muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/4656, Karar No: 2020/2150, Tarih: 17.02.2020

**15. Ceza Dairesi         2018/4656 E.  ,  2020/2150 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : TCK 157/1, 62, 52 maddeleri gereğince mahkumiyet

Dolandırıcılık suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığa atılı dolandırıcılık suçunun 6763 sayılı Kanun’un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253 ve 254. madde fıkraları gereğince uzlaşma kapsamında olması nedeniyle, dosyanın uzlaşma bürosuna tevdii edildiği ancak uzlaşmanın sağlanamadığı belirlenerek yapılan incelemede;

Sanığın, katılanın akrabası olduğu, suç tarihinden önce katılanı arayarak "Dayı oğlu altın işi var birlikte yapalım, iyi para var, benim kepçeci ... isminde bir tanıdığım var, gömü bulmuş, yüzlerce reşat altını var" dediği, bu şekilde bir kaç kez daha arayarak onu ikna ettiği, suç tarihinde katılan ile ... ilçesinde buluştukları, birlikte... Köyüne gittikleri, burada açık kimlik bilgileri tespit edilemeyen ... isimli şahıs ile buluştukları, sanık ile ... isimli şahsın "Eve gidiyoruz sen burada bizi bekle" diyerek katılanın yanından ayrıldıkları, yaklaşık 15 dakika sonra sanığın geri geldiği, katılandan parayı istediği, ancak katılanın parayı vermeyi kabul etmediği, sanığın bir yandan katılana "Ben altınların hepsini gördüm ve kontrol ettim, hepsi gerçek" derken bir yandan da telefon ile konuştuğu, telefonda "Hayır olmaz kefil benim, o benim dayı oğlu, paranı alacaksın" şeklinde konuşmalar yaptığı, daha sonra sanık ile katılanın köyün içerisinde ... isimli şahıs ile buluştukları, ...'ın katılana 340 adet sahte olduğu tespit edilen altınları verdiği, katılanın da ... isimli şahsa 9.600 TL para verdiği, katılanın sahte altınları aldıktan sonra sanık ile birlikte... ilçesine gittikleri, katılanın sanığa "Altınları kontrol edelim" demesine rağmen sanığın "Ben defalarca kontrol ettim hepsi gerçek eve gidince bakarsın" diyerek karşılık verdiği, ...’ye vardıklarında sanığın araçtan indiği, katılanın da arkadaşı olan tanık ...’in yanına gittiği, tanık... ile birlikte altınlara baktıklarında sahte olduğunu anladığı, sanığın bu şekilde üzerine atılı suçu işlediğinin iddia edildiği olayda; sanık savunması, katılan ve tanık beyanları ile tüm dosya kapsamından, sanığın mahkumiyetine ilişkin mahkemenin kabul ve uygulamasında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Bozmaya uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; sanığın, her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığına, atılı suçu işlemediğine, lehe olan hükümlerin uygulanmadığına, savunma hakkının ihlal edildiğine yönelik temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 17/02/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/7071, Karar No: 2024/14378, Tarih: 28.11.2024

**11. Ceza Dairesi         2023/7071 E.  ,  2024/14378 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2022/1201 E., 2023/725 K.

SUÇ : Defter, kayıt ve belgeleri gizleme

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEMYİZ EDENLER : Sanık ve müdafii

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, temyiz istemlerinin süresinde olduğu, temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü

Yapılan yargılamaya, toplanıp gerekçeli kararda gösterilerek tartışılan delillere, Mahkemenin oluşa uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre, sanık ve müdafiinin diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

Defter, kayıt ve belgelerin ibraz edilmemesi hâlinde bir vergi ziyaı oluşmadığı gibi tarh edilen vergi ve vergi aslına bağlı olarak kesilen bir cezanın da bulunmadığı, söz konusu eylemden dolayı 213 sayılı Kanun'un 353 üncü maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca kesilen özel usulsüzlük cezasının aynı Kanun'un 359 uncu ve 371 inci maddelerinde belirtilen tarh edilen vergi ve vergi aslına bağlı olarak kesilen bir ceza olmadığı nazara alındığında; 213 sayılı Kanun'un 359 uncu maddesine 7394 sayılı Kanun'un 4 üncü maddesi ile eklenen "Tarh edilen vergi ve vergi aslına bağlı olarak kesilen cezanın bulunmadığı durumlarda verilecek ceza yarı oranından indirilir." şeklindeki hüküm uyarınca sanık hakkında, alt sınırdan tayin edilen temel ceza üzerinden 1/2 oranında indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Yasaya aykırı, sanık ve müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca hükmün, Tebliğname'ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 28.11.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/1646, Karar No: 2019/1590, Tarih: 04.03.2019

**15. Ceza Dairesi         2019/1646 E.  ,  2019/1590 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dolandırıcılık suçundan şüpheliler ... ve ... haklarında yürütülen soruşturma sırasında suç yeri itibarıyla evrakın Mersin Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine dair Nevşehir Cumhuriyet Başsavcılığının 27.02.2018 tarih ve 2018/1458-258 sayılı yetkisizlik kararını müteakip, bu kez suç yeri bakımından dosyanın Silifke Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine ilişkin Mersin Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 16.03.2018 tarih ve 2018/12400-1042 sayılı yetkisizlik kararını üzerine, tekraren suç yeri itibarıyla evrakın Nevşehir Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine dair Silifke Cumhuriyet Başsavcılığının 07.06.2018 tarih ve 2018/2576-265 sayılı yetkisizlik kararı üzerine, Nevşehir Cumhuriyet Başsavcılığının yetkisizlik kararının kaldırılmasına dair Mersin 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 20.06.2018 tarih ve 2018/718 değişik iş sayılı kararı aleyhine yüksek Adalet Bakanlığınca verilen 25.01.2019 gün ve 94660652-105-50-16314-2018 sayılı kanun yararına bozma talebine dayanılarak dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 04.02.2019 gün ve 2019/11010 sayılı tebliğnamesiyle dairemize gönderilmekle okundu.

Kanun yararına bozma isteyen tebliğnamede;

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 161/7. maddesinde yer alan "Yetkisizlik kararı ile gelen bir soruşturmada Cumhuriyet savcısı, kendisinin de yetkisiz olduğu kanaatine varırsa yetkisizlik kararı verir ve yetkili savcılığın belirlenmesi için soruşturma dosyasını, yargı çevresinde görev yaptığı ağır ceza mahkemesine en yakın ağır ceza mahkemesine gönderir. Mahkemece bu konuda verilen karar kesindir." şeklindeki düzenleme karşısında, somut olayda ilk yetkisizlik kararının Nevşehir Cumhuriyet Başsavcılığınca verildiği ve dosyanın Mersin Cumhuriyet Başsavcılığı'na gönderildiği, ancak Mersin Cumhuriyet Başsavcılığının da kendisini yetkisiz görerek dosyayı yetkisizlik kararı ile Silifke Cumhuriyet Başsavcılığına gönderdiği anlaşılmakla, bu ikinci yetkisizlik kararından hemen sonra dosyanın Mersin Cumhuriyet Başsavcılığına en yakın ağır ceza mahkemesine gönderilerek yetkili savcılığın belirlenmesi gerektiği cihetle, Mersin Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 16.03.2018 tarihli yetkisizlik kararından sonra verilen yetkisizlik kararının hukuken geçersiz ve yok hükmünde olduğu gözetilerek yetki uyuşmazlığı hakkında karar verilmesine yer olmadığına, dosyanın Mersin Cumhuriyet Başsavcılığına en yakın ağır ceza mahkemesine gönderilmesine karar verilmesi gerektiği halde, yazılı şekilde uyuşmazlığın esastan incelenerek karar verilmesinde isabet görülmediğinden, 5271 sayılı CMK’nın 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

Kanun yararına bozmaya atfen düzenlenen ihbarnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden, Mersin 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 20.06.2018 tarih ve 2018/718 değişik iş sayılı kararının, 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi gereğince BOZULMASINA, müteakip işlemlerin mahallinde merciince yerine getirilmesine, 04.03.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/20239, Karar No: 2014/1127, Tarih: 27.01.2014

**21. Hukuk Dairesi         2013/20239 E.  ,  2014/1127 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 5. İş Mahkemesi

TARİHİ : 26/10/2011

NUMARASI : 2010/297-2011/924

Davacı, davalılardan işverenlere ait işyerinde geçen çalışmalarının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi .... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava, davacının 1994/6.ayından 2004/5.ayına kadar davalı işverenlere ait ..... plakalı minibüste şoför olarak geçen ve Kuruma bildirilmeyen sigortalı çalışmalarının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın yazılı şekilde kabulüne karar verilmiştir.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 506 sayılı Yasa'nın 79/10. ve 5510 sayılı Yasa'nın 86/9. maddeleri bu tip hizmet tespiti davaları için özel bir ispat yöntemi öngörmemiş ise de davanın niteliği kamu düzenini ilgilendirdiği ve bu nedenle özel bir duyarlılık ve özenle yürütülmesi gerektiği Yargıtay'ın ve giderek Dairemizin yerleşmiş içtihadı gereğidir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; ..... plakalı minibüsün tescilinin 12.01.1995-01.10.2009 tarihleri arasında davalılardan Y.. E.. adına olduğu, Y.. E..’in 01.01.1993 tarihinden itibaren devam eden şehir içi otobüs işletmeciliğinden vergi kaydı olduğu; ancak davalı Kurum kayıtlarında kaydına rastlanmadığı, diğer davalı S.. E..’in 22.01.1982 tarihinden devam eder şekilde minibüs işletmeciliğinden vergi kaydı olduğu, davalı Kurum kayıtlarında S.. E.. adına 530236 sicilli oto tamiri işyeri kaydının bulunduğu, bu işyerinden 01.05.2004-10.12.2009 tarihleri arasında davacı adına bildirimde bulunulduğu, tanık beyanlarından davacının Gültepe-Çağlayandere ve başka hatlarda çalıştığının bildirildiği anlaşılmaktadır.

Somut olayda, nizalı dönemde .....plakalı minibüsün davalılardan Y.. E.. adına kayıtlı olduğu, S.. E.. adına ..... plakalı minübüse ait kayıt bulunmadığı; ancak davalı Kuruma davacı için yapılan bildirimlerin S.. E.. adına kayıtlı işyerinden yapıldığı anlaşılmakta ise de tanık beyanlarından ..... plakalı minibüsün işletmeciliği hangi güzargahta ve davalılardan hangisi tarafından yapıldığı anlaşılamamaktadır.

Somut olayda, nizalı dönemde .....plakalı minibüsün davalılardan Y.. E.. adına kayıtlı olduğu, S.. E.. adına ..... plakalı minübüse ait kayıt bulunmadığı; ancak davalı Kuruma davacı için yapılan bildirimlerin S.. E.. adına kayıtlı işyerinden yapıldığı anlaşılmakta ise de tanık beyanlarından ..... plakalı minibüsün işletmeciliği hangi güzargahta ve davalılardan hangisi tarafından yapıldığı anlaşılamamaktadır.

Yapılacak iş; nizalı dönemle sınırlandırılmak üzere Kurumdan sorulmak suretiyle veya zabıta araştırması ile tespit edilecek komşu işyerlerinin (davacının çalıştığı dolmuş güzargahı ile bağlı olduğu dolmuş durakları) işverenleri veya bu işverenlerin resmi kayıtlarına geçmiş çalışanların ve davacının beyanlarına başvurmak suretiyle ..... plakalı minibüse ait taşımacılık hattının davalılardan hangisine ait olduğu, davacının kimin adına ve hangi hat üzerinde ne şekilde çalıştığı açıklığa kavuşturularak davanın nitelikçe kamu düzenini ilgilendirdiği nazara alınıp araştırma genişletilerek tüm deliller birlikte değerlendirilip sonucuna göre karar vermekten ibarettir.

O halde, davalıların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalılardan işverenlere iadesine, 27/01/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3076, Karar No: 2021/2614, Tarih: 15.03.2021

**11. Ceza Dairesi         2017/3076 E.  ,  2021/2614 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

HÜKÜM : Mahkumiyet

I-Sanıklar hakkında 2007 ve 2008 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik sanıkların temyiz taleplerinin incelenmesinde;

Sanıklara yüklenen "2007 ve 2008 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme" suçlarının yasada gerektirdiği cezalarının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK'nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, suç tarihlerinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, sanıkların temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Kanun‘un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanun‘un 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanıklar hakkındaki kamu davalarının gerçekleşen olağanüstü dava zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK'nin 223/8. maddesi gereğince DÜŞMESİNE,

II- Sanıklar hakkında 2009 ve 2010 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik sanıkların temyiz taleplerinin incelenmesinde;

Sanıklar hakkında 2009 ve 2010 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçlarını işledikleri iddia olunan kamu davalarında; vergi inceleme raporları ve 21.02.2008 tarihli noter hisse devir sözleşmesi ve imza sirküsüne göre, şirketin kuruluşunda sanık ... ve sanık ...’ın ortak, sanık ...’ın 5 yıllığına müdür olduğu, 21.02.2008 tarihli noter hisse devir sözleşmesine göre de sanık ...’in mükellef şirketin ortaklığından sanık ...’e devir yaparak ayrıldığı, sanık ...’ün mükellef şirketi 2 yıl süre ile çalıştırdığını ancak hangi yıllar olduğunu hatırlayamadığını, sanık ...’in şirkette çalışmadığını, abisi sanık ...’in ilgilendiğini, daha sonra hisselerini sanık ...‘e devrettiğini, sanık ...’in ise mükellef şirketin 3 yıl kadar kendisinde kaldığını, işler bozulunca bıraktığını beyan ettiklerinin anlaşılması karşısında, maddi gerçeğin kuşkuya yer bırakmayacak şekilde tespiti bakımından;

1-Sahte düzenlenen fatura asıllarının temin edilip sanıklara gösterilerek yazı ve imzaların kendilerine ait olup olmadığının sorulması, kendilerine ait olmadığını söyledikleri takdirde; yazı ve imza örnekleri temin edilerek, faturalardaki yazı ve imzaların sanıklara ait olup olmadığı konusunda bilirkişi incelemesi yaptırılması,

1-Sahte düzenlenen fatura asıllarının temin edilip sanıklara gösterilerek yazı ve imzaların kendilerine ait olup olmadığının sorulması, kendilerine ait olmadığını söyledikleri takdirde; yazı ve imza örnekleri temin edilerek, faturalardaki yazı ve imzaların sanıklara ait olup olmadığı konusunda bilirkişi incelemesi yaptırılması,

2-Faturalardaki yazı ve imzaların sanıklara ait olmadığının anlaşılması halinde ise; faturaları kullanan şirket yetkilileri veya kişilerin, CMK'nin 48. maddesi uyarınca çekinme hakları hatırlatılarak tanık sıfatıyla dinlenmesi; kendilerinden, sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak kimden aldıklarının, sanıkları tanıyıp tanımadıklarının ve faturaların düzenlenmesi konusunda sanıkların bir iştirakinin bulunup bulunmadığının sorulması,

Sonucuna göre sanıkların savunmaları ve tüm deliller birlikte tartışılarak hukuki durumlarının belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile mahkûmiyet hükümleri kurulması,

3-Kabule göre de;

a)2010 takvim yılı için, sahte düzenlenen faturanın temmuz döneminde bir adet olduğu gözetilmeden sanıklar hakkında TCK’nin 43/1. maddesinin uygulanması suretiyle fazla ceza tayini yasaya aykırı,

b)5237 sayılı TCK’nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarihli 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıkların temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükümlerin BOZULMASINA, 15.03.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10142, Karar No: 2016/2177, Tarih: 11.02.2016

**19. Hukuk Dairesi         2015/10142 E.  ,  2016/2177 K.**

**"İçtihat Metni"**

Y A R G I T A Y İ L A M I

MAHKEMESİ : ... Asliye Ticaret Mahkemesi

TARİHİ : 12/03/2015

NUMARASI : 2014/1593-2015/247

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkilinin dava dışı üçüncü kişiden olan alacağını tahsil etmek için dava dışı ...'nin keşide ettiği bonoya dayalı takip yaptığını, keşideci şirketi müştereken ve müteselsilen temsil etmeye yetkili olan kişilerden dava dışı ...'ın bonodaki imzalardan birinin kendine ait olmadığı iddiasıyla menfi tespit davası açtığını, mahkemenin imzaların ...'a ait olmadığı, imzalardan birinin davalı diğer temsilci ...'ya ait olsa da müşterek imza şartının gerçekleşmediği gerekçesiyle şirketin sorumlu olmayıp bono nedeniyle borçlu olmadığının tespitine karar verildiğini, TTK'nun 590. maddesi gereğince yetkisiz olarak imza atan davalı temsilcinin bono bedelinden şahsen sorumlu olduğunu, bu nedenle alacağın tahsili için ilamsız takip başlatıldığını, davalının takibe itiraz ettiğini ileri sürerek, itirazın iptalini ve icra inkar tazminatının tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin takip konusu bonoda isminin ve imzasının bulunmadığını savunarak davanın reddini, kötüniyet tazminatının tahsilini istemiştir.

Mahkemece, takip konusu bonoda davalının adının ve imzasının bulunmadığı, bonodaki imzaların şirket kaşesinin üzerine atıldığı, şirket kaşesi dışında davalıya ait olabileceği öngörülen başka bir imzanın bulunmadığı gerekçesiyle davanın ve tazminat talebinin reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Dava konusu bononun davalı tarafından düzenlendiği ve imzanın davalının eli ürünü olduğu bilirkişi raporuyla tespit edilmiştir. Davalı taraf imzanın dava dışı ... adına atıldığını beyan etmiş ise de adı geçen şirketin çift imza ile temsil edildiği ve bonodaki ikinci imzanın sahte olduğu, bir başka deyişle davalı tarafından atılan imzanın ...'ni temsil ve ilzama yetkili olmadığı anlaşılmıştır. Hal böyle olunca, davalının imzası ile şahsen sorumlu olduğu dikkate alınarak bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde davanın reddi doğru görülmemiştir.

SONUÇ Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine,11.02.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/11463, Karar No: 2020/347, Tarih: 15.01.2020

**5. Hukuk Dairesi         2019/11463 E.  ,  2020/347 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasının kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca DÜZELTİLEREK ONANMASI hakkında Daireden çıkan kararı kapsayan 19/06/2019 gün ve 2019/1541 Esas - 2019/11803 Karar sayılı ilama karşı taraf vekillerince verilen dilekçeler ile karar düzeltilmesi istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkin davanın kabulüne dair bozma ilamına uyularak verilen hüküm taraf vekillerinin temyizi üzerine Dairemizce düzeltilerek onanmış, bu karara karşı taraf vekillerince karar düzeltme isteminde bulunulmuştur.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, Yargıtay kararında yazılı gerekçelere göre davacı idare vekilinin tüm, davalı vekilinin sair karar düzeltme istekleri HUMK'nun 440.maddesinde yazılı nedenlerden hiçbirine uymadığından yerinde değildir. Ancak;

1-Bozma sonrası tespit edilen fark bedele 21.11.2015 tarihinden karar kesinleşinceye kadar yasal faiz işletilmesi gerektiği

2-Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin 12055/17 numaralı başvuru sonucu verilen 23.10.2018 tarihli kararı ve Anayasa Mahkemesinin 2016/9364 başvuru numaralı, 01.06.2019 gün 30791 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan kararı da göz önüne alınarak davacı idare lehine vekalet ücretine hükmedilmemesi gerektiği bu kez yapılan inceleme ile anlaşıldığından;

Davalı vekilinin karar düzeltme istemlerinin bu yönden kabulü ile Dairemizin 19.06.2019 gün ve 2019/1541esas-2019/11803 karar sayılı ilamının kaldırılmasına karar verildikten sonra yapılan incelemede;

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece uyulan bozma kararı gereğince inceleme ve işlem yapılarak hüküm kurulmuş; karar,taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Ceviz bahçesi niteliğindeki ... ili ... ilçesi ... köyü 133 ada 165 parsel sayılı taşınmaza gelir metodu esas alınarak değer biçilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

1)7139 sayılı Kanunla değişik Kamulaştırma Kanununun 10/8 fıkrası gereğince, bozma sonrası tespit edilen fark bedelin karar kesinleşince hak sahibine ödenmek üzere üçer aylık vadeli hesaba yatırılmasına karar verilmemesi,

2)Bozma sonrası tespit edilen fark bedele 21.11.2015 tarihinden karar kesinleşinceye kadar yasal faiz işletilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması

1)7139 sayılı Kanunla değişik Kamulaştırma Kanununun 10/8 fıkrası gereğince, bozma sonrası tespit edilen fark bedelin karar kesinleşince hak sahibine ödenmek üzere üçer aylık vadeli hesaba yatırılmasına karar verilmemesi,

2)Bozma sonrası tespit edilen fark bedele 21.11.2015 tarihinden karar kesinleşinceye kadar yasal faiz işletilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması

3)Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin 12055/17 numaralı başvuru sonucu verilen 23.10.2018 tarihli kararı ve Anayasa Mahkemesinin 2016/9364 başvuru numaralı, 01.06.2019 gün 30791 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan kararı da göz önüne alınarak davacı idare lehine vekalet ücretine hükmedilmesi

Doğru değil ise de; bu yanılgıların giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden,

a)Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının 2 nolu bendinde (13.125,45 tl kamulaştırma bedelinin) ibaresinden sonra gelmek üzere (7139 sayılı Kanunla değişik Kamulaştırma Kanununun 10/8 fıkrası gereğince karar kesinleşinceye kadar üçer aylık vadeli hesaba yatırılmasına ,karar kesinleştikten sonra )ibaresinin eklenmesine

b)Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının 2 nolu bendinin 2. paragrafında (karar tarihine) ibaresinin çıkarılmasına yerine (karar kesinleşinceye) ibaresinin yazılmasına

c)Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının 7 nolu bendinin hükümden çıkartılmasına,

Hükmün böylece DÜZELTİLEREK ONANMASINA, davalıdan peşin alınan karar düzeltme harcı ile temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, davacı idare harçtan muaf olduğundan harç alınmamasına, H.U.M.K’nun 442. maddesi göz önünde bulundurularak takdiren 370,00-TL. para cezasının karar düzeltme isteyen davacı idareden alınarak Maliye Hazinesine gelir kaydedilmesine, 15/01/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.