muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/20649, Karar No: 2019/5825, Tarih: 28.03.2019

**5. Hukuk Dairesi         2017/20649 E.  ,  2019/5825 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. ...... niteliğindeki ...... ili, ...... ilçesi, ...... mahallesi, 175 parsel sayılı taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesi yöntem itibariyle doğru olduğu gibi, üzerinde bulunan yapılara resmi birim fiyatları esas alınıp yıpranma payı düşülerek değer biçilmesinde de bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

1-Dava konusu taşınmazın ve içinde bulunduğu bölgenin ileride imar uygulamasına tabi tutulması halinde kesilmesi gereken düzenleme ortaklık payı oranının ve dava konusu taşınmazın çevresinde düzenleme görmüş parseller var ise bunlardan kesilen düzenleme ortaklık payı oranları ile bunlara ilişkin bilgi ve belgeler Belediye İmar Müdürlüğünden sorularak alınacak cevaba göre bilirkişi kurulu raporu denetlenmeden dava konusu taşınmazın emsal karşılaştırması sonucu tespit edilen metrekare birim fiyatından % 40 oranında düzenleme ortaklık payı düşülmek suretiyle hesap yapan rapor doğrultusunda eksik inceleme ile hüküm kurulması nedeniyle ve 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 11/1-g maddesine göre arsa niteliğindeki taşınmazlara değer biçilirken dava konusu taşınmaz ile emsalin zaruret olmadıkça yakın bölgelerde olması

gerektiği ve dava konusu taşınmazın bulunduğu ...... ilçesi, ...... mahallesinde benzer yüzölçümlü ve değerlendirme tarihine yakın zamanlarda emsal satışların bulunması doğal olduğu halde, hükme esas alınan bilirkişi kurulu raporunda bu yönteme uyulmadan başka bir ilçede bulunan taşınmaz emsal alınmak suretiyle değer biçildiğinden rapor inandırıcı olmayıp hükme esas alınacak nitelikte değildir.

gerektiği ve dava konusu taşınmazın bulunduğu ...... ilçesi, ...... mahallesinde benzer yüzölçümlü ve değerlendirme tarihine yakın zamanlarda emsal satışların bulunması doğal olduğu halde, hükme esas alınan bilirkişi kurulu raporunda bu yönteme uyulmadan başka bir ilçede bulunan taşınmaz emsal alınmak suretiyle değer biçildiğinden rapor inandırıcı olmayıp hükme esas alınacak nitelikte değildir.

Bu durumda; taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde re'sen emsal celbi yoluna gidilmesi, taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili ......... Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere ve değerini etkileyen merkezi yerlere olan uzaklığını da gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi doğru olmadığı gibi;

2-7139 sayılı Kanunla değişik Kamulaştırma Kanununun 10/8 fıkrası gereğince, bozma sonrası bankaya hak sahibi adına yatırılacak bedelde artış olması halinde bu kısım için; 7139 sayılı Kanun ile yapılan değişiklik hükümlerine göre işlem yapılması gerektiğinden,

Hükmün yukarıda açıklanan gerekçelerle taraf vekillerinin temyiz isteminin kabulü ile BOZULMASINA, davalıdan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 28/03/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/37454, Karar No: 2020/8966, Tarih: 07.07.2020

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2017/37454 E.  ,  2020/8966 K.**

**"İçtihat Metni"**

BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ: İzmir 7. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ: ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının davalıya ait markette balık satış elemanı olarak çalıştığını, iş sözleşmesinin davalı işveren tarafından haklı bir neden olmadan feshedildiğini, kendisine görevi dışında paspas yaptırılıp bahçe temizletildiğini, rahatsız olduğu bilinmesine rağmen ağır işlerin verildiğini, psikolojik baskı uygulandığını ileri sürerek kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ve manevi tazminat ile birlikte bir kısım işçilik alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir. Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, iş sözleşmesinin ihbar önelini 6 hafta aşacak şekilde rapor alması ve yaşadığı sağlık problemleri üzerine 4857 sayılı İş Kanunu’nun 25/I Maddesi uyarınca haklı nedenle fesih edildiğini ve kıdem tazminatının ödendiğini, davacının mobbing iddialarının gerçek dışı olduğunu beyan ederek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

İlk Derece Mahkemesi Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporu doğrultusunda davanın reddine karar verilmiştir.

İstinaf Başvurusu:

İlk Derece Mahkemesinin kararına karşı, davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesi Kararının Özeti:

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından, istinaf dilekçesinde bildirilen sebeplerle sınırlı olarak yapılan inceleme sonucunda, davanın reddine dair ilk derece mahkemesi kararının usul ve esas yönünden yerinde olduğu gerekçesiyle, davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir

Temyiz:

Karar yasal süresi içerisinde davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davacıının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde değildir.

Temyiz:

Karar yasal süresi içerisinde davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davacıının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında davacının aylık ücretli işçi olup olmadığı ve ödenmeyen ücret alacağı bulunup bulunmadığı uyuşmazlık konusudur. 4857 sayılı İş Kanununun 25. maddesinin 1. fıkrasında Sağlık Sebepleri ile fesih halleri düzenlenmiş olup, aynı fıkranın son bendine göre “(a) alt bendinde sayılan sebepler dışında işçinin hastalık, kaza, doğum ve gebelik gibi hallerde işveren için iş sözleşmesini bildirimsiz fesih hakkı; belirtilen hallerin işçinin işyerindeki çalışma süresine göre 17 nci maddedeki bildirim sürelerini altı hafta aşmasından sonra doğar. Doğum ve gebelik hallerinde bu süre 74 üncü maddedeki sürenin bitiminde başlar. Ancak işçinin iş sözleşmesinin askıda kalması nedeniyle işine gidemediği süreler için ücret işlemez.”Kanunun geçici işgöremezlik ödeneğini düzenleyen 48. maddesinde ise, hastalık nedeni ile çalışılmayan günlerde Sosyal Sigortalar Kurumu tarafından ödenen geçici iş göremezlik ödeneğinin aylık ücretli işçilerin ücretlerinden mahsup edileceği ifade edilmektedir.Somut olayda, iş sözleşmesinin davacının hastalık sebebiyle işe gidemediği sürenin kıdemine göre belirlenen (8 haftalık) bildirim süresini altı hafta aşması sebebiyle feshedildiği dosya kapsamından anlaşılmaktadır. Davacı ise, iş sözleşmesinin raporlu olduğu sürede feshedildiğini beyan ederek, 2015 yılının Temmuz ayına ait ücretinin hüküm altına alınmasını talep etmiştir. Mahkemece davacının Temmuz ayında fiilen çalışmasının bulunmadığı gerekçesiyle ücret alacağı talebi reddedilmiş ise de, davacının bu dönemde raporlu olduğu açıktır. Bu halde, davacının ücret alacağı talebi, işe gidemediği yani iş sözleşmesinin askıda olduğu günlere ilişkin olup, konunun yukarıda açıklanan yasal düzenlenmeler çerçevesinde ele alınması gerekmektedir.

Kural olarak işçinin hastalık sebebiyle işe gidemediği, bir diğer ifade ile iş sözleşmesinin askıda olduğu süreler için, ücret işlemez (m. 25/1-son). Bu kuralın istisnası ise aylık ücretli işçiler için söz konusudur. Çünkü aylık ücretli işçilerin ücreti, işçinin hastalık ve benzeri sebeplerle işe gidemediği günlerde dahi tam olarak ödenir. İş Kanunu’nun 48. maddesinde aylık ücretli işçiler için özel bir düzenlenme yer almakta olup, bu hükme göre hastalık nedeni ile çalışılmayan günlerde Sosyal Sigortalar Kurumu tarafından ödenen geçici iş göremezlik ödeneğinin aylık ücretli işçilerin ücretlerinden mahsup edilir. Bu düzenlemenin amacı da, aylık ücretli işçinin ücretinin (hastalık halinde dahi ) tam olarak ödenmesidir. Böylece, aylık ücretli işçiye hem aylık ücretin ödenmesi hem de geçici işgöremezlik ödeneği ödenmesi halinde, mükerrer ödeme yapılmasının önüne geçilmek istenmektedir.

Somut olayda ise davacı işçi kendisine hastalık sebebiyle işe gidemediği sürede ücret ödenmediğini ileri sürmektedir. Bu halde, işverenin ücret ödeme yükümlülüğünden söz edebilmek için, işçinin aylık ücretli işçi olarak çalışması şarttır. Mahkemece bu yönde bir belirleme yapılmadığı gibi, işçinin Sosyal Güvenlik Kurumundan işgöremezlik ödeneği alıp almadığına yönelik bir araştırma da yapılmamıştır. Bu sebeple, öncelikle davacının aylık ücretli işçi olup olmadığı belirlenmeli; aylık ücretli işçi olduğunun anlaşılması halinde, raporlu olduğu dönemde Sosyal Güvenlik Kurumundan işgöremezlik ödeneği alıp almadığı araştırılarak, bu ödenek aylık ücret miktarından mahsup edilmek suretiyle ödenmeyen ücret alacağının tahsiline karar verilmelidir. Davacının aylık ücretli işçi olup olmadığı yönünden herhangi bir araştırma yapılmadan, 2015 yılının Temmuz ayında fiili çalışmasının bulunmadığı gerekçesiyle ücret alacağı talebinin reddine karar verilmesi isabetsiz olup, kararın bu sebeple bozulması gerekmiştir.Sonuç:Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının yukarıda yazılı sebepten BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine, bozma kararının bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 07.07.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/22550, Karar No: 2016/18499, Tarih: 25.10.2016

**9. Hukuk Dairesi         2016/22550 E.  ,  2016/18499 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine, işe iadesine ve yasal sonuçlarına hükmedilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili; müvekkilinin iş sözleşmesinin geçerli bir neden olmaksızın feshedildiğini , asıl fesih sebebinin sendikal faaliyetlerde bulunması olduğunu ileri sürerek; feshin geçersizliğinin tespiti ile müvekkilinin işe iadesine ayrıca davalı aleyhine sendikal tazminata hükmedilmesini talep ve dava etmiştir.

B) Davalı Vekilinin Cevabının Özeti:

Davalı vekili; davacının iş sözleşmesinin geçerli nedene dayalı olarak feshedildiğini savunmuş ve davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

C) Yargılama Süreci ve Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, feshin geçersizliği ile davacının işe iadesine karar verilmiş ayrıca feshin sendikal nedenle gerçekleştirildiğinin ispatlanamadığı gerekçesi ile de sendikal tazminat talebi reddedilmiştir.

Karar, süresinde taraf vekillerince temyiz edilmiş ve yapılan inceleme neticesinde Dairemizce bozulmuştur.

Bozma ilamında özetle, mahkemenin feshin geçerli nedene dayanmadığına dair gerekçesinin yerinde olduğu ancak Tekirdağ 2. Sulh Ceza Mahkemesi'nin 2013/399 Esas sayılı dosyasında davalı işyeri yetkilileri hakkında sendikal hakkın engellenmesi suçundan kamu davası açıldığı bu davanın sonucunun araştırılıp kesinleşmesi ile birlikte bir değerlendirmede bulunarak karar verilmesi gerektiği belirtilmiştir.

Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda feshin sendikal nedene dayandığı kabul edilerek davalı aleyhine sendikal tazminata hükmedilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı vekilince temyiz edilmiştir.

E) Gerekçe:

Mahkemece Dairemizin bozma kararına uyulduğu halde kararda belirtilen ceza davasının kesinleşmesi beklenmeden sonuca gidilmesi hatalıdır.

Bozma ilamında belirtilen ceza dosyasının kesinleşmesi beklenmeli ve daha sonra dosyadaki diğer bilgi ve belgeler ile söz konusu karar bir değerlendirmeye tabi tutularak feshin sendikal nedene dayanıp dayanmadığına karar verilmelidir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 25/10/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/1932, Karar No: 2019/6735, Tarih: 13.05.2019

**8. Ceza Dairesi         2019/1932 E.  ,  2019/6735 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması

HÜKÜM : Mahkumiyet

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Bozmaya uyularak; yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve taktirine göre sanık müdafiinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazının reddine, ancak;

1- CMUK.nın 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hak nedeniyle cezanın 5 yıl hapis ve 2.000 TL adli para cezası üzerinden infaz olunacağının belirtilmesi ile yetinilmesi gerekirken, sonuç cezanın 5 yıl hapis ve 2000 TL adli para cezası olarak tayin edilmesi,

2- Adli para cezasının yerine getirilmemesi halinde 6545 sayılı Kanunla değişik 5275 sayılı Kanunun 106/3. maddesi uyarınca infaz aşamasında resen uygulama yapılabileceği nazara alındığında hüküm fıkrasında infazı kısıtlar biçimde ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrilmesine karar verilmesi,

Yasaya aykırı ise de, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususların, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nın 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hükmün 6. fıkrasındaki kazanılmış hakka ilişkin kısmın çıkartılarak yerine "1412 sayılı CMUK.nın 326/son maddesi uyarınca sanığın cezasının 5 yıl hapis ve 2000 TL adli para cezası üzerinden infazına" ibaresinin eklenmesi ve hükümden “ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrilmesine,” ibaresinin çıkartılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 13.05.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2750, Karar No: 2018/5485, Tarih: 02.05.2018

**19. Ceza Dairesi         2018/2750 E.  ,  2018/5485 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden "etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile" ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 331/1. maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 02/05/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/10219, Karar No: 2017/1679, Tarih: 28.02.2017

**20. Hukuk Dairesi         2016/10219 E.  ,  2017/1679 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVALILAR : Hazine - Orman Yönetimi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında ... ili, ... ilçesi ... ada ... parsel sayılı 5157,02 m2 yüzölçümündeki taşınmaz, meşelik niteliği ile belgesizden Hazine adına tespit edilmiştir.

Davacı vekili, taşınmazın 1954 yılında müvekkilinin babası tarafından fındık bahçesi olarak satın alındığını, babasının ölümüyle taşınmazın müvekkili davacıya kaldığını idda ederek taşınmazın tapu kaydının iptali ile müvekkili adına tesciline karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece dava konusu taşınmazın orman sayılan yerlerden olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, tapu iptali ve tescili istemine ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde tesbit tarihinden önce 1949 yılında 3116 sayılı Kanuna göre yapılıp kesinleşen orman kadastrosu, daha sonra 1995 yılında yapılarak 09.09.1996 tarihinde kesinleşen evvelce sınırlaması yapılmış ormanlarda aplikasyon ve 2/B uygulaması, evvelce sınırlaması yapılmamış ormanlarda orman kadastrosu ve 2/B uygulaması vardır.

Yörede, genel arazi kadastrosu işlemi 28.02.2005 tarihinde yapılmış ve sonuçları 03.05.2005 - 01.06.2005 tarihleri arasında ilan edilmiş ve kesinleşmiştir.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye, uzman orman bilirkişi tarafından eski tarihli hava fotoğrafları ve memleket haritasına dayalı olarak yöntemine uygun biçimde yapılan inceleme ve araştırmada çekişmeli taşınmazın zilyetlikle kazanılamayacak yerlerden olduğu anlaşıldığına ve yazılı biçimde hüküm kurulmasında bir isabetsizlik bulunmadığına göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının davacı ...'ye yükletilmesine 28/02/2017 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/19762, Karar No: 2014/34111, Tarih: 04.11.2014

**13. Hukuk Dairesi         2013/19762 E.  ,  2014/34111 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Büyükçekmece 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 28/02/2013

NUMARASI : 2009/948-2013/163

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, taraflarca imzalanan protokol gereğince taşınmazın kültür tesisi yapılması karşılığında bedelsiz olarak devir edildiğini, davalının protokole aykırı davranarak taşınmaz üzerinde inşaat yaptırıp ticari amaçlı kullandığını ve kat mülkiyeti tesis ederek üçüncü kişilere sattığını ileri sürerek taşınmazın aynen iadesine, mümkün olmaz ise taşınmaz üzerinde inşaa edilen bağımsız bölümler için şimdilik 10.000.00 TL'sının ve arsa bedeli olarak 5.000.00 TL'sının tahsilini istemiş, ıslah dilekçesiyle davalının uhdesinde kalan bağımsız bölümlerin değeri olan 4.463.100.00 TL'sının yasal faiziyle tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı, alınan idari kararlar sonucunda dava konusu taşınmaz üzerinde inşaat yapıldığını, tüm işlemlerin yasal olduğunu ve protokole aykırı davranılmadığını, davacının muvafakati ile eğitim ve sağlık birimlerinin inşaa edildiğini ve taleplerin haksız olduğunu savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kabulüne, 4.463.000.00 TL'sının dava tarihinden itibaren yasal faiziyle beraber davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 294. maddesi gereğince mahkeme, yargılamanın sona erdiği duruşmada hükmü vererek tefhim eder. Hükmün tefhimi, her halde hüküm sonucunun duruşma tutanağına geçirilerek okunması suretiyle olur. Zorunlu nedenlerle sadece hüküm sonucunun tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın tefhim tarihinden başlayarak bir ay içinde yazılması gerekir. HMK'nın 297. maddesinde hüküm fıkrasında nelerin yer alacağı açıklanmış, 297. maddenin 2. fıkrası ile "Hükmün sonuç kısmında gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında; açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gereklidir" düzenlemesi yapılmış olup HMK'nın 298/2 maddesinde "gerekçeli karar, tefhim edilen hüküm sonucuna aykırı olamaz" hükmü mevcuttur.