muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/13086, Karar No: 2010/5620, Tarih: 08.04.2010

**8. Ceza Dairesi         2009/13086 E.  ,  2010/5620 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2911 sayılı Yasaya aykırılık ve nakil vasıtalarının hareketine engel olma

HÜKÜM : Tüm sanıkların nakil vasıtalarının hareketlerine engel olma suçundan beraatlerine, sanıklar ..., ..., ... ve ...'ın 2911 sayılı Yasaya aykırılık suçundan hükümlülüklerine, sanıklar ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... ve...'in 2911 sayılı Yasaya aykırılık suçundan hükümlülüklerine ve verilen hükmün CMUK.nun 231/5. maddesi gereğince açıklanmasının geri bırakılmasına, sanıklar ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... ve ...'ın 2911 sayılı Yasaya aykırılık suçundan beraatlerine

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1- Sanık ... Deve hakkında 2911 sayılı Yasaya aykırılık suçundan açılan davada zamanaşımı süresinde mahkemesince karar verilmesi olanaklı görülmüştür.

2- Sanıklar ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., Zafer Beyazdogan ve ... hakkında 5271 sayılı CMK'nun 231. maddesine göre verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının 5271 sayılı CMK'nun 231. maddesine 5560 sayılı Yasanın 23. maddesi ile eklenen 12. maddesi gereğince itiraza tabi olup temyizi mümkün bulunmadığından C.Savcısının ve sanıklar ..., ... ve ... müdafiilerinin kurulan bu hükme ilişkin başvurusu itiraz niteliğinde kabul edilerek dosyanın bu konuda, mahallince itiraz merciine gönderilmesi mümkün görülmüştür.

3- Sanıklar ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... ve ... hakkında nakil vasıtalarının hareketine engel olma, sanıklar ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... ve ... hakkında 2911 sayılı Yasaya aykırılık ve nakil vasıtalarının hareketine engel olma suçlarından kurulan beraat hükümlerine yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Sanıklara atılı suçların temas ettiği yasa maddesinde öngörülen cezanın üst sınırına ve lehe olan 765 sayılı TCK.nun 102/4. madde ve fıkrasına göre, dava 5 yıllık zamanaşımına tabi olup sanıkların savunmasının alındığı 3.11.2003 tarihinden inceleme tarihine kadar bu sürenin dolmuş bulunduğu anlaşılmakla, hükmün CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden CMUK.nun 322. ve 765 sayılı TCK.nun 102/4. madde ve fıkrası gereğince sanıklar hakkında açılan davaların zamanaşımı nedeniyle CMK.nun 223. maddesi de gözetilerek oybirliğiyle (DÜŞÜRÜLMESİNE),

4- Sanıklar ..., ..., ... ve ... hakkında 2911 sayılı Yasaya aykırılık suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

4- Sanıklar ..., ..., ... ve ... hakkında 2911 sayılı Yasaya aykırılık suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin tahkikat neticelerine uygun olarak tecelli eden kanaat ve takdirine göre yerinde görülmeyen sair itirazların reddine, ancak:

a) 2911 sayılı Yasanın 5728 sayılı Yasa ile değişik 28. maddesinde para cezası öngörülmediği gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi,

b) Kabule göre de; 2911 sayılı Yasanın 28. maddesinde temel cezanın 1 yıl 6 ay hapis olduğu gözetilmeden 1 yıl hapis cezası olarak noksan ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş sanıklar müdafii ve Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan hükmün (BOZULMASINA), 8.4.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/8950, Karar No: 2011/5947, Tarih: 17.10.2011

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2010/8950 E.  ,  2011/5947 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İCRA MAHKEMESİ

Ticareti usulüne aykırı terk etmek suçundan sanık ...'ın İİK'nun 337/a maddesi uyarınca üç ay hapis cezasıyla cezalandırılmasına karar verilmiş, hüküm yasal süresi içerisinde sanık vekili tarafından temyiz edildiğinden Yargıtay C.Başsavcılığının bozma istemli tebliğnamesiyle dosya Daireye gönderilmiş olmakla, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin 1. fıkrasında, “Ticareti terk eden bir tacir 15 gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret siciline bildirmeye ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaya mecburdur. Keyfiyet ticaret sicil memurluğunca ticaret sicili ilanlarının yayınlandığı gazetede ve alacaklıların bulunduğu yerlerde de mutat ve münasip vasıtalarla ilan olunur. İlan masraflarını ödemeyen tacir beyanda bulunmamış sayılır.” Hükmü ile ticareti terk eden tacirin yapması gereken yükümlülüğü belirlenmiş, aynı Yasa’nın 337/a maddesinin birinci fıkrasında ise 44. maddedeki yükümlülüğe aykırı davranılması da, “Ticareti terk edenlerin cezası” başlığı altında, “44 üncü maddeye göre mal beyanında bulunmayan veya beyanında mevcudunu eksik gösteren veya aktifinde yer almış malı veya yerine kaim olan değerini haciz veya iflas sırasında göstermeyen veya beyanından sonra bu malları üzerinde tasarruf eden borçlu, bundan zarar gören alacaklının şikayeti üzerine, üç aydan bir yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır. Birinci fıkradaki fiillerin işlenmesinden alacaklının zarar görmediğini ispat eden borçluya ceza verilmez.” şeklinde düzenleme ile yaptırıma bağlanmıştır. Maddeden anlaşılacağı üzere ticareti terk suçunun oluşabilmesi için, ticareti terk eden tacirin bu durumu onbeş gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret sicil memurluğuna bildirmemesi ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaması gerekmektedir.

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesindeki mükellefiyet münhasıran tacirler için öngörülmüş olup, ticaret sicil memurluğuna kayıtlı gerçek kişilerin ve ticaret şirketlerinin tacir oldukları hususunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Uyuşmazlık, ticaret şirketlerinin ticareti terk edip edemeyeceklerine, eş anlatımla ticareti terk etmesi durumunda şirket yetkilisi/müdürünün İİK’nun 44. maddesindeki keyfiyeti kayıtlı olduğu ticaret sicili memurluğuna bildirme ve mal beyanında bulunma yükümlülüğü bulunup bulunmadığına yöneliktir.

6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde ticaret şirketlerinin nev’ilerinin; kolektif, komandit, anonim, limited ve kooperatif şirketlerinden ibaret olduğu belirtilmiştir. Yukarıda sayılan ticaret şirketleri yönünden Türk Ticaret Kanunu’ndaki düzenleme incelendiğinde, bunlar için ‘ticareti terk’ değil, bunun yerine infisah ve tasfiyelerinin öngörüldüğü, diğer bir anlatımla Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan şirketlerde ticareti terk değil, ortaklık ilişkisinin sona erdirildiği kabul edilmektedir.

Anılan şirketlerin her biri için infisah ve tasfiye yolu ayrı ayrı gösterilmiştir. ‘İnfisah’, ortaklıklar hukukunda iki manada kullanılmaktadır. Geniş manada; irade ve irade dışı fesih hallerini ve dar manada da; irade dışı yani kendiliğinden sona ermeyi ifade etmektedir. TTK'nun 439. maddesinde infisah eden şirketin tasfiyeye gireceği hükme bağlanmıştır. Tasfiye sürecinde ticaret şirketinin alacak ve borçları belirlenir, alacakları tahsil edilip, borçları ödendikten sonra varsa kalan mevcudu, esas mukavelede aksine bir hüküm olmadıkça, pay sahipleri arasında ödedikleri sermaye ve paylara bağlı olan imtiyaz hakları nispetinde dağıtılır, tasfiyenin sona ermesi üzerine şirkete ait ticaret unvanının sicilden terkini tasfiye memurları tarafından sicil memurluğundan talep olunur. İş bu talep üzerine terkin keyfiyeti tescil ve ilan olunmakla ticaret şirketinin tüzel kişiliği sona ermiş olur. Terkin işlemi için tasfiye bilançosu ile birlikte başvurulduğundan ve zaten tasfiye sonucu ticaret şirketinin herhangi bir mal varlığı da kalmadığından tasfiye memurunun ya da şirket yetkilisinin İİK’nun 44. maddesine göre mal beyanında da bulunması söz konusu olmayacaktır. Terkin işleminden sonra ticaret şirketinden alacağı bulunduğunu iddia eden bir alacaklı, bu alacağını ancak terkin edilen ticaret şirketini yasaya göre ihyasını sağlamak suretiyle tahsil edebilecektir.

Ticaret şirketlerinin vergi hukuku açısından mükellefiyetinin sona erdirilmesi de, Türk Ticaret Kanunu hükümlerine göre yapılması gereken işlemlere göre getirilen tasfiye ve iflasın sona erdiğinin tescil ve ilanına bağlıdır. Başka bir anlatımla, ticaret şirketinin işi bırakması ancak tüzel kişiliğinin ortadan kaldırılması ile mümkündür. Bu nedenle tüzel kişiliği sona erdirilmemiş bir ticaret şirketinin ticari işletmeyi kapattığından, dağıttığından (terk ettiğinden) söz edilemeyecektir. Nitekim Danıştay 4. Dairesinin 2004/602 -2021 sayılı kararında da tüzel kişiliği sona erdirilmemiş şirketin mükellefiyetinin sona erdirilemeyeceği belirtilmiştir.

Öte yandan, İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin ikinci fıkrası, mal beyanının ticaret sicili gazetesinde ilan tarihinden itibaren bir sene içinde, ticareti terk eden tacir hakkında iflas yolu ile takip yapılabileceğini içermektedir. Buradaki tacirden maksat, gerçek kişi olan tacirlerdir. Yani, tüzel kişi tacirler (ticaret şirketleri) hakkında 44 üncü maddenin 2. fıkrasının uygulama kabiliyeti yoktur. Ticaret şirketleri, ticareti terk edince tasfiyeye gireceklerinden ve tasfiye sonunda şirketin ticaret sicilindeki kaydının silinmesinden sonra tüzel kişiliği son bulacağından, artık, ticaret şirketlerini sicilden silindikten sonra iflas yolu ile takip etmeye imkan yoktur. Esasen, ticaret şirketleri bakımından buna lüzum da yoktur. Zira, tasfiyede şirketin bütün malları tasfiye edilmiştir. (Prof. Dr. ..., ...Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi Cilt XXVII, 1970, Sayı 1-2) Bu açıklama ile İİK’nun 44. maddesinin ikinci fıkrasındaki düzenlemenin, ticareti terk suçunun gerçek kişi tacirler için geçerli olduğunun, ticaret şirketleri yönünden geçerliliği bulunmadığının net olarak ifade edildiği anlaşılmaktadır.

Her ne kadar İİK'nun 44. maddesinin gerekçesinde, ticareti terk eden kötü niyetli borçluların işyerlerini terkederek ve ellerindeki mallarını başkalarına devrederek alacaklılarını zarara uğratmaları nedeniyle İİK'nun 337/a maddesindeki yaptırım düzenlendiği belirtilmekte ise de, ticaret şirketleri yönünden ticareti terk değil ortaklık ilişkisinin sona erdirilebileceğinden, buradaki borçlu ifadesiyle gerçek kişi tacirin kastedildiğinin kabulü zorunludur. Kaldı ki, Kanun’un 345. maddesi uyarınca sorumlu tutulması gereken ticaret şirketlerinin müdür/yetkilileri tarafından alacaklıları zarara uğratmaya yönelik eylemlerinin cezasız bırakılmadığı, nitekim Kanun’un 331, 333/a, 345/a maddelerinde gerekli yaptırımlar düzenlendiği gibi, unsurları bulunduğu takdirde 5237 sayılı Türk Ceza Kanununda müeyyideye bağlanan hileli iflas veya dolandırıcılık suçlarından da cezalandırılabilmeleri mümkün olduğundan, diğer bir deyişle ticaret şirketlerinin müdür/yetkililerinin alacaklıyı zarara uğratan bu tür davranışlarının yaptırımsız kaldığından söz edilemeyecektir.

Bu açıklamalardan anlaşılacağı üzere, İİK’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan eylem, yalnızca ticareti terk keyfiyetinin ticaret sicili memurluğuna bildirilmemesi değil, bununla birlikte İİK’nun 44. maddesine uygun olarak bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerinin bulunduğu bir mal beyanında bulunulmamasıdır. Bu durumda, Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan ticaret şirketlerinde ticaretin terki söz konusu olmayıp, ortaklık ilişkisinin sona erdirilmesi nedeniyle İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesi ile getirilen mal beyanında bulunma yükümlülüğünün, gerçek kişi tacirlere yönelik olduğu, yukarıda sayılan ticaret şirketlerini kapsamadığı, eş anlatımla ticaret şirketlerinin müdür veya yetkililerinin İcra ve İflas Kanunu’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan ticareti terk suçunu işlemeleri yasal olarak mümkün olmadığı kabul edilmelidir. Hal böyle olunca sanığın beraati yerine mahkumiyetine karar verilmesi,

Kabule göre de;

1- Sanığın üzerine atılı ticareti terk suçunun özelliği dikkate alındığında, bu suçtan dolayı yapılan yargılamada duruşma davetiyesinin sanığın terk ettiği bildirilen adresine Tebligat Kanununun 35. maddesine göre tebliğinin usulüne uygun olduğundan söz edilemeyeceği, zira terk edilen adrese bu şekilde yapılan tebligatın zaten sanığın eline geçmeyeceğinin şikayetçi ve hatta mahkeme tarafından da öngörülmekte olduğu, Anayasa'nın 36. maddesi ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6. maddesinde belirtilen adil yargılanma hakkı gözönünde bulundurularak, ticareti terk suçlarında duruşma davetiyesinin ya da mahkeme kararının Tebligat Kanununun 35. maddesine göre terk ettiği ileri sürülen adresine yapılan tebligat geçersiz olup, savunma hakkının kısıtlanması sonucunu doğuracağı, hal böyle olunca tespit edilecek adresine usulüne uygun olarak (Tebligat Kanununun 35. maddesi dışında) duruşma davetiyesinin tebliğini müteakip yargılamaya devam edilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

2- Sanığın sabıka kaydı getirtilip dosya içine konulmadan mahkumiyetine karar verilmesi,

İsabetsiz olup, temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmekle hükmün istem gibi BOZULMASINA, 17.10.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11135, Karar No: 2016/17544, Tarih: 13.12.2016

**5. Hukuk Dairesi         2016/11135 E.  ,  2016/17544 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasının kabulüne dair verilen yukarıda tarih ve numaraları yazılı hükmün duruşmalı olarak Yargıtay’ca incelenmesi davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, duruşma için belirlenen 05/04/2016 günü taraf vekillerinin yüzlerine karşı duruşmaya başlanarak, sözlü açıklamaları da dinlenip verilen geri çevirme kararı üzerine gelen dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Kamulaştırma Kanununun 11/1-g maddesine göre arsa niteliğindeki taşınmazlara değer biçilirken dava konusu taşınmaz ile emsalin zaruret olmadıkça yakın bölgelerden ve benzer yüzölçümlü olması gerekir.

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda emsal olarak alınan 1004,25 m²'lik taşınmazın küçük bir hissesinin satışı olduğu gibi, dava konusu taşınmazın bitişiğindeki 1233 parsele Temmuz 2013 değerlendirme tarihine göre m²'sine 486 TL değer biçildiği ve bu m² bedelinin Dairemizin denetimden geçtiği hususları gözönüne alındığında, alınan bilirkişi raporu inandırıcı bulunmamıştır.

Bu durumda; taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde re'sen emsal celbi yoluna gidilmesi, taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere ve değerini etkileyen merkezi yerlere olan uzaklığını da gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu

getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenle HUMK’nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine, temyiz eden davalı idare yararına yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca takdir olunan 1.350,00-TL. vekalet ücretinin karşı tarafa yükletilmesine, 13/12/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/20339, Karar No: 2014/19167, Tarih: 24.10.2014

**8. Hukuk Dairesi         2013/20339 E.  ,  2014/19167 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Mirasçılık belgesi istemi

... ve ... aralarındaki mirasçılık belgesi istemi davasının kabulüne dair İstanbul 10. Sulh Hukuk Mahkemesi'nden verilen 30.05.2013 gün ve 734/359 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı ... vekili tarafından süresinde istenilmiş olmakla; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

KARAR

Davacı vekili, 14.09.2010 günlü hasımsız dava dilekçesinde özetle; ... Mahallesi, 386 ada 22 parsel sayılı taşınmazın o yer belediyesinin yetkili organı kararıyla kamulaştırıldığını, kamulaştırma bedelinin tespiti isteği ile 3. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2010/118 esasındaki davanın derdest olduğu, taşınmazın paydaşlarından ... 'ün ölü olması sebebiyle Mahkemesince verilen yetki belgesine istinaden ...'e ilişkin veraset belgesi çıkarılmasını istemiştir. 25.03.2011 günlü ikinci oturumda verilen bir nolu ara kararı ile "Hazineye davanın ihbarına" karar verilmiştir.

Mahkemece davanın kabulüne kayıt maliklerinden ...'ün verasetinin sübutuna karar verilmiştir.

Karar, müdahil olduğundan bahisli ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Toplanan kanıtlar tüm dosya kapsamından; az yukarıda da açıklandığı üzere eldeki dava hasımsız açılmıştır. Mahkemece, res'en, ...'ye dava ihbar edilmiştir. HUMK ve HMK'da ihbar olunan kişi yada tarafın tek başına mahkeme kararlarını temyiz etmek hak ve yetkisi bulunmamaktadır.

Hal böyle olunca ihbar, olunan ... vekilinin temyiz dilekçesinin REDDİNE, taraflarca HUMK'nun 388/4. (HMK m.297/ç) ve HUMK'nun 440/III-2. bendi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine ve 24.10.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/11134, Karar No: 2010/13671, Tarih: 01.12.2010

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2010/11134 E.  ,  2010/13671 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi ( Ticaret Mahkemesi Sıfatıyla)

Tarih :22.06.2010

No :622-272

Davacı vekili tarafından hasımsız olarak açılan iflasın ertelenmesi davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde müdahillerden Eurobank, İş Bankası, Pamuk Faktoring A.Ş, Albaraka Türk, Ziraat Bankası vekillerince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkili şirketin Hob boya markası ile inşaat boyaları, sanayi boyaları, mobilya boyası ve vernikleri ile yan malzeme üretimi yaptığını, yatırımı yeni tamamlanan pik döküm külçe imalatına 2009 yılında geçileceğini, boya sektöründeki bazı ithalatçı firmaların iflasları ve bu firmalara verilen çeklerin erken tahsiline gidilmesi sonucu ödemeler dengesinin bozulduğunu, imalat konusunun büyük ölçüde inşaat sektörüne bağlı olması ve bu sektörde yaşanan olumsuzluklar ile banka kredilerinden doğan sorunlar, 2003 ve 2005 yılında yaşanan iki büyük yangın sonucu şirket sermayesinin azaldığını, mali yapısının bozulduğunu, borca batık durumda bulunan şirketin iyileştirme projesinde öngörülen tedbirlerle mali durumunu düzeltebileceğini ileri sürerek iflasın 1 yıl süreyle ertelenmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece, davacı şirketin borca batık durumda olduğu, iyileştirme projesinin ciddi ve inandırıcı olduğunun bilirkişi kurulu raporu ve kayyum raporları ile sabit olduğu gerekçesiyle iflasın 1 yıl süreyle ertelenmesine karar verilmiş, hüküm Eurobank, İş Bankası, Pamuk Faktoring A.Ş, Albaraka Türk ve Ziraat Bankası vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda; üretim harici ek kaynak bulunmasının gerektiği, şirketin pik demir üretim tesisinin faaliyete geçirilip verimli bir şekilde işletilmesi ve bu işletmenin kârlılığı denetlenerek şirketin mali durumunu düzeltme ihtimalinin bulunduğu belirtilmiştir. Ayrıca bu süreçte bu faaliyetlerin hayata geçirilip geçirilmediğinin kayyum tarafından denetlenmesi gerektiği açıklanmıştır.

Kayyum 22.12.2009 tarihli raporunda, iyileştirme projesinin ana ayağını pik demir üretiminin oluşturduğunu, bu işte ise aksama meydana geldiğini, üretimin gerçekleştirilememesi halinde, projenin tek başına yeterli olamayacağını belirtmiştir.

Mahkemece kayyumun bu beyanı üzerinde durularak gerektiğinde bilirkişi kurulundan ek rapor alınarak varılacak uygun sonuç dairesinde karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulmasında isabet görülmemiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 01.12 .2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6793, Karar No: 2016/15123, Tarih: 15.12.2016

**3. Hukuk Dairesi         2016/6793 E.  ,  2016/15123 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki Kayıp Kaçak Bedelinin İadesi Davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne, yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili dilekçesinde; davalı ... şirketinin, düzenlediği faturalar ile kendisinden hukuka aykırı olarak kayıp-kaçak bedeli adı altında fazladan ücret tahsil ettiğini ileri sürerek; fazlaya ilişkin hakkı saklı kalmak üzere, şimdilik 1.000 TL bedelin işleyecek avans faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiş; ıslah dilekçesi ile de talebini 8.134,41TL'ye yükseltmiştir.

Davalı vekili dilekçesinde; husumetin taraflarına ait olmayıp EPDK'ya ait olduğunu, 30/10/2009 tarihine kadar ki süreç için husumetin ...'a yöneltilmesi gerektiğini, ayrıca elektrik dağıtım işiyle sorumlu olan kurumun ... olduğunu, kayıp kaçak bedeli olarak alınan ücretin zorunlu olarak alınmasından dolayı iadesinin istenilemeyeceğini ve kısmi dava açılamayacağını belirterek davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece; davalı ... şirketinin, kayıp-kaçak bedelini elektrik abonesi olan davacı şirketten tahsil etmesinin yasal dayanağı bulunmadığı gerekçe gösterilerek davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı vekilince temyiz edilmiştir.

1-) Dava, elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp-kaçak bedelinin istirdatı istemine ilişkindir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 21.05.2014 tarih ve 2013/7-2454 Esas 2014/679 K. Sayılı kararı ve Dairemiz kararları ile Anayasanın Vergi ödevi Başlıklı 73. maddesindeki “... Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülükler kanunla konulur, değiştirilir veya kaldırılır..." şeklindeki düzenlemeye göre; kayıp-kaçak, sayaç okuma, dağıtım, perakende hizmet ve iletim bedeli uygulamasının EPDK Kararları ve tebliğleri çerçevesinde uygulama arz eden kanunlar ve ikincil mevzuat hükümleri çerçevesinde EPDK tarafından belirlenerek uygulandığı, bu tarihteki mevcut hukuki düzenlemenin EPDK'na sınırsız bir fiyatlandırma ve tarife unsuru belirleme hak ve yetkisi vermediği, özellikle kaçak (elektrik enerjisinin hırsızlanması) bedellerinin kurallara uyan abonelerden tahsili yoluna gitmenin hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaşmadığı, bu faturalara yansıtılan diğer kalemlere ilişkin bedel miktarlarının şeffaflık ilkesi ile denetlenebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne bedel ödendiğinin bilinmesininde şeffaf hukuk devletinin vazgeçilmez unsuru olduğu, EPDK kararları ile bu bedellerin mevcut mevzuat kapsamında tüketicilerden alınmasının hukuka uygun olmadığı kabul edilmiştir.