muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/3745, Karar No: 2018/3568, Tarih: 16.04.2018

Önemle vurgulanmalıdır ki 01.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren 6098 sayılı ... Borçlar Kanununda eksik ve tam teselsül ayırımına son verilmiş, 61. maddede, birden çok kişi birlikte bir zarara sebebiyet verdikleri veya aynı zarardan çeşitli sebeplerden dolayı sorumlu oldukları takdirde, haklarında müteselsil sorumluluğa ilişkin hükümlerin uygulanacağı, 62. maddede, tazminatın aynı zarardan sorumlu müteselsil borçlular arasında paylaştırılmasında, bütün durum ve koşullar, özellikle onlardan her birine yüklenebilecek kusurun ağırlığı ve yarattıkları tehlikenin yoğunluğunun göz önünde tutulacağı, tazminatın kendi payına düşeninden fazlasını ödeyen kişinin, bu fazla ödemesi için, diğer müteselsil sorumlulara karşı rücu hakkına sahip ve zarar görenin haklarına halef olacağı bildirilmiştir.

İşveren veya üçüncü kişiye karşı açılan davalarda 5510 sayılı Kanunun 21. maddesine göre rücu alacağından sorumluluk belirlenirken kural olarak, işveren yönünden 1. fıkraya göre gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri ile yargılamada yöntemince hesaplanacak gerçek (maddi) zarar karşılaştırması yapılıp düşük (az) olan tutar esas alınmalı, üçüncü kişi bakımından 4. fıkra gereğince gerçek zarar gözetilmeksizin gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı benimsenmeli ve bunlara kusur oranları uygulanmalı ise de işveren ve üçüncü kişinin birlikte taraf olarak yer aldığı, başka anlatımla aynı anda 1. ve 4. fıkralara dayalı uyuşmazlıklarda, fıkralarda yer alan hükümlerin nasıl anlaşılması ve giderek ne şekilde uygulama yapılması gerektiği önem arz etmektedir.

Sigortalının iş kazası veya meslek hastalığına uğramasına birden çok kişinin birlikte kusurlarıyla neden olmaları durumunda, anılan 50 ve 51. maddeler (6098 sayılı Kanunun 61 ve 62. maddeleri) gereğince teselsül hükümleri kapsamında bu kişilerin birlikte sorumlulukları vardır ve 146. maddeye (6098 sayılı Kanunun 62. maddesine) göre, kendi payından fazlasını ödeyenin diğer müteselsil borçlulara karşı rücu hakkı saklı kalmak kaydıyla, her bir borçlu yönünden kusurlarına karşılık gelen miktar ayrılmaksızın teselsül kurallarına göre sorumluluklarına karar verilmelidir. İş kazası veya meslek hastalığına birlikte sebebiyet veren sorumluların işveren ve üçüncü kişi olması durumunda ise, işverenin müteselsilen sorumlu olacağı tutar, 1. fıkra gereğince kendi kusur payı gözetilerek sorumlu tutulacağı miktarın (gelirin ilk peşin sermaye değeri X işverenin kusur oranı), üçüncü kişinin 4. fıkraya göre sorumlu olacağı tutar (gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı X üçüncü kişinin kusur oranı) ile toplamı kadar olmalı, kanun koyucunun getirdiği “gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı” sınırlaması karşısında üçüncü kişinin müteselsilen sorumlu tutulacağı miktarın ise, gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı ile işveren de dahil olmak üzere tüm davalıların kusurları toplamının çarpımı sonucu elde edilecek tutar kadar olması gerekmektedir. Bu yaklaşım ve uygulama, işvereni, iç ilişkide üçüncü kişiye rücu edemeyeceği miktarı Kuruma ödemek zorunda bırakmadığından da hakkaniyete uygundur.

Kusurun belirlenmesinde, zararlandırıcı sigorta olayının ne şekilde oluştuğunun, dosya içeriğindeki tüm deliller takdir olunarak belirlenmesi ve kabul edilen maddi olgular doğrultusunda, konusunda uzman sayılacak kişilerden oluşturulacak bilirkişi heyetinden, aynı olay nedeniyle daha önce açılmış ve kesinleşmiş tazminat ve ceza dosyaları varsa, bu dosyalardaki kusur raporları ile çelişki oluşturmayacak şekilde kusur oran ve aidiyeti konusunda rapor alınması gereklidir. Maddi olguyu tespit ederken, Borçlar Kanununun 53 üncü maddesi uyarınca (TBK madde 74.) hukuk hakimi, ceza davasında alınmış kusur raporu ile bağlı olmayıp, kesinleşmiş ceza ilamıyla saptanmış maddi olgularla bağlı olduğu dikkate alınmalı, sigortalı veya hak sahipleri tarafından tazmin sorumluları aleyhine açılan tazminat davalarında alınan kusur tespitine ilişkin bilirkişi raporunun, rücu davasında bağlayıcı nitelikte değilse de güçlü delil niteliğinde bulunduğu hususu gözetilmelidir.

Davalı ... Mad. İnş. Turz. Nak. San. İç ve Dış Tic. Ltd. Şti. tarafından işletilen krom madeninde meydana gelen iş kazası sonucu vefat eden sigortalının hak sahiplerine yapılan peşin sermaye değerli gelir ve cenaze gideri nedeniyle davacı, oluşan Kurum zararından toplamda 23.230,99 TL'yi talep etmiş, Mahkemece, hükme esas alınan 01.07.215 tarihli kusur raporunda, asıl işveren konumunda ...'nün % 20, alt işveren ve sigortalının işvereni olarak ... Mad. İnş. Turz. Nak. San. İç ve Dış Tic. Ltd. Şti.’nin % 60 (bu kusurun % 5’inin ... Mad. İnş. Turz. Nak. San. İç ve Dış Tic. Ltd. Şti. Ortağı ...’a, % 5’inin işletme müdür yrd. ...’e, % 5’inin ocak mühendisi ...’e, % 3’ünün ocak başçavuşu ...’e, % 2’sinin vardiya çavuşu ...’a ait olduğu), sigortalının ise % 20 kusurlu olduğu belirlenmiş, davalıların toplam %80 kusurları karşılığından sorumlu oldukları ve bu şekilde ceza davasında da kusurlu bulunarak mahkum olanlara da kusur izafe edilmiş olması yerinde ise de, Yargıtay incelemesinden geçerek kesinleşmiş tazminat dosyası olan ... İş Mahkemesi'nin 2011/292 Esas sayılı dosyasında hükme esas alınan kusur raporuna göre ... Mad. İnş. Turz. Nak. San. İç ve Dış Tic. Ltd. Şti., sigortalının % 20 oranında, kusurlu olduğu belirtilmiş, % 30 oranında da aksi tesadüf ve kaçınılmazlık şeklinde belirlenmiş olup,raporlar arasındaki çelişki giderilmeksizin Mahkemece hüküm kurulduğu anlaşılmıştır.

Yukarıdaki yasal düzenleme ve açıklamalar ışığında dava değerlendirildiğinde, Mahkemece yapılması gereken, hak sahibi dosyasının güçlü delil niteliğinde olduğu ve ceza dosyasında mahkum olanlara da bir miktar kusur verilmesi gerektiği, davalı ... ve ... Mad. İnş. Turz. Nak. San. İç ve Dış Tic. Ltd. Şti.'nin işverenin teselsül sorumluluğu olan 5510 sayılı Yasanın 21.maddesinin 1. fıkrası kapsamında, dava dışı ceza dosyasında mahkum olan gerçek kişilerin 3. kişi olduğu,buna göre teselsül sorumluluklarının 21. maddesinin 4. fıkrası kapsamında olduğu hususu gözetilerek, iş kazasının olduğu meslek kolu ile iş ve işçi güvenliği konusunda uzman bilirkişi kurulundan mevcut raporlar arasındaki çelişkiyi giderecek şekilde yeniden kusur raporu alınarak sonuca gidilmelidir.

Açıklanan maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, Mahkemece; eksik inceleme ve araştırma ile yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O hâlde, taraf vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalılara iadesine, 16/04/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/20242, Karar No: 2015/36914, Tarih: 03.11.2015

**4. Ceza Dairesi         2015/20242 E.  ,  2015/36914 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2014/180520

MAHKEMESİ : Kınık Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 26/03/2014

NUMARASI : 2013/227 (E) ve 2014/103 (K)

SUÇLAR : Tehdit, yaralama, yaralamaya teşebbüs

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1-Sanığa yükletilen yaralama ve yaralamaya teşebbüs eylemleriyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemlerin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tiplerine uyduğu,

Cezaların, kanuni bağlamda uygulandığı,

Anlaşıldığından, sanık A.. S..'ın ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmediğinden, tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA,

2-Tehdit suçundan kurulan hükmün temyizine gelince;

Başkaca nedenler yerinde görülmemiştir. Ancak,

Sanığın, mağdur A.. S..'a yönelik elinde bıçakla söylediği “Adem evi terk et, seni keseceğim” biçimindeki sözlerinin, mağdur evin içerisindeyken silahı görmeden gerçekleştirilmesi karşısında, suçun silahla tehdit olarak kabul edilemeyeceği ve eylemin TCK 106/1-1. madde kapsamında kaldığı gözetilmeden; aynı Kanunun 106/2-a maddesi gereği mahkumiyet hükmü kurulması,

Kanuna aykırı ve sanık A.. S..'ın ileri sürdüğü temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, tebliğnameye aykırı olarak olarak, HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 03/11/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/785, Karar No: 2017/6408, Tarih: 13.12.2017

**14. Ceza Dairesi         2015/785 E.  ,  2017/6408 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çocuğun nitelikli cinsel istismarı (sanıklar İkram ve Mehmet), kişiyi hürriyetinden yoksun kılma (sanıklar)

HÜKÜM : Sanıklar ...'ın kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan mahkumiyetleri ile diğer atılı suçtan beraatlerine, sanık ... 'ın çocuğun cinsel istismarı suçundan beraatine

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dosyanın incelenmesinde gerekçeli kararda ve 14.09.2011, 02.11.2011, 28.12.2011 tarihli duruşma tutanaklarında zabıt katibinin; 29.07.2011, 24.08.2011 tarihli duruşma tutanaklarında üye hakim...'nun ve 06.03.2013 tarihli duruşma tutanağında üye hakim ...'nin ıslak imzaları ile Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) üzerinde yapılan kontrole göre elektronik imzalarının bulunmadığı anlaşıldığından, söz konusu imza eksiklikleri tamamlandıktan ve katılanlar vekilince sunulan 07.03.2013 günlü süre tutum ve 01.04.2013 havale tarihli gerekçeli temyiz dilekçeleriyle sanık ... hakkında çocuğun cinsel istismarı suçundan kurulan beraat hükmü de temyiz edildiği halde tebliğnamede bu hükmün onanması veya bozulması yönünde açık ve net görüş bulunmadığı saptanmakla, anılan hususta ek tebliğname düzenlenmesinden sonra Dairemize iade edilmek üzere esası incelenmeyen dosyanın mahkemesine gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 13.12.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/25876, Karar No: 2014/8924, Tarih: 31.03.2014

**5. Hukuk Dairesi         2013/25876 E.  ,  2014/8924 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 20. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 20/06/2013

NUMARASI : 2012/289-2013/401

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Dava konusu taşınmaz imar planında dere koruma bandı içinde park ve yol olarak ayrılmış ise de; mahallinde yapılan keşif sonrası alınan bilirkişi raporlarına göre, taşınmaza davalı idarelerce fiilen el atılmadığı anlaşılmıştır.

11.06.2013 tarihinde yürürlüğe giren 6487 sayılı yasanın 21. maddesi ile Kamulaştırma Kanununun geçici 6. maddesinde yapılan değişiklik ile; “Uygulama imar planlarında umumi hizmetlere ve resmî kurumlara ayrılmak suretiyle veya ilgili kanunların uygulamasıyla tasarrufu kısıtlanan taşınmazlar hakkında, 3/5/1985 tarihli ve 3194 sayılı İmar Kanununda öngörülen idari başvuru ve işlemler tamamlandıktan sonra idari yargıda dava açılabilir. Bu madde hükümleri karara bağlanmamış veya kararı kesinleşmemiş tüm davalara uygulanır.” hükmü getirilmiştir.

Öte yandan Anayasa Mahkemesi’nin 25.09.2013 gün 2013/93 Esas, 2013/101 Karar sayılı ilamında da; “Kamulaştırmasız el atmadan söz edilebilmesi için taşınmaz zilyetliğinin idareye geçmesi ve taşınmazın fiilen kamu hizmetine tahsis edilmiş olması gerektiği; imar kısıtlamalarında taşınmazın zilyetliğinin malikte kalmaya devam etmekte olup, yalnızca malikin tasarruf yetkisinin, ilgili mevzuattan kaynaklanan bazı kısıtlamalara maruz kaldığı, bu nedenle imar kısıtlamalarından kaynaklanan tazminat davalarının idari yargıda açılabileceği” kabul edilmiştir.

Yukarıda açıklanan nedenlerle, davanın idari yargıda görülmesi gerektiğinden, dava dilekçesinin görev yönünden reddi yerine, yazılı şekilde hüküm kurulması,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 31.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/8430, Karar No: 2024/4353, Tarih: 18.09.2024

**12. Ceza Dairesi         2022/8430 E.  ,  2024/4353 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/244 E., 2020/377 K.

SUÇ : Taksirle öldürme

HÜKÜM : Beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Onama

Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin; katılanlar vekilinin temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesindeki temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yerel Mahkemece sanık ... hakkında taksirle öldürme suçundan, 5237 sayılı TCK'nın 85/1, 62/1, 51, 53/6. maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmalarına, hükmedilen cezanın ertelenmesine karar verilmiş, Dairemizin bozma ilamıyla eksik inceleme neticesinde sanık hakkında mahkumiyet hükmü kurulması sebepleriyle hükmün bozulmasına karar verilmiş, bozma ilamına uyan mahkemece sanıklar hakkında ayrı ayrı CMK'nın 223/2-c maddesi gereğince beraatlerine karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca onama kararı verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılanlar vekilinin temyiz sebepleri; sanıkların kusurlu olduğuna, kusur tayininin hatalı yapıldığına, sanıkların mahkumiyetine karar verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Yerel Mahkemece, dosyada mevcut belge ve bilgiler, soruşturma ve kovuşturma evrelerinde alınan beyanlarla birlikte dikkate alınarak yapılan değerlendirmede; Katılan ...'ün, 03.11.2010 günü Muratlı Çarşamba pazarında tezgahta açık şekilde mantar satan sanık ...'den yarım kilo mantar aldığı, mantarı 08.11.2010 gününe değin beklettiğini ve beyanına göre tavuk ciğeri ile karıştırarak pişirdiği, eşi olan ...'ün bu yemekten bol miktarda yediği ve 09.11.2010 günü saat 11.00 sıralarında rahatsızlanarak Muratlı Devlet Hastanesine kaldırıldığını, dokuz günlük tedavisi ardından sevk edildiği Tekirdağ Devlet Hastanesinde vefat ettiği, düzenlenen adli raporlara göre ölümünün mantar zehirlenmesi ve gelişen komplikasyonlar sonucu meydana gelmiş olduğunun anlaşıldığı olayda, düzenlenen bilirkişi raporu ile mantarın 5 gün olumsuz koşullarda bekletilmesinin bozulmasına sebebiyet verebileceği, açık pazardan satın alınan mantarın evde pişirilme anına kadar 5 gün ne şartlarda saklanıldığının tespit edilememesi karşısında, pazarcı ... ile mantar üreticisi şirket yetkilileri ... ve ... hakkında beraat kararı verilmiştir.

IV. GEREKÇE ve KARAR

Yapılan yargılama sonunda, yüklenen suç bakımından sanıkların taksirinin bulunmadığı, gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, Muratlı Asliye Ceza Mahkemesinin kararında katılanlar vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılanlar vekilinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

IV. GEREKÇE ve KARAR

Yapılan yargılama sonunda, yüklenen suç bakımından sanıkların taksirinin bulunmadığı, gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, Muratlı Asliye Ceza Mahkemesinin kararında katılanlar vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılanlar vekilinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

18.09.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/4759, Karar No: 2011/9409, Tarih: 18.10.2011

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2011/4759 E.  ,  2011/9409 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki istihkak davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı alacaklı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı 3.kişi vekili, Bodrum 2. İcra Müdürlüğünün 2010/815 sayılı takip dosyasından, 02.09.2010 tarihinde davacıya ait işyerindeki malların haczedildiğini belirterek, İİK”nun 96 ve devamı maddelerine dayalı olarak istihkak davasının kabulüne ve haciz işleminin yasalara aykırı olduğundan haczin iptal istemi ile iki ayrı dava açmış davalar arasında irtibat bulunduğundan bahisle mahkemece birleştirilmiştir.

Davalı alacaklı vekili,davacı 3.kişinin borçlunun dayısı olduğunu, işyerinin danışıklı olarak 3.kişiye devredildiğini, takip dayanağı çekin, haciz adresindeki işyerinin iç dolaplarının yapım ve montaj işçiliği karşılığında verildiğini ve haksız açılan davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, tüm dosya kapsamından 02.09.2010 tarihli haczin davacının işyerinde yapıldığı, vergi kaydı ve ruhsatın davacı adına ve haczedilen malların borçlunun iştigal alanından farklı nitelikte olduğundan, hacizli malların davacıya ait olduğu kanaatine varıldığından bahisle davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı alacaklı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava 3.kişinin, İİK’nun 96 ve devamı maddelerine dayalı olarak açtığı istihkak davasına ilişkindir.

Dava konusu haciz 02.09.2010 tarihinde, takip ve 07.12.2010 tarihli vergi idaresi yazısında 23.08.2009 tarihinde borçlu adresi olan ve halen mahalde borçluya ait bir çok belgenin bulunduğu adreste yapılmıştır. Buna göre İİK’nun 96/a maddesinde öngörülen mülkiyet karinesi borçlu dolayısı ile davalı alacaklı yararınadır. Bu yasal karine aksinin davalı 3.kişi tarafından kesin ve güçlü delillerle ispatlanması gerekmektedir.

Dosya içerisindeki belgelerden, borçlunun bu adreste önceden butik işletirken 01.05.2009 tarihinde itibaren hediyelik ve gümüş eşya satışına başladığı, borcun doğumundan sonra 23.08.2010 tarihinde faaliyetine son verdiği ve aynı tarihte davacı 3.kişinin aynı faaliyet alanında işe başladığı, tanık beyanlarında da davacının borçlunun akrabası olarak belirtildiği nitekim borçlu ve davacının Siverek nüfusuna kayıtlı olup aynı yerde ikamet ettikleri anlaşıldığından, yapılan işyeri devri alacaklılardan mal kaçırma amacına yönelik danışıklı olduğu anlaşılmaktadır.

Bir an için işyeri devrinin danışıklı olmadığı düşünüle dahi, işyeri devri İİK’nun 44.madde koşullarına uygun yapılmadığı iddia ve ispat edilmediği gibi, BK’nun 179.maddesi gereğince işyerini devir alan davacının devir aldığı işletmenin borçlarından sorumlu olacağından, bu devir alacaklının haklarını etkilemeyecektir.

Bir an için işyeri devrinin danışıklı olmadığı düşünüle dahi, işyeri devri İİK’nun 44.madde koşullarına uygun yapılmadığı iddia ve ispat edilmediği gibi, BK’nun 179.maddesi gereğince işyerini devir alan davacının devir aldığı işletmenin borçlarından sorumlu olacağından, bu devir alacaklının haklarını etkilemeyecektir.

Bu durumda, davacı 3.kişinin davasının reddine karar verilmesi gerekirken, hatalı değerlendirme ile yazılı şekilde davanın kabulüne karar verilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalı alacaklıya geri verilmesine 18.10.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/5293, Karar No: 2025/4738, Tarih: 21.04.2025

**11. Ceza Dairesi         2024/5293 E.  ,  2025/4738 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Defter, kayıt ve belgeleri gizleme

İNCELEME KONUSU

KARAR : Mahkûmiyet

KANUN YARARINA BOZMA

YOLUNA BAŞVURAN : Adalet Bakanlığının istemi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması

Sivas 8. Asliye Ceza Mahkemesinin, 11.04.2023 tarihli ve 2022/155 Esas, 2023/161 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında defter, kayıt ve belgeleri gizleme suçundan, 213 sayılı Kanun'un 359/a-2. maddesi uyarınca 18 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ilişkin hükmün, istinaf edilmeksizin 16.05.2023 tarihinde kesinleştiği anlaşılmıştır.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 309/1. maddesi uyarınca, 17.09.2024 tarihli ve 2024/2833 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 04.10.2024 tarihli ve KYB-2024/98219 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 04.10.2024 tarihli ve KYB-2024/98219 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

“Dosya kapsamına göre, sanığın yetkilisi olduğu ... İnşaat Taahhüt Mobilya İmalat Turizm Otomotiv Tarım Gıda Madencilik İthalat İhracat Sanayi ve Ticaret Limited Şirketine ait 2016 yılı hesap dönemine ilişkin kullanmış olduğu yasal defter ve belgeleri 2021 takvim yılında kendisinden istenilmiş olmasına rağmen yasal süresi içerisinde incelemeye ibraz etmeyerek gizlediğinden bahisle açılan kamu davasına ilişkin yapılan yargılama neticesinde sanığın yazılı şekilde mahkûmiyetine karar verildiği,

Anılan kararda, sanığa 15/04/2022 tarihinde yürürlüğe giren Hazineye Ait Taşınmaz Malların Değerlendirilmesi ve Katma Değer Vergisi Kanunu'nda Değişiklik Yapılması Hakkında Kanun ile Bazı Kanunlarda ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair 7394 sayılı Kanun'un 4. maddesi ile 213 sayılı Kanun'un 359. maddesinde yapılan değişiklik uyarınca etkin pişmanlık hükmünden faydalanması için ihtarat yapılmasına rağmen, sanığın kovuşturma aşamasında hüküm kuruluncaya kadar etkin pişmanlıktan faydalanmadığı cihetle, söz konusu değişikliğe istinaden indirim yapılmasına yer olmadığına karar verilmiş ise de,