muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/11023, Karar No: 2020/4510, Tarih: 12.03.2020

**5. Hukuk Dairesi         2019/11023 E.  ,  2020/4510 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma konusu irtifak hakkı bedelinin tespiti ve bu hakkın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma konusu irtifak hakkı bedelinin tespiti ve bu hakkın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.Mahkemece uyulan bozma ilamı gereğince inceleme ve işlem yapılarak davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı idare vekili tarafından temyiz edilmiştir.Arsa niteliğindeki ... ilçesi, ... mahallesi, 135 ada 2 parsel sayılı taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesinde, taşınmaz malın niteliği, tamamının yüzölçümü, geometrik durumu ve enerji nakil hattı güzergahı dikkate alınarak değer düşüklüğü oranı belirtilmek suretiyle irtifak hakkı karşılığının tespit edilmesinde ve 7139 sayılı Kanunla değişik Kamulaştırma Kanununun 10/8 fıkrası gereğince, fark bedelin kararın kesinleşmesine kadar üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılarak karar kesinleştiğinde davalı tarafa ödenmesine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 12/03/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6284, Karar No: 2016/6620, Tarih: 07.11.2016

**21. Ceza Dairesi         2016/6284 E.  ,  2016/6620 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'na muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

08.11.2010 gün ve VDENR-2010-2582/30 sayılı vergi suçu ve ekindeki inceleme raporlarının “2005 ve 2006 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek suçlarından” düzenlendiği, 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 367. maddesi uyarınca dava şartı olan Gelir İdaresi Başkanlığı İstanbul Vergi Dairesi Başkanlığı Denetim Grup Müdürlüğü'nün 07.12.2010 gün ve 36694 sayılı mütalaasının da vergi suçu ve ekindeki inceleme raporlarına atıf yaparak ''sahte fatura düzenlemek'' suçundan düzenlendiği halde; Bakırköy Cumhuriyet Başsavcılığının 21.12.2010 gün ve 2010/86542 Esas sayılı iddianamesinin mütalaa ve ekindeki vergi suçu/tekniği raporlarına aykırı şekilde "sahte fatura kullanmak'' suçlarından düzenlendiği, bu suçtan dava şartı niteliğinde verilmiş mütalaa bulunmadığı gibi birbirinden ayrı ve bağımsız suçlar olan ''sahte fatura düzenlemek'' ve ''sahte fatura kullanmak'' suçlarının birbirine de dönüşmeyeceği cihetle, yargılamaya devam olunarak yazılı şekilde sahte fatura kullanmak suçundan mahkumiyete dair hüküm kurulması

Yasaya aykırı; sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 07.11.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/5473, Karar No: 2011/1841, Tarih: 15.02.2011

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2010/5473 E.  ,  2011/1841 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi (Ticaret Mahkemesi Sıfatıyla)

Tarih : 20.01.2010

No : 54-6

Taraflar arasındaki ipoteğin kaldırılması davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkilinin ... Tarım Ürünleri Ltd.Şti.’nin kullandığı, kullanacağı kredilerin teminatı olarak ipotek verdiğini, kredi borcu ödenmesine rağmen, şirket ortaklarından birinin aynı bankaya olan kredi kartı borcundan dolayı ipoteğin kaldırılmadığını, bu durumun ipotek akit tablosuna aykırı olduğunu ileri sürerek ipoteğin kaldırılmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı banka vekili cevap dilekçesinde, davacının fek talebinde bulunmadan doğrudan dava açmasının yanlış olduğunu, dava açılmasına davacının kendi kusurunun neden olduğunu, ipoteğin fekki belgesi (22.06.2009 tarihli ) hazırlanmasına rağmen davacı ve şirket yetkililerine ulaşmadığı için fek işleminin gerçekleştirilemediğini belirterek davanın reddini istemiş, yargılama sırasında ... Tarım Ürün.Ltd.Şti.’nin müvekkili banka ile imzalamış bulunduğu Genel Nakdi ve Gayri Nakdi Kredi Sözleşmesine istinaden 23.12.2009 tarihi itibariyle toplam 11.750.-TL Gaydi Nakdi çekten kaynaklanan mer’i riski bulunduğunu belirtmiş, son duruşmada ise, fek yazısının dikkate alınmamasını, sözkonusu çeklerin bedeli bankaya ödenir veya depo edilirse veya çek yaprakları iade edilirse, ipoteğin kaldırılacağını, mer’i riskin de ipotek kapsamında bulunduğunu, bankanın her çek yaprağı için ödeme yapmak mecburiyetinin olduğunu beyan etmiştir.

Mahkemece yapılan yargılama, toplanan deliller neticesinde; davacı adına tapuda kayıtlı taşınmaz üzerine ... Tarım Ürün.Ltd.Şti.’nin doğmuş doğacak borçlarının güvencesi olarak 27.01.2004 tarihli 149.350.00.-TL miktar üzerinden davalı banka lehine 1.derecede ve süresiz ipotek tesis edildiği, dava tarihi itibariyle ipotek ile teminat altına alınan herhangi bir borcun bulunmadığı, davalı banka tarafından dava tarihinden sonra (22.06.2009 tarihinde) sözkonusu ipoteğin kaldırılması için Derinkuyu Tapu Sicil Müdürlüğüne yazı yazıldığı, fakat borçlu şirket veya ipotekli taşınmaz maliki tarafından herhangi bir başvuru olmadığı için yazının gönderilemediği, ipotek sözleşmesinde taşınmaz üzerindeki ipoteğin kaldırılacağının banka tarafından bildirileceği hususunun düzenlendiği, bu yükümlülüğün banka tarafından yerine getirilmemesi karşısında davacının dava yolu ile ipoteğin kaldırılmasını isteyebileceği, hal böyle olunca davacının kendi kusuru ile dava açılmasına neden olmadığı gerekçeleri ile davanın kabulüne, ipoteğin kaldırılmasına karar verilmiş, hüküm davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Davalı banka tarafından 23.12.2009 tarihinde mahkemeye hitaben yazılan yazıda o tarih itibariyle davacının halen mer’i riski bulunduğu belirtilmiş, davalı vekili de son duruşmadaki beyanında 22.06.2009 tarihli ipoteğin fekkine dair yazının hataen yazıldığını, 03.08.2009 tarihli yazısının da gerçek durumu yansıtmadığını açıklamak suretiyle bunların dikkate alınmaması gerektiğini savunmuştur.

Bu durumda mahkemece, davalı vekilinin son duruşmadaki beyanları ve davalı bankanın 23.12.2009 tarihli mahkemeye hitaben yazmış olduğu yazısı üzerinde durularak ipotekle teminat alınan riskin dava tarihi itibariyle devam edip etmediği hususunda bilirkişi incelemesi yaptırılarak ayrıntılı ve Yargıtay denetimine elverişli rapor alınıp deliller birlikte değerlendirilerek varılacak uygun sonuç dairesinde bir karar verilmesi gerekirken bu yönler üzerinde durulup tartışılmadan eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün davalı yararına BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 15.02.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/12509, Karar No: 2013/12355, Tarih: 18.12.2013

**5. Ceza Dairesi         2012/12509 E.  ,  2013/12355 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Zimmet, sahtecilik

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiillerin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan yerinde görülmeyen sanığın temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükümlerin ONANMASINA, 18/12/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/2552, Karar No: 2011/3310, Tarih: 24.10.2011

**22. Hukuk Dairesi         2011/2552 E.  ,  2011/3310 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Cizre Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 11/02/2011

Davacı vekili müvekkilinin C.... Belediyesinde çalışmakta iken, belediyenin 3417 sayılı yasa gereği çalışanlardan yapılması gereken tasarrufu teşvik kesintilerini yaptığı halde bankaya yatırmadığını, müvekkiline tasarrufu teşvik kesintisi ve nema ödemesi yapılmadığını, 4853 sayılı yasaya 5568 sayılı yasa ile eklenen ek madde   gereğince tasarrufu teşvik kesintisi ve nema alacaklarından belediyenin hazine ile uzlaşmaya gitmesi nedeniyle, davalı hazinenin sorumlu olduğunu ileri sürerek tasarrufu teşvik kesintisi, nema ve gecikme faizi isteğinde bulunmuştur.

Davalı sorumluluğun C.... Belediyesinde olduğunu, uzlaşmaya gidilip gidilmediğinin araştırılması gerektiğini, bilirkişi hesaplamasının da hatalı olduğunu savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece  C..... Belediyesi ile Hazine arasında uzlaşmaya gidildiği, dava konusu alacakların hazinenin sorumluluğunda olduğu gerekçesi  ile bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kabulüne karar verilmiştir.

01.04.1988 tarihinde yürürlüğe giren 3417 sayılı Çalışanların Tasarrufa Teşvik Edilmesi ve Bu Tasarrufların Değerlendirilmesine Dair Kanun ile çalışanların tasarruflarının artırılması amacı güdülmüştür.

3417 sayılı Yasanın “tasarruf hesabı” başlığını taşıyan 4.maddesinde; “ Kurumlar bu Kanun hükümleri çerçevesinde çalışanların aylık ve ücretlerinden yapacakları tasarruf kesintisi ile sağlanacak Devlet katkılarını aylık ve ücret ödemesinin yapıldığı ayı takip eden ayın sonuna kadar ...Bankasında personeli adına açtıracakları “Tasarrufu Teşvik Hesabı”na yatırırlar. İşverenler işçilerinin ücretlerinden yapacakları tasarruf kesintileri ile sağlayacakları işveren katkılarını tahakkuk ettirerek, ücret ödenmesinin yapıldığı ayı takip eden ayın sonuna kadar ...Bankasında işçileri adına açtıracakları “Tasarrufu Teşvik Hesabı”na yatırırlar.”

Anılan Yasanın “ödemelerin zamanında yapılmaması” başlığını taşıyan 7.maddesinde ise;  “İşverenlerin,   ücretlerden   yapacakları  tasarruf  kesintileri  ile  sağlayacakları  işveren

katkılarını 4 üncü maddede belirtilen süreler içinde ilgililerin banka hesaplarına yatırmamaları halinde, yatırılması gereken miktarlar resen veya ilgililerin başvurusu halinde Sosyal Sigortalar Kurumunca 506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanununun primlerin tahsiline ilişkin hükümleri dairesinde tahsil olunarak alınacak gecikme zammı ile birlikte ilgili banka hesabına yatırılır.” hükmü getirilmiştir. 29.04.2003 tarihinde yürürlüğe giren 4853 sayılı Çalışanların Tasarruflarını Teşvik Hesabının Tasfiyesi ve Bu Hesaptan Yapılacak Ödemelere Dair Kanunun 10.maddesi ile 3417 sayılı Kanun yürürlükten kaldırılmıştır.

4853 sayılı  Kanunun 1.maddesinde amacının,  3417 sayılı Kanun uyarınca açılmış bulunan Çalışanların Tasarruflarını Teşvik Hesabında biriken paraların tasfiyesi ve bu hesaptan hak sahiplerine yapılacak ödemelere ilişkin usul ve esasların belirlenmesi olarak açıklanmıştır.

Anılan Kanunun 7.maddesinde; 3417 sayılı Kanunun mülga 2 nci maddesi kapsamındaki hak sahipleri tarafından bu Kanun kapsamına giren alacaklarla ilgili olarak yargı mercilerine açılmış ve devam eden davalar ile icra takipleri hakkında bu Kanun hükümlerinin uygulanacağı belirtilmişir.

13.07.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5393 sayılı Belediye Kanunu Geçici 5.maddesinde yer alan "Belediyeler ve bağlı kuruluşları ile sermayesinin yüzde ellisinden fazlası belediyelere ait şirketlerin, 31.12.2004 tarihi itibariyle kamu kurum ve kuruluşlarından olan kamu ve özel hukuka tâbi alacakları, bunların diğer kamu kurum ve kuruluşlarına olan borçlarına karşılık olmak üzere 31.12.2005 tarihine kadar takas ve mahsup edilir. Bakanlar Kurulu bu süreyi altı aya kadar uzatmaya yetkilidir. Bu madde kapsamındaki alacak ve borç ifadesi bu alacak ve borçlara ilişkin fer'ileri ve cezaları da kapsar.

Yukarıdaki fıkra kapsamında yer alan kuruluşların takas ve mahsup işlemine konu olan veya olmayan borçları, genel bütçe vergi gelirlerinden her ay ayrılacak paylarının yüzde kırkını geçmemek üzere kesinti yapılarak tahsil edilir." hükmü ve 2005/8928 sayılı Bakanlar Kurulu Kararında yer alan esaslar çerçevesinde, Kurumca icra kanalı ile tahsil edilmeyen ve tüm işçileri kapsayan tasarrufu teşvik kesintilerini de kapsayan belediyelerin Sosyal Sigortalar Kurumu'na ve diğer kurumlara olan borçlarının ödenmesi ile ilgili olarak Belediyeler ile  Hazine Müsteşarlığı arasında  uzlaşmaya varılmış ise ilgili  belediyenin genel bütçe vergi gelirlerinden ayrılan paylarından her ay taksitler halinde kesilmek suretiyle borçların tasfiyesi işlemleri başlatılmaktadır.

Uzlaşma kapsamında tahsil edilecek tasarruf teşvik kesintisi ile katkı payını tahsil eden tasarruf teşvik kesintisi, işveren katkı payı ve bunların neması işçiye ait bir hak olsa da; yasa gereği, işverenden tahsil yükümü Sosyal Sigortalar Kurumuna ait olmakla, Kurum tarafından tasarruf teşvik kesintisinin uzlaşma kapsamında tahsiline başlanmış olması halinde işverenin yükümlülüğünün devam ettiğinden söz edilemez. Aksi halde,  belediyelerin aynı borç sebebiyle mükerrer şekilde sorumluluğuna gidilmiş olacaktır. Hal böyle olunca, 5393 Sayılı Kanunun 5.maddesi kapsamında uzlaşma kapsamına alınan tasarrufu teşvik kesintisi, katkı payı ve nema alacaklarından sorumluluğun S.G.K. ve Hazineye ait olduğu kabul edilmelidir. Böylece  belediyelerin sorumluluğunda bulunan tasarrufu teşvik kesintisi, katkı payı ve nema alacaklarının uzlaşma kapsamına alınan borç miktarı kadar sorumluluğu ortadan kalkacağından husumetin de Hazineye yöneltilmesi gerekecektir.

Hazinenin ise, belediyelere ait tasarrufu teşvik kesintisi, katkı payı ve nema alacaklarına ilişkin borçlarını yapılan uzlaşma kapsamında davalı belediyenin genel bütçe vergi gelirlerinden ayrılan paylarından her ay taksitler halinde kesilmek suretiyle S.G.K.'na ödemesi halinde, ödediği miktar kadar sorumluluğun S.G.K.'na ait olacağı her türlü duraksamadan uzaktır.

Ayrıca, davanın yasal  dayanağı 3417 sayılı Çalışanların Tasarrufa Teşvik Edilmesi ve Bu Tasarrufların Değerlendirilmesine Dair Kanun  olup,  adı  geçen  kanun 29.4.2009 tarihinde yürürlüğe giren 4853 sayılı yasa ile yürürlükten kaldırılmıştır.  Tasarruf teşvik  hesaplarının tasfiyesini öngören sözü edilen yasanın 3/f  maddesinde  nemanın  tanımı  yapılmış ve hak sahiplerinin aylık veya ücretlerinden yapılan tasarruf kesintileri ve Devlet veya ilgili işverenin katkılarına ait bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarihe kadar  kalan    toplamı  nema  olarak ifade edilmiştir.

4853 sayılı yasanın 5. maddesinde ise, “Hak sahiplerinin aylık veya ücretlerinden yapılan tasarruf kesintileri ve Devlet veya ilgili işverenin katkılarına ait bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarihte kalan nema, aylık olarak, Devlet İstatistik Enstitüsü tarafından açıklanan bir önceki aya göre Tüketici Fiyatları Genel İndeksi değişim oranında ve ilave olarak yıllık yüzde beş oranında değerlendirilir” şeklinde kurala yer verilerek tasfiyeye dair değerleme  ölçüleri belirlenmiştir. Ayrıca aynı kanunun 6. maddesinde “Hak sahiplerine anapara tutarları 2003 yılı Nisan ayında defaten ödenir. 5. madde uyarınca değerlendirilen tutar Mart, Haziran, Eylül ve Aralık aylarında olmak üzere 2004 yılında dört taksit, 2005 yılında dört taksit ve Mart ve Haziran aylarında olmak üzere 2006 yılında iki taksit olarak toplam on taksitte ödenir….” hükmü getirilmiştir. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda değerleme yapılırken kesinti ve işveren katkı paylarından oluşan anapara da değerlemeye katılmış ayrıca değerleme dava tarihine kadar yapılmıştır. Anılan kanunun 5. madde kapsamındaki değerlemenin Haziran 2006 tarihinden sonra devam edeceğine ilişkin bir yasal düzenleme ve hukuki gerekçe yoktur. Değerlemenin anaparanın da ilave edilerek ve ayrıca  2006 Haziran sonrası dava tarihine kadar devam ettirilmesi isabetsizdir.

Ayrıca dosya içerisinde bulunan 07.07.2010 ve 09.07.2010 tarihli davalı iç yazışmalarından C..... Belediyesi ile yapılan uzlaşmanın  tasarrufu teşvik kesintisi ve nema borçlarını kapsayıp kapsamadığının uzlaşma komisyonu ve SSK dan sorulması gerektiği anlaşılmaktadır. Mahkemece davaya konu alacağın uzlaşma kapsamında olup olmadığı belediye ve ilgili kuruluşlardan sorulmamıştır.

Ayrıca dosya içerisinde bulunan 07.07.2010 ve 09.07.2010 tarihli davalı iç yazışmalarından C..... Belediyesi ile yapılan uzlaşmanın  tasarrufu teşvik kesintisi ve nema borçlarını kapsayıp kapsamadığının uzlaşma komisyonu ve SSK dan sorulması gerektiği anlaşılmaktadır. Mahkemece davaya konu alacağın uzlaşma kapsamında olup olmadığı belediye ve ilgili kuruluşlardan sorulmamıştır.

Yukarıda belirtilen yasal ve hukuksal gerekçeler özellikle dairece benimsenen HGK kararları uyarınca dava konusu tasarrufu teşvik ve nema alacaklarından 5393 Sayılı Kanunun 5.maddesi anlamında uzlaşma yoluna giden Belediye işverenleri açısından sorumluluğun Hazine Müsteşarlığında olduğu kabul edilmelidir. Anılan yasa uyarınca uzlaşma yoluna gitmeyen Belediye işyerleri ile diğer kamu ve özel sektör işyerleri için davalı işverenin sorumluluğu devam etmektedir. Bu ilkeler ışığı altında dosya kesintilerinin tahsil edilip edilmediği SGK dan sorulmalı, gerçekten uzlaşma kapsamında kesintilerin ve nemaların tahsil edilmesi durumunda sorumluluğun hazineye geçtiği kabul edilerek, davalı hakkında dava, anapara katılmaksızın Haziran 2006 tarihindeki değerleme belirlenerek kabul edilmelidir. Eğer davaya konu alacak uzlaşma kapsamına alınmamışsa davalı hazine yönünden husumetten ret kararı verilmelidir. Eksik inceleme ile hatalı bilirkişi raporuna itibarla  karar verilmesi hatalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, 24.10.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/1503, Karar No: 2021/11069, Tarih: 07.10.2021

**5. Hukuk Dairesi         2021/1503 E.  ,  2021/11069 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne ilişkin ilk derece mahkemesinin kararına karşı, taraf vekillerinin istinaf başvurusu üzerine Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi'nin istinaf isteminin esastan reddine dair kararı ile birlikte Bursa 7. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2017/285 E. - 2018/223 K. sayılı kararının Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin verilen karara karşı, taraf vekillerince yapılan istinaf başvurularının Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesince HMK’nın 353/1-b-1 maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiş olup; hüküm, davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre; armut bahçesi niteliğindeki Bursa İli, Kestel İlçesi, ... Mahallesi, 86 parsel sayılı taşınmaza 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 11/1-f maddesi uyarınca gelir metodu esas alınarak değer biçilmesine ve tespit edilen bedelin bloke ettirilerek hükmün kesinleşmesi beklenmeden davalı tarafa ödenmesine ilişkin ilk derece mahkemesinden verilen karara karşı yapılan istinaf başvurusunun 6100 sayılı HMK'nın 353/1-b-1 maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün HMK'nın 370. maddesi gereğince ONANMASINA, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 07/10/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/24133, Karar No: 2018/10734, Tarih: 15.11.2018

**13. Hukuk Dairesi         2016/24133 E.  ,  2018/10734 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi (Tüketici Mahkemesi Sıfatıyla)

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Davacılar, ... İşletmeleri A.Ş.'den 1993 yılında (1993 ile 2020 yılları arasında geçerli olmak üzere) devre tatil hakkı satın almış ve 2004 yılına kadar devre tatil hakkını her yılın 37. ve 38. haftalarında sorunsuz şekilde kullanmış olduklarını, devre tatil hakkını kullandıkları işletmeyi davalı şirket satın almış ve satın alırken tatilciler lehine olan tapu şerhlerini tanımama yoluna gitmiş olduğunu, 2004 yılında işletmeye tatil için müracaat ettiğinde davalının yan kuruluşu olan ... Truzim ve Otelcilik A.Ş ile karşılaşmış ve tatil hakkını kullandırılmamış olduğunu, o zaman işletmecilik yapan şirket aleyhine ... 2. Asliye Hukuk Mahkemesin'de 2005/55 esas sayılı dosyası ile maddi-manevi tazminat davası açıldığını ve lehlerine sonuçlandığını, bu kez devre tatil haklarından mahrum kalınması nedeniyle uğradıkları maddi zarara karşılık olmak üzere her bir için ayrı ayrı 2010 yılı için 500,00' er TL, 2001 yılı için 500,00'er TL, 2013 yılı için 500'00 er TL olmak üzere toplam 4.000,00 TL maddi tazminatın doğduğu tarihten itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini istemişlerdir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulüne, 10.911,28-TL'nin 28/04/2014 tarihli bilirkişi raporunda belirtilen tarihlerden itibaren tespit edilen bedellere her bir yıl için belirlenen faiziyle birlikte davalı taraftan alınarak davacı tarafa verilmesine karar verilmiş; hüküm, davalı tarafça temyiz edilmiştir.

1-HMK’nun 297. maddesinde bir hükmün neleri içermesi gerektiği tek tek sayılarak ayrıntılı biçimde belirtilmiş olup, buna göre hükmün sonuç kısmında, gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında; açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gereklidir.

Bu şekilde, dava sonunda mahkemenin kimin lehine, kimin aleyhine karar verdiği, davacının talebinin ne kadarının kabul edildiği, davalının neye göre mahkum edildiği tereddütsüz şekilde anlaşılmalıdır. Biçim koşullarının getiriliş amacı, hükmün açıklığı ve anlaşılırlığı kadar infaz kabiliyetini de sağlamaktır. Aksi hâl, yeni tereddüt ve ihtilaflar yaratır ve dava içinden yeni davaların doğmasına neden olacaktır.