muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2008/6259, Karar No: 2008/8832, Tarih: 17.07.2008

18. Hukuk Dairesi 2008/6259 E., 2008/8832 K.

**18. Hukuk Dairesi 2008/6259 E., 2008/8832 K.**

**- ANNE BABA EVLİYSE VELAYET

- ÇOCUĞUN TEMSİL EDİLMESİ**- 4721 S. TÜRK MEDENİ KANUNU [ Madde 336 ]

- 4721 S. TÜRK MEDENİ KANUNU [ Madde 342 ]

**"İçtihat Metni"**

Davacı vekili, dava dilekçesinde, davacının kızı Ü…

….'ın 1992 olan doğum yılının 1990 olarak düzeltilmesini istemiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

YARGITAY KARARI

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dava, evliliğin devamı sırasında eşlerden birisi tarafından, nüfus kaydının düzeltilmesi istenilen küçüğe velayeten açılmış, mahkemece, diğer eşin katılması veya icazeti aranmadan davaya bakılıp kabulüne karar verilmiştir.

Türk Medeni Kanununun 336 ncı maddesinde, (eşlerden herhangi birisine öncelik veya üstünlük tanınmadan) evlilik devam ettiği sürece ana ve babanın, velayeti birlikte kullanacağı öngörülmüş ve 342 nci maddesinde de anne ve babanın çocuğu velayetleri çerçevesinde temsil edecekleri ilkesi yine ayırım yapılmadan getirilmiştir.

Emredici nitelikteki bu yasa kuralı evlilik birliği içerisinde velayetin kullanılması kapsamında ana ve baba tarafından çocuk adına açılacak tüm davalar yönünden de geçerlidir. Buna göre, asıl olan eşlerin birlikte dava açmaları ise de, bunlardan birisi tarafından açılacak davaya diğer eşin sonradan icazetini bildirip olumlu iradesini ortaya koyması ile velayetin birlikte kullanılması gerçekleşmiş olacağından yeterlidir. Diğer eşin katılımının veya rızasının sağlanamadığı davanın ise reddi gerekir.

Bu bakımdan mahkemece davacıya, eşinin davaya katılmak ya da duruşmada hazır bulunmak suretiyle icazetini bildirmesi için mehil verilip, bunun sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, eşlerden birisinin istemi yeterli bulunarak davanın esası hakkında hüküm kurulmuş olması doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile şimdilik diğer yönleri incelenmeksizin hükmün HUMK'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 17.07.2008
Yargıtay — Esas No: 2010/7562, Karar No: 2011/5759, Tarih: 17.10.2011

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2010/7562 E.  ,  2011/5759 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : . İCRA MAHKEMESİ

Ticareti usulüne aykırı terk etmek suçundan sanık ...'in İİK'nun 337/a maddesi uyarınca üç ay hapis cezasıyla cezalandırılmasına karar verilmiş, hüküm yasal süresi içerisinde sanık müdafii tarafından temyiz edildiğinden, Yargıtay C.Başsavcılığının bozma istemli tebliğnamesiyle dosya Daireye gönderilmiş olmakla, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Mahkemenin 25.03.2009 tarihli gerekçeli kararında, Anayasa'nın 40/2, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 34/2, 231/2, 232/6.maddelerine aykırı olarak kanun yolu süresi belirtilmediği, başvuru şekli ve süresinin başlangıcı konusunda, tebliğ ve tefhimden hangisinin esas alınacağı ve kanun yollarına başvurulmadığı takdirde hükmün kesinleşeceği hususlarının gösterilmediği, çıkarılan tebligatın da bu hususları içermediği gibi, kararın usulüne aykırı olarak Tebligat Kanununun 35. maddesine göre tebliğ edilmesi nedeniyle sanık vekilinin 12.04.2010 havale tarihli temyiz isteminin süresinde olduğu kabul edilerek, yapılan temyiz incelemesi sonunda;

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin 1. fıkrasında, “Ticareti terk eden bir tacir 15 gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret siciline bildirmeye ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaya mecburdur. Keyfiyet ticaret sicil memurluğunca ticaret sicili ilanlarının yayınlandığı gazetede ve alacaklıların bulunduğu yerlerde de mutat ve münasip vasıtalarla ilan olunur. İlan masraflarını ödemeyen tacir beyanda bulunmamış sayılır.” Hükmü ile ticareti terk eden tacirin yapması gereken yükümlülüğü belirlenmiş, aynı Yasa’nın 337/a maddesinin birinci fıkrasında ise 44. maddedeki yükümlülüğe aykırı davranılması da, “Ticareti terk edenlerin cezası” başlığı altında, “44 üncü maddeye göre mal beyanında bulunmayan veya beyanında mevcudunu eksik gösteren veya aktifinde yer almış malı veya yerine kaim olan değerini haciz veya iflas sırasında göstermeyen veya beyanından sonra bu malları üzerinde tasarruf eden borçlu, bundan zarar gören alacaklının şikayeti üzerine, üç aydan bir yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır. Birinci fıkradaki fiillerin işlenmesinden alacaklının zarar görmediğini ispat eden borçluya ceza verilmez.” şeklinde düzenleme ile yaptırıma bağlanmıştır. Maddeden anlaşılacağı üzere ticareti terk suçunun oluşabilmesi için, ticareti terk eden tacirin bu durumu onbeş gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret sicil memurluğuna bildirmemesi ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaması gerekmektedir.

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesindeki mükellefiyet münhasıran tacirler için öngörülmüş olup, ticaret sicil memurluğuna kayıtlı gerçek kişilerin ve ticaret şirketlerinin tacir oldukları hususunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Uyuşmazlık, ticaret şirketlerinin ticareti terk edip edemeyeceklerine, eş anlatımla ticareti terk etmesi durumunda şirket yetkilisi/müdürünün İİK’nun 44. maddesindeki keyfiyeti kayıtlı olduğu ticaret sicili memurluğuna bildirme ve mal beyanında bulunma yükümlülüğü bulunup bulunmadığına yöneliktir.

6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde ticaret şirketlerinin nev’ilerinin; kolektif, komandit, anonim, limited ve kooperatif şirketlerinden ibaret olduğu belirtilmiştir. Yukarıda sayılan ticaret şirketleri yönünden Türk Ticaret Kanunu’ndaki düzenleme incelendiğinde, bunlar için ‘ticareti terk’ değil, bunun yerine infisah ve tasfiyelerinin öngörüldüğü, diğer bir anlatımla Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan şirketlerde ticareti terk değil, ortaklık ilişkisinin sona erdirildiği kabul edilmektedir.

Anılan şirketlerin her biri için infisah ve tasfiye yolu ayrı ayrı gösterilmiştir. ‘İnfisah’, ortaklıklar hukukunda iki manada kullanılmaktadır. Geniş manada; irade ve irade dışı fesih hallerini ve dar manada da; irade dışı yani kendiliğinden sona ermeyi ifade etmektedir. TTK'nun 439. maddesinde infisah eden şirketin tasfiyeye gireceği hükme bağlanmıştır. Tasfiye sürecinde ticaret şirketinin alacak ve borçları belirlenir, alacakları tahsil edilip, borçları ödendikten sonra varsa kalan mevcudu, esas mukavelede aksine bir hüküm olmadıkça, pay sahipleri arasında ödedikleri sermaye ve paylara bağlı olan imtiyaz hakları nispetinde dağıtılır, tasfiyenin sona ermesi üzerine şirkete ait ticaret unvanının sicilden terkini tasfiye memurları tarafından sicil memurluğundan talep olunur. İş bu talep üzerine terkin keyfiyeti tescil ve ilan olunmakla ticaret şirketinin tüzel kişiliği sona ermiş olur. Terkin işlemi için tasfiye bilançosu ile birlikte başvurulduğundan ve zaten tasfiye sonucu ticaret şirketinin herhangi bir mal varlığı da kalmadığından tasfiye memurunun ya da şirket yetkilisinin İİK’nun 44. maddesine göre mal beyanında da bulunması söz konusu olmayacaktır. Terkin işleminden sonra ticaret şirketinden alacağı bulunduğunu iddia eden bir alacaklı, bu alacağını ancak terkin edilen ticaret şirketini yasaya göre ihyasını sağlamak suretiyle tahsil edebilecektir.

Ticaret şirketlerinin vergi hukuku açısından mükellefiyetinin sona erdirilmesi de, Türk Ticaret Kanunu hükümlerine göre yapılması gereken işlemlere göre getirilen tasfiye ve iflasın sona erdiğinin tescil ve ilanına bağlıdır. Başka bir anlatımla, ticaret şirketinin işi bırakması ancak tüzel kişiliğinin ortadan kaldırılması ile mümkündür. Bu nedenle tüzel kişiliği sona erdirilmemiş bir ticaret şirketinin ticari işletmeyi kapattığından, dağıttığından (terk ettiğinden) söz edilemeyecektir. Nitekim Danıştay 4. Dairesinin 2004/602 -2021 sayılı kararında da tüzel kişiliği sona erdirilmemiş şirketin mükellefiyetinin sona erdirilemeyeceği belirtilmiştir.

Öte yandan, İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin ikinci fıkrası, mal beyanının ticaret sicili gazetesinde ilan tarihinden itibaren bir sene içinde, ticareti terk eden tacir hakkında iflas yolu ile takip yapılabileceğini içermektedir. Buradaki tacirden maksat, gerçek kişi olan tacirlerdir. Yani, tüzel kişi tacirler (ticaret şirketleri) hakkında 44 üncü maddenin 2. fıkrasının uygulama kabiliyeti yoktur. Ticaret şirketleri, ticareti terk edince tasfiyeye gireceklerinden ve tasfiye sonunda şirketin ticaret sicilindeki kaydının silinmesinden sonra tüzel kişiliği son bulacağından, artık, ticaret şirketlerini sicilden silindikten sonra iflas yolu ile takip etmeye imkan yoktur. Esasen, ticaret şirketleri bakımından buna lüzum da yoktur. Zira, tasfiyede şirketin bütün malları tasfiye edilmiştir. (Prof. Dr. ..., Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi Cilt XXVII, 1970, Sayı 1-2) Bu açıklama ile İİK’nun 44. maddesinin ikinci fıkrasındaki düzenlemenin, ticareti terk suçunun gerçek kişi tacirler için geçerli olduğunun, ticaret şirketleri yönünden geçerliliği bulunmadığının net olarak ifade edildiği anlaşılmaktadır.

Her ne kadar İİK'nun 44. maddesinin gerekçesinde, ticareti terk eden kötü niyetli borçluların işyerlerini terkederek ve ellerindeki mallarını başkalarına devrederek alacaklılarını zarara uğratmaları nedeniyle İİK'nun 337/a maddesindeki yaptırım düzenlendiği belirtilmekte ise de, ticaret şirketleri yönünden ticareti terk değil ortaklık ilişkisinin sona erdirilebileceğinden, buradaki borçlu ifadesiyle gerçek kişi tacirin kastedildiğinin kabulü zorunludur. Kaldı ki, Kanun’un 345. maddesi uyarınca sorumlu tutulması gereken ticaret şirketlerinin müdür/yetkilileri tarafından alacaklıları zarara uğratmaya yönelik eylemlerinin cezasız bırakılmadığı, nitekim Kanun’un 331, 333/a, 345/a maddelerinde gerekli yaptırımlar düzenlendiği gibi, unsurları bulunduğu takdirde 5237 sayılı Türk Ceza Kanununda müeyyideye bağlanan hileli iflas veya dolandırıcılık suçlarından da cezalandırılabilmeleri mümkün olduğundan, diğer bir deyişle ticaret şirketlerinin müdür/yetkililerinin alacaklıyı zarara uğratan bu tür davranışlarının yaptırımsız kaldığından söz edilemeyecektir.

Bu açıklamalardan anlaşılacağı üzere, İİK’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan eylem, yalnızca ticareti terk keyfiyetinin ticaret sicili memurluğuna bildirilmemesi değil, bununla birlikte İİK’nun 44. maddesine uygun olarak bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerinin bulunduğu bir mal beyanında bulunulmamasıdır. Bu durumda, Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan ticaret şirketlerinde ticaretin terki söz konusu olmayıp, ortaklık ilişkisinin sona erdirilmesi nedeniyle İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesi ile getirilen mal beyanında bulunma yükümlülüğünün, gerçek kişi tacirlere yönelik olduğu, yukarıda sayılan ticaret şirketlerini kapsamadığı, eş anlatımla ticaret şirketlerinin müdür veya yetkililerinin İcra ve İflas Kanunu’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan ticareti terk suçunu işlemeleri yasal olarak mümkün olmadığı kabul edilmelidir. Hal böyle olunca sanığın beraati yerine mahkumiyetine karar verilmesi,

Kabule göre de,

Ticareti terk etme suçu icra takip dosya sayısı ve alacaklı sayısı birden fazla olsa dahi aynı işyeri ile ilgili olarak ancak bir kere işlenebilen bir suç olup, Dairemizce yapılan temyiz incelemesi sebebi ile öğrenilen sanığın yetkilisi olduğu borçlu şirket hakkında ticareti terk suçundan dolayı Antalya 2. İcra Mahkemesinin 25.03.2009 tarih ve 710/422E.K. sayılı dosyasından da şikayette bulunulduğu ve mahkumiyet kararı verildiği anlaşılan dosya ile iş bu dosyanın yargılamalarının birleştirilerek yapılmaması,

İsabetsiz olup, temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün kısmen istem gibi BOZULMASINA, 17.10.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7716, Karar No: 2015/3614, Tarih: 02.07.2015

**19. Ceza Dairesi         2015/7716 E.  ,  2015/3614 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : KYB - 2015/155094

3516 sayılı Ölçüler ve Ayar Kanunu'na aykırı davranmaktan kabahatli M... Petrol Akaryakıt Limited Şirketi hakkında, anılan Kanun'un 15. maddesi uyarınca 32.592,00 Türk lirası idari para cezası uygulanmasına dair, Muğla Valiliği Bilim, Sanayi ve Teknoloji İl Müdürlüğü'nün 21/05/2012 tarihli ve 5 sayılı idari yaptırım kararına vaki başvurunun reddine ilişkin Ortaca 1. Sulh Ceza Mahkemesinin 13/07/2014 tarihli ve 2012/154 değişik iş sayılı kararına yönelik itirazın kısmen kabulüne dair Fethiye Sulh Ceza Hakimliğinin 13/11/2014 tarihli 2014/549 değişik iş sayılı kararı aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığından verilen 14/04/2015 gün ve 26586 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 12/05/2015 gün ve KYB.2015-155094 sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu.

Anılan ihbarnamede;

24/07/1994 tarihli ve 22000 sayılı Ölçü ve Ölçü Aletleri Muayene Yönetmeliği'nin periyodik muayene başlıklı 9.maddesindeki "Ölçü ve ölçü aletlerinden;

a) Hassas kütle ölçüleri, 5 kilogramdan yukarı kütle ölçüleri, hassas mekanik tartı aletleri, okuma, çıktı verebilme veya başka elektronik cihazlarla bağımlı çalışabilme özelliğine sahip elektronik tartı aletleri, maksimum kapasitesi 2000 kilogramdan fazla olan tartı aletleri, hububat muayene aletleri, demir yolu yük ve sarnıçlı vagonları, taksimetre, naklimetre, akaryakıt ölçek ve sayaçları ile likit petrol gazı (LPG) sayaçlarının periyodik muayenelerinin iki yılda bir,

b)Elektrik, su ve gaz sayaçlarının periyodik muayenelerinin on yılda bir yaptırılması zorunludur." hükmüne göre bir akaryakıt istasyonunda birden fazla sayacın bulunabileceği, bu sayaçların takılma tarihinin farklı olması durumunda, periyodik muayene sürelerinin değişiklik gösterebileceğinin belirtildiği,

Benzer bir uyuşmazlıkta Yargıtay 7. Ceza Dairesinin 19/03/2013 tarihli, 2012/31665 esas, 2013/6776 sayılı ilamında belirtildiği üzere, takılma tarihinin farklı olmadığı hallerde her ölçü aleti adedince değil tüm ölçü aletlerini kapsayacak şekilde bir defa ceza uygulanacağı şeklindeki açıklama uyarınca, Fethiye Sulh Ceza Hakimliğince eylem tarihinin tüm ölçü aletleri açısından 17/05/2012 olduğu, buna göre damga süresi dolmuş 24 adet ölçü aleti kullanmak eyleminin tek fiil olarak kabul edilmesi, muteriz şirket aleyhine tek bir eylem nedeni ile 1.358,00 TL idari para cezası uygulanması gerektiği düşüncesi ile uygulanan 32.592,00 TL idari para cezasının 31.234,00 TL'lik kısmı açısından iptal kararı verilmiş ise de,

Sanayi ve Ticaret Bakanlığının "piyasa gözetimi ve denetimi faaliyetlerinde kanunların uygulanması" konulu 2008/8 sayılı genelgesinde aynı tipte üretilen ölçü aletlerinde periyodik muayenenin yerine getirilememesi durumunda kullanıcıya her bir ölçü aleti için ayrı ayrı ceza uygulanacağının düzenlendiği, Yargıtay 7. Ceza Dairesinin 06/02/2010 tarihli, 2011/9722 esas, 2012/1910 sayılı ilamı ile de mezkur Bakanlığın 2008/8 sayılı Genelgesi gerekçe gösterilmek sureti ile kabahatli şirkete ait 8 adet ölçüm cihazının periyodik muayenesinin yapılmamasından dolayı ayrı ayrı uygulanan idari para cezasının yerinde olduğunun belirtildiği nazara alındığında, mercii Fethiye Sulh Ceza Hakimliğince itirazın reddi gerekirken, yazılı şekilde kısmen kabulüne karar verilmesinde isabet görülmediği gerekçesiyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın kanun yararına bozulması isteminde bulunulmakla gereği görüşülüp düşünüldü;

3516 sayılı Ölçüler ve Ayar Kanunu'nun "Muayeneler" kenar başlıklı 9. maddesinde, “b) Periyodik muayene: Belli sürelerde olmak üzere, bu Kanun kapsamına giren ölçü ve ölçü aletleri için yapılan genel muayenedir.” Ölçü ve Ölçü Aletleri Muayene Yönetmeliğinin "Periyodik muayenelerin ilanı, müracaat zamanı ve sorumluluklar" kenar başlıklı 6. maddesinde, “ Damga süresini doldurmuş ölçü ve ölçü aletlerinin periyodik muayeneleri için ilgililerce, sürenin dolduğu yılı izleyen Ocak ayının başından Şubat ayının son gününe kadar Bakanlık Ölçüler ve Ayar Teşkilatı veya Grup Merkezi Belediye Ölçüler ve Ayar Memurluklarına müracaat edilmesi gerekir.” Yine aynı Yönetmeliğin "Periyodik muayene" kenar başlıklı 9.maddesinde, "Ölçü ve ölçü aletlerinden; a-Hassas kütle ölçüleri, 5 kg'dan yukarı kütle ölçüleri, hassas mekanik tartı aletleri, okuma, çıktı verebilme veya başka elektronik cihazlarla bağımlı çalışabilme özelliğine sahip elektronik tartı aletleri, maksimum kapasitesi 2000 kg'dan fazla olan tartı aletleri, hububat muayene aletleri, demir yolu yük ve sarnıçlı vagonları, taksimetre, naklimetre, akaryakıt ölçek ve sayaçları ile likit petrol gazı (LPG) sayaçlarının periyodik muayenelerinin iki yılda bir,....yaptırılması zorunludur.” şeklindeki düzenlemelerin yer aldığı, somut olayda ise muteriz firmanın işlettiği akaryakıt istasyonunda bulunan sayaç ve ölçüm aletlerinin 2010 yılında damgalandığı ve damga süresinin 2 yıl olduğu, bu sürenin dolduğu yılı izleyen Ocak ayının başından Şubat ayının son günü mesai bitimine, yani 28/02/2013 tarihine kadar başvuru imkanı bulunan kabahatliye bu süre beklenmeden 21/05/2012 tarihinde idari para cezası uygulandığının anlaşılması karşısında, anılan hususta da kanun yararına bozma yoluna gidilip gidilmeyeceğinin takdiri yönünden dosyanın Adalet Bakanlığı'na gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 02/07/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4203, Karar No: 2018/4176, Tarih: 04.05.2018

**11. Ceza Dairesi         2016/4203 E.  ,  2018/4176 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Özel belgede sahtecilik, resmi belgenin düzenlenmesinde yalan beyan

HÜKÜM : Mahkumiyet

1- Sanık hakkında "özel belgede sahtecilik" suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine karşı sanık ve müdafiinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Sanığın Dev Yapı adlı şirketin ortağı ve temsilcisi olduğu ve bu şirketin genel olarak eski eserlerin restorasyon işini yaptığı, sanığın mimar olmamasına rağmen suç tarihlerinde tanzim ederek ilgili Kurumlara ibraz ettiği ... sayılı yerde bulunan ... Evi,.... sayılı yerde bulunan ...Evi, Büyükada ...sayılı yerde bulunan taşınmaz ve ... sayılı yerde bulunan ... Çeşmesi (...)'ne ait restorasyon projelerinde kendini restoratör mimar olarak yazdığı, ayrıca sicil numarası olarak 35/4191'i kullandığı, sanığın gerçekten mimar olup olmadığı yönünde yapılan araştırma sonucunda sanığın mimarlık fakültesi öğrencisi olduğunun tespit edildiği olayda; sanığın kendisini mimar olarak yazdığı belgelerin kullanıldığı iş ve kurumlar araştırılıp tesbit edilerek, söz konusu belgeleri ne zaman ve ne tür işler için ibraz etmek suretiyle kullandığının araştırılması; kullanıldığının tespit edilmesi halinde, belgede sahtecilik suçlarında aldatma yeteneğinin bulunup bulunmadığının takdirinin hakime ait olduğu gözetilerek, 5271 sayılı CMK'nın 217/1. maddesi de dikkate alınıp, suça konu belgelerin duruşmaya getirtilip incelenmek suretiyle, özelliklerinin duruşma tutanağına yazılması, aldatıcı nitelikte olup olmadığının kararda tartışılması, sanık hakkında zincirleme suç hükümlerinin uygulanma şartlarının mevcut olup olmadığının değerlendirimesi ve sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, eksik araştırma ile yazılı şekilde hükümler kurulması,

2-Sanık hakkında "resmi belgenin düzenlemesinde yalan beyan" suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine karşı sanık ve müdafiinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

a-Sanığın, aslında mimar olmamasına rağmen 15.06.2011 ve 08.04.2013 tarihlerinde Cumhuriyet savcısı tarafından alınan ifadesinde mesleğini mimar olarak beyan ettiğinden bahisle resmi belgenin düzenlemesinde yalan beyan suçunu işlediğinin iddia ve kabul edildiği olayda; 5237 sayılı TCK’nın 206. maddesinde düzenlenen "resmi belgenin düzenlenmesinde yalan beyanda bulunmak” suçunun oluşması için kişinin açıklamaları üzerine yetkili bir kamu görevlisi tarafından resmi bir belgenin düzenlenmesinin ve düzenlenen resmi belgenin, beyanın doğruluğunu ispat edici bir güce sahip olmasının gerektiği cihetle; savcılıkça düzenlenen ifade tutanaklarının, sanığın mimar olup olmadığı konusunda ispat edici niteliğe sahip olmadığı anlaşılmakla, yasal unsurları itibarıyla oluşmayan "resmi belgenin düzenlemesinde yalan beyan" suçundan sanığın beraatine karar verilmesi gerektiği halde yazılı şekilde mahkumiyet hükümleri kurulması,

b-Kabule göre de; TCK'nın 206. maddesinde düzenlenen ve seçimlik ceza öngören resmi belgenin düzenlenmesinde yalan beyan suçundan mahkumiyetine karar verilen sanık hakkında tercih edilen hapis cezasının anılan Kanunun 50/2. maddesi uyarınca artık adli para cezasına çevrilemeyeceğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ve müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ceza miktarı itibarıyla sanığın kazanılmış hakkının saklı tutulmasına, 04.05.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/1376, Karar No: 2010/2551, Tarih: 30.03.2010

**5. Ceza Dairesi         2010/1376 E.  ,  2010/2551 K.**

**"İçtihat Metni"**

Zimmete teşebbüs suçundan sanık ...’ın yapılan yargılanması sonunda; atılı suçtan mahkümiyetine dair, ... Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 24.07.2008 gün ve 2008/151 Esas, 2008/219 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtay’ca incelenmesi sanık tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık hakkında, zimmet suçundan kamu davası açıldığı, 3628 sayılı Yasanın 14 ve 18. maddelerine göre Hazine ile ilgili kamu kurum ve kuruluşlarının bu suçun mağduru ve suçtan zarar göreni olduğu, bu sıfatlarının gereği olarak CMK.nun 234/b maddesi gereğince kovuşturma evresinde sahip oldukları davaya katılma ve öteki haklarını kullanabilmeleri için Maliye Bakanlığı Baş Hukuk Müşavirliği ve Muhakemat Genel Müdürlüğü ile ilgili kamu kurum ve kuruluşlarının duruşmadan haberdar edilmeleri gerektiği, diğer yandan aynı Kanunun 260/1. maddesine göre de kamu davasından haberdar edilmemiş bulunup da katılan sıfatını alabilecek surette suçtan zarar görmüş bulunanların müdahil olmasalar dahi kanun yollarına başvurma haklarının bulunduğu gözetilerek; hükmün bildirilmesinin gerektiği ve ancak dosyada Hazinenin ve ilgili kamu kurum ve kuruluşlarının duruşmadan haberdar edildiğine ilişkin bilgi ve belgeye rastlanmadığının anlaşılması karşısında; evvela davanın Hazine ve ilgili kurumlara haber verildiğini ve hükmün tebliğ edildiğini gösteren bilgi ve belgeler var ise dosya içine konulması, aksi halde anılan tebligat noksanlıkları giderilerek tebellüğ belgelerinin ve bunlar tarafından hükümlerin temyiz edilmesi durumunda dilekçelerinin ve ayrıca Yargıtay C.Başsavcılığınca düzenlenen ekli tebliğnamenin sanığa tebliği ile buna dair belgenin eklenmesinden sonra iade edilmek üzere incelenmeyen dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİİNE, 30.03.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.