muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/2186, Karar No: 2023/4292, Tarih: 14.06.2023

2. Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin 20.05.2022 tarihli ve 2022/833 Esas, 2022/1063 Karar sayılı kararıyla İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun'un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık ve Müdafilerinin Temyiz İstemleri

Kararın hukuka aykırı olduğuna, sanığın atılı suçu işlediğine dair her türlü şüpheden uzak, kesin, somut ve cezalandırılmasına yeterli delil olmadığına, şikayetçinin iddia ve anlatımlarının kurgudan ibaret olduğuna ve hayatın olağan akışına aykırı olduğuna, mağdurenin ve şikayetçinin aşamalardaki beyanlarının çelişkili olduğuna, adli görüşmeci raporunun da bunu desteklediğine, mağdurenin beyanlarının şikayetçi annenin beyanlarını da desteklemediğine, masumiyet karinesinin ve kişiyi topluma geri kazandırmak ilkesinin ihlal edildiğine, iddianın hayatın gerçekleri ve cinsel suçların mahiyetiyle de bağdaşmadığına, sanık ile şikayetçi arasında husumet olduğuna, tanık ....'nün beyanlarının da bunu destekler mahiyette olduğuna, kabul anlamına gelmemekle birlikte eylemin sarkıntılık ya da cinsel taciz kapsamında kalması ihtimali olduğuna, sanığın herhangi bir temasının olmadığına, eksik inceleme ile karar verildiğine, isnat edilen suçun maddi ve manevi unsurlarının oluşmadığına, şüpheden sanık yararlanır ilkesinin uygulanması gerektiğine ve dilekçelerinde belirttikleri diğer hususlara yöneliktir.

III. OLAY VE OLGULAR

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

1. Tüm kovuşturma evrakı tetkik edildiğinde; sanığın, olay tarihinde beş yaşında bulunan mağdure kızının ve kendisinin alt tarafını sıyırmak suretiyle cenin pozisyonunda bitişik vaziyette yatak odasında yattığı, aynı yatakta bulunan eşinin uyandığı, çocuğu biraz ortaya almak istediği esnada yorganı açması üzerine eşinin penisinin ereksiyon halinde olduğunu, eşinin ve çocuğunun alt taraflarının çıplak olduğunu fark ettiği, bunun üzerine sanığın yorganı tekrardan kapamaya ve kafasını yastığa gömmeye çalıştığı, katılanın tekrardan yorganı hızlı bir şekilde açıp sanığa tokat atmak suretiyle onu yataktan itelediği, bu sese mağdurenin uyandığı, sanığın alt tarafı çıplak şekilde yatak odasından ayrılmak suretiyle evdeki başka bir odaya geçtiği, olayın şoku ile katılanın bir müddet mağdureyi kucağına alıp sarıldığı, mağdurenin altını giydirerek gece bekçisi olup tanık olarak dinlenen kardeşini aradığı, ondan kendisini derhal gelip almasını söylediği, akabinde adli kolluğa müracaat edilmek suretiyle olaya adli tahkikat boyutu kazandırıldığı, olayın bu şekilde vuku bulduğu yönünde Mahkemede tam bir vicdani kanaat hasıl olmuş ve sanığın savunmalarına itibar edilmeyerek tecziyesi cihetine gidilmiştir.

2. Sanığın savunmalarına neden itibar edilmediği; olayda istismara delalet teşkil edecek tıbbi bir delil bulunmamış, mağdurenin üzerinde yahut kıyafetlerinde sanığa ait DNA profiline rastlanmamıştır. Bu durumun başlı başına suçun işlenmediğinin (5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (b) bendi) ya da mahkumiyet tesisi için kafi delil bulunmadığının (5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi) mutlak manada kabulünü gerektirip gerektirmeyeceğinin irdelenmesinden önce olayın nüanslarına bakmanın elzem olduğu belirtilmiştir.

3. Sanık ve müdafilerinin savunmalarını, temelde mağdurenin, annesinin yönlendirmesi ile hareket ettiği, sanık ile katılan arasında husumet bulunduğu, katılanın açmayı düşündüğü boşanma davasına delil oluşturmak ve haklılık noktasında avantaj sağlama saiki ile sanığa iftira attığı argümanı üzerine bina ettikleri görülmektedir. Sanığın ve savunma müdafilerinin, olay öncesinden taraflar arasındaki evliliğe ilişkin dile getirmiş oldukları ve husumete sebep gösterilen maddi olaylar, iş bu olayın çok öncesindeki süreçlere tekabül etmektedir. Bu olayın hemen öncesinde yahut yakınlık anlamında makul süre bandında katılan ile sanık arasında evlilik birliğini temelden sarsacak mahiyette hiçbir olaydan bahsedilmemektedir. Ayrıca unutulmamalıdır ki boşanmak için mutlak anlamda bir nedene gerek yoktur, yani katılan sanıktan boşanmak istediğinde her halükarda boşanabilir, sadece boşanmada (Anlaşmalı boşanma dışında) kusur durumu yönüyle taraflar arasında fark hasıl olabilir. Yine en önemli nokta bir annenin, beş yaşındaki çocuğunu kullanarak sırf eşinden boşanma saiki ile bu şekilde kurgu oluşturup icraya koyduğunu söyleyebilmek hayatın olağan akışı, mantık kuralları, en mühimi de annelik fıtrat ve tıyneti ile bağdaşmayacağıdır, zira bu olayın değil mahkumiyet kararı ile sonuçlanması salt adli tahkikata tabi tutulması dahi hem kendi hem de en önemlisi kızı yönüyle ilerleyen süreçte (Kızı idrak kabiliyetini haiz olduğunda) manevi açıdan menfi sonuçlar doğurabilecek niteliktedir. Dolayısıyla savunmasının bu yönüne itibar edebilmek imkan dahilinde görülmemiştir.

4. Mağdurenin yaşı çok küçüktür, aşamalardaki ifadelerinin birebir aynı olmasını ve mübayenet içermeyen yeknesak bir anlatımda bulunmasını beklemek hukuken ve mantıken mümkün değildir. Önemli olan ifadenin özüdür. Mağdurenin kovuşturma aşamasında alınan ifadesi ile önceki ifadeleri arasında nüanslarda farklılık bulunduğu Mahkemenin de kabulündedir ve fakat tüm ifadelerde asgari müşterek bir nokta vardır, o da mağdurenin babasının yatakta (Yatak odasındaki) yattığını, annesinin babasına vurup yataktan attığını, akabinde dayısının kendilerini aldığını ifade etmesidir. Sanık ise o gece geç vakitte eve geldiğini, eşini ve kızını uyandırmama saiki ile yatak odasına girmediğini ifade etmektedir. Mağdurenin istikrarlı bu anlatımı, sanığın savunmasını esaslı bir biçimde zaafa uğratır niteliktedir.

5. Katılanın aşamalardaki anlatımları da esasen esaslı noktalarda mübayenet içermemektedir. Sadece aydınlatma ile ilgili nüans veyahut sanığın cep telefonundan cinsel yahut pornografik içerikli bir görsele / videoya rastlanmamış olması ifadelerine itibar edilmemesini gerektirmez. Katılanın, kızının iffetini ortaya atmasını gerektirir hiç bir somut neden bulunmamaktadır.

6. Dosyada tek tanık mevcuttur, bu tanık da doğal olarak doğrudan görgüye dayalı bilgiyi haiz değildir. Ancak Mahkeme beyanlarının önemli olduğu kanaatindedir. Sanığın savunmasının ikrar yahut tevilli ikrar vasfında olmadığı, cinsel istismara dair tıbbi bir bulgunun da bulunmadığı iş bu olayda mağdurenin ve katılanın içinde bulunduğu fiziksel ve ruhsal hali yansıtan tanığın betimlemeleri ehemmiyet arz etmektedir. Ki bu tanık, katılanın kardeşidir. Tanığın anlatım örgüsüne ve öykülemesine bakıldığında özellikle kardeşi olan katılanın içinde bulunduğu menfi ruhsal hali ifade etmesi, yine katılanın aşamalardaki anlatımlarını teyit edici mahiyette beyanda bulunması belirleyici bir argüman olarak değerlendirilmiştir. Her ne kadar tanığın anlatımları kendisine söylenenin aktarımı mahiyetinde ise de burada önemli olanın o an çocuğun ve katılanın içinde bulunduğu ruh haline, hal ve hareketlerine ilişkin gözlemleridir. Ayrıca tanığın gece 04.30 gibi makul olmayan bir saatte aranması ve kardeşi tarafından ivedi bir biçimde ikametinden alınmasını istemesi, savunma yanın ''Kurgu''ya ilişkin savunma argümanının, mevcut olgu ile bağdaşmadığının bir başka yönü olarak telakki edilmiştir. Yani tanığın anlatımlarında dile getirdiği fiili durum ve betimlemeler ile katılanın ve mağdurenin anlatımları uyuşmaktadır.

7. Sanık; o gece geç vakitte eve geldiğini, eşini ve kızını uyandırmama saiki ile yatak odasına girmediğini savunmuştur. Müdafilerin ilk celsedeki savunmalarını, sanığın bulunduğunu söylediği yer (Oda) üzerinden değil, bulunmadığını söylediği yer (Oda) üzerinden yaptıkları görülmektedir. Sanığın bulunduğu yere (Odaya) ilişkin istediğini söyleyebilme hakkını haiz olduğu, bu hususun savunma kapsamında kaldığı aşikardır. Ancak unutulmamalıdır ki burada önemli bir nüans vardır, sanık yatak odasında hiç bulunmadığını ifade eder iken bir an için katılan ile sanık arasında husumet bulunduğu varsayımsal olarak kabul edilip katılan dışta bırakılsa dahi mağdurenin tüm beyanlarındaki asgari müşterek nokta babasının yatakta (Yatak odasındaki) yattığını söylemesi ve annesinin babasına vurup yataktan attığını ifade etmesidir. Dolayısıyla mağdurenin bizatihi bunu söylemesi dahi böyle bir olayın vuku bulduğunu kabul etmek için kafidir ki bu darp olayının yaşanmasını gerektirir harici ve başkaca bir nedenin bulunmadığı aşikardır. Sanıkta darp - cebir izi olmaması da mutlak olarak bu olayın (Tokat atma, yataktan itekleme) vuku bulmadığı anlamına gelmez, raporun olayın hemen akabinde alınmadığı aşikardır, bu tip bir fiilin ikasında da her zaman için (Aradan geçen süre ve darbenin şiddeti de nazara alınarak) ilgilide ekimoz / lezyon / patolojik bulgu bulunmayabileceği de nazara alınmalıdır.

8. Yukarıda sıralı nedenlerle sanık savunmalarına vicdanen ve hukuken itibar etmek imkan dahilinde görülmemiş, müsnet suçun sübutu noktasında tıbbi bir veri (Ki sadece değmede / sürtünmede DNA profilinin çıkmama ihtimalinin kuvvetle muhtemel olduğu da bilinmekle ve değerlendirilmekle) aranmamıştır.

9. Sübut noktasından sonra tartışılması gereken husus normatif nitelemedir. Cinsel istismar suçunun sarkıntılık ile basit şekli ayrımı aynı suçun düşüncede değil yalnızca fiilin ulaştığı aşamaya göre bölünmesidir. Rızası olmayan mağdurenin vücuduna temas ederek belli bir yoğunluğa ulaşmamış, devamlılık göstermeyen, ani, kısa süreli ve kesik hareketlerle ve cinsel dürtü ile işlenen, cinsel davranışlar sarkıntılık olarak tanımlanmaktadır. "Cinsel bölgelere veya organlara doğrudan hedef seçerek temas etmek", "Çıplak vücut üzerinde yapılan" cinsel davranışlar cinsel istismarın temel şeklini oluşturmaktadır. Failin cinsel davranışlarını önceden tasarlaması, cinsel davranışların tatmin sağlayacak şekilde uzun süre devam ettirilmesi, mağdurenin vücudunun fail tarafından hakimiyet altına alınması, fiilin devamına engel olan harici bir sebepten dolayı devam edememesi veya cinsel hareketlerini "Cebir veya tehdit kullanarak icra etmesi" cinsel istismarın temel şeklini oluşturacağı ilke olarak kabul edilmektedir.

10. Katılan genel itibariyle mağdurenin ve sanığın altının tamamen çıplak cenin pozisyonunda / vaziyetinde olduklarından bahsetmektedir. Ebeveynlerinin ortasında yatan çocuğun belden aşağısının çıplak olması ve bunun normal bir durum imiş gibi telakki edilmesi zaten hayatın olağan akışı ve mantık kuralları gereği imkan dahilinde bulunmamaktadır. Babanın belden aşağısının çıplak olması (Arada çocuk bulunmasa dahi) ve bu şekilde yatması için de aynı değerlendirme muteberdir. Katılanın ilk ifadesinde fiziksel temas görmediğinden bahsettiği görülmektedir. Bu durum sanık lehine yorumlanabilecek bir hal değildir. Temas olmamasının kabulü durumunda, ortada bulunan çocuğun ve yanında yatan babanın belden aşağıları çıplak bir biçimde öylece yattıkları gibi abes bir durum ortaya çıkar ki bunun fiilen ve mantıken izahı yoktur. Babanın bu eylemi ika edebilmesi için öncelikle amiyane tabir ile en azından yüzeysel de olsa çevre kontrolü yapması gerekir, yani önce kendisi uyanmalı ya da zaten uyanık ise uyanık kalmalı, eşinin uykuda olup olmadığını ve uyku ağırlığını hisle de olsa yoklamalı / kontrol etmeli, aynı şekilde mağdurenin de uykuda olup olmadığını ve uyku ağırlığını hisle de olsa yoklamalı / kontrol etmeli, akabinde diğerlerini uyandırmayacak bir biçimde hassas, itinalı ve tedbirli bir fiziksel yaklaşımla hem kendisinin hem de çocuğun alt kıyafetlerini yatak içinde sıyırmalıdır, daha sonrasında ise cenin pozisyonu almalıdır. Bu hareketlerin ika süreci ve niteliği (Belden aşağı kısımların sırf tensel teması dahi) gözetildiğinde eylemin ani, kısa süreli ve kesik hareketlerle ika edildiğini söyleyebilmek imkan dahilinde görülmemiştir. Sanığın eylemini nitelikli cinsel istismar boyutuna taşıyacağına dair somut bir emare bulunmadığından eylemin 5237 sayılı Kanun'un 103 üncü maddesinin ikinci fıkrası kapsamında (Özellikle teşebbüs hali dahil) nitelenmesi imkan dahilinde görülmemiştir. Savunma argümanın varsayımsal olarak ileri sürdüğü gibi salt temas olmaksızın babanın altı çıplak vaziyette yatmış olmasının da, ki yukarıda açıklandığı gibi böyle bir durumun mevzu bahis olduğunu kabul edebilmenin abes olduğu aşikar olmakla (Babanın altı çıplak şekilde, temas içermeden ortada yatan ve uyuyan kızına teşhir suretiyle cinsel tacizde bulunduğunu kabul etmenin garabet teşkil edeceği nazara alınarak) mezkur vakanın 5237 sayılı Kanun'un 105 inci maddesi kapsamında nitelenmesi de mümkün görülmemiştir.

11. Nihayetinde; temel cezanın tayininde alt sınırdan ayrılmayı gerektirir olaya özgü bir neden bulunmadığı değerlendirilmekle sanığın on yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, eylemini kızına karşı gerçekleştirdiğinden, sanığa verilen cezanın yarı oranında arttırılarak sanığın on beş yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, cezanın failin geleceği üzerindeki olası etkileri nazara alınarak cezadan 1/6 oranında indirim yapılarak sanığın neticeten on iki yıl altı ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmek suretiyle karar tesis edildiği belirtilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

İlk Derece Mahkemesi ile Bölge Adliye Mahkemesinin gerekçesi ile tüm dosya kapsamına göre, yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımın doğru biçimde belirlendiği, buna ilişkin gerekçelerin hukuka uygun olduğu anlaşılmış, sanık ve müdafilerinin temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir.

V. KARAR

Gerekçede açıklanan nedenlerle Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin 20.05.2022 tarihli ve 2022/833 Esas, 2022/1063 Karar sayılı kararında sanık ve müdafilerince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Bolu 2. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

14.06.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/23654, Karar No: 2018/2900, Tarih: 26.02.2018

**5. Hukuk Dairesi         2016/23654 E.  ,  2018/2900 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Mahkemece, bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Dava konusu taşınmaz üzerinde bulunan binaya resmi birim fiyatları esas alınıp, yıpranma payı da düşülerek değer biçilmesinde ve tespit edilen bedelin bloke ettirilerek hükmün kesinleşmesi beklenmeden, davalı tarafa ödenmesine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiş ise de, alınan rapor zemin bedeli yönünden hüküm kurmaya elverişli değildir. Şöyle ki;

Kamulaştırma Kanununun kıymet takdir esaslarını belirten 11.maddesinin 1.fıkrasının arsalara ilişkin (g) bendi uyarınca arsaların değerinin, değerlendirme gününde önceki özem amacı olmayan, zaruret olmadıkça yakın bölgelerde bulunan ve değerlendirme tarihine yakın emsal satışlara göre hesaplanması zorunludur.

Bu itibarla, emsal satışların değerlendirme tarihindeki karşılıklarının fiyat artış endekslerinin uygulanması suretiyle tespiti, bundan sonra emsal ile dava konusu taşınmazın eksik ve üstün yönlerinin neler olduğu ve oranları açıklanmak suretiyle değer biçilmesi gerekir.

Emsal olarak incelenen ... mahallesi 144 ada 12 parsel sayılı taşınmazın satış tarihi Tapu Müdürlüğünün 06/01/2016 tarihli yazısı ekindeki satış belgesine göre 03/04/2015 olduğu halde, hükme esas alınan bilirkişi raporunda 19/12/2014 olarak belirlendiği gibi, bahsi geçen satış belgesinde emsal taşınmazın satış bedelinin açıkça yazılı olmadığı gözönünde bulundurulduğunda, hükme esas alınan rapor inandırıcı görülmemiştir.

Emsal olarak incelenen ... mahallesi 144 ada 12 parsel sayılı taşınmazın satış tarihi Tapu Müdürlüğünün 06/01/2016 tarihli yazısı ekindeki satış belgesine göre 03/04/2015 olduğu halde, hükme esas alınan bilirkişi raporunda 19/12/2014 olarak belirlendiği gibi, bahsi geçen satış belgesinde emsal taşınmazın satış bedelinin açıkça yazılı olmadığı gözönünde bulundurulduğunda, hükme esas alınan rapor inandırıcı görülmemiştir.

Bu nedenle; taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için yeniden imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi, dava konusu taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazların ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere olan uzaklığını da gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi ve dava konusu taşınmazın bulunduğu bölgede değerini etkileyecek derecede olumlu bir gelişme ve bu nedenle değerinde bir artış olup olmadığı hususunda yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 26/02/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/20686, Karar No: 2013/15449, Tarih: 02.07.2013

**7. Ceza Dairesi         2009/20686 E.  ,  2013/15449 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 2.Fikrî ve Sınaî Haklar Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5846 sayılı kanuna muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülük, müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

5237 sayılı TCK'nda cezaların toplanmasına ilişkin düzenlemenin yer almaması, 5275 sayılı Yasa'nın 99/1. maddesinde ise "Bir kişi hakkında hükmolunan her bir ceza diğerinden bağımsızdır, varlıklarını ayrı ayrı korurlar." şeklinde hükmün bulunması karşısında, cezaların toplanmasının mümkün olmadığı gözetilmeksizin, hapisten çevrilen adli para cezası ile doğrudan hükmolunan adli para cezasının toplamına tekabül eder şekilde sanığın sonuç olarak 6080 YTL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden ve bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 322.maddesi uyarınca, hükmün 4. fıkrasında yer alan "toplam 304 gün" ibaresinin çıkartılması, bunun yerine "300 gün ve 4 gün" ibaresinin yazılması; "6.080.-YTL adli para cezası ile cezalandırılmasına" ibaresinin çıkartılması, bunun yerine ise "6000 TL adli para cezası ve 80 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına " ibaresinin yazılması , diğer kısımlarının aynen bıralıkması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 02.07.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/10457, Karar No: 2024/2572, Tarih: 22.05.2024

**12. Ceza Dairesi         2020/10457 E.  ,  2024/2572 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/272 E., 2016/66 K.

SUÇ : Taksirle öldürme

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Bozma

Çorlu 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 11.02.2016 tarihli ve 2015/272 Esas, 2016/66 Karar sayılı kararının, katılan vekili ile sanık tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

Kaza sonucu basit tıbbi müdahale ile giderilebilir şekilde yaralanarak suçtan zarar gören ve suç tarihi ile ilk derece mahkemesi tarafından duruşmada beyanının alındığı 11.02.2016 tarihi itibariyle 15 yaşından küçük o olan ... adına şikayet hakkının, 4721 sayılı Türk Medeni Kanununun 336. maddesinde ".. Evlilik devam ettiği sürece ana ve baba velâyeti birlikte kullanırlar..." ve aynı Kanunun 342. maddesinde "Ana ve baba, velâyetleri çerçevesinde üçüncü kişilere karşı çocuklarının yasal temsilcisidirler..." şeklindeki düzenlemeye göre kendisine ait olmayıp ortak velayet hakkına sahip olan ...'ın annesi ve babasına ait olduğu, ...'ın babası olan ...'ın soruşturma aşamasında sanıktan şikayetçi olmasına rağmen kovuşturma aşamasında şikayetinden vazgeçtiği ancak ...'ın annesine ise şikayet konusunda beyanının alınmadığının anlaşılması karşısında ortak velayet hakkına sahip olan ...'ın annesinin beyanı tespit edildikten sonra sanığın hukuki durumunun takdir ve tayin edilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yukarıda açıklanan nedenle Çorlu 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 11.02.2016 tarihli ve 2015/272 Esas 2016/66 Karar sayılı kararına yönelik sanık ve katılan vekilinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Esası incelenmeyen dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

22.05.2024 tarihinde karar verildi.