muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/22070, Karar No: 2015/42773, Tarih: 10.09.2015

**6. Ceza Dairesi         2013/22070 E.  ,  2015/42773 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2011/407487

MAHKEMESİ : Ankara 5. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 03/11/2011

NUMARASI : 2011/252 (E) ve 2011/310 (K)

SUÇ : Yağma

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulu'nun takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

T.C. Anayasasının 90. maddesinin son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin 6/3-c maddesi ışığında, 5271 sayılı CMK'nın 150, 234 ve 239. maddeleri ile 5320 sayılı Yasanın 13. maddesine dayanılarak hazırlanan, Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafi ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 8. maddesi gereğince, sanıktan, yargılandığı suç nedeniyle baro tarafından görevlendirilen zorunlu savunman ücretinin alınmasına hükmedilemeyeceği, bu ücretin Adalet Bakanlığı bütçesinde bu amaçla ayrılan ödenekten karşılanacağı gözetilmeden, yazılı şekilde zorunlu savunman ücretinin sanıktan alınmasına hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık E.. Ö.. savunmanının temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, “Sanığa baro tarafından müdafi tayin edilmiş olmakla 498 TL müdafi ücreti ile ayrıca sanık için sarf edilen 150 TL yargılama giderinin sanıktan tahsiline” bölümünün hüküm fıkrasından çıkarılması suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 10/09/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9607, Karar No: 2019/81, Tarih: 15.01.2019

**10. Hukuk Dairesi         2016/9607 E.  ,  2019/81 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu 124. maddesi ile, “ Bir davada taraf değişikliği, ancak karşı tarafın açık rızası ile mümkündür. Bu konuda kanunlarda yer alan özel hükümler saklıdır. Ancak, maddi bir hatadan kaynaklanan veya dürüstlük kuralına aykırı olmayan taraf değişikliği talebi, karşı tarafın rızası aranmaksızın hakim tarafından kabul edilir. Dava dilekçesinde tarafın yanlış veya eksik gösterilmesi kabul edilebilir bir yanılgıya dayanıyorsa, hakim karşı tarafın rızasını aramaksızın taraf değişikliği talebini kabul edebilir. Bu durumda hakim, davanın tarafı olmaktan çıkarılan ve aleyhine dava açılmasına sebebiyet vermeyen kişi lehine yargılama giderlerine hükmeder.” düzenlemesine yer verilmiştir.

Buna göre, taraf değişikliği karşı tarafın muvafakati ile gerçekleştirilebilirken maddi hata bulunması, dürüstlük kuralına aykırı olmaması veya yanlışlığın kabul edilebilir bir yanılgıya dayanması halinde ise karşı tarafın muvafakati aranmaksızın hakim tarafından kabul edilmek suretiyle yapılabilmektedir.

Eldeki davada, Mahkemece, öncelikle iş kazası nedeniyle yaralanan sigortalının sigortalılık statüsünün ne olduğu ve işvereni belirlenmeli, davalı olarak gösterilen ...’nün tüzel kişiliğinin bulunmadığının, işveren olduğunun belirlenmesi halinde Milli Eğitim Bakanlığı’na husumet yöneltilebileceği gözetilerek davacının kabul edilebilir yanılgısı nedeniyle HMK 124. maddesi çerçevesinde husumetin doğru işverene yöneltilmesi için davacıya mehil verilmeli; onların da gösterecekleri bütün deliller toplandıktan sonra, yapılacak değerlendirme sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

2-Kabule göre de,

2-Kabule göre de,

A-Rücu davaları, kusur sorumluluğuna dayanmakta olup, iş kazasında kusuru olanlar davacı Kurumun rücu alacağından kusurları karşılığında sorumludur. Kusurun belirlenmesinde ise; zararlandırıcı sigorta olayının ne şekilde oluştuğunun, dosya içeriğindeki tüm deliller taktir olunarak belirlenmesi ve kabul edilen maddi olgular doğrultusunda, konusunda uzman sayılacak kişilerden oluşturulacak bilirkişi heyetinden, aynı olay nedeni ile daha önce açılmış ve kesinleşmiş tazminat ve ceza davaları varsa, bu davalardaki kusur raporları ile çelişki oluşturmayacak şekilde kusur oran ve aidiyeti konusunda rapor alınması gereklidir. Kusur durumu saptanırken, iş güvenliği mevzuatına göre hangi önlemlerin alınması gerektiğinin, bu önlemlerin işverence alınıp alınmadığının ve alınmış önlemlere sigortalı işçinin uyup uymadığının, 506 sayılı Kanunun 26. maddesi, 4857 sayılı Kanunun 77. maddesi çerçevesinde değerlendirilerek belirlenmesi gerekir.

Sigortalı veya hak sahipleri tarafından tazmin sorumluları aleyhine açılan tazminat davalarında alınan kusur tespitine ilişkin bilirkişi raporları ile ulaşılan sonuçlar, rücu davasında Kurumun taraf olmaması nedeniyle bağlayıcı nitelikte bulunmamakta, işçi sağlığı ve iş güvenliği kuralları yönünden ayrıntılı irdeleme içermesi halinde güçlü delil olarak kabul edilebilmektedir.

Dosya kapsamından, iş müfettiş raporunda sigortalının %100 kusurlu olduğunun belirlendiği, tazminat dosyasında hükme esas alınan kusur raporunda ise, davalının %75, sigortalının ise %25 kusurlu olduğunun kabul edildiği, eldeki davada kusur raporu alınmadığı, tazminat dosyasında var olan kusur oranının hükme esas alındığı anlaşılmıştır.

Yukarıda yapılan açıklamalar ışığında mahkemece, iş müfettiş raporu ile tazminat dosyasında alınan kusur raporu arasında çelişki oluştuğu gözetilerek, öncelikle zararlandırıcı sigorta olayının oluş şekli ve maddi olgu tereddütsüz belirlenmeli, kusur oran ve aidiyetleri; iş kazasının gerçekleştiği iş kolu ile iş güvenliği alanında uzman kişilerden seçilecek bilirkişi kurulundan kusur raporu aldırılmak suretiyle maddi oluşa ve Kanuna uygun olarak belirlenmeli ve çelişki giderildikten sonra sonucuna göre karar verilmesi gereğinin gözetilmemesi isabetsiz bulunmuştur.

B-506 sayılı Yasa'nın 92. maddesi, “Malûllük, yaşlılık ve ölüm sigortaları ile iş kazalarıyla meslek hastalıkları sigortasından hak kazanılan aylık ve gelirler birleşirse, sigortalıya veya hak sahibine bu aylık ve gelirlerden yüksek olanın tümü, eksik olanın da yarısı bağlanır. Bu aylık ve gelirler eşitse, iş kazalarıyla meslek hastalıkları sigortasından bağlanan gelirin tümü, malullük, yaşlılık ve ölüm sigortalarından bağlanan aylığın da yarısı verilir.” düzenlemesini içermektedir.

B-506 sayılı Yasa'nın 92. maddesi, “Malûllük, yaşlılık ve ölüm sigortaları ile iş kazalarıyla meslek hastalıkları sigortasından hak kazanılan aylık ve gelirler birleşirse, sigortalıya veya hak sahibine bu aylık ve gelirlerden yüksek olanın tümü, eksik olanın da yarısı bağlanır. Bu aylık ve gelirler eşitse, iş kazalarıyla meslek hastalıkları sigortasından bağlanan gelirin tümü, malullük, yaşlılık ve ölüm sigortalarından bağlanan aylığın da yarısı verilir.” düzenlemesini içermektedir.

Kurumun, sigortalı veya hak sahiplerine bağladığı ilk peşin sermaye değerli gelirden fazlasını isteme hakkı bulunmadığı gibi; bağlanan gelirin kesildiği veya kesilmesi gereğinin, yargılama sürecinde ortaya çıktığı durumlarda; Kurumun ödemediği veya ödemeyecek olduğu gelir kesimini rücuan isteyemeyeceği yönü de, tazmine yönelik davada gözetilmesi gereken genel ilkeler arasında bulunmaktadır.

Dava konusu edilen gelirlerin, 506 sayılı Yasanın 92. maddesi uyarınca indirildiğinin anlaşılması nedeniyle; davalının tazminle sorumlu olduğu ilk peşin sermaye değerli gelir miktarının; gelirin başladığı tarih itibariyle 506 sayılı Yasanın 92. maddesi uyarınca indirilmiş hali üzerinden hesaplanan ilk peşin sermaye değerli gelir miktarına, indirme tarihine kadar yapılan fiili ödeme miktarının yarısının da eklenmesi suretiyle belirlenecek miktara, davalının kusur oranı uygulanmak suretiyle belirlenmesi gerekir.

Mahkemece, sigortalıya bağlanan gelirlere 506 sayılı Yasanın 92. maddesinin uygulanıp uygulanmadığı araştırılarak sonucuna göre bir karar verilmemesi, isabetsiz bulunmuştur.

O hâlde, davalı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 15.01.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/8006, Karar No: 2015/3310, Tarih: 09.02.2015

**8. Hukuk Dairesi         2014/8006 E.  ,  2015/3310 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davada, 4721 Sayılı TMK'nın "Miras Hukuku" (TMK.3.Kitap) hükümlerinden kaynaklanan ve diğer dairelerin görevine girmeyen davalar sonucu verilen hüküm ve kararların Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih 2015/8 sayılı Kararı ile hazırlanıp, 22.01.2015 Tarihli ve 29244 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Hukuk Daireleri'ne ilişkin iş bölümü uyarınca, hükme yöneltilen temyiz itirazlarının incelenmesi Yargıtay (14.) Hukuk Dairesi'nin görev alanına girmesi nedeniyle, dosyanın anılan Daire Başkanlığı'na GÖNDERİLMESİNE, 09/02/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/10022, Karar No: 2023/2552, Tarih: 09.05.2023

**2. Ceza Dairesi         2023/10022 E.  ,  2023/2552 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2021/134 E., 2022/890 K.

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet, hükmün ortadan kaldırılması

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

... 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 11.10.2022 ve 28.12.2022 tarihli, 2021/134 Esas, 2022/890 Karar sayılı asıl kararı ile ek kararının suça sürüklenen çocuk tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde;

Suça sürüklenen çocuğun mahkemenin 11.10.2022 tarihli kararı ile hakkında hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli ve mala zarar verme suçlarından kurulan hükümleri temyiz ettiği, mahkemenin 28.12.2022 tarihli ek kararı ile de mala zarar verme suçundan kurulan hükmün ortadan kaldırılmasına karar verildiği, suça sürüklenen çocuğun 12.10.2022 ve 02.01.2023 tarihli dilekçeler ile asıl kararı ve ek kararı temyiz ettiği, ancak Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 29.01.2023 tarihli tebliğnamesi ile suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçlarından kurulan hükümlere yönelik 12.10.2022 tarihli dilekçe ile bildirilen temyiz istemine dair görüş bildirildiğinin anlaşılması karşısında; suça sürüklenen çocuğun hakkında mala zarar verme suçundan verilen ek karara yönelik temyiz istemi ile ilgili ek tebliğname düzenlenmesinden sonra dava dosyasının, geri gönderilmek kaydıyla, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 09.05.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9797, Karar No: 2016/1548, Tarih: 01.03.2016

**6. Ceza Dairesi         2015/9797 E.  ,  2016/1548 K.**

**"İçtihat Metni"**

... Ağır Ceza Mahkemesince verilen ... Ağır Ceza Mahkemesi (TMK. 10. Maddesi ile Görevli) Kapatılan ... Ağır Ceza Mahkemesinin 24/01/2013 gün ve 2009/458 esas, 2013/425 karar sayılı hükmün sanıklar ve savunmanlarının temyizi üzerine, Dairemizin 17/06/2015 gün ve 2014/14746 esas, 2015/41688 karar sayılı kısmen onama ve kısmen düzeltilerek onama yolundaki kararına karşı, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 10/12/2015 gün ve KD-2015/391821 sayılı yazısı ile "sanıklar hakkında 5237 sayılı Yasanın 58/9. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümün hükmünden çıkarılması, ayrıca sanık ... yönünden ilamın 3. sayfasının (II) numaralı başlığı altındaki 'suç işlemek amacıyla kurulan örgüte üye olmak' şeklindeki yazım hatasına ilişkin ibarenin 'bilerek ve isteyerek örgüte yardım etme' olarak DÜZELTİLMESİ,

... Ağır Ceza Mahkemesinin hükmünün sanıklar ..., ..., ..., ..., ... yönünden BOZULMASI, bozma sebebi hakkındaki hüküm temyiz edilmeksizin kesinleşen sanık ...'e de CMK.nın 325.maddesi uyarınca sirayet ettirilmesi, ancak bozma sebebi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASI"na karar verilmesinden bahisle kararın düzeltilmesi isteminde bulunulması üzerine dosya 22/12/2015 tarihinde Daireye gönderilmekle okunarak gereği görüşülüp düşünüldü:

T Ü R K M İ L L E T İ A D I N A

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının maddi hata nedeniyle karar düzeltme istemi yerinde görüldüğünden kabulü ile Dairemizin 17.06.2015 gün ve 2014/14746 Esas ve 2015/1688 Karar sayılı kararının II numaralı bendinde; sanık ... hakkında kurulan hükümdeki suç adının “suç işlemek amacıyla kurulan örgüte bilerek ve isteyerek yardım etme” yerine, sehven “suç işlemek amacıyla kurulan örgüte üye olma” yazılmak suretiyle maddi yazım hatası yapıldığının anlaşılması karşısında; “suç işlemek amacıyla kurulan örgüte üye olma” yazan kısmın, “sanık ... hakkında suç işlemek amacıyla kurulan örgüte bilerek ve isteyerek yardım etme” olarak DÜZELTİLMESİNE, kararın diğer yönlerinin aynen korunmasına,

Dairemizin kararı diğer yönlerden usul ve yasaya uygun olduğundan sanıklar ..., hakkında suç işlemek amacıyla kurulan örgüte bilerek ve isteyerek yardım etme suçundan kurulan hükümde, 5237 sayılı Yasanın 58/9. maddesinin uygulanmaması gerektiği yönündeki Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının CMK'nın 308/2, 3.maddeleri gereğince REDDİNE, dosyanın itiraz konusunda karar verilmek üzere Yargıtay Ceza Genel Kurulu'na gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na İADESİNE, 01.03.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5081, Karar No: 2017/7319, Tarih: 31.10.2017

**11. Ceza Dairesi         2016/5081 E.  ,  2017/7319 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa Muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

1-..... Tic. Ltd. Şti. yetkili temsilcisi olan sanığın, sahte fatura düzenlediği yönünde haklarında vergi tekniği raporları düzenlenen kişilerden sahte fatura alıp bunları yasal defterlerine kaydederek KDV indiriminde kullandığı iddia ve kabul edilen somut olayda, sanığın matbaa ustası olduğunu, ..... Ltd. Şti.ni .... isimli şahısla ortak kurduğunu, matbaada baskı işlerini yaptıklarını, şirket için gerekli olan malzemeleri ortağı olan ....'in ağabeyi ....'in aldığını, kağıt ve malzeme aldıkları firmaların hiç birini tanımadığını, ödemeleri genelde nakit yaptıklarını, kendisinin matbaanın iç işleyişi ile ilgilendiğini, gayrı resmi ortak olan .....'ın ürün alım satım işiyle ilgilendiğini, faturaların sahte olduğunu bilmediğini savunması; tanık .....'in, 2003 yılından bu yana kamuda çalıştığını, ağabeyi olan .....'in isteği üzerine şirkete ortak olduğunu, .....'ın şirkette gayrı resmi ortak olduğunu, bildiği kadarıyla ağabeyinin şirketin dış işlerine baktığını, sanığın da imalat işlerine baktığını, kimden ne kadar mal aldıklarını bilmediğini, kendisinin kağıt üzerinde ortak olması nedeniyle şirket işleriyle yakından ilgilenmediğini beyan etmesi karşısında; gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde ortaya çıkarılması bakımından; sanığın kullandığı ve sahte olduğu iddia olunan faturaları düzenleyen .... Vergi Dairesi Müdürlüğünün ..... vergi numaralı mükellefi ..... hakkında düzenlenen 28/03/2008 tarihli, VDNR-2008-1981/18 sayılı vergi tekniği raporu, .... Vergi Dairesi Müdürlüğünün ..... vergi numaralı mükellefi .....hakkında düzenlenen 17/07/2007 tarihli, VDNR-2007-1046/29 sayılı vergi tekniği raporu, ....Vergi Dairesi Müdürlüğünün ..... vergi numaralı mükellefi ..... hakkında düzenlenen 28/03/2008 tarihli, VDNR-2007-1046/27 sayılı vergi tekniği raporu ve ....Vergi Dairesi Müdürlüğünün 125 027 7070 vergi numaralı mükellefi .... Eğt. Öğr. Bilg. Kurs ve Okul Gıda İnş. İşl. Tic. Ltd. Şti. hakkında düzenlenen 17/11/2011 tarihli, VDNR-2011-2895/39 sayılı vergi tekniği raporları ve ekleri dosyaya getirtilip, bu firmalar hakkında sahte fatura düzenlemek suçundan dava açılıp açılmadığı, açılmış ise akıbeti araştırılıp dava dosyası celp edilip incelenerek özetinin duruşma tutanağına geçirilmesi, bu dava ile birleştirilememesi halinde, bu davayı ilgilendiren ve sahteliği belirleyen delillerin ve faturaların onaylı örneklerinin dava dosyasına intikal ettirilmesi, faturaların gerçek alım satım karşılığı olup olmadığının, mal ve para akışını gösteren sevk ve taşıma irsaliyeleri, teslim tesellüm belgeleri, bedellerinin ödendiğine ilişkin ticari teamüle uygun kanıtlama yeteneği olan geçerli ödeme belgeleri ve satıcının kasasına ya da banka hesabına girip girmediğinin tespiti ile, faturaları düzenleyen mükellefin yeterli üretimi, mal girişi ya da stoğu olup olmadığı da araştırılması, yukarıda belirtilen firma yetkilileri dinlenilerek sanığı ve sanığın savunmasında adı geçen...

....'i tanıyıp tanımadıkları, faturalara konu ürünleri kime teslim ettikleri sorulduktan sonra toplanan tüm deliller değerlendirilip sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerektiği gözetilmeden eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

2- Kabule göre de; 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin 3. fıkrası uyarınca aynı maddenin 1. fıkrasındaki yazılı hak yoksunluklarına hükmedilmesi gerektiğinin gözetilmemesi isabetsizliğinin, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün ve 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 31.10.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/12271, Karar No: 2012/3162, Tarih: 05.03.2012

**11. Hukuk Dairesi         2010/12271 E.  ,  2012/3162 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 10.Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 11.04.2008 tarih ve 2006/80 - 2008/157 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olup dava konusu meblağ 12.680,00 TL’nın altında bulunduğundan HUMK’nun 3156 sayılı Kanun ile değişik 438. maddesi gereğince duruşma isteğinin reddiyle tetkikatın evrak üzerinde yapılmasına karar verilerek dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davacı şirketin fon tarafından el konulan şirketlerden biri olduğunu, yeni medya grubu yönetimi tarafından grup şirketleri bünyesinde yapılan inceleme sonunda 13.02.2004 tarihi itibari ile kasada olması gereken nakit tutarları ile mevcutlar arasında fahiş fark bulunduğunun tespit edildiğini, davalıların yönetim kurulu üyesi, denetçi, mali koordinatör ve muhasebe müdür sıfatına sahip olmaları nedeniyle oluşan kasa açığından sorumlu olduklarını ileri sürerek, 1.348,66 TL’nın davalılardan müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı ... vekili davanın reddini savunmuş, diğer davalılar adına ilanen tebligat yapılmış ancak davaya cevap vermemiş ve duruşmalara katılmamışlardır.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davalı yönetim kurulu üyelerinin, yönetim kurulunda hissedar olan tüzel kişileri temsil ettikleri ve hangi eylemleri nedeniyle zarar oluştuğu hususunun tespit edilemediği, denetçilerin TTK'nun 353/3. maddesi uyarınca üç ayda bir şirket veznesini denetlemekle yükümlü oldukları ancak bu süre dolmadan azledildikleri, mali koordinatör ve muhasebe müdürü olan davalıların ise TTK’nun 319/2 ve 342. maddeleri anlamında anonim şirket müdürü sıfatı taşımadıkları gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

1-Dava, davacı şirketin eski yönetim kurulu üyeleri, denetçileri ve müdürleri olan davalılar aleyhine açılan sorumluluk davasıdır.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

1-Dava, davacı şirketin eski yönetim kurulu üyeleri, denetçileri ve müdürleri olan davalılar aleyhine açılan sorumluluk davasıdır.

Kural olarak, yönetim kurulu üyeleri şirket adına yaptıkları işlemlerden dolayı kişisel olarak sorumlu tutulamazlarsa da, öğretideki baskın görüşe göre, TTK’nun 336. maddesinde belirtilen hallerde ortaklığa ve ortaklık alacaklılarına karşı kusursuz olduklarını ispat etmedikçe tüm yöneticiler oluşan zarardan müteselsilen sorumlu olurlar. Yani yönetim kurulu üyelerinin görevlerini ifaları sırasında bir zarar oluşmuşsa, bu zararın üyelerin kusurlu eylemi sonucu meydana geldiğinin kabulü gerekmektedir. Başka bir deyişle, Türk Ticaret Kanunu yönetim kurulu üyeleri için kusur esasına dayanan bir sorumluluk öngörmüş ve yönetim kurulu üyeleri aleyhine kusur karinesi kabul etmiştir. Nitekim TTK’nun 338. maddesinde, yönetim kurulu üyelerinin kusur ve sorumluluklarının bulunmadığını ispat etmedikleri takdirde zarardan sorumlu oldukları düzenlenmiştir. Yine TTK’nun 346. maddesinde, yönetim kurulu üyelerinin kural olarak müdürlerin sebebiyet verdikleri zararlardan sorumlu olmadıkları, ancak ehil olmayan müdürler tayin etmek veya onların şirket için zararlı olan iş ve işlemlerine karşı müsamaha göstermek veya idare meclisinin salahiyetli olmadığı hususlara müdürleri mezun kılmak suretiyle sebebiyet verdikleri zararlardan dolayı şirkete karşı 336. madde hükmünce sorumlu olacakları belirtilmiştir. Denetim kurulu üyelerinin de kusursuz olduklarını ispat etmedikçe zarardan sorumlu bulundukları, TTK’nun 359. maddesinde düzenlenmiştir. Bu hali ile ispat külfeti açısından değerlendirildiğinde ters çevrilmiş bir kusur sorumluluğundan söz etmek mümkündür.

Dolayısıyla yönetim ve denetim kurulu üyelerinin sorumlulukları anılan yasa maddelerine göre belirlenmelidir. TTK’nun sistematiğinde yönetim ve denetim kurulu üyelerinin zarardan sorumlu tutulabilmeleri için bu görevlere göstermelik olarak atanıp atanmadıklarının veya bağımsız karar alma yetkilerinin bulunup bulunmadığının tespitinin gerektiğine dair bir düzenleme bulunmadığı gibi ne şekilde görevde olduklarının ve bunun sonucu olarak tüzel kişi hissedarları temsil edip etmemelerinin de bir önemi yoktur. O halde mahkemece davalıların kusur ve sorumluluklarının bulunmadığını ispat etmedikleri takdirde zarardan sorumlu oldukları ve yine denetim kurulu üyesi bulunan davalıların sorumluluklarının, bu sıfatları dikkate alınarak ayrıca değerlendirilmesi gerektiği gözetilmelidir. Öte yandan denetçi olan davalıların üç ayda bir şirket veznesini denetlemekle görevli oldukları ancak bu süre dolmadan azledildikleri belirtilmişse de, denetçilerin görev sürelerinin bir yılın üzerinde olduğu ve söz konusu kasa açığının bu dönemde oluşup oluşmadığının da açıklıkla belirlenmediği göz önüne alınmaksızın davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiş, kararın bozulması gerekmiştir.