muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/35996, Karar No: 2018/21481, Tarih: 09.10.2018

Kategorik olarak, belirli bir tür davanın veya belirli kişilerin açtığı davaların baştan belirli veya belirsiz alacak davası olduğundan da söz edilemez. Her bir davaya konu alacak bakımından, belirsiz alacak davasına ilişkin ölçütlerin somut olaya uygulanarak, belirleme yapılması gereklidir.

Hakime alacak miktarının tayin ve tespitinde takdir yetkisi tanındığı hallerde (Örn: 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu md 50, 51,56), hakimin kullanacağı takdir yetkisi sonucu alacak belirli hale gelebileceğinden, davacının davanın açıldığı tarih itibariyle alacağın miktarını yahut değerini tam ve kesin olarak belirleyebilmesinin imkansız olduğu kabul edilmelidir. Örneğin, ... hukuku uygulamasında, Yargıtayca, fazla çalışma, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının yazılı belgelere ve işyeri kayıtlarına dayanmayıp, tanık anlatımlarına dayanması halinde, hesaba esas alınan süre ve alacağın miktarı nazara alınarak takdir edilecek uygun oranda hakkaniyet indirimi yapılması gerekliliği kabul edilmektedir. Bu halde, tanık anlatımlarına dayanılarak hesaplanan alacak miktarından hakimin takdir yetkisine bağlı olarak yapılacak indirim oranı baştan belirli olmadığından, alacak belirsiz kabul edilmelidir.

6100 sayılı Kanun ile birlikte, yukarıda belirtilen çerçevede belirsiz alacak davası açma imkanı tanınarak, belirsiz alacaklar bakımından hak arama özgürlüğü genişletilmiş; bununla bağlantılı olarak da hukuki yarar bulunmadan kısmi dava açma imkanı sınırlandırılmakla birlikte, tamamen kaldırılmamıştır.

Zaman zaman, 6100 sayılı Kanun ile birlikte kabul edilen belirsiz alacak davası ile kısmi davaya ilişkin yeni düzenlemedeki sınırın tam olarak tespit edilemediği, birinin diğeri yerine kullanıldığı görülmektedir. Oysa bu iki davanın amacı ve niteliği ayrıdır. Alacak, belirli veya belirlenebilir ise, belirsiz alacak davası açılamaz; ancak şartları varsa kısmi dava açılması mümkündür.

Kanunun kısmi dava açma imkanını sınırlamakla birlikte tamamen ortadan kaldırmadığı da gözetildiğinde, belirli alacaklar için, belirsiz alacak davası açılamasa da, şartları oluştuğunda ve hukuki yarar bulunduğunda kısmi dava açılması mümkündür. Aksi halde, sadece ya belirsiz alacak davası açma veya belirli tam alacak davası açma şeklinde iki imkandan söz edilebilir ki, o zaman da kısmi davaya ilişkin 6100 sayılı Kanunun 109. maddesindeki hükmün fiilen uygulanması söz konusu olamayacaktır. Çünkü, belirsiz alacak davasında zaten belirsiz alacak davasının sağladığı imkanlardan yararlanarak dava açılabilecek; şayet alacak belirli ise de, o zaman sadece tam eda davası açılabilecektir. Oysa kanun koyucunun abesle iştigal etmeyeceği prensibi gereği, anılan maddeyle kısmi davaya ilişkin düzenleme yapıldığı düşünülerek ve Kanundaki sınırlamalara dikkat edilerek kısmi dava açılabilecektir.

Bu noktada şu da açıklığa kavuşturulmalıdır ki, şartları bulunmadığı halde dava dilekçesinde davanın belirsiz alacak davası olarak açıldığı durumda davacıya herhangi bir süre verilmeden hukuki yarar yokluğundan davanın reddi yoluna gidilmelidir. Çünkü, alacağın belirlenebilmesi mümkün iken, böyle bir davanın açılmasına Kanun izin vermemiştir. Böyle bir durumda, belirsiz alacak davası açmakta hukuki yarar yokluğundan dava reddedilmeli, ek bir süre verilmemelidir. Zira, burada talep açıktır, bu sebeple 6100 sayılı Kanunun 119/1-ğ maddesinin uygulanarak süre verilmesi mümkün değildir. Aslında açılmaması gerektiği halde belirsiz alacak davası açılmış olduğundan, bu konudaki eksiklik de süre verilerek tamamlanamayacağından, dava hukuki yarar yokluğundan reddedilmelidir. Buradaki hukuki yarar, sonradan tamamlanacak nitelikte bir hukuki yarar değildir. Çünkü, dava açıldığında o sırada mevcut olmayan hukuki yarar, bunun da açıkça mahkemece bilindiği bir durumda, tamamlanacak bir hukuki yarar değildir. Aksinin kabulü, aslında açık olan talep sonucunun süre verilerek davacı tarafından değiştirilmesi ve bulunmayan hukuki yararın sağlanması için davacıya ek imkan sağlanması anlamına gelecektir ki, buna usûl bakımından imkan yoktur. Böyle bir durum taraflar arasındaki eşitlik ilkesine de aykırı olacaktır (H. Pekcanıtez/O. Atalay/M. Özekes, Medeni Usul Hukuku, 14. Bası, ... 2013, s. 454). Bunun yanında, şayet açılan davada asgari bir miktar gösterilmişse ve bunun alacağın bir bölümü olduğu anlaşılmakla birlikte, belirsiz alacak davası mı yoksa belirli alacak olmakla birlikte kısmi dava mı olduğu anlaşılamıyorsa, bu durumda 6100 sayılı Kanunun 119/1-ğ maddesinin aradığı şekilde açıkça talep sonucu belirtilmemiş olacaktır. Talep, talep türü ve davanın niteliği açıkça anlaşılamıyorsa, talep muğlaksa, aynı Kanunun 119/2 maddesi gereğince, davacıya bir haftalık kesin süre verilerek talebinin belirsiz alacak davası mı, yoksa kısmi dava mı olduğunun belirtilmesi istenmelidir. Verilen bu süreden sonra, davacının talebini açıklamasına göre bir ... izlenmelidir. Eğer talep, davacı tarafından belirsiz alacak davası şeklinde açıklanmış olmakla birlikte, gerçekte belirsiz alacak davası şartlarını taşımıyorsa, o zaman yukarıdaki şekilde hareket edilmeli, hukuki yarar yokluğundan dava reddedilmelidir. Açıklamadan sonra talep belirsiz alacak davası şartlarını taşıyorsa, bu davanın sonuçlarına göre, talep kısmi davanın şartlarını taşıyorsa da kısmi davanın sonuçlarına göre dava yürütülerek karar verilmelidir (Dairemizin 31.12.2012 tarih 2012/30463 esas 2012/30091 karar sayılı kararı).

6100 sayılı Kanunun 110. maddesinde düzenlenen, davacının aynı davalıya karşı birbirinden bağımsız birden fazla asli talebini aynı dava dilekçesinde ileri sürmesi olarak tanımlanan davaların yığılması (objektif dava birleşmesi) halinde, talep sayısı sayısı kadar dava bulunduğu kabul edildiğinden ve aynı Kanunun 297/2. maddesi uyarınca da her bir talep bakımından ayrı ayrı hüküm verilmesi gerektiğinden, bu durumda da dava dilekçesinde ileri sürülen taleplerin belirsiz alacak olup olmadığının her bir talep bakımından ayrı ayrı değerlendirilmesi gerekecektir.

Tüm bu açıklamalar sonucunda şunu belirtmek gerekir ki, ... hukukundan kaynaklanan alacaklar bakımından baştan belirli veya belirsiz alacak davası şeklinde belirleme yapmak kural olarak doğru ve mümkün değildir. Bu sebeple ... hukukunda da belirsiz alacak davasının açılabilmesi, bu davanın açılması için gerekli şartların varlığına bağlıdır. Eğer bu şartlar varsa, ... hukukunda da belirsiz alacak davası açılabilir, yoksa açılamaz (C. Simil, Belirsiz Alacak Davası, I. Bası, ... 2013, s. 414). Keza aynı şey kısmi dava için de söz konusudur.

... Hukukundan kaynaklanan davalarda sıkça karşılaşıldığı üzere, taraflar arasında çalışma süresi ve ücret miktarı yönlerinden uyuşmazlık bulunması, alacağı belirsiz hale getirmez. Keza, işçi çalışma süresini ve ücretini belirleyebilmektedir. İşçinin ne zamandan beri çalıştığını veya ücretinin ne kadar olduğunu bilmemesi hayatın olağan akışına da aykırıdır. İşçinin kendisinin bilmediği çalışma süresini, tanıkların bildiğini veya bilirkişinin bileceğini farzetmek ispat kurallarına da aykırıdır. Keza tarafın yeterli şekilde somutlaştırıp kendisinin bilgisinde dahi olmadığını belirttiği bir hususun mahkemece bilinmesini beklemek de mümkün değildir.

İşverenin maddi hukuktan doğan yükümlülüklerini (belge ve bordro düzenleme gibi) yerine getirmemesi, tuttuğu belgelerin gerçeği yansıtmaması, davadan önce işçinin alacaklarını inkar etmesi ya da ikrar etmekle beraber yerine getirmemesi davacıya kural olarak belirsiz alacak davası açma imkanını vermez. İşçi bu durumlarda dahi, alacağının miktarını veya değerini belirleyebiliyorsa, belirsiz alacak davası açamaz (Simil, s. 412).

Somut uyuşmazlıkta, dava dilekçesinde, davanın belirsiz alacak davası türünde açıldığı belirtilmiştir. Bu halde, yukarıdaki paragraflarda yapılan açıklamalar ışığında, somut olayın özellikleri dikkate alınarak, dava dilekçesinde ileri sürülen taleplerin belirsiz alacak olup olmadığının değerlendirilmesi gereklidir.

Fazla çalışma ücreti alacağına yönelik talep bakımından; dava dilekçesinde deliller arasında tanık anlatımlarına da dayanılmış olmasına göre, tanık anlatımlarına dayalı olarak talebin kabulü ihtimalinde takdir edilecek uygun oranda indirim yapılması gerekliliği söz konusu olacağından ve hakimin takdir yetkisine bağlı olarak yapılacak indirim oranı baştan belirli olmadığından, fazla çalışma ücreti alacağının belirsiz alacak davasına konu edilmesi mümkündür.

Fazla çalışma ücreti alacağına yönelik talep bakımından; dava dilekçesinde deliller arasında tanık anlatımlarına da dayanılmış olmasına göre, tanık anlatımlarına dayalı olarak talebin kabulü ihtimalinde takdir edilecek uygun oranda indirim yapılması gerekliliği söz konusu olacağından ve hakimin takdir yetkisine bağlı olarak yapılacak indirim oranı baştan belirli olmadığından, fazla çalışma ücreti alacağının belirsiz alacak davasına konu edilmesi mümkündür.

Yıllık izin ücreti talebine gelince; dava dilekçesinde, davacının 24/09/1999-23/12/2013 tarihleri arasında çalıştığı, son aylık ücret miktarının dava dilekçesi ekinde sunulan bordroda gösterildiği üzere net 2.800,00 TL olduğu ve çalışma süresi boyunca kullanmadığı yıllık izin süresinin altmış gün olduğu açıklanarak, yıllık izin ücreti alacağının hüküm altına alınması talep edilmiştir. Dava dilekçesinde de net bir şekilde açıklandığı üzere, davacı, çalışma süresini, kendisine en son ödenen aylık ücret miktarını ve çalışma süresi boyunca kullanmadığı yıllık izin süresini belirleyebilecek durumdadır. Bu halde, yıllık izin ücreti alacağının, davacı tarafça belirlenebilir nitelikte olduğu ve dolayısıyla belirsiz alacak davasına konu edilemeyeceği nazara alınarak, hukuki yarar yokluğundan anılan alacağa yönelik talebin usulden reddi gerekirken, yazılı şekilde esasa girilerek karar verilmesi hatalıdır.

Çözümlenmesi gereken bir diğer uyuşmazlık, davaya cevap dilekçesinin süresinde verilip verilmediği noktasındadır.

Eldeki dava, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 316. ve devamı maddelerinde düzenlenen basit yargılama usulüne tabidir. Anılan kanunun 317/2. maddesinde, “Cevap süresi, dava dilekçesinin davalıya tebliğinden itibaren iki haftadır. Ancak mahkeme durum ve koşullara göre cevap dilekçesinin bu süre içinde hazırlanmasının çok zor yahut imkânsız olduğu durumlarda, yine bu süre zarfında mahkemeye başvuran davalıya, bir defaya mahsus ve iki haftayı geçmemek üzere ek bir süre verebilir. Ek cevap süresi talebi hakkında verilen karar taraflara derhâl bildirilir.” hükmü düzenlenmiştir.

Somut olayda, dava dilekçesinin, 01/10/2014 tarihinde davalıya tebliğ edildiği, davalı vekilinin 09/10/2014 havale tarihli dilekçeyle Mahkemeye başvurarak, cevap süresinin uzatılması talebinde bulunduğu anlaşılmaktadır. Mahkemece de, 09/10/2014 havale tarihli dilekçenin üzerine derkenar yazı yazılması suretiyle, "Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 317 maddesi uyarınca davalı vekiline bir defaya mahsus olmak üzere yasal cevap süresinin dolması tarihinden itibaren cevap dilekçesi verme süresinin iki hafta uzatılmasına” şeklindeki 09/10/2014 tarihli ara karar ile cevap süresinin uzatılmasına karar verilmiştir. Süre uzatım kararı üzerine cevap dilekçesi 30/10/2014 tarihinde Mahkeme kalemine sunulmuştur. Buna rağmen, Mahkemece, 19/02/2015 tarihli ön inceleme duruşması zaptında, dosyada süre uzatım kararı bulunmadığı gerekçesiyle, 30/10/2014 tarihinde sunulan cevap dilekçesinin süresinde olmadığının kabul edilmesi hatalıdır. Az önce detaylı açıklandığı üzere, süre uzatım kararının varlığı karşısında 30/10/2014 tarihinde sunulan cevap dilekçesinin süresinde olduğu sabittir. Dolayısıyla, Mahkemece, davalı tanıklarının dinlenilmemesi de hatalı olmuştur.

Yukarıda açıklanan sebeplerle, yıllık izin ücreti talebinin hukuki yarar yokluğu nedeniyle usulden reddine karar verilmeli; fazla çalışma ücreti talebi yönünden ise, cevap dilekçesinde bildirilen tanıkların dinlenilmesi için gerekli usulü işlemler tamamlandıktan sonra, iddia, savunma ve tarafların delilleri birlikte değerlendirilerek, oluşacak sonuca göre karar verilmelidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, bozma sebebine göre sair temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, davalı yararına takdir edilen 1.630,00 TL duruşma vekalet ücretinin karşı tarafa yükletilmesine, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 09/10/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/6392, Karar No: 2018/6046, Tarih: 16.10.2018

**14. Ceza Dairesi         2018/6392 E.  ,  2018/6046 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Mahkumiyet

İlk derece mahkemesince bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma; duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş, sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 16.10.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/10623, Karar No: 2024/393, Tarih: 26.01.2024

**12. Ceza Dairesi         2020/10623 E.  ,  2024/393 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2863 sayılı Kanuna aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

TEMYİZ EDENLER : Mahalli Cumhuriyet savcısı, katılan vekili

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanıklar hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

... Asliye Ceza Mahkemesinin, 04.02.2016 tarihli ve 2014/5 Esas, 2016/104 Karar sayılı kararı ile; 1.Sanık ... hakkında 2863 sayılı Kanun'a aykırılık suçundan, 2863 sayılı Kanun'un 74 üncü maddesinin birinci fıkrası, 74 üncü maddesinin birinci fıkrasının ikinci cümlesi, 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesi, 51 inci maddesinin birinci, üçüncü, yedinci ve sekizinci fıkraları, 53 üncü maddesi gereğince 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2.Sanık ... hakkında 2863 sayılı Kanun'a aykırılık suçundan, 2863 sayılı Kanun'un 74 üncü maddesinin birinci fıkrası, 74 üncü maddesinin birinci fıkrasının ikinci cümlesi, 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesi, 51 inci maddesinin birinci, üçüncü, yedinci ve sekizinci fıkraları, 53 üncü maddesi gereğince 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

3. Sanık ... hakkında 2863 sayılı Kanun'a aykırılık suçundan, 2863 sayılı Kanun'un 74 üncü maddesinin birinci fıkrası, 74 üncü maddesinin birinci fıkrasının ikinci cümlesi, 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesi, 51 inci maddesinin birinci, üçüncü, yedinci ve sekizinci fıkraları, 53 üncü maddesi gereğince 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Mahalli Cumhuriyet Savcısının temyiz nedenleri;

Somut olayda suç mahallinin korunması gereken yerler kapsamında olması nedeniyle aksine kanaatle sanıkların cezalarında 1/3 oranında indirim yapılarak haklarında eksik ceza tayininin usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

Katılan vekilinin temyiz nedenleri;

1.Verilen kararın usul ve Yasaya aykırı olduğuna,

2. Sanıklar hakkında erteleme hükümlerinin uygulanmamasının gerektiğine,

3. Diğer temyiz nedenlerine,

İlişkin.

III. OLAY VE OLGULAR

Mahalli Cumhuriyet Savcısının temyiz nedenleri;

Somut olayda suç mahallinin korunması gereken yerler kapsamında olması nedeniyle aksine kanaatle sanıkların cezalarında 1/3 oranında indirim yapılarak haklarında eksik ceza tayininin usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

Katılan vekilinin temyiz nedenleri;

1.Verilen kararın usul ve Yasaya aykırı olduğuna,

2. Sanıklar hakkında erteleme hükümlerinin uygulanmamasının gerektiğine,

3. Diğer temyiz nedenlerine,

İlişkin.

III. OLAY VE OLGULAR

A. Yerel mahkemenin Kabulü;" Yapılan yargılama toplanan deliller ve tüm dosya kapsamı hep birlikte değerlendirildiğinde, sanıkların fikir ve eylem birliği içerisinde hareket ederek suç tarihinde SİT alanı içerisinde yer almayan taşınmaz üzerinde kültür ve tabiat varlığı bulma amacıyla kazı yaptıkları, üzerlerine atılı suçtan cezalandırılmaları gerektiği sonucuna varılmıştır." denmiştir.

B. Sanık ... savunmasında; " Biz devlet teşvikinden yararlanmak amacıyla ... ve ...'nun dedesi ...'ya ait araziye ceviz ağacı dikmek istedik ancak su bulunmadığı için su çıkartmak üzere kuyu kazmaya karar verdik, bizim define aramak gibi kastımız kesinlikle yoktur, suçsuzum, beraatimi talep ederim, dedi." şeklinde beyanda bulunmuştur.

C.Sanık ... savunmasında; "Konu ile ilgili daha önce İstanbul Anadolu Sulh Ceza Mahkemesinde ifade vermiştim. O ifademi aynen tekrar ederim. Kendi arazimize devletimizin vermiş olduğu ceviz teşvikinden yaralanmak için su kuyusu kazamaya karar verdik. Su idaresine babam gidip izin almak istediğinde kendi tapulu arazimize 10 metreye kadar kazılacağını söylemişler. Biz de ağabeyim ... ve ... isimli şahıs ile dedemizin üzerine kayıtlı tapulu arazimize su kuyusu kazıyorduk. Bizi çekemeyen birisi define arıyorlar diye ihbar etmiş. Biz define aramıyorduk. Su kuyusu kazdığımıza dair şahitlerimiz de vardır. Şahitlerimizin dinlenmesini talep ediyorum. Şahitlerimin isimlerini ve adreslerini dilekçe ile kendi mahkememe göndereceğim. Suçsuzum. Öncelikle beraatime karar verilmesini talep ediyorum. Mahkemece aksi kanaate varılacaksa hakkımda Hükmün Açıklanmasının Geri Bırakılmasına ilişkin yasa maddelerinin uygulanmasını talep ediyorum. Dedi." şeklinde beyanda bulunmuştur.

D.Sanık ... savunmasında; "Konu ile ilgili daha önce İstanbul Anadolu Sulh Ceza Mahkemesinde ifade vermiştim. O ifademi aynen tekrar ederim. Dedemiz Kamil Furuncudan bize miras olarak kalan kendi arazimize devletimizin vermiş olduğu ceviz teşvikinden yararlanmak için su kuyusu kazamaya karar verdik. Su idaresine babam gidip izin almak istediğinde kendi tapumuzu 10 metreye kadar kazılacağını söylemişler. Biz de kardeşim ... ve ... isimli şahıs ile dedemizin üzerine tapulu arazimize su kuyusu kazıyorduk. Bizi çekemeyen birisi define arıyorlar diye ihbar etmiş. Biz define aramıyorduk. Kullandığımız malzemeler ...'ya aittir. Su kuyusu kazdığımıza dair şahitlerimiz de vardır. Şahitlerimizin dinlenmesini talep ediyorum. Şahitlerimin isimlerini ve adreslerini dilekçe ile kendi mahkememe göndereceğim. Suçsuzum. Öncelikle beraatime karar verilmesini talep ediyorum. Mahkemece aksi kanaate varılacaksa hakkımda Hükmün Açıklanmasının Geri Bırakılmasına ilişkin yasa maddelerinin uygulanmasını talep ediyorum. Dedi." şeklinde beyanda bulunmuştur.

IV. GEREKÇE

18.07.2013 günü saat 15:00 sıralarında izinsiz kazı yapıldığına dair ihbar yapılması üzerine jandarma görevlilerince saat 18:00 sıralarında olay yerine gidildiği, olay yerinin ormanlık alan olduğu, içerisinde çadır benzeri bir yapının farkedildiği, bu alana yaklaşıldığında bir şahsın kazı yapılan yere yakında bulunan kazı malzemelerinin başında durduğu, diğer şahsın kazılan yerin başında beklediği çıkan toprağı alarak kenara döktüğü, üçüncü kişinin de kazılan çukurun içinde olduğu, vinç ve jenaratörün çalışır vaziyette olduğu, kazılan yerin yaklaşık 10 metre derinliğinde olduğu, çukurun kenarında toprak yığınlarının olduğu, çukurun üzerine vinç kurmak için kullanılan demir iskelenin kurulu olduğu, demir iskeleye monte edilmiş 20 metrelik çelik halatlı vinç bulunduğu, vincin takılı bulunduğu çukurun tabanında içi toprakla dolu vaziyette üç tekerlekli demir inşaat kavasının olduğu, çukurun tabanında hilti, uzatma kablosu, murç, jenaratör olduğu, kazılan alanın çevresinde keser, kazma, balyoz, balta olduğu olduğu, kazı yapan şahısların sanıklar olduğu tespit edilmiş, sanıklar hakkında 2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan kamu davası açılmıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin erteleme kararlarının hukuka aykırı olduğuna ilişkin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Dava konusu yerde bağımsız arkeolog ve fen bilirkişi refakatinde keşif yapılarak, sit alanı ya da 2863 sayılı Kanun kapsamında korunması gerekli taşınmaz kültür varlığı olup olmadığı tereddütsüz şekilde tespit edilerek, sonucuna göre sanıklar hakkında 2863 sayılı Kanunun 74/1-2. cümlesinin uygulanıp uygulanmayacağı hususu gözetilmeksizin, davanın tarafı konumunda bulunan Müze Müdürlüğü raporu hükme esas alınmak suretiyle yazılı şekilde hüküm tesisi,

V. KARAR

Dava konusu yerde bağımsız arkeolog ve fen bilirkişi refakatinde keşif yapılarak, sit alanı ya da 2863 sayılı Kanun kapsamında korunması gerekli taşınmaz kültür varlığı olup olmadığı tereddütsüz şekilde tespit edilerek, sonucuna göre sanıklar hakkında 2863 sayılı Kanunun 74/1-2. cümlesinin uygulanıp uygulanmayacağı hususu gözetilmeksizin, davanın tarafı konumunda bulunan Müze Müdürlüğü raporu hükme esas alınmak suretiyle yazılı şekilde hüküm tesisi,

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle ... Asliye Ceza Mahkemesinin, 04.02.2016 tarihli ve 2014/5 Esas, 2016/104 Karar sayılı sayılı kararına yönelik mahalli Cumhuriyet savcısının ve katılan vekilinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

26.01.2024 tarihinde karar verildi.