muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/12137, Karar No: 2014/13547, Tarih: 20.11.2014

Dava, 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun Ek-4. maddesi gereğince yapılan kullanım kadastro tespitine itiraza ilişkindir. Taraflar arasında satış hususunda ihtilaf bulunmamaktadır. Sorun, satılan yerin belirlenmesine ilişkindir. Diğer yandan davacının taşınmazda kullanımı olup olmadığı konusunda alınan yerel bilirkişi beyanları da yeterli olmayıp, fen bilirkişi raporu da ihtimalli olarak düzenlenmiş, mahkemece hükümde hangi gerekçeyle fen bilirkişi raporuna ekli EK-2 haritaya dayandığı da tereddüte mahal bırakmayacak şekilde açıklanmamıştır. Eksik araştırma ile hüküm kurulamaz. O halde doğru sonuca ulaşabilmek için, HMK 31. maddesi ile hakime verilen davayı aydınlatma görevi kapsamında taraflara tanık gösterme imkanı sağlanmalı, mahallinde; yaşlı, tarafsız, yöreyi iyi bilen, davada yararı bulunmayan şahıslar arasından seçilecek yerel bilirkişiler, taraflar arasındaki satış hususunu bilebilecek tanıklar huzuruyla yeniden keşif yapılmalı, yerel bilirkişi ve tanıklardan dava konusu taşınmazın öncesinin kime ait olduğu, kimden kime nasıl intikal ettiği, kim tarafından ne zamandan beri ne suretle kullanıldığı, kime satıldığı hususları etraflıca sorulup maddi olaylara dayalı olarak açıklattırılmalı, davacı tarafın ayanağı satış senetleri mahalinde uygulanıp çekişmeli taşınmazı kapsayıp kapsamadığı belirlenmeli, uyuşmazlığı aydınlatacak şekilde fen bilirkişisinden rapor tanzim ettirilmesi istenmeli ve sonucuna göre karar verilmelidir. Eksik incelemeyle yazılı olduğu şekilde hüküm kurulması isabetsiz olup, davalının temyiz itirazları açıklanan nedenlerle yerinde bulunduğundan kabulüyle hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan temyiz karar harcının talep halinde temyiz edene iadesine, 20.11.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/12597, Karar No: 2015/482, Tarih: 13.01.2015

**3. Hukuk Dairesi         2014/12597 E.  ,  2015/482 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA 9. AİLE MAHKEMESİ

TARİHİ : 10/04/2014

NUMARASI : 2013/1501-2014/484

Taraflar arasında görülen nafaka davasının yapılan yargılaması sonunda yerel mahkemece verilen hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin anne babasının 1997 yılında boşandıklarını, müvekkiline bugüne kadar annesinin baktığını, öğrenci olan müvekkilinin 11.05.2013 günü reşit olduğunu belirterek; aylık 750,00 TL yardım nafakasının davalı babadan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece; davanın kısmen kabulü cihetine gidilerek; dava tarihinden itibaren geçerli olmak ve tahsilde tekerrür oluşturmamak kaydı ile aylık 250,00 TL yardım nafakasının davalıdan tahsiline karar verilmiş, hüküm, davacı vekili tarafından, davalının 18 yıldır kızına icra yoluyla nafaka verdiği, başka herhangi bir katkısının bulunmadığı, bu nedenle takdir edilen nafakanın çok az olduğu belirtilerek temyiz edilmiştir.

Dava; yardım nafakası istemine ilişkindir.

Somut olayda sağlıklı bir temyiz incelemesi yapılabilmesi için; davacının, anne babasının boşanmasına ilişkin dava dosyası ile eğer davacı için geçmiş dönemlerde iştirak nafakası takdir edilmiş ise iştirak nafakasının artırılmasına ilişkin dava dosyalarının temin edilerek incelenmesi gerekmektedir.

Hal böyle olunca mahkemece; davacının anne babası arasında görülen boşanma dosyası ile davacı için açılmış iştirak nafakası artırımına ilişkin dosyalar var ise iş bu dosyaların temin edilerek dosya içerisine konulup temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 13.01.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/9725, Karar No: 2013/13665, Tarih: 28.06.2013

**11. Hukuk Dairesi         2013/9725 E.  ,  2013/13665 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL 3.FİKRÎ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

(...)

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 3.Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 15/12/2011 gün ve 2009/107-2011/265 sayılı kararı onayan Daire’nin 22.03.2013 gün ve 2013/5343-2013/5638 sayılı kararı aleyhinde davacı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili Derneğin Yönetim Kurulu tarafından alınan 20 Mart 2000 tarihli kararı gereğince, Galatasaray Futbol Takımı'nın posterinin, ayrı basım veya gazete sayfası olarak yayınlamanın müvekkilinin iznine bağlanıp aksi durumda 50.000.00 USD talep edileceğinin belirlendiğini, bu hususun davalıya 2000 yılında keşide edilen ihtarname ile bildirildiğini, davalı tarafından basım ve yayımı gerçekleştirilen ...'nin 19.08.2008 tarihli nüshasında, müvekkili futbol takımının posterinin, dev poster adı altında sözleşme yapılmaksızın ve izin alınmaksızın yayınlandığını ileri sürerek, 50.000 USD telif hakkı bedelinin karar gününde aynen ödenmesi veya dava tarihindeki kur üzerinden hesaplanmak suretiyle bulunacak Türk Lirası karşılığının, dava tarihinden itibaren işleyecek reeskont faizi ile davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, davanın reddine dair verilen kararın davacı vekilince temyizi üzerine karar dairemizce onanmıştır.

Davacı vekili, bu kez karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin HUMK’nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK’nın 442. maddesi gereğince REDDİNE, alınması gereken 50,45 TL karar düzeltme harcı peşin ödenmiş olduğundan yeniden alınmasına yer olmadığına, 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nın 442/3. maddesi hükmü uyarınca, takdiren 219,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyenden alınarak Hazine’ye gelir kaydedilmesine, 28.06.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/3178, Karar No: 2007/3855, Tarih: 06.06.2007

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2006/3178 E.  ,  2007/3855 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Hakimliği

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

K A R A R

Dava BK’nın 355 ve devamı maddelerinde düzenlenen eser sözleşmesinden kaynaklanan alacak istemine ilişkin olup mahkemece davanın kısmen kabulüne dair verilen karar davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesinde 28.06.2002 tarihli sözleşme gereğince üstlenilen isale hattı projesinin 01+000-04+600 km. ve 18+900-30+325 km.ler arası çalışma güzergahında fiyatı belirlenmemiş geniş derin kazı cinsinden sandık hafriyatı yapılmış olmasına rağmen davalının yapılan işi serbest kazılara ilişkin birim fiyatı ile değerlendirdiği iddia edilerek 800.000,00 YTL’nin tahsili talep edilmiştir.

Sözleşmenin eki olan İller Bankası Yapım İşleri Genel Şartnamesinin 37.maddesinde müteahhidin geçici hakedişlere itirazı olduğu takdirde karşı görüşlerinin neler olduğunu ve dayandığı gerekçeleri, vereceği ve bir örneğini de hakediş raporuna ekleyeceği dilekçesinde açıklaması ve hakediş raporuna “...verilen …/…/… tarihli dilekçemde yazılı ihtirazi kayıtla” cümlesini yazarak imzalaması gerektiği, müteahhidin itirazlarını bu şekilde bildirmediği takdirde hakedişi olduğu gibi kabul etmiş sayılır hükmü getirilmiştir.

Davacı tarafın ödemelerin serbest kazı fiyatları ile yapılmasına ilişkin olarak düzenlenen 11 adet hakedişe yukarıda açıklanan şekilde bir itirazı bulunmamaktadır. Yanlar arasındaki sözleşmenin 18.maddesinde anlaşmazlığın ortaya çıktığı tarihten başlamak üzere 15 gün için de başvurulacağı kabul edilmiştir. İlk hakedişle birlikte ihtilafın ortaya çıktığı dikkate alındığında 15 günlük süre de dilekçe verilmiştir. Sözleşmenin 18.maddesinin şartnamenin 37.maddesini ortadan kaldırıcı nitelikte olduğu da kabul edilemez.

O halde mahkemece davacının hakedişlere usulüne uygun olarak itirazının bulunmaması nedeniyle talep hakkının düştüğü gözden kaçırılarak davanın tamamının reddi yerine kısmen kabulüne karar verilmesi doğru olmamış kararın bozulması gerekmiştir.

Bundan ayrı mahkemece hüküm altına alınan miktara tahsil aşamasında KDV ilave edilmesine de karar verilmiştir. Böyle bir hüküm infazda tereddütlere neden olacağından HUMK’nın 389.maddesine aykırı hüküm kurulmuş olması da kabul şekli bakımından doğru bulunmamıştır.

SONUÇ:Yukarıda yazılı nedenlerden dolayı kararın davalı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine, 06.06.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/10182, Karar No: 2012/13296, Tarih: 26.11.2012

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2012/10182 E.  ,  2012/13296 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz istemlerinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Mahkemece yapılan araştırma ve inceleme ile alınan bilirkişi raporu hüküm kurmaya yeterli değildir.

Şöyle ki;

Kamulaştırma Yasası'nın 10. maddesi ile bedelin tespiti esaslarını düzenleyen 11. maddenin (g) bendi hükmüne göre; kamulaştırılacak taşınmazın arsa olarak kabulü halinde kamulaştırma (değerlendirme) gününden önceki özel amacı olmayan emsallerin satış değeri esas alınarak değerinin tespit edilmesi gerekir.

Bu esaslara göre gerçekçi ve doğru sonuçlara ulaşılabilmesi için ana amaç; emsal alınan taşınmazın satış tarihinin değerlendirme tarihinden önce ve değerlendirme tarihine yakın bulunması, dava konusu taşınmaza örnek teşkil edebilecek nitelikte, dava konusu taşınmaz ile aynı veya yakın semtlerde bulunması, topografik yapısı, manzarası, konumu, üzerinde yapılabilecek inşaat ve katlar için izin ve ruhsat sınırları, yüzölçümleri, imar uygulamasına konu edilmiş olup olmadıkları, sokak, cadde veya şehir alanlarına cepheleri ve mesafeleri gibi yönlerden benzer ya da yakın özelliklere sahip bulunması gereklidir. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda ise 10 ada 360 parsel sayılı 100 m² yüzölçümlü taşınmazın 28.06.1994 tarihinde 14.000.000 TL bedelli satışının emsal alındığı belirtilmiş ise de, dosyaya getirtilen tapu kayıtlarında 360 parselin 75 m² yüzölçümlü olduğu ve 28.06.1994 tarihli 10.000.000 TL bedelli satışının olduğu belirtilmiş olup, mahkemece bu çelişkiler giderilmeden gerçekte varolmayan bir satışı emsal olarak inceleyen bilirkişi raporuna göre hüküm kurulmuş olması doğru görülmemiştir.

Mahkemece tarafların vereceği ya da re'sen getirtilecek kayıtlar üzerinden yukarıda açıklanan ilkelere uygun taşınmaz satışları araştırılarak emsal olabilme niteliklerine uygun bulunanlar tespit edilip bu emsallerin 11. maddenin (d) bendinde öngörülen vergiye esas olmak üzere ilgili belediyelerce bulundukları cadde veya sokak için değerlendirme tarihindeki asgari m² değerleri getirtilip, dava konusu taşınmazın değerlendirme, emsal taşınmazların ise değerlendirmeye esas alınan satış tarihleri itibarıyla imar düzenlemesi sonucu meydana gelen imar parselleri olup olmadıkları da belediye imar müdürlüğü ve tapu müdürlüklerinden araştırılıp bu emsallere göre ve ayrıntılı olarak karşılaştırma yapan raporlar alınarak oluşacak duruma göre karar verilmelidir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harçlarının istek halinde temyiz edenlere iadesine, 26.11.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/3477, Karar No: 2024/15359, Tarih: 11.12.2024

**11. Ceza Dairesi         2023/3477 E.  ,  2024/15359 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2022/607 E., 2023/194 K.

SUÇ : Defter, kayıt ve belge gizleme

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp gerekçeli kararda gösterilerek tartışılan delillere, Mahkemenin oluşa uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre, sanık müdafiinin diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir, ancak;

Sanığa yüklenen defter, kayıt ve belgeleri gizleme suçunda vergi ziyaı oluşmadığı gibi tarh edilen vergi ve vergi aslına bağlı olarak kesilen bir cezanın da bulunmadığı, söz konusu eylemden dolayı 213 sayılı Kanun'un 353 üncü maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca kesilen özel usulsüzlük cezasının aynı Kanun'un 359 uncu ve 371 inci maddelerinde belirtilen tarh edilen vergi ve vergi aslına bağlı olarak kesilen bir ceza olmadığı dikkate alındığında; 213 sayılı Kanun'un 359 uncu maddesine 7394 sayılı Kanun'un 4 üncü maddesi ile eklenen "Tarh edilen vergi ve vergi aslına bağlı olarak kesilen cezanın bulunmadığı durumlarda verilecek ceza yarı oranından indirilir." şeklindeki düzenleme uyarınca sanık hakkında, tayin edilen temel ceza üzerinden 1/2 oranında indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi suretiyle fazla ceza tayini,Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 11.12.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/13854, Karar No: 2013/18666, Tarih: 21.11.2013

**19. Hukuk Dairesi         2013/13854 E.  ,  2013/18666 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkili şirketten mal satın ve teslim alan davalının, fatura bedelini ödemediği gibi alacağın tahsili için girişilen icra takibine de haksız olarak itiraz ettiğini iddia ederek itirazın iptaline ve icra inkar tazminatına hükmolunmasını talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili cevabında, takibe konu borcun 2010 yılı başlarında taraflar arasında yapılan işten kaynaklandığını ve müvekkili şirketin bu borcunu taksitler halinde davacı şirkete ödediğini ancak aralarında çıkan anlaşmazlık nedeni ile davacı şirketin yeni bir fatura düzenleyerek icra takibine geçtiğini, 03.11.2010 tarihinde taraflar arasında yapılan bir ticaret yada mal alım satımı olmadığını savunarak davanın reddi ile lehlerine tazminata karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna göre davacı tarafın takibe konu faturadan dolayı davalıdan alacaklı olduğunu ispatlayamadığı, davalının tazminat isteminin koşullarının bulunmadığı gerekçesiyle davanın ve davalının tazminat isteminin reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere ve özellikle davacının davalı tarafından yapılan ödemelerin tarafların ticari defterlerinde kayıtlı olan dava konusu fatura da kayıtlı alacaktan başka alacağa yönelik olduğu yolundaki iddiasını usulen kanıtlayamamış bulunmasına göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, 21.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/15591, Karar No: 2010/739, Tarih: 18.01.2010

**5. Hukuk Dairesi         2009/15591 E.  ,  2010/739 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 19. maddesi uyarınca zemini Hazineye ait taşınmaz üzerinde bulunan muhtesatın kamulaştırma bedelinin tespiti davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın reddine dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile duruşma istenilmiş ise de; dosyada davetiye gideri bulunmadığından duruşma isteminin reddi ile incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verilerek dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 19. maddesi uyarınca zemini Hazineye ait taşınmaz üzerinde bulunan muhtesatın kamulaştırma bedelinin tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, Kamulaştırma Kanununun 7. ve 8. maddelerinde belirtilen ön koşulların yerine getirilmediğinden bahisle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Davaya konu muhtesatın malikinin mahkeme kararı ile belirleneceği, malik ile idarenin Kamulaştırma Kanununun 7. ve 8. maddeleri uyarınca anlaşmaya varması halinde, aynı Kanunun 19. maddesi gözönüne alındığında bu durum ileride başka ihtilaflara yol açabileceğinden, Kamulaştırma Kanununun 8. maddesindeki prosedürün uygulanma olanağı yoktur.

Bu nedenle, işin esasına girilerek Kamulaştırma Kanununun 19. maddesi uyarınca muhtesat malikinin belirlenerek itiraz olmaz ise belirlenen bedelin zilyedine ödenmesine, itiraz olursa, ileride belirlenecek hak sahibine ödenmek üzere üçer aylık vadeli hesaba yatırılmasına karar verilmesi gerektiği düşünülmeden, yazılı şekilde davanın reddine karar verilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, 18.01.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/776, Karar No: 2016/9455, Tarih: 12.12.2016

**11. Hukuk Dairesi         2016/776 E.  ,  2016/9455 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Hasımsız olarak görülen davada ... 5. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 06/07/2015 tarih ve 2014/1381-2015/585 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili; müvekkili şirketin ticari işletmesinde 07/12/2014 tarihinde meydana gelen yangın nedeniyle müvekkili şirketin 2012 Kasım ayında basılan irsaliyeli fatura serisinden bir kısım boş faturaların, 2013 Ağustos ayında basılan fatura serisinden bir kısım boş faturalar ve boş irsaliyeli faturaların ve 2013 Mart ayında basılan sevk irsaliyesinden bir kısım dolu ve/veya boş sevk irsaliyelerinin zayi olduğunu ileri sürerek zayi belgesi verilmesini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece, tüm dosya kapsamına göre; boş fatura ve irsaliye faturalarına zayi belgesi verilemeyeceği, dolu olduğu iddia edilen sevk irsaliyelerinin ise varlığının ispatlanamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

1- Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2- Dava, 6102 Sayılı TTK'nın 82/7. maddesi gereğince zayi belgesi verilmesi istemine ilişkin olup, mahkemece, yazılı şekilde davanın reddine karar verilmiştir. Ancak, davacı vekili, 2013 Mart ayında basılan bir kısım dolu sevk irsaliyelerinin de çıkan yangın sonucunda zayi olduğunu ve bu dolu irsaliyeler için de zayi belgesi verilmesini talep etmiştir. Mahkemece, anılan dolu sevk irsaliyesinin varlığının kanıtlanması için bildirilen matbaalara müzekkere yazılmış, müzekkere cevabında söz konusu sevk irsaliyesinin 10.000 adet matbaada basıldığı ve davacı şirket yetkilisine teslim edildiği bildirilmiştir. Bu durumda, mahkemece, bu husus değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde, dolu olduğu iddia edilen sevk irsaliyelerinin basımının yapılmadığından bahisle bu talebin reddi doğru olmamış, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 12/12/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/26227, Karar No: 2013/19275, Tarih: 19.09.2013

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2012/26227 E.  ,  2013/19275 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, ücret alacakları, kıdem, ihbar tazminatı, fazla mesai, yıllık izin, haftalık, yıllık ve resmi tatillerde çalışma ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı Yapı Bemaş Ltd. Şti. avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, davacının, davalılara ait işyerinde çalıştığını, iki yıldan bu yana alacaklarının düzenli olarak ödenmediğini, ödenmesi gereken yıllık izin ve 2010 yılı Nisan, mayıs, Haziran, Temmuz, Ağustos, Eylül ve Ekim aylarına ait ücretlerinin ödenmediğini, ödenmeyen alacakları sebebiyle iş sözleşmesini feshettiğini belirterek müvekkilinin alacaklarının tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalılar vekili, davacının iş sözleşmesini kendisinin feshetmesi sebebiyle tazminat talep hakkı bulunmadığını, dava konusu edilen diğer hususlarda da alacağının olmadığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, davacının iş sözleşmesini haklı olarak feshettiği değerlendirilerek dava konusu alacakların kısmen kabulüne karar verilmiş, davalı vekilinin 05.12.2011 tarihli dilekçesinde davacının ücret alacağının 3.946,30 TL olduğunu belirtmiş olması dikkate alınarak ve ek bilirkişi raporuna göre de davacının ücret alacağının kabul edilen miktar kadar olduğu da tespit edildiğinden bu miktar ücret alacağı hüküm altına alınmıştır.

Karar, davalı Yapı Bemaş Ltd. Şti. vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.