muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/8190, Karar No: 2015/10007, Tarih: 10.06.2015

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2015/8190 E.  ,  2015/10007 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, ... İli ... İlçesi ... Köyü ... parsel sayılı taşınmazın kamulaştırma bedelinin tespiti ve idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Mahkemece yapılan araştırma ve inceleme ile alınan bilirkişi raporu hüküm kurmaya yeterli değildir.

Şöyle ki;

Kamulaştırma Yasası'nın 10. maddesi ile bedelin tespiti esaslarını düzenleyen 11. maddenin (g) bendine göre; kamulaştırılacak taşınmazın arsa olarak kabulü halinde, kamulaştırma (değerlendirme) gününden önceki özel amacı olmayan emsallerin satış değeri esas alınarak bedeli tespit edilmelidir buna göre gerçekçi ve doğru sonuçlara ulaşılabilmesi için; emsal alınan taşınmazın satış tarihinin değerlendirme tarihinden önce ve değerlendirme tarihine yakın bulunması, dava konusu taşınmaza örnek teşkil edebilecek nitelikte ve dava konusu taşınmaz ile aynı veya yakın semtlerde bulunması, topografik yapısı, manzarası, konumu, üzerinde yapılabilecek inşaat ve katlar için izin ve ruhsat sınırları, yüzölçümleri, imar uygulamasına konu edilmiş olup olmadıkları, sokak, cadde veya şehir alanlarına cepheleri ve mesafeleri gibi yönlerden benzer veya yakın özelliklere sahip bulunması gereklidir. Yukarıda açıklanan bu özellikler itibarıyla dava konusu taşınmazın değerlendirme tarihine yakın satış tarihli taşınmaz satışlarının bulunması mümkün olduğu halde hükme esas alınan bilirkişi raporunda, satış tarihinin 1984 olması nedeniyle aradan geçen uzun sürenin yanıltıcı sonuçlara götürebileceği de dikkate alınarak 286 sayılı parselin satışının somut emsal alınması uygun değildir.

Bu nedenle mahkemece, taraflara yeni emsal bildirmeleri için imkan tanınması, gerektiğinde re'sen emsal getirtilmesi, dava konusu taşınmaza örnek teşkil edebilecek uygun emsal satışlar esas alınmak suretiyle değer biçilmesi gerekir.

Emsal kayıtlar tapu müdürlüğünden getirtildikten sonra bunun imar parseli olup olmadığı da sorulup saptanmalıdır. İncelenen emsal imar parseli olup da dava konusu taşınmazın bu nitelikte olmaması halinde, dava konusu taşınmazın yapılacak karşılaştırmadan sonra bulunacak değerinden, İmar Kanununun 18.maddesinin 2. fıkrası gözetilerek, düzenleme ortaklık payına tekabül edecek oranda indirim yapılması gerektiği de dikkate alınmalıdır.

Emsal kayıtlar tapu müdürlüğünden getirtildikten sonra bunun imar parseli olup olmadığı da sorulup saptanmalıdır. İncelenen emsal imar parseli olup da dava konusu taşınmazın bu nitelikte olmaması halinde, dava konusu taşınmazın yapılacak karşılaştırmadan sonra bulunacak değerinden, İmar Kanununun 18.maddesinin 2. fıkrası gözetilerek, düzenleme ortaklık payına tekabül edecek oranda indirim yapılması gerektiği de dikkate alınmalıdır.

2942 sayılı Kanunun 4650 sayılı Kanun ile değişik 11. maddesinin 1. fıkrasının (d) bendine göre, emlak vergi değerlerinin de dava konusu taşınmazın emsalle karşılaştırılmasında gözönünde tutulması, dava konusu taşınmaz ve emsallerin emlak vergisine esas tutulan asgari m² değerlerinin ilgili belediye başkanlığından 2012 yılı itibarıyla getirtilerek karşılaştırılması ve değerlendirmeye esas alınan oranlar fahiş ölçüde farklı olduğunda bu farklılık ve çelişkinin giderilmesi gerekir.

Mahkemece dava konusu taşınmazın yer aldığı ilçede emsal olabilecek özel amacı olmayan arsa satışlarının bulunmadığı düşünülemeyeceğinden, uygun emsal araştırması yapılarak kayıtları getirtilip yukarıda açıklandığı şekilde değerlendirme yapan ek rapor alınarak karar verilmesi gerektiğinin düşünülmemesi doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 10.06.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/14720, Karar No: 2015/14217, Tarih: 12.10.2015

**18. Hukuk Dairesi         2015/14720 E.  ,  2015/14217 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

(Aile Mahkemesi sıfatıyla)

Dava dilekçesinde, davalı "...."ın davacının babası olduğunun tespiti ile kapalı olan nüfus kayıtlarına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dava dilekçesinde; T.C. vatandaşlığından çıkmış davacının babasının T.C. nüfusunda kayıtlı “...” olduğunun tespiti ile davacının kapalı olan T.C. nüfus kayıtlarına tescili istenilmiş; mahkemece kapalı kayıtlarda düzeltme yapılamayacağı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

1-Türk Medeni Kanunu'nun 301. maddesinde; ''Çocuk ile baba arasındaki soybağının mahkemece belirlenmesini ana ve çocuk isteyebilirler. Dava babaya, baba ölmüşse mirasçılarına karşı açılır. Babalık davası, Cumhuriyet Savcısına ve Hazineye; dava ana tarafından açılmışsa kayyıma; kayyım tarafından açılmışsa anaya ihbar edilir.'' hükmü yer almaktadır. Mahkemece davanın Cumhuriyet Savcısı ve ......ye ihbarı sağlanmadan yargılamanın sonuçlandırılması,

Kabule göre;

2-Dosya içerisindeki bilgi ve belgelerden, davacı ...'ın 13.08.2004 günü Türk vatandaşlığından çıkmış olduğu,babası olduğunu iddia ettiği “...”ın T.C. vatandaşı olup davacının babasının tespiti talebinde bulunmakta menfaatinin bulunduğu anlaşıldığından mahkemece taraflara ait tüm deliller toplanıp oluşacak sonuca göre uyuşmazlığın esası hakkında karar verilmesi gerekirken, yerinde olmayan gerekçe ile davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 12.10.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1984, Karar No: 2012/3632, Tarih: 08.03.2012

**(Kapatılan) 6. Hukuk Dairesi         2012/1984 E.  ,  2012/3632 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : İtirazın Kaldırılması

İcra mahkemesince verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı karar, davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Davacı alacaklı tarafından, davalı borçlu hakkında kira alacağının tahsili amacıyla başlatılan icra takibine davalı borçlunun vaki itirazı üzerine davacı alacaklı, İcra Mahkemesine başvurarak itirazın kaldırılması ve icra inkar tazminatı isteminde bulunmuştur. Mahkemece istemin reddine karar verilmesi üzerine, karar davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, kararda yazılı gerekçelere göre davalı kefil ... hakkında verilen red kararına yönelik temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacının, davalı kiracı ... yönünden verilen red kararına yönelik temyiz itirazlarına gelince;

Takibe dayanak yapılan ve karara esas alınan 01.08.2005 başlangıç tarihli 1 yıl süreli yazılı kira sözleşmesi konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmamaktadır. Sözleşmede aylık kira miktarı 500,00 TL olup, her ayın 1 - 5.günleri arasında ödeneceği kararlaştırılmıştır. Davacı alacaklı tarafından 27.7.2010 tarihinde başlatılan icra takibinde Aylık 900 TL den 2009/ 7, 8, 9, 10, 11, 12. Aylar ile 2010 / 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7. Ayların kira parası ve işlemiş faiz olarak toplam 12.202,21 TL nin tahsili istenilmiştir. Ödeme emrinin tebliği üzerine davalı borçlu yasal süresindeki itirazında kira ilişkisine ve kira miktarına karşı çıkmaksızın borca ve ferilerine itiraz ettiğini beyan etmiş, yargılama sırasında ise takibe konu borcun 18.05.2010 tarihinde ödendiğini, davanın reddini savunmuştur. Davalının kira miktarına açıkça karşı çıkmamış olması nedeniyle talep edilen aylık kira miktarının kesinleştiğinin kabulü gerekir. Mahkemece her ne kadar 18.05.2010 tarihinde davacının hesabına 16.250 TL ödeme yapıldığı, bu miktarın “...’ün Temmuz 2008'den Haziran 2010'a kadarki kira bedeli” olduğunun belirtildiği, yapılan ödemenin takip miktarını karşıladığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş ise de esasen davacı taraf, davalı tarafından sunulan 18.5.2010 tarihli ödeme belgesinin davalı hakkında daha önce yapılmış ve kesinleşmiş icra takipleri nedeniyle ödenmesi gereken kira paraları olduğu, söz konusu ödemenin eldeki bu dosyada takibe konu edilen ayların kirası ile ilgisinin bulunmadığını beyan ederek davalı tarafından sunulan ödeme belgesine itiraz etmiştir. İncelenen ... 8.İcra Müdürlüğünün 2009/31160 Esas sayılı takip dosyasının da aynı taraflar arasında 2008 yılı

7.ay ile 2009 yılı 7.aylar arasına ait kira parasının tahsiline ilişkin olduğu, itiraz üzerine ... 4.İcra Mahkemesinin 05.02.2010 tarih, 2009/1330 – 2010/99 sayılı kararı ile itirazın kısmen kaldırılmasına, takibin 10.598,64 TL üzerinden devamına karar verildiği ve kararın 06.04.2010 tarihinde kesinleşmiş olduğu, söz konusu kararda 2008 yılı Ağustos ayı ile 2009 yılı Temmuz ayları arası aylık kirasının 820,72 TL olduğunun kabul edildiği, icra dosyası kapak hesabına göre söz konusu dosyadaki borç miktarının 16.121,31 TL olduğu ve dosyaya herhangi bir ödemenin bulunmadığı anlaşılmıştır.

Davalı tarafından sunulan ödeme belgesinin davacı tarafından önceki dönem kesinleşmiş takip nedeniyle ödenmesi gereken kiralara ait olduğu beyan edilmiş olduğuna göre mahkemece takibe konu ayların kira miktarına karşı çıkılmamış olması nedeniyle kira miktarının kesinleşmiş olduğu hususu da göz önünde bulundurularak her iki dosyadaki borç miktarının ve 18.5.2010 tarihli belge ile yapılan ödemenin hangi aylara ait olduğunun belirlenerek ayrıca takibe konu 2009 yılı Temmuz ayı kirasının da ödenmemiş olduğu hususu gözetilmek suretiyle yapılan ödemelerin mahsubu ile bakiye kısım üzerinden itirazın kaldırılmasına karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.

Karar bu nedenlerle bozulmalıdır.

SONUÇ : Yukarıda (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile kararın BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 08.03.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/2577, Karar No: 2011/5832, Tarih: 23.11.2011

**12. Ceza Dairesi         2011/2577 E.  ,  2011/5832 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : 765 sayılı TCK'nın 455/1-son, 59/2, 72; 647 sayılı Kanunun 4, 5, 6. maddeleri uyarınca mahkumiyet, erteleme.

Taksirle öldürme suçundan sanık hakkında kurulan mahkumiyet hükmü sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Bozmaya uyularak mahkemece yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin sübuta ve eksik incelemeye ilişkin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

5252 sayılı Kanunun 5/2 maddesi gereğince suç tarihi itibariyle hükmedilen temel para cezasının 450 TL'yi geçemeyeceğinin gözetilmemesi Kanuna aykırı olduğundan, hükmün CMUK’nun 321 nci maddesi gereğince BOZULMASI, ancak bu husus yeniden yargılanmayı gerektirmediğinden, aynı Kanunun 322. maddesi uyarınca, ' 765 sayılı TCK’nın 455/1. maddesi uyarınca hapis cezası yanında 450 TL adli para, TCK 455/son maddesi uyarınca 2/8 oranında indirilerek 337 TL adli para, TCK'nın 59. maddesi gereğince 1/6 indirilerek 280 TL adli para, TCK'nın 72. madde gereğince aynı neviden para cezaları toplanarak 5740 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına,' hükmün sair yönleri aynı kalmak suretiyle hükmün isteme uygun olarak DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 23.11.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/4305, Karar No: 2025/3970, Tarih: 08.04.2025

**10. Ceza Dairesi         2024/4305 E.  ,  2025/3970 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2023/921 Değişik iş

SUÇ : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması

Söke 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 17.07.2023 tarihli ve 2023/921 Değişik iş sayılı kararı ile, sanık hakkında, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan, Söke 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 09.04.2015 tarihli ve 2015/81 Esas, 2015/182 Karar sayılı hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararına yönelik itirazın "reddine" kesin olarak karar verilmiştir.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı CMK'nın 309/1. maddesi uyarınca, 07.02.2024 tarihli ve 2023/22666 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 25.03.2024 tarihli ve KYB-2024/18701 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 25.03.2024 tarihli ve KYB-2024/18701 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

“Kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde bulundurmak suçundan şüpheli ... hakkında yapılan soruşturma evresi sonunda, Söke Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen tarihsiz ve 2014/4055 soruşturma, 2014/37 sayılı kamu davasının açılmasının 5 yıl süre ile ertelenmesine ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 191/3. maddesi uyarınca şüpheli hakkında 1 yıl süre ile denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına, denetimli serbestlik süresi içerisinde tedaviye tabi tutulmasına dair kararı müteakip, şüphelinin erteleme süresi içerisinde yükümlülüklerine uymamakta ısrar ettiğinden bahisle kamu davası açılması üzerine yapılan yargılama sonucunda, sanığın 5237 sayılı Kanun'un 191/1 ve 62. maddeleri gereğince 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 231/5. maddesi gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin Söke 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 09/04/2015 tarihli ve 2015/81 esas, 2015/182 sayılı kararına karşı yapılan itirazın reddine dair mercii Söke 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 17/07/2023 tarihli ve 2023/921 değişik iş sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 10/04/2018 tarihli ve 2014/15-487 esas, 2018/151 sayılı kararında belirtildiği üzere, temyiz ve istinaf kanun yollarından geçmeksizin kesinleşen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararların ülke sathında uygulama birliğine ulaşmak ve ciddi boyutlara ulaşan hukuka aykırılıkların toplum ve birey açısından hukuk yararına giderilmesi amacıyla olağanüstü bir kanun yolu olan kanun yararına bozma konusu yapılabileceği gözetilerek yapılan incelemede;

Söke 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 17/07/2023 tarihli kararıyla itirazın reddine karar verilmiş ise de;

1-Dosya kapsamına göre;

Söke 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 17/07/2023 tarihli kararıyla itirazın reddine karar verilmiş ise de;

1-Dosya kapsamına göre;

Benzer bir konuya ilişkin olarak Yargıtay 10. Ceza Dairesinin 16/06/2021 tarihli ve 2020/18965 esas, 2021/7640 karar sayılı ve Yargıtay 10. Ceza Dairesinin 21/06/2021 tarihli ve 2020/21397 esas, 2021/7865 karar sayılı ilâmları ile benzer diğer ilâmlarında da değinildiği üzere, şüpheli hakkında verilen "Kamu davasının açılmasının ertelenmesi" kararı ve bu karar ile birlikte verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına ilişkin kararların, şüpheliye usulüne uygun tebliğ edilmeden tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazına başlanamayacağı, anılan kararın infazına başlanmış olmasının hatta tedbirin infazının tamamlanmasının bir önem arz etmediği,

7201 sayılı Kanun'un 10/2. madde ve fıkrasının, “Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır.” hükmü ile gerçek kişilere yapılacak tebligat ile ilgili olarak iki aşamalı bir yöntem benimsenmiş olması karşısında, öncelikle bilinen en son adres esas alınarak, 7201 sayılı Kanun'un 21/1. maddesine göre normal tebligat çıkarılıp, çıkarılan tebligatın bila tebliğ iade edilmesi halinde, aynı Kanun'un 21/2. maddesi uyarınca adres kayıt sistemindeki adres bilinen en son adres olarak kabul edilerek, merci tarafından tebligata 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 23/1-8 ve Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmeliğin 16/2. maddesi hükümlerine göre, “Tebligat çıkarılan adres muhatabın adres kayıt sistemindeki adresi olduğundan, tebliğ imkansızlığı durumunda, tebligatın, Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesine göre bu adrese yapılması” gerektiğine dair şerh düşülerek tebliğ işlemlerinin tamamlanması gerektiği,

Somut olayda ise, Söke Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının, sanığın bilinen son adresine doğrudan "mernis" şerhi ile 7201 sayılı Kanun'un 21/2. maddesi uyarınca mahalle muhtarına 10/11/2014 tarihinde teslim edilmek suretiyle tebliğ edildiği kabul edilerek tedavi ve denetimli serbestlik tedbirlerine başlandığı, Uşak Denetimli Serbestlik Müdürlüğünce çıkartılan 05/12/2014 tarihli çağrı yazısının da aynı şekilde şüphelinin adresine doğrudan "mernis" şerhi ile aynı Kanun'un 21/2. maddesi gereğince tebliğe çıkartılarak, mahalle muhtarına 19/12/2014 tarihinde teslim edilmek suretiyle tebliğ edilmesi üzerine, ısrar şartı gerçekleştiğinden bahisle denetim dosyasının kapatılarak kamu davasının açıldığının anlaşılması karşısında,

Kamu davasının açılmasının ertelenmesine dair kararın şüphelinin mernis adresine doğrudan 7201 sayılı Kanun’un 21/2. maddesine göre tebliğ edilmesi nedeniyle tebliğ işleminin usule aykırı olduğu, bu durumda erteleme kararının kesinleşmediği ve denetim süresinin de başlamayacağı, anılan kararın infazına başlanmış olması hatta tedbirin infazının tamamlanması bir önem arz etmiyor ise de, Denetimli Serbestlik Müdürlüğünce çıkartılan çağrı yazısının da usulüne uygun şekilde tebliğ edilmediği, bu durumda kovuşturma şartı gerçekleşmediğinden kamu davanın durmasına karar verilmesi gerektiği cihetle, itirazın kabulüne karar verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde reddine karar verilmesinde,

2-Kabule göre de;

Benzer bir olay sebebiyle Yargıtay 10. Ceza Dairesinin 27/05/2019 tarihli ve 2018/2861 esas, 2019/3321 karar sayılı ilâmında, "Tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infaz işlemleri, infazın yapıldığı tarihteki kurallara göre yapılacağından, tedbirin infazı sırasında yürürlükte olan 5560 sayılı Kanun ile değişik TCK’nın 191/5. maddesinde “Tedavinin ve denetimli serbestlik tedbirinin gereklerine uygun

2-Kabule göre de;

Benzer bir olay sebebiyle Yargıtay 10. Ceza Dairesinin 27/05/2019 tarihli ve 2018/2861 esas, 2019/3321 karar sayılı ilâmında, "Tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infaz işlemleri, infazın yapıldığı tarihteki kurallara göre yapılacağından, tedbirin infazı sırasında yürürlükte olan 5560 sayılı Kanun ile değişik TCK’nın 191/5. maddesinde “Tedavinin ve denetimli serbestlik tedbirinin gereklerine uygun

davranan kişi hakkında açılmış olan davanın düşmesine karar verilir. Aksi takdirde, davaya devam olunarak hüküm verilir.” şeklinde düzenleme yer almaktadır. Görüldüğü üzere, yasa maddesinde davaya devam olunabilmesi için aranan şart “Tedavinin ve denetimli serbestlik tedbirinin gereklerine uygun davranmama” şartı olup, hükümden sonra 28/06/2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun ile yapılan değişiklikten farklı olarak “yükümlülüklere veya uygulanan tedavinin gereklerine uygun davranmamakta ısrar etme” şartı aranmamaktadır. Bir yargılama şartı olarak “ısrar” koşulu 6545 sayılı Kanun ile getirilmiştir. Bu nedenle, infaza ilişkin usulî değişiklikler geriye yürümeyeceğinden 6545 sayılı Kanunun yürürlüğe girdiği 28/06/2014 tarihinden önceki dönemde uygulanan ve uygulaması bu tarihten önce sona ermiş olan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirlerine ilişkin olarak “ısrar şartı” aranmayacaktır." şeklinde belirtildiği üzere, sanık hakkında verilen tedavi ve denetimli serbestlik kararının uygulanmasına ilişkin olarak 28/06/2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun ile yapılan değişiklikten sonraki mevcut düzenlemeler kapsamında “yükümlülüklere veya uygulanan tedavinin gereklerine uygun davranmamakta ısrar etme” şartı arandığı nazara alındığında, şüpheliye 10 gün içinde denetimli serbestlik müdürlüğüne başvurması gerektiği uyarısını içeren tebligatın yapılması ve şüphelinin başvuruda bulunmaması üzerine, yüklenen yükümlülüklere veya tedavinin gereklerine uygun davranmamakta "ısrar" ettiğinin kabul edilebilmesi için şüpheliye "önceki tebligat gereğince başvuruda bulunmadığı, bu tebligat üzerine öngörülen süre içinde de başvurmaması halinde yükümlülüklere ve tedavinin gereklerine uymamakta ısrar etmiş sayılacağı" uyarısı ile yeniden tebligat yapılması, bu tebligata rağmen de başvuruda bulunmadığı takdirde şüpheli hakkında denetim süresi içerisinde yükümlülüklerine uymamakta ısrar ettiğinden bahisle dava açılabileceği,