muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/1827, Karar No: 2024/136, Tarih: 10.01.2024

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacının dava dilekçesi ile birlikte adli yardım talebinde bulunduğu, Mahkemece 07.01.2019 tarihli ara karar ile adli yardım talebinin reddine karar verildiği, karara itiraz edilmesi üzerine Ankara 11. Asliye Ticaret Mahkemesinin 15.02.2019 tarih, 219/82 D. İş sayılı kararı ile itirazın reddedildiği, 27.02.2019 tarihli duruşmada davacı vekilinin harcı yatırma imkanlarının olmadığını beyan ettiği, bunun üzerine mahkemece birleşen davanın işlemden kaldırılmasına karar verildiği, 08.03.2019 tarihli dilekçe ile davacı vekilinin birleşen dosyanın yenilenmesini talep ettiği, Mahkemece 18.03.2019 tarihli ara karar ile dosyanın tekrar işleme alınmasının eksik harcın yatırılmasına bağlı olduğu, eksik harcın ikmal edildiğine dair makbuzun sunulmadığı gerekçesiyle talebin reddedildiği, 24.04.2019 tarihli dilekçe ile asıl dava yönünden ilk kez, birleşen dava yönünden tekrar adli yardım talebinde bulunulduğu, 03.05.2019 tarihli ara karar ile adli yardım talebinin tekrar reddedildiği, karara itiraz edilmesi üzerine Ankara 11. Asliye Ticaret Mahkemesinin 27.05.2019 tarih, 2019/216 D. İş sayılı kararı ile itirazın reddine karar verildiği, 18.06.2019 tarihli dilekçe ile tekrar adli yardım talep edildiği, 19.06.2019 tarihli duruşmada adli yardım talebinin tekrar edildiği, aynı celse mahkemece sözlü yargılama aşamasına geçilerek asıl davanın kabulüne, birleşen davanın açılmamış sayılmasına karar verildiği; mahkeme gerekçesinde bu hususa yönelik olarak adli yardım talebinin reddine dair kararların itiraz üzerine kesin olarak reddedilmesi ve ... delil ve belge sunulmadan tekrar adli yardım talebinde bulunmasının yargılamayı uzatmaya yönelik olduğu takdir edilerek değerlendirilmediğinin açıklandığı, davacının adli yardım taleplerinin mahkemece reddedilmesi üzerine itiraz merci tarafından itirazların kesin olarak red edildiği, karar duruşmasında ... delil ve belge sunulmadan aynı gerekçelere dayalı tekrar edilen adli yardım talebinin yargılamayı uzatmaya matuf olduğu yönündeki mahkeme gerekçesinde bir isabetsizlik bulunmadığı, adli yardım talebinin reddi kararından sonra davacının dava harçlarına yönelik harcı yatıramayacağı yönündeki beyanı üzerine dosyanın işlemden kaldırıldığı, harç yatırılmadığı için işlemden kaldırılan dosyanın ancak harcı yatırılarak yenilenebileceği, harçsız yenileme yapılamayacağı, mahkemece yenileme talebinin reddi kararı ile süresinde harcın yatırılmaması nedeniyle davanın açılmamış sayılması kararının usul ve yasaya uygun olduğu, Dairemizin asıl davaya yönelik kararın onanması, birleşen davaya yönelik kararın bozulması kararına istinaden sadece birleşen davaya yönelik karar verilmesi gerektiği gerekçesiyle, asıl davada davalı birleşen davada davacı vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile; Ankara 10. Asliye Ticaret Mahkemesi tarafından verilen 19.06.2019 tarih 2011/777 E. ve 2019/517 K

. Asliye Ticaret Mahkemesi tarafından verilen 19.06.2019 tarih 2011/777 E. ve 2019/517 K. sayılı birleşen davaya yönelik kararının kaldırılmasına, yeniden esas hakkında hüküm kurulmasına, birleşen Ankara 9. Asliye Ticaret Mahkemesinin 2018/926 E. sayılı dosyada açılan davanın 492 sayılı Kanun'un 30 uncu ve 6100 sayılı Kanun'un 150 nci maddesine göre açılmamış sayılmasına karar verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde asıl davada davalı birleşen davada davacı vekili tarafından temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Asıl davada davalı birleşen davada davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; adli yardım taleplerinin kabul edilmesi gerektiğini, asıl davada imzanın davacılar mirasçısına ait olması nedeniyle reddinin, birleşen davanın ise senet teslim protokolü de dikkate alınarak kabulünün gerektiğini, Dairemizin bozma ilamına göre esastan inceleme yapması gereken Bölge Adliye Mahkemesinin işin esasını incelemediğini ve bunun usul ve yasaya aykırı olduğunu ileri sürerek kararın birleşen dava yönünden bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, Dairemizin yukarıda anılan asıl davaya yönelik onama, birleşen davaya yönelik bozma kararı sonrasında birleşen davada verilen açılmamış sayılmasına dair kararın yerinde olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

1.6100 sayılı Kanun'un 150, 369 uncu maddesinin birinci fıkrası, 334 ve devamı hükümleri ile 370 ve 371 ... maddeleri,

2. 492 sayılı Kanun'un 30 uncu maddesi.

3. Değerlendirme

1. Asıl davada verilen karar Dairemizin 16.02.2022 tarih ve 2020/6909 E., 2022/1163 K. sayılı ilamıyla onanarak kesinleştiğinden asıl davada davalı birleşen davada davacı vekilinin asıl davaya yönelik temyiz isteminin reddine karar vermek gerekmiştir.

2. Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 ... maddesinde yer ... sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

3. Temyizen incelenen Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla; temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler, birleşen davada kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VII. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1.Asıl davada davalı birleşen davada davacı vekilinin asıl davaya yönelik temyiz isteminin REDDİNE,

2.Asıl davada davalı birleşen davada davacı vekilinin birleşen davaya yönelik yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan birleşen davada verilen kararın ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

10.01.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2710, Karar No: 2015/4376, Tarih: 17.02.2015

**8. Hukuk Dairesi         2015/2710 E.  ,  2015/4376 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davada, 4721 Sayılı TMK'nın "Miras Hukuku" (TMK.3.Kitap) hükümlerinden kaynaklanan ve diğer dairelerin görevine girmeyen davalar sonucu verilen hüküm ve kararların Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih 2015/8 sayılı Kararı ile hazırlanıp, 22.01.2015 Tarihli ve 29244 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Hukuk Daireleri'ne ilişkin iş bölümü uyarınca, hükme yöneltilen temyiz itirazlarının incelenmesi Yargıtay (14.) Hukuk Dairesi'nin görev alanına girmesi nedeniyle, dosyanın anılan Daire Başkanlığı'na GÖNDERİLMESİNE, 17/02/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/7663, Karar No: 2010/20617, Tarih: 21.09.2010

**12. Hukuk Dairesi         2010/7663 E.  ,  2010/20617 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Emirdağ İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 27/01/2010

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Şikayet tarihinde uygulanması gereken 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun geçici 1,2 ve 4.maddelerine göre 5434 sayılı Emekli Sandığı Kanununa tabi olanların bu kanunun 4.maddesinin birinci fıkrasının a, b, c bendi kapsamında sigortalı olarak kabul edileceğinin belirtildiği dikkate alındığında, emekli sandığından emekli maaşı alanlara da 5510 sayılı yasanın maaşın haczedilemeyeceğine ilişkin 93.madde hükmünün uygulanması gerekir. Öte yandan, anılan yasa hükmü 2008 yılı Ekim ayı başında yürürlüğe girmiş olup, şikayet tarihi itibari ile yürürlükte olduğundan somut olayda da uygulanması zorunludur. Bu durumda yukarıda belirtilen yasa maddesi uyarınca gelir aylık ve ödenekler borçlunun muvafakati bulunmadıkça nafaka borçları dışında haczedilemez.

Somut olayda, borçlunun Emekli Sandığından almakta olduğu emekli maaşına, borçlunun muvafakatı olmaksızın haciz konulduğu dikkate alındığında, 5510 Sayılı Kanunun 93.maddesi uyarınca şikayetin kabulü ile haczin kaldırılmasına karar verilmesi gerekirken  haciz tarihi itibariyle anılan yasanın yürürlükte olmadığından bahisle istemin reddi isabetsizdir.

SONUÇ  : Borçlu vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 21/09/2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/17175, Karar No: 2019/14344, Tarih: 27.06.2019

**22. Hukuk Dairesi         2018/17175 E.  ,  2019/14344 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, yasadan kaynaklı bir kısım ek ödemeleri hak etmiş olmasına karşın kendisine ödeme yapılmadığını,maaş ilmühaberinde ücretinin bu nedenle eksik tespit edildiğini beyanla haklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı vekili, kurum işleminin yürürlükteki mevzuata uygun olduğunu savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece,yapılan yargılama sonucunda toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak,yazılı gerekçe ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Uyuşmazlık, 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek II. cetvelinde yer alan ve özelleştirme sonucu hissesi devredilen davalı kurumda TİP 2 sözleşmesi ile nakle tabi olarak çalışan davacının davalının özelleştirmeden önce tabi olduğu ve özelleştirme ile bazı hükümleri değişen 406 sayılı Kanun'un Ek 29. maddesi kapsamındaki düzenleme ve sözleşmedeki hüküm sebebi ile 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararname'nin Ek 3. maddesi ve 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek II. cetvelinde yer alan kurumlarda çalışan sözleşmeli personele yapılan artışlardan yararlanıp yararlanmayacağı,nakledilirken bu artışların ve ödenen ikramiye,ilave tediye gibi ücretlerin maaş nakil ilmühaberindeki ücretinde dikkate alınıp alınmayacağı noktasında toplanmaktadır.

Somut uyuşmazlıkta kanuni dayanaklar 406 sayılı Kanun'un Ek. 29. maddesi, 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek 3. maddesi, 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek II cetveli ve bu kanun hükmünde kararnamelere dayanılarak çıkarılan 2006/1, 2006/3, 2007/1 ve 2008/1 sayılı tebliğler yanında taraflar arasındaki sözleşme hükümleridir.

Somut uyuşmazlıkta kanuni dayanaklar 406 sayılı Kanun'un Ek. 29. maddesi, 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek 3. maddesi, 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek II cetveli ve bu kanun hükmünde kararnamelere dayanılarak çıkarılan 2006/1, 2006/3, 2007/1 ve 2008/1 sayılı tebliğler yanında taraflar arasındaki sözleşme hükümleridir.

406 sayılı Kanun'un 29. maddesinin 3. fıkrasının birinci cümlesine göre “399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnameye tâbi olarak sözleşmeli personel ve kapsam dışı personel statüsünde çalışanlar hakkında, 4046 sayılı Kanun'un 22. maddesinin dördüncü ve beşinci fıkrası hükümlerinin uygulanmasında, Devlet Personel Başkanlığına bildirildikleri tarihteki ünvanları esas alınarak Yönetim Kurulunca 15.4.2004 tarihi itibarıyla bu ünvana göre belirlenmiş olan ücret ve diğer malî haklarına bu tarihten Devlet Personel Başkanlığına bildirildikleri tarihteki kadro ve pozisyonlarına ilişkin olarak bildirim tarihine kadar geçen süre içinde kamu görevlilerine yapılacak artış oran ve/veya miktarları uygulanmak suretiyle bulunacak tutar dikkate alınır. Kapsam dışı personelden Devlet Personel Başkanlığına bildirilenlerin 15.4.2004 tarihi itibarıyla ünvanlarına göre ücretinin belirlenmemiş olması durumunda, benzer görevlerde bulunanlar dikkate alınarak bu tarih için ücret ve diğer malî hakları tespit etmeye Yönetim Kurulu yetkilidir”.

Taraflar arasında imzalanan TİP 2 sözleşmenin 7. maddesindeki kurallara göre ise “Nakil hakkını saklı tutan çalışanın ikramiye, yardım vs. gibi mali ve özlük hakları için iş mevzuatına tabi kapsam dışı personel esaslarında yer alan hükümler uygulanır. Ancak ücretlerde yapılacak artış oranı, kamudaki memur maaş artış oranında olacaktır ”.

Diğer taraftan özelleştirme uygulamaları sebebi ile nakilleri düzenleyen 4046 sayılı Kanun'un 22/5 maddesinde özelleştirme sebebiyle kamu kurum ve kuruluşlarına nakledilen sözleşmeli ve iş kanunlarına tabi personelin Devlet Personel Başkanlığına bildirildikleri tarihteki kadro ve pozisyonlarına göre almakta oldukları ücret yanında, bildirim tarihi itibarı ile almakta oldukları ikramiye, ek ödeme gibi ek ödemelerinde sabit bir değer olarak bildirileceği hükmünü içermektedir.

Ancak 406 sayılı Telgraf ve Telefon Kanunu Türk Telekom personeli için farklı bir uygulama benimsemiş özel düzenleme olduğundan bu kanunun 29. maddesinin davacı hakkında uygulanması gerektiği anlaşılmaktadır.

Ancak 406 sayılı Telgraf ve Telefon Kanunu Türk Telekom personeli için farklı bir uygulama benimsemiş özel düzenleme olduğundan bu kanunun 29. maddesinin davacı hakkında uygulanması gerektiği anlaşılmaktadır.

406 sayılı Yasada değişiklik yapan ve 02.07.2004 tarihli Resmi Gazetede yayınlanan 5189 sayılı Yasa ile Türk Telekom Personelinin parasal haklarının tespitinde Türk Telekom Yönetim Kurulu yetkili kılınmış olup 406 sayılı Yasanın Ek 29. maddesiyle başka kurumlara atanmak üzere Devlet Personel Başkanlığına bildirilecek personelin 4046 sayılı Yasanın 22.maddesi uyarınca eski görevleriyle yeni görevlerinin parasal hakları arasındaki farkın ödenmesi sırasında yönetim kurulunca bu personelin diğer kamu personeline göre yüksek tutarlara çıkarılmış parasal hakları yerine 15.04.2004 tarihi itibariyle aldıkları ücretlerine iş sözleşmelerinin sona erdiği 15 Ocak tarihine kadar kamu görevlilerine yapılmış zamlar uygulanmış olup bu düzenlemeyle Türk Telekom A.Ş.'de çalışmakta iken özelleştirme nedeniyle başka kurumlara atananların ücretleriyle aynı unvanlarla özelleştirme kapsamındaki başka kurumlarda görev yapılmakta iken naklen atananların parasal hakları arasında eşitlik sağlanması amaçlanmıştır.

27.06.1989 tarih ve 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararnameye 21.03.2006 tarih ve 5473 sayılı Kanun ile eklenilen ek 3. maddede öngörülen ek ödemeler kamu görevlilerine yapılan genel bir artış niteliğinde olmadığından, davacının bu ödemeden yararlanması için anılan kanun kapsamındaki kamu görevlilerinden olması gerekir. Gerek 406 sayılı Kanun'un Ek 29. maddesi,gerekse sözleşmenin 7. maddesi hükümleri davacının iş sözleşmesi ile çalıştığı dönemde kamu görevlilerine yapılan genel nitelikli artışlardan mahrum kalmasını engellemeyi amaçlamaktadır. Davacı davalıya ait işyerinde çalışmasaydı, 15.04.2004 tarihi itibariyle belirlenmiş olan ünvanın ücret ve diğer mali haklarıyla bir kamu kurumuna atanacak ve kamu görevlilerinin ücretlerine yapılan artışlardan yararlanacaktı.Kamu görevlisi olarak çalıştığında hak kazanamayacağı bir ödemeden davalı şirkette çalıştığı sırada yararlanması için bu konuda özel bir düzenleme olması gerekir. Bu bağlamda sözleşmenin 7. maddesi genel artışlarla ilgilidir.

Sonuç olarak, 375 sayılı KHK ek 3. maddesi uyarınca yapılan ek ödemelerin kamu personeli arasındaki ücret dengesizliğinin giderilmesi amacıyla madde kapsamında sayılan kamu idarelerindeki personel ile sınırlı olan ödeme olduğunu,yapılan düzenlemenin kamu personeli arasındaki ücret adaletini sağlayama yönelik olduğu ve kamu personelinin tamamını kapsayan genel bir artış niteliğinde olmadığı anlaşılmaktadır. Davacının davalı şirkette nakle tabi personel olarak çalıştığı dönemde kamuda çalışanlara yapılan zam oranında maaşına zam yapılarak belirlenen ücrete göre nakil ilmuhaberinde ücretin tespit edildiği sabittir.

Davacıya nakle tabi olarak çalıştığı dönemde TİP 2 sözleşmesi uyarınca davalı işverence ikramiye ve ilave tediye ödemesi yapıldığı anlaşılmaktadır. Bu ödemelerin davacının kamuya geçiş hakkını saklı tutarak imzaladığı sözleşme kapsamında kapsam dışı işçilik süresiyle sınırlı olduğu, Devlet Personel Başkanlığına bildirilen ücretine dahil edilmesi yönünde bir düzenleme bulunmadığı, 4046 sayılı Kanunun 22/5 maddesinin davacı hakkında uygulanamıyacağı, buna göre Devlet Personel Başkanlığına bildirilen ücretine eklenmesinin mümkün olmadığı anlaşılmaktadır.

Bu itibarla davalı şirkette çalışmakta iken 406 sayılı Kanunun ek 29. maddesi uyarınca diğer kamu kurum ve kuruluşlarına nakledilmek üzere Devlet Personel Başkanlığına bildirilen davacının dava konusu ek ödemeden yararlanamıyacağı, sözleşme kapsamında ödenen ikramiye ve ilave tediye gibi ücretlerin nakil ilmuhaberindeki ücrete eklenemiyeceği, nakil ilmuhaberindeki ücretinin eksik belirtilmediği anlaşılmaktadır. Hal böyle olunca Mahkemece davanın reddine karar verilmesi gerekli iken yazılı gerekçe ile kabulüne karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 27.06.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/2693, Karar No: 2021/1011, Tarih: 09.02.2021

**11. Hukuk Dairesi         2020/2693 E.  ,  2021/1011 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Saray (Tekirdağ) Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 28.01.2015 tarih ve 2012/475 E. - 2015/33 K. sayılı kararın Yargıtayca incelenmesinin davacı vekili tarafından istenildiği ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davacı ile davalı şirketin kömür alışverişinde bulunduğunu, davalı şirket ile tonu 180 TL olmak üzere 800,00 ton kömürün satışı konusunda ve kömür bedelinin 10 eşit taksit halinde sözleşme ekinde bulunan İş Bankası ...Şubesinin davacıya ait olan 2014801, 2014802, 2014803, 2014804, 2014805, 2014806, 2014807, 2014808, 2014809, 2014810 numaralı çeklerin teminat olarak verildiği konusunda anlaştıklarını ancak davalı tarafından kömür tesliminin sağlanamadığından öncelikle ihtiyati tedbir kararı verilerek dava konusu çeklere dava kesinleşinceye kadar ödeme yasağı konulmasını, davaya konu çeklerin bedelsizlik nedeniyle iptaline ve davalıya 4 adet çek bedeli toplamı olan 57.600,00 TL borçlu olmadığının tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece yapılan yargılama, toplanan deliller ve tüm dosya kapsamına göre, 2014807, 2014808 ve 2014809 numaralı çeklerin ibrazında banka tarafından dosya kapsamında konulan ödeme yasağı kararına istinaden işlem yapılmadığı şerhinin bulunduğu, kambiyo senedinde hamil olanın kötüniyetli olduğu sabit olmadıkça hamilin elinde bulundurduğu senedin iptaline karar verilmeyeceği, davada taraf olmayan hamilin iyiniyetli olup olmadığı hususunun da inceleme konusu yapılamayacağı gerekçesiyle 2014807, 2014808, 2014809 numaralı çeklerin iptali talebinin reddine, davacının davasının kısmen kabulüne, davacının davalıya dava konusu çeklerde toplam 57.600,00 TL borçlu olmadığının tespitine, keşidecisi ..., İş Bankası A.Ş. ...Şubesine ait olan; 2014810 numaralı çekin bedelsizlik nedeniyle iptaline, 2014807, 2014808, 2014809 numaralı çeklerin bedelsizlik nedeniyle iptali talebinin reddine karar verilmiştir.

Karara karşı, davacı vekili tarafından temyiz kanun yoluna başvurmuştur.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 31,60 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 09.02.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/13257, Karar No: 2013/9334, Tarih: 06.05.2013

**10. Hukuk Dairesi         2012/13257 E.  ,  2013/9334 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, ödeme emrinin iptali istemine ilişkindir.

Mahkemece, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, davalı Kurum vekilinin sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Dava, davacının 2007/6 ile 2010/1. aylar arası prim borçları nedeniyle 6183 sayılı Kanun uyarınca yapılan takip kapsamında gönderilen ödeme emrinin iptali istemine ilişkin olup, davanın yasal dayanağı 6183 sayılı Kanunun 58’inci maddesidir.

03.07.2009 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 5904 sayılı Kanunun 35’nci maddesi ile 1136 sayılı Avukatlık Kanununun 168’nci maddesine eklenen cümle uyarınca; “...hazırlanan tarifede; genel bütçeye, il özel idareleri, belediye ve köylere ait vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülükler ve bunların zam ve cezaları ile tarifelere ilişkin davalar ve 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanunun uygulanmasından doğan her türlü davalar için avukatlık ücreti tutarı maktu olarak belirlenir.” hükmü öngörülmüş olduğundan, 6183 sayılı Kanundan kaynaklanan işbu davada davacı lehine maktu vekâlet ücretine karar verilmesi gerekirken, nispi vekâlet ücretine hükmedilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Ne var ki; bu aykırılığın giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, karar bozulmamalı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun Geçici 3. maddesi delaletiyle 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ: Hüküm fıkrasının 3. paragrafındaki “1381.38” rakamlarının silinerek yerine “1200,00” rakamlarının yazılmasına ve hükmün bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 06.05.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.