muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/22953, Karar No: 2014/8403, Tarih: 30.04.2014

B- Kabule göre de

1- Ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 03.02.2009 gün ve 2008/250-13 sayılı kararında açıklandığı üzere, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin 5271 sayılı CMK'nun 231/6-c madde ve bendinde işaret olunan, zarar kavramının kanaat verici basit bir araştırma ile belirlenebilir, ölçülebilir maddi zararlara ilişkin olduğu, manevi zararların bu kapsama dahil edilmemesi gerektiği, zarar koşulunun ancak zarar suçlarında dikkate alınması gereken bir unsur olması, dosyada mevcut vergi suçu ve vergi inceleme raporları içerikleri ile Bornova Vergi Dairesi Müdürlüğünün 09.2011 gün ve 70816 sayılı yazısı içeriğine göre; 17.12.2010 tarih ve 2010/1208-38-39-40 sayılı vergi inceleme raporularına istinaden sahte fatura kullanmak eyleminden dolayı neden olduğu vergi kaybı, KDV, stopaj, vergi cezaları öngörülmediğinin bildirilmiş olması, sanık hakkında kesilen özel usulsüzlük cezasının da idari yaptırım niteliğinde bulunduğunun anlaşılması karşısında, işlendiği iddia olunan suçtan dolayı anılan Yasa maddesinde belirtildiği şekilde ne gibi somut bir zararın meydana geldiği kararda açıklanıp gösterilmeden “ açılan davanın mahiyeti gereği somut olarak vergi kaybı ve KDV, Stopaj ve vergi cezaları öngörülmediği belirtilmiş ise de açılan dava gereğince özel usulsüzlük cezasına ilişkin vergi kaybı giderilmemiş olduğundan” bahisle yasal ve yeterli olmayan gerekçe ile CMK'nun 231. maddesinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi,

2- 5237 sayılı TCK’nun 53/3. maddesi gereğince 53/1-c bendindeki “velayet hakkından; vesayet ve kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan yoksunluğun” sadece sanığın kendi alt soyu yönünden koşullu salıverme tarihine kadar süreceği, alt soyu haricindekiler yönünden ise yoksunluğun hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar devam edeceğinin gözetilmemesi,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca kısmen istem gibi BOZULMASINA, 30.04.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/16697, Karar No: 2016/8770, Tarih: 02.05.2016

**5. Hukuk Dairesi         2015/16697 E.  ,  2016/8770 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Dava konusu taşınmaza ilişkin olarak Muradiye Sulh Hukuk Mahkemesi'nin 2014/10 Esas numarası ile eski tapu maliki müteveffa Mehmet Ağa'ya ait veraset ilamının iptali için dava açıldığı ve bu dava dosyasının halen derdest olduğu anlaşılmaktadır.

Bu durumda; bu dava dosyasının sonucu davacının mülkiyet hakkını etkileyeceğinden, adı geçen dava dosyasının sonucu beklenmeden, yazılı şekilde hüküm kurulması,

Doğru görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, davacıdan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 02/05/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/8562, Karar No: 2019/31, Tarih: 07.01.2019

**14. Ceza Dairesi         2018/8562 E.  ,  2019/31 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Reşit olmayan kimseyi zorla kaçırıp alıkoyma

HÜKÜM : Mahkumiyet

İlk derece mahkemesince bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma; duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanık müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 07.01.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/31616, Karar No: 2022/6591, Tarih: 04.04.2022

**7. Ceza Dairesi         2021/31616 E.  ,  2022/6591 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı Yasaya muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülük, müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Dairemizin 09.11.2020 tarihli ve 2018/739 Esas, 2020/15974 Karar sayılı ilamı ile bozulmasına karar verilen mahkemenin 13.01.2015 tarihli mahkumiyet hükmünün yalnızca sanık müdafii tarafından temyiz edilmesi nedeniyle, sanık hakkında 5607 sayılı Yasa uyarınca temel ceza belirlendikten sonra CMUK'nun 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hakkı gözetilerek, sanığın cezasının 2 yıl 6 ay hapis ve 80,00 TL adli para cezası üzerinden infaz olunacağının belirtilmesi ile yetinilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8.maddesi gereğince yürürlükte bulunan CMUK’nun 322.maddesi uyarınca;

Hükmün kazanılmış hakka ilişkin 3 nolu bendinde yer alan “ sonuç olarak 2 YIL 6 AY HAPİS ve 4 GÜN KARŞILIĞI ADLİ PARA CEZASI İLE CEZALANDIRILMASINA,

-TCK'nın 52/2. maddesi gereğince, adlî para cezasının belirlenmesinde esas alınan 4 tam gün birim sayısının sanığın sosyal ve ekonomik durumu göz önüne alınarak günlüğü takdiren 20,00 TL'den paraya çevrilerek sanığın 80 TL ADLÎ PARA CEZASIYLA cezalandırılmasına,

-TCK'nın 52/4. maddesi uyarınca, hükmolunan adlî para cezasının miktarı sanığın ekonomik ve şahsi halleri nazara alınarak adlî para cezasının taksidine yer olmadığına, infaz aşamasında Cumhuriyet Savcısı kararı ile de 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunun 81. Maddesi ile değişik 5275 sayılı kanunun 106/3. maddesi uyarınca kamuya yararlı bir işte çalışma kararı verilebileceğinin sanığa İHTARINA,

-Sanık hakkında sonuç ceza olarak 2 YIL 6 AY HAPİS VE 80 TL ADLİ PARA CEZASIYLA CEZALANDIRILMASINA," ifadelerinin çıkartılarak, yerine aynı bentte bulunan "sanığın" ifadesinden sonra gelmek üzere " cezasının 2 yıl 6 ay hapis ve 80,00 TL adli para cezası üzerinden infazına,” ifadesinin eklenmesi ve diğer kısımların aynen bırakılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 04.04.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/25349, Karar No: 2015/4733, Tarih: 10.03.2015

**21. Hukuk Dairesi         2014/25349 E.  ,  2015/4733 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk( İŞ) Mahkemesi

Davacı, murisinin iş kazası sonucu ölümünden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalılardan ... Deri San. Tic. Ltd. Şti ve ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillere, kanuni gerektirici nedenlere göre davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki sair temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava, iş kazası sonucu sigortalının vefatı nedeniyle eşinin maddi ve manevi zararlarının giderilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece, 73.827,00 TL maddi ve 15.000,00 TL manevi tazminatın kaza tarihi olan 24.01.2007 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsili ile davacıya verilmesine karar verilmiştir.

İş kazası nedeniyle tazminat alacağı haksız fiile dayalı olup faiz başlangıcı tazminatı doğuran zararlandırıcı olay tarihidir. Somut olayda, dava dilekçesinde 1.000,00 maddi ve 50.000,00 TL manevi tazminatın kaza tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile, 20.08.2013 tarihli ıslah dilekçesinde 73.827,00 TL maddi tazminatın ölüm tarihinden itibaren işleyecek faizi ile tahsiline karar verilmesinin talep edildiğinin anlaşılmasına göre, Mahkemece HMK’nun 76.(HMUK 74. madde) maddesinde düzenlenen taleple bağlılık ilkesine aykırı bir şekilde maddi tazminatın ıslahen artırılan kısmını da kapsayacak şekilde olay tarihinden itibaren faize hükmedilmesi hatalı olmuştur.

Mahkemece yukarıda açıklanan maddi ve hukuki olgulara aykırı biçimde yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hüküm bozulmamalı, HMK'nın geçici 3. maddesi delaletiyle HUMK’nın 438/7. maddesi gereğince düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hüküm fıkrasının 1. bendi silinerek, yerine; " 73.827,00 TL maddi tazminatın 1.000,00 TL sinin kaza tarihi olan 24.01.2007 tarihinden itibaren, bakiyesinin ölüm tarihi olan 26.01.2007 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsili ile davacıya verilmesine” rakam ve sözcüklerinin yazılmasına ve hükmün bu düzeltilmiş şekli ile ONANMASINA,aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz edene yükletilmesine,

10.03.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5741, Karar No: 2019/11794, Tarih: 16.12.2019

**12. Ceza Dairesi         2018/5741 E.  ,  2019/11794 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : Beraat

Taksirle yaralama suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılanlar vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılanlar vekilinin, sanığın suç tarihinde görevli olmasa bile göreve getirilmesinden itibaren söz konusu yerde eksiklik olup olmadığını değerlendirmesi gerektiğine, eksik inceleme ile karar verildiğine yönelik temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Mağdurun olay günü saat 17:30 sıralarında öğrenim gördüğü Kocatepe İlköğretim okulundan ayrılarak 19 ve 21 numaralı iki apartman arasında, mülkiyeti 19 numaralı apartmana ait olan 2-2,5 metre derinliğindeki boşluğun önüne park edip, kendisini bekleyen babasına ait araca binmek için yürüdüğü, havanın karanlık olması sebebiyle 19 numaralı apartmana ait söz konusu korkulukla kapatılmamış apartman boşluğuna düştüğü, zeminde bulunan demir kalıntısının karnına denk gelmesi sonucu basit tıbbi müdahale ile giderilemez, hayati tehlike geçirecek, sol böbreğini kaybedecek nitelikte organ kaybıyla sonuçlanacak nitelikte yaralandığı olayda; 19 numaralı kat malikleri hakkında yapılan soruşturma sırasında 02.02.2009 tarihli bilirkişi raporunda belediye görevlilerininde kusurunun olduğunun belirtildiği, katılan ...’ın 11.06.2009 tarihli beyanında belediye görevlilerinin ihmali olsa dahi şikayetçi olmadığını belirttiği bunun üzerine temyiz kapsamımızda olan sanık ... hakkında takipsizlik kararı verildiği, 19 numaralı kat malikleri hakkında yapılan yargılama sonucu alınan bilirkişi raporlarında sanık ...’nun kusurunun olduğunun belirtilmesi üzerine Samsun 1. Sulh Ceza Mahkemesinin 02.05.2013 tarihli kararında sanık ... hakkında suç ihbarında bulunulduğu, sanık ... hakkında sürdürülen soruşturma kapsamında katılan ...’ın sanıktan şikayetçi olduğunu belirttiği anlaşılmakla şikayetten vazgeçmeden vazgeçme olmayacağından 24.12.2014 tarihli duruşmada verilen katılma kararı hükümsüz olmakla taksirle yaralama suçundan açılan davanın TCK'nın 73/4 ve CMK'nın 223/8. maddesi gereğince düşmesine karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA; ancak, yeniden yargılama gerektirmeyen bu hususta aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden; sanık hakkındaki davanın TCK'nın 73/4, 73/6 ve CMK'nın 223/8. maddeleri gereğince DÜŞMESİNE, 16.12.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/16357, Karar No: 2016/16840, Tarih: 28.12.2016

**3. Hukuk Dairesi         2016/16357 E.  ,  2016/16840 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki istirdat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, davalı elektrik şirketinin, düzenlediği faturalar ile kendisinden hukuka aykırı olarak kayıp-kaçak bedeli adı altında fazladan ücret tahsil ettiğini ileri sürerek; fazlaya ilişkin hakların saklı kalması kaydıyla şimdilik 200,00 TL kayıp kaçak bedelinin faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiş; 09/02/2016 tarihli dilekçesi ile de talebini 11.456,48 TL'ye yükseltmiştir.

Davalı, husumetin kendilerine yöneltilemeyeceğini, kayıp-kaçak bedelinin ilgili mevzuat çerçevesinde abonelere yansıtıldığını ve uygulanmasının yasal bir zorunluluk olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; davalı elektrik şirketinin, kayıp-kaçak bedelini elektrik abonesi olan davacı şirketten tahsil etmesinin yasal dayanağı bulunmadığı gerekçe gösterilerek davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafça temyiz edilmiştir.

1-) Dava, elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp-kaçak bedelinin istirdatı istemine ilişkindir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 21.05.2014 tarih ve 2013/7-2454 Esas 2014/679 K. Sayılı kararı ve Dairemiz kararları ile Anayasanın Vergi ödevi Başlıklı 73. maddesindeki “... Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülükler kanunla konulur, değiştirilir veya kaldırılır..." şeklindeki düzenlemeye göre; kayıp-kaçak, sayaç okuma, dağıtım, perakende hizmet ve iletim bedeli uygulamasının EPDK Kararları ve tebliğleri çerçevesinde uygulama arz eden kanunlar ve ikincil mevzuat hükümleri çerçevesinde EPDK tarafından belirlenerek uygulandığı, bu tarihteki mevcut hukuki düzenlemenin EPDK'na sınırsız bir fiyatlandırma ve tarife unsuru belirleme hak ve yetkisi vermediği, özellikle kaçak (elektrik enerjisinin hırsızlanması) bedellerinin kurallara uyan abonelerden tahsili yoluna gitmenin hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaşmadığı, bu faturalara yansıtılan diğer kalemlere ilişkin bedel miktarlarının şeffaflık ilkesi ile denetlenebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne bedel ödendiğinin bilinmesininde şeffaf hukuk devletinin vazgeçilmez unsuru olduğu, EPDK kararları ile bu bedellerin mevcut mevzuat kapsamında tüketicilerden alınmasının hukuka uygun olmadığı kabul edilmiştir.

Ne var ki, uyuşmazlığın temyiz yolu ile Dairemize geldiği aşamada 17.06.2016 Tarih 29745 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren geçmişede etkili 6719 sayılı kanunun 21. maddesi ile 6446 Sayılı kanunun 17. maddesinin birinci, üçüncü ve dördüncü fıkraları ile altıncı fıkrasının (a), (ç), (d) ve (f) bentleri değiştirilmiş ve aynı maddeye eklenen 10. bend ile; "Kurum tarafından gelir ve tarife düzenlemeleri kapsamında belirlenen bedellere ilişkin olarak yapılan başvurularda ve açılan davalarda; tüketici hakem heyetleri ile mahkemelerin yetkisi, bu bedellerin, Kurumun düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlıdır." hükmü getirilerek Tüketici Hakem Heyetlerinin ve Mahkemelerin bu konularda açılacak davalarda inceleme ve araştırma yetkileri geçmişe de etkili olarak sadece bu dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedellerinin Kurumun bu konulardaki düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlanmış, bu bedellerin alınmasında esas olan ilgili tarifelerin düzenlenmesinde EPDK.nun Kanundaki yetkileri genişletilerek yukarıda sözü edilen bedeller maliyet unsuru kapsamına dahil edilmiştir.

Yine, 6719 sayılı kanunun 26. maddesi ile 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'na eklenen;

Geçici madde 19; "Bu maddeyi ihdas eden Kanunla öngörülen düzenlemeler yürürlüğe konuluncaya kadar, Kurul tarafından yürürlüğe konulan mevcut yönetmelik, tebliğ ve Kurul kararlarının bu Kanuna aykırı olmayan hükümlerinin uygulanmasına devam olunur." hükmünü,

Geçici madde 20; "Kurul kararlarına uygun şekilde tahakkuk ettirilmiş dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedelleri ile ilgili olarak açılmış olan her türlü ilamsız icra takibi, dava ve başvurular hakkında 17 nci madde hükümleri uygulanır." hükmünü içermektedir.

Hal böyle olunca, karar tarihinden sonra yürürlüğe girmiş bulunan bu yasa değişikliklerinin, yürürlük tarihi öncesi dönemde geçerli olan EPDK kararlarına dayanılarak alınmış olan ve dava konusu yapılan kayıp-kaçak bedelleri ile ilgili olarak açılan ve halen devam eden davalarda da geçmişe etkili olacak şekilde (bu yasa değişikliği öncesinde açılan ve halen görülmekte olan davalar da) uygulanması gereken hükümler içerdiğinden, 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'nun 17., geçici 19. ile 20. maddelerinin, somut olaya etkisinin bulunup bulunmadığının yerel mahkemece tartışılıp değerlendirildikten sonra sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekmektedir.

2-) Bozma nedenlerine göre davalının diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bendde açıklanan nedenlerle hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince davalı yararına BOZULMASINA, ikinci bendde açıklanan nedenle davalı tarafın diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, HUMK'nun 440/I maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 28/12/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2763, Karar No: 2015/31908, Tarih: 16.12.2015

**11. Ceza Dairesi         2013/2763 E.  ,  2015/31908 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2012/316115

MAHKEMESİ : Düzce 1. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 24/11/2009

NUMARASI : 2008/148 (E) ve 2009/329 (K)

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

1- F.. D.. hakkında kurulan hükmün incelenmesinde:

5237 sayılı TCK’nun 53. maddesinin 1. fıkrasının (c) bendinde yer alan haklardan sanığın sadece kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri yönünden koşullu salıverilme tarihine kadar uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi isabetsizliğinin Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte infaz aşamasında yeniden değerlendirilmesi mümkün görülmüştür.

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin, cezayı artırıcı ve azaltıcı sebeplerin nitelik ve derecesi takdir kılınmış ve incelenen dosyaya göre verilen hükümde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

2- Sanıklar N.. P.. ve Y.. S.. hakkında kurulan hükümlerin incelenmesinde; Sanık N.. P..'nın olay tarihinde raporlu olduğu ve evrakı göreve başladıktan sonra imzaladığına dair savunması ve bunu destekleyen raporu dosyaya sunması, diğer sanık Y.. S..'ın olay tarihinde aza olarak görev yaptığı ve muhtarın imzaladığı evrakı ona güvenerek kendisinin de imzaladığına dair savunması karşısında sanıkların eylemlerinin imzaladıkları belgelerin doğruluğunu araştırma yükümlülüğüne aykırı davranarak görevi ihmal suçunu oluşturabileceği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanık N.. P.. müdafii ile sanık Y.. S..'ın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 16.12.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/14982, Karar No: 2013/2633, Tarih: 26.02.2013

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2012/14982 E.  ,  2013/2633 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

11.10.2011 gün ve 662 Sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin 58. maddesi ile “10/12/2003 tarihli ve 5018 Sayılı Kamu Malî Yönetimi ve Kontrol Kanununun eki (I) sayılı cetvelin 48 inci ve 51 inci sıraları ile anılan Kanunun eki (II) sayılı cetvelin "B) Özel Bütçeli Diğer İdareler" bölümünün 19 uncu sırası yürürlükten kaldırılmış, anılan Kanunun eki (II) sayılı cetvelin "B) Özel Bütçeli Diğer İdareler" bölümüne "42) Devlet Su İşleri Genel Müdürlüğü" sırası eklenmiştir” hükmü uyarınca yapılan düzenleme ile özel bütçeli idareler kapsamına alınan Devlet Su İşleri Genel Müdürlüğü'nün 492 Sayılı Harçlar Yasasının 13/J maddesi hükmünden kaynaklanan yargı harçlarından muafiyetinin ortadan kalktığı gözetilmeden harç hususunda bir karar verilmemiş olması doğru değil ise de, bu yanılgıların düzeltilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden gerekçeli kararın hüküm fıkrasına "12- Harçlar Yasası gereğince alınması gereken 21,15 TL sı maktu karar harcının davacıdan alınarak hazineye gelir kaydına" ibaresi eklenmek suretiyle hükmün düzeltilmesine ve düzeltilmiş bu şekli ile ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye onama harcının temyiz edene yükletilmesine, 26.02.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.