muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/5436, Karar No: 2014/25124, Tarih: 23.09.2014

6100 sayılı Kanun'un 110. maddesinde düzenlenen, davacının aynı davalıya karşı birbirinden bağımsız birden fazla asli talebini aynı dava dilekçesinde ileri sürmesi olarak tanımlanan davaların yığılması (objektif dava birleşmesi) halinde, talep sayısı kadar dava bulunduğu kabul edildiğinden ve aynı Kanunun 297/2. maddesi uyarınca da her bir talep bakımından ayrı ayrı hüküm verilmesi gerektiğinden, bu durumda da dava dilekçesinde ileri sürülen taleplerin belirsiz alacak olup olmadığının her bir talep bakımından ayrı ayrı değerlendirilmesi gerekecektir.

Tüm bu açıklamalar sonucunda şunu belirtmek gerekir ki, iş hukukundan kaynaklanan alacaklar bakımından baştan belirli veya belirsiz alacak davası şeklinde belirleme yapmak kural olarak doğru ve mümkün değildir. Bu sebeple iş hukukunda da belirsiz alacak davasının açılabilmesi, bu davanın açılması için gerekli şartların varlığına bağlıdır. Eğer bu şartlar varsa, iş hukukunda da belirsiz alacak davası açılabilir, yoksa açılamaz (C. Simil, Belirsiz Alacak Davası, I. Bası, İstanbul 2013, s. 414). Keza aynı şey kısmi dava için de söz konusudur.

Yukarıda yapılan açıklamalar ışığında eldeki davaya konu somut olayın özellikleri dikkate Alınarak belirsiz alacak davası yönünden yapılan değerlendirmede;

Davanın belirsiz alacak davası olarak açıldığı şüphesizdir. Mahkemece de, gerek usul hukuku gerekse de maddi hukuk kurallarının uygulanması bakımından da dava belirsiz alacak davası olarak sonuçlandırılmıştır. Bilirkişi raporunun sunulmasının ardından davacının 6100 sayılı Kanunun 107/2. maddesine uygun olarak iddianın genişletilmesi yasağına tâbi olmaksızın dava dilekçesiyle talep edilen miktarı artırmasına imkan tanınmış, sonradan artırılan miktarın davalının zamanaşımı savunmasından etkilenmediği kabul edilmiştir.

Dava dilekçesinde, esasen çalışma süresinin kesintisiz olmasına rağmen işyeri kayıtlarında aralıklı gösterildiği, işverenin hileli işlemleriyle davacının aylık ücret miktarının ve ikramiye hakedişlerinin düşürüldüğü, toplu iş sözleşmesiyle getirilen ücret zamlarından yararlandırılmadığı vakıalarına dayanılmış, geçersiz sayılması gereken bu işlemler nedeniyle gerçekte olması gereken ücret miktarının esas alınarak fark aylık ücret ve fark ikramiye alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesi istenilmiştir.

Öncelikle, taraflar arasında çalışma süresi ve ücret miktarı tartışmalı ise de, salt söz konusu tartışmanın varlığı alacağı belirsiz hale getirmez. Keza davacı, çalışma süresini ve ücretini belirleyebilmektedir. Davacının ne zamandan beri çalıştığını veya ücretinin ne kadar olduğunu bilmemesi aynı zamanda hayatın olağan akışına da aykırıdır. Davacı işçinin kendisinin bilmediği çalışma süresini, tanıkların bildiğini veya bilirkişinin bileceğini farzetmek ispat kurallarına da hayatın olağan akışına da aykırıdır. Keza tarafın yeterli şekilde somutlaştırıp kendisinin bilgisinde dahi olmadığını belirttiği bir hususu mahkemece bilinmesini beklemek de mümkün değildir.

Diğer taraftan davacı, dava konusu alacakların miktarlarının belirlenmesinde, işverenin elinde bulunan bilgi ve belgelere dayanmamakta, aksine işverence tutulan kayıtların muvazaalı olduğu gerekçesiyle nazara alınamayacağını iddia etmektedir. İşverenin maddi hukukdan doğan yükümlülüklerini(belge ve bordro düzenleme gibi) yerine getirmemesi, tuttuğu belgelerin gerçeği yansıtmaması, davadan önce işçinin alacaklarını inkar etmesi ya da ikrar etmekle beraber yerine getirmemesi davacıya kural olarak belirsiz alacak davası açma imkanını vermez. İşçi bu durumlarda dahi, alacağının miktarını veya değerini belirleyebiliyorsa, belirsiz alacak davası açamaz (Simil, s. 412).

Ayrıca, yukarıda da belirtildiği gibi, salt bilirkişi incelemesine gidilmesi belirsiz alacak davasının açılabilmesi için yeterli değildir.

Genel olarak yapılan bu açıklamadan sonra, objektif dava birleşmesi şeklinde açılan eldeki dava taleplerinin her birinin belirsiz alacak olup olmadığının değerlendirilmesine gelince:

Fark aylık ücret ve fark ikramiye alacakları hakkında, çalışma süresinin kesintisiz kabul edilmesiyle aylık ücret miktarının toplu iş sözleşmesi hükümlerine uygun şekilde esas alınarak yapılacak hesaplamayla, işverence öncesinde yapılan ödemelerin mahsup edilerek fark tutarların hüküm altına alınması talep edilmektedir. Yukarıda belirtildiği üzere, davacı, çalışma süresini, kendisine ödenen aylık ücret miktarını, alması gerektiğini iddia ettiği aylık ücret miktarını ve kendisine işverence yapılan ödemeleri belirleyebilecek durumdadır. Bu haliyle, anılan alacakların her biri belirsiz alacak değildir.

Dava konusu edilen alacakların gerçekte belirlenebilir bir alacak olduğu ve dolayısıyla belirsiz alacak davasına konu edilemeyecekleri anlaşılmakla, hukuki yarar yokluğundan davanın usulden reddi gerekirken yazılı şekilde esasa girilerek karar verilmesi hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 23.09.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2979, Karar No: 2014/5188, Tarih: 17.03.2014

**19. Hukuk Dairesi         2014/2979 E.  ,  2014/5188 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, davalının müvekkili hakkında kambiyo senetlerine özgü icra takipleri başlattığını, ancak müvekkilinin takibe konu senetleri dava dışı keşideci şirketin yetkilisi olarak imzaladığını, şahsi sorumluluğu olmadığını belirterek söz konusu icra takipleri nedeniyle müvekkilinin davalı şirkete borçlu olmadığının tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, 07/09/2011 tarihli ticaret sicil gazetesinde 18/08/2011 tarihinde davacının dava dışı keşideci şirketteki hisselerini dava dışı ...'na devrettiğini ve ...'nun 10 yıllığına şirketi temsile yetkili müdür olarak atandığını takibe konu çeklerden ikisinin 18/08/2011 tarihinden sonra müvekkili şirkete verildiğini, dolayısıyla davacının söz konusu çekleri şirket yetkilisi sıfatıyla düzenlemediğini ve TTK'nın 590.maddesi uyarınca aval veren olarak şahsen borçlu olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece toplanan delillere göre; takibe konu çeklerin keşideci kısmında dava dışı ''... Kardeşler Nak. Tur. Gıda San. Ltd. Şti.'' ibaresinden sonra ''ad soyad ...'' yazılıp imzalandığı, 21/10/2009 tarihli ticaret sicil gazetesine göre davacının 5 yıl için şirket müdürü seçildiği, 22/08/2011 tarihinde ise dava dışı ...'nun temsile yetkili kılındığı, davacının çekleri dava dışı ... Kardeşler Nak. Tur. Gıda San. Ltd. Şti. adına yetkili temsilci olarak imzaladığı davacının şahsen sorumlu olmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne, davalı aleyhine %40 kötüniyet tazminatına karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 17.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/21292, Karar No: 2019/19212, Tarih: 09.12.2019

**4. Ceza Dairesi         2015/21292 E.  ,  2019/19212 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Tehdit, yaralama

HÜKÜMLER : Mahkumiyet, beraat, hükmün açıklanmasının geri bırakılması, temyiz isteğinin reddi

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre, dosya görüldü.

Müşteki ... vekilinin müşteki sanık vekili sıfatıyla verdiği temyiz dilekçesinin sanık ...’un ...’ya karşı tehdit suçundan kurulan beraat kararını da kapsadığı, bu yönden temyizin Mahkemenin 14.04.2015 tarihli ek kararı ile reddedildiği, müşteki vekilinin bu ek kararı temyiz ettiği halde, sanık ... hakkında verilen temyizin reddine dair ek karar hakkında Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı tebliğnamesinin görüş içermediği,

Anlaşıldığından, müşteki sanık ... müdafii ve sanıklar ... ve ... müdafiinin temyiz davası istekleri hakkında şimdilik bir KARAR VERMEYE YER OLMADIĞINA, dosyanın EK TEBLİĞNAME DÜZENLENDİKTEN sonra Dairemize yollanılmak üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na GERİ GÖNDERİLMESİNE, 09.12.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/333, Karar No: 2022/981, Tarih: 22.06.2022

**Hukuk Genel Kurulu         2022/333 E.  ,  2022/981 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki "ihalenin feshi" isteminden dolayı yapılan inceleme sonunda, İstanbul Anadolu 17. İcra (Hukuk) Mahkemesince şikâyetin usulden reddine ilişkin karar, borçlu vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine İstanbul Bölge Adliye Hukuk Mahkemesi 21. Hukuk Dairesince verilen istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin kararın borçlu vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 12. Hukuk Dairesince yapılan inceleme sonunda bozulmuş, İstanbul Anadolu 17. İcra (Hukuk) Mahkemesince Özel Daire bozma kararına karşı direnilmiştir.

1. Hukuk Genel Kurulunca dosya üzerinde yapılan ön inceleme sonunda gereği görüşüldü:

2. İstem, ihalenin feshine ilişkindir.

3. Mahkemece, şikâyetin usulden reddine karar verilmiş, hükmün Özel Dairece bozulması üzerine, mahkemece direnilmiştir.

4. Mahkemece, kısa kararda;

“1-Önceki kararda direnilmesine,

Davanın usulden reddine,

2- Sair hususların gerekçeli kararda açıklanmasına,” karar verilmesine karşın, gerekçeli kararda;

“1-Önceki kararda direnilmesine, davanın usulden reddine,

2-Davanın esasına girilmediğinden para cezasına hükmedilmesine yer olmadığına,…”

şeklinde hüküm kurularak kısa kararla gerekçeli karar arasında çelişki oluşturulmuştur.

5. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (HMK) 294/3. maddesi uyarınca kararın tefhimi herhâlde HMK’nın 297/2. maddesinde belirtilen hüküm sonucunun duruşma tutanağına geçilerek okunması suretiyle olur.

6. Bu durumda gerekçeli kararın, tefhim edilen karar yanlışta olsa buna uygun düzenlenmesi gerekmektedir. Yanlışlık ancak Yargıtay yoluna başvurulması ve kararın bozulması hâlinde düzeltilebilir. Bu aykırılık kamu düzenine ilişkin olup diğer yönler incelenmeden tek başına bozma sebebi olur. Kısa karar ile gerekçeli karar arasında çelişki bulunmasının bozma sebebi yapılması, 10.04.1992 tarihli ve 1991/7-4 K. sayılı Yargıtay İçtihatları Birleştirme Kararı gereğidir.

7. Bu nedenle Mahkemece yapılacak iş, tefhim edilen kısa karara uygun gerekçeli karar ve buna uygun hüküm oluşturmak olup buna aykırı direnme kararı usul yönünden bozulmalıdır.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

Direnme kararının yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 371. maddesi gereğince usulden BOZULMASINA,

Bozma nedenine göre sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına,

İstek hâlinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine,

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 373/1. maddesi gereğince dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin de Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 22.06.2022 tarihinde oy birliği ile kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11138, Karar No: 2015/3070, Tarih: 26.02.2015

**3. Hukuk Dairesi         2014/11138 E.  ,  2015/3070 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : SİVAS 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 04/12/2012(EK KARAR: 01.11.2013)

NUMARASI : 2012/242-2012/385

Taraflar arasındaki kayıp kaçak bedelinin iadesine yönelik Tüketicinin Hakem Heyeti Kararının iptaline ilişkin davanın mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dava; elektrik abonelerinden kayıp/kaçak bedeli adı altında tahsil edilen meblağın iadesine yönelik Tüketici Sorunları Hakem Heyeti kararının iptali istemine ilişkindir.

Davaya konu kayıp/kaçak bedeli, miktar itibariyle karar tarihinde yürürlükte bulunan 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanunun 22. maddesinde ve HUMK. nun 427. maddesinde öngörülen kesinlik sınırının altında bulunmakta ise de; kayıp/kaçak bedelinin alınıp alınmaması hususunda verilen hükmün salt alınan bu bedele münhasır olmayıp, sonraki faturaların düzenleme biçimine de etkisi olacağı, bir başka deyişle kararın ard etkisinin bulunduğu ve bu yöndeki talebinde devamlılık arz eden bir isteme ilişkin olduğu kuşkusuzdur.

Yine, kayıp/kaçak bedeli uygulaması nedeniyle eldeki dosyada tek bir abone uyuşmazlığı yargıya taşımış olmasına karşın, ortada tüm aboneleri ilgilendiren, toplu bir hak uyuşmazlığının bulunduğu her türlü duraksamadan uzaktır.

Bu itibarla, kayıp/kaçak bedelinin yürürlükteki mevzuat hükümlerine uygun olduğu yönünde tespit istemini de içeren böyle bir davada verilen karar, konu ile ilgili mevzuat hükümlerinin ileriye dönük uygulanıp uygulanmaması yönünde de sonuç doğuracağından, temyiz incelemesinde 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanunun 22. maddesi ve Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 427. maddesinde belirtilen kesinlik sınırının gözetilmemesi gerektiğine; dolayısıyla bu davanın miktar ve değerine bakılmaksızın temyizinin olanaklı bulunduğuna oybirliğiyle karar verilmiştir.

Nitekim Hukuk Genel Kurulunun 13/05/2009 günlü ve 2009/13-122 E.-2009/189 K., 13/10/2010 günlü 2010/13-406 E.-2010/503 K. sayılı kararlarında da aynı hususlara değinilmiştir.

Bu nedenle kararın kesin olduğundan bahisle temyiz dilekçesinin reddine dair mahkemece verilen ek kararın kaldırılmasına karar verilerek, yasal süresi içinde verilen temyiz dilekçesinin incelemesine geçildi:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle HGK. nun aynı konuya ilişkin 21.05.2014 günlü ve 2013/7-2454 E.-2014/679 K. sayılı kararına göre, yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 3.40 TL bakiye temyiz harcının temyiz edene yükletilmesine, 26.02.2015 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/1843, Karar No: 2023/4744, Tarih: 12.10.2023

**2. Hukuk Dairesi         2023/1843 E.  ,  2023/4744 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Trabzon Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/1677 E., 2022/1740 K.

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Akçaabat 2. Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

SAYISI : 2019/322 E., 2022/240 K.

Taraflar arasındaki boşanma ve ziynet alacağı davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulü ile tarafların boşanmalarına ve boşanmanın fer'îlerine, ziynet alacağı davasının tefrikine karar verilmiştir.

Kararın davacı kadın vekili ve davalı erkek vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince taraf vekillerinin istinaf başvurularının ayrı ayrı esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı erkek vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı kadın vekili dava dilekçesinde özetle; erkek ve onun ailesi tarafından kadının hor görüldüğünü, aşağılandığını, hakarete uğradığını, evliliğin ilk günlerinden itibaren erkeğin kadına kaba davranmaya başladığını evlilik sürecinde de bir kaç kez kadını darp ettiğini, kadının ve çocukların ihtiyaçlarını karşılama konusunda özensiz davrandığını, meyve, yiyecek gibi ihtiyaçları alırken bile sayı ile aldığını, kendisinden izinsiz yenmesine müsaade etmediğini, kadına vermiş olduğu paraları borç olarak verdiğini daha sonra bu paraları geri istediğini, ekonomik olarak kadına baskı yaptığını, yine ortak çocuklardan birinin erkekten izinsiz olarak ekmeğe tereyağı sürerek yediği için çocuğu feci şekilde dövdüğünü iddia ederek davanın kabulüne, evlilik birliğinin temelinden sarsılması nedeniyle tarafların boşanmalarına, ortak çocuğun velâyetinin kadına verilmesine, ortak çocuk yararına aylık 500,00 TL tedbir-iştirak nafakasına, kadın yararına aylık 500,00 TL tedbir-yoksulluk nafakasına, 40.000,00 TL maddî tazminat ve 60.000,00 TL manevî tazminata ve ziynet eşyası alacağına hükmedilmesini dava ve talep etmiştir. Ziynet alacağı talebi hakkında yargılama devam ederken tefrik kararı verilmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı erkek vekili cevap dilekçesinde özetle; erkeğin evliliğin ilk günlerinden beri kadını rahat ettirebilmek için elinden geleni yaptığını, eşini hor görmediğini onu köy işlerinde çalışmaya zorlamadığını, evlenirken erkeğin ailesi ile birlikte yaşayacağını bilerek ve kabul ederek evlendiğini, 6 yıl sonrada kendi evlerine çıktıklarını, erkeğin ağır şartlar altında çalışarak evinin ihtiyaçlarını gidermeye çalıştığını hatta kredi çekerek ve ailesinden borç para alarak ev sahibi olduğunu, iddia olunanın aksine kadının paracı bir yapısının bulunduğunu, kadının evin ihtiyaçlarına katkıda bulunmadığını, erkeğin 16 yıldır şeker hastası olduğunu, yine astım hastalığı, kemik erimesi hastalıklarının bulunduğunu kadının astım hastası olduğunu bile bile yanında sigara içtiğini eşine bu süreçte manevî olarak destek olmadığını, kadının yataklarını ayırdığını sadakat yükümlülüğünü yerine getirmediğini, geç saatlere kadar dışarıda kaldığını, erkeğin sormasına rağmen bir cevap alamadığını belirterek, yapılacak yargılama sonrasında kadının tüm taleplerinin reddine karar verilmesini, aksi halde ortak çocuğun velâyetinin erkeğe verilmesine, çocuk yararına aylık 500,00 TL tedbir-iştirak nafakasına, 50.000,00 TL maddî tazminat ile 100.000,00 TL manevî tazminata hükmedilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; erkeğin evlilik birliği devam ederken eşini zorla tarlada çalıştırdığı, kadına ve müşterek çocuklara karşı yoğun bir şekilde ekonomik şiddet uyguladığı, yine kadına ve müşterek çocuklara karşı fiziksel ve sözlü şiddet uygulamak suretiyle yükümlülüklerine aykırı davrandığının sabit olduğu; kadının ise evlilik birliği devam ederken habersiz bir şekilde eve geç saatlerde geldiği ve eşinin cüzdanından habersizce para almak suretiyle yükümlülüklerine aykırı davrandığı sabit olduğu gerekçesiyle kadının az, erkeğin ise ağır kusurlu olduğu belirtilerek davanın kabulü ile tarafların evlilik birliğinin temelinden sarsılması nedeniyle boşanmalarına, ortak çocuk Metin Oktay karar tarihi itibari ile reşit olduğundan konusuz kalan velâyet hakkında karar verilmesine yer olmadığına, ortak çocuk yararına aylık 500,00 TL tedbir nafakasının dava tarihinden çocuğun reşit olduğu tarih olan 21.03.2020 tarihine kadar erkekten alınarak çocuğa velâyeten kadına verilmesine, kadın yararına dava tarihinden itibaren aylık 500,00 TL tedbir nafakasına, yoksulluk nafakası talebinin reddine, kadın yararına 30.000,00 TL maddî ve 30.000,00 TL manevî tazminatın erkekten alınarak kadına verilmesine, erkeğin maddî ve manevî tazminat taleplerinin reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı kadın vekili ve davalı erkek vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı kadın vekili ve davalı erkek vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1.Davacı kadın vekili istinaf dilekçesinde özetle; kusur tespitine, yoksulluk nafakasının reddine, maddî ve manevî tazminat miktarlarına yönelik istinaf yoluna başvurmuştur.

2.Davalı erkek vekili istinaf başvuru dilekçesinde özetle; davanın kabulüne, kusur tespitine, maddî-manevî tazminat takdiri ve miktarlarına ve tedbir nafakasına yönelik istinaf yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile, erkeğin ağır, kadının az kusurlu olduğu, evlilik birliğinin mahkemece kabul edilen erkeğin ağır kusurlu davranışları nedeniyle temelinden sarsıldığı, devamında taraflar ve toplum için bir yararın kalmadığı, kadının birliği devam ettirmeye zorlanamayacağı, kadının davasının kabulü ile boşanma kararı verilmesinde, kadın yararına maddî, manevî tazminata ve tedbir nafakasına hükmedilmesinde ve miktarlarında usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı, yine kadının çalışıyor olup, tarafların sosyal ve ekonomik durumlarının birbirine yakın olması ve boşanma ile kadının yoksulluğa düşmeyeceğinin anlaşılması karşısında kadın lehine yoksulluk nafakasına hükmedilmemiş olmasında hukuka aykırılık bulunmadığı gerekçesi ile taraf vekillerinin istinaf başvurularının ayrı ayrı esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı erkek vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı erkek temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesinde belirttiği hususları tekrar ederek hükmün bozulması talebiyle temyiz yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık davacı kadının açtığı evlilik birliğinin temelinden sarsılması hukuki nedenine dayalı boşanma davasında; taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak ve birliğin devamına imkân vermeyecek derecede geçimsizlik bulunup bulunmadığı, geçimsizlik varsa kusurun kimden kaynaklandığı, kusur tespiti ve buna bağlı olarak kadının davasının kabulünün yerinde olup olmadığı, kadın lehine maddî ve manevî tazminat ile tedbir nafakası şartlarının oluşup oluşmadığı ve miktarları noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri. 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 166 ncı maddesinin birinci fıkrası, 169 uncu maddesi, 174 üncü maddesinin birinci ve ikinci fıkrası. 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu`nun 50 ve 51 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen ..., tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere, özellikle davacı kadının davalı erkeğin yemeğine zehir koyduğu sonrasında korkup yemeği döktüğüne ilişkin tanık beyanı bizzat görgüye dayalı olmayan, yeri ve zamanı açıklanmayan soyut beyanlar olup, bu vakıanın kadına kusur olarak yüklenmemesinde isabetsizlik bulunmadığının anlaşılmasına göre, usul ve kanuna uygun olup davalı erkek vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,12.10.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.