muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/499, Karar No: 2024/8846, Tarih: 10.12.2024

2. Asıl ve birleşen davada davacılar vekili birleşen dava dilekçesinde; 01.08.2018 günlü ortaklar kurulu toplantı davetinin içeriği ve gerekçesi ayrıntılı olarak çağrı kağıdında belirtilmeksizin müvekkillere yapıldığını, toplantıya geldiklerinde olağanüstü genel kurulda sadece ... ve ...'ın tüm hisselerini şirkete konu okulun yapımcısı olan Kılıçkeser İnşaat Müt. Müh. Danış. Elek. Elekt. San. Tic. Ltd. Şti sahibi ...'e devir konusunun görüşüldüğünü, müvekkillerinin hisse devrini hangi gerekçe ile yapıldığını sorduklarında somut cevap alamadıklarını, bu yüzden de hisse devrine ilişkin karara muhalefet şerhi koyduklarını, müvekkillerin ayrıca şirketin genel durumu hakkında bilgi almak, büyük ortakların hangi gerekçe ile şirkete değer koymadıklarını, inşaatın niye tamamlanmadığını, şirketin amacının niye gerçekleşmediğini büyük ortaklara sorduklarını fakat cevap alamadıklarını, toplantı sonrası düzenlenen tutanakta başkanlık, yazmanlık konusunda ve hisse devrinde oy birliği ile seçildiği şeklinde yazılmışsa da müvekkillerin hazirun cetvelinde de görüleceği üzere toplantıda alınan kararlara ve hisse devrine muvafakat vermediklerini, dolayısıyla noterde onaylanma şeklinde tanzim edilen genel kurul toplantı tutanığının gerçekleri yansıtmadığını, şirketin hissesini devreden ve devralan şahısların müvekkilleri zarara uğrattığını, bu nedenle genel kurulda alınan kararların ve hisse devrinin kabulünün mümkün olmadığı gibi zabtın gerçekleri yansıtmadığını belirterek 01.08.2018 tarihli olağanüstü ortaklar kurulu kararının ve hisse devrinin iptaline hükmedilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

1.Asıl ve birleşen davada davalı vekili asıl davaya cevap dilekçesinde; davacıların gerekli ödemeleri yapmadığını, sermaye koymadığını, şirket ortaklarından %79 pay oranına sahip ... ile Reşit Okan'ın hisselerini usulüne uygun olarak üçüncü kişiye devrettiklerini belirterek davanın reddini istemiştir.

2.Asıl ve birleşen davada davalı vekili birleşen davaya cevap dilekçesinde; davacıların muvazaa iddiasının doğru olmadığını, 6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu'nun (6102 sayılı Kanun) 620 inci maddesine göre pay devrinin temsil edilen oyların salt çoğunluğu ile alındığını, limited şirket pay devir sözleşmesinin salt çoğunlukla toplantıda onaylandığını, davacılar önce devre onay vermelerine rağmen sonrasında bundan cayarak imzadan imtina etmişlerse de pay ve nisap çoğunluğu her durumda sağlandığından sonuca etkili olmayacağını belirterek davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesince, 6102 sayılı Kanun'un 640 ıncı maddesi gereğince diğer ortakların şirketten çıkarılması davasının ancak ortağı çıkarılmak istenen şirket tarafından açılabileceği, oysa, eldeki davanın şirket tarafından açılmamış olup davacı ortaklar tarafından açıldığı, haklı sebeplerle dava açabilecekler içinde ortaklar sayılmamış olduğundan davacı ortakların çıkarma davası açma hakkı bulunmadığı, hisse devrinin 621 inci madde de sayılan önemli kararlardan olmadığı aksi öngörülmedikçe 6102 sayılı Kanuna göre hisse devrine ilişkin kararın salt çoğunlukla alınacağı, toplantıdan önce davet, duyuru, tescil ve ilan işlemlerinin kanuna uygun olarak yapıldığı, genel kurulda hisse devrine ilişkin kararın salt çoğunlukla alındığı, genel kurul hazırlık işlemlerinin ve genel kurulun kanuna ve şirket ana sözleşmesine uygun şekilde yapıldığı gerekçeleriyle asıl ve birleşen davanın reddine karar verilmiş, hüküm asıl ve birleşen davalarda davacılar vekilince istinaf edilmiştir.

IV. BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI

IV. BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI

Bölge Adliye Mahkemesince, asıl dava bakımından davacıların aktif dava ehliyeti olmadığı, bu hakkın ortaklara değil şirkete ait olduğu, davanın yazılı şekilde reddine karar verilmesinde herhangi bir isabetsizlik görülmediği, birleşen davaya yönelik sair istinaf itirazlarının reddinde isabetsizlik olmamakla birlikte toplantıda payını toplantının 3. maddesine göre devreden ortaklar ... ile ...'ın toplantıya katıldıkları, başkaca katılım olmadığı, pay devrinin onaylanmasına dair gündem maddesinden hemen sonra toplantının "Yetki Ve Görev Taksimi" başlıklı 4. maddesinde; şirket ortaklığından ayrılan ... söz alarak müdürlük görevinden de ayrıldığını beyan ederek yeni ortak ...'in şirket müdürlüğüne getirilmesini teklif ettiği, yapılan oylama sonucunda da oy birliğiyle payı devralan ...'in müdür olarak seçildiği, payını devreden ortakların pay devrinin onaylanmasına dair alınan 3. gündem maddesinde oylamaya katılmasına engel bulunmamaktaysa da pay devri 3. maddeyle onaylanmış ve pay devredilmekle artık ... ile ...'ın pay sahibi sıfatları ortadan kalkacağı için yeni müdür seçiminde karar alamayacakları, toplantının "Yetki Ve Görev Taksimi" başlıklı 4. maddesiyle yapılan yeni müdür seçimine dair alınan kararın yok hükmünde olduğu, toplantıda payı devredenler haricinde başkaca hissedarın hazır olduğu ve olumlu oy kullandığı da tutanaktan anlaşılamadığına göre 4. madde yönünden alınan kararın yok hükmünde olduğu gerekçesiyle asıl dava yönünden; davacılar vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine, birleşen dava açısından davacılar vekilinin istinaf başvurularının kabulü ile, kararın kaldırılmasına, yeniden esas hakkında hüküm kurulmasına, asıl davanın reddine, birleşen davada davalı ... Özel Eğitim ve Öğr. Hizm. San ve Tic. Ltd. Şti.'nin 01.08.2018 tarihli olağanüstü genel kurul toplantısının "Toplantının Yetki Ve Görev Taksimi" başlıklı 4. maddesinin yok hükmünde olduğunun tespitine, sair gündem maddeleri açısından ise davanın reddine karar verilmiş, karar asıl ve birleşen davalarda davacılar vekilince temyiz edilmiştir.

V. TEMYİZ İNCELEMESİ

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Asıl dava limited şirket ortağının şirketten çıkartılması, birleşen dava olağanüstü ortakları kurulu toplantısında alınan kararlar ve hisse devrinin iptali istemlerine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1.6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2.6102 sayılı Kanun'un 640 ıncı maddesi.

3. Değerlendirme

V. TEMYİZ İNCELEMESİ

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Asıl dava limited şirket ortağının şirketten çıkartılması, birleşen dava olağanüstü ortakları kurulu toplantısında alınan kararlar ve hisse devrinin iptali istemlerine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1.6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2.6102 sayılı Kanun'un 640 ıncı maddesi.

3. Değerlendirme

İlk Derece Mahkemesince verilen karara yönelik olarak yapılan istinaf başvurusu üzerine 6100 sayılı Kanun'un 355 vd. maddeleri kapsamında yöntemince yapılan inceleme sonucunda Bölge Adliye Mahkemesince esastan verilen nihai kararda, dosya kapsamına göre saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kurallarına aykırı bir yön olmadığı gibi aynı Kanun'un 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ve 371 inci maddelerinin uygulanmasını gerektirici nedenlerin de bulunmamasına göre usul ve yasaya uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

VI.SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, asıl ve birleşen davalarda davacılar vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA, aynı Kanun'un 372 nci maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edenlere yükletilmesine,10.12.2024 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/5110, Karar No: 2018/5076, Tarih: 27.02.2018

**22. Hukuk Dairesi         2017/5110 E.  ,  2018/5076 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

AVUKAT ...

AVUKAT ...

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkili işçinin davalıya ait işyerinde kayden alt işveren işçisi olarak çalıştığını, asıl işveren-alt işveren arasındaki ilişkinin muvazaaya dayalı olduğunu, davalının kendi işçilerine sağladığı mali haklardan müvekkilinin de yararlanması gerektiğini ileri sürerek, müvekkilinin gerçek işverenin baştan itibaren davalı olduğunun tespitiyle, tazminat, ücret, ilave tediye, ikramiye, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçeyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında, davacıya ödenmesi gereken aylık ücret miktarının belirlenmesi noktasında uyuşmazlık vardır.

Somut olayda, asıl işveren-alt işveren ilişkisinin muvazaaya dayandığına ilişkin kabul, emsal dava dosyaları da nazara alındığında yerindedir. Bu durumda, davacıya ödenmesi gereken aylık ücret miktarının tespitinde, davalı işveren bünyesinde, davacıyla benzer veya aynı işi yapan emsal işçinin belirlenmesi gereklidir. Ancak, davacının, toplu iş sözleşmesinin tarafı sendikaya üye olmadığı ve dayanışma aidatı kesilmesi yönünde bir başvurusunun da bulunmadığı gözetildiğinde; davalı bünyesinde çalışan ve toplu iş sözleşmesine göre aylık ücret ile hakları belirlenen işçilerin, davacıyla benzer veya aynı işi yapsa dahi, emsal olarak kabul edilmesi mümkün değildir.

Davalı tarafça 22/03/2016 tarihli cevabi yazı ekinde gönderilen “Afşin Elbistan Linyitleri İşletme Müdürlüğü Garaj Amirliğinde çalışan Şoför Personel Bilgi Listesi” başlıklı belge içeriğinde, davacıyla aynı işi yapan davalı işçilerinin isim listesi ve yevmiyeleri bildirilmiş ise de, yazı ekinde yer alan söz konusu işçilerin bordrolarında, sendikal aidat kesintisi olduğu görülmektedir. Dolayısıyla, bu çalışanların toplu iş sözleşmesinden yararlandıkları anlaşılmakla, emsal kabul edilmeleri mümkün değildir. Kaldı ki, listede ismi yazılı işçilerin yirmi yılı aşkın çalışması bulunmakta olup, kıdem süreleri davacıya nazaran oldukça yüksektir. Diğer taraftan, bahsi geçen listenin alt kısmında yer olan notta “2003 yılından sonra başlayan işçi personellerin bugünki temel yevmiye katsayıları ise 73,22 TL’dir” ile “2003 yılından sonra şoför personel alımı olmamıştır” şeklindeki bilgilerin yazılı olduğu görülmektedir. Bir taraftan 2003 yılından sonra şoför alımı olmadığının belirtilmesine rağmen, diğer taraftan 2003 yılından sonra başlayan işçilerin temel yevmiye katsayılarının 73,22 TL olduğunun yazılması, söz konusu bilgilerin değerlendirilmesinde tereddüt uyandırmaktadır. Ayrıca, bahsi geçen 2003 yılından sonra işe başlayan davalı işçilerinin kimler oldukları, görevleri, toplu iş sözleşmesinden yararlanıp yararlanmadıkları, yazı içeriğinde belirtilen yevmiye katsayısının neye göre belirlendiği, toplu iş sözleşmesiyle bir alakasının olup olmadığı, bu katsayı oranından günlük yevmiye miktarına nasıl ulaşıldığı gibi hususlar hakkında açıklayıcı bir bilgi de bulunmamaktadır. Dolayısıyla, hükme esas alınan bilirkişi raporunda, sözü geçen listede yazılı bilgilerden hareketle sonuca gidilmesi yerinde değildir.

Öte yandan, dava konusu uyuşmazlıkla aynı nitelikteki emsal davalarda, Elbistan İş Mahkemesi’nce verilen kararlarda, davalının emsal işçisinin aylık ücretinin, kayden alt işveren bünyesinde çalıştırılan şoförlere fiilen ödenen ücretin “1,73 katı” olduğu kabul edilerek sonuca gidilmiştir. Söz konusu davalarda verilen kararların, Yargıtay 7. Hukuk Dairesi’nin temyiz incelemesinden geçtiği ve aylık ücret miktarına ilişkin hüküm kısmının bozmaya konu edilmediği anlaşılmaktadır (Örneğin; Yargıtay 7. Hukuk Dairesi’nin 22/10/2015 tarihli 2015/34814 esas ve 2015/20303 karar sayılı; 09/11/2015 tarihli 2014/21311 esas ve 2015/21810 karar sayılı kararları). Mahkemece ise, söz konusu kararlardan farklı bir kabulle sonuca gidilmiştir. Bu halde, emsal davalarda aylık ücret miktarı kabulüne nasıl ulaşıldığı hususunun incelenmemesi de hatalı olmuştur.

Anılan sebeplerle, davalı işverene yeniden yazı yazılarak, davacıyla benzer veya aynı işi yapan ve fakat toplu iş sözleşmesinden yararlanmayan emsal işçisinin olup olmadığı sorulmalı; varsa ücret bordrolarının gönderilmesi istenilmelidir. Ayrıca, 22/03/2016 tarihli cevabi yazı ekindeki “Afşin Elbistan Linyitleri İşletme Müdürlüğü Garaj Amirliğinde çalışan Şoför Personel Bilgi Listesi” başlıklı belgenin alt kısmında yer alan “2003 yılından sonra başlayan işçi personellerin bugünki temel yevmiye katsayıları ise 73,22 TL’dir” ile “2003 yılından sonra şöfor personel alımı olmamıştır” şeklindeki çelişkili notlara işaret edilerek; bahsi geçen 2003 yılından sonra işe başlayan davalı işçilerinin kimler oldukları, görevleri (şoför olup olmadıkları), toplu iş sözleşmesinden yararlanıp yararlanmadıkları, yazı içeriğindeki söz konusu yevmiye katsayısının neye göre belirlendiği ve toplu iş sözleşmesiyle bir alakasının olup olmadığı, bu katsayıdan günlük yevmiye miktarına nasıl ulaşıldığı gibi hususlar hakkında bilgi verilmesi de istenilmelidir. Yukarıda belirtilen, temyiz incelemesinden geçen emsal dava dosyaları da incelenerek aylık ücret miktarı kabulüne nasıl ulaşıldığı tespit edilmelidir. Bu yönlerden yapılacak araştırma ve inceleme neticelerine göre, davacıya ödenmesi gereken aylık ücret miktarı noktasındaki uyuşmazlık yeniden değerlendirilerek sonuca gidilmelidir. Eksik araştırma ve incelemeyle karar verilmesi hatalı olup, bozmayı gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 27/02/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

Ş.K.
Yargıtay — Esas No: 2015/4560, Karar No: 2015/6260, Tarih: 15.12.2015

**21. Ceza Dairesi         2015/4560 E.  ,  2015/6260 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik, dolandırıcılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Sanığın duruşmalı inceleme isteminin, hükmolunan cezaların türü ve süresine göre koşulları bulunmadığından 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 318. maddesi uyarınca reddine oybirliğiyle karar verildikten sonra gereği görüşüldü:

I- Sanık hakkında dolandırıcılık suçundan kurulan hükme yönelik incelenmede;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen “dolandırıcılık” suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK’nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suç tarihinden, temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış ve sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş ise de; bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden CMUK'nun 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK’nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMUK’nun 223/8. maddeleri uyarınca istem gibi DÜŞÜRÜLMESİNE,

II- Sanık hakkında resmi belgede sahtecilik suçundan kurulan hükme yönelik incelenmede;

1)Sanığın, ...'ın talimatıyla kendisinden aldığı suça konu çeki müştekiye ticari alış veriş karşılığı verdiğini ve bu çekin ...'le birlikte çalıştıkları şirket sekreterine ... cirosu ile bırakıldığını savunması karşısında; gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek biçimde belirlenebilmesi bakımından, şirket sahibi ..., şirket sekreteri ve ...'ın dinlenilmesi,bu kişilerin imza ve yazı örnekleri temin edilerek çekin ön ve arka yüzünde bulunan imza ve yazıların sanığa ve bu şahıslara ait olup olmadığının tespit edilmesi ve sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

2) 5252 sayılı Türk Ceza Kanunun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9/3. maddesi uyarınca suç tarihinde yürürlükte bulunan 765 sayılı Yasa ile sonradan yürürlüğe giren 5237 sayılı Yasanın ilgili bütün hükümleri olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle lehe yasanın belirlenmesi gerektiği ve temel cezanın alt sınırdan tayini durumunda 765 sayılı TCK'nun 342/1 ve 5237 sayılı TCK.nun 204/1. maddeleri uyarınca hükmolunacak cezalar eşit ise de 5237 sayılı TCK'nun 53. maddesinde düzenlenen hak yoksunluğuna ilişkin güvenlik tedbirlerinin 765 sayılı Kanunda bulunmaması nedeniyle 5237 sayılı TCK'nun aleyhe olduğu gözetilmeden ve uygulamalı karşılaştırma yapılmadan yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı olup sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün tebliğnamedeki istem gibi BOZULMASINA, 15.12.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/18937, Karar No: 2014/10546, Tarih: 30.04.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/18937 E.  ,  2014/10546 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç :Taksirle Yaralama

Hüküm :TCK'nın 89/4, 62/1, 50/1-a, 52/2-4, 53/6. maddeleri

gereğince mahkûmiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkûmiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Asli kusurlu olarak meydana getirdiği kaza sonucu dört kişinin yaralanmasına neden olan sanık hakkında, TCK'nın 3/1. maddesinde düzenlenen orantılılık ilkesi gözetilerek adalet ve hakkaniyet kuralları uyarınca asgari hadden uzaklaşmak suretiyle ceza tayini gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulmak suretiyle eksik cezaya hükmedilmesi aleyhe temyiz bulunmadığından bozma konusu yapılmamış, gerekçeli karar başlığında CMK’nın 232/2-c maddesi uyarınca suçun işlendiği zaman diliminin gösterilmemesi mahallinde tamamlanabilir eksiklik olarak kabul edilmiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın, atılı suçu işlemediğine ve beraatine karar verilmesi gerektiğine, adli para cezasını ödeyecek ekonomik güce sahip olmadığına,hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ve eksik incelemeye ilişkin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- Sanık hakkında tayin edilen 5 ay hapis cezasının, günlüğü 20 TL'den adli para cezasına çevrilmesi sırasında hesap hatası sonucu 3.000 TL yerine 2.240 TL adli para cezasına hükmedilmesi,

2- Sanık hakkında hükmedilen hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi esnasında, adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının belirtilmemesi suretiyle TCK'nın 52/3. maddesine aykırı davranılması,

3- Sanık hakkında tayin olunan adli para cezasının taksitlendirilmesinde taksit aralığının gösterilmemesi suretiyle TCK'nın 52/4. maddesine aykırı hareket edilmesi,

2- Sanık hakkında hükmedilen hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi esnasında, adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının belirtilmemesi suretiyle TCK'nın 52/3. maddesine aykırı davranılması,

3- Sanık hakkında tayin olunan adli para cezasının taksitlendirilmesinde taksit aralığının gösterilmemesi suretiyle TCK'nın 52/4. maddesine aykırı hareket edilmesi,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konularda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden hüküm fıkrasının 4. bendinin ilk paragrafının çıkarılarak yerine, “Sanığa verilen 5 ay hapis cezasının sanığın kişiliği, sosyal ve ekonomik durumu ve suçun işlenmesindeki özellikler nazara alınarak TCK'nın 50/1-a maddesi gereğince adli para cezasına çevrilmesine; TCK'nın 52/3. maddesi gereğince adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının 150 tam gün olarak belirlenmesine; TCK'nın 52/2. maddesi gereğince sanığın ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak bir gün karşılığı adli para cezasının takdiren 20 TL olarak hesabıyla 3.000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına” ibarelerinin eklenmesine, aynı bendin 2. paragrafında yer alan “5 eşit” ibaresinden önce gelmek üzere “aylık” ibaresinin eklenmesi suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 30.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3861, Karar No: 2012/6567, Tarih: 05.06.2012

**1. Hukuk Dairesi         2012/3861 E.  ,  2012/6567 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : ELATMANIN ÖNLENMESİ,YIKIM

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, davalı ile evlerinin bitişik olduğu, davalının evler arasındaki boşluğa kömürlük yaptığı gibi kömürlük nedeniyle evine su sızdığını, güneş ışığının engellendiğini ileri sürerek müdahalenin menini ve kömürlüğün yıkılmasını talep etmiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davacının uğradığı bir zarar bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ...'ın raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; davacının temyiz itirazı yerinde değildir. Reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, 5.6.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3468, Karar No: 2013/3875, Tarih: 13.06.2013

**15. Hukuk Dairesi         2013/3468 E.  ,  2013/3875 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... ve San. Ltd. Şti. ile davalı ...Ş. arasındaki davadan dolayı ... 7. Asliye Ticaret Mahkemesince verilen 20.11.2012 gün ve 160-586 sayılı hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Taraflar arasında eser sözleşmesi ilişkisi bulunmamaktadır. Davacı şirket numunelerin kimyasal analizlerinin yapılması nedeniyle verdiği hizmetin bedelini talep etmektedir. Mahkemece de analiz hizmeti verildiği, hizmet bedelinin ödenmediği iddiası üzerine gerekli değerlendirme yapılarak karar oluşturulmuştur. Taraflar tacir olduklarına ve ilişki hizmet sözleşmesine dayandığına göre dosyanın temyiz incelemesini yapma görevi Yargıtay Yüksek 23. Hukuk Dairesi'ne aittir. Ancak anılan Daire tarafından da gönderme kararı verildiğinden, temyiz incelenmesini yapmakla görevli Dairenin belirlenmesi için dosyanınYargıtay Yüksek Hukuk Daireleri Başkanlar Kurulu'na gönderilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz incelenmesini yapmakla görevli Darinin belirlenmesi için dosyanın Yargıtay Yüksek Hukuk Daireleri Başkanlar Kuruluna GÖNDERİLMESİNE, 13.06.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.