muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/3051, Karar No: 2016/9359, Tarih: 07.06.2016

**21. Hukuk Dairesi         2016/3051 E.  ,  2016/9359 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, davalı kuruma ödenen 27.151,56 TL ödeme tarihinden itibaren faiziyle birlikte tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanuni gerektirici nedenlere göre davalı Kurum vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava, kendisine ödeme emri tebliğ davacının, icra tehdidi altında ödediği 27.151,56 TL'nin ödeme tarihinden itibaren yasal faiziyle birlikte iadesi istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş ancak davalı Kurum aleyhine 3.252,18 TL nispi vekalet ücretine hükmedilmiştir.

1136 sayılı Avukatlık Kanununun 168. maddesine 16/06/2009 tarihinde yürürlüğe giren 5904 sayılı Kanunun 35. maddesiyle eklenen cümlede “Şu kadar ki hazırlanan tarifede; genel bütçeye, il özel idareleri, belediye ve köylere ait vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülükler ve bunların zam ve cezaları ile tarifelere ilişkin davalar ve 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanunun uygulanmasından doğan her türlü davalar için avukatlık ücreti tutarı maktu olarak belirlenir.” hükmü yer almaktadır.

Bu hükme göre davalı Kurum aleyhine maktu vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken, nispi vekalet ücretine hükmedilmesi isabetsiz olup, bozma nedenidir.

Ne var ki bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hüküm bozulmamalı, HMK 370/2. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerde hükmün vekalet ücretine ilişkin 4. bendinin tamamen silinerek yerine “Davacı kendisini bir vekille temsil ettirdiğinden A.A.Ü.T. Gereğince 1.500,00 TL maktu vekalet ücretinin davalı Kurum'dan alınarak davacıya verilmesine“ sözcüklerinin yazılmasına ve hükmün DÜZELTİLMİŞ BU ŞEKLİ İLE ONANMASINA, 07.06.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.

MG/
Yargıtay — Esas No: 2010/9079, Karar No: 2012/3945, Tarih: 19.03.2012

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2010/9079 E.  ,  2012/3945 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, ilk işe giriş tarihinin 01/07/1977 olduğunun tespitiyle, emeklilik talebinin reddine ilişkin Kurum işleminin iptaline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici nedenlere göre davalı Kurumun aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddine,

2- Dava, davacının sigortalılık başlangıç tarihinin 1.7.1977 olduğunun ve 01.11.2007 tarihinden itibaren yaşlılık aylığı almaya hak kazandığının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkeme, davanın kabulüne karar vermiştir.

Davacının, ... İnşaat ve Ticaret Limited Şti'ne ait ... ilçesinde bulunan "7359.21" sicil sayılı işyerinde 1.7.1977 tarihinde çalışmaya başladığına dair sigortalı işe giriş bildirgesinin Kuruma verildiği ve bu çalışmasının dinlenen tanıklarca da doğrulandığı, öte yandan dosyada yer alan sigortalı sicil kartında da sigortalılık başlangıç tarihinin 1.7.1977 olduğunun yazılı olduğu anlaşılmakla davacının sigortalılık başlangıç tarihinin 1.7.1977 olduğunun tespitine karar verilmesi doğrudur.

Ne var ki, davacının yaşlılık aylığı koşullarının sağlıklı bir araştırmayla belirlendiği söylenemez. Dosya içerisinde bulunan bir kısım hizmet döküm cetvelinde davacının 2004 yılındaki sigortalı çalışmasının 271 gün, 2003 yılındaki sigortalı çalışmasının ise 82 gün olduğunun yazılı olduğu, bir kısım hizmet cetvelinde ise sırasıyla 301 gün ve 323 gün olarak yazılı olduğu, hizmet döküm cetvelleri arasındaki bu mübayenetin (karşıtlığın) giderilmediği anlaşılmaktadır. Davacının, yaşlılık aylığına hak kazanıp kazanmadığının belirlenebilmesi için 506 sayılı Yasa kapsamında geçen sigortalı çalışmalarının hiçbir şüphe ve tereddüte yer bırakmayacak bir biçimde belirlenmesi gerekirken hizmet döküm cetvelleri arasındaki karşıtlık giderilmeden ve davacının sigortalı çalışmaları (primi ödenen gün sayısı) sağlıklı bir biçimde belirlenmeden karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Yapılacak iş, Kurumdan, davacının sigortalı çalışmalarının bildirilmesine dair dönem bordroları da (aylık prim ve hizmet belgesi) incelenmek suretiyle davacının 2003 ve 2004 yıllarındaki sigortalı çalışmalarını (primi ödenen gün sayısını) hiçbir şüphe ve tereddüte yer bırakmayacak bir biçimde belirlemek, davacının istemini de gözönünde tutarak 506 sayılı Yasa'nın Geçici 81.maddesine göre yaşlılık aylığına hak kazanıp kazanmadığına karar vermekten ibarettir.

Yapılacak iş, Kurumdan, davacının sigortalı çalışmalarının bildirilmesine dair dönem bordroları da (aylık prim ve hizmet belgesi) incelenmek suretiyle davacının 2003 ve 2004 yıllarındaki sigortalı çalışmalarını (primi ödenen gün sayısını) hiçbir şüphe ve tereddüte yer bırakmayacak bir biçimde belirlemek, davacının istemini de gözönünde tutarak 506 sayılı Yasa'nın Geçici 81.maddesine göre yaşlılık aylığına hak kazanıp kazanmadığına karar vermekten ibarettir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurumun bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 19/03/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/792, Karar No: 2010/2907, Tarih: 13.04.2010

16. Hukuk Dairesi 2009/792 E., 2010/2907 K.

**16. Hukuk Dairesi 2009/792 E., 2010/2907 K.**

**- KESİN HÜKÜM

- TESCİL

- YARGILAMANIN YENİLENMESİ**- 1086 S. HUKUK USULÜ MUHAKEMELERİ KANUNU(MÜLGA) [ Madde 163 ]

- 1086 S. HUKUK USULÜ MUHAKEMELERİ KANUNU(MÜLGA) [ Madde 237 ]

- 1086 S. HUKUK USULÜ MUHAKEMELERİ KANUNU(MÜLGA) [ Madde 445 ]

- 1086 S. HUKUK USULÜ MUHAKEMELERİ KANUNU(MÜLGA) [ Madde 453 ]

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında kadastro tespitinden doğan dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, gereği görüşüldü:

2002 yılında yapılan kadastro çalışmaları sırasında 245 ada 7 parsel sayılı 471.09 metrekare yuzolçümundeki taşınmazın tespiti sırasında uyuşmazlık çıktığından konu Kadastro Komisyonuna intikal etmiştir. Kadastro Komisyonu'nca yetkisizlik kararı verilerek tutanak ve eklerinin Kadastro Mahkemesine aktarılması üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda 25.03.2005 tarih 2002/41 Esas, 2005/21 Karar sayılı ilamla çekişmeli taşınmazın A.Rıza mirasçıları Cevdet ve müşterekleri adına ve miras payları oranında tesciline karar verilmiş; Hazine'nin temyiz itirazları Dairemizin 16.06.2006 tarih 3850-4695 sayılı ilamıyla reddedilerek hüküm onanmış ve karar 11.07.2006 tarihinde kesinleşmiştir. Bu kez, davacı Cevdet vekili, 02.11.2006 havale tarihli dilekçe-siyle çekişmeli taşınmazın tarafların murisi Ali tarafından sağlığında karısı Eşme'ye satıldığı ve Eşme'nin de Cevdet'e sattığını, bu hususu belgeleyen noter senetlerine yeni ulaştıklarını belirterek yargılamanın yenilenmesi talebinde bulunmuştur. Mahkemece, duruşma açılarak yapılan inceleme sonucunda yargılamanın yenilenmesi talebinin reddine karar verilmiş; hüküm, talepte bulunan davacı Cevdet vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 453. maddesi uyarınca takdir edilen 3.000 TL teminatın süresi içinde yatırılmaması nedeniyle yargılamanın iadesi talebinin reddine ve davacının para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiş İse de varılan sonuç dosya kapsamına, usul ve yasaya uygun değildir. Mahkemece, 02.11.2006 tarihli tensip ara kararı ile davacının duruşma gününe kadar 3.000 TL teminat yatırmasına karar verilmiş ancak, ara kararda verilen sürenin kesin süre olup olmadığı ve süreye uymamanın neticesi açıklanmamıştır. Ara kararda açıklanmayan hususların ihtar metninde yer alması hukuken sonuç doğurmaz ve bu ihtara dayanılarak kesin hüküm kuralları uygulanamaz. Kaldı ki, ihtar davacıya tebliğ edildiği ve teminat yatırılmadığı halde 26.01.2007 tarihli duruşmada bu hususta bir karar verilmemiş, davacı tarafça teminat 29.01.2007 tarihinde yatırılmış ve yargılamaya devam olunmuştur. Yargılamaya bir yılı aşkın süre devam edildikten sonra yazılı şekilde karar verilmesi kesin mehil hükümlerinin amacına da aykırıdır. Kabule göre de HUMK'nın 454. maddesi, hüküm gününden önce 23.01.2008 tarih ve 5728 sayılı Kanun'un 578. maddesiyle yürürlükten kaldırıldığı halde davacı aleyhine HUMK'nın 454. maddesinden hareketle para cezasına hükmedilmesi de usul ve yasaya aykırıdır. Davacı vekilinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde bulunduğundan kabulü ile hükmün (BOZULMASINA), 13.04.2010 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/2303, Karar No: 2010/7195, Tarih: 06.12.2010

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2010/2303 E.  ,  2010/7195 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

Taraflar arasında kadastro tespitinden doğan dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu. GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Tarafların ortak murisi olan (davacı ... dedesi olan ) ... 'un anne, baba ve çocuklarını gösterir şekilde aile nüfus kaydının getirtilerek dosyasına konulması, bundan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 06.12.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/7106, Karar No: 2017/15768, Tarih: 28.12.2017

**18. Ceza Dairesi         2017/7106 E.  ,  2017/15768 K.**

**"İçtihat Metni"**

KARAR

Hakaret suçundan sanıklar ... ve ... hakkında yapılan yargılama sonucunda; beraatlarına dair Samsun (Kapatılan) 2. Sulh Ceza Mahkemesince verilen 28.11.2013 gün ve 2013/146 Esas, 2013/933 Karar sayılı hükmün katılan vekili tarafından temyizi üzerine, Dairemizin 13.09.2017 gün ve 2015/26121 Esas ve 2017/8797 Karar sayılı ilamı ile hükmün onanması kararına karşı, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 08.11.2017 gün ve 4-2014/60820 sayılı yazısı ile itiraz etmesi üzerine dosya Daireye gönderilmekle ele alındı;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının ilgili itiraz yazısında özetle; Sanıkların eylemlerinin, katılanın onur, şeref ve saygınlığını rencide edecek nitelikte ve toplum nazarında küçük düşürmeye yönelik olduğu ve hakaret suçunun oluştuğu gerekçesiyle kararın düzeltilmesi talep edilmiştir.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP, DÜŞÜNÜLDÜ:

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nın itiraz gerekçesi yerinde görülmekle, 6352 sayılı Kanunun 99. maddesiyle eklenen 5271 sayılı CMK'nın 308. maddesinin 3. fıkrası uyarınca İTİRAZIN KABULÜNE, Dairemizin 13.09.2017 gün ve 2015/26121 Esas, 2017/8797 Karar sayılı onama ilamının kaldırılmasına,

Samsun (Kapatılan) 2. Sulh Ceza Mahkemesince verilen 28.11.2013 gün ve 2013/146 Esas, 2013/933 Karar sayılı hükmünün yeniden tetkiki sonucunda;

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sanıkların aydınlatma direğine “ATIŞ SERBEST HEDEF TAYYİP Dev-lis” ibareli yazıyı astığı, bu yazının alt kısmına ...'ın fotoğrafının bulunduğu dartın asıldığı ve sanıkların okla isabet ettirmek için atış yaptıkları anlaşılmakla, sanıkların eylemlerinin TCK'nın 106. maddesinde düzenlenen tehdit suçunu oluşturup oluşturmayacağı değerlendirilmeden, yerinde olmayan ve yetersiz gerekçeyle yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı ve katılan ... vekilinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, tebliğnameye uygun olarak HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 28.12.2017 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/8754, Karar No: 2019/1742, Tarih: 07.02.2019

**13. Ceza Dairesi         2018/8754 E.  ,  2019/1742 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Dosyada mevcut TİB kayıtlarına ve mağdurun soruşturma aşamasında alınan beyanlarına göre; suça konu cep telefonunun mağdura ait aracın içinde torpido üzerinde iken çalınmasından 25 dakika sonra sanık adına kayıtlı hat ile kendisi tarafından kullanılmış olması, sanığın savunmasında suça konu cep telefonunu satın aldığını iddia etmesine rağmen satın aldığı kişinin açık kimlik bilgileri ile adresini bildirememiş ve satın aldığı iddiasını doğrulayacak belge sunamamış olması karşısında; suça konu cep telefonunu sanığın çaldığının sabit olduğu ve eyleminin 5237 sayılı TCK'nın 141/1. maddesine uyduğu gözetilmeyerek delillerin takdirinde yanılgı sonucu yazılı şekilde aynı Kanun’un 165/1. maddesi ile hükümlülüğüne karar verilmesi,

2-Sanığın mağdura ait camı açık araç içerisinden cep telefonunu çalması şeklindeki eyleminin TCK’nın 141/1. maddesinde düzenlenen açıktan hırsızlık suçunu oluşturduğu gözetilerek; hükümden sonra 02.12.2016 tarihinde 29906 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanunun 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesinin 1. fıkrasının (b) bendine eklenen alt bentler arasında yer alan ve 5237 sayılı TCK'nın 141. maddesinde tanımı yapılan hırsızlık suçunun da uzlaşma kapsamına alındığının anlaşılması karşısında; 5237 sayılı TCK'nın 7/2. maddesi uyarınca; ''suçun işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanun ile sonradan yürürlüğe giren kanunların hükümleri farklı ise, failin lehine olan kanun uygulanır ve infaz olunur'' hükmü de gözetilerek 6763 sayılı Kanunun 35. maddesi ile değişik CMK'nın 254. maddesi uyarınca aynı Kanunun 253. maddesinde belirtilen esas ve usule göre uzlaştırma işlemleri yerine getirildikten sonra sonucuna göre sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...’ın temyiz istemi bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi aracılığı ile 1412 sayılı CMUK’un 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hakkın korunmasına, 07.02.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4454, Karar No: 2016/4380, Tarih: 11.05.2016

**11. Ceza Dairesi         2016/4454 E.  ,  2016/4380 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa Muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

1) Anayasanın 2. maddesine göre, Türkiye Cumhuriyeti bir hukuk devletidir. "Hukuk Devleti", her eylem ve işlemi hukuka uygun, insan haklarına saygı gösteren, bu hak ve özgürlükleri koruyup güçlendiren, her alanda adaletli bir hukuk düzeni kurup bunu geliştirerek sürdüren, Anayasa'ya aykırı durum ve tutumlardan kaçınan, hukuku tüm devlet organlarına egemen kılan, Anayasa ve hukukun üstün kurallarıyla kendini bağlı sayıp yargı denetimine açık olan, kanunların üstünde kanun koyucunun da bozamayacağı temel hukuk ilkeleri bulunduğunun bilincinde olan devlettir. Anayasa'nın 20. maddesinin ikinci fıkrasına göre de "...usulüne göre verilmiş hakim kararı olmadıkça, yine bu sebeplere bağlı olarak gecikmesinde sakınca bulunan hallerde de kanunla yetkili kılınmış merciin yazılı emri bulunmadıkça; kimsenin üstü, özel kağıtları ve eşyası aranamaz ve bunlara el konulamaz."

5271 sayılı CMK’nun Birinci Kitap Dördüncü Kısmında, altı bölüm halinde koruma tedbirleri, bu kapsamda “arama ve elkoyma” işlemine dair usul ve esaslar (m. 116-134) düzenlenmiştir. Ancak ceza yargılamasına dair çeşitli usul hükümleri ile “arama ve elkoyma” gibi koruma tedbirlerine ilişkin hükümlere bir çok özel kanunda da yer verilmiştir. Bunlardan biri de 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'dur. 213 sayılı Kanun'un 359. maddesindeki suçlara ilişkin olarak Cumhuriyet savcısının dava açması, Kanun gerekçesindeki ifadeyle “vatandaşın mali emniyeti mülahazası ile” vergi idaresinin vereceği mütalaaya bağlandığı gibi anılan Kanun'un 142-147. maddeleri arasında “arama” ve “aramalı inceleme”nin usul ve şartları ayrıntılı bir şekilde hükme bağlanmıştır.

213 sayılı Kanun'un 142. maddesi uyarınca "İhbar veya yapılan incelemeler dolayısıyla, bir mükellefin vergi kaçırdığına delalet eden emareler bulunursa, bu mükellef veya kaçakçılıkla ilgisi görülen diğer şahıslar nezdinde ve bunların üzerinde arama yapılabilir. Aramanın yapılabilmesi için:

a)Vergi incelemesi yapmaya yetkili olanların buna lüzum göstermesi ve gerekçeli bir yazı ile arama kararı vermeye yetkili sulh yargıcından bunu istemesi,

b) Sulh yargıcının istenilen yerlerde arama yapılmasına karar vermesi, şarttır."

Buna göre, vergi kaçırıldığına delalet eden emarelerin bulunması halinde, vergi incelemesi yapmaya yetkili olanlar, arama yapılmasını gerekli kılan bir yazıyla sulh ceza hâkiminden talepte bulunacak, arama kararının verilmesi halinde de, arama işlemi genel kolluk görevlileri tarafından değil, vergi inceleme elemanları gerçekleştirilecektir. VUK’nun 7. maddesine göre genel kolluk, talep üzerine sadece gerekli güvenlik önlemlerinin alınmasını sağlamakla yükümlüdür.

Buna göre, vergi kaçırıldığına delalet eden emarelerin bulunması halinde, vergi incelemesi yapmaya yetkili olanlar, arama yapılmasını gerekli kılan bir yazıyla sulh ceza hâkiminden talepte bulunacak, arama kararının verilmesi halinde de, arama işlemi genel kolluk görevlileri tarafından değil, vergi inceleme elemanları gerçekleştirilecektir. VUK’nun 7. maddesine göre genel kolluk, talep üzerine sadece gerekli güvenlik önlemlerinin alınmasını sağlamakla yükümlüdür.

VUK'nun 147. maddesinde, “bu bölümde açıkça yazılı olmayan hallerde Ceza Muhakemeleri Usulü Kanununun arama ile ilgili bulunan hükümlerinin uygulanacağı"nın belirtilmesinden maksat, bu Kanun'un aramaya ilişkin 142-146. maddelerinde açıkça düzenlenen konularda bu hükümlerin, açıkça düzenlenmeyen konularda ise CMK hükümlerinin uygulanmasının sağlanmasıdır.

Ceza muhakemesinde, arama olağan bir koruma tedbiri iken, Vergi Hukuku’nda istisnai, olağandışı bir denetim yoludur. Niteliği itibariyle adli arama olmasına rağmen, bu aramanın genel suç kolluğu tarafından değil, vergi inceleme elemanlarınca yapılabilmesi, vergi suçlarına ilişkin olarak yapılacak aramanın özelliğidir. Bir araç koruma tedbiri olarak vergi araması, vergi incelemesi denetim yolunun ön basamağıdır. Amaç, vergi kaçırıldığını ortaya çıkaracak ve destekleyecek belge ve kayıtların bulunmasıdır.

Ceza usul hukukunda, re’sen araştırma ilkesi ve vicdani delil sistemi geçerli olup, amaç maddi gerçeğe ulaşmaktır. Maddi gerçek, hukuka uygun elde edilen her türlü delille ispatlanabilir. Anayasa'ya göre, kanuna aykırı olarak elde edilen bulgular delil olarak kullanılamaz (m.38/6). CMK uyarınca, yüklenen suç, ancak hukuka uygun şekilde elde edilmiş olan delillerle ispat edilebilir (m. 217/2). Delil, kanuna aykırı olarak elde edilmişse, reddolunur (m.206/2-a). Hükmün hukuka aykırı yöntemlerle elde edilen delile dayanması, hukuka kesin aykırılık sebebidir (m. 289). Açıklanan pozitif hukuk normları ve Yargıtay Ceza Genel Kurulunun (29.11.2005, 2005/144 Esas, 2005/150 Karar, 17.11.2009, 2009/7-160 Esas, 2009/264 Karar) kararları ile aynı yöndeki Özel Daire Kararları karşısında; “hukuka aykırı biçimde” elde edilen deliller, Türk Ceza Yargılaması Hukuku sisteminde dikkate alınamaz. Bu husus, Avrupa İnsan Haklari Sözleşmesi’nin 6. maddesinde yer alan ve Anayasamıza da eklenen (m. 36) adil yargılanma hakkının da gereğidir.

Yukarıda yer verilen Anayasa ve Yasa hükümleri ile 213 sayılı Kanun'un 142 ve devamı maddeleri hükümleri karşısında somut olay değerlendirildiğinde,

Yukarıda yer verilen Anayasa ve Yasa hükümleri ile 213 sayılı Kanun'un 142 ve devamı maddeleri hükümleri karşısında somut olay değerlendirildiğinde,

Karacabey İlçe Jandarma Komutanlığının 04.06.2009 tarih 2009/3515 sayılı istem yazısına istinaden belirtilen adreslerde sahte irsaliye ve faturaların bulunduğunun belirtilmesi üzerine, 04.06.2009 tarihinde Cumhuriyet Başsavcılığından belirlenen ev, işyeri adresleri ile araçlarda suç delillerinin ele geçirilmesi amacıyla arama ve el koyma izni istenmiş, Cumhuriyet Başsavcılığınca nöbetçi Sulh Ceza Hâkimliğinden CMK'nun 116, 119 ve 127. maddeleri uyarınca arama ve el koyma kararı verilmesi talep edilmiş, Sulh Ceza Mahkemesinden 04.06.2009 tarihinde alınan 2009/197 Değişik İş sayılı arama kararı uyarınca aynı gün jandarma görevlilerince sanığın evi olduğu belirtilen adreste yapılan aramada, fatura, sevk irsaliyesi, müstahsil makbuzları ele geçirilmiş, Cumhuriyet savcısının talimatı ile bez torba içerisinde belgeler incelenmek üzere Bursa Vergi Dairesi Başkanlığına gönderilmiş, idarece bu belgeler ve mükellefin tarh dosyası üzerinden yapılan incelemeler sonucunda inceleme raporları düzenlenip, dava şartı olan mütalaanın verilmesi üzerine, 26.05.2011 tarihli iddianame ile 2005 yılında sahte fatura düzenlemek, 2006, 2008 takvim yıllarında defterlere kaydı gereken hesap ve işlemleri vergi matrahının azalması sonucunu doğuracak şekilde tamamen veya kısmen başka defter, belge veya diğer kayıt ortamlarına kaydetmek suçlarından kamu davası açılmıştır.

Jandarma görevlileri tarafından, sanığın VUK'nun 359/b maddesi kapsamında kalan suçu işlediğinin tespit edilmesi üzerine, bu aşamada gecikmesinde sakınca bulunduğuna ilişkin bir hâlin varlığı da gösterilmediğine göre, genellikle vergi mükellefleri olan failler için kanun koyucunun öngördüğü ve daha güvenceli olan 213 sayılı Kanun'un 142 ve devamı maddelerindeki özel usule uygun olarak arama ve el koyma işleminin gerçekleştirilmesi, diğer bir ifade ile Cumhuriyet Başsavcılığının, yetkili sulh ceza hâkiminden talepte bulunması ve arama kararı verilmesi halinde vergi incelemesi yapmaya yetkili olanların arama işlemini gerçekleştirmesi gerekirdi.