin nazara alınarak sonuca gidilmesi gereklidir.

6100 sayılı Kanun'un 107/2. maddesinde, sorunun çözümünde yol gösterici mahiyette kriterlere yer verilmiştir. Anılan madde fıkrasında, karşı tarafın verdiği bilgi veya tahkikat sonucu alacağın miktarı veya değerinin tam ve kesin olarak belirlenebilmesinin mümkün olduğu anda davacının, iddianın genişletilmesi yasağına tâbi olmaksızın davanın başında belirtmiş olduğu talebini artırabileceği hüküm altına alınmış, madde gerekçesinde de "karşı tarafın verdiği bilgiler ve sunduğu delillerle ya da delillerin incelenmesi ve tahkikat işlemleri sonucu (örneğin bilirkişi ya da keşif incelemesi sonucu)" belirlenebilme hali açıklanmıştır.

Davacının alacağının miktar veya değerini belirleyebilmesi için elinde bulunması gerekli bilgi ve belgelere sahip olmaması ve bu belgelere dava açma hazırlığı döneminde ulaşmasının da (gerçekten) mümkün olmaması ve dolayısıyla alacağın miktarının belirlenmesinin karşı tarafın elinde bulunan bilgi ve belgelerin sunulmasıyla mümkün hale geleceği durumlarda alacak belirsiz kabul edilmelidir.

Davacının alacağının miktar veya değerini belirleyebilmesi için elinde bulunması gerekli bilgi ve belgelere sahip olmaması ve bu belgelere dava açma hazırlığı döneminde ulaşmasının da (gerçekten) mümkün olmaması ve dolayısıyla alacağın miktarının belirlenmesinin karşı tarafın elinde bulunan bilgi ve belgelerin sunulmasıyla mümkün hale geleceği durumlarda alacak belirsiz kabul edilmelidir.

Sırf taraflar arasında alacak miktarı bakımından uyuşmazlık bulunması, talep sonucunun belirlenmesinin davacıdan beklenemeyecek olması anlamına gelmez. Önemli olan objektif olarak talep sonucunun belirlenmesinin davacıdan beklenemeyecek olmasıdır (H. Pekcanıtez, Belirsiz Alacak Davası, Ankara 2011, s. 45; H. Pekcanıtez/O. Atalay/M. Özekes, Medeni Usul Hukuku, 14. Bası, Ankara 2013, s. 448). Sadece alacak miktarının taraflar arasında uyuşmazlık bulunması ya da tartışmalı olmasının belirsiz alacak davası açılması için yeterli sayılması halinde, neredeyse tüm davaların belirsiz alacak davası olarak kabulü gerekir ki, bu da kanunun amacına aykırıdır. Çünkü, zaten uyuşmazlık bulunduğu için dava açılmakta ve uyuşmazlık mahkeme önüne gelmektedir. Önemli olan davacının talebini belirli kılacak imkana sahip olup olmadığıdır. Burada, alacağın belirlenebilir olması ile ispat edilebilirliğinin de ayrıca değerlendirilmesi gerektiği unutulmamalıdır. Davacının talep ettiği alacağı belirlenmesi objektif olarak mümkün, ancak belirleyebildiği alacağını ispat etmesi, kanunun öngördüğü şekilde ispatı (elindeki delillerle) mümkün değilse, burada da belirsiz alacak davası açılacağından söz edilemez. Çünkü, bir alacağın belirlenmesi ile onun ispatı ayrı şeylerdir. Davacı, talep konusu yaptığı alacağını çok net şekilde belirleyebilir; ancak her zaman onu ispat edecek durumda olmayabilir. Aksinin kabulü, her ispat güçlüğü olan alacağı belirsiz alacağa dönüştürmek gibi, hem kanunun amacına hem de genel ilkelere aykırı bir durumu ortaya çıkartabilir.

Alacağın miktarının belirlenebilmesinin, tahkikat aşamasında yapılacak delillerin incelenmesi, bilirkişi incelemesi veya keşif gibi sair işlemlerin yapılmasına bağlı olduğu durumlarda da belirsiz alacak davası açılabileceği kabul edilmelidir. Ne var ki, bir davada bilirkişi incelemesine gidilmesi belirsiz alacak davasının açılabilmesi için yeterli değildir. Bir davada bilirkişiye başvurulmasına rağmen davacı dava açarken alacak miktarını belirleyebiliyorsa, belirsiz alacak davası açılamaz (C. Simil, Belirsiz Alacak Davası, I. Bası, İstanbul 2013, s. 225).

Kategorik olarak, belirli bir tür davanın veya belirli kişilerin açtığı davaların baştan belirli veya belirsiz alacak davası olduğundan da söz edilemez. Belirsiz alacak davası, bu davaya İlişkin ölçütlerin somut olaya uygulanarak belirlenmesi gerekir.