muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/13483, Karar No: 2016/952, Tarih: 02.02.2016

**1. Hukuk Dairesi         2014/13483 E.  ,  2016/952 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : ELATMANIN ÖNLENMESİ VE ECRİMİSİL

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, 2003 yılında satın alarak malik olduğu 1282 ve 1284 parsel sayılı taşınmazların davalı tarafından işgal edilerek kullanıldığını, sözlü olarak uyarılmasına rağmen işgaline son vermediğini, taşınmazdan faydalanamadığını ileri sürerek elatmanın önlenmesine, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydı ile 10.000-TL ecrimisilin yasal faizi ile birlikte tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, ecrimisilin hangi dönemlere ilişkin istendiğinin açıklanması gerektiğini, 5 yıllık zamanaşımı süresinin dolduğunu, 1989 yılından bu yana taşınmazların malik sıfatı ile zilyedi olduğunu, 1985-2005 yılları arasında hizmetinde çalıştığı dava dışı ... ve...’ün kadastro çalışmaları sırasında taşınmazları adlarına kaydettirdiklerini, ... Kadastro Mahkemesi’nin 1994/930 E. ve 1998/147 K. sayılı kararı ile taşınmazların bu iki kişi adına tescil edildiğini, tapu kaydı ve satımdan bu dava ile haberinin olduğunu, davacının satın aldığı 2003 yılından dava tarihi olan 2011 yılına kadar taşınmazı kullanmasına muvafakat ettiğinden ecrimisil isteyemeyeceğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, elatmanın önlenmesi isteminin kabulüne, ecrimisil isteminin ise reddine karar verilmiştir.

Karar, davalı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ...'ın raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

-KARAR-

Hüküm, davalı tarafından temyiz harcı yatırılmadan ve adli yardım talep edilerek temyiz edilmiştir.

Bilindiği üzere; adli yardıma ilişkin usul ve esaslar 6100 sayılı HMK'nin 334. - 340. maddelerinde düzenlenmiş olup aynı Kanunun 336/3. maddesine göre adlı yardım talebi kanun yollarına başvuru sırasında Yargıtay'a yapılabilir ve HMK'nin 337/1. maddesi uyarınca da duruşma yapılmaksızın talep hakkında karar verilebilir.

Somut olayda, dosyaya eklenen fakirlik kağıdı belgesinden talepte bulunan davalının yargılama giderlerinin karşılayabilecek durumda olmadığı ve adli yardım talebinin yerinde olduğu anlaşılmış olmakla (HMK'nin m. 336/2.) adli yardım talebinin kabulüne karar verildi; işin esasının incelenmesine geçildi;

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına ve özellikle kayden davacının maliki olduğu 1282 ve 1284 parsel sayılı taşınmazlara davalının haklı ve geçerli bir nedeni olmaksızın kullandığı saptanarak yazılı olduğu üzere karar verilmesi doğru olduğuna göre; davalının temyiz itirazı yerinde değildir. Reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı 152.109.29.-TL. onama harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, 02.02.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/5760, Karar No: 2012/8576, Tarih: 07.06.2012

**6. Hukuk Dairesi         2012/5760 E.  ,  2012/8576 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Alacak-Tazminat

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı alacak-tazminat davasına dair karar Dairemizin 23/01/2012 gün ve 2011/12160-2012/508 sayılı ilamı ile bozulmasına karar verilmesi üzerine bu defa davacı tarafından yasal süresinde karar düzeltme isteminde bulunulmuş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Üsküdar 2.Asliye Hukuk Mahkemesince verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı karar dairemizin 23.1.2012 gün ve 2011/12160 esas, 2012/508 karar sayılı ilamı ile bozulmasına karar verilmiş idi. Bu kararın tashihen tetkiki davacı tarafından süresi içinde istenilmiş olmakla dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

1-Mahkemenin kararında ve Yargıtay ilamında yazılı sebeplere göre davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan karar düzeltme istemleri yerinde değildir.

1-Mahkemenin kararında ve Yargıtay ilamında yazılı sebeplere göre davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan karar düzeltme istemleri yerinde değildir.

2-Dava, erken tahliye nedeniyle mahrum kalınan kira alacağı ve hasar bedelinin tahsiline ilişkindir. Mahkemenin, davanın kabulüne dair kararının davalı tarafca temyizi üzerine hüküm dairemizce sair temyiz itirazları reddedilerek bilirkişi raporu hüküm vermeye elverişle olmadığından yerinde uzman bilirkişi aracılığıyla keşif yapılarak kiralananın davalı kiracının ödediği en son kira bedeli ile aynı koşullarda ne kadar sürede kiraya verilebileceğinin tespit edilmesi, kiracının sorumlu olacağı makul süre kira parasının belirlenerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerektiği gerekçesiyle bozulmuştur. Taraflar arasında uyuşmazlık konusu olmayan 01.12.2004 başlangıç tarihli ve beş yıl süreli kira sözleşmesinin 10.maddesinde “...kiracının kira sözleşmesi süresi bitiminden önce herhangi bir nedenle (haklı bir neden olmadan) yazılı bir biçimde 6 ay öncesinde kiralanana ihbar etmek suretiyle kira sözleşmesinin tek taraflı olarak fesh edebileceği ve mecuru tahliye edebileceği ancak kiracının fesih halinde sözleşmedeki tüm kira dönemleri içinde doğacak kira bedellerinin muaccel hale geleceği ve tamamını nakden ve peşin olarak ödeneceği yazılıdır.” Bu hükme göre kiracının kira ilişkisi devam ederken herhangi bir nedenle sözleşmeyi altı ay önceden feshetmesi halinde kiralananın yeniden kiraya verilmesi için gereken sürenin altı ay olarak kararlaştırıldığının kabulü gerekir. Ceza koşulu borca aykırı davranılması durumunda oluşan ve alacaklının uğrayacağı zararın önceden ve götürü yolu ile saptanması olduğuna ve feshi ihbar süresinde olmadığına göre davacının zararı feshi ihbarın tebliğ tarihine eklenecek altı ay kirası ile sınırlıdır. Taraflar bir yandan erken tahliye halinde ödenmesi gereken kira bedelini peşinen altı ay olarak belirlerken öte yandan fesih halinde diğer tüm kira dönemleri içinde doğacak kira bedellerinin muaccel hale geleceğini, tamamının peşin olarak ödeneceğini kabul etmeleri söz konusu maddenin ve tarafların amacına uygun düşmeyeceğinden bu düzenleme cezai şart niteliğinde kabul edilemez. Kiralananın davalı kiracı tarafından 01/07/2008 tarihinde tahliye edildiği ve 31/07/2008 tarihinde dava dışı üçüncü kişiye kiralandığı hususunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Bu durumda mahkemece, kiralananın üçüncü kişiye aynı şartlarla ve bedelle kiraya verilip verilmediği üzerinde durulması ve kira sözleşmesinin 10.maddesi dikkate alınarak davalının sorumlu olduğu kira parasının tespit edilmesi gerektiği gerekçesiyle bozulması gerekirken, yazılı gerekçeyle hükmün bozulmasının doğru olmadığı, bozma ilamının gerekçesinin hatalı olduğu bu defaki incelemeden anlaşılmakla davacı tarafın karar düzeltme isteğinin kabulüne, hükmün değiştirilmiş bu gerekçeyle bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda 2.bentte açıklanan nedenlerle davacının karar düzeltme isteğinin kabulü ile Dairemizin 23.1.2012 gün ve 2011/12160 esas -2012 / 508 karar sayılı bozma kararının kaldırılarak mahkemenin 5.4.2011 gün ve 2008/430 esas 2011/91 karar sayılı kararının yukarıda açıklanan değiştirilmiş gerekçe ile BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 07/06/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13828, Karar No: 2015/11349, Tarih: 08.12.2015

**14. Hukuk Dairesi         2015/13828 E.  ,  2015/11349 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 14. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 30/06/2015

NUMARASI : 2014/443-2015/259

DAVACILAR :

DAVALI :

Davacılar vekili tarafından, davalı aleyhine 08.09.2014 gününde verilen dilekçe ile önalım hakkı nedeniyle tapu iptali ve tescil istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; önalım davasının kabulüne dair verilen 30.06.2015 günlü hükmün Yargıtayca, duruşmalı olarak incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle tayin olunan 08.12.2015 günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davalı asil ve vekili Av. .......... ile karşı taraftan davacılar vekili Av........... geldiler. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen tarafın sözlü açıklaması dinlendi. Duruşmanın bittiği bildirildi. İş karara bırakıldı. Bilahare dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_ K A R A R \_

Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve dosya içeriğine göre, mahkeme kararı ve dayandığı gerekçeler usul ve yasaya uygun bulunduğundan yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 1.100,00 TL Yargıtay duruşma vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacılara verilmesine, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine, kararın tebliğinden itibaren 15 günlük yasal süre içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 08.12. 2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/4010, Karar No: 2024/882, Tarih: 14.02.2024

**2. Hukuk Dairesi         2023/4010 E.  ,  2024/882 K.**

**"İçtihat Metni"**

...

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 28. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/155 E., 2023/326 K.

DAVA TARİHİ : 13.08.2020

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Eskişehir 5. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2020/749 E., 2021/1263 K.

Taraflar arasındaki boşanma davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davacı kadın tarafından açılan davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı erkek vekilince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı erkek vekilince temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı kadın vekili dava dilekçesinde özetle; davalının evlilik birliğinin üzerine yüklediği sorumlulukları yerine getirmediğini, alkol aldığını, eviyle, eşiyle ve ortak çocuklarla ilgilenmediğini, evi terkettiğini, davalı tarafın evlilik birliği boyunca asabi ve geçimsiz tutumunu evliliklerinde zaman zaman geçimsizliğe yol açtığını, yerine göre de bu geçimsizliğin ekonomik, fiziksel ve psikolojik şiddete dönüştüğünü, bu nedenlerle 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun (4721 sayılı Kanun) 166 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca evlilik birliğinin temelinden sarsılması nedeniyle tarafların boşanmalarına, müvekkili yararına aylık 1.000,00 TL tedbir - yoksulluk nafakası ile 100.000,00 TL maddî, 100.000,00 TL manevî tazminata karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı erkek vekili cevap dilekçesinde özetle; dava dilekçesindeki iddiaların asılsız olduğunu, davacının ailesinin etkisinde kalarak boşanmak istediğini, davacının son zamanlarda aralarında kalması gereken mahrem şeyleri ailesiyle paylaştığını, davalı müvekkilinin davacıyı asla tehdit etmediğini, davacının kredi kartından para çektirip geri ödemediği durumunun söz konusu olmadığını, kredi kartının kullanılmış olsa da evin ihtiyaçları için kullanıldığını, müvekkilinin davacının ailesini kendi ailesi gibi gördüğünü, müvekkilinin eşini sevdiğini, asla boşanmak istemediğini beyan ederek açılan davanın reddini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla, davalı erkeğin sözlü, psikolojik ve ekonomik şiddet olarak kabul edilen kusurlu eylemleri ile boşanmaya sebebiyet verdiği, dosya kapsamından her ikisi de çalışan taraflardan sadece davacı kadının ortak hayatın sorumluluğunu üstlendiği, davalı erkeğin ortak hayatın sorumluluğunu üstlenmediği, kendisine hizmet edilmesini istediği, işbu kusurlu davranışlardan kaynaklanan olguların psikolojik ve sözlü şiddet teşkil ettiği, davalı erkeğin borçlanmaları, davacı kadına ait araç ile kaza yapması, alkol kullanımı, davacı kadını ekonomik yönden kısıtlar mahiyette eylemlerinin de ekonomik şiddet teşkil ettiği, bu nedenle kadın tarafından açılan boşanma davasının kabulü ile evlilik birliğinin temelinden sarsılması nedeniyle 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun (4721 sayılı Kanun) 166 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca tarafların boşanmalarına kadın yararına 20.000,00 TL maddî, 20.000,00 TL manevî tazminata, kadının tedbir ve yoksulluk nafakası taleplerinin reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı davalı erkek vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı erkek vekili istinaf dilekçesinde özetle; İlk Derece Mahkemesinin kusur belirlemesinin hatalı olduğunu, evlilik birliğinin sarsılmadığını, erkeğin boşanmak istemediğini belirterek davanın kabulü yönünden istinaf yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile İlk Derece Mahkemesinin kararı usul ve esas yönünden hukuka uygun bulunduğu gerekçesiyle davalı erkek vekilinin istinaf taleplerinin esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı davalı erkek vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı erkek vekili temyiz dilekçesinde özetle; kusur belirlemesinin hatalı olduğunu, evlilik birliğinin sarsılmadığını, erkeğin boşanmak istemediğini belirterek davanın kabulü yönünden temyiz yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık; kadının boşanma davasının kabulü şartlarının oluşup oluşmadığı, kusur belirlemesi, delillerin takdirinde hata edilip edilmediği, tazminatlar noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri. 4721 sayılı Kanun’un 166 ncı maddesi, 174 üncü maddesi. 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 50 nci ve 51 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri. 4721 sayılı Kanun’un 166 ncı maddesi, 174 üncü maddesi. 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 50 nci ve 51 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen ..., tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı erkek vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

14.02.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/20929, Karar No: 2016/1796, Tarih: 15.02.2016

**10. Hukuk Dairesi         2014/20929 E.  ,  2016/1796 K.**

**"İçtihat Metni"**

... Başkanlığı adına Av. ... ile 1-... adına Av. ..., 2-... 3-..., 4-... aralarındaki dava hakkında ... İş Mahkemesinden verilen 02.07.2014 günlü ve 2009/1072E. 2014/446K. sayılı hükmün temyizen incelenmesi, davacı Kurum ile davalılardan ... avukatları tarafından istenilmesi üzerine dosyası incelendi, gereği konulup düşünüldü:

1-İş kazası sonucu vefat eden sigortalının hak sahiplerine bağlanan gelirin ilk peşin sermaye değeri, hak sahibinin yaşı, gelirin kesilme olasılığı ve ıskonto oranı gözetilerek belirlenen tutarı ifade etmektedir. 506 sayılı Yasa'nın 92. maddesi ise, "malullük, yaşlılık ve ölüm sigortaları ile iş kazalarıyla meslek hastalıkları sigortasından hak kazanılan aylık ve gelirler birleşirse, sigortalıya veya hak sahibine bu aylık ve gelirlerden yüksek olanın tümü, eksik olanın da yarısı bağlanır. Bu aylık ve gelirler eşitse, iş kazalarıyla meslek hastalıkları sigortasından bağlanan gelirin tümü, malullük, yaşlılık ve ölüm sigortalarından bağlanan aylığın da yarısı verilir." düzenlemesini içermektedir.

Dava dosyası içerisindeki peşin değerli gelir tablosunda sigortalının hak sahiplerine bağlanan gelirlerde 506 sayılı Yasa'nın 92. maddesi uygulaması yapılıp yapılmadığı başka bir deyişle hak sahiplerine ölüm geliri ile birlikte ölüm aylığı tahsisinin varlığı hususunda tereddüde düşülmüş olup, bu hususun davalı kurumdan sorulması ile 92’nci madde kapsamında uygulamanın varlığı halinde, dava konusu edilen gelirlerin başladığı tarih itibariyle 506 sayılı Yasanın 92. maddesi uyarınca indirilmiş hali üzerinden hesaplanan ilk peşin sermaye değerli gelir miktarı ile indirim tarihine kadar yapılan fiili ödeme miktarını gösterir belgeler kurumdan sorulması gereklidir.

Aynı şekilde, kazada vefat eden sigortalının hak sahibi oğlunun da 25.02.1992 doğumlu olduğu anlaşıldığından 18 yaşını doldurmuş olduğu tarihte gelirden çıkıp çıkmadığı, çıkmamış ise nedeni ve çıkmış ise, çıktığı tarihe kadar kurumca yapılan fiili ödemelerin de davalı kurumdan sorulması ile gelecek cevabın eklenmesi de gerekecektir.

Aynı şekilde, kazada vefat eden sigortalının hak sahibi oğlunun da 25.02.1992 doğumlu olduğu anlaşıldığından 18 yaşını doldurmuş olduğu tarihte gelirden çıkıp çıkmadığı, çıkmamış ise nedeni ve çıkmış ise, çıktığı tarihe kadar kurumca yapılan fiili ödemelerin de davalı kurumdan sorulması ile gelecek cevabın eklenmesi de gerekecektir.

2- Bazı maddeleri dışında 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Kanunun 3. maddesi ile değişik 7201 sayılı Tebligat Kanunu’nun 10/2. maddesine göre “Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır.”; Yine, 6099 sayılı Kanunun 5. maddesi ile 7201 sayılı Kanunun 21. maddesine eklenen ikinci fıkrasına göre, “gösterilen adres muhatabın adres kayıt sistemindeki adresi olup, muhatap o adreste hiç oturmamış veya o adresten sürekli olarak ayrılmış olsa dahi, tebliğ memuru tebliğ olunacak evrakı, o yerin muhtar veya ihtiyar heyeti azasından birine veyahut zabıta amir veya memurlarına imza karşılığında teslim eder ve tesellüm edenin adresini ihtiva eden ihbarnameyi gösterilen adresteki binanın kapısına yapıştırır. İhbarnamenin kapıya yapıştırıldığı tarih, tebliğ tarihi sayılır.”; Yine, 6099 sayılı Kanunun 9. maddesi ile değişik 7201 sayılı Kanunun 35. maddesinin ikinci fıkrasına göre, “Adresini değiştiren kimse yenisini bildirmediği vet adres kayıt sisteminde yerleşim yeri adresi de tespit edilemediği takdirde, tebliğ olunacak evrakın bir nüshası eski adrese ait binanın kapısına asılır ve asılma tarihi tebliğ tarihi sayılır.” düzenlemelerine yer verilmiştir.

Tüm bu düzenlemeler gözetildiğinde, artık, adres kayıt sisteminde yazılı adresi bulunanlara, 7201 sayılı Kanunun 35. maddesine göre tebligat yapılamayacak olup; bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, adres kayıt sisteminde yazılı adresine, 21. maddenin ikinci fıkrasına göre tebliğ yapılması gerekecektir.

Dosyadan, davalılardan ...”a tüm tebligatların diğer davalı ...”de çalıştığı gerekçesi ile şirketin adresinde muhatabın nereye gittiği ve neden tebligatı alamayacak durumda olduğuna dair herhangi bir veri içermeksizin işyeri çalışanlarından birine tebliğ edildiği anlaşılmakla, Mahkemece bu davalının bilinen en son adresinin adres kayıt sisteminde kayıtlı olup olmadığı araştırılmaksızın gıyabi hükmün de belirtilen şekilde tebliğ edildiği anlşılmakta olup, yapılan tebliğ, tebligat hükümlerine aykırı olup geçersizdir.

Mahkemece; gecikmeye ve yeni bir geri çevirmeye mahal verilmeksizin, verilen gıyabi hükmün davalı ... hakkında yapılacak araştırma ile adres kayıt sisteminde yazılı adreslerine Tebligat Kanununun 21. maddesine göre usulünce tebliğ edilerek; temyiz süresi geçtikten ve gerektiğinde Hukuk Muhakemeleri Kanununun geçici 3.maddesi gereği, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 432. maddesindeki prosedür işletildikten sonra gönderilmek üzere, dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, temyiz itirazlarının bu noksanlıklar giderilip dosya geldikten sonra incelenmesine, 15.02.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/136, Karar No: 2013/14413, Tarih: 12.09.2013

**7. Hukuk Dairesi         2013/136 E.  ,  2013/14413 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davacı tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi.Gereği görüşüldü:

Dava elektrik abonelerinden tahsil edilen kaçak kayıp bedeli hakkında verilen tüketici sorunları hakem heyeti kararının itirazen kaldırılması istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın reddine karar verilmiş; hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Hemen belirtmek gerekir ki kayıp kaçak bedelinin başvuru tarihinden sonraki faturaların düzenleme biçimine de etkisi olacağı, bir başka deyişle kararın ileriye yönelik uygulaması bulunduğu ve bu yöndeki talebin de devamlılık arz eden bir isteme ilişkin olduğu yine Dairemizce de benimsenen Hukuk Genel Kurulu’nun bu doğrultudaki uygulaması da gözetildiğinde yerel mahkemece verilen kararın kesin olduğundan söz etmek mümkün değildir.

Somut olaya dönersek; taraflar arasındaki uyuşmazlık, elektrik faturalarına yansıtılan kayıp kaçak bedelinin tüketiciden alınıp alınamayacağı hususundadır. Kayıp-kaçak miktarı, dağıtım sistemine giren enerji ile dağıtım sisteminde tüketicilere tahakkuk ettirilen enerji miktarı arasındaki farkı göstermektedir. Yani kayıp-kaçak bedeli elektrik sisteminde ortaya çıkan teknik ve teknik olmayan kaybın maliyetinin kayıp-kaçak bedeli oranları ölçüsünde karşılanabilmesi amacıyla belirlenen bir bedeldir. 4628 Sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'nun 4. maddesinin 2. fıkrasında kurumun "Bu kanunda yer alan fiyatlandırma esaslarını tespit etmekten sorumlu olduğu belirtilmektedir. Buna göre Enerji Piyasası Düzenleme Kurulu elektrik faturalarında bulunacak ve ücretlendirilecek tarife unsurlarını belirleme yetkisine sahiptir. Kayıp-kaçak bedeli,Kurumun Kanunun kendisine verdiği yetki çerçevesinde ve Kanunun ... amaçlarına uygun şekilde belirlediği bir bedeldir. Söz konusu bedeli belirlemek üzere alınan kurul kararı kurumun bir düzenleyici işlemi olarak tüm tüzel ve gerçek kişileri bağlayıcı niteliği haizdir. Tarifelerin uygulanması lisans sahibi şirketler bakımından yasal bir zorunluluktur. Lisans sahibi şirketler, tarifeyi değiştiremeyeceği gibi, tarifede yer almayan bir bedeli de tahsil edemez veya düzenlenen tarifeler kapsamında belirlenmiş bir bedeli de tahsil etmeme gibi bir davranışta bulunamazlar.

Bu sebeple parakende satış lisansı sahibi dağıtım şirketlerinin tarifeleri uygulayıp uygulamama ve kayıp-kaçak bedelini tahsil edip etmeme gibi bir insiyatifi bulunmamaktadır. Tarifelere uyma yükümlülüğünün bir gereği olarak kayıp-kaçak bedeli parekende satış tarifesinin bir unsuru olarak faturalarda yer almaktadır. Bu nedenle, dağıtım şirketlerinin söz konusu karara aykırılık teşkil edecek bir işlemde bulunmaları mümkün değildir.

Açık bir anlatımla az yukarıda belirtilen EPDK kararı iptal edilmedikçe tüm tüketicileri bağlar.