muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/30462, Karar No: 2014/27705, Tarih: 30.09.2014

**4. Ceza Dairesi         2013/30462 E.  ,  2014/27705 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2013/242940

MAHKEMESİ : Karşıyaka 6. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 22/05/2013

NUMARASI : 2013/96 (E) ve 2013/292 (K)

SUÇ : İmar kirliliğine neden olma

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü;

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede,

3194 sayılı İmar Kanununun 5. maddesinde bina kavramının, "kendi başına kullanılabilen, üstü örtülü ve insanların içine girebilecekleri ve insanların oturma, çalışma, eğlenme ve dinlenmelerine veya ibadet etmelerine yarayan, hayvanların ve eşyaların korunmasına yarayan yapılardır" biçiminde tanımlanıp, 21. maddesinde de diğer yapılarla birlikte binaların da ruhsata tabi kılınmış olması, öte yandan 11/12/2012 tarihli yapı tatil tutanağı ve mahkemece yapılan keşif sonrasında alınan bilirkişi raporundan anlaşıldığı üzere, sanığın, tüm kat maliklerinin ortak kullanımına tahsisli depoyu dükkanına dahil etmek ve arka cephede, 1.50x4.90 metre boyutunda balkon inşa edip etrafını plastik doğrama ile kapatmak suretiyle ilave kapalı alanlar oluşturduğunun anlaşılması karşısında, TCK'nın 184/1. maddesindeki suçun oluştuğu gözetilmeden, yasal olmayan ve yerinde görülmeyen gerekçeyle beraat kararı verilmesi,

Kanuna aykırı ve katılan K.. B.. vekilinin temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden, HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 30/09/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2106, Karar No: 2015/5527, Tarih: 04.11.2015

**15. Hukuk Dairesi         2015/2106 E.  ,  2015/5527 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı D..C.. Profilleri ve Kimyasal Mad. İnş ve Makina İth. İhr. San. ve Tic. Ltd. Şti. ile davalı B.. B.. ve Çelik Çekme San. ve Tic. A.Ş. arasındaki davadan dolayı İstanbul 50. Asliye Ticaret Mahkemesince verilen 31.10.2013 gün ve 2011/86-2013/268 sayılı hükmü onayan Dairemizin 25.12.2014 gün ve 2014/1240-7553 sayılı ilâmı aleyhinde davalı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilâmında benimsenen gerektirici sebeplere göre HUMK’nın 440. maddesinde sayılan nedenlerden hiç birisine uygun olmayan karar düzeltme isteğinin REDDİNE ve HUMK’nın 442. maddesi hükmünce 248,00 TL para cezasının karar düzeltme isteyen davalıya yükletilmesine, 04.11.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9990, Karar No: 2017/7386, Tarih: 11.10.2017

**12. Ceza Dairesi         2016/9990 E.  ,  2017/7386 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kişiler arasındaki konuşmaların dinlenmesi ve kayda alınması,

Hüküm : Beraat

Kişiler arasındaki konuşmaların dinlenmesi ve kayda alınması suçundan sanıkların beraatine ilişkin hükümler, katılanlar vekili ve mahalli Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Katılanlar vekili ve mahalli Cumhuriyet savcısının sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

2014 yılı yerel seçimleri öncesinde ... Trabzon İl Başkanlığınca düzenlenen ve sanık ...'nın tertip komitesi başkanı, diğer sanıkların da tertip komitesi üyesi oldukları açık hava toplantısında, o tarih itibariyle başbakan olan katılan ... ile oğlu ... arasında geçtiği iddia edilen telefon görüşmelerine ilişkin ses kayıtlarının ses yükseltici cihazlar ile miting alanında ve çevresinde duyulabilecek şekilde yayınlanması ve miting alanındaki dev ekrandan aynı ses kayıtlarının yazılı olarak gösterildiği iddia edilen olayda,

Konu ile ilgili olarak kolluk görevlilerince düzenlenen 06.03.2014 tarihli tutanaktan imzası bulunan polis memurlarının beyanları alınması ve ... Genel Merkezinin 01.04.2016 tarihli “İl başkanlığınca oluşturulan komite ve komisyonların görevi yalnızca alanda miting yapılacağı hususunda seçim kuruluna bilgi vermektir. Bunun dışında mitingin düzeni, video ve ses yayınlanması işlemleri tamamen Genel Merkezimiz tarafından yürütülmektedir.Komite ya da komisyon üyelerinin herhangi bir yetki ve inisiyatifi yoktur” şeklindeki cevabı da eklenmek suretiyle tekrar müzekkere yazılarak miting alanındaki video ve ses yayımlayan kişilerin kimler olduğunun sorulup tespitinin yapılmasından sonra miting sırasında ses ve video yayımlayan kişilerin şüpheye yer bırakmayacak şekilde tespit edilememesi halinde sanıkların üzerlerine atılı suçu işlediklerine dair mahkumiyetlerine yeter, her türlü derecede şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmaması nedeniyle yüklenen suçun sanıklar tarafından işlendiğinin sabit olmamasından dolayı CMK'nın 223/2-e maddesi gereğince beraat kararı verilmesi, ses ve video yayımlayan kişilerin sanıklar olduklarının tespit edilmesi halinde katılanların telefon görüşmelerini yapıp yapmadıkları, ses kayıtlarında montaj olup olmadığı hususu taraflardan sorulmak ve gerektiğinde ses kayıtları temin edilip, uzman bir kriminal ses laboratuvarından rapor alınmak suretiyle araştırılarak, haberleşme içeriklerinin doğru ve konuşmaların katılanlara ait olduğu hususu tereddütsüz şekilde saptantığı takdirde sübut bulan eylemin TCK'nın 132/2. maddesinde tanımlanan haberleşmenin gizliliğini ihlal suçu kapsamında, olayda herhangi bir hukuka uygunluk nedeni olup olmadığı da irdelenerek, saptanamaması halinde ise TCK'nın 125. maddesinde tanımlanan hakaret suçundan CMK'nın 170. maddesine uygun olarak açılmış bir dava bulunmaması nedeniyle hakaret suçundan adli soruşturma yapılması için Cumhuriyet Başsavcılığına suç duyurusunda bulunulup sonucuna göre, sanıkların hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken yasal ve yeterli olmayan gerekçelerle ve eksik incelemeyle CMK'nın 223/2-e maddesi uyarınca beraat hükümleri kurulması,

Kanuna aykırı olup, katılanlar vekili ve mahalli Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin bu nedenlerle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 11.10.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/429, Karar No: 2007/394, Tarih: 26.01.2007

**8. Hukuk Dairesi         2007/429 E.  ,  2007/394 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Ad ve Soyadı Düzeltilmesi İstemli

K A R A R

Uyuşmazlık, tapuda kayıt malikinin baba isminin düzeltilmesine ilişkin bulunduğuna göre, 2797 sayılı Yargıtay Kanununun 14.maddesi hükmü gereğince, hükme yönelik temyiz itirazlarını inceleme görevi Yüksek Yargıtay (14.) Hukuk Dairesine ait olmakla, gereği için, dosyanın anılan Daire Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE, 26.01.2007 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/329, Karar No: 2015/3425, Tarih: 27.05.2015

**1. Ceza Dairesi         2015/329 E.  ,  2015/3425 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 1 - 2014/14787

MAHKEMESİ : Bursa 1. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ VE NO : 31/10/2013, 2013/111 (E) ve 2013/398 (K)

SUÇ : Kasten öldürme, 6136 sayılı Yasaya muhalefet

1-) Katılan ... sanık ... hakkında 6136 sayılı Kanuna aykırılık suçundan kurulan hükmü temyiz yetkisi bulunmadığından, bu suçtan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin CMK.nun 317.maddesi uyarınca reddine karar verilmiştir.

2-) Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ...'in maktül ... kasten öldürme ve 6136 sayılı Yasaya aykırılık suçlarının sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin, takdire ilişen cezayı azaltıcı sebebin niteliği takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde düzeltme nedeni dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin eksik incelemeye, haksız tahrik indirimi uygulanması gerektiğine ilişen, katılan ... vekilinin eksik incelemeye, suç niteliğine, vesaireye yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle,

Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesi son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6/3-c maddesi uyarınca, 5271 sayılı CMK'nun 150, 234 ve 239. maddeleri İle 5320 sayılı Yasanın 13. maddesine dayanılarak hazırlanan Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafii ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 8. maddesi gereğince, Baro

tarafından görevlendirilen zorunlu müdafii ücretlerinin sanıktan alınmasına hükmedilemeyeceği, bu ücretlerin Adalet Bakanlığı bütçesinde bu amaçla ayrılan ödenekten karşılanacağı gözetilmeksizin, yazılı şekilde zorunlu müdafii ücretlerinin tahsiline karar verilmesi yasaya aykırı ise de, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, mahkeme masrafları dökümündeki soruşturma ve kovuşturma aşamasında görevlendirilen müdafii ücretlerinin çıkarılarak, yargılama giderleri toplamı olan "1.446,40TL" ibaresinin "703,40TL" olarak değiştirilmesine karar verilmek suretiyle CMUK.nun 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak DÜZELTİLEN kısmen re'sen de temyize tabi olan hükümlerin tebliğnamedeki düşünce gibi (ONANMASINA), 27/05/2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/20782, Karar No: 2015/2860, Tarih: 06.02.2015

**8. Hukuk Dairesi         2014/20782 E.  ,  2015/2860 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davada, 4721 Sayılı TMK'nın "Miras Hukuku" (TMK.3.Kitap) hükümlerinden kaynaklanan ve diğer dairelerin görevine girmeyen davalar sonucu verilen hüküm ve kararların Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih 2015/8 sayılı Kararı ile hazırlanıp, 22.01.2015 Tarihli ve 29244 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Hukuk Daireleri'ne ilişkin iş bölümü uyarınca, hükme yöneltilen temyiz itirazlarının incelenmesi Yargıtay (14.) Hukuk Dairesi'nin görev alanına girmesi nedeniyle, dosyanın anılan Daire Başkanlığı'na GÖNDERİLMESİNE, 06/02/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/11768, Karar No: 2014/2053, Tarih: 17.02.2014

**7. Ceza Dairesi         2013/11768 E.  ,  2014/2053 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : K.Y.B. - 2013/218134

2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu’nun 65/5. maddesine aykırı davranmak eyleminden dolayı Ö.. Hafriyat Tic. ve San. Ltd. Şti. hakkında 2.415,00 Türk lirası İdarî para cezası uygulanmasına dair Gaziosmanpaşa Jandarma Trafik Kısım Komutanlığının 19/08/2008 tarihli ve EZ 404828 sıra nolu trafik İdarî para cezası karar tutanağına karşı yapılan başvurunun reddine ilişkin mercii Gaziosmanpaşa 1. Sulh Ceza Mahkemesinin 06/02/2013 tarihli ve 2012/1226 değişik iş sayılı kararı aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığından verilen 12/06/2013 gün ve 37113 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 26/06/2013 gün ve KYB. 2013/218134 sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu.

Mezkür ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre, 5326 sayılı Kabahatler Kanunu’nun “Soruşturma zamanaşımı” kenar başlıklı 20. maddesinin, 5560 sayılı Kanun'un 33. maddesi ve 6111 sayılı Kanun'un 22.maddesi ile değişik 1 ve 2. fıkralarında; "(1) Soruşturma zamanaşımının dolması halinde kabahatten dolayı kişi hakkında idari para cezasına karar verilemez. (2) Soruşturma zamanaşımı süresi; a) Yüzbin Türk Lirası veya daha fazla idari para cezasını gerektiren kabahatlerde beş, b) Ellibin Türk Lirası veya daha fazla idari para cezasını gerektiren kabahatlerde dört,c) Ellibin Türk Lirasından az idari para cezasını gerektiren kabahatlerde üç, yıldır. Ancak, 89 uncu maddesi hariç olmak üzere 1111 sayılı Askerlik Kanunu, 2839 sayılı Milletvekili Seçimi Kanunu, 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu, 2972 sayılı Mahalli İdareler ile Mahalle Muhtarlıkları ve İhtiyar Heyetleri Seçimi Hakkında Kanun, 3376 sayılı Anayasa Değişikliklerinin Halkoyuna Sunulması Hakkında Kanun, 4925 sayılı Karayolu Taşıma Kanunu, 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu ve 6001 sayılı Karayolları Genel Müdürlüğünün Teşkilat ve Görevleri Hakkında Kanunda belirtilen ve idari para cezasını gerektiren fiilin işlendiği tarihi takip eden takvim yılının son günü bitimine kadar idari para cezası verilerek tebliğ edilmediği takdirde İdarî yaptırım kararı verilemez, verilmiş olanlar düşer.” şeklindeki düzenlemeler karşısında, somut olayda, idari para cezasını gerektiren fiilin işlendiği 19/08/2008 tarihini takip eden takvim yılının son günü bitimine kadar İdarî para cezasının tebliğ edilmediği nazara alındığında muteriz hakkında verilmiş idari yaptırım kararının düşeceği gözetilmeden, itirazın kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmemiş ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozmaya atfen ihbar olunmuş bulunmakla Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname içeriği yerinde görüldüğünden, Gaziosmanpaşa 1. Sulh Ceza Mahkemesi'nin 06.02.2013 gün ve 2012/1226 D.İş Esas - 2012/1226 D.İş Karar sayılı kararının CMK'nun 309/4-d maddesi uyarınca BOZULMASINA, cezanın kaldırılmasına, 17/02/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15090, Karar No: 2017/3922, Tarih: 09.05.2017

**10. Hukuk Dairesi         2015/15090 E.  ,  2017/3922 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı Kurum ve davalı ... Elek. Ür. Tic. A.Ş. vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Davacı Kurum, 04.12.2004 tarihinde meydana gelen iş kazası sonucu yaralanan sigortalıya bağlanan gelir ve masrafların rücuan tahsilini talep etmiştir. Mahkemece davayla ilgili kusur raporlarındaki çelişkiler giderilmeden hüküm kurulduğu anlaşılmaktadır.

Davanın yasal dayanağı 506 sayılı Yasa'nın 26. maddesi olup, davalıların sorumluluğu kusur sorumluluğu ilkesine dayanmaktadır. 506 sayılı Yasa'nın 26/1. maddesinde, kastı, işçilerin sağlığını koruma ve iş güvenliği ile ilgili mevzuat hükümlerine aykırı hareketi ya da suç sayılabilir bir eyleminin varlığı halinde işverenin rücû alacağından sorumluluğu olanağı tanınmıştır. Aynı maddenin ikinci fıkrasında ise “İş kazası veya meslek hastalığı, 3 üncü bir kişinin kasıt veya kusuru yüzünden olmuşsa, Kurumca bütün sigorta yardımları yapılmakla beraber zarara sebep olan 3 üncü kişilere ve şayet kusuru varsa bunları çalıştıranlara Borçlar Kanunu hükümlerine göre rücu edilir.” hükmü getirilmiştir.

506 sayılı Yasa'nın 26. maddesindeki sorumluluğun kusur sorumluluğuna dayandığı dikkate alındığında kusur raporlarının 506 sayılı Yasa'nın 26, 4857 sayılı Yasa'nın 77. ve İşçi Sağlığı ve İş Güvenliği Tüzüğü'nün 2 vd maddelerine uygun olarak düzenlenmesi gerekir. 4857 sayılı Yasa'nın 77. maddesi; “İşverenler işyerlerinde iş sağlığı ve güvenliğinin sağlanması için gerekli her türlü önlemi almak, araç ve gereçleri noksansız bulundurmak, işçiler de iş sağlığı ve güvenliği konusunda alınan her türlü önleme uymakla yükümlüdürler. İşverenler, işyerinde alınan iş sağlığı ve güvenliği önlemlerine uyulup uyulmadığını denetlemek, işçileri karşı karşıya bulundukları mesleki riskler, alınması gerekli tedbirler, yasal hak ve sorumlulukları

konusunda bilgilendirmek ve gerekli iş sağlığı ve güvenliği eğitimini vermek zorundadırlar...” düzenlemesini içermektedir. Anılan düzenleme, işçiyi gözetim ödevi ve insan yaşamının üstün değer olarak korunması gereğinden hareketle; salt mevzuatta öngörülen önlemlerle yetinilmeyip, bilimsel ve teknolojik gelişimin ulaştığı aşama uyarınca alınması gereken önlemlerin de işveren tarafından alınmasını zorunlu kılmaktadır. İş kazasının oluşumuna etken kusur oranlarının saptanmasına yönelik incelemede; ihlal edilen mevzuat hükümleri, zararlı sonuçların önlenmesi için koşulların taraflara yüklediği özen ve dikkat yükümüne aykırı davranışın doğurduğu sonuçlar, ayrıntılı olarak irdelenip, kusur aidiyet ve oranları gerekçeleriyle ortaya konulmalıdır.

Öte yandan, sigortalı veya hak sahipleri tarafından tazmin sorumluları aleyhine açılan tazminat davalarında alınan kusur tespitine ilişkin bilirkişi raporuyla ulaşılan sonuçlar, rücu davasında kurumun taraf olmaması nedeniyle bağlayıcı nitelikte bulunmamakla birlikte, işçi sağlığı ve iş güvenliği kuralları yönünden ayrıntılı irdeleme içermesi halinde güçlü delil olarak kabul edilebilmektedir.

Dosya kapsamına göre, iş müfettiş raporunda kazalının tam kusurlu olduğu kanaatinin bildirildiği, Yargıtay denetiminden geçerek kesinleşen tazminat davasında ise davalı şirket %60, davalı ... %20, kazalının %20 kusurlu bulunduğu, eldeki dosyada alınan ve itibar edilen kusur raporlarında ise davalı şirketin %80, kazalının %20, davalı ...'in kusursuz olduğu kanaatinin bildirildiği, mevcut raporlar arasındaki çelişkinin giderilmediği anlaşılmaktadır.

Mahkemece, yukarıda yapılan açıklamalar ışığında, öncelikle olayın oluşu tereddütsüz belirlenmeli, kazalıya verilen koruyucu gözlüğün niteliği, çalışma koşullarına uygun olup olmadığı araştırılmalı, böylece olayın gerçekleştiği iş kolunda iş güvenliği bakımından uzman kişilerden oluşan bilirkişi heyetinden kusur raporu alınmalı ve mevcut raporlar arasındaki çelişkiler de giderilerek varılacak sonuca göre karar vermek gerekirken, eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

2- 506 sayılı Yasanın 92. maddesi, “Malullük, yaşlılık ve ölüm sigortaları ile iş kazalarıyla meslek hastalıkları sigortasından hak kazanılan aylık ve gelirler birleşirse, sigortalıya veya hak sahibine bu aylık ve gelirlerden yüksek olanın tümü, eksik olanın da yarısı bağlanır. Bu aylık ve gelirler eşitse, iş kazalarıyla meslek hastalıkları sigortasından bağlanan gelirin tümü, malullük, yaşlılık ve ölüm sigortalarından bağlanan aylığın da yarısı verilir.” düzenlemesini içermektedir.

Kurumun, sigortalı veya hak sahiplerine bağladığı ilk peşin sermaye değerli gelirden fazlasını isteme hakkı bulunmadığı gibi; bağlanan gelirin kesildiği veya kesilmesi gereğinin, yargılama sürecinde ortaya çıktığı durumlarda; Kurumun ödemediği veya ödemeyecek olduğu gelir kesimini rücuan isteyemeyeceği yönü de, tazmine yönelik davada gözetilmesi gereken genel ilkeler arasında bulunmaktadır.

Dava konusu edilen gelirlerin, 506 sayılı Yasa'nın 92. maddesi uyarınca indirildiğinin anlaşılması halinde; davalının tazminle sorumlu olduğu ilk peşin sermaye değerli gelir miktarının; gelirin başladığı tarih itibariyle 506 sayılı Yasa'nın 92. maddesi yarınca indirilmiş hâli üzerinden hesaplanan ilk peşin sermaye değerli

gelir miktarına, indirme tarihine kadar yapılan fiili ödeme miktarının yarısı da eklenmesi suretiyle belirlenmelidir.

Dava konusu edilen gelirlerin, 506 sayılı Yasa'nın 92. maddesi uyarınca indirildiğinin anlaşılması halinde; davalının tazminle sorumlu olduğu ilk peşin sermaye değerli gelir miktarının; gelirin başladığı tarih itibariyle 506 sayılı Yasa'nın 92. maddesi yarınca indirilmiş hâli üzerinden hesaplanan ilk peşin sermaye değerli

gelir miktarına, indirme tarihine kadar yapılan fiili ödeme miktarının yarısı da eklenmesi suretiyle belirlenmelidir.

Mahkemece, sigortalıya yaşlılık aylığı bağlandığının savunulması karşısında, bağlanan gelire 506 sayılı Kanunun 92. maddesinin uygulanıp uygulanmadığı belirlenerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O hâlde, davacı Kurum ve davalı ... Elek. Ür. Tic. A.Ş. vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmünün BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalı şirkete iadesine, 09.05.2017 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/188, Karar No: 2017/2870, Tarih: 24.05.2017

**1. Hukuk Dairesi         2015/188 E.  ,  2017/2870 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada;

Davacılar vekili; dava konusu 14 pafta 376 ve 750 parseldeki taşınmazlara müştereken malik olduklarını, taşınmazın yaklaşık 265 metrekarelik kısmına 1997 yılından bu yana davalı tarafından tecavüz edildiğini ve bu alanın davalı tarafından ekilip biçildiğini, davalının yapmış olduğu müdahalenin men’ine, fazlaya dair hakları saklı kalmak kaydıyla şimdilik 2.000,00 TL ecrimisil alacağının davalıdan tahsili ile davacılara yasal faizi ile birlikte verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın seyri sırasında müvekkilinin Almanya’da bulunduğundan davadan haberdar olmadığını, kendisine tebligat yapılmadığını,davaya cevap veremediğini,davacının taşınmazına kasten gerçekleştirilen herhangi bir elatmanın söz konusu olmadığını, uzun yıllardan beri iki tarla arasındaki sınırda bulunan taşları davacıların müvekkilin taşınmazına doğru taşırması üzerine rastgele dökülen ve sınırı bozan taşların, davacıların yanındayken müvekkilince düzeltildiğini,düzeltme sırasında davacılar da taşınmazlarının başında iken hiçbir itirazlarının olmadığını, davacıların bu güne kadar taşınmazlarına yönelik bir tecavüzden bahsetmediklerini ve davanın reddedilmesi gerektiğini beyan etmiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ...’in raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; davalının temyiz itirazı yerinde değildir. Reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı 40.51.-TL. bakiye onama harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, 24.05.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.