muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/25748, Karar No: 2015/3577, Tarih: 10.02.2015

**8. Hukuk Dairesi         2014/25748 E.  ,  2015/3577 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davada, 4721 Sayılı TMK'nın "Miras Hukuku" (TMK.3.Kitap) hükümlerinden kaynaklanan ve diğer dairelerin görevine girmeyen davalar sonucu verilen hüküm ve kararların Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih 2015/8 sayılı Kararı ile hazırlanıp, 22.01.2015 Tarihli ve 29244 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Hukuk Daireleri'ne ilişkin iş bölümü uyarınca, hükme yöneltilen temyiz itirazlarının incelenmesi Yargıtay (14.) Hukuk Dairesi'nin görev alanına girmesi nedeniyle, dosyanın anılan Daire Başkanlığı'na GÖNDERİLMESİNE, 10/02/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/13434, Karar No: 2012/18138, Tarih: 28.11.2012

**4. Hukuk Dairesi         2012/13434 E.  ,  2012/18138 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 25/07/2011 gününde verilen dilekçe ile haksız fiil nedeniyle manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 12/03/2012 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalı tarafın aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2- Davalının diğer temyiz itirazlarına gelince;

Dava; haksız eylem nedeni ile tazminat talebine ilişkindir.

Davacı; dava dilekçesinde olay mahallinde belediye adına yol çalışması için kumlama yapılırken dava dışı ... 'nın da kendi traktörü ile gönüllü olarak yardım ettiğini, traktörü ile davalının evinin önünden geçerken, davalı, ...'ın traktörünün önüne odun gibi cisim atarak yolunu kestiğini; ...'la davalının daha önceden husumetli olduğunu ve tartışmaya başladıklarını, davacının ayırayım derken davalı tarafından sert cisimle vurarak kaşının yara aldığını, küfür ve hakaret ettiğini beyan ederek davalıdan manevi tazminat talep etmiştir.

Yerel mahkeme ise davayı kısmen kabul ederek davalı aleyhine manevi tazminata ve davacının talebi olmamasına rağmen olay tarihi itibariyle yasal faize karar vermiştir.

Dava dilekçesinde davacı taraf faiz isteminde bulunmadığı halde mahkemece talep dışına çıkılarak olay tarihi itibariyle yasal faize hükmedilmesi bozma nedeni ise de bu yanlışlığın düzeltilmesi mümkün olduğundan hüküm fıkrasının 1. bendinde yazılı bulunan “olay tarihi olan 07.01.2011 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte” ibaresinin çıkartılmak suretiyle hükmün düzeltilerek onanması gerekir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda ( 2 ) sayılı bentte gösterilen nedenle hüküm fıkrasının 1. bendinde yazılı bulunan “olay tarihi olan 07.01.2011 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte” ibaresinin çıkartılmasına, davalının diğer temyiz itirazlarının (1) nolu bentte gösterilen nedenle reddiyle hükmün düzeltilerek ONANMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 28/11/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/5844, Karar No: 2018/5668, Tarih: 17.05.2018

**12. Ceza Dairesi         2017/5844 E.  ,  2018/5668 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Karar tarihi : 07/04/2015

Suç : Taksirle Yaralama, yardım ve bildirim yükümlülüğünün yerine getirilmemesi

Hüküm : TCK'nın 89/1, 22/3, 89/2-b-d-e, 53/1-3, 98/1, 53/1-3. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle yaralama ve yardım ve bildirim yükümlülüğünün yerine getirilmemesi suçlarından sanığın mahkumiyetine ilişkin hükümler, sanık tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1-Sanık hakkında taksirle yaralama suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik yapılan temyiz talebinin incelenmesinde;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın hakkında lehe olan hükümlerin uygulanması ve uzlaşma hükümlerinden faydalanma talebine ilişkin temyiz itirazlarının reddine, ancak;

5237 sayılı TCK'nın 53/1. maddesindeki hak yoksunluklarının, taksirli suçlarda uygulama olanağı bulunmadığı gözetilmeden, taksirle yaralama suçundan hüküm kurulurken anılan madde ile sanık hakkında hak yoksunluğuna hükmedilmesi,

Kanuna aykırı olup, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, taksirle yaralama suçundan verilen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA; ancak, yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu hususun aynı Kanunun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, taksirle yaralama suçundan verilen hüküm fıkrasından TCK'nın 53/1-3. maddeleri gereğince hükmedilen hak yoksunluğuna ilişkin paragrafın çıkartılması suretiyle, sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

2-Sanık hakkında yardım ve bildirim yükümlülüğünün yerine getirilmemesi suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik yapılan temyiz talebinin incelenmesinde;

Ehliyetsiz ve aşırı alkollü olan sanığın meskun mahalde, gece vakti, tek yönlü ıslak zeminli asfalt kaplama yolda seyir halindeyken, karşıdan karşıya geçmek isteyen katılana çarparak nitelikli şekilde yaralanmasına sebep olduğu somut olayda; sanığın kazadan sonra durmayarak yoluna devam ettiği, katılanı yaralı vaziyette kaza mahallinde bıraktığı anlaşılmış ise de, olay yerinde tanık olan kişilerin de bulunduğu, çevrede bulunanların yardımı ile katılanın olaydan hemen sonra kısa süre içinde hastaneye götürüldüğü anlaşılmakla, sanık hakkında yardım ve bildirim yükümlülüğünün yerine getirilmemesi suçunun kanuni unsurları oluşmadığından, atılı suçtan beraati yerine, delillerin hatalı değerlendirilmesi sonucu mahkumiyetine karar verilmesi;

Kanuna aykırı olup, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA; 17.05.2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5558, Karar No: 2014/19293, Tarih: 12.11.2014

**6. Ceza Dairesi         2014/5558 E.  ,  2014/19293 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma, kredi kartının kötüye kullanılması, konut dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre; suçların sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

TC. Anayasa’sının 90. maddesinin son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin 6/3-c maddesi ışığında, 5271 sayılı CMK'nın 150, 234 ve 239. maddeleri ile 5320 sayılı Yasanın 13. maddesine dayanılarak hazırlanan, Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafi ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 8. maddesi gereğince, sanık için baro tarafından görevlendirilen zorunlu savunmanının ücretinin sanıktan alınmasına hükmedilemeyeceği, bu ücretlerin Adalet Bakanlığı bütçesinde bu amaçla ayrılan ödenekten karşılanacağı gözetilmeden, yazılı şekilde zorunlu savunman ücretinin sanıktan alınmasına hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi yollamasıyla 1412 sayılı

CMUK’nın 322.maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından “yargılama giderlerine ilişkin” bölüm çıkartılarak yerine “Bu dava nedeni ile, sanığın yargılama gideri olarak sarfına neden olduğu 5 adet çağrı gideri 35.00 TL, posta gideri 1,00 TL, bozma sonrası çağrı gideri 16,00 TL ve posta gideri 14,90 TL olmak üzere toplam 66,90 TL olmak üzere Mahkeme masrafının sanıktan tahsili ile hazineye gelir kaydına” cümlesi yazılmak suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 12.11.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/19996, Karar No: 2013/19171, Tarih: 18.09.2013

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2013/19996 E.  ,  2013/19171 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, boşta geçen süre ücreti alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davalı işveren aleyhine açılan işe iade davasının kesinleşmesi üzerine müvekkilinin işverene müracaat ettiğini, işverence işe başlatılmadığını iddia ederek iş güvencesi tazminatı ile boşta geçen süre ücreti alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili; davacıya talep ettiği alacaklarının ödendiğini savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak boşta geçen süreler ücreti alacağının bulunmadığı, bakiye işe başlatmama tazminatı alacağı olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davacı ve davalı vekilleri temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davacı vekilinin tüm, davalı vekilinin ise aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasındaki uyuşmazlık iş güvencesi tazminatı ile boşta geçen süreler ücretinin eksik ödenip ödenmediği konusunda toplanmaktadır.

16.06.2009 tarihinde yürürlüğe giren 5904 sayılı Kanun ile 193 sayılı Gelir Vergisi Kanununda değişiklik yapılmış ve iş güvencesi tazminatı gelir vergisi istisnaları arasında gösterilmiştir. Buna göre iş güvencesi tazminatından sadece damga vergisi kesilmesiyle yetinilmelidir.

2-Taraflar arasındaki uyuşmazlık iş güvencesi tazminatı ile boşta geçen süreler ücretinin eksik ödenip ödenmediği konusunda toplanmaktadır.

16.06.2009 tarihinde yürürlüğe giren 5904 sayılı Kanun ile 193 sayılı Gelir Vergisi Kanununda değişiklik yapılmış ve iş güvencesi tazminatı gelir vergisi istisnaları arasında gösterilmiştir. Buna göre iş güvencesi tazminatından sadece damga vergisi kesilmesiyle yetinilmelidir.

Aynı Kanun ile 193 sayılı Kanuna eklenen geçici 77. maddede, “Bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihten önceki dönemlerle ilgili olarak 22/5/2003 tarihli ve 4857 sayılı İş Kanununun 21 inci maddesi uyarınca işverenlerce işçiye ödenen iş güvencesi tazminatları, damga vergisi hariç herhangi bir vergiye tabi tutulmaz. Anılan dönemlere ilişkin iş güvencesi tazminatı gelir vergisi tevkifatına tabi tutulan mükelleflerin; tarha yetkili vergi dairelerine başvurmaları ve dava açmamaları, açılmış davalardan vazgeçmeleri şartıyla 213 sayılı Vergi Usul Kanununun düzeltmeye ilişkin hükümleri uyarınca tahsil edilen gelir vergisinin red ve iade işlemleri yapılır” şeklinde kurala yer verilerek, daha önce kesilen gelir vergisi ile ilgili iade esasları belirlenmiştir. Anılan düzenlemeye göre daha önce kesilen gelir vergisi tutarları vergi yükümlüsüne iade edilmelidir. Vergi yükümlüsü işçi olup, işçinin fazla ödenen vergiyi ilgili vergi dairesinden talepte bulunma hakkı vardır. Yasada, vergi sorumlusu olan işverene iadeye dair bir düzenlemeye yer verilmemiştir. İşçi haksız yere kesilen gelir vergisini ilgili vergi dairesinden talep edebileceğinden, işverenin aynı tutardan sorumluluğuna dair karar verilmesi, mükerrer sorumluluğuna yol açar. Bu nedenle işverence iş güvencesi tazminatından kesilerek vergi dairesine yatırılan gelir vergisi yönünden işverenin sorumlu tutulması doğru olmaz.

Somut olayda işverence iş güvencesi tazminatından kesildiği belirtilen tutarın vergi dairesine yatırıldığına dair muhtasar beyanname ve ekleri ibraz edilmiş ise de bu belgeler arasında tahsilat fişine rastlanılmamıştır. Ayrıca muhtasar beyanname incelendiğinde davacının iş güvencesi tazminatından gelir vergisi kesintisi yapıldığı noktasında açıklayıcı olmadığı görülmektedir. Mahkemece öncelikle işverence iş güvencesi tazminatında gelir vergisi kesilip vergi dairesine yatırılıp yatırılmadığı netleştirilmelidir. Bundan sonra davacının iş güvencesi tazminatı talebi bakımından hüküm kurulmalıdır. Bu nedenle eksik araştırma ve incelemeye dayalı hükmün bozulması gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 18.09.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/143, Karar No: 2013/13180, Tarih: 11.07.2013

**7. Hukuk Dairesi         2013/143 E.  ,  2013/13180 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davacı tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Dava elektrik abonelerinden tahsil edilen kaçak kayıp bedeli hakkında verilen tüketici sorunları hakem heyeti kararının itirazen kaldırılması istemine ilişkindir.

Mahkemece verilen davanın reddine ilişkin kararın davacı tarafça temyizi üzerine, kararın kesin olduğu gerekçesiyle temyiz isteminin reddine karar verilmiş, asıl ve ek karar davacı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Hemen belirtmek gerekir ki kayıp kaçak bedelinin başvuru tarihinden sonraki faturaların düzenleme biçimine de etkisi olacağı, bir başka deyişle kararın ileriye yönelik uygulaması bulunduğu ve bu yöndeki talebin de devamlılık arz eden bir isteme ilişkin olduğu, yine Dairemizce de benimsenen Hukuk Genel Kurulu’nun aynı doğrultudaki uygulaması da gözetildiğinde yerel mahkemece verilen kararın kesin olduğundan söz etmek mümkün değildir. Hal böyle olunca mahkemece temyiz isteminin yazılı gerekçeyle reddine karar verilmesi isabetsiz olup, davacı tarafın bu yöne ilişen temyiz itirazının kabulü ile temyiz isteminin reddine ilişkin mahkemece verilen ek kararın KALDIRILMASINA,

2-Davacı tarafın asıl hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine gelince; taraflar arasındaki uyuşmazlık, elektrik faturalarına yansıtılan kayıp-kaçak bedelinin tüketiciden alınıp alınamayacağı hususundadır.

Kayıp-kaçak miktarı, dağıtım sistemine giren enerji ile dağıtım sisteminde tüketicilere tahakkuk ettirilen enerji miktarı arasındaki farkı göstermektedir. Yani kayıp-kaçak bedeli elektrik sisteminde ortaya çıkan teknik ve teknik olmayan kaybın maliyetinin kayıp-kaçak bedeli oranları ölçüsünde karşılanabil- mesi amacıyla belirlenen bir bedeldir. 4628 Sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'nun 4. maddesinin 2. fıkrasında kurumun "Bu kanunda yer alan fiyatlandırma esaslarını tespit etmekten sorumlu olduğu belirtilmektedir. Buna göre Enerji Piyasası Düzenleme Kurulu elektrik faturalarında bulunacak ve ücretlendirilecek tarife unsurlarını belirleme yetkisine sahiptir. Kayıp-kaçak bedeli, Kurumun Kanunun kendisine verdiği yetki çerçevesinde ve Kanunun temel amaçlarına uygun şekilde belirlediği bir bedeldir. Söz konusu bedeli belirlemek üzere alınan kurul kararı kurumun bir düzenleyici işlemi olarak tüm tüzel ve gerçek kişileri bağlayıcı niteliğe haizdir. Tarifelerin uygulanması lisans sahibi şirketler bakımından yasal bir zorunluluktur. Lisans sahibi şirketler, tarifeyi değiştireme- yeceği gibi, tarifede yer almayan bir bedeli de tahsil veya düzenlenen tarifeler kapsamında belirlenmiş bir bedeli de tahsil etmeme gibi bir davranışta bulunamazlar.

Bu sebeple, perakende satış lisansı sahibi dağıtım şirketlerinin tarifeleri uygulayıp uygulamama ve kayıp-kaçak bedelini tahsil edip etmeme gibi bir inisiyatifi bulunmamaktadır. Tarifelere uyma yükümlülüğünün bir gereği olarak kayıp-kaçak bedeli perakende satış tarifesinin bir unsuru olarak faturalarda yer almaktadır. Bu nedenle, dağıtım şirketlerinin söz konusu karara aykırılık teşkil edecek bir işlemde bulunmaları mümkün değildir.

Açık bir anlatımla az yukarıda belirtilen EPDK kararı idari yargı yerinde iptal edilmedikçe tüm tüketicileri bağlar.

Hal böyle olunca; mahkemece davanın (itirazın) kabulü ile tüketici sorunları hakem heyetinin itiraza konu kararının kaldırılmasına karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsiz, davacı tarafın temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden kabulü ile asıl hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde davacıya iadesine, 11.07.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/1667, Karar No: 2023/4242, Tarih: 14.12.2023

**6. Hukuk Dairesi         2022/1667 E.  ,  2023/4242 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 15. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/3325 E., 2022/33 K.

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne-kısmen reddine karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; 23/12/2013 tarihli sözleşme ile müvekkillerinin Meriç ilçesi Hekim Lojmanı tadilat işini 828.000,00 TL anahtar teslimi götürü bedelle üstlendiğini, iş bedelinin %10 artışla 909.095,27 TL'ye yükseltildiğini, ancak idarece ekstra işler yaptırıldığından 127.101,69 TL harcama yapıldığını, bu işlerin ödemesinin yapılmadığını, müvekkillerinin 11/07/2014 tarihinde işi tamamladığını, geçici kabul yapılmadan idarece 08/10/2014 tarihinde binanın açılışının yapıldığını, geçici kabulün 53 gün gecikmeli yapıldığını, müvekkillerinin kusuru bulunmamasına rağmen kabul sırasında 18.381,60 TL gecikme cezası ile işin 2015 yılına geciktirildiği gerekçesiyle 4.219,07 TL gelir vergisinin hakedişten düşüldüğünü, bunun dışında inşaat imalatlarından 13.258,89 TL, mekanik tesisat işlerinden 26.351,79 TL olmak üzere toplam 62.211,35 TL haksız kesinti yapıldığını belirterek sözleşme dışı işler için 127.101,69 TL ile birlikte toplam 189.313,04 TL’nin tahsilini talep etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı iş sahibi idare vekili cevap dilekçesinde özetle; işin süresinde bitirilmediğini, oluşturulan geçici kabul komisyonu tarafından yapılan incelemede 223 kalemden oluşan eksikler tespit edilerek 20 gün içinde tamamlandığı takdirde geçici kabule engel olmadığını belirtir 06/11/2014 tarihli yazının yüklenicilere tebliğ edildiğini, yüklenicinin 26/11/2015 tarihli yazı ile eksiklerin tamamlandığını bildirdiğini, ancak kesin hakediş çalışmalarında hakedişlerde ayrıntılı olarak belirtilen imalatların eksik ve kusurlu yapıldığının görüldüğünü, 4 ve kesin hakedişte kesilen hususların eksik ve hatalı imalatlardan kaynaklanan nefaset kesintileri olduğunu, işin bitirilmesi gereken 13/07/2014 tarihi ile son dilekçe ve itibar tarihi olan 19/08/2014 tarihi arasını kapsayacak şekilde zorunlu süre cezası kesildiğini, işin 2015 yılında bitmesi nedeniyle talep edilen 4.219,07 TL kesintinin gelir vergisi kesintisi olduğundan haksız talep edildiğini, yüklenicinin fazladan yaptığı imalatlarla ilgili talebinin de sözleşmenin götürü bedelli olması ve sözleşme ve eklerine göre yapılması gereken imalatlar olması nedeniyle haksız olduğunu, idarenin fazla imalat talebinin olmadığını, ayrıca davacıların hakediş raporuna itirazlarının şartname hükümlerine uygun olmadığını belirterek davanın reddini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk derece mahkemesi 2019/576 Esas, 2021/469 Karar ve 14.09.2021 tarihli kararı ile özetle; işin geç teslim alınmasında davacının kusuru bulunmadığı, davalı tarafça bilirkişi raporunda belirtilen ihale dışı fazladan yaptırılan imalat bedellerinin davacıya ödenmediği, davacının 07/12/2014 tarihinde "yasal haklarım saklı kalmak üzere kabul ediyorum" şerhi düşerek hakedişi imzaladığı ve 12/02/2015 tarihinde dava açarak 60 günlük süre içinde hakedişe itirazlarını sunmuş olduğu, ayrıca davacı hakedişinden haksız olarak cezai şart kesintisi yapıldığı, alınan bilirkişi raporuna göre; davacı tarafından yapılan, ancak ödemesi yapılmayan imalatların 163.964,93 TL olduğu belirtilerek davanın kısmen kabulü ile, 163.964,93 TL’nin tahsiline karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk derece mahkemesinin yukarıda belirtilen kararını, süresi içinde davalı vekili istinaf etmiştir

B. İstinaf Nedenleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk derece mahkemesinin yukarıda belirtilen kararını, süresi içinde davalı vekili istinaf etmiştir

B. İstinaf Nedenleri

1. Davalı vekili istinaf başvurusunda özetle; davacının YİGŞ 39 uncu maddesinde belirtilen usule göre hakedişe itiraz etmediğini, bilirkişi raporuna göre fazladan yapıldığı iddia edilen işlerin, sözleşmesinde gösterilen iş yerine daha büyük boyutta veya daha fazla miktarda yapıldığı tespit edilen işler olduğunu, bu halde YİGŞ’nin 23. maddesine göre hareket etmek gerektiğini, buna göre yüklenici tarafından proje ve şartnameden farklı olarak yapılmış olan işlerin, fen ve sanat kurallarına ve istenen özelliklere uygun oldukları idarece tespit edilirse, bu işlerin yeni durumları ile de kabul edilebileceğini, ancak bu takdirde yüklenicinin, daha büyük boyutta veya fazla miktarda malzeme kullandığını ve daha fazla emek harcadığını öne sürerek fazla bedel isteyemeyeceğini, davacının işi tamamlayamaması nedeniyle sonradan ihale ile işi alan yüklenici Yaşar İba tarafından yapılan iş ve işlemleri gösterir ihale evrakların da mahkemeye ibraz edildiğini, tazminat kalemlerinin büyük bir miktarını oluşturan ek imalatlarla ilgili olarak hazırlanan raporda hangi delile dayanıldığının belirtilmediğini, yükleniciye bir kere iş artışı yapıldığını, yapılan kesintilerin mevzuata uygun olduğunu belirterek istinaf kanun yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile özetle; davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararını süresi içinde davalı vekili temyiz etmiştir.

B. Temyiz Sebepleri

1. Davalı vekili, istinaf dilekçesinde belirtilen nedenlerle kararı temyiz etmiştir.

2. İlgili Hukuk

HMK’nın 193 üncü maddesi, Yapım İşleri Genel Şartnamesi 39 ve 40 ıncı maddeleri.

3. Değerlendirme

1. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanunun 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.